Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ΦΥΛΗ ΩΣ ΓΕΝΝΗΤΩΡ ΗΓΕΤΩΝ ( Α' ΜΕΡΟΣ )


Το παρακάτω άρθρο του Βαρόνου Ιουλίου Έβολα δημοσιεύτηκε στο περιοδικόRegime Fascista τον Μάιο του 1939 υπό τον τίτλο «La Razza qualeCostruttrice dei Capi».

Στο προηγούμενο άρθρο μας στο Diorama αναρωτηθήκαμε για το αν εκτός από τις γενικές εφαρμογές της φυλετικής και εθνικής υγιεινής και φυσικά την υπεράσπιση της γενετικής κληρονομιάς μας ενάντια στην επιμειξία και τον υβριδισμό, το δόγμα της φυλής θα έπρεπε να περιοριστεί στο να είναι ένα ζήτημα «διδασκαλίας» ή αν στην χώρα μας θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να γίνει η βάση μίας αληθινής «μορφώσεως», με ειδικές αποστολές πνευματικής και πολιτικής φύσεως σχετικές με μία συγκεκριμένη φυλετική αριστοκρατία. Με άλλα λόγια πρέπει να εξεταστεί το αν, δεδομένων παρομοίων αναγκών, θα έπρεπε να επιχειρήσουμε στην πατρίδα μας σχέδια παρόμοια με αυτά του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος παρότι αποτελεί πιο πρόσφατη εξέλιξη από τον Ιταλικό Φασισμό έχει προσλάβει ήδη συμπαγή μορφή, όπως η ίδρυση της Σχολής Αδόλφος Χίτλερ, των δοκίμων του Τάγματος του Όρντενσμπουργκ, των σωμάτων S.S. και των σχολών τους για ηγέτες, και της εθνικής Politische Hermehunganstante. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα Γερμανικά ιδρύματα δείχνουν μία σαφή πρόθεση διενέργειας πολιτικής επιλογής, στην οποία οι φυλετικές προϋποθέσεις πρέπει να έχουν ένα θεμελιώδη ρόλο και την αξία μίας πραγματικής διαπλαστικής δυνάμεως.
Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΗΓΕΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
Γενικώς πρέπει να αναγνωριστεί ότι το πρόβλημα της μελλοντικής άρχουσας τάξεως είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά για τα κινήματα παλινορθωτικής φύσεως: μπορεί να αναβληθεί κατά τα πρώτα στάδια του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας και την εδραίωση ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς, σε μία δεύτερη φάση όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί ώστε να διαιωνιστεί και να σταθεροποιηθεί εκείνος ο οργανισμός τον οποίον δημιούργησε η εκδήλωση των «ανδρών του πεπρωμένου».Μακράν από το να περιορισθεί στην ακαδημαϊκή σφαίρα ή να εξαντληθεί εντός πολιτισμικών ή προπαγανδιστικών μορφών, το δόγμα της φυλής θα πρέπει ως εκ τούτου να συνεισφέρει στην επίτευξη ενός τέτοιου σκοπού. Φυσικά εδώ είναι προαπαιτούμενο το γεγονός ότι, ένα τέτοιο δόγμα γίνεται αντιληπτό σφαιρικώς και ως εκ τούτου δεν είναι περιορισμένο στην ανθρωπολογική και βιολογική σφαίρα («φυλετισμός του πρώτου βαθμού»), αλλά θεωρεί την φυλή ως μία πραγματικότητα της ψυχής, του χαρακτήρος και του τρόπου ζωής και τελικά ως «όψη του κόσμου» και ως φυλή του πνεύματος («φυλετισμός του δεύτερου και τρίτου βαθμού»).
Κάθε είδους αδιάκριτη εθνική αλλοίωση είναι, αφενός συνέπεια μίας εκφυλισμένης εσωτερικής ευαισθησίας και της τυραννίας των υλιστικών, ατομικιστικών και συναισθηματικών απόψεων και αφετέρου η αιτία του περαιτέρω εκφυλισμού λαών και πολιτισμών · αυτό πρέπει να λαμβάνεται σταθερά υπ’ όψιν .Για αυτόν τον λόγο ακριβείς θεωρήσεις «φυλετισμού του πρώτου βαθμού» δεν θα έπρεπε να παραμεληθούν στην δημιουργία μιας νέας άρχουσας τάξεως και παρούσης της καταστάσεως, προπαντός στην Ιταλία, δεν είναι αδύνατο φυσικά χαρακτηριστικά ασυνήθιστα για μία δεδομένη φυλή να συνοδεύονται από ψυχικά χαρακτηριστικά ανήκοντα σε μία διαφορετική φυλή. Εντούτοις δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν η έρευνα και η συνεπακόλουθη επιλογή έχουν περιορισθεί σε μία σφαίρα καθορισμένη από την αντιστοιχία στον φυλετικό σωματικό τύπο τον οποίο θεωρούμε υψηλότερο, συγκεκριμένα τον Βόρειο Άριο, είναι πιο πιθανό να βρούμε τις αντίστοιχες πνευματικές ποιότητες από ότι θα βρίσκαμε μέσω τυχαίας έρευνας, η οποία θα αγνοούσε την φυλετική σωματική τυπολογία και αυτό, το ίσως θαμμένο, αλλά απίθανο να εξαφανισθεί εντελώς σημάδι μίας κληρονομικότητος και μίας καταγωγής, το οποίο μία σχετική φυλετική καθαρότητα συναπαρτίζει υπό μία φυσική και ανθρωπολογική έννοια. Και ούτε τα πλεονεκτήματα των αποτελεσμάτων της ένδοξης δράσεως και των ορατών υποδειγμάτων μπορούν να αγνοηθούν, κάθε φορά που οι ηγέτες έχουν μίαν ιδιαίτερη αρρενωπή παρουσία · είναι κατά την κοινή αντίληψη της εκφράσεως μάλλον «εύ-γενείς» παρά μικροί, διοπτροφόροι, ασθενικοί, φυλετικά σύμμεικτοι άνθρωποι.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

ΙΩ. ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥΣ: ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ



Στα τέκνα που Σ' εδόξασαν
κ' είν όλα ξακουσμένα 
Τώρα μοιράζεις στέφανα
και της τιμής τα κρίνα 
Κι' αν άλλα κλαις, που πέσανε
για λευτεριάς ελπίδα
 Έχεις καλή παρηγοριά
την κοσμική τους φήμη. 
Κι' όμως πόσ' άλλα τέκνα σου.
στη λησμονιά θαμένα 
σα γίγαντες επάλεψαν, 
Σ' εδόξασαν κι' εκείνα 
και μόνον από αίσθημα ιερό
γλυκεία Πατρίδα 
σούδωκαν πλούτη και ζωή,
δίχως ν' αφήσουν μνήμη ! 
Αν μαύρη μοίρα σούκρυψε
σκληρά και τόνομά τους, 
ποιο κλάμα, ποιο μνημόσυνο,
ποιο θαυμασμού σημείο 
μπορεί ν' ανάψη στο πικρό
σκοτάδι του λυχνάρι ; 
Ω ! νάξερες που βρίσκονται
σπαρτά τα κόκκαλά τους 
κι' αντάμα να τα σώριαζες
σ' ένα ψηλό μνημείο ! 
Πες μου τα λόγια τα γλυκά,
που πρωτολέει η Νειότη, 
για νάνε σάλλες γενεές
ιερό προσκυνητάρι.




Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ 6/4/1941

Κείμενον της επιδοθείσης, την πρωίαν της 6ης Απριλίου 1941, διακοινώσεως εκ μέρους της Γερμανικής Κυβερνήσεως προς τον εν Βερολίνω Πρεσβευτήν της Α. Μ. του Βασιλέως της Ελλάδος.


«Από της ενάρξεως του πολέμου, του επιβληθέντος εις την Γερμανίαν δια της κηρύξεως πολέμου εκ μέρους της Αγγλίας και της Γαλλίας, η Κυβέρνησις του Reich εξέφρασε πάντοτε σαφώς και απεριφράστως την επιθυμίαν, όπως η στρατιωτική σύρραξις περιορισθή μεταξύ των εμπολέμων κρατών και ιδίως όπως παραμείνη εκτός πολέμου η περιοχή της Βαλκανικής Χερσονήσου. Μετά της αυτής σαφηνείας διεκήρυξε κατ' επανάληψιν, ότι θα αντετάσσετο αμέσως δι' όλων των εις την διάθεσιν αυτής πολεμικών μέσων, εις πάσαν από μέρους των Άγγλων απόπειραν μεταφοράς του πολέμου και εις άλλας χώρας.
Δια της καταστροφής των αγγλικών εκστρατευτικών δυνάμεων και την εκδίωξιν των υπολειμμάτων τούτων εκ της Νορβηγίας και της Γαλλίας, η ήπειρος μας είχεν εκκαθαρισθή τελείως από τα βρεττανικά στρατεύματα. Εκ τούτου ανέκυπτε δι όλα τα ευρωπαϊκά κράτη το κοινόν συμφέρον, όπως διατηρηθή απολύτως η επιτευχθείσα απομάκρυνσις της Αγγλίας εκ της ηπειρωτικής Ευρώπης, πράγμα, όπερ απετέλει την πλέον ασφαλή εγγύησιν της ειρήνης εν Ευρώπη και όπως μη αφεθή ουδείς Άγγλος στρατιώτης να θέση πλέον πόδα επί ευρωπαϊκού εδάφους. 
Το πρόβλημα τούτο ετίθετο και δια τον ελληνικόν λαόν, καθ' ον ακριβώς τρόπον ετίθετο και δια τους λοιπούς λαούς τής ηπείρου, είναι δε προφανές άτι εάν η Ελληνική Κυβέρνησις ετήρη ειλικρινή και αυστηράν ουδετερότητα, θα προσηρμόζετο απολύτως προς την κατάστασιν. Η στάσις αύτη ήτο απολύτως φυσική δια την Ελλάδα και ανταπεκρίνετο προς τα ζωτικά συμφέροντα αυτής, τοσούτω μάλλον, καθ' όσον ουδείς των εμπολέμων ηδύνατο να έχη όντως ζωτικόν συμφέρον να εμπλέξει εις τας πολεμικάς επιχειρήσεις αυτού χώραν, ευρισκομένην μακράν του πραγματικού θεάτρου του πολέμου. Ούτως, η Γερμανία και η Ιταλία ουδέποτε ηξίωσαν άλλό τι οπό μέρους της Ελλάδος, ειμή την τήρησιν γνησίας ουδετερότητος.
'Οθεν τυγχάνει μάλλον ακατανόητον το γεγονός, ότι παρά ταύτα, η Ελληνική Κυβέρνησις εγκατέλειψε την διαγραφομένην εις αυτήν σαφώς στάσιν και ούτως εισήλθεν εις οδόν, ήτις ήτο φυσικόν να εκθέση θάττον ή βράδιον τον λαόν αυτής εις σοβαρούς κινδύνους. Γνωρίζομεν σήμερον ότι η Ελλάς πράγματι εγκατέλειψε την στάσιν της ουδετερότητος από της εκρήξεως του πολέμου κατά Σεπτέμβριον 1939 και έλαβε θέσιν, κατ' αρχάς κρυφίως, είτα δε ολονέν και εμφανέστερον, υπέρ των εχθρών της Γερμανίας και δη υπέρ της Αγγλίας.
Μέχρι ποίου σημείου η ελληνική πολιτική επηρεάζετο και προ της εκρήξεως του πολέμου εκ των εις τους κόλπους της Ελληνικής Κυβερνήσεως επικρατουσών συμπαθειών προς την Αγγλίαν, αποδεικνύει και μόνον το γεγονός, ότι κατ' Απρίλιον 1939, η Ελλάς απεδέχθη πολιτικήν εγγύησιν των Δυτικών Δυνάμεων. Κατόπιν της λίαν γνωστής πείρας, της κτηθείσης εκ των αγγλικών εγγυήσεων, έδει να γνωρίζη σαφώς ότι ούτως ενεργούσα, έθετε κατ' ανάγκην την χώραν αυτής υπό αγγλικήν εξάρτησιν και ότι μοιραίως θα ευρίσκετο περιπεπλεγμένη εις τα ήδη υφιστάμενα τότε αγγλικά σχέδια κυκλώσεως της Γερμανίας. 
Η τάσις αύτη εξεδηλώθη το πρώτον εμφανώς μετά την έκρηξιν του πολέμου κατ' Οκτώβριον 1939, ότε η Ελληνική Κυβέρνησις ηρνήθη και να συζητήση καν το ενδεχόμενον παρατάσεως του συμφώνου φιλίας μετά της Ιταλίας, ούτινος η ισχύς έληγε κατά το έτος τούτο. Την ιδίαν εποχήν, περιήλθον εις την κατοχήν της Κυβερνήσεως του Reich στοιχεία, κατά τα όποια η δια της βρεττανικής συνδρομής εγκατασταθείσα τότε εις την αρχήν Ελληνική Κυβέρνησις, από της εγκαθιδρύσεως αυτής εις την εξουσίαν, είχεν αναλάβει ευρείας υποχρεώσεις έναντι της αγγλικής πολιτικής. 
Εάν επί του σημείου τούτου υπελείπετο εισέτι και η ελαχίστη αμφιβολία, τα επίσημα έγγραφα, τα ευρεθέντα εις την La Charite της Γαλλίας και τα οποία εδόθησαν ήδη εις δημοσιότητα, αποδεικνύουσι κατά τον πλέον αναμφισβήτητον τρόπον την σαφώς εναντίον του Άξονος θέσιν, ην έλαβεν η Ελλάς από της εκρήξεως του πολέμου. Εκ των επισήμων τούτων στοιχείων του Γαλλικού Γενικού Επιτελείου και της Γαλλικής Κυβερνήσεως προκύπτει η ακόλουθος εικών περί της αληθούς πολιτικής, την οποίαν ηκολούθησε μυστικώς η Ελληνική Κυβέρνησις.
1.—Ήδη, από του Σεπτεμβρίου 1939, το ελληνικόν Γενικόν Επιτελείον απέστειλεν εις Άγκυραν τον συνταγματάρχην Δόβαν, ίνα έλθη εις επαφήν μετά του στρατηγού Weygand, αρχιστρατήγου του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος εν τη Εγγύς Ανατολή.
2.—Την 18ην Σεπτεμβρίου 1939, ο εν Παρισίοις Έλλην Πρεσβευτής Πολίτης, έδωκε την διαβεβαίωσιν, ότι η Ελλάς δεν επεθύμει να ανανεώση την συνθήκην φιλίας μετά της Ιταλίας, την εκπνέουσαν τον Οκτώβριον,ειμή μόνον «εφ' όσον η τοιαύτη συμφωνία δεν θα απετέλει κώλυμα εις την δημιουργίαν ανατολικού μετώπου».
3. — Κατά τας αρχάς Οκτωβρίου 1939, ο Υφυπουργός επί των Εξωτερικών Μαυρουδής, εδήλωσεν εις τον εν Αθήναις Γάλλον Πρεσβευτήν, ότι η Ελλάς, όχι μόνον δεν θα ημπόδιζε απόβασιν των Συμμάχων εις Θεσσαλονίκην, αλλά τουναντίον θα υπεστήριζεν ενεργώς ταύτην, υπό την μόνην προϋπόθεσιν ότι η επιτυχία των επιχειρήσεων θα ήτο εξησφαλισμένη.
4 —Η λαβούσα χώραν κατά τα τέλη Οκτωβρίου 1939 επαφή μεταξύ του εν Αθήναις Γάλλου Στρατιωτικού Ακολούθου και του Έλληνος Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, κατέληξε, την 4ην Δεκεμβρίου 1939, εις την ρητήν επιθυμίαν του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου περί ενάρξεως στρατιωτικών διαπραγματεύσεων ως και εις την αποστολήν εις Ελλάδα του συνταγματάρχου τού Γαλλικού Γενικού Επιτελείου, Mariot.
5. — Εις σημείωμα του στρατηγού Gamelin, υπό ημερομηνίαν 4 Ιανουαρίου 1940, αναφέρεται ότι ο Αρχηγός του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου κατέστησε γνωστόν ότι ήτο εις θέσιν να εγγυηθή την αποβίβασιν διασυμμαχικού εκστρατευτικού σώματος εν Θεσσαλονίκη, υπό την επιφύλαξιν επαρκούς υποστηρίξεως δι' αεροπορικών δυνάμεων και δια μέσων αντιαεροπορικής αμύνης. Η Κυβέρνησις του Reich, καίτοι τελούσα προ πολλού εν γνώσει των στοιχείων τούτων, άτινα επεβάρυνον σοβαρώς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, ανέμεινε μεθ' υπερμέτρου υπομονής και μακροθυμίας την περαιτέρω εξέλιξιν της ελληνικής πολιτικής. Και όταν η Ελλάς έθεσε προς τούτοις εις την διάθεσιν του βρεττανικού ναυτικού βάσεις επί των νήσων αυτής και η Ιταλία, η σύμμαχος του Γερμανικού Reich, εν όψει της στάσεως ταύτης, ήτις δεν ήτο πλέον στάσις ουδετέρου κράτους, εξηναγκάσθη εις στρατιωτικήν δράσιν εναντίον της Ελλάδος, η Γερμανία ετήρησε στάσιν αναμονής. Την στάσιν ταύτην υπηγόρευσεν η ειλικρινής ελπίς του γερμανικού λαού, όστις μέχρι τότε διεπνέετο αποκλειστικώς υπό αισθημάτων φιλίας δια τον ελληνικόν λαόν, ότι η Ελλάς θα αντελαμβάνετο τελικώς τα αληθή συμφέροντα αυτής και ότι η Ελληνική Κυβέρνησις, παρ' όλα όσα συνέβησαν, θα εύρισκε την ευκαιρίαν να επανέλθη εις την αληθή ουδετερότητα. Υπό το πνεύμα τούτο, ο Υπουργός επί των Εξωτερικών του Reich, von Ribbentrop, εις συνομιλίαν, ην έσχε, την 26ην Αυγούστου 1940, εν Fuschl μετά του Έλληνος Πρεσβευτού, έδωκεν εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν υπό σοβαρόν τύπον την συμβουλήν, όπως εγκατελείψη την μεροληπτικώς ευμενή προς την Αγγλίαν στάσιν. Πέρα τούτου όμως η Ελληνική Κυβέρνησις προειδοποιήθη δια των εις επανειλημμένας περιπτώσεις γενομένων δημοσία δηλώσεων αυτού του Fuhrer, ότι εν ουδεμία περιπτώσει θα καθίστατο ανεκτή η εγκατάστασις βρεττανικών στρατιωτικών δυνάμεων επί ελληνικού εδάφους. Υπενθυμίζομεν μεταξύ άλλων επί του σημείου τούτου τον λόγον, τον εκφωνηθέντα υπό του Fuhrer την 30ήν Ιανουαρίου 1941, εν τω οποίω αναφέρονται τα εξής: «. . . . Ίσως στηρίζουσιν ελπίδας επί των Βαλκανίων, αλλ' ουδ' εκεί βλέπω τύχην δια τούτους, διότι ένα πράγμα είναι βέβαιον: Οπουδήποτε εμφανισθή η Αγγλία, θα επιτεθώμεν εναντίον αυτής, είμεθα δε αρκούντως ισχυροί ώστε να το πράξωμεν».
Η Ελληνική Κυβέρνησις περιεφρόνησεν απάσας τας προειδοποιήσεις ταύτας, επί πλέον δε — πρέπει να τονισθή τούτο σαφώς ενταύθα — ουδέποτε απετάθη προς την Κυβέρνηοτν του Reich, έστω και δια να συζήτηση απλώς μετ΄ αυτής, την δυνατότητα επανόδου της Ελλάδος εις την ουδετερότητα. Η αιτία ήτο προφανής. Η Ελλάς είχεν ήδη αφεθή να παρασυρθή πολύ μακράν υπό της αγγλικής πολιτικής της επεκτάσεως του πολέμου και δεν ήτο πλέον κυρία των αποφάσεων αυτής. Αύται τη υπηγορεύοντο μάλλον τότε υπό της Αγγλικής Κυβερνήσεως. Τα πράγματα έφθασαν εις τοιούτον σημείον, ώστε η Ελληνική Κυβέρνησις, ήτις αρχικώς, μετά την έναρξιν του κατά της Ιταλίας πολέμου, είχε περιορισθή εις την συνδρομήν βρεττανικών τεχνικών σχηματισμών αεροπορίας, υπεχρεώθη μετ' ολίγον, εκ της ανάγκης των πραγμάτων, να προχώρηση περαιτέρω προς την οδόν ταύτην. Μικρόν μετά την κατάληψιν της Κρήτης, τα πράγματα έλαβον τοιαύτην έξέλιξιν, ώστε συγκεκροτημένοι σχηματισμοί βρεττανικών στρατευμάτων απεβιβάσθησαν εις την Ελλάδα και κατέλαβον πάντα τα σπουδαία στρατηγικά σημεία τής χώρας. Αι δηλώσεις, αι γενόμεναι από  καιρού εις καιρόν υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και δια των οποίων επεχείρει αύτη να αρνηθή τα γεγονότα ταύτα, δεν δύνανται να θεωρηθώσιν, ειμή νέα απόδειξις της ανειλικρινείας και της εξαρτήσεως ταύτης εκ της Αγγλίας.
Απο τινων εβδομάδων, ουδεμία πλέον δύναται να υπάρξη αμφιβολία ότι η Αγγλία προσπαθεί να δημιουργήση εν Ελλάδι νέον μέτωπον κατά της Γερμανίας — του είδους της κατά τον Παγκόσμιον Πόλεμον αποβάσεως εν Θεσσαλονίκη — ίνα προβή εκείθεν εις μίαν τελευταίαν απόπειραν επαναφοράς του πολέμου εις την Ευρώπην. Από της απόψεως αυτής, αι ειδήσεις, κατά τας οποίας η διοίκηση των εν Ελλάδι δρωσών αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων απεκατέστησε σύνδεσμον μετά του εν Βελιγραδίω Γενικού Επιτελείου, προσλαμβάνουσιν ίδιαιτέραν σημασίαν. Κατά τας τελευταίας όμως ημέρας, η Ελλάς κατέστη πλέον φανερόν πεδίον δράσεως των αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων. Επί του παρόντος οι Άγγλοι ενεργούσιν εκεί σοβαράς σημασίας στρατηγικάς κινήσεις και μεταφοράς στρατευμάτων, ειδήσεις δ' εξ Αμερικής επιβεβαιούσιν ότι αγγλικά στρατεύματα δυνάμεως 200.000 ανδρών, ευρίσκονται ήδη έτοιμα προς δράσιν εν Ελλάδι. 
Ούτως, η Ελλάς, ήτις υπήρξε το μόνον κράτος της Ευρώπης, το όποιον επέτρεψε και πάλιν εις τα αγγλικά στρατεύματα να θέσωσι πόδα επί του ευρωπαϊκού εδάφους, ανέλαβεν έναντι της ευρωπαϊκής κοινότητος βαρείαν ευθύνην. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ελληνικός λαός δεν φέρει ευθύνην δια την τοιαύτην εξέλιξιν των πραγμάτων. Κατ' ακολουθίαν είναι έτι μεγαλυτέρα η ευθύνη, η βαρύνουσα, την παρούσαν Ελληνικήν Κυβέρνησιν, ένεκα της παρ' αυτής ακολουθουμένης ασυνέτου πολιτικής. Η Ελληνική Κυβέρνησις εδημιούργησε τοιουτοτρόπως κατάστασιν, έναντι της οποίας η Γερμανία δεν δύναται να παραμείνη πλέον αδρανής επί. μακρόν. Ως εκ της αιτίας ταύτης, η Κυβέρνησις του Reich έδωκεν ήδη διαταγάς προς τα στρατεύματα αυτής, όπως εκδιώξωσι τας βρεττανικάς δυνάμεις εκ του ελληνικού εδάφους. Πάσα αντίστασις, προβαλλόμενη εις τον Γερμανικόν Στρατόν, θα · συντριβή αμειλίκτως.
Η Κυβέρνησις τού Reich, καθιστώσα τούτο γνωστόν εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, τονίζει ότι τα γερμανικά στρατεύματα δεν έρχονται ως εχθρός του ελληνικού λαού και ότι είναι μακράν του γερμανικού λαού η πρόθεσις όπως πολεμήση και καταστρέψη τον ελληνικόν λαόν ως τοιούτον. Το πλήγμα, όπερ η Γερμανία είναι ηναγκασμένη να καταφέρη επί του ελληνικού εδάφους, στρέφεται κατά της Αγγλίας. Η Κυβέρνησις του Reich είναι πεπεισμένη, ότι εκδιώκουσα ταχέως τους παρεισάκτους Άγγλους εξ Ελλάδος, προσφέρει αποφασιστικήν υπηρεσίαν πρωτίστως εις τον ελληνικόν λαόν και την ευρωπαϊκήν κοινότητα.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1910




Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών επιστρέψας εις την Ελλάδα είχεν αμέσως ιδρύσει το «Κόμμα των Φιλελευθέρων». Μεταβάς δε κατόπιν εις Κρήτην, παρητήθη της εκεί Πρωθυπουργίας και την 5ην Σεπτεμβρίου του 1910 επανέρχεται, καθώς εδηλώθη προηγουμένως, εις τας Αθήνας, όπου και εκφωνεί τον πρώτον του λόγον προς τον Ελληνικόν Λαόν από του εξώστου του παρά της Πλατείαν Συντάγματος Ξενοδοχείου «Μέγα». 
Ο ιστορικός αυτός λόγος εστενογραφημένος έχει ως εξής:

«Γνωρίζετε ποια υπήρξαν τα αίτια, τα οποία προεκάλεσαν την εξέγερσιν του Αυγούστου παρελθόντος έτους, επομένως δεν έχω ανάγκην να υπομνήσω αυτά εις υμάς δια μακρών.
»Αστική δικαιοσύνη, εφαρμόζουσα, προς ρύθμισιν των σχέσεων του συγχρόνου βίου, νομοθεσίαν χρονολογουμένην από 15—20 αιώνων, επί τη βάσει δε διαδικαστικού συστήματος, υποθάλποντος πάσαν πλεκτάνην προς καταβαράθρωσιν του ουσιαστικού δικαίου και καθιστώντας δυνατήν την επ' αόριστον παρέλκυσιν των δικών' εμπορική νομοθεσία, χρονολογουμένη από ενός αιώνος, ότε η ατμήρης ναυτιλία ήτο άγνωστος, ότε το τοσαύτην έκτοτε λαβόν ανάπτυξιν και τοσούτον ποικίλην μορφήν συνάλλαγμα της ασφαλείας περιωρίζετο μόνον εις τήν θαλασσασφάλειαν, ότε αι Ανώνυμοι Εταιρείαι, αι οποίαι είναι σήμερον ο κυριώτερος μοχλός της οικονομικής προόδου, δεν είχον λάβει την ανάπτυξιν, την οποίαν έλαβον κατά τα έκτοτε διαρρεύσαντα έτη.
»Ποινική διαδικασία ήτις, χωρίς να παρέχη επαρκείς ασφαλείας •διά την προσωπικήν ελευθερίαν των πολιτών, κινείται βραδύτατα, προ­καλούσα πολλάκις αυτή την φυγοδικίαν, ενώ εδεικνύετο εξ άλλου ανίκανος να ενεργήση κατασταλτικώς κατά του αδικήματος.
»Δημοσία εκπαίδευσις, ήτις θα έλεγέ τις ότι κύριον έχει προορισμόν να εκτρέφη, δι' ανεπαρκούς άλλως τε μορφώσεως, τροφίμους του προϋ­πολογισμού, ανικάνους διά κάθε άλλο πλουτοπαραγωγικόν επάγγελμα.
»Εκκλησία εστερημένη εσωτερικής ζωής, περιοριζομένη εις ξηρούς τύπους και της οποίας ο ενοριακός ιδία κλήρος, κατατρυχόμενος υπό πενίας και αμαθείας, είναι εντελώς ανίκανος όπως εξυπηρετήση την υψηλήν αυτής αποστολήν.
»Σύστημα δημοτικόν στηριζόμενον επί δήμου ο οποίος απετελέσθη από τμήμα της χώρας αυθαιρέτως χαραχθέν επί του γεωγραφικού χάρ­του και ο οποίος διά τούτο, εστερημένος οργανικής ζωής, απέβη κατά μικρόν από παράγοντος της κοινωνικής ζωής, απέβη κατά μικρόν από παράγοντος της κοινωνικής προόδου, από σχολείου διαπαιδαγωγήσεως του λαού διά την χρήσιν των ελευθέρων θεσμών εις όργανον καταδυναστεύσεως εις τας χείρας των φατριών.
»Διοίκησις φατριάζουσα, διακονίζουσα-και μετά την απελευθέρωσιν του λαού από του ξενικού ζυγού, εις την τυραννίαν, με μόνην την διαφοράν, ότι αύτη ασκείται ήδη εκ περιτροπής, ότε μεν επί του ημίσεος, ότε δε επί του ετέρου ημίσεος αυτού.
»Έλλειψις αγροτικής ασφαλείας, ως επίσης έλλειψις δασικής τοιαύτης και πάσης επιστημονικής εκμεταλλεύσεως του δασικού πλούτου της χώρας. 
»Αδιαφορία παντελής προς τας εργατικάς και αγροτικάς τάξεις, αποτέλεσμα έχουσα το να εξάπτωνται εις επικίνδυνον πολλάκις ανταγωνισμόν η αντίθεσις μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας, μεταξύ ιδιοκτητών και καλλιεργητών, εξ άλλου έλλειψις πάσης οικονομικής πολιτι­κής εκ μέρους του Κράτους, αποβλεπούσης εις την άνάπτυξιν των παραγωγικών της χώρας δυνάμεων. 
»Δημοσιονομική πολιτική, ήτις προς αντιμετώπισιν των απαύστων ελλειμμάτων, κατέφευγεν ανεπιστημονικώς και εμπειρικώς εις την αύξησιν την υπερβάλλουσαν των εμμέσων φόρων, δι' ων τα δημόσια βάρη επιπίπτουν επί των απορωτέρων τάξεων, δυσαναλόγως προς τας δυνά­μεις αυτών. 
»Ανικανότης προς παρασκευήν αναλόγου προς τους πόρους της Χώρας, αλλά φερεγγύου και ετοιμοπολέμου πάντοτε στρατιωτικής δυ­νάμεως, δυναμένης να αμύνεται υπέρ των συμφερόντων και της τιμής της Χώρας. 
»Κυβέρνησις καταναλίσκουσα το πλείστον της δραστηριότητος της ουχί εις προαγωγήν των δημοσίων συμφερόντων, αλλ' εις την ικανο­ποίηση; ως επί τα πολλά αθεμίτων αξιώσεων, δι' ων διενεργείται η συναλλαγή μεταξύ εκλογέως και βουλευτού αφ' ενός, μεταξύ Βουλευτού και Κυβερνήσεως αφ' ετέρου, ήτις Κυβέρνησις δια τούτο, πλην του Προέ­δρου αυτής, απετελεϊτο ως επί τα πολλά, ουχί εκ των ικανωτάτων προς εξυπηρέτησιν του δημοσίου συμφέροντος, αλλ' εκ των επιτηδειοτάτων, όπως εξυπηρετήσωσιν τας ανάγκας της συναλλαγής. 
»Αντιπολίτευσις εις ουδέν άλλο συνήθως αποβλέπουσα ή την κατάληψιν της αρχής, χάριν της οποίας εθυσιάζετο πολλάκις πάσα άλλη αρχή και κάθε άλλο συμφέρον του κράτους. Νόμος, αποβάς ιστός αράχνης, δυνάμενος μεν να συλλαμβάνη τους ασθενεστέρους, αλλά κατασχιζόμενος θρασέως από πάντα ισχυρόν. 
»Επί πάσι τούτοις εφερόμεθα ανερμάτιστοι άνευ σαφώς διαγεγραμμένης εθνικής πολιτικής, άνευ παρασκευής των μέσων προς πράγματοποίησιν αυτής, αφήνοντες μόνον να υποτρέφηται η ιδέα μεταξύ των λαών της Χερσονήσου του Αίμου, ότι ο Ελληνισμός έχει φιλοκτήμονας και κατακτητικάς διαθέσεις, μη αρκούμενος μόνον εις άμυναν υπέρ των ιδίων, αλλ' επιβουλευόμένος και τα αλλότρια. »Και το αποτέλεσμα πάντων τούτων ; 
»Ότι ο βίος κατέστη δυσχερέστερος δια τας μέσας και απορωτέρας τάξεις, ότι μέγα μέρος- και δυστυχώς το αλκιμώτερον του άρρενος πληθυσμού, φέρεται, μεθ' ορμής ακατασχέτου, προς την μετανάστευσιν, η οποία έλαβε τον χαρακτήρα αληθούς εξόδου, ότι εις την οικογένειαν των πολιτισμένων λαών η Ελλάς υπεβιβάσθη βαθμηδόν εις θέσιν μηδαμώς ανταποκρινομένην ούτε προς το παρελθόν αυτής, ούτε προς τας ελπίδας, με τας οποίας ο κόσμος εχαιρέτησε την αναγέννησίν της προ ενός αιώ­νος, ότι το Κράτος περιήλθεν ολίγον κατ' ολίγον εις οξυτάτην αντίθεσιν προς πάντας σχεδόν τους ομόρους και περιοίκους, ενώ αφ' ετέρου η υλική αυτού αδυναμία και η ηθική ανυποληψία έφεραν αυτό εις την ανάγ­κην να υφίσταται παντός είδους προπηλακισμούς και να ανέχηται την παραβίασιν και αυτών των δια συνθηκών ησφαλισμένων δικαίων του. 
»Τοιαύτη πραγμάτων κατάστασις ήτο φυσικόν να αγάγη εις την εξέγερσιν του Αυγούστου του παρελθόντος έτους. Η κατά τύπον στρατιω­τική αύτη εξέγερσις, εγκριθείσα διά του λαοψηφίσματος της 14ης Σεπτεμ­βρίου, έλαβε τον χαρακτήρα αληθούς λαϊκής επαναστάσεως. 
» Αλλ' η επανάστασις αύτη εστερείτο προγράμματος, σαφώς διαγεγραμμένου, έλειπε δε απ' αυτής και ο ιθύνων πολιτικός νους. 
»Δια τούτο η επανάστασις, αδυνατούσα να ίδη ενσαρκούμενον τον αόριστον πόθον της γενικής ανορθώσεως των του Κράτους, εφέρετο εις χρονιότητα, η οποία καθιστώσα οσημέραι αισθητότερα τα κακά, τα οποία συμπαρομαρτούσιν εις πάσαν έξοδον από της νομιμότητος, εκινδύνευε να αγάγη αυτήν εις ναυάγιον. 
»Κατά την κρισιμωτάτην περίοδον της επαναστάσεως, αύτη μου έκαμε την τιμήν να ζητήση την γνώμην μου περί του πρακτέου και η γνώμη μου, μορφωθείσα μετά επιτόπιον μελέτην των πραγμάτων, ήτο ότι ο στρα­τός έπρεπε να επανέλθη το ταχύτερον εις τούς στρατώνας, ίνα αφοσιωθή ολοψύχως εις το επείγον έργον της στρατιωτικής ανασυντάξεως, αξιών προς τούτο και επιβάλλων εν ανάγκη την σύγκλησιν διπλής αναθεωρη­τικής Βουλής... 
Φωναί : Συντακτική, Συντακτική... 
Ελευθέριος Βενιζέλος: Αξιών και επιβάλλων εν ανάγκη την σύγκλησιν Αναθεωρητικής Βουλής. 
Νέαι φωναί : Συντακτική, Συντακτική.Ελευθέριος Βενιζέλος: Επαναλαμβάνω ότι, έδωκα την γνώμην να αφοσιωθή ο στρατός εις το επείγον έργον της ανασυντάξεως των στρατιωτικών δυνάμεων της Χώρας και συγχρόνως έδωκα εις την Επανάστασιν την συμβουλήν να αξιώση και να επιβάλη την σύγκλησιν Ανα­θεωρητικής Βουλής.
Φωναί : Όχι, όχι.
Έτεραι φωναί : Σιωπή, σιωπή. 
Ελευθέριος Βενιζέλος: ..... Αναθεωρητικής Βουλής, ήτις θα προέβαινεν εις την αναθεώρησιν των διατάξεων εκείνων του Συντάγματος, την ανάγκην της μεταρρυθμίσεως των οποίων είχε καταδείξει η πείρα ημίσεος σχεδόν αιώνος, ενώ αφ' ετέρου ούτω θα προελαμβάνετο η ολε­θρία εντύπωσις ότι ο αγών απέτυχε, θα υπεδύετο δε ούτος, του λοιπού, άλλην μορφήν. Η επανάστασις δεν εδίστασε να αποδεχθή την γνώμην μου ταύτην, την οποίαν εγνώριζε προερχομένην εξ ειλικρινούς προαιρέ­σεως, αποδείξασα ούτω και πάλιν ότι την ενέργειαν αυτής ουδέν άλλο ερρύθμιζε παρά μόνον η αποσκόπησις προς το συμφέρον του Κράτους και του ανορθωτικού αγώνος. Συγχρόνως δε υπεδείχθη και η συνεννόησις όλων εκείνων των παραγόντων, δια της συμπράξεως των οποίων κατωρθώθη να διεξαχθώσι τοσούτον ήρεμα αι εκλογαί της 8ης Αυγούστου. 
»Το αποτέλεσμα των εκλογών τούτων αποτελεί αυστηράν κατα­δίκην κατά του παρελθόντος. Εάν δΕ αι νέαι ιδέαι δεν φαίνονται τελικώς εξασφαλισθείσαι εκ του αποτελέσματος των εκλογών, είναι προ­φανές ότι περιεβλήθησαν δια τοιούτου κύρους εκ του αποτελέσματος των εκλογών τούτων, ώστε να μη αμφιβάλη τις ότι και εις την Βουλήν θα κατορθώσουν κατά το πλείστον να επιβληθώσι δια της ηθικής αυτών δυνά­μεως και ότι εις τας προσεχείς εκλογάς ο λαός θέλει εγκρίνει αυτάς πανηγυ­ρικώς.
Φωναί: Μάλιστα, μάλιστα, ο λαός μαζί σου!,..
Ελευθέριος Βενιζέλος: Η εκ των εκλογών της 8ης Αυγούστου προελθούσα λαϊκή αντιπροσωπεία αποστολήν έχει όπως αναθεωρήση ωρισμένας διατάξεις του Συντάγματος. Αλλά θα παρεγνώριζέ τις προφανή αλήθειαν, εάν δεν ανεγνώριζεν ότι, εύρυνσις του κύκλου των εργασιών της, όπως αναθεωρηθώσι και άλλαι διατάξεις του Συντάγματος, μη θίγουσαι ούτε την μορφήν της Πολιτείας, ούτε την εξουσίαν και το πρόσωπον του Βασιλέως, ούτε την τάξιν της Διαδοχής, ανταποκρίνεται προς ισχυράν αξίωσιν της κοινής γνώμης. Φρονώ δια τούτο ότι η λαϊκή αύτη αντιπρο­σωπεία, χωρίς να αλλοιωθή ο χαρακτήρ της, δύναται να προβή εις την εύρυνσιν ταύτην του έργου της, εφ' όσον εις τούτο συμφωνεί το Στέμμα, το οποίον φαίνεται δια του Βασιλικού λόγου μη έχον ουδεμίαν αντίρρησιν.
»Πρέπει άλλωστε να εξάρω ότι οιανδήποτε σημασίαν και αν αποδίδω εις το έργον της αναθεωρήσεως του πολιτεύματος, και αποδίδω ση­μασίαν μεγάλην, δεν αναμένω εκ ταύτης και μόνης την ανόρθωσιν των καθ' ημάς πραγμάτων.
»Πρo εικοσιτριών αιώνων ο αθάνατος Σταγειρίτης, φιλοσόφων επί της ουσίας των πολιτευμάτων, διετύπωσε δι' ολίγων λέξεων τον χαρακτήρα και το γνώρισμα των ορθών πολιτευμάτων, τα οποία ασφαλίζουν ευημερίαν των λαών και των παρεκβατικών πολιτευμάτων, τα οποία απεργάζονται την κακοδαιμονίαν αυτών. 
Όταν είπεν, ο είς, ο μονάρχης δηλαδή εν τω μοναρχικώ πολιτεύματι, ή οι ολίγοι εν τω αριστοκρατικώ, ή οι πολλοί, τα πολιτικά δηλαδή κόμματα εν τω δημοκρατικώ και σήμερον εν τω Συνταγματικώ πολιτεύματι, άρχωσι προς το κοινόν συμφέρον η Πολιτεία είναι ορθή, όταν δε ο είς , ή οι ολίγοι, ή οι πολλοί άρχωσι προς το ίδιον συμφέρον, η Πολιτεία αύτη αποτελεί παρέκβασιν πολιτείας οδηγούσαν εις την κακοδαιμονίαν του λαού.
Μία φωνή: Είναι ληστοσυμμορία.
»Ισχυρότατον παράγοντα, όπως συνέχη την Πολιτείαν από πάσης παρεκτροπής, το Συνταγματικόν Πολίτευμα τάσσει τον Βασιλέα. Ιστάμενος ούτος επί της κορυφής της πολιτικής και κοινωνικής πυραμίδος, ανώτερος των μεταβαλλομένων συμφερόντων της εκάστοτε στιγμής, έχων τα συμφέροντα-τα καλώς εννοούμενα, του Βασιλικού Οίκου εντελώς αλληλένδετα προς τα υψηλότερα και γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους, περιβαλλόμενος δια του πολιτεύματος με τόσα προνόμια έχει μεν εις χείρας αυτού μεγάλην πάντοτε δύναμιν, όπως πράττει το αγαθόν, αλλά έχει κολοσσιαίαν αυτόχρημα δύναμιν, όπως αποτρέπη το κακόν, συνέχων τας Κυβερνήσεις αυτού από των παρεκτροπών, εις τας οποίας οδηγεί η παραβίασις των Νόμων. 
» Ατυχώς το Στέμμα δεν έσχε τοιαύτην την αντίληψην της θέσεως αυτού εν τω Συνταγματικώ Πολιτεύματι... (Μπράβο, μπράβο!) Και δια τούτο έκρινα πάντοτε ότι η Βασιλική Αρχή εν τω παρελθόντι δεν ησκήθη κατά τον συμφωνότερον προς τα αληθή συμφέροντα και του Βασιλικού Οίκου και του Έθνους τρόπον, και την γνώμην ταύτην δεν εδίστασα να εκδηλώσω ,διότι οι πολιτικοί άνδρες πρέπει να έχωσι πάντοτε το θάρρος της γνώμης αυτών, εκ τούτου δε προεκλήθη η κατ' εμού κατηγορία, ότι είμαι αντιδυναστικός. Αλλ' η κατηγορία αύτη είναι α σύστατος. Καίπερ βαθέως εμφορούμενος από τας δημοκρατικάς αρχάς της φυλής μας έχω ακράδαντον την πεποίθησιν ότι, η Βασιλευομένη Δημοκρατία,οποίον είναι κατ' ουσίαν το πολίτευμα ημών , είναι ο τύπος του πολιτεύματος, όστις, προσαρμόζεται άριστα προς την πολιτικήν μορφήν του Ελληνικού Λαού και εξυπηρετεί προσφορώτερον τα εθνικά συμφέροντα. 
»Αλλ' ούτε διενοήθην ποτέ Δυναστικήν μεταβολήν. Αφού δεν είχομεν Εθνικήν Δυναστείαν, εδέησε δε να μεταφυτεύσωμεν έξωθεν επί του ελληνικού εδάφους το δυναστικόν δένδρον, θα ήτο εσχάτη μωρία να θυσιάσωμεν όλην την από ημίσεως ήδη αιώνος συντελεσθείσαν αφομοιωτι­κήν εργασίαν, αφού ο Βασιλικός ημών Οίκος απέδωκεν ήδη καρπούς δευ­τέρας και τρίτης γενεάς και αφού, όσον απομακρυνόμεθα από της εποχής της μεταφυτεύσεως, τοσούτον είναι φυσικόν να αποβαίνη πληρεστέρα η συνάντησις των πόθων και των αισθημάτων, όπως και η αντίληψις της κοινότητος των συμφερόντων Έθνους και Βασιλικού Οίκου.
»Πρέπει άλλως τε να ελπίσωμεν ότι το Στέμμα, συμμεριζόμενον τον τοσούτον παγκοίνως κατ' επανάληψιν εκδηλωθέντα πόθον από ενός ήδη έτους προς ανόρθωσιν, θέλει αποφασίσει να τεθή επί κεφαλής της ανορθω­τικής κινήσεως, ήδη τουλάχιστον, ότε αύτη έλαβε καθαρώς νόμιμον μορφήν, αυτό πρώτον προσαρμόζον την πολιτείαν αυτού προς τας ανάγκας του ανορθωτικού αγώνος. Βεβαίως ούτω το έργον της Βασιλικής Αρχής θ' άποβή κοπιωδέστερον, αλλά προς την τοιαύτην άσκησιν συνδέεται και η ευημερία και η αίγλη του Βασιλικού Οίκου.
»Το επ' εμοί συναισθάνομαι εξ άλλου βαθέως τας βαρυτάτας ευθύνας αίτινες επίκεινται επί των ώμων των πολιτικών ανδρών της Χώρας. Αν­ταποκρινόμενος προς τας υποχρεώσεις, τας οποίας μου επιβάλλει η πανη­γυρική εκλογή, δια της οποίας με ετιμήσατε, και δι' ήν τιμήν εκφράζω υμίν την ευγνωμοσύνην μου, απεφάσισα να αποδεχθώ την εντολήν υμών και εγκαταλείψω το στάδιον της μέχρι τούδε πολιτικής μου δράσεως προς το οποίον τοσούτοι και τοιούτοι με συνδέουν δεσμοί.
»Δεν έρχομαι ενταύθα ως αρχηγός νέου και εσχηματισμένου κόμματος. Έρχομαι ως απλούς σημαιοφόρος νέων πολιτικών ιδεών. (Εύγε, εύγε!)και υπό την σημαίαν ταύτην καλώ πάντας εκείνους, οίτινες συμμερίζονται τας ιδέας ταύτας, εμπνέονται από τον ιερόν πόθον ν' αφιερώσωσι πάσας τας δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, να συντελέσωσιν εις την επιτυχίαν των ιδεών τούτων! (Όλοι μαζί σου!) 
»Η ιθύνουσα την πολιτείαν μου κεντρική αρχή είναι ότι ο πολιτικός ανήρ οφείλει να έχη γνώμονα πάσης αυτού πράξεως το κοινόν συμφέρον και εις το συμφέρον τούτο να υποτάσση άνευ ενδοιασμού το τε συμφέρον του κόμματος εις ό ανήκει και το των μελών του κόμματος τούτου. Οφείλει να έχη πάντοτε το θάρρος των γνωμών αυτού, μηδέποτε θυσιάζων ταύτας, δια να γίνεται αρεστός προς τα άνω ή προς τα κάτω. Ότι προς την εξουσίαν πρέπει να αποβλέπη όχι ως σκοπόν, αλλ' ως μέσον προς επι­τυχίαν άλλου υψηλοτέρου σκοπού, μηδέποτε σπεύδων προς ανάληψιν της Άρχης, αν πρόκειται τούτο να γίνη επί θυσία μικρά ή μεγάλη των αρχών αυτού , μηδέποτε διστάζων να απορρίπτη αυτήν, αν η διατήρησις αυτής έπρεπε να εξαγορασθή δια θυσίας του προγράμματος προς εφαρμογήν τοτ οποίου εκλήθη υπό του λαού.
Μια φωνή : Ο Θεός και ο Πατριάρχης μαζί σου!
Ελευθέριος Βενιζέλος: Αναγνωρίζων την ανάγκην της διαπαιδαγωγήσεως του Ελληνικού λαού και της χειραφετήσεως αυτού από του προσωπικού κομματισμού, θα εργασθώ μετ' εκείνων, τους όποιους η εξέλιξις των εργασιών της Βουλής ήθελεν αποδείξει ότι συμπίπτουσιν αι ιδέαι μου , δια την οργάνωσιν πολιτικού Συλλόγου διακλαδουμένου καθ' όλον το κράτος και μέλλοντος ν' αποτελέση την οργάνωσιν του νέου πολιτικού κόμματος της ανορθώσεως, του οποίου την συγκρότησιν ανυπομόνως αναμένει ο ελληνικός λαός. 
»Μετά των ομοφρόνων τούτων θα ασχοληθώ εν καιρώ εις την διατύπωσιν του κυβερνητικού προγράμματος του νέου τούτου κόμματος, το οποίον πρόγραμμα μετά των πολιτικών αρχών, τας οποίας εξήγγειλον υμίν, θέλει αποτελέσει τον δεσμόν, όστις θα συνέχη τα μέλη τού νέου τούτου κόμματος.
»Δεν παραγνωρίζω, συμπολίται, τας δυσχερείας κατά των οποίων έχει να παλαίση ο ανορθωτικός αγών δια να στεφθή υπό πλήρους επιτυ­χίας.
»Αλλά πιστεύω ακραδάντως ότι, παρά την φθοράν των εθνικών δυνάμεων ,ήν απειργάσθη τόσον μακρά κακοδιοίκησις, οι υλικοί και ηθικοί πόρoι του έθνους είναι ακόμη τοσούτοι, ώστε εις χείρας εμπνευσμένων εργατών της ανορθώσεως να αρκέσωσιν εις αναδημιουργίαν Ελλάδος, ανταποκρινομένης προς τας αξιώσεις του σημερινού πολιτισμού, ικανής να αποσπάση την εκτίμησιν του πεπολιτισμένου κόσμου και να καταλάβη εντιμοτάτην θέσιν εν τη οικογενεία των πεπολιτισμένων λαών, δυναμένης δε τέλος, όταν γίνη και ηθικώς και υλικώς ισχυρά, να συντέλεση προς εξασφάλισιν της ανατολικής ειρήνης υπό όρους ασφαλίζοντας εις πάντας τους κατοικούντας την Ανατολήν λαούς την πρόοδον και ευημερίαν».
(Ζητωκραυγαί και παρατεταμένα χειροκροτήματα πολλήν ώραν μετά την λήξιν της ομιλίας του). 








Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!

Δια μίαν ακόμη φοράν , ένας πρεσβευτής μεγάλης Δυνάμεως , επεσκεύθη , την νύκτα , τον Ελληνα Πρωθυπουργόν εις το σπίτι , τον εξύπνησε και προέβη εις μίαν ανακοίνωσιν ωμής , απροκαλύπτου, αδικαιολογήτου βιαιοπραγίας εναντίον ενός μικρού, φιλειρηνικού και αθώου Κράτους . Αν ο πρώτος πρεσβευτής, ο πρεσβευτής της 28ης Οκτωβρίου , ήτο εύσαρκος και καλοζωισμένος , ο δεύτερος πρεσβευτής , ο πρεσβευτής της 6 Απριλίου, είναι υψηλός, ισχνός, ασκητικός, ο τύπος του παλαιού αριστοκράτου, ο οποίος μισεί , εις το βάθος της ψυχής του, τους σημερινούς δεσπότας της Γερμανίας, αλλ' ο οποίος , πανικόβλητος, κατασκοπευόμενος από το προσωπικόντης περεσβείας του, υποκύπτει εις όλας τας επιταγάς των. Πέραν των καθαρώς εξωτερικών αυτών χαρακτηριστικών , καμμία απολύτως διαφορά δεν υφίσταται μεταξύ της μιάς και της άλλης νυκτερινής επισκέψεως.Η ατμόσφαιρα του νυκτερινού εγκλήματος είναι η ιδία. Η έλλειψις οιασδήποτε , έστω και συζητησίμου καν, δικαιολογίας , είναι η ιδία. Η ωμή εκδήλωσις της τυφλής βίας είναι η ιδία. 
Αυτήν την φοράν, μάλιστα, δεν ετηρήθησαν καν τα συνήθη διπλωματικά προσχήματα του τελεσιγράφου, της προθεσμίας , της δικαιολογίας της επιδρομής. Απλώς και μόνον ο Γερμανός πρεσβευτής ανεκοίνωσεν, ότι τα στρατεύματα του Χίτλερ θα εισέλθουν εις το Ελληνικόν έδαφος, λόγω της εις την χώραν μας αφίξεως Βρεταννικών στρατιωτικών δυνάμεων. Κωμικός και αξιοθρήνητος ισχυρισμός του εγκληματίου , ο οποίος αναγγέλλει, ότι δολοφονεί το αθώον θύμα του, διότι έχει πληροφορίας , ότι αστυφύλακες προσήλθον δια να το προστατεύσουν.
Βρεταννικαί στρατιωτικαί δυνάμεις  προσήλθον, πράγματι, εις την Ελλάδα , κατά τας πρώτας ημέρας του παρελθόντος Νοεμβρίου , αλλά περιωρίσθησαν  εις την εγκατάστασιν  ναυτικής και αεροπορικής  βάσεως εν Κρήτη και εις την δημιουργίαν  μιας αεροπορικής δυνάμεως  που εθαυματούργησεν έκτοτε, επί πέντε μήνας, εις την Αλβανίαν . Ήλθον οι Άγγλοι  αυτοί  εις την Ελλάδα, μόνον αφού οι αξιοθρήνητοι σύμμαχοι της Γερμανίας Ιταλοί διέπραξαν το έγκλημα της εναντίον της Ελλάδος επιθέσεως , χωρίς να σκεφθή  καν η Γερμανία να τους εμποδίση [1]. 
Έκτοτε και  ενώ επυκνούτο  από την Γερμανικήν πλευράν  αι εκδηλώσεις  της εγκληματικής με την Ιταλίαν αλληλεγγύης και της παροχής  πάσης προς αυτήν βοηθείας, εις τον άνισον κατά της Ελλάδος αγώνα , τόσον η Ελληνική Κυβέρνησις, όσον και η Κοινή Γνώμη ,όσον και οι εν Ελλάδι Βρεταννοί , απέφυγον , με θρησκευτικήν  προσοχήν , κάθε ενέργειαν, κάθε λέξιν, κάθε σκέψιν ακόμη, η οποία θα ηδύνατο να παρεξηγηθή, ως στρεφομένη κατά της Γερμανίας. Αργότερα , την 1ην Μαρτίου 1941, ο Γερμανικός στρατός ήρχιζε την προς  τα Βαλκάνια κίνησίν του, καταλαμβάνων ολόκληρον την Βουλγαρίαν. Ευθύς εξ αρχής δεν αφέθη καμμία αμφιβολία , ότι η κίνησις αυτή εστρέφετο κυρίως κατά της Ελλάδος [2]. Τον χαρακτήρα της και τον αντικειμενικόν της σκοπόν καθώρισαν ακόμη  πληρέστερον  η στρατιωτική παράταξις  των Γερμανών  έναντι των Ελληνικών συνόρων , αι ημιεπίσημοι  Γερμανικαί ανακοινώσεις , τα άρθρα των Γερμανικών εφημερίδων. Ενώ παρείχοντο  συνεχώς παντός είδους καθησυχαστικαί διαβεβαιώσεις -αι γνωσταί πλέον εις όλον τον κόσμον Γερμανικαί βεβαιώσεις- προς άλλους γειτονικούς λαούς, δεν εδόθη ούτε η ελαχίστη βεβαίωσις προς την Ελλάδα. 'Ηλθαν τότε και άλλα Βρεταννικά στρατεύματα εις την Ελλάδα, ένδειξις  αναμφισβήτητος της αποφάσεως του μεγάλου μας Συμμάχου,όπως βοηθήση  όσον ημπορεί  περισσότερον την Ελλάδα. Αλλά και πάλιν κατεβλήθη κάθε προσπάθεια, όπως μείνουν  τα στρατεύματα αυτά μακράν των συνόρων μας, όπου συνεκεντρούντο  αι μεραρχίαι του Γερμανού στρατάρχου φον Λιστ, όπως αποφευχθή και η ελαχίστη πρόκλησις. Και περιήρχετο ο Γερμανικός στρατιωτικός ακόλουθος Κλέμμ, κατασκοπεύων  τα πάντα, μεταξύ  των Άγγλων στρατιωτών , χωρίς αι Ελληνικαί αρχαί να τον ενοχλήσουν , ουδέ καν από στοιχειώδη σκέψιν αμύνης.
*

Αυτή είναι η δικαιολογία του νέου εναντίον της Ελλάδος εγκλήματος. Εσταματήσαμεν μόνον προς στιγμήν εις αυτή , χάριν της ιστορίας. Άλλως τε, πολύ γρήγορα , θα τεθούν υπ' όψιν και της Ελληνικής Κοινής Γνώμης και του κόσμου ολοκλήρου , τα πλήρη στοιχεία του εγκλήματος. Η ιστορία δεν θα έχει να αναφέρη απαισιώτερον έγκλημα: Καθ' ην στιγμήν μία μικρά χώρα διεξήγε σκληρόν, αλλά νικηφόρον αγώνα εναντίον μιας μεγάλης Δυνάμεως , μία άλλη , μεγαλειτέρα ακόμη Δύναμις , επιτίθεται εκ των νότων , δολοφονικώς , κατά της μικράς αυτής χώρας. Τα 60 εκατομμύρια Ιταλών δεν ηδυνήθησαν να καταβάλουν τα 8 εκατομμύρια των Ελλήνων .Και εκλήθησαν εις βοήθειαν τα 80.000.000 των Γερμανών . Εκατόν τεσσαράκοντα εκατομμύρια εναντίον 8 εκατομμυρίων .[3] Αυτό μόνον το γεγονός αρκεί , δια να χαρακτηρίση μίαν άτιμον και δολοφονικήν πράξιν , την οποίαν θα στιγματίση η ιστορία και προ της οποίας η Ιταλική κατά της Γαλλίας επίθεσις καταντά ευγενής πράξις. Αλλ' όσον μεγαλείτερον είναι το έγκλημα , τόσον υπεροχωτέρα είναι της Ελλάδος η στάσις.Το "όχι", που εδόθη εις την Ιταλίαν, συνεπληρώθη από το "όχι" που εδόθη εις την Γερμανίαν. Και δεν εδόθη σήμερον μόνον το "όχι". 

Ίσως θα ενθυμούνται οι αναγνώστες μας το άρθρον της 8ης Μαρτίου [4] τρέχοντος έτους, μιας ημερομηνίας , την οποίαν έκτοτε εχαρακτηρίζαμεν ως σημαντικήν δια την ιστορίαν της Ελλάδος. Αι συνθήκαι όλαι εφαίνοντο αληθώς τραγικαί τότε . Ένα πνεύμα ηττοπαθείας και δισταγμού εφαίνετο επικρατούν γύρω μας. Η δύναμις της στυγνής βίας εφαίνετο ανυπέρβλητος και αήττητος.Και όμως , κατά την στιγμήν ακριβώς εκείνην , πριν ή εκδηλωθή ακόμη η επίθεσις , πριν ή διατυπωθούν αξιώσεις , εις απάντησιν απλών βολιδοσκοπήσεων, η Ελλάς εβροντοφώνασε προς τον κόσμον ολόκληρον το δεύτερον υπέροχον "ΟΧΙ" της. Αντί να διανοηθή καν οιανδήποτε δυνατότητα συμβιβασμού ή συνεννοήσεως , ήρχισε να λαμβάνη τα προφυλακτικά μέτρα της . Εις τας Αθήνας ο Βασιλεύς Γεώργιος ο Β' , αντάξιος ηγέτης ενός μεγάλου Λαού, και ο Πρωθυπουργός , κ. Αλέξανδρος Κορυζής , αντάξιος διάδοχος του Ιωάννου Μεταξά, καθώριζαν , κατά τρόπον μη επιδεχόμενον παρεξήγησιν. την Ελληνικήν στάσιν. Εις το Αλβανικόν μέτωπον , οι υπέροχοι αγωνισταί μας , αφού εβελτίωσαν , με μίαν λαμπράν τοπικήν επίθεσιν , τας γραμμάς των και συνέλαβον 3.500 Ιταλούς αιχμαλώτους , επέτυχον , κατά τας επομένας δέκα ημέρας , την μεγαλυτέραν ίσως Ελληνικήν νίκην , συντρίψαντες την περίφημον ανοιξιάτικην επίθεσιν του Μουσσολίνι. Και από το άλλο μέτωπον , το οποίον ήρχισεν ήδη να προετοιμάζεται,έφθαναν τα γράμματα των άλλων παιδιών μας , προάγγελος νέας υπεροχωτέρας ίσως ακόμη εποποιίας. 

Με αυτό το πνεύμα η Ελλάς εισέρχεται σήμερον εις τον νέον άνισον αγώνα. Η ιδική της στάσις συνετέλεσεν εις το να μεταβληθή , εντός ενός μηνός , άρδην η όλη κατάστασις εις τα Βαλκάνια. Μαζί μας είναι σήμερον ο γενναίος της Νοτιοσλαυίας στρατός , οι μεγάλοι Άγγλοι σύμμαχοί μας , η ανεπιφύλακτος πλέον της Αμερικανικής Συμπολιτείας βοήθεια, η ενεργός συμπάθεια όλου του ελευθέρου κόσμου και προ παντός , η θαυματουργός της Μεγαλόχαρης βοήθεια. Με αυτά τα στοιχεία αρχίζομεν τον αγώνα , ο οποίος θα τελειώση , δεν ημπορεί παρά να τελειώση μόνον όταν τα ευζωνικά αποσπάσματα θα παρελάσουν θριαμβευτικώς κάτω από το Brandenburger Tor του Βερολίνου , όπου ο Χίτλερ συνήθιζε μέχρι τούδε να τελή τους παγανιστικούς θριάμβους του.[5]


Κύριο άρθρο της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ (Εσπέρα Κυριακής 6 Απριλίου 1941)



Υποσημειώσεις:
1] The news reached us on our return journey through France that Mussolini was planning to attack Greece by force of arms because the Greeks had rejected his demands that they cede certain territories to Albania. Count Ciano, his foreign secretary, was the instigator of the whole dispute. Both of these Italian statesmen had been lulled by the belief - in which they had been reassured by the governor of Albania - that it would only take a little sabre-rattling for the Greeks to give way without further ado. The Führer described this " encore " by our ally as downright madness, and at once decided to go down through Munich for a meeting with Mussolini. As I had a number of urgent matters to attend to, I left the Führer' s train and flew back to Berlin, so as not to miss the Führer's train when it left Munich on the following evening. The train was already slowly pulling out as I jumped aboard at the last moment.The meeting took place the next morning in Florence.
Mussolini greeted the Führer with the memorable words, "Führer , we are on the march!" It was too late to stave off the disaster. Obviously Mussolini had learned of Hitler's intention to restrain him from his project during the diplomatic preliminaries with our ambassador, and that was why he had acted so quickly ñ in order to confront us with a fait accompli.
For several hours the four-cornered discussions dragged on in Florence, between the two leaders and their foreign secretaries. I dispelled my boredom by talking with our military attachÈ and the Italian General Gandin (chief of the operations division of their General Staff), the only one of the Italians to speak German. At noon lunch was served in private to Hitler and the Duce, and I was invited to join them. The conversation was free and informal. Just before the meal a military despatch arrived from Albania bringing details of the first victories in the campaign, which had begun early that morning. Mussolini read out the despatch to Hitler and me - in German of course: German was always the working language for our talks with Mussolini. (In the service of the Reich. The Memoirs of Field-Marshal Keitel. σελ.146-7)

[2] Για τη συντριβή του αδύνατου ελληνικού στρατού,που έχει ήδη εμπλακή σ' έναν αγώνα με 24 ιταλικές μεραρχίες, η δύναμη αυτή αποτελεί  κολοσσιαίο οδοστρωτήρα. Η Γερμανία όμως δεν θέλει να διακινδυνεύση. Ένα αγγλικό εκστρατευτικό σώμα θα επέμβη στο πλευρό των Ελλήνων  κι ο Χίτλερ θέλει να δείξη στους Άγγλους  πως δεν μπορούν  να ξαναβάλουν  πόδι στην ευρωπαϊκή ήπειρο, χωρίς να κεραυνοβοληθούν. Είναι επίσης πιθανό , να επέμβουν οι Τούρκοι  κι ο Χίτλερ θέλει να είναι  σε θέση να τους συντρίψη. Δεν ανησυχεί για τη Γιουγκοσλαβία  παρ΄όλες τις αγγλόφιλες τάσεις μερικών υπουργών  του αντιβασιλέως πρίγκιπος Παύλου.Οι αγγλικές μηχανορραφίες  απέτυχαν και διεξάγονται  διαπραγματεύσεις  για να προσχωρήση με τη σειρά του και το Βελιγράδι  στο τρίγωνο Βερολίνο-Ρώμη-Τόκιο. Ο Χίτλερ άλλωστε δεν έχει καμιά διάθεση να πολεμήση. Προχωρεί ανόρεχτα στο βαλκανικό στίβο ,όπου τον παρέσυρε  αποκλειστικά και μόνο η βλακώδης επίθεση του Μουσσολίνι εναντίον των Ελλήνων , που ο Άξονας  δεν μπορούσε να τους κατηγορήση για τίποτα. Οι δυνάμεις , που διαβαίνουν το Δούναβη , προορίζονται να εισβάλουν στην  Ουκρανία και παρά τη θέληση του Χίτλερ  τις υποχρεώνει  να λοξοδρομήσουν προς το Αιγαίο Πέλαγος. Ελπίζει ακόμα, πως οι Έλληνες θ΄απευθυνθούν στο Ράιχ , για να του ζητήσουν να μεσολαβήση στους Ιταλούς . Η κίνηση των γερμανικών στρατευμάτων  εκτελείται  με βραδύτητα και μοιάζει περισσότερο με επίδειξη παρά με πορεία  προς έναν κεραυνοβόλο πόλεμο.Ο Χίτλερ αφήνει  στους Έλληνες χρόνο να σκεφθούν.(Ραιημόν Καρτιέ: Ιστορία του Β.Παγκοσμίου Πολέμου Τόμος Α σελ 200) 
[3] Aι προσπάθειαι των Συμμάχων, αι αποβλέπουσαι  τελικώς εις δημιουργίαν νέου μετώπου εν τη Βαλκανική, δεν ήσαν άγνωστοι από γερ­μανικής πλευράς. Μετά την πρώτην αποβίβασιν βρεττανικών  στρατευ­μάτων καθίστατο οσημέραι πρόδηλον, ότι εσχηματίζετο εις την Βόρειον Ελλάδα εχθρική δύναμις, ήτις εν καιρώ, εάν προσετίθεντο και αι δυνάμεις της Γιουγκοσλαυΐας, θα ήτο εις θέσιν να επιχείρηση επίθεσιν προς βορράν.
Οι Γερμανοί ήχθησαν εις έγκαιρον λήψιν αντιμέτρων, προφανώς εν τη επιθυμία να μη έχωοι περισπασμούς εις τα νώτα των μάλλον ή εκ της σκέψεως να παράσχωσι βοήθειαν προς τους σκληρώς πιεζομένους εκ των ελληνικών αντεπιθέσεων Ιταλούς συμμάχους των. Ο Χίτλερ είχεν ήδη αποφασίσει από του Δεκεμβρίου 1940 να επιχειρήση εκστρατείαν κατά της Σοβιετικής Ενώσεως («Σχέδιον Barbarossa»). Ως εκ τούτου, ενδεχο­μένη απειλή εκ των Βαλκανίων ήτο όλως ιδιαιτέρως ανεπιθύμητος και έδει πριν ή προσβληθή η Ρωσία να εκλείψη. Η απόφασις του Χίτλερ όπως επιτεθή εναντίον της Ελλάδος, δια να εξουδετερώση εγκαίρως πάντα κίνδυνον, όστις ήθελε τυχόν παρουσιασθή εκείθεν, εγνωστοποιήθη εις τας μονάδας της Wermacht δια των Οδηγιών υπ' αριθ. 18/12.11.1940, υπ' αριθ. 20/13.12.40 (Σχέδιον «Marita»), υπ' αριθ. 22/4.1.1941 και υπ' αριθ. 25/30.3.1941 του O.K.W. Δια τούτων καθωρίζοντο αι κάτωθι αποστολαί:
1. Ματαίωσις τής αγγλικής προθέσεως δημιουργίας, δια σταθεράς κατοχής τής Ελλάδος, μετώπου εις τα Βαλκάνια, δυναμένου να αποτελέση απειλήν δια την νοτίαν πλευράν των κατά της Ρωσίας επιχειρούντων στρατευμάτων.
2. Εξασφάλισις των ρουμανικών πετρελαιοπηγών (αι οποίαι είχον μεγάλην σημασίαν δια την διεξαγωγήν και την επέκτασιν του πολέμου ούτως ώστε να μη είναι δυνατή προσβολή των εκ των εις τας νήσους του Αιγαίου και την ελληνικήν χερσόνησον εγκατεστημένων βρεττανικών αε­ροπορικών βάσεων.
3. Αποτροπή ιταλικής κρίσεως εν Αλβανία.
Εν τω πλαισίω της σχεδιαζομένης αντενεργείας, εισήλθαν κατά τας αρχάς Μαρτίου 1941 εις την Βουλγαρίαν κατόπιν συγκαταθέσεως της κυβερνήσεως της γερμανικαί στρατιωτικαί δυνάμεις υπό τον στρα­τάρχην von List (12η Γερμ. Στρατιά), αίτινες περί τα τέλη του μηνός τούτου έλαβον θέσεις παρά την βουλγαρο—ελληνικήν μεθόριον. Ταυτο­χρόνως μετεκινήθησαν προς Βουλγαρίαν και ισχυραί αεροπορικαί μονά­δες (το VIII Αεροπορικόν Σώμα υπό τον πτέραρχον von Richthofen).
H  εναντίον της Ελλάδος επίθεσις της 12ης Γερμ. Στρατιάς θα εξετοξεύετο εκ Βουλγαρίας. Η αυστηρώς ουδετέρα στάσις της Τουρκίας ηγγυάτο την απαραίτητον ασφάλειαν της αριστεράς πτέρυγος. Αι προσπάθειαι της Γερμανίας, όπως προσδέση εις το Τριμερές Σύμφωνον και την Γιουγκοσλαυίαν δια να είναι επίσης ελευθέρα και ή δεξιά πλευρά, εφάνη αρχικώς ευωδουμένη. Εν τούτοις, σχεδόν κατά την τελευταίαν στιγμήν, το εκδηλωθέν την 27ην Απριλίου εν Βελνγραδίω πολιτικόν πραξικόπημα έφερεν εις την αρχήν κυβέρνησιν εχθρικώς διακειμένην προς την Γερμανίαν, όπερ απήτησε προπαρασκευάς δι' επίθεσιν και κατά της Γιουγκοσλαυίας.(Alex Buchner: Η Γερμανική εκστρατεία εις την Ελλάδα Αθήναι1961, σελ 24-25
[4] Κύριο άρθρο της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ με τίτλο: "8 Μαρτίου 1941"

[5] 



ΤΙΜΟΣ ΜΩΡΑΪΤΙΝΗΣ: ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΥ

Σου στέλνω μοσχολίβανο με τ' αγεράκι του βουνού
Και δέξου μια παράκλησι κι' απ' τα δικά μου χείλια,
Τώρα  που η νύχτα η ξάστερη γλυκόφωτα καντήλια
Σου ανάβει τ' άστρα τ' ουρανού.

Γλυκειά του κόσμου Δέσποινα, μια χάρι θέλω να μου κάνης:
To χέρι μου να γιάνης,
Το χέρι που λαβώθηκε βαρειά από τον εχθρό μου
Και σκλαβωμένο τώρα στέκει.
Για να μπορέσω γρήγορα  να ξανακάνω το σταυρό μου.
Να ξαναπιάσω το ντουφέκι!...

Δεν είμ' εγώ το Άδικο, το Δίκηο ειμ' εγώ,
Δεν είμ' εγώ ο κατακτητής, εγώ ειμ' η Ελλάδα,
Κι' έστησα  εδώ την λόγχη μου αλύγιστη λαμπάδα
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ,

Και που θα μ'  έκανες καλά, την ώρα εκαρτερούσα,
Αγαπημένη Παναγιά, Γλυκοφιλούσα,
Να πολεμάω μερόνυχτα, ω Άγια Παρθένα,
Για την Πατρίδα όρθιος, γονατιστός για Σένα!... 

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

DOMENICO LECCISI Ένας ακόμα φασίστας της αριστεράς ΙΙΙ


(Επιστροφή)
Οι πολιτικές εκλογές , δεν έδωσαν κάποια λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Η Κυβέρνηση De Gasperi, συνέχισε να κυβερνά μέχρι τις 16 Ιουλίου 1953 και μετά άλλαξε πάλι αύξοντα αριθμό.[1] Στις 28 Ιουλίου 1953 ο Πρωθυπουργός ζήτησε από το Κοινοβούλιο ψήφο εμπιστοσύνης , η απροθυμία όμως ήταν γενική και το MSI αρνήθηκε να στηρίξει μια ακόμα κυβέρνηση De Gasperi [2].Έτσι στις 17 Αυγούστου 1953 δόθηκε η ευκαιρία σε  ένα άλλο Χριστιανοδημοκράτη  να δοκιμάσει τη τύχη του .Το Pella [3] Βραχύβια όπως και οι προηγούμενες, η κυβέρνηση Pella δεν άντεξε ούτε 6 μήνες [4] .
Τον Ιανουάριο λίγες ημέρες πριν από τη παραίτηση της Κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε στο Viareggio το IV Συνέδριο του MSI στη διάρκεια του οποίου εξελέγη Εθνικός Γραμματέας ο Arturo Michelini. (στη θέση του De Marsanich) Σε αντίθεση με τους προηγούμενους, ο καινούριος Γραμματέας δεν διέθετε ένα Φασιστικό παρελθόν και το 1943 είχε κράτησε διακριτικές αποστάσεις από τη Δημοκρατία του Σαλό παραμένοντας στη Ρώμη  μέχρι το τέλος...... Η εκλογή του υπήρξε ο θρίαμβος των μετριοπαθών συντηρητικών δυνάμεων. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε δίχως αντιδράσεις διαμαρτυρίες και αντιπαραθέσεις... Από κοινού Rauti, Nicosia και Erra, που αντιπροσώπευαν τους νέους έδωσαν μάχη για να επαναφέρουν το κίνημα στις προηγούμενες αδιάλλακτες θέσεις, αξίωσαν τη κριτική αναθεώρηση του Φασισμού κάτω από το φως των των Εβολιανών διδαχών και προσεγγίσεων ειδικά των "Orientamenti" που από το 1950 διαδίδονταν μέσα από τις σελίδες του "Imperium"[8]. Η οξεία κριτική συνεχίστηκε και μετά το συνέδριο , η ηγεσία κατηγορήθηκε ότι είχε χάσει κάθε επαναστατική προοπτική, ότι ο Michelini οι φιλοαστοί και οι πρόθυμοι χρηματοδότες του Κινήματος βιάζονταν να γίνουν συνδιαχειριστές και συμμέτοχοι της εξουσίας με αντάλλαγμα την υποταγή του κινήματος. Απέναντι στη νέα ηγεσία η με επικεφαλής τους Pino Rauti, Clemente Graziani και Sergio Baldassini, Εβολιανή ομάδα "τα παιδιά του ήλιου"[9] όπως οι συντηριτικοί τα αποκαλούσαν με σκωπτική διάθεση, συσπειρώθηκε στο σχήμα του Ordine Nuovo[10], κρατώντας για την ώρα στάση αναμονής χωρίς να αποκλείουν το ενδεχόμενο της διάσπασης.[11]
Στις 10 Φεβρουαρίου 1954 ορκίστηκε η Κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη Mario Scelba[12] . Το πρόβλημα των Ιταλογιουγκοσλαβικών διαφορών ήταν πρώτο στην επικαιρότητα και η Κυβέρνηση έπρεπε να επικυρώσει ουσιαστικά προειλημμένες αποφάσεις στέλνοντας τους εκπροσώπους της στο Λονδίνο . Τη δύσκολη αυτή στιγμή το Κίνημα έδειξε αποφασισμένο να συνταχθεί πίσω από τη Κυβέρνηση αναθεωρώντας προηγούμενες δεσμευτικές αποφάσεις του. Ο Βουλευτής Domenico 
Leccisi αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμπράξει σε αυτό που θεωρούσε εθνική μειοδοσία.[13] Η Γραμματεία προσπάθησε να τον συνετίσει απειλώντας τον με διαγραφή[14]  Ο Βουλευτής δεν υποχώρησε. Έτσι από τις 7 Μαΐου 1954 ο Βουλευτής Domenico Leccisi έπαψε να ανήκει στη δύναμη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος και πέρασε στη λεγόμενη μικτή ομάδα του Κοινοβουλίου[15] Στις 5 Οκτωβρίου 1954 υπογράφηκε τελικά στο Λονδίνο το Memorandum d’intesa [16] που έλυνε οριστικά το πρόβλημα της Τεργέστης. Στις 26 Οκτωβρίου οι Ιταλοί στρατιώτες μπήκαν στη Τεργέστη και παρέλαβαν από τους συμμάχους τη λεγομένη ζώνη Α .....[17]  
Το Δεκέμβριο για μια ακόμη φορά ανακινήθηκε  το θέμα της τύχης του λειψάνου του Μουσολίνι, αυτή τη φορά από το παλιό συνεργάτη και εξ αγχιστείας συγγενή του Mussolini, Vanni Teodorani[22]. Σε μια προσπάθεια να πιέσει τη Κυβέρνηση μπήκε επικεφαλής μιας εκστρατείας συλλογής υπογραφών διεκδικώντας το αυτονόητο. Πρωτοβουλία περισσότερο συμβολική παρά με πρακτική αξία.  Η Κυβέρνηση Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τις 6 Ιουλίου 1955[23] .Την διαδέχτηκε η 1η Κυβέρνηση Antonio Segni [24] τρικομματική όπως και η προηγούμενη.. 
Το V Συνέδριο του MSI, πραγματοποιήθηκε στο Μιλάνο[25].Ο  Michelini  επανεκλέχθηκε  στη Γραμματεία του Κινήματος με λιγότερο ενθουσιασμό αλλά αυτή τη φορά με την υποστήριξη του Almirante. Η πολιτική Michelini εξακολούθησε να προσκαλεί δυσαρέσκεια πράγμα που οδήγησε σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ο   Pino Rauti, και οι γύρω από αυτόν αποχώρησαν τελικά από το  MSI.[26]
Η Κυβέρνηση του Mario Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι 6 Ιουλίου 1955 στη συνέχεια ανέλαβε η 1η Κυβέρνηση  του Antonio Segni . O Segni  ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Χριστιανοδημοκρατίας. Πανεπιστημιακός Καθηγητής , είχε καλύψει διάφορες υπουργικές θέσεις σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις αρχή κάνοντας από τη 3η Κυβέρνηση Bonomi τον Δεκέμβριο του 1944.[27] 
Η κυβέρνησή του ήταν μια  τρικομματική κυβέρνηση με τη συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελεύθερων. 
Επί κυβερνήσεώς του υπογράφηκαν στις 25 Μαρτίου 1957 τα σύμφωνα της Ρώμης που έβαζαν τις βάσεις της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας[28]  της οποίας η Ιταλία ήταν συνιδρυτής...... 
Με δεδομένα τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι κυβερνήσεις συνεργασίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Giovanni Gronchi αυτή τη φορά στράφηκε προς τη  λύση μιας μονοκομματικής (Προεδρικής) Κυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών που ανεξάρτητα από τις απόψεις των κομμάτων και των κοινοβουλευτικών ομάδων και  με τους λιγότερους δυνατόν κλυδωνισμούς θα οδηγούσε τη χώρα στις  προγραμματισμένες πολιτικές εκλογές του 1958 . Στις 15 Μαρτίου ο Χριστιανοδημοκράτης Adone Zoli έλαβε τη προεδρική εντολή σχηματισμού της καινούριας Κυβέρνησης Στις 19 Μαΐου 1957 η κυβέρνηση Segni  παραιτήθηκε ύστερ από μια περίοδο διακυβέρνησης  σχεδόν δύο χρόνων και πέρασε στην ιστορία σαν μια από τις 10 μακροβιότερες κυβερνήσεις της Ιταλικής Δημοκρατίας μέχρι και σήμερα [29]. 
Ο Πρωθυπουργός Adone Zoli καταγόταν από το Predapio όπως και ο Μουσολίνι. Αντιφασίστας συνειδητός, "antifascista ante marcia"[30] όπως αρεσκόταν να λέει ο ίδιος σπούδασε νομικά και και στα 1943 πέρασε στην αντίσταση . Πολιτικά ανήκε στο χώρο της Χριστιανοδημοκρατίας και είχε συμμετάσχει σαν υπουργός Δικαιοσύνης στην 7η Κυβέρνηση De Gasperi ,[31] σαν υπουργός Οικονομικών στη βραχύβια Κυβέρνηση Amintore Fanfani, [32]  και σαν υπουργός Ισοζυγίου και οικονομικού προγραμματισμού στη Κυβέρνηση Antonio Segni [33] 
Στα  βασικά Υπουργία της Κυβέρνησης Zoli τοποθετήθηκαν οι: Giuseppe Pella στο Εξωτερικών, Fernando Tambroni στο Εσωτερικών , Guido Gonella στο Δικαιοσύνης , Giulio Andreotti στο Οικονομικών, Aldo Moro στο  Δημόσιας εκπαίδευσης, Paolo Emilio Taviani στο Άμυνας κλπ.
Πριν ο  Zoli προχωρήσει στο αίτημα για ψήφο εμπιστοσύνης από τη Γερουσία και τη Βουλή φρόντισε , όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να έχει μια σειρά διαβουλεύσεων με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς . Από την αρχή έγινε αντιληπτό ότι οι μοναδικοί που εκδήλωναν ενδιαφέρον να στηρίξουν τη Κυβέρνησή του ήσαν οι "ακροδεξιοί" δηλαδή, οι Μοναρχικοί του Κοβέλι και οι Μισίνοι του Arturo Michelini Για να διασκεδάσει τις όποιες υποψίες για συναλλαγή κάτω από το τραπέζι,[34] ο Zoli  προχώρησε σε μια βαρυσήμαντη δήλωση σύμφωνα με την οποία δεν θα δεχόταν ποτέ να προσμετρηθούν υπέρ της κυβέρνησης του οι ψήφοι των "ακροδεξιών" , που άλλωστε ούτε είχαν  ζητηθεί , ούτε ήταν ευπρόσδεκτοι[35]. Αυτό ήταν και ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Αν συνέχιζαν να κρατούν τη προηγούμενη στάση τους η Κυβέρνηση του, μια κυβέρνηση μειοψηφίας , θα έπεφτε και η πολιτική κρίση θα συνεχιζόταν με απρόβλεπτες  συνέπειες. 
Η πρώτη μάχη για την αυτοδυναμία δόθηκε στις 4 Ιουνίου στην  αίθουσα της Γερουσίας. Το αποτέλεσμα φάνηκε να δικαιώνει τις προσδοκίες  του Zoli .
Παρόντες Γερουσιαστές 229 .Ψήφισαν  132 υπέρ 93 κατά και 4 απείχαν. Στους 132 που ψήφισαν υπέρ εντάσσονταν  βέβαια  και οι "ακροδεξιοί " γι αυτό και ο Ζoli προχώρησε αμέσως σε μια διευκρινιστική δήλωση επισημαίνοντας με απλά μαθηματικά ότι για την αυτοδυναμία δεν χρειαζόταν 132 ψήφους αλλά μόνο 115  που είχαν εξασφαλιστεί από τους 108 Χριστιανοδημοκράτες και τους 7 της Μικτής Ομάδας. Συνεπώς οι "ακροδεξιοί" ψήφοι δεν μπορούσαν να επηρέασαν το αποτέλεσμα στο παραμικρό.
Η αναμέτρηση επαναλήφθηκε αυτή τη φορά στη Βουλή. Όπως και στη Γερουσία , έτσι και εδώ οι "ακροδεξιοί " προανήγγειλαν τη πρόθεσή τους να στηρίξουν τη Κυβέρνηση. Για μια ακόμη φορά ,ο Ζoli προχώρησε στις γνωστές δηλώσεις περί των "ακροδεξιών" ελπίζοντας σε μια νίκη όπως εκείνη της Γερουσίας .  Στη διάρκεια της ψηφοφορίας ο Domenico Leccisi έκανε την έκπληξη δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα αντιφασίστα. Στρεφόμενος μάλιστα προς το Ζoli διευκρίνισε: "sappia che il mio è il voto di un fascista che non ha mai tradito Mussolini”.[36] Περισσότερο από προειδοποίηση ήταν μια μομφή που δεν είχε σαν παραλήπτη το Ζoli αλλά τους παλιούς του συντρόφους που τον είχαν διαγράψει από το κόμμα. 
Η  καταμέτρηση έδωσε το παρακάτω αποτέλεσμα: Παρόντες 571 ψήφισαν  560 . Από αυτούς ψήφισαν υπέρ  305 και κατά 255 . Μαγικός αριθμός που εξασφάλιζε την αυτοδυναμία, ο αριθμός 281. Δίχως όμως τους "ακροδεξιούς" ψήφους αυτό το τόσο επιθυμητό αποτέλεσμα καταντούσε χίμαιρα. Για να παρακάμψει το πρόβλημα η Κυβέρνηση κατέφυγε σε ένα τέχνασμα. Αποχαρακτήρισε τους Μοναρχικούς από τη μομφή του "ακροδεξιού" απομονώνοντας με το τρόπο αυτό τους Βουλευτές του MSI. Δίχως τους Μοναρχικούς οι "ακροδεξιοί" τώρα ήσαν μόλις 24. Μια απλή αφαίρεση αποκάλυπτε τη καινούρια πραγματικότητα . 305-24 = 281 ακριβώς.Η αυτοδυναμία ήταν γεγονός. Βέβαια στους 281 βρισκόταν και ο  Domenico Leccisi που δήλωνε "φασίστας" αλλά τυπικά τουλάχιστον, λογιζόταν ανεξάρτητος και κατά συνέπεια η ψήφος του μπορούσε να συμψηφισθεί με τις άλλες [37]. 
Την επομένη της ψηφοφορίας το  επίσημο ΄δημοσιογραφικό όργανο του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος σχολίασε το γεγονός  “ … un transfuga del Msi, Domenico Leccisi ha perfidamente offerto al Presidente del Consiglio il "modesto voto di un fascista”.[38] Στις 10 Ιουνίου ο Adone Zoli για να προλάβει γενικότερες αντιδράσεις υπέβαλε τη παραίτηση της κυβέρνησής του  την οποία ο Πρόεδρος δεν έκανε δεκτή. [39]
Στις 27 Ιουνίου 1957 ο Domenico Leccisi επέστρεψε ξανά στο κίνημα του MSI
Μια παρένθεση που είχε ανοίξει τον Μάιο του  1954  με τη διεκδίκηση της ψήφου κατά συνείδηση και τη διαγραφή του Leccisi από το κίνημα φάνηκε να κλείνει οριστικά με την επανένταξή του. Στις  30 Αυγούστου  1947 μια άλλη παρένθεση που είχε ανοίξει στη διάρκεια της επίμαχης ψηφοφορίας στη Βουλή στις 7 Ιουνίου έκλεισε με τη σειρά της με μια λιτή ανακοίνωση  του γραφείου Τύπου του Υπουργείου των Εσωτερικών. Το Υπουργείο αφού έλαβε υπόψη του  το αίτημα της χήρας του Μουσολίνι προς το πρόεδρο της Κυβέρνησης Ζoli να της αποδοθεί η σωρός του συζύγου της για να ταφεί στο τόπο γέννησής του, έκανε αποδεκτό το αίτημα και ήδη  το λείψανο παραδόθηκε στην οικογένεια . 
Στις 14 Μαρτίου 1958   το όνομα του Βουλευτή πέρασε και πάλι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων .Όλα ξεκίνησαν με μια συνηθισμένη αντιπαράθεση μεταξύ του Πρωθυπουργού Adone Zoli που βρισκόταν στο βήμα και του βουλευτή Leccisi. Στη προσπάθεια του ο Πρωθυπουργός να εξισώσει σε τιμή και σε αξία τις  σημαίες των μαχητών της αντίστασης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με εκείνες των ενόπλων δυνάμεων του Ιταλικού  Έθνους, προκάλεσε την αγανάκτηση του Βουλευτή ο οποίος τον διέκοψε με τις κραυγές  Ντροπή... Ιεροσυλία... Το ένα έφερε το άλλο , κομμουνιστές και ακροδεξιοί αλληλοβρίστηκαν και πιάστηκαν στα χέρια  με αποτέλεσμα να τραυματιστούν  4 βουλευτές. Ο Leccisi θεωρήθηκε ο υποκινητής της απαράδεκτης για τα δημοκρατικά ήθη κατάστασης και διατάχθηκε η βίαιη αποβολή του. Καθώς απομακρυνόταν από την αίθουσα πρόλαβε να κραυγάσει "Ζήτω ο Μουσολίνι".....
Στις πολιτικές εκλογές της 19 Μαΐου 1963 ο Leccisi δεν υπέβαλε υποψηφιότητα λόγω αποκλεισμού του από το ίδιο το κίνημα[47] . Οι λίγοι που προσπάθησαν να ανασυνταχθούν από το παλιό ρεύμα της αριστεράς κάτω από την ηγεσία του Αλμιράντε παροπλίστηκαν ο ένας πίσω από τον άλλο και στο  VII Συνέδριο της Ρώμης ο Michelini απλά επιβεβαίωσε την παντοδυναμία του υποχρεώνοντας τον Αλμιράντε να προχωρήσει σε δεύτερες σκέψεις [48].  Παρ όλα αυτά, το αποτέλεσμα των εκλογών φάνηκε να δικαιώνει εν μέρει τη πολιτική Michelini. Παρατηρήθηκε  σχετική άνοδος εδρών σε σχέση με τις εκλογές του 1958.[49]
Αργότερα ο Leccisiέγινε πάλι δεκτός στο κίνημα ,εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο, και στα 1991 δημοσίευσε ένα είδος βιογραφίας του με τίτλο: Con Mussolini prima e dopo Piazzale Loreto. [50] Αντιστάθηκε δυναμικά στο  μετασχηματισμό του MSI-DN σε Εθνική Συμμαχία (Alleanza Nazionale) παρά τις διαβεβαιώσεις του Fini ότι δεν επρόκειτο για καινούριο κόμμα αλλά για μια νέα στρατηγική.....
Πέθανε στα σε ηλικία 88 χρόνων στις 2 Νοεμβρίου 2008 στο Γηροκομείο Pio Albergo Trivulzio που φιλοξενούσε φτωχούς κατά κανόνα ηλικιωμένους.



Υποσημειώσεις:
[  1] Σχηματίστηκε η 8η και τελευταία Κυβέρνηση De Gasperi
[  2] Παραιτήθηκε  στις 18 Ιανουαρίου 1954
[14]Μια αντιδημοκρατική πρακτική ευρέως διαδεδομένη ακόμη και σήμερα στα δημοκρατικού τύπου  κόμματα.
[23]Παραιτήθηκε μετά την εκλογή του Giovanni Gronchi στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
[29] Στην ένατη θέση με  θητεία 683 ημερών , δηλαδή 1 χρόνου 10 μηνών και 13 ημερών. 
[37]"La fiducia al governo - racconta Leccisi nel suo volume di memorie - si reggeva su di un solo voto di maggioranza e quel voto, determinante ai fini istituzionali, era il mio ... Zoli scoprì e sostenne che trattandosi di un iscritto al Gruppo Misto, io dovevo essere considerato un "indipendente" e come tale non appartenevo al MSI".Lo storico Sergio Luzzatto ne “Il corpo del Duce” Einaudi seconda edizione a pag. 275 così commenta:  “La logica politica del ragionamento di Leccisi non avrebbe potuto essere più stringente. L’indomani l’Unità stessa abbracciava tale logica nel momento in cui polemicamente titolava:^ il voto di Leccisi… è quello decisivo!^ … per la prima volta nella storia dell’Italia repubblicana i voti neofascisti riuscivano determinanti nella composizione della maggioranza di governo. Quel voto, detratti quelli missini, concesso con la promessa di una contropartita da parte di Zoli che s’impegnava a tumulare la salma del Duce in quel di Predappio fu decisivo per la sorte del governo che mantenne la promessa.
[38]"...;ένας αποστάτης του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος,ο  Domenico Leccisi που πρόσφερε ύπουλα στο Πρωθυπουργό την "ταπεινή ψήφο ενός φασίστα".
[39]
[47]Ο τρίτος της τριανδρίας του ρεύματος της αριστεράς  ο  πανεπιστημιακός Ernesto Massi, βετεράνος του Ανατολικού Μετώπου,και της RSI ύστερα από σειρά διαφωνιών με τη κομματική ηγεσία αποχώρησε στις 15 Δεκεμβρίου από το κίνημα και ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα εργασίας.( Partito Nazionale del Lavoro.)  
[50]Με το Μουσολίνι, πριν και μετά τη πλατεία Loreto