GIORGIO ALMIRANTE: Η (ΙΣΠΑΝΙΚΗ) ΦΑΛΑΓΓΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Αν κάποιος φίλος ρωτούσε το  Jose Antonio στο αποκορύφωμα  του  πολιτικού του αγώνα :

Eίσαι φασiστας; Είναι φασιστική η Φάλαγγα; σίγουρα θα εισέπραττε,  απάντηση αρνητική.

Και όμως ονόμασε  «El Fascio»[1] το πρώτο του έντυπο, ή για να το πούμε καλύτερα τη πρώτη του δημοσιογραφική προσπάθεια  που αμέσως καταπνίγηκε από τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες'  και όταν ονόμασε  FE [2] το επόμενο έντυπό του, όλοι οι βιογράφοι του διαβεβαιώνουν ότι εκείνο το FΕ  κατά βάθος σήμαινε Fede και Falange,  (Πίστη και Φάλαγγα) αλλά και Φασισμό και  ανεξάρτητα με αυτά, στα γραπτά του και τις ομιλίες του όχι μόνο δεν λείπουν οι ευνοϊκές για το Φασισμό αναφορές, αλλά  απεναντίας είναι συχνότατες και πάρα πολύ ευδιάκριτες.

 Χρειάζεται λοιπόν να υποθέσουμε   ότι ο Jose Antonio ήταν κρυπτοφασίστας; η έστω ένας φασίστας που φοβόταν να φανερώσει καθ' ολοκληρία τις πολιτικές του πεποιθήσεις; Κατηγορηματικά όχι . Ο χαρακτήρας του Jose Antonio , το είδαμε , ήταν σημαδεμένος  με μια ουσιαστική και τυπική  αυστηρότητα μέχρι υπερβολής. Δεν δεχόταν , δεν κατανοούσε ούτε κι αυτούς τους συμβιβασμούς. Περιφρονούσε τις φυγομαχίες σε  σημείο   να επικρίνει δριμύτατα το Cal­vo Sotelo [3] όταν αντί να επιστρέψει αμέσως στην Ισπανία μόλις εξελέγη  βουλευτής    με το μέτωπο ψηλά, περίμενε πρώτα να του παραχωρηθεί    πολιτική αμνηστία  Αργότερα βέβαια φάνηκε πόσο δίκαιο είχε ο  Calvo Sote­lo που δεν ήθελε να  εκτεθεί αμέσως και μάλιστα με  τρόπο τόσο απροκάλυπτο [4].

Δεν ήταν λοιπόν ούτε ο φόβος , ούτε η σύνεση, ούτε η υποκρισία, οι λόγοι που  υποχρέωσαν  τον Jose Antonio να αρνηθεί  να  δηλώσει φασίστας  και να διαψεύσει , σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ κατηγορηματικά, ότι είναι ή ότι υπήρξε ποτέ. 

Οι δύο βασικές αιτίες ήσαν : ο πόλεμος των λέξεων , ήδη σε χρήση σε κάθε μέρος του κόσμου, με κομμουνιστική και μαρξιστική καθοδήγηση ' η θέληση για ιστορική, πολιτική, προγραμματική , ηθική αυτονομία που ενέπνεε και κατά κάποιο τρόπο χαρακτήριζε τη Φάλαγγα και κατά συνέπεια τη προσωπικότητα του Jose Antonio.

Ο πόλεμος των λέξεων  είναι μια από τις περισσότερο χαρακτηριστικές πλευρές της πολιτικής ζωής στους καιρούς μας' αλλά πρέπει  να έχουμε υπ' όψη ότι εξαπολύθηκε με τρόπο επιστημονικό,  από το Κομμουνισμό του Λένιν μέχρι τη γέννηση της σοβιετικής επανάστασης  και  πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι την εποχή του Jose Antonio  ο πόλεμος των λέξεων βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη , ιδιαίτερα στην Ισπανία , την ώρα που ωρίμαζε το κλίμα του εμφυλίου πολέμου  και από κάθε μέρος της Ευρώπης  όλοι παρακολουθούσαν  με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και διαπυρο πάθος την εμβληματική ισπανική περιπέτεια.

Είχε λοιπόν μεγάλο δίκιο ο Holderlin όταν- νωρίτερα- έγραφε:

O λόγος είναι στη πραγματικότητα ο πιο επικίνδυνος από όλα τα αγαθά , συνιστά το μεγαλείο και τη σκλαβιά του ανθρώπου. "

Η ανθρωπότητα είναι σήμερα , αλλά  την εποχή του Jose Antonio ήταν σε μικρότερη έκταση  , αιχμάλωτη του πολέμου των λέξεων  που διεξαγόταν επιστημονικά από τα επιτελικά κέντρα του διεθνούς κομμουνισμού.

Στο πλαίσιο του πολέμου των λέξεων , η λέξη "φασισμός" συνδέεται  με τη λέξη "αντίδραση " ή "συντήρηση" και η λέξη κομμουνισμός συνδέεται με  με τη λέξη "πρόοδος" ή τη λέξη "επανάσταση" ' στη  λέξη κομμουνισμός προσκολλάται  η λέξη "ειρήνη" μαζί με τη λέξη "ελευθερία" ενώ τη λέξη φασισμός συνοδεύουν οι λέξεις "πόλεμος" και "τυραννία".

Στα 1935-36 δεν είχαν   ανακαλυφθεί  τα "μέσα μαζικής επικοινωνίας" , δεν υπήρχε ακόμα το τρομερό καθοδηγητικό  όργανο που ονομάζεται τηλεόραση , όπου στη μαγεία της λέξης προστίθεται τώρα και η μαγεία της εικόνας ' τότε η παγκόσμια κοινή γνώμη  και ειδικά η κοινή γνώμη μιας φοβισμένης και ταραγμένης χώρας όπως η Ισπανία , επηρεαζόταν  βαρύτατα , από το ραδιόφωνο, από το  τύπο , από  τη πολιτική προπαγάνδα , από  τις συζητήσεις υψηλού επιπέδου  , από τη τακτική και τη στρατηγική των λέξεων , στις οποίες το κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό επιτελείο επικέντρωνε τη κύρια προσπάθεια: μια προσπάθεια δικαιολογημένη άλλωστε και από το γεγονός , ότι κατά κύριο λόγο είχε σα στόχο  να κερδίσει τη νεολαία. Όχι δίχως λόγο οι αγριότερες μάχες ολόκληρου του ισπανικού εμφυλίου πραγματοποιήθηκαν γύρω από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης.

Ήταν λοιπόν λογικό για ένα υπεύθυνο πολιτικό άνδρα , ένα γενναίο και προνοητικό αντικομμουνιστή , ένα μαχητή αφιερωμένο στη μάχη για τη ζωή και το Θάνατο, ήταν λογικό για έναν άνδρα όπως ο Jose Antonio να νοιώσει το μεγάλο κίνδυνο  που αντιπροσώπευε ο πόλεμος των λέξεων κάτω από τη καθοδήγηση του Λαϊκού Μετώπου και κατά συνέπεια να αποφύγει όλες τις παγίδες που του έστηνε ο εχθρός.

Αν είχε χαρακτηρίσει τη Φάλαγγα "Φασιστική " θα είχε χαρίσει δίχως άλλο,  ένα επιπλέον προπαγανδιστικό επιχείρημα στον αντίπαλό του, που ήταν και αντίπαλος της Ισπανίας,θα είχε προσφέρει μια επιπλέον αφορμή στους υποστηρικτές του λαϊκού Μετώπου, ενώ δεν θα προσέφερε κανένα όφελος  στο Εθνικό και κοινωνικό,  αντικομουνιστικό και αντιμαρξιστικό πρόγραμμα της Φάλαγγας μια που από μόνο του, ήταν ένα πρόγραμμα ξεκάθαρο.

Περισσότερο σπουδαίος είναι ο δεύτερος λόγος που υποχρέωνε το Jose Antonio να μη δεχθεί την ετικέτα "φασίστας" τόσο για τον εαυτό του όσο και για το κίνημα.

Ήταν, το είδαμε άλλωστε, πριν από όλα Ισπανός, ζηλότυπα Ισπανός,αδιάλακτα Ισπανός.

Δήλωνε Χριστιανός και Καθολικός στο πλαίσιο μιας Χριστιανικής και Καθολικής Ισπανίας, αγωνιζόταν ενάντια στο πνεύμα της Σταυροφορίας, γιατί η Ισπανία από τη στιγμή  που είχε χάσει την εδαφική της αυτοκρατορία , όφειλε να αναδημιουργήσει την αυτοκρατορία της Κουλτούρας και του πνεύματος, και τοποθετούσε στη κορυφή των  σκέψεών του  και όλων των άλλων υποχρεώσεων του αγώνα , την υπόθεση της Ισπανικής ενότητας , και της Ισπανικής αυτονομίας.

Δεν δεχόταν ,και το είδαμε , ούτε τα πρωτεία  της Εκκλησίας , παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ένθερμος πιστός κι ήθελε την εκπαίδευση των νέων να περνά κάτω από τη φροντίδα του Ισπανικού Κράτους. γιατί στην ιεραρχία των αξιών της Ισπανικής Πατρίδας προηγείτο, κάθε άλλης αρχής ή συναισθήματος.

Πως θα μπορούσε ποτέ ο Αρχηγός μιας Φάλαγγας , με τους προσανατολισμούς,   που ο ίδιος της είχε δώσει, ο Αρχηγός ενός Εθνικού και Εθνικιστικού κινήματος  τόσο περήφανο  για την ιστορική, πνευματική  και πολιτική αυτοδυναμία , για την  ίδια του τη γη , να δεχθεί εξάρτηση , έστω και τυπική  από ένα φιλικό  αλλά αλλοδαπό  κόμμα , φιλικό και σταθερό  που όμως αντιπροσώπευε μια άλλη Πατρίδα  και έναν άλλο Εθνικισμό; 

Γι αυτόν ακριβώς το λόγο ουσίας, που δεν πηγάζει από ένα ζήτημα  καθαρής και συνηθισμένης  ισπανικής περηφάνιας, αλλά έχει να κάνει με τη συνέπειά  πάνω  στις βασικές αρχές του δημιουργήματος του , της Φάλαγγας, ο Jose Antonio πάντα  στις δημόσιες δηλώσεις του αποκήρυσσε, το προσηγορικό του φασίστα..................

Χρειάζεται να προσθέσουμε  προς επίρρωση των παραπάνω, ότι ο Jose Antonio σε δύο βασικές περιπτώσεις είχε την ευκαιρία να αποκηρύξει τον χαρακτηρισμό   του "φασίστα"  με την έννοια των παραπάνω όρων ' όταν διαδόθηκε η είδηση της συμμετοχής του  στη διάσκεψη της "φασιστικής διεθνούς" του Μontreux [6] και όταν οι αρμόδιοι της Κυβέρνησης έκλεισαν το El Fascio, που είχε να κάνει με μια από τις  πρωτοβουλίες του.

Σχετικά με τη διάσκεψη του Μontreux, κλείνουμε τις λέξεις "φασιστική διεθνής "   με μεγάλα   εισαγωγικά,  γιατί η λέξη "διεθνής" ή "διεθνισμός" , δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη λέξη "φασίστας" ή "φασισμός"   ....

Δεν μπορεί να είναι κάποιοι  φασίστες και διεθνιστές ταυτόχρονα'   βέβαια  παρόμοια ασυμβατότητα  δεν απέκλεισε στο παρελθόν συμμαχίες  ανάμεσα στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα και  άλλα κόμματα σε διάφορα άλλα μέρη του κόσμου που χαρακτηρίζονταν   φασιστικά,   όπως δεν απέκλεισε  συμμαχίες ανάμεσα στη Φασιστική Ιταλία και σε άλλα Κράτη που τα θεωρούσαν ή τα προσδιόριζαν φασιστικά' αντίθετα και σε κάθε ευκαιρία αυτή η ασυμβατότητα υπονόμευε  κάθε σοβαρή πιθανότητα δημιουργίας μιας  φασιστικής "διεθνούς", από τη στιγμή που αυτές οι διεθνείς οργανώσεις χαρακτηρίζονταν  από μια τυπική  δομή μαρξιστικού τύπου. Είναι πράγματι γνωστό,  ότι ο Μουσολίνι υπήρξε  πάντα αλλεργικός  σε παρομοίου τύπου απόπειρες  "διεθνικοποίησης"    του   φασιστικού κινήματος , μέχρι του σημείου να δηλώσει  , με μια μνημειώδη πλέον  φράση, ότι "ο φασισμός δεν ήταν είδος προς εξαγωγή". 

Όταν λοιπόν το καλοκαίρι του 1934, έλαβε χώρα στο Μontreux μια συγκέντρωση φασιστών ηγετών από διάφορες χώρες [7] , ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν ο Βέλγος Λεόν Ντεγκρέλ και ο Jose Antonio κατηγορήθηκε από τον ισπανικό τύπο, ότι είχε πάρει μέρος σ΄αυτή , προχώρησε σε μια πολύ κατηγορηματική διάψευση. 

Ιδού το κείμενο της διάψευσης :

"Η είδηση σύμφωνα με την οποία ο Jose Antonio  Πριμο ντε Ριβέρα , αρχηγός της ισπανικής  Φάλαγγας των JONS εκδήλωσε  πρόθεση να συμμετάσχει σε ένα Διεθνές φασιστικό συνέδρειο που λαμβάνει χώρα στο  Μontreux είναι ολοκληρωτικά ψευδής. Ο αρχηγός της Φάλαγγας  προσκλήθηκε να λάβει μέρος, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά , γιατί πιστεύει , ότι ο Εθνικός χαρακτήρας του κινήματος του οποίου ηγείται δεν επέτρεπε, ακόμα και τη τυπική παρουσία του   σε μια διεθνή διασκεψη. Από την άλλη πλευρά , η Ισπανική Φάλαγγα των JONS δεν είναι ένα φασιστικό κίνημα'  ' διατηρεί σε σχέση με το Φασισμό κάποιες ταυτίσεις σε βασικά θέματα' αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο μια αυτόνομη προσωπικότητα  με ξεχωριστά χαρακτηριστικά  και είναι σίγουρη ότι θα βρει , ακολουθώντας το δρόμο αυτό, τις πλέον γόνιμες δυνατότητές της."

Το κλείσιμο του El Fascio  το έντυπο που έθεσε σε κυκλοφορία ο  Jose Antonio λίγο πριν από την επίσημη ίδρυση της Φάλαγγας , οφείλεται, σύμφωνα με μια αποκάλυψη του περιοδικού ΑΒC , στη παρέμβαση που έκανε στη Κυβέρνηση  ο αξιοσέβαστος Σοσιαλιστικός Λαϊκός οίκος της Μαδρίτης.O Jose Antonio αναγκάστηκε να το υπομείνει 'αλλά οι διευκρινήσεις που είχαν να κάνουν με τις σχέσεις του με το φασισμό ,ακολούθησαν λίγο αργότερα , στις τόσες φορές αναφερθείσα συγκέντρωση που έλαβε χώρα στο Θέατρο Comedia της Μαδρίτης . Ένας από τους ρήτορες που μίλησε πριν από τον Jose Antonio , ο Garcia Valdecasas είπε:

"Ειπώθηκε ότι αυτή είναι μια εκδήλωση φασιστική και εγώ σας λέω ότι από τη στιγμή που είναι ισπανικότατη, μπορούν να την αποκαλέσουν  όπως θέλουν. Με το φασισμό που αντιπροσωπεύει  μια αλλοδαπή εμπειρία , μπορούμε να έχουμε όλες τις ομοιότητες και όλες τις συμπτώσεις  που θα προκύψουν στο μέλλον ' όμως εμείς, Ισπανοί , δεν μπορούμε να ζούμε με ξένες συνταγές."

Μπορούμε τώρα, από τη στιγμή που το διευκρινίσαμε  και συνεπώς προσδιορίσαμε την αυτονομία της Φάλαγγας και τη πολιτική βούληση του Jose Antonio, να  αναφερθούμε απερίσπαστοι  στις σχέσεις  του Χοσέ Αντόνιο  με το  Ιταλικό  Φασιστικό Κίνημα, στο πρόσωπο του Αρχηγού του σε σχέση με τα προγράμματά του, με  την ίδια του τη δράση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Jose Antonio , ένοιωσε βαθύτατα , τη γοητεία του Μουσσολίνι .Όπως είδαμε βρέθηκε δύο φορές στην Ιταλία . Την πρώτη φορά συνοδεύοντας το πατέρα , απέφυγε κάθε πολιτική επαφή,κρατήθηκε στη σκιά , θέλησε να επισκεφτεί  τη Ρώμη των κλασσικών χρόνων και του Καθολικισμού ,δίχως να συμμετέχει σε συναντήσεις κορυφής.

Αντίθετα, τη δεύτερη φορά ήταν αυτός που ζήτησε  συνάντηση με το Μουσολίνι και καθορίστηκε συνάντηση μαζί του στο palazzo Venezia' για το Μουσολίνι άφησε  μέσα σε λίγες μόνο  γραμμές μια εικόνα πρωτότυπη και συγκινητική' την εικόνα του αρχηγού όπως τον φαντάζεται ,δηλαδή τον αρχηγό που αγαπά το λαό του , που επιτηρεί άγρυπνος τα πεπρωμένα του, που ταυτίζεται με την ιστορία και το πεπρωμένο της ίδιας της Πατρίδας. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι  η θετική εντύπωση , σε σχέση με την συνομιλία της μισής ώρας , υπήρξε αμοιβαία. [9] Μερικά χρόνια αργότερα  όταν πια είχε τελειώσει ο εμφύλιος ο Μουσολίνι είπε στη Πιλάρ Πρίμο ντε Ριβέρα[ ] : "Ο Jose Antonio είναι ένα από τα καλύτερα πνεύματα που γνώρισα ποτέ."

Μπορούμε επίσης να θυμηθούμε  ότι ο Χοσέ Αντόνιο  έγραψε την εισαγωγή  σε μια ανθολογία μουσολινικών κειμένων  , με τίτλο: "El Fascismo."

Ακόμα σπουδαιότερο, για την απόλυτη κατανόηση του προσώπου, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η γοητεία που άσκησε πάνω του το πρόσωπο του Μουσολίνι , δεν ήταν η γοητεία του δικτάτορα , του ισχυρού άνδρα  'αρκεί να πούμε ότι για το πρόσωπο του Χίτλερ δεν αιστάνθηκε  ποτέ αισθήματα του είδους. Αντίθετα ,   μαρτυρίες λέγουν κάτι τελείως διαφορετικό.Ο Χίτλερ δεν είχε καμμία επιρροή επάνω του , γιατί ο σχηματισμός της παιδείας  του , το είδαμε , ήταν κλασσική και αντιρομαντική, συνεπώς εντελώς αντίθετη  με εκείνο το γερμανικό ρομαντισμό , που με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια των εκτιμήσεων ,συνδέεται πνευματικά ο Εθνικοσοσιαλισμός. Πάντα σχετικά με το Χίτλερ , ο βιογράφος του Jose Antonio, Felipe Ximenez  de Sandoval , αναφέρει τα όσα ακολουθούν: H Ισπανίδα καλλιτέχνιδα Ana de Pombo , στις αναμνήσεις της , αναφέρει ότι συνάντησε το Jose Antonio στο Παρίσι όταν ο τελευταίος επέστρεφε από τη Γερμανία και ο οποίος  της είχε πει επιγραμματικά : 

-Με το  Χίτλερ δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ. Είναι άθεος.

Και ο Adolfo Munoz Alonso , συγγραφέας του ήδη προαναφερόμενου "Ένας διανοητής για το λαό" γράφει: 

"Στη θεώρηση του Jose Antonio ο εθνικοσοσιαλισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον Ιταλικό φασισμό ' η Φάλαγγα δεν είναι ούτε μπορεί να είναι ρατσιστική". 

Στο ίδιο μήκος κύματος εκφράστηκε και ο ίδιος ο  Χοσέ Αντόνιο στο λόγο που εκφώνησε στο Valladolid  στις 3 Mαρτίου 1935 όταν είπε ότι" τα κινήματα και τα γερμανικά και Ιταλικά κράτη όχι μόνο δεν είναι όμοια, αλλά είναι και ριζικά αντίθετα μεταξύ τους ,η καλύτερα κατευθύνονται προς  αντίθετους πόλους.

Ο βιογράφος του Ximenez de Sandoval δίνει μια ακόμα πληροφορία.Όταν στα 1936 ο Γερμανός Πρόξενος στο Alicante, von Knobloch έκανε διάβημα στο Πολιτικό Γραμματέα του Γερμανικού υπουργείου  των Εξωτερικών Ernest von Weizsacker με το οποίο ζητούσε την άδεια να μεσολαβήσει στην Ισπανική κυβέρνηση ώστε να δοθεί χάρη στον ήδη καταδικασμένο σε θάνατο  Χοσέ Αντόνιο ,το αίτημά του αυτό απορρίφθηκε . Αν το περιστατικό αληθεύει, φανερώνει ότι η χλιαρή συμπάθεια του Χοσέ Αντόνιο για τη Ναζιστική Γερμανία πληρωνόταν με το ίδιο νόμισμα.

Για να συμπληρωθεί το πλαίσιο των απόψεων του Jose Antonio πάνω στο Ιταλικό Φασιστικό Κίνημα , πρέπει να προσθέσουμε  ότι όπως προκύπτει από τα "Απαντα" (βλέπε σελ.695)  ο Αρχηγός της Φάλαγγας  υπερασπιζόταν  το Φασισμό από τη κατηγορία της συστηματικής υιοθέτησης  μεθόδων βίας στη διάρκεια των πολιτικών αγώνων' και παρουσίαζε την άποψη ότι η βία μπορούσε να είναι δευτερεύουσα,ευκαιριακή και στιγμιαία , αλλά σαν τέτοια δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ποτέ "απαραίτητη"

Ο πόλεμος των λέξεων επηρέασε το γραπτό  και  προφορικό λόγο  του Χοσέ Αντόνιο,κι αυτή ακόμα  τη χρήση του όρου "δεξιά" ' το γεγονός αυτό είχε να κάνει με το ότι  ενώ η Φάλαγγα ήταν το μοναδικό ισπανικό πολιτικό κίνημα στο οποίο αποδιδόταν με μικρές ή μεγάλες αντιστάσεις  μια ετικέτα  φασιστική , δεν ήταν και  το μοναδικό ισπανικό πολιτικό κίνημα  στο οποίο αποδιδόταν η ετικέτα της Δεξιάς. Όπως γνωρίζουμε υπήρχαν και άλλα : η Ceda [ ]  του Jil Robles [ ] ,το κόμμα του Calvo Sotelo. Από αδυναμία να υλοποιηθεί μια ενιαία λίστα στην οποία θα συμπεριλαμβάνονταν  όλες αυτές οι μικρότερες ομάδες της λεγόμενης δεξιάς, προέκυψε από τη πλευρά του Χοσέ Αντόνιο και της Φάλαγγας η ανάγκη να επισημανθούν οι όποιες διαφορές όχι τόσο απέναντι στις  αριστερές (οι διαφορές ήταν τόσο ξεκάθαρες και προφανείς που δεν υπήρχε ανάγκη για εξηγήσεις) , όσο απέναντι στις άλλες "δεξιές" που τουλάχιστον  ένα μέρος τους, αντιπροσώπευαν  εκείνες τις συντηρητικές δεξιές που ο Χοσέ Αντόνιο περιφρονούσε.

Πραγματικά δεν είχε ξεχάσει τη  θλιβερή πατρική εμπειρία , δεν είχε ξεχάσει ότι ο πατέρας του είχε καθαιρεθεί , κατά τρόπο παράλογο με ευθύνη  της δεξιάς  παρά της αριστεράς, δεν είχε ξεχάσει τη συμπεριφορά του Μονάρχη και πάνω από όλα δεν μπορούσε να ξεχάσει ότι είχε ιδρύσει τη Φάλαγγα με τη συμμαχία των JONS δηλαδή τα εργατικά συνδικάτα, που επιθυμούσαν μια  ξεκάθαρη κοινωνική στροφή του Φαλαγγίτικου κινήματος.Είναι αρκετή  η αναφορά  σε μια χαρακτηριστική μαρτυρία που έχει να κάνει  με την αντιπαράθεση του Χοσέ Αντόνιο με την άλλη Δεξιά.

"Αν η θριαμβεύουσα Δεξιά του 1933 είχε την ικανότητα να μεταδώσει ένα οποιοδήποτε μήνυμα στην Ισπανία, ο ηττημένος Καίσαρας της Απριλιανής επανάστασης δεν θα είχε σηκώσει κεφάλι ξανά. (αναφορά στον Αζάνια) Αλλά είναι ανώφελη η αναζήτηση προηγουμένων  στη αδιανόητη αδεξιότητα  της Ισπανικής Δεξιάς....Η πολιτική εκείνων των δύο χρόνων (τα δύο ανόητα χρόνια όπως τα αποκάλεσα ) υπήρξε άγονα συντηρητική  απέναντι σε όλα όσα μπορούσαν να υπονομεύσουν  την  εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Αυτός είναι ο λόγος που στις ομιλίες και στα γραπτά του  Χοσε Αντόνιο   επισημαίνονται πολυάριθμες αναφορές για ένα δρόμο που δεν θέλει να προσδιορίζεται "ούτε της δεξιάς ούτε της αριστεράς".

Ουσιαστικά όμως αυτός ο προσανατολισμός του δεν ήταν μόνο σταθερός  αλλά και  ξεκάθαρος.Ακούστε τον:

"Σήμερα, περισσότερο από τα χθες, από τη στιγμή που εντάσσουμε τους εαυτούς μας σε ένα και μοναδικό fascio di combattimento  σε καμιά περίπτωση , δεν ανήκουμε ούτε στη δεξιά  ούτε στην αριστερά. Αγωνιζόμαστε για την  Ισπανία , για τη Δικαιοσύνη, για την ολοκληρωτική ταύτιση του Εθνικού πεπρωμένου του λαού  νοούμενου σαν νικηφόρα ολοκλήρωση  των τάξεων και των κομμάτων "

Πρόκειται για εκφράσεις που σε ότι εχουν να κάνουν με την ουσία  της προσπάθειας δεν αφήνουν αμφιβολίες.Έχει λοιπόν δικαιο ο καθηγητής Fergola  ο οποίος στο βιβλίο του που ήδη αναφέραμε σημειώνει:

"Ο Χοσέ Αντόνιο στη διάρκεια της ανδαλουσιανής εκστρατείας του, συνέχισε να επαναλαμβάνει σε κάθε συγκέντρωση,  ότι δεν είναι "ούτε τη δεξιάς , ούτε της αριστεράς" αλλά ο κόσμος, ακόμη και αν προερχόταν από τις εργατικές και αγροτικές τάξεις  τον ψήφιζαν όχι γιατί ήταν φασίστας ή αρχηγός της Φάλαγγας αλλά γιατί ήταν το παιδί του γέρο δικτάτορα και γιατί, για κακή του τύχη, τον θεωρούσαν δεξιό. Κατά τα λοιπά ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τη ροή των αποτελεσμάτων της "Ενωσης των Δεξιών " και για το εκλογικό της κέντρο."

Από την αλλη πλευρά , μπορεί να λεχθεί στο πλαίσιο όλων όσων αφηγηθήκαμε  και παρατηρήσαμε, ότι ο Χοσέ Αντόνιο , στη ζωή και στα έργα του , δεν υπήρξε μόνο ένας εκφραστής της σύγχρονης ευρωπαϊκής δεξιάς  αλλά υπήρξε για χίλιους λόγους , ο κυριότερος από τους οποίους ήταν η τέλεια συνέπεια ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, ένας από τους πλέον διαυγείς  , τους πλέον εκφραστικούς , τους πλέον ευγενικούς και μεγάλους μάρτυρες:με τη κλασσική και χριστιανική έννοια του όρου. 
                                                                 

Υποσημειώσεις

[1] El Fascio, Haz hispano representa el primer intento significativo de la voluntad del grupo en torno a José Antonio por absorber el potencial ideológico que alrededor de Ramiro Ledesma se había ido conformando primero en La Conquista del Estado y luego en las JONS: de hecho El Fascio copió el emblema que ya había adoptado el nacional-sindicalismo, convirtiendo en siete las cinco flechas del yugo jonsista.

[2]

[3] Μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας (1931) ο Calvo Sotelo για να σώσει τη ζωή του, υποχρεώθηκε να φύγει από τη χώρα . Επέστρεψε στην Ισπανία ύστερα από από την αμνηστία που η Κυβέρνηση έδωσε τον Μάιο του 1934 ενώ ο ίδιος είχε εκλεγεί βουλευτής της Renovación Española (Ισπανικής Ανανέωσης) .

[4]

[5]

[6]Η πατρότητα της ιδέας για τη δημιουργία μιας Φασιστικής Διεθνούς ανήκει στο Eugenio Coselschi. Το μέσο για την οικοδόμησή της ήταν οι λεγόμενες επιτροπές δράσης για την παγκοσμιότητα της Ρώμης (Comitati d'Azione per l'Universalita di Roma CAUR) που ιδρύθηκαν στα 1933 .

[7] Έλαβαν μέρος αντιπροσωπείες από 13 Ευρωπαϊκές χώρες ανάμεσα στις οποίες η ρουμανική Σιδηρά Φρουρά με τον Ion Mota το νορβηγικό Nasjonal Samling με τον Vidkun Quisling , η ισπανική Φάλαγγα με τον Gimenez Caballero τα Irish Blueshirts με τον Eoin O'Duffy, το French Mouvement Franciste με τον Marcel Bucard . Υπήρχαν εκπρόσωποι από τις οργανώσεις Tautininkai (Λιθουανία) , Portuguese Acção Escolar Vanguarda (Πορτογαλία) , από Αυστρία, Βέλγιο,Δανία, Ελλάδα, Κάτω Χώρες και Ελβετία.

[8]

[9] Είδα από κοντά τον Μουσολίνι, κάποιο απόγευμα του Οκτωβρίου 1933 στο Παλάτσο Βενέτσια, στην Ρώμη. Η συνάντησις εκείνη μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω τον Φασισμό πολύ περισσότερο από την ανάγνωσι πολλών βιβλίων. Ήταν 6.30 το απόγευμα. Στο Παλάτσο Βενέτσια δεν υπήρχε ίχνος εκνευρισμού. Στην πύλη δύο φρουροί και ένας φιλήσυχος κλητήρας. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθή πως ήταν πολύ ευκολότερο να μπης στο κτίριο όπου εργάζεται ο Μουσολίνι, παρά σε οποιοδήποτε άλλο κτίριο άλλων κυβερνητών. Μόλις είπα πως με είχε καλέσει να τον επισκεφθώ, με συνόδευσαν σιωπηλοί μέχρι τον προθάλαμο του Μουσολίνι. Τρία τέσσερα λεπτά αναμονής και η πόρτα άνοιξε.

Ο Μουσολίνι εργαζόταν μέσα σ' ένα τεράστιο μαρμάρινο σαλόνι σχεδόν γυμνό. Στεκόταν πίσω από το γραφείο του στην άλλη άκρη της εισόδου, σε μια γωνιά. Φαινόταν πολύ μακριά μέσα σ' αυτήν την απεραντοσύνη του σαλονιού. Με έναν Ρωμαϊκό χαιρετισμό και μ' ένα χαμόγελο με προσκάλεσε να πλησιάσω. Στην συνέχεια αφού καθήσαμε, ο Ντούτσε άνοιξε την συζήτησι. Τον είχα ξαναδεί κατά την διάρκεια μιας εθιμοτυπικής ακροάσεως όταν με είχε δεχθή μαζί με άλλους φοιτητές της Μαδρίτης. Αλλά, όπως όλοι άλλωστε, τον γνώριζα κι' από τις φωτογραφίες πού σχεδόν πάντα τον απεικόνιζαν με στρατιωτική στολή την ώρα που χαιρετούσε ή εκφωνούσε λόγους. Όμως ο Ντούτσε του Παλάτσο Βενέτσια ήταν πολύ διαφορετικός. Με τα μαλλιά του που άσπριζαν, κάπως κουρασμένος και με κάποια δόσι ανεμελιάς για την πολιτική του ενδυμασία Δεν ήταν ο αρχηγός των θορυβωδών συγκεντρώσεων αλλά εκείνος μιας υπέροχης γαλήνης. Μιλούσε αργά, αρθρώνοντας όλες τις συλλαβές-όταν έδωσε μια διαταγή από το τηλέφωνο την έδωσε απλά με έναν πολύ ήρεμο τόνο,-μερικές φορές όταν κάποια λέξις μου τον εξέπληττε, έσπρωχνε το κεφάλι προς τα πίσω άνοιγε διάπλατα τα μάτια και για μια στιγμή έδειχνε τις κυκλωμένες από το ασπράδι κόρες των ματιών του άλλες φορές χαμογελούσε ήρεμα. Έχει μια αξιοσημείωτη προδιάθεση να παρακολουθή τον συνομιλητή του. Μιλήσαμε μισή ώρα περίπου. Έπειτα με συνόδευσε μέχρι την έξοδο. Δεν είναι πολύ ψηλός τώρα δεν έχει, αν υποθέσουμε πως είχε ποτέ, την άκαμπτη στάσι του στρατιωτικού αρχηγού: αντιθέτως' η πλάτη του άρχιζε να καμπουριάζη ελαφρά. Φθάνοντας στην πόρτα, με τόνο πατρικό, και δίχως ίχνος εμφάσεως μ' αποχαιρέτησε: « Εύχομαι σ΄ εσάς και στην Ισπανία κάθε ευτυχία». Έπειτα επέστρεψε στο γραφείο του και ξανάρχισε την εργασία του.

Η ώρα είναι 7. Οι κάτοικοι της Ρώμης μετά το τέλος των καθημερινών ασχολιών τους. σκορπίζονταν στους δρόμους μέσα στο ζεστό απόγευμα Η λεωφόρος ήταν γεμάτη κίνησι και θόρυβο όπως στην οδό Αλκαλά παρόμοια ώρα Ο κόσμος έμπαινε στα καφενεία και στους κινημα­τογράφους .

Θα μπορούσε να πη κανείς πως μόνον ο Ντούτσε συνέχιζε να δουλεύη πλάι στο λαμπατέρ, σε μια γωνιά του τεραστίου και άδειου σαλονιού. Να προστατεύη τον λαό του και την Ιταλία, να νοιώθη τους κτύπους της καρδιάς της σαν να ήταν η μικρή του κόρη. Ποιό σύστημα διακυβερνήσεως; ποιό σύστημα μέτρων και σταθμών, συμβουλίων και συνελεύσεων μπορεί να αντικατασταθή με την εικόνα αυτή του ήρωος που έγινε Πατέρας, ένας πατέρας που αγρυπνά κοντά σ' ένα συνεχώς αναμμένο λαμπατέρ πάνω από τις αγωνίες και την ανάπαυσι του λαού του;

Από τον πρόλογο στο βιβλίο του Μουσσολίνι «Ο Φασισμός» Οκτώβριος 1933

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ Σ ΕΝΑ ΙΣΠΑΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ (1934)

ΧΟΣΕ ΑΝΤΩΝΙΟ
ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ
ΛΟΓΟΙ ΜΑΧΗΣ
Μετάφραση :
Θ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1983

Όσο κι αν θέλης, δεν θα μπορέσης να παραμείνης τυφλός και κουφός μπροστά στην αγωνία που εξαπλώνεται, ολοένα και περισσότερο, πάνω από την  Ισπανία.

Ίσως θα πρέπη σε διάστημα λίγων μόνον εβδομάδων να συγκέντρωσης και πάλι τον λόχο σου, για να επέμβετε  ένοπλα στις πολιτικές διαφορές.

Όσο και αν θέλης να καθησύχασης τις ανησυχίες της ίδιας σου της ψυχής, τις ατέλειωτες νύχτες της αγρύπνιας σου, δεν θα μπορέσης ποτέ να πείσης τον εαυτό σου ότι σου είναι όλα τούτα αδιάφορα ερωτήματα όπως:

«Τι συμβαίνει; Το κράτος αυτό, για το οποίο εγώ διακινδυνεύω την ζωή συμπεριφέρεται σωστά στην σφυρηλάτησι των πεπρωμένων της Πατρί­δος; 

Μήπως με την στάσι μου συμβάλλω στην διαιώνισι μιας πεθαμένης, άψυχης και στείρας πολιτικής καταστάσεως;

Εύχομαι οι λέξεις μου αυτές να βοηθήσουν στην σιωπηλή περισυλλογή του καθένα ο οποίος ζει κάθε νύκτα μ' αυτήν την αγωνία. 

Η ΡΗΞΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ

 Η λύσις της τελευταίας πολιτικής κρίσεως επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η ισχύουσα συνταγματική τάξις δεν μπορεί να ανεχθή ούτε τον ίδιο της τον εαυτό. Το Κράτος, στην προσπάθεια του να επιβίωση είναι υποχρεωμένο να καταφεύγη σε μέτρα που το τοποθετούν έξω από την φυσιολογική λειτουργία των ίδιων του των θεσμών.

Δεν πρόκειται μόνον για μια κατάστασι πολέμου με ενδημικό χαρακτή­ρα, ούτε για τις συνέπειες του, όπως περιοριστικά μέτρα, λογοκρισία εφημερίδων, κυβερνητικές φυλακές και όλα τα σχετικά. Πρόκειται για την δημιουργία μιας κυβερνήσεως, η οποία ενώ γεννιέται μέσα από το Κοινοβουλευτικό σύστημα, δεν πρόκειται να επιζήση περισσότερο από μισή ώρα, μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο.

Πρόκειται για μια κυβέρνησι η οποία στην προσπάθεια της να απολαύση την εφήμερη αυταπάτη ότι υπάρχει, πρέπει να κρατήση κλειστά τα Κόρτες εξαντλώντας όλα τα προβλεπόμενα από το Σύνταγμα χρονικά όρια.

Συνεπώς θα ζήσωμε για μια περίοδο ενός μηνός κάτω από καθεστώς (41) δικτατορίας - και έχουμε εκ των προτέρων πείρα για το πόσο σωστή και το πόσο αυστηρή είναι! - του Ριζοσπαστικού κόμματος, δίχως φυσικά να αισθανθούμε την έλλειψι των καθημερινών «παρεκτροπών" , όπως η δολοφονία, η επίθεσις και ο εκφοβισμός εκείνου - ο οποίος φαινομενικά ηττήθη τον Οκτώβριο - αλλά παρ' όλα αυτά διακηρύσσει ότι προετοι­μάζεται για την «ρεβάνς».

Και όταν θα περάση ο μήνας αυτός; Όταν εξανεμισθή κάθε πιθανότης συμβιώσεως, θα είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να διαλύση το κοινοβούλιο.

Μοιραία οι εκλογές θα οδηγήσουν σ' έναν αγώνα μεταξύ των δύο εκτροχιασμένων παρατάξεων. Της Δεξιάς και της Αριστεράς. Ποιος θα είναι ο νικητής;

Για να το γνωρίζωμε πρέπει πρώτα να εξετάσωμε τι αντιπροσω­πεύουν σήμερα οι «Δεξιές» και οι « Αριστερές» παρατάξεις στην  Ισπανία.

ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ»:

Οι «Αριστερές» είναι πολυαριθμότερες (δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Αριστερά συμπεριλαμβάνει το σύνολο σχεδόν της απεράντου προλετα­ριακής μάζης) ορμητικότερες, διαθέτουν μεγαλύτερη πολιτική ικανότητα είναι όμως αντεθνικές

Αφήνοντας στην άκρη τις τεχνητές κομματικές ονομασίες, οι «Αριστε­ρές» χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες:

1- Από αστούς διανοουμένους ξένης προελεύσεως, οι οποίοι διείσδυ­σαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους εξ αιτίας της επιδράσεως των διεθνιστικών οργανώσεων' ειδικά αυτό το τμήμα της αριστεράς, είναι ανίκανο να νοιώση τους δεσμούς του με την Ισπανία. Έτσι δέχεται δίχως διαμαρτυρία όλες εκείνες τις τάσεις οι οποίες έχουν σαν στόχο την διάλυσι της  Ισπανικής ενότητας.

2- Από μια προλεταριακή μάζα, η οποία έχει απορροφηθή τελεσίδικα από τον Μαρξισμό. Η Σοσιαλιστική πολιτική, εύστοχα και αποφασιστικά, έχει σχεδόν κατορθώσει να εκρίζωση από την μάζα αυτή το Ισπανικό αίσθημα, αντικαθιστώντας το με το τρομερό νόημα της ζωής ως ενός καθαρά ταξικού αγώνος.

Όλα όσα δεν έχουν σχέσι με το προλεταριάτο, δεν την ενδιαφέρουν κατά συνέπεια είναι ανίκανη να ενστερνισθή τις Εθνικές εκείνες άξιες που δεν έχουν σχέσι με το προλεταριάτο.

Αν τέλος ο Μαρξισμός θριάμβευση, θα εκμηδένιση και εκείνους τους αστούς της αριστεράς οι οποίοι τώρα του χρησιμεύουν ως σύμμαχοι   Η Ρωσική εμπειρία είναι περίτρανη απόδειξις.

ΟΙ ΔΕΞΙΕΣ:

Και οι «Δεξιές»; Οι «Δεξιές» κάνουν εκκλήσεις σε υψηλά ιδανικά: την (42) Πατρίδα, την Παράδοσι, την Εξουσία... Παρ' όλα αυτά, ούτε κι'  αυτές είναι πραγματικά Εθνικές. Αν ήσαν, αν κάτω από τις ωραίες λέξεις δεν έκρυβαν ένα ταξικό συμφέρον, δεν θα δίσταζαν να αντιταχθούν, αντί να υπερασπίζουν τα άδικα κοινωνικά μέτρα.

Για την ώρα, η Ισπανία είναι μια χώρα μάλλον φτωχή. Μέχρις ότου η ζωή του μέσου Ισπανού αποκτήση μια κάποια ανθρωπινή ευπρέπεια, είναι ανάγκη να υποβληθούν σε θυσίες όλοι αυτοί οι ευνοούμενοι του πλούτου. Αν οι «Δεξιές» (στις οποίες συνωστίζονται πολλοί ευνοούμενοι του πλούτου) εγνώριζαν το πραγματικό αίσθημα της Εθνικής Συμπαραστά­σεως, θα είχαν αρχίσει την στιγμή αυτή να συμμερίζονται την σκληρή ζωή του λαού προχωρώντας στην θυσία των υλιστικών τους προνομίων.

Μόνο τότε θα είχαν το ηθικό δικαίωμα να παρουσιάζονται σαν υπερασπιστές των μεγάλων πνευματικών άξιων.

Αλλά τώρα, εφ' όσον εξακολουθούν να υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια το ταξικό τους συμφέρον, ο πατριωτισμός τους δεν είναι άλλο από μια άχρηστη λέξις. Μοιραία, ο υλισμός τους συναγωνίζεται εκείνον των Μαρξιστών.

Επιπλέον, όλες σχεδόν οι «Δεξιές», παρ' όλη την προσπάθεια τους να στολίσουν με σύγχρονη σοβαρότητα τις διακηρύξεις τους, όπως ισχυρό κράτος, συντεχνιακή οργάνωσις κ.λ.π., σέρνουν πίσω τους ένα φορτίο με πράγματα πεθαμένα, τα οποία τους αφαιρούν φαντασία και λαϊκή βάσι.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ

Ούτε οι «Δεξιές» αλλά ούτε οι «Αριστερές» διαθέτουν το σωστό φάρμακο.

Η νίκη της μιας, απαιτεί την ήττα και την ταπείνωσι της άλλης. Δεν μπορεί να υπάρξη  Εθνική ομοψυχία, όταν η Πατρίς ευρίσκεται χωρισμένη στα δύο αυτά αδιάλλακτα κομμάτια: εκείνο των ηττημένων, πλημμυρισμέ­νων από πίκρα για την ήττα και εκείνο των νικητών, οι οποίοι εορτάζουν τον θρίαμβο τους.

Μια γόνιμη συνύπαρξις επιτυγχάνεται μόνον στην περίπτωσι κατά την οποία η πολιτική δεν εξαρτάται από κανένα κόμμα και από καμιά πολιτική τάξι, άλλα ευρίσκεται αποκλειστικά στην υπηρεσία της  Ισπανίας, διασφα­λίζοντας το μέλλον και την ενότητα της, επιλύοντας τα προβλήματα των  Ισπανών με μόνο κριτήριο την δικαιοσύνη και το συμφέρον της Πατρίδος.

Μια παρόμοια τάσις, απηλλαγμένη από μικροφιλοδοξίες, θα έχη -οφείλομε να το παραδεχθούμε - ελάχιστες δυνατότητες να καταλάβη την εξουσία, τόσο δια των νομίμων, όσο και δια των παρανόμων οδών.

Δεν θα μπόρεση να καταλάβη την εξουσία δια των νομίμων οδών, γιατί οι εκλογές, περισσότερο από μια σύγκρουσι ιδανικών, είναι ένα παιχνίδι συμφερόντων. Πράγματι, κάθε εκλογεύς ψηφίζει υπέρ του υποψηφίου ο (43) οποίος τον συμφέρει περισσότερο. Από την άλλη πλευρά, δεν θα μπόρεση να καταλάβη την εξουσία δια των παρανόμων οδών, γιατί τα σύγχρονα Κράτη, εφοδιασμένα με τελειωτάτους σε οργάνωσι στρατούς, είναι στην πράξι πανίσχυρα.

Το  Εθνικό κίνημα, στην προσπάθεια του να καταλάβη την εξουσία, θα θριάμβευση μόνον σε μία περίπτωσι: Όταν οι ένοπλες δυνάμεις σταθούν στο πλευρό του, ή, τουλάχιστον, δεν προσπαθήσουν να του κλείσουν τον δρόμο.

Να λοιπόν, μπροστά σας Στρατιωτικοί, μια υπόθεσις, η οποία μοιραία θα γεννήση μέσα σας ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Αν κάποια ημέρα - όταν όλοι θα είναι κουρασμένοι από τις «Δεξιές» και τις «Αριστερές», από ένα Κοινοβούλιο φλύαρο και από μια άθλια ζωή, απογοητευμένοι από τις κωλυσιεργίες και τις αδικίες - μια δραστήρια νεολαία θα απεφάσιζε να επιχείρηση την κατάληψι της εξουσίας, για να αρχίση υπεράνω κομμάτων και τάξεων, μια πολιτική Εθνικής  Ολοκλη­ρώσεως, εσείς αξιωματικοί πώς θα αντιδρούσατε;

Θα τηρούσατε τυφλή υπακοή στο τυπικό μέρος του καθήκοντος σας, πνίγοντας με τον τρόπο αυτό την μοναδική υποσχόμενη ελπίδα; Ή θα κατορθώνατε να υπακούσετε στο άλλο, πολύ πιο φορτωμένο από ένδοξη υπευθυνότητα: το χρέος, να παρουσιάσετε τα όπλα, με φιλική συμπε­ριφορά, μπροστά στις σημαίες τις καλύτερης Ισπανίας; 

ΟΙ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΙ

Μαντεύω τους ενδοιασμούς πολλών στρατιωτικών. «Εμείς - θα πούνε -δεν έχομε το δικαίωμα της πολιτικής γνώμης. Την στιγμή κατά την οποίαν ασκούμε το καθήκον μας, δεν έχομε το δικαίωμα να κρίνωμε κατά πόσον έχει δίκαιο το κράτος, ή αυτοί οι οποίοι επιτίθενται εναντίον του' πρέπει να περιορισθούμε σιωπηλά στην υπεράσπισί του».

Προσοχή όμως: Είναι βεβαίως αλήθεια το γεγονός, ότι οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα πολιτικής γνώμης- αυτό όμως πρέπει να συμβαίνη όταν οι πολιτικές διαφορές δεν ξεφεύγουν από τα όρια της Συνταγματικής τάξεως, όταν η ζωή της Πατρίδος συνεχίζεται, προστα­τευόμενη από ένα κοινό σε όλους πλέγμα πεποιθήσεων, το οποίο εγγυάται την βάσι της συνεχείας της. Ο Στρατός, πάνω απ' όλα, είναι εγγύησις της σταθερότητος και για τον λόγο αυτό, δεν πρέπει να επεμβαίνη στις περιστασιακές πολιτικές διαμάχες. Όταν όμως διατρέχη κινδύνους η ίδια η σταθερότητα, όταν κινδυνεύη η ίδια η ύπαρξις της Πατρίδος - η οποία, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, απειλείται με διαμελισμό - τότε ο Στρατός είναι υποχρεωμένος να σταθμίση την κατάστασι και να αποφασίση.

Αν, από καθαρά τυπική ερμηνεία της αποστολής του, μείνη αμέτοχος, θα διατρέξη κίνδυνο να βρεθή, μέσα σ' ένα βράδυ, δίχως αυτήν, την (44)  οποία είχε ορκισθή να υπηρετή.

Μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής, ο Στρατός μπορεί να υπερασπισθή την σταθερότητα μόνον μ' έναν τρόπο: δια των όπλων.

Από καταβολής κόσμου, αυτό γίνεται.

 Ο ίδιος ο Σπένγκλερ έχει πει: «Την τελευταία στιγμή, ευρέθη πάντα μία ομάς στρατιωτικών δια να σώση τον πολιτισμόν».

Στρατιωτικοί της  Ισπανίας- είτε το θέλετε είτε όχι, στα χρόνια κατά τα οποία ο Στρατός καλείται να διατήρηση την μοναδική ύπαρξι και το καθ' ολοκληρία αποκαλυπτικό μέσον μιας ιστορικής συνεχείας, για μία ακόμη φορά το βάρος της αποστολής πέφτει στους ώμους του Στράτου: να αντικαταστήση ένα ανύπαρκτο κράτος. 

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΜΙΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΣ

Τοποθετώντας τις τύχες της Ισπανίας στα χέρια του Στρατού, χρειάζεται να προβλεφθούν δύο αντικρουόμενα εμπόδια, τα οποία μπορούν να υπονομεύσουν την επιτυχία.

Το πρώτο είναι η υποτίμησις, το δεύτερο είναι η υπερεκτίμησις των ικανοτήτων.

Υποτίμησις των ικανοτήτων: Αυτό θα συμβή στην περίπτωσι κατά την οποίαν ο Στρατός αναλαμβάνει τον υπερβολικά συντηρητικό ρόλο του ανατροπέως, με πρόθεσι να εναπόθεση το γρηγορότερο την εξουσία σε χέρια ξένα. Στην περίπτωσι αυτή δια­φαίνονται δύο λύσεις εξ ίσου λανθασμένες:

α) Μια κυβέρνησις, αποτελούμενη από προσωπικότητες. Παρόμοια συγκέντρωσις προσωπικοτήτων, με μοναδικό κριτήριο την φήμη τους και χωρίς να ληφθούν υπ' όψιν οι πολιτικές αρχές τους, θα μπορούσε να καταστρέψη την υπέροχη αυτή Εθνική ευκαιρία. Το Κράτος είναι κάτι περισσότερο από το σύνολο κάποιας τεχνικής, κάτι περισσότερο από μια καλή διοίκησις. Είναι ο ιστορικός φορεύς της δημιουργίας του μέλλοντος ενός λαού. Δεν είναι δυνατόν να οδηγής έναν λαό, δίχως να έχης ξεκαθαρισμένες απόψεις για το μέλλον του.

Όμως η ερμηνεία αυτού του μέλλοντος, όπως και τα μέσα για την πραγματοποίησί του, γεννούν τις διάφορες πολιτικές θέσεις.

Η ομάδα των προσωπικοτήτων με τις ασυμβίβαστες πολιτικές ιδέες, θα κατάληξη να εξασκή μια λίγο - πολύ μέτρια πολιτική. Εστερημένη λαϊκού ενθουσιασμού, είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων σε μαρασμό, 

β) Μια κυβέρνησις συνασπισμού, αποτελουμένη από τους αντιπροσώπους των διαφόρων κομμάτων.  Η λύσις αυτή θα προσέθετε στα μειονεκτή­ματα της και την πρωταρχική εσωτερική στειρότητα της πρώτης λύσεως. Με λίγα λόγια θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την επιστροφή στην κομματική πολιτική. Στην κομματική πολιτική της Δεξιάς, γιατί όπως είναι (45) ευνόητο, οι «Αριστερές» θα απέφευγαν κάθε συμμετοχή.

Κατά συνέπεια, ότι θα μπορούσε να θέση τις βάσεις ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος, θα εξηναγκάζετο να κατευθυνθή, για μια ακόμη φορά, προς το συμφέρον και τον θρίαμβο μιας και μόνης τάξεως...

Αυτοί θα ήσαν οι κίνδυνοι εξ αιτίας μιας υποτιμήσεως των ικανοτήτων.

 Αλλά και το αντίθετο, δεν θα ήταν λιγότερο επίφοβο.

Υπερεκτίμησις των ικανοτήτων. Ας κάνωμε πρώτα μια διευκρίνησι' δεν πρόκειται για τις ατομικές φιλοδοξίες των Στρατιω­τικών, αλλά για την ίδια την  Ιστορική φιλοδοξία.

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβή την στιγμή κατά την οποία οι Στρατιωτικοί, έχοντας συνείδησι του γεγονότος ότι είναι αναγκαία η αφύπνησις του αισθήματος μιας συλλογικής προσπαθείας και μιας ερμηνείας της ιστορικής στιγμής, θα επιχειρούσαν μόνοι τους παρόμοια αφύπνησι αν δηλαδή οι στρατιωτικοί, εκτελεστές ή συνεργοί του πραξικοπήματος, εξεδήλωναν την πρόθεσι να ανακαλύψουν μόνοι τους το Δόγμα του Νέου Κράτους, χαράσσοντας τον προσανατολισμό του.

Όμως, οι Στρατιωτικοί δεν διαθέτουν την απαραίτητη πολιτική εμπέδωσι για να επιχειρήσουν παρόμοια προσπάθεια. Αν ήθελα να κολακεύσω τον Στρατό - όπως κάνουν τόσοι και τόσοι - θα του απέδιδα κάθε ικανότητα. Όμως, επειδή γνωρίζω αυτό που ο Στρατός αντιπροσωπεύει, το απέραντο σύνολο των σιωπηλών ηρωικών και άθικτων αρετών που περικλείει, κάθε προσπάθεια να τον κολακεύσω θα μου φαινόταν απρέπεια Για τον λόγο αυτό, λέγω τα πράγματα όπως ακριβώς τα σκέπτομαι. Στον πολιτικό τομέα, ο Στρατός έχει μια ατελή θεώρησι των καταστάσεων. Στην προσπάθεια του να δώση πολιτικές λύσεις, κάνει σφάλματα τα οποία οφείλονται στην αφελή ευπιστία του. Τέλος από έλλειψι Δογματικής αυτοτελείας, υποβλητικής διαλεκτικής, σταθερής λαϊκής και Νεολαιίστικης παρουσίας, δεν είναι σε θέσι να συγκεντρώση γύρω του μεγάλες μάζες πολιτών.

Δεν θα ξεχάσωμε την περίπτωσι του Στρατηγού Πρίμο ντε Ριβέρα Αν και ήταν διαποτισμένος από Πατριωτισμό, γενναιότητα και πρωτοφανή εξυπνάδα δεν κατόρθωσε να έμπνευση εκείνον τον μακροχρόνιο ενθουσιασμό, από έλλειψι μιας υποβλητικής θεωρήσεως της Ιστορίας. Η Πατριωτική Ένωσις, δίχως δογματική ουσία, παρ' όλες τις καλές της προθέσεις, έπεσε στο κενό.

Κύριοι Αξιωματικοί.

Αν η Πρόνοια θελήση να εμπιστευθή στα χέρια σας, για μια ακόμη φορά, τα πεπρωμένα της Πατρίδος, σκεφθήτε ότι θα είναι ασυγχώρητο αν αποφασίζατε να βαδίσετε στον ίδιο δρόμο του παρελθόντος.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε, ότι αυτός ο οποίος ισοπεδώνει το σύνολο των κανόνων ενός Κράτους, αναλαμβάνει την υποχρέωσι να δημιουργήση ένα (46) νέο κράτος και όχι την φαινομενική αποκατάστασι της τάξεως και η δημιουργία ενός Νέου Κράτους, απαιτεί ένα τολμηρό και ώριμο νόημα της  Ιστορίας και της πολιτικής και όχι μια απερίσκεπτη εμπιστοσύνη στις προσωπικές ικανότητες για αυτοσχεδιασμό.

Η ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ  ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΣ

Ο Στρατός, όχι μόνον θα εξαγνίση το αμάρτημα της τυπικής απει­θαρχίας του, αλλα θα στευθή με δόξα, αν θα κατορθώση να εντόπιση την αποφασιστική ώρα και την κατάλληλη στιγμή της επεμβάσεως του.

Η Ευρώπη προσφέρει πλούσια παραδείγματα, τα οποία βοηθούν στην εντόπισί της. Οι λαοί οι οποίοι έχουν ξαναβρεί τον δρόμο της σωτηρίας δεν ενεπιστεύθησαν τους εαυτούς τους σε συγκεχυμένες πλειοψη­φίες, αλλά ακολούθησαν αποφασιστικά μια φλογερά  Εθνική, προνοητική και γεμάτη πάθος μειοψηφία.

Παρόμοιες μειοψηφίες, μπορούν να ενώσουν ένα λαό αντιθέτως, ένα όμορφο συνονθύλευμα, αποτελούμενο από ετερογενή στοιχεία, δεν ενώνει κανένα. Ο Στρατός πρέπει να ελπίζη σ' εκείνους, με τους οποίους αισθάνεται ταύτισι, σ' εκείνους, οι όποιοι διαθέτουν πέρα από μία στρατιωτική αντίληψι της ζωής, μια πλήρη αφοσίωσι σε δύο βασικές αρχές: Στην Πατρίδα, σαν φιλόδοξο σύμβολο και σαν μοναδική βάσι συνυπάρξεως των  Ισπανών, η οποία εκφράζει την δίχως επιφυλάξεις Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έτσι, όπως ό Στρατός είναι Εθνικιστικός, Ενωτικός και υπεράνω τάξεων (αν μάλιστα ληφθή υπ' όψιν ότι μέσα στους κόλπους του συζούν άνθρωποι κάθε κοινωνικής προελεύσεως, οι οποίοι έχουν τάξει τούς εαυτούς τους στην υπηρεσία της Πατρίδος) με τον ίδιο τρόπο, η Ισπανία, προστατευομένη από τον Στρατό, οφείλει να δημιουργήση από την αρχή ένα  Ενωτικό μέλλον, το οποίο θα είναι ταυτοχρόνως Ολοκλη­ρωτικό και Εθνικό.

Κάτι τέτοιο δεν είναι φυσικά θέμα συνταγών (όλα σχεδόν τα κόμματα, ακόμη και τα πιο μικρά, έχουν εισάγει στα προγράμματα τους κάποια συντεχνιακή αρχή, η οποία θεωρείται της μόδας) είναι θέμα ιδιοσυ­γκρασίας. Οι δίχως πίοτι συνταγές δεν έχουν την παραμικρή άξια' το ίδιο ισχύει και στον Στρατό. Η τακτική και οι εσωτερικοί κανονισμοί δεν θα χρησίμευαν σε τίποτα, αν δεν συνοδεύονταν από ένα τονισμένο πνεύμα του χρέους και της τιμής.

Ελάχιστα θα ενδιέφερε αν οι κάτοχοι της εξουσίας θα ήσαν πολύ ή λίγο συνηθισμένοι στην τέχνη της διαχειρήσεως· τα έμπειρα στην τεχνική της διαχειρήσεως πρόσωπα, μπορούν να επιστρατευθούν με ευκολία. Αντι­θέτως, εκείνο το οποίο είναι βασικό, είναι το Πολιτικό και το Ιστορικό νόημα του κινήματος, η κατανόησις της άξιας του για το μέλλον.(47)

Ιδού τι πρέπει να έχη ξεκαθαρισμένο μέσα στο μυαλό του αυτός ο οποίος διοικεί.

Η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

Όσο και αν ó φόβος μας μήπως και λαθέψωμε μπορεί να καθυστέρη­ση την τελική μας απόφασι, χρειάζεται να βαδίσωμε πολύ σύντομα προς την σωτηρία της Ισπανίας.

Η ακολουθημένη στρατηγική πολλών χωρών με υπερπληθυσμό, με υψηλή βιομηχανική ανάπτυξι, απομάχων του μεγάλου πολέμου, παρουσιά­ζεται ευκολότερη για την τεραστία και αραιοκατοικημένη Ισπανία...

Λείπει μόνον εκείνο το μαγικό σημάδι, καμωμένο από ενθουσιασμό και πίστι, το οποίο θα την αφυπνίση. Όπως στα παραμύθια, η Ισπανία είναι αιχμάλωτη της χειρότερης και της δολιότερης μαγείας- μια μέτρια, δειλή, στείρα και αλλοπρόσαλλη πολιτική, την καταδικάζει σε παράλυσι.

Οι ιππότες οι οποίοι θα τρέξουν να την βοηθήσουν, ήδη συγκεντρώ­νονται.

Κάποια μέρα, Ισπανοί Αξιωματικοί και Στρατιώτες, θα τους δήτε να εμφανίζωνται μπροστά σας.  Εκείνη θα είναι η αποφασιστική στιγμή.

Οι ριπές ή η σιωπή των όπλων σας, θα κρίνουν αν η Ισπανία θα πρέπη να έξακολουθή να ζη μέσα στην χαύνωσι, ή αν θα πρέπη ν' άνοιξη την ψυχή της στην ελπίδα, να αποκτήση μια αξιοπρέπεια.

Σταθμίστε καλά αυτές τις σκέψεις, πριν διατάξετε το «Πυρ».

Σκεφθήτε, ότι υπεράνω όλων των άρθρων ενός κανονισμού, οι αποφασιστικές ευκαιρίες ενός λαού κατά την διάρκεια των αιώνων είναι σπανιότατες.

Είθε ο Θεός να σας φώτιση να ενεργήσετε αυτή την δύσκολη ώρα κατά τον σωστότερο τρόπο. Ζήτω η  Ισπανία.

Χοσέ - Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβιέρα

Αρχηγός της Φάλαγγος και των J.O.N.S.

JOSE ANTONIO PRIMO DE RIVERA: IΔΡΥΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ

Καμιά καθυστέρησι για φιλοφρονήσεις. Απλώς ένα ευχαριστώ, όπως επιβάλλη η λακωνικότης του ύφους μας.

Όταν στα 1762 ένας ολέθριος άνθρωπος που άκουγε στο όνομα ΖάνΖάκ-Ρουσσώ δημοσίευε το κοινωνικό συμβόλαιο, η πολιτική αλήθεια έπαψε να είναι μια αιωνία οντότης. Άλλοτε, σε άλλες εποχές περισσότερο παρωχημένες, τα κράτη που ήσαν εκτελεσταί ιστορικών αποστολών έδιναν ζωή στο σύνθημα δικαιοσύνη και αλήθεια. Ο Ζάν-Ζάκ-Ρουσσώ ήλθε να μας πη,πως η δικαιοσύνη και η αλήθεια δεν ήσαν πλέον αιώνιες κατηγορίες της λογικής αλλά αποτελούσαν στιγμιαίες αποφάσεις της θελήσεως.

Ο Ζάν-Ζάκ-Ρουσσώ ξεκινούσε από την υπόθεσι πως το σύνολο όλων όσων ζουν μέσα σε μια χώρα διαθέτει μιά ανωτέρα ψυχή και μια διαφορετική τάξι από κάθε μεμονωμένο άτομο και πως αυτή η ανώτερη συλλογικότητα προικισμένη επιπλέον με μια αλάθητη θέλησι, είναι σε θέσι να καθορίζη σε κάθε στιγμή το σωστό και το άδικο, το καλό και το κακό.

Και επειδή αυτή η συλλογική θέλησι, αυτή η κυρίαρχη θέλησι εκφράζεται μόνο μέσα από την ψηφοφορία, βγαίνει το συμπέρασμα πως η ψηφοφορία αυτή, η κωμωδία των ψηφοδελτίων πού ρίχνονται μέσα σε μια κάλπη, διαθέτει την σοφία να μας πη - σε κάθε στιγμή- αν υπάρχει ή όχι Θεός, αν η αλήθεια είναι ή δεν είναι αλήθεια, αν η Πατρίδα πρέπει να εξακολουθή να ζη ή αν σε μια δεδομένη στιγμή, είναι προτιμότερη η αυτοκτονία της .

Το Φιλελεύθερο κράτος στηριζόμενο σ' αυτό το δόγμα αντί για αποφασιστικός εκφραστής του Πεπρωμένου της Πατρίδος εξελίχθηκε σ' έναν απλό θεατή του εκλογικού αγώνος.

Το μόνο που ενδιέφερε το φιλελεύθερο κράτος ήταν αν στο κοινοβούλιο υπήρχε ένας καθορισμένος αριθμός βουλευτών, αν οι εκλογές άρχιζαν στις 8 και τελείωναν στις 4, μήπως και παραβιασθούν οι κάλπες και αμέσως μετά, ήταν έτοιμο να δεχθή γαλήνια τα αποτελέσματα των εκλογών σαν να μην το ενδιέφερε το παραμικρό.

Αυτό σημαίνει πως οι Φιλελεύθεροι που κυβερνούσαν δεν πίστευαν ούτε και σ' αυτήν την ίδια την αποστολή τους, δεν πίστευαν πως εκτελούσαν ένα αξιοσέβαστο χρέος. Αντίθετα θεωρούσαν πώς καθένας πού θα σκεπτόταν διαφορετικά, πού θα είχε σκοπό να συνομωτήοη κατά του κράτους, είχε όλο το δικαίωμα να σχεδίαση και να πραγματοποίηση το εγχείρημά του με τον ίδιο τρόπο που οι φύλακες του κράτους, είχαν όλο το δικαίωμα να τον εμποδίσουν.

Έτσι εγεννήθη το Δημοκρατικό σύστημα που κατά πρώτο λόγο είναι το καταστρεπτικότερο των συστημάτων. Ένας άνδρας προικισμένος για την διαχείριση της ανωτάτης κρατικής λειτουργίας, μια οπό τις ευγενικότερες ίσως ανθρώπινες λειτουργίες οφείλει να αφιερώνει το 80, το 90 και ίσως το 95% των ενεργειών του για να υπερασπίζεται διοικητικές διεκδικήσεις, να κάνη προεκλογικές εκστρατείες, να χασμουριέται στα έδρανα του κοινοβουλίου, να κολακεύη τους εκλογείς, να ανέχεται την θρασύτητα τους -γιατί από τους εκλογείς εξαρτάται η άνοδος του στην εξουσία,- να υπομένη ταπεινώσεις και προσβολές απ' όλους εκείνους που πιστοί στην Θεϊκή λειτουργία της διακυβερνήσεως έπρεπε να τον υπακούσουν' και αν απ' όλα αυτά του περισσέψη λίγη ώρα τα χαράματα ή κατορθώση να κλέψη ένα δύο λεπτά οπό τον ταραγμένο ύπνο του, τότε, σ' αυτά τα ετερόκλητα κομμάτια του χρόνου, ο άνδρας που είναι προικισμένος με την ικανότητα της διακυβερνήσεως πρέπει να ασχοληθή σοβαρά με το κυβερνητικό έργο.

Στη συνέχεια άρχεται η απώλεια της πνευματικής ενότητος των λαών για τον λόγο ο τι το σύστημα λειτουργεί πάνω στην εξάντλησι των πλειοψηφιών και επειδή όποιος θα ήθελε να οικιοποιηθή το σύστημα θα έπρεπε πρώτα να εξασφάλιση την πλειοψηφία. Και μπορούσε να βρη τους ψήφους κλέβοντας τους οπό τα άλλα κόμματα• Γι αυτόν τον λόγο δεν έπρεπε να διστάση να τα διαβάλλη, να εκτόξευση κάθε είδους απειλές, να βιάση την αλήθεια, να μη χάση καμμία ευκαιρία για να διαβάλη ή να έπωφεληθή της ηθικής διαβρώσεως. Έτσι, μια που η αδελφότης είναι ένα από τα αξιώματα του φιλελεύθερου κράτους, δεν υπήρξε ποτέ καμία κατάστασις συλλογικής διαβιώσεως κατά την οποίαν οι άνθρωποι απειλώντες και έχθρευόμενοι οι μεν τους δε, να αισθάνθηκαν λιγότερο αδελφοί.

Τέλος το φιλελεύθερο κράτος μας χάρισε την οικονομική σκλαβιά αφού με τραγικό σαρκασμό έλεγε στους εργάτες: «είσθε ελεύθεροι να δουλεύετε όπου θέλετε κανείς δεν μπορεί να σας υποχρεώση να δεχθήτε την μια ή την άλλη λύσι. Παρ' όλα αυτά, και επειδή εμείς είμαστε οι πλούσιοι, σας προσφέρουμε τους όρους μας: εσείς ελεύθεροι πολίτες δέν είσθε υποχρεωμένοι να τους δεχθήτε άν δέν θέλετε• όμως εσείς φτωχοί πολίτες, ον δέν δεχθήτε τους όρους πού σάς θέτωμε, θά πεθάνετε οπό πείνα τυλιγμένοι μέσα στην υπέρτατη αξιοπρέπεια τοϋ Φιλελευθερισμού».

Μπορεί νά σημειωθή πως στις χώρες όπου υπήρχαν τα πιο δραστήρια κοινοβούλια και οι πλέον εξευγενισμένοι δημοκρατικοί θεσμοί, ήταν αρκετό να απομακρυνθής μόλις 100 μέτρα από τα πολυτελή προάστεια, για να βρης βρωμερές τρώγλες μέσα στις οποίες οι εργάτες και οι οικογένειες τους ζουν υπό συνθήκες ζωώδους συνωστισμού. Και θα συναντήσης καλλιεργητάς που από την αυγή μέχρι τήν δύσι πεθαίνουν στην δουλειά μέσα στην ζέστη, κερδίζοντας για όλο τον χρόνο, χάρις στο δίχως κανόνες παιχνίδι της φιλελεύθερης οικονομίας, μόνον όσα τους επιτρέπουν απλώς να επιζούν.

Για τον λόγο αυτό έπρεπε να εμφανισθή, και ήταν δίκαιο (εμείς δεν αρνούμεθα καμμία αλήθεια), ο σοσιαλισμός. Οι εργάτες έπρεπε να υπερασπισθούν άπ' εκείνο το σύστημα που έδινε μόνον υποσχέσεις δικαιωμάτων χωρίς να νοιάζεται ποτέ να προσφέρη μια δίκαιη ζωή.

Ομως ο σοσιαλισμός, που στάθηκε μιά νόμιμη αντίδρασι ενάντια στην σκλαβιά του Φιλελευθερισμού, άρχισε να υποβαθμίζεται διότι κατά πρώτο λόγο προσέφερε μιά υλιστική ερμηνεία της ζωής και της Ιστορίας, στήν συνέχεια εταυτίσθη με την έννοια του αντιποίνου και τέλος παρουσίασε την διακήρυξι του δόγματος του ταξικού αγώνος. Ο Σοσιαλισμός, πάνω απ' όλα, ο Σοσιαλισμός που δημιούργησαν -απαθείς μέσα στην ψυχρότητα τών γραφείων τους- εκείνοι οι Σοσιαλιστές απόστολοι εις τους οποίους οι εργάτες στήριξαν τήναπεκαλύφθη σ' όλο του τό μέγεθος άπό τόν Alfonso Garcia Valdecasas.

Αντιμετωπιζόμενος o Σοσιαλισμός με τον τρόπο αυτό δεν βλέπει την Ιστορία παρά σαν ένα παιχνίδι οικονομικών ανταλλαγών' το πνευματικό μέρος καταπιέζεται η Θρησκεία είναι το όπιο των λαών' ή Πατρίδα είναι ένας μύθος για να εκμεταλλεύεται τους απόκληρους. Όλα αυτά τα λέει ο Σοσιαλισμός. Δεν υπάρχει τίποτα εκτός άπό τήν παραγωγή και την οικονομική οργάνωσι. Έτσι οι εργάτες πρέπει να στίψουν καλά την καρδιά τους μέχρις ότου δέν απομείνει ούτε μιά σταγόνα πνευματικότητος.

Ο Σοσιαλισμός δέν φιλοδοξεί να αντικαταστήση την κοινωνική δικαιοσύνη που είχε καταστρέψει η κακή λειτουργία του Φιλελεύθερου Κράτους' αντίθετα φιλοδοξεί να ανταποδώση με το ίδιο νόμισμα τις αδικίες του φιλελεύθερου συστήματος.

Τέλος ο Σοσιαλισμός διακηρύσσει το τερατώδες δόγμα του ταξικού αγώνος, υιοθετεί τό δόγμα σύμφωνα με το οποίο ο ταξικός αγώνας είναι απαραίτητος γιατί δημιουργείται αναπόφευκτα μέσα οπό τήν ίδια την ζωή και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορή να τον παραμερίση.

Έτσι ο Σοσιαλισμός που ξεκίνησε από μια σωστή κριτική του οικονομικού συστήματος, έφερε μαζί του, από άλλους δρόμους, τα ίδια φαινόμενα του οικονομικού συστήματος: την διάλυσι, το μίσος, τα αυτονομιστικά σχέδια, την λησμονιά κάθε αδελφικού δεσμού και συμπαραστάσεως μεταξύ των ανθρώπων.να το επισκιάσουν τα συμφέροντα των ομάδων ή τα ταξικά συμφέροντα πού φωλιάζουν κάτω από την επιφανειακή διαίρεσι της Δεξιάς και της Αριστεράς.

Η Πατρίδα είναι μιά ολοκληρωμένη ενότητα στην οποία συμμετέχουν ολα τά άτομα καί όλες οι τάξεις' η Πατρίς δεν μπορεί να πέση στα χέρια ούτε της ισχυρότερης τάξεως ούτε του καλύτερα οργανωμένου κόμματος.

Η Πατρίς είναι μια μεταφυσική σύνθεσις, μια σύνθεσις αδιαίρετη με τις δικές της υποχρεώσεις πού πρέπει να φέρη σε πέρας.

Εκείνο πού θέλομε είναι το σημερινό κίνημα, και το κράτος πού θα δημιουργήση, να είναι το ικανό, αυταρχικό μέσον, στην υπηρεσία μιας ανεξαρτήτου ένότητος, αυτής της άενάου και αμεταβλήτου ένότητος πού ονομάζεται Πατρίδα.

Μέ όσα έχομε αναφέρει, παρουσιάσαμε το κίνητρο των μελλοντικών μας πράξεων και της παρούσης διαγωγής μας. "Αν προτείναμε μόνο ένα πρόγραμμα αποτελούμενο οπό εφικτές λύσεις, θα είμασταν ένα από τα τόσα κόμματα' όμως τα προγράμματα αυτά έχουν το πλεονέκτημα νά μήν πραγματοποιούνται ποτέ.

Αντιθέτως όταν μπροστά στην Ιστορία καί τήν ζωή, υπάρχει ένα σταθερό συναίσθημα, το συναίσθημα αυτό μας δίδει λύσεις γιά πράγματα εφικτά μέ τον ίδιο τρόπο που η αληθινή αγάπη μας συμβουλεύει σε ποιες περιπτώσεις πρέπει νά μαλώσωμε, καί σε ποιες ν' αγκαλιαστούμε, παρ' όλο πού δέν υπάρχει ένα καθορισμένο πρόγραμμα διαπληκτισμών καί εναγκαλισμών.

Να λοιπόν αυτό πού απαιτεί το ολοκληρωτικό μας νόημα της Πατρίδος καί του κράτους που θα πρέπει να την έξυπηρετή όλοι οι λαοί της Ισπανίας, παρ' όλες τις διαφορές τους πρέπει νά αναγνωρίσουν στην ομόνοια μια κοινή αμετάβλητη ενότητα των στόχων.

Τα πολιτικά κόμματα μπορούν να εξαφανιστούν. Κανείς δέν έγεννήθη με την ιδιότητα τοϋ μέλους κάποιου κόμματος. Όλοι αντιθέτως γεννώνται σαν μέλη μιας οικογενείας. Όλοι είμαστε κάτοικοι του "ίδιου τόπου, όλοι μοχθούμε οτην άσκησι ενός επαγγέλματος. Τότε, αν αυτός (ο κοινός τόπος) αποτελεί την φυσική μας ενότητα, αν η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνικής συμβιώσεως και οι συντεχνίες είναι η πραγματικότητα μέσα στην όποια ζούμε, τότε γιατί θα πρέπει να εξαρτώμεθα άπ' εκείνο το μεσολαβητικό και ολέθριο μέσον όπως είναι τα πολιτικά κόμματα που με την δικαιολογία πως μας ενώνουν σε τεχνητές ομάδες, στην ουσία διαιρούν κι' εμάς και την αυθεντική πραγματικότητα;

Θέλουμε λιγώτερη φιλελεύθερη φλυαρία και περισσότερο σεβασμό για τις πραγματικές ελευθερίες τοϋ ανθρώπου. Γιατί η ελευθερία του ανθρώπου γίνεται σεβαστή μόνον όταν αντιμετωπισθή όπως εμείς την αντιμετωπίζουμε, σαν φορέας των αιωνίων αξιών' όταν αντιμετωπίζεται σαν το σωματικό κέλυφος μιας ψυχής που είναι σε θέσι να καταδικασθή ή να σωθή.

Μόνον όταν αντιμετωπίζεται μ' αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος, δύναται να λεχθή πως γίνεται σεβαστή η ελευθερία του, κι ακόμα περισσότερο, όταν η ελευθερία συμπληρώνεται (όπως εμείς θέλουμε) μέσα σ' ένα σύστημα, εξουσιών, ιεραρχίας και τάξεως.

Θέλομε όλοι να αισθάνονται μέλη μιας σοβαρής και συμπληρωμένης κοινότητος, όπου μερικοί να ασχολούνται με την χειρωνακτική εργασία, άλλοι με την πνευματική εργασία, άλλοι ακόμα με την διδασκαλία και την μόρφωσι. Ας είναι όμως γνωστό εκ των προτέρων πως στην κοινότητα που θα δημιουργήσωμε δεν θα υπάρχουν θέσεις ούτε για παράσιτα ούτε για τεμπέληδες γυρολόγους.

Θέλομε να πάψουν να διεκδικούνται παράλογα ατομικά δικαιώματα Αλλά ό κάθε άνθρωπος, το κάθε μέλος της κοινότητος, νά έχη τήν δυνατότητα νά κερδίση μέ τήν εργασία του μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή.

Θέλομε το θρησκευτικό συναίσθημα, κλειδί τών καλυτέρων περιόδων της Ιστορίας μας, να γίνη σεβαστό και να προοτατευθή χωρίς φυσικά το Κράτος να αναμειχθή σε λειτουργίες που είναι έξω από τις αρμοδιότητες του, ούτε από την άλλη πλευρά να μεταβίβαση σε άλλους τις δικές του αρμοδιότητες.

Θέλομε να επανακτήση η Ισπανία το παγκόσμιο νόημα της κουλτούρας και της Ιστορίας της.

Τέλος θέλομε, αν όλα αυτά θα έπρεπε να επιτευχθούν ακόμη και δια της βίας, να μην σταματήσωμε μπροστά στην βία. Γιατί ποιος ισχυρίσθη - μιλώντας «γιά όλα εκτός οπό βία»- πώς ή υπέρτατη ιεραρχία των ηθικών αξιών βρίσκεται στην ευπροσηγορία; Ποιος έχει πει ότι όταν βρίζουν τα αισθήματα μας δέν πρέπει εμείς να αντιδράσωμε αλλά αντιθέτως να σκύψωμε το κεφάλι;

Ναι, η διαλεκτική σαν πρώτο μέσον επικοινωνίας είναι σωστή' όμως δέν είναι επιτρεπτή μια διαλεκτική διαφορετική άπ' εκείνη των γρόνθων και των πιστολιών όταν προσβάλλεται η δικαιοσύνη ή η Πατρίδα.

Αυτά είναι οι σκέψεις μας για το κράτος, για την δημιουργία του οποίου πρέπει νά φροντίζωμε από τώρα.

* * *

Τό κίνημα μας δεν θα ήταν εντελώς κατανοητό αν εθεωρείτο μόνο σαν ένας τρόπος σκέψεως' δεν είναι ένας τρόπος σκέψεως" είναι ένας τρόπος υπάρξεως. Δεν πρέπει να προτείνωμε μόνο τήν οϊκοδόμησι, τήν πολιτική αρχιτεκτονική, αλλά όφείλωμε νά υίοθετήσωμε σέ κάθε μιά άπό τις πράξεις μας μιά ανθρώπινη, βαθειά και συμπληρωμένη συμπεριφορά.

Αυτή ή στάσις είναι τό πνεύμα της υπηρεσίας καί της θυσίας, τό ασκητικό καί τό στρατιωτικό νόημα τής ζωής.

Συνεπώς ας μήν φανταστή κανείς πως θα μπορέσωμε ποτέ να φορέσωμε παρωπίδες, ας μήν πιστέψη κανείς ότι συγκεντρωνόμαστε εδώ για να προοτατεύσωμε προνόμια.

Θα ήθελα να μπορούσε να μεταφέρη το μικρόφωνο τήν φωνή μου μέχρι και τα πιό απομακρυσμένα σπίτια των εργατών για να μπορώ να τους πω. «Ναι, εμείς φορούμε γραβάτα, ναι μπορείτε να μας αποκαλέσετε αρχοντόπουλα όμως έχομε πίσω μας το πνεύμα του αγώνος, ερχόμαστε να αγωνιστούμε γιατί πρέπει σε πολλούς της τάξεως μας να επιβληθούν σκληρές και δίκαιες θυσίες, ερχόμαστε να αγωνιστούμε για να μπορέση το ολοκληρωτικό κράτος να συμπεριφερθή εξ' ίσου, τόσο απέναντι στους "ισχυρούς όσο κι απέναντι οτούς ταπεινούς. Συμπεριφερόμαστε έτσι, διότι ανέκαθεν έτσι είχαν συμπεριφερθεί οι Ευγενείς της Ισπανίας.

Μέ τόν τρόπο αυτό κατόρθωσαν να ανεβούν στην κλίμακα των πραγματικών κυρίων, γιατί τόσο σε χώρες μακρινές όσο και μέσα στην ίδια μας την Πατρίδα, ήξεραν να χλευάζουν τον θάνατο και να ορμούν στις πιο σκληρές δοκιμασίες, γιατί αυτούς τους Κυρίους, ο θάνατος δέν τους ενδιέφερε καθόλου.

* * *

Πιστεύω πως η σημαία έχει υψωθεί. Τώρα σπεύδομε να την υπερασπισθούμε χαρούμενα, ποιητικά. Υπάρχουν μερικοί που μπροστά στην ξεκινημένη επανάστασι πιστεύουν ότι γιο να μαζευτούν οι εθελοντές χρειάζονται να προσφερθούν οι πιο ανώδυνες λύσεις, πιστεύουν πως η προπαγάνδα πρέπει να αποκρύπτη όλα όσα μπορούν να προκαλέσουν συγκινήσεις ή να φανερώσουν μια στάσι ενεργητική και εξτρεμιστική. Τι αυταπάτη! Οι λαοί δέν σπρώχνονται μπροστά, παρά μόνον από τους ποιητές. ' Αλλοίμονο σ" εκείνον, πού μπροστά στην ποίησι πού καταστρέφει, δέν ξέρει να αντιπαράταξη τήν ποίησι πού υπόσχεται!

Υψώνομε αυτόν τον διάπυρο στεναγμό τής Ισπανίας σ' ένα ποιητικό κίνημα. Θά θυσιασθούμε, θα υποστούμε θυσίες και ο θρίαμβος θα είναι δικός μας' ένας θρίαμβος όμως, στον οποίο δεν πρόκειται να φθάσωμε με τις επόμενες εκλογές.

Σ' αυτές τις εκλογές, ψηφίστε αυτόν που σας φαίνεται λιγώτερο κακός, γιατί δεν θα γεννηθή μέσα από αυτές η καινούργια Ισπανία, ούτε είναι αυτές ο στόχος μας.

Μοιάζουν σαν την θολή ατμόσφαιρα μιας ταβέρνας στο τέλος μιας νύχτας οργίων. Δεν βρίσκεται εκεί η θέση μας.

Πιστεύω ότι είμαι κι εγώ υποψήφιος, αλλά είμαι δίχως πίστι και δίχως σεβασμό. Κι αυτό σας το λέω τώρα, άσχετα αν κάτι τέτοιο δεν μου αποφέρη ούτε μία ψήφο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Εμείς δεν τσακωνόμαστε με τους άλλους για τα ανούσια υπολείμματα ενός άθλιου συμποσίου.

Η θέσις μας είναι έξω, στον ελεύθερο αέρα μέσα στην καθαρή νύκτα με το όπλο στον ώμο, ψηλά στ' αστέρια. Οι άλλοι μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι τα συμπόσια τους. Εμείς έξω, σε μια αυστηρή επιφυλακή, παρουσιάζουμε μια διάπυρη και σίγουρη νέα χαραυγή γιο τις εύθυμες ιδιοσυγκρασίες μας.

(Η ομιλία  πραγματοποιήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1933 στο θέατρο Κομέντια της Μαδρίτης.)