ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ι ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ :TO ΚΟΤΤΕΡΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ....

ΑΝΗΜΕΡΑ τ' Αη Νικόλα, 6 του Δεκέμβρη 1944 ξέσπασε το κίνημα. Στο λεκανοπέδιο της Αττικής βρίσκονταν τριάντα χιλιάδες ένοπλοι του εφεδρικού Ε.Λ.Α.Σ. Παιδιά ψημένα στο καμίνι της κατοχής. Δώσανε μάχες σκληρές. Με Γερμανούς, με Ιταλούς, με τσολιάδες, όλα κείνα τα δίσεκτα χρό­νια. Στη Δραπετσώνα, στο Κερατσίνι, στη Γούβα, στο Βύρωνα, στον Υμηττό, στην Καισαριανή, στα Πετράλωνα, στο Θησείο, στο Κουκάκι, σ' όλες τις «λαϊκές» συνοικίες της Αθήνας και στα περίχωρα ο εφεδρικός Ε.Λ.Α.Σ. ο μεγά­λος λησμονημένος της αντίστασης πολέμησε τον κατακτητή ηρωικά!

Ο αγώνας των παιδιών της Αθήνας, έφτασ' η ώρα να γραφτεί για πρώτη φορά ήταν ο πιο καθαρός, ο πιο σκληρός κι' ο ηρωικότερος ο­λόκληρης της κατοχής σ'  ο λ ό κ λ η ρ η την Ελλάδα! Αγώνας χωρίς τα «συμμαχικά» αλεξίπτωτα, χωρίς εγγλέζικες λίρες, χωρίς «επιμελητείες» κι' ανεφοδιασμούς, χωρίς την περίθαλψη και τη βοήθεια της αγροτιάς και της υ­παίθρου, χωρίς υλική συμπαράσταση από κανένα!...

Αγώνας με τα νύχια και με τα στήθια. Αγώνας μέρα και νύχτα. Αγώ­νας μούρη με μούρη με Γερμανούς, με Ιταλούς, με γκεσταπίτες, με τα Ες -Ες, αγώνας μ' ολόκληρη την κατοχική μαβρίλα!...

Τριάντα χιλιάδες λοιπόν λιοντάρια του εφεδρικού Ε.Λ.Α.Σ. μέσα στην πόλη. Στα Τουρκοβούνια εγκατεστημένη η πυροβολαρχία του Καπετάν Ορέστη! Λίγο έξω από την πρωτέβουσα, μεγάλες αντάρτικες μονάδες. Όλοι μα­ζί, μια δύναμη φωτιάς συντριφτική με τα πολεμικά δεδομένα της εποχής. Σ' αφτή την τεράστια δύναμη πρέπει να προστεθεί κι' η παλλαϊκή συμπαράστα­ση που μπορεί πια να εκδηλωθεί φανερά και ενεργά. Ογδόντα στα εκατό του πληθυσμού της Αθήνας, του Πειραιά και της «εβρείας» περιφέρειας πρωτεβούσης μαζί τους, έτοιμος να συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο.

Από την άλλη όχθη, οι δυνάμεις που υπερασπίζουνε το αστικό καθεστώς! Αριθμητικά πολύ λιγότερες. Η Σχολή Χωροφυλακής στους Αμπελοκήπους, μερικά αστυνομικά τμήματα αμφίβολης μαχητικότητας, ένα τμήμα της Ταξιαρχίας του Ρίμινι πλαισιωμένο με Εγγλέζους, το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη και καμμιά πεντακοσαριά νοματέοι από διάφορες αντικομμουνιστικές οργανώσεις, τέως συνεργάτες των στρατεβμάτων κατοχής ανακατεμένοι με άντρες της «Ειδικής Ασφαλείας » κομμουνιστοφάγοι που τρέξανε, προλάβανε και κλειστήκανε κι' αμπαρωθήκανε σε τρία - τέσσερα μεγάλα ξενοδοχεία γύρω στην Ομόνοια, όπως το «Πάγγειον» πάνω στην πλατεία, το «Ερμής» στην Πανεπιστημίου, το «Μητρόπολις» στη Σταδίου.

Αφτοί όλοι κι' όλοι οι μαχητές, oι υπερασπιστές, οι στηλοβάτες και πραγ­ματικοί σωτήρες του αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα τις ταραγμένες εκεί­νες μέρες. Μόνο το τυφλό πάθος κι' η κακοπροαίρετη διάθεση φάτσα στην ι­στορική αλήθεια είναι ικανή ν' αρνηθεί ότι αφτοί οι άθρωποι πολεμήσανε γεν­ναία ένας προς πέντε! Μέρα σ' εκείνο το πυκνό δάσος των εμπειροπολέμων αντιπάλων τους, εξ ίσου γενναίων, στάθηκαν όρθιοι και δείξανε ότι η ελληνική λεβεντιά δεν είναι προικιό καμμιάς ιδεολογίας. Σ' αφτούς τους λίγους υποτα­κτικούς της αντίδρασης και αφώτιστους υπηρέτες του κατεστημένου άλλα πό­σο ηρωικούς μαχητές χρωστάει ο κύριος Μποδοσάκης τις φάμπρικες και τις εταιρείες του, ο κύριος Ανδρεάδης τα βαπόρια και τις τράπεζες του, ο κύριος Παπαστράτος τις βιομηχανίες του, κι' όλοι μαζί αφτοί κι' άλλοι πολλοί, αμέ-τρητοι "Ελληνες καπιταλίστες τ' αμέτρητα μιλιούνια τις λίρες τους. Σ' αφτούς τους λίγους οι Έλληνες Κροίσοι χρωστάνε τα πάντα!

Κι' έρχουμαι σήμερα, ο ταπεινός ιχνογράφος του χτες να δηλώσω ότι θα βγάλω κραβγή που θ' ακουστεί στα πέρατα της γης αν κάποιος μου δείξει έναν από κείνους τους χωροφύλακες και τους αξιωματικούς να κόβει βόλτες στο Σαρωνικό με το κ ό τ τ ε ρ ό του, να κυκλοφορεί με ζάγκουαρ, να ταξιδέβει με ιδιωτικό αεροπλάνο και να δίνει δεξιώσεις στο Χ ί λ τ ο ν!...

Γιατί εγώ μπορώ και να ονομάσω και να δείξω και να κουβαλήσω όπου νάναι, πολλούς από τους υπερασπιστές εκείνης της εποχής κι' εκείνης της κοι­νωνίας που σήμερα, Δεκέμβρης του 1975, περπατάνε με τρύπιες σόλες και μπα­λωμένα βρακιά, κόβουνε το τσιγάρο στη μέση και ζούνε σε τρώγλες περιμέ­νοντας να σταδιοδρομήσει ο γιος τους με σίγουρο μισθό πείνας στην Ελληνική Χωροφυλακή!...

Όποιος αντέχει να ρωτήσει κι' έχει κότσα να δει με τα μάτια του τέτοιων Ελλήνων την τραγωδία ας έρθει να με βρει. Υπόσχουμαι θέαμα σπάνιο και δεν αθετώ το λόγο μου ποτέ...

Ας μην βιαστούνε να μας πούνε οι θεωρητικοί βατραχοκέφαλοι του «ε­θνικισμού», οι δερβίσηδες της μάσας καί της χάψας, των τριπλών αργομισθιών και των πολλαπλών συντάξεων, οι στρατολόγοι των ηρωικών θυμάτων πού τα στέλνουνε ξεβράκωτα στη σφαγή κι' αν λάχει και γλυτώσουνε τ' απολάνε ξυ­πόλυτα στη βιοπάλη, ότι: «Εκείνοι επολέμησαν τον ιερό αγώνα υπέρ βωμών και εστιών, τον αγώνα της «ιδέας», του ΙΔΕΑ ω ΙΔΕΑ, έδωσαν τη μάχη της... πατρίδας, των ιερών και των οσίων» γιατί κανείς δεν δοκιμάζει πια τέτοιες ιδεολογικές χυλόπιττες που μοιάζουνε με δωρεές κληρονόμων ωνασίων...

Ένα από τα πρωτοπαλλήκαρα εκείνης της πλεβράς κι' εκείνης της επο­χής κηδέφτηκε στις 20 Ιούλη του 1974, μέρα της «επιστράτεφσης» του Iωαννίδη, στο Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου σε τάφο «δανεικό» και δεν πετάχτηκε  σε λάκκο ομαδικό ή δεν ξέρω που τους πάνε σήμερα τους πένη­τες, επειδή το Γραφείο Κηδειών του Κώστα Κρανάκη στην οδόν Αδριανού, δέχτηκε να κάνει κηδεία τρίτης κατηγορίας με... δόσεις!...

Μάλιστα κύριοι «εθνικιστές»! Αφτό το κατάντημα σας επιφυλάσσουν τ' αφεντικά σας. Κηδεία με δόσεις...

ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ι ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ: ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΦΑΞΤΕ ΤΟΝ

...... Έμεινα στην Πόλη τέσσερις μήνες. Ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ ίσως δε θα χωνέψω, όσες εξηγήσεις κι αν μου δώσουνε όλοι οι σοφοί της γης, πώς και γιατί η Κωνσταντινούπολη δεν είναι πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους !...

Μη ... σε παρακαλώ μην ανοίξεις το στόμα σου, Λευτέρη, να πεις λέξη. Δε θέλω ν' ακούσω τίποτα. Τίποτα απολύτως ! Ούτε να μου πεις , ούτε να μου εξηγήσεις, ούτε να προσπαθήσεις να μου αναλύσεις τα αίτια και να μου σερβίρεις επιχειρήματα.

Σε παρακαλώ άσε με στις δικές μου σκέψεις πάνω στο θέμα. Άσε με ανεπηρέαστη και μοναχή μου να σκέφτομαι εκείνο που θέλω και να πιστεύω εκείνο που σκέφτομαι!... Σε παρακαλώ πάρα πολύ!

— Σίντρα, σου δίνω το λόγο μου δε θα πω λέξη πάνω σ' αυτό. Αλλωστε σας τα εξήγησε όλα ο γιατρός από τη Γενεύη, ο φίλος του θείου Αλβέρτου. Θυμάσαι την περιγραφή σου; Γιατί όμως επιμένεις στην άρνηση σου να μ' ακούσεις; Όποιος περιφρονεί τις απόψεις του άλλου είναι ψυχοπαθής, Σίντρα!...

— Είμαι! Είμαι ψυχοπαθής Από τότε που γνώρισα την Κωνσταντινούπολη ψυχοπάσχω! Δε θα με νιώσεις ποτέ ούτ' εσύ που δε γνώρισες την Πόλη. ουτ' εκείνοι απ' τη ράτσα σου που μένουν εκεί. Είσαστε αόμματοι! Εκείνων η τύφλα προέρχεται από το δυνατό φως, η δική σου από το βαθύ σκοτάδι! Τύφλα κι η μια, τύφλα κι η άλλη! Τύφλα_σας δέρνει όλους, τους Έλληνες! Εκείνοι όμως που θέλουνε κρέμασμα από τη γλώσσα είναι οι «ηγέτες » σας!...

Τουρκικιά η Κωνσταντινούπολη και δεν τινάζετε τα μυαλά σας στον αέρα! Έλληνες σου λέει ο άλλος! Έλληνες! Παρατάνε μια Πόλη στα χέρια μιας αγέλης πιθήκων κι έχουνε την απαίτηση να τους θεωρούμε αθρώπους! Και κορδώνονται σαν αποκριάτικα μπαλλόνια οι απόγονοι του Μεγαλέξαντρου, τα δισέγγονα του Μιλτιάδη, τα δισέγγονα του Θεμιστοκλή! Μωρέ, δεν πάτε όλοι σας να πέσετε από τα βράχια του Σουνίου σαν εκείνο το φιλότιμο γέροντα, τον πατέρα του Θησέα, τουλάχιστον να τήνε ξεπλύνετε τέτοια ντροπή! Αλήθεια, πώς τόνε λέγανε κείνο το λεβεντόγερο; Ξεχνώ τ' όνομα του ...

— Αιγαία.

— Μάλιστα! Σαν τον Αιγαία να πάτε να πνιγείτε όλοι σας ...

Ξέρεις, Λευτέρη, ποιοι τήνε κρατάνε την Πόλη; Καταλαβαίνεις πρώτ' απ' όλα τι θα πει Κωνσταντινούπολη;

Η Κωνσταντινούπολη, Λευτέρη μου. είναι το δεξί σας πνεμόνι! Χωρίς αυτήνε η εθνική σας ανάσα θα ψυχοσέρνεται επιθανάτιο ροχάλισμα του ελληνισμού...

Θα επιπλέετε ίσως ένα διάστημα μέσα στο τρύπιο πανέρι του Αιγαίου σαν τα πεταμένα γατόπουλα ώς την ώρα που το κύμα της ανατολίτικης τραμουντάνας θα σας φέρει τούμπα και θα σκυλοπνιγείτε στα βάθη της ισλαμικής θάλασσας! Δίχως την Πόλη δεν μπορείτε να σταθείτε ούτε σαν βαλκανική δύναμη ούτε σαν Ευρωπαίοι. Δίχως την Πόλη ο θώρακας σας είναι χάρτινος. Είναι τρομαχτική η δύναμη σας, είναι υπεράνθρωπο κατόρθωμα να κρεμόσαστε τόσα χρόνια πάνω σε τούτο το βράχο γαντζωμένοι με τα νύχια. Θα 'ρθει όμως η μέρα που είτε ο βράχος θα τριβεί είτε τα νύχια σας θα σπάσουνε και θα γκρεμιστείτε στην άβυσσο!

Δεν επιτρέπεται αιώνια να βρισκόσαστε κρεμασμένοι στον κουτσουρεμένο ελλαδίτικο κορμό σας. Πρέπει να πατήσετε και να στερεωθείτε. Και δε θα πατήσετε ποτέ και δε στεριώσετε κι ακόμα λιγότερο δε θα ορθοποδίσετε δίχως αντέρεισμα στα Δαρδανέλια, δίχως τον Εύξενο, δίχως ξεμπουκάρισμα στη Μαύρη Θάλασσα, δίχως να πουλάτε και τα καπνά σας στην Οντέσσα και στη Σεβαστούπολη!...

Δίχως τη Θράκη και την Πόλη σας λείπει η δεξιά ωμοπλάτη! Δεν μπορείτε να ριζώσετε χωρίς την οικονομική αξιοποίηση αυτών των περιοχών σας και το ανάλογο αβγάτισμα των πληθυσμών σας. Θα ζητήσετε λύση στη φυγή και θα στεγνώσει η πατρίδα σας όπως τ' αμπελόφυλλα που τ' απλώνουνε στον ήλιο περασμένα στην κλωστή. Από τη Σαλονίκη μέχρι την Πόλη δε χωράνε δυο εθνότητες! Οι Τουρκαλάδες λυσσάνε να χωθούνε στην Ευρώπη. Όνειρο τους η Σαλονίκη, γενέτειρα του Κεμάλ! Το μέλλον τους το βλέπουνε βορειδυτικά. Από την Ανατολή και το Νοτιά δεν υπάρχει γι' αυτούς ελπίδα. Πάθη και μίση που τα φουντώνουν και τ' ανάβουνε μαστορικά, ανάγκες και συμφέροντα ζωτικά τους σπρώχνουνε στους κάμπους της Θράκης και της Μακεδονίας. Εκείνο το ποτάμι που σας χωρίζει, πώς το λένε κιόλας...

— Ο Έβρος.

— Ο Έβρος δεν πρόκειται να μείνει ανάμεσα σας για πολύ! Κάποιος από  τους δυο σας θα τον διαβεί μια μέρα. Εύχομαι να 'σαστε εσείς. Εύχομαι να φτάσετε στην Πόλη. Το εύχομαι δυνατά γιατί αγαπώ την Ελλάδα, Λευτέρη, ξέρω καλά πως αν δεν περιορίσετε την Τουρκιά στην Ασία, μέλλον δεν έχετε!...

Στους τέσσερις μήνες που έμεινα στην Κωνσταντινούπολη πήγα τρεις εκδρομές με τον Αλέξανδρο μέχρι τα σύνορα σας. Έφτασα στη Σουλτανίτσα. στις Σαράντα Εκκλησίες, στον Άγιο Στέφανο, ψηλά στον Εύξεινο, κοντά στα βουλγαρικά σύνορα. Την αλώνισα την Ανατολική Θράκη κι απορώ πως οι Έλληνες που κρύβετε τόση δύναμη, ώστε να στραπατσάρετε μια Ιταλία στο Αλβανικό, ν' αντισταθείτε σε μια Γερμανία και να δώσετε έν' αντάρτικο που το θαυμάζει η ανθρωπότητα, αναρωτιέμαι πως ένας τόσο σκληρός πολεμιστής λαός αφήνετε τη Θράκη και την Πόλη στα χέρια αυτωνών των μπουνταλάδων, σ' αυτό το τούρκικο μπουλούκι που ζει τρακόσια χρόνια πίσω κι είναι για σας μισή γαρίδα στην άκρια του πηρουνιού σας ! Απορώ... Απορώ, Λευτέρη, κι είναι γελοίο κι είναι ρεζιλίκι αφάνταστο να στεκόσαστε και να τους καμαρώνετε αντίκρυ σ' εκείνο το ποτάμι στον ... πώς το είπαμε;

— Στον Έβρο.

— Στον Έβρο, ναι, στον Έβρο οι Έλληνες σαν τα κουτορνίθια κι η Πόλη μια ώρα δρόμο και περιμένουνε και χαζεύουνε και διστάζουνε και χασμουριούνται και φιλοσοφούνε και οργανώνουνε στρατιές για την άμυνα τους, ενώ με μια κατραπακιά λευτερώνουνε τη γη τους και γυρνάνε στην προαιώνια εστία τους, στην Κωνσταντινούπολη, στο δεύτερο μαστάρι του μητρικού τους στήθους!...

Ο πόλεμος, Λευτέρη, τελειώνει όπου να 'ναι. Είσαστε στη συντροφιά των νικητών. Έχετ' ένα τρομερό στρατό! Αντάρτες δεξιούς, αντάρτες αριστερούς, πολεμιστάδες που τους τρέμουνε τρία χρόνια τώρα οι στρατοί δυο αυτοκρατοριών! Θα 'ρθουνε κι άλλοι δικοί σας, Μεσανατολίτες. Η πρώτη σας δουλειά μόλις ξεφορτωθείτε τη Βέρμαχτ να χυμήξετε όλοι μαζί στη Θράκη. Σε δυο μέρες η ελληνική σημαία θα κυματίζει στην Αγιά Σοφιά!

Δεν είναι τούτα π' ακούς λόγια γεννημένα μονάχα από τον ενθουσιασμό και την αγάπη για την Ελλάδα, το μίσος για την Τουρκιά! Δεν είναι σκέψεις ρομαντικές και πεθυμιές που τις μεταμορφώνει σε πραγματικότητα παραισθησιακή η γυναικεία μου φαντασία! Είναι κείνο που είδα και πιστεύω, είναι μια διαπίστωση επιτόπια ψύχραιμη και υπολογισμένη. Η Τουρκιά είν' ένα χάος αμέτρητο τσαπατσουλιάς κι ο τούρκικος όχλος ασκέρι πλιατσικολόγων. Κανένας δε θα σας κατηγορήσει για «ιμπεριαλιστές»! Όλος ο κόσμος ξέρει πως θα πάρετε πίσω τη γη σας την αρπαγμένη. Τους Τούρκους μπορείτε να τους δίωξετ' από τα χώματα σας κι άμα δεν τ' αποτολμήσετε τώρα, θα το μετανιώσετε αργότερα πικρά...

Όμως η συζήτηση αυτή , αγάπη μου, δεν έχει τέλος. Ώρες θα μιλάω και στην άκρη δε θα φτάσω. Η Κωνσταντινούπολη με μάγεψε κι επειδή λατρεύω την Ελλάδα μου είναι αδύνατο να την αποσυνδέσω απ' αυτήν!...

— Δυο λόγια δέξου ν' ακούσεις, Σίντρα, δυο μονάχα. Οι Γερμανοί θα φύγουν από την πατρίδα μου, μα η Ελλάδα δεν πρόκειται να λευτερωθεί! Ο λαός μας θα συνεχίσει και μετά τη φευγάλα των Γερμανών να πολεμάει τους Τούρκους που μιλάν' ελληνικά και ζητάνε και θέλουνε και κρατάνε «μικρή και έντιμη» την Ελλάδα! Δε μας νικήσανε, Σίντρα, οι Τούρκοι της Τουρκιάς στη Μικρασία, στη θάλασσα δε μας ρίξανε οι Τσέτες του Κεμάλ, από την Άγκυρα δε μας έφερε πίσω ο τούρκικος στρατός, μας νίκησαν και μας συντρίψανε οι Τούρκοι της Ελλάδας!...

Αυτούς πρέπει πρώτα να νικήσουμε και μετά, σαν μας απομείνει αίμα και δύναμη, να σκεφτούμε και να πράξουμε τα όσα η πλούσια σ' αγάπη καρδιά σου μηνάει!...»