Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ

Αυτή είναι η τελευταία επιθυμία και διαθήκη του υποφαινόμενου José Antonio Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, ετών τριάντα τριών , άγαμου , δικηγόρου , με τόπο γέννησης και κατοικίας τη Μαδρίτη , γιού του Miguel και της Casilda (ας αναπαύονται εν ειρήνη), που συνέταξε και παρέδωσε στην επαρχιακή Φυλακή του Alicante, στις 18 Νοεμβρίου 1936.
Καταδικασμένος χθες σε θάνατο, παρακαλώ το Θεό , αν δεν με προφυλάξει από αυτό το τέλος, να μου επιτρέψει να διατηρήσω μέχρι τέλους, την αξιοπρέπεια και την εγκαρτέρηση με την οποία ήδη αναμένω το θάνατο , και προκειμένου να κρίνει τη ψυχή μου , να μη την κρίνει με βάση την αξία μου , αλλά σύμφωνα με την απέραντη ευσπλαχνία του .
Αναρωτιέμαι αυτή τη στιγμή , μήπως υποκύψω ακόμη στα προστάγματα της ματαιότητας των εγκοσμίων , μπαίνοντας στο πειρασμό να απολογηθώ  για μερικές από τις πράξεις μου.  Αλλά όπως, αφ' ετέρου , παρέσυρα στη πίστη μου και στον αγώνα μου πολλούς από τους συντρόφους, σε βαθμό πολύ ανώτερο από την ατομική μου αξία (την οποία γνωρίζω τόσο καλά , ώστε η φράση μου αυτή να υπαγορεύεται μόνο από τη ταπεινότερη ειλικρίνεια ) και όπως εξώθησα μάλιστα αμέτρητους από αυτούς σε μεγάλες ευθύνες και κινδύνους , θα θεωρούσα σαν έλλειψη εκτίμησης ευγνωμοσύνης , το να απομακρυνθώ από αυτούς , χωρίς να τους δώσω καμία εξήγηση.

Δεν είναι ανάγκη να επαναλάβω τώρα , όσα είπα και έγραψα τόσες φορές για τους σκοπούς και τις φιλοδοξίες , που είχαμε για τη Φάλαγγα εμείς οι ιδρυτές της .Εκπλήσσομαι μόνο γιατί μετά από μόνο τρία χρόνια η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας εξακολουθεί να μας κρίνει χωρίς καν να μπει στο κόπο να μας κατανοήσει.. Αν η Φάλαγγα στερεωθεί και μονιμοποιηθεί , ελπίζω ότι όλοι θα λυπηθούν , για το τόσο αίμα που χύθηκε και ας με δεχθούν οι σύντροφοι , που προηγήθηκαν πριν από εμένα στη θυσία , σαν τον τελευταίο ανάμεσά τους.

Εξήγησα χθες για τελευταία φορά στο δικαστήριο που με έκρινε τι είναι η Φάλαγγα. Όπως τόσες άλλες φορές , ανέφερα τα κύρια σημεία του προγράμματός μας. Για μια ακόμη φορά  παρατήρησα ότι πολλά πρόσωπα, που αρχικά ήσαν εχθρικά, λάμβαναν πρώτα την ΄'εκφραση της έκπληξης και έπειτα της συμπάθειας. Μου φαινόταν να διαβάζω στα βλέμματά τους τη φράση: "Εάν γνωρίζαμε, ότι περί τίνος πρόκειται , δεν θα βρισκόμασταν εδώ". Και πραγματικά αυτοί δεν θα με δίκαζαν , εγώ δεν θα δικαζόμουν και άλλοι Ισπανοί δεν θα σκότωναν ο ένας τον άλλο στα πεδία των μαχών. Ήταν, όμως , πλέον πολύ αργά , για να διορθωθεί έστω και το παραμικρό και έτσι περιορίστηκα να εξυμνήσω τη τιμιότητα και το θάρρος των αγαπητών μου φίλων και να κερδίσω για λογαριασμό τους τη πλήρη σεβασμού προσοχή των εχθρών τους.

Δεν ζήτησα να διασφαλίσω με μια θεατρική γενναιότητα μεταθανάτια φήμη ήρωα. Δεν αποπειράθηκα να εμφανιστώ σαν "υπεύθυνος για όλα " και δε χρησιμοποίησα το ρομαντικό λεξιλόγιο .Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου με τα καλύτερα επιχειρήματα του δικηγορικού μου επαγγέλματος , το οποίον τόσο αγάπησα, Νόμισα , πως θα ήταν τερατώδες , αλλά και ανειλικρινές , το να μην υπερασπισθώ μια ζωή, η οποία θα μπορούσε ακόμη να αποβεί χρήσιμη για το σύνολο και την οποία ο Θεός δεν μου έδωσε για να τη προσφέρω σαν ολοκαύτωμα ή μάλλον σαν πυροτέχνημα στην ματαιοδοξία.

Είθε να ευδοκήσει ο θεός όπως το αίμα μου , να είναι το τελευταίο Ισπανικό αίμα , που χύνεται στον εμφύλιο σπαραγμό . Είθε να βρει ο Ισπανικός λαός , τόσο πλούσιος σε βαθιές αρετές , την πατρίδα, το ψωμί και τη δικαιοσύνη.Δεν πιστεύω , ότι μου μένει τίποτα άλλο να πω για το δημόσιο βίο μου.

Σε ότι έχει να κάνει με το θάνατό μου , τον αναμένω χωρίς καυχησιολογίας- γιατί ποτέ δεν είναι ευχάριστο να πεθαίνει κανείς στην ηλικία μου- αλλά και χωρίς διαμαρτυρίες. Δέξου το θάνατο αυτό , Θεέ Μεγαλοδύναμε, σε ότι περιέχει σα θυσία , για να αντισταθμίσει έστω και μερικά, όλα όσα υπήρξαν   εγωισμός και ματαιοδοξία στη ζωή μου"...........

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ:ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ

Ι.Πριν από την εισβολή των βαρβάρων.

Ισπανοί στρατιώτες και αξιωματικοί της ξηράς, του Ναυτικού και της Αεροπορίας.
Πιθανότατα να υπάρχη μεταξύ σας αυτός που υποστηρίζει πως οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για την Πολιτική. Κάτι τέτοιο θα είχε βάσι μόνον όταν η πολιτική αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κομμάτων.
Σ' αυτήν την περίπτωσι το στρατιωτικό σπαθί δεν θα μπορούσε ποτέ να αναμιχθή στις διαμάχες τους που σε τελευταία ανάλυσι μόνον μέτριες μπορούν να χαρακτηρισθούν.
Όμως σήμερα δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν εσωτερικό αγώνα. Κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξις της  Ισπανίας τόσο ως ενότητα όσο και ως οντότητα. Δίχως υπερβολή ο κίνδυνος που αντιμετωπίζομε σήμερα, μόνο με τον κίνδυνο μιας ξένης εισβολής μπορεί να παρομοιασθή. Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα: η ξένη προέλευσις του επαναστατικού κινήματος που πολιορκεί την  Ισπανία, φανερώνεται ξεκάθαρα από τις διαταγές, τις κραυγές, τις προθέσεις, τις ιδέες.
Οι διαταγές έρχονται από μακριά, από την Μόσχα(1). Παρατηρήσατε την τελειότητα συνδυασμού τους στις άλλες χώρες. Παρατηρήσατε το γεγονός πως στη Γαλλία έπειτα από Ρωσικές διαταγές εσχηματίσθη ένα Λαϊκό μέτωπο πανομοιότυπο με το Ισπανικό. Σημειώσατε πως εδώ παρετηρήθη μια ανακωχή μέχρι την ακριβή ημερομηνία των γαλλικών εκλογών και όταν πλέον δεν ήσαν εις θέσι να επηρεάσουν τους Γάλλους ψηφοφόρους οι εμπρησμοί και οι δολοφονίες ξανάρχισαν.
Τις κραυγές, τις έχετε ακούσει στους δρόμους. Δεν αρκούνται μόνον στο «ζήτω η Ρωσία» ή στο «Ρωσία ναι ' Ισπανία όχι», αλλά φωνάζουν εκείνο το τρομερό και απαίσιο: «θάνατος στην  Ισπανία» (Μέχρι τώρα κανείς δεν ετιμωρήθη επειδή φώναζε: «Θάνατος στην Ισπανία».  Αντιθέτως υπάρχουν εκατοντάδες που εφυλακίσθησαν επειδή φώναζαν: «Ζήτω η Ισπανία» ή « Υπεράνω όλων η  Ισπανία»)
Αν αυτή η πικρή αλήθεια δεν ήταν γνωστή σε όλους σας, θα είχαμε ενδοιασμούς να την αναφέρωμεν από φόβο μην μας περάσετε για ψεύτες.

Οι προθέσεις της επαναστάσεως είναι ξεκάθαρες. Ο Σοσιαλιστικός σύνδεσμος της Μαδρίτης, στο επίσημο πρόγραμμα που συνέταξε, προπαγανδίζει στις επαρχίες και στις αποικίες ένα άνευ προηγουμένου δικαίωμα αυτοδιαθέσεως, που τις παρακινεί να εκδηλωθούν υπέρ της ανεξαρτησίας.

Η  ουσία του επαναστατικού κινήματος είναι απόλυτα αντιισπανική. Στρέφεται εναντίον της πατρίδος. (Το σοσιαλιστικό όργανο Claridad , ειρωνευόταν τον  Ινταλέθιο Πριέτο επειδή είχε εκφωνήσει ένα πατριωτικό λόγο.)

Με την προτροπή των νεαρών εργατριών στην συλλογική πορνεία κατά την διάρκεια εκείνων των υπαιθρίων γιορτών όπου εφαρμόζεται κάθε τύπος ακολασίας, η γυναικεία αξιοπρέπεια ταπεινώνεται, η οικογένεια, που στην Ρωσία έχει αντικατασταθή από τις ελεύθερες σχέσεις, τα κοινά συσσίτια, την ευκολία του διαζυγίου και της εκτρώσεως- υπονομεύεται και οι γυναίκες πείθονται να απαρνηθούν την τιμή εκείνη που ανέκαθεν είχε κατευθύνει την  Ισπανική συμπεριφορά ακόμη και στις κατώτερες τάξεις, (μήπως δεν ακούσατε στις μέρες μας πολλές  Ισπανίδες να κραυγάζουν: «Παιδιά ναι' συζύγους όχι»;)

Σήμερα η βρισιά κυριαρχεί στην  Ισπανία. Ο κόσμος σκοτώνεται άνανδρα με την μέθοδο των 100 εναντίον ενός.  Η αλήθεια αλλοιώνεται ακόμη και στα κέντρα των εξουσιών. Μέσα από αισχρούς λιβέλους αναπτύσσονται συνωμοσίες, τα στόματα των συκοφαντημένων κλείνονται για να μην αμυνθούν, η συνωμοσίας και η συκοφαντία θριαμβεύουν(2) Αυτή άραγε είναι η καινούργια  Ισπανία; Αυτός είναι ο Ισπανικός λαός;

ΤΙ πρέπει να υποθέσωμε; Πως ζούμε μέσα σ' έναν εφιάλτη ή πως ο παλιός  Ισπανικός λαός (γαλήνιος, ατρόμητος, γενναιόδωρος) έχει αντικατασταθή με μια φρενετική, εκφυλισμένη και δηλητηριασμένη από τις προκηρύξεις της κομμουνιστικής προπαγάνδας άμορφη μάζα;

Παρόμοιες ώρες ο λαός μας είχε γνωρίσει μόνον στις χειρότερες στιγμές του 19ου αιώνος, αλλά και εκείνες ακόμη δεν διέθεταν την σημερινή έντασι.
Οι εμπρηστές των εκκλησιών (που την ώρα αυτή βρίσκονται επί το έργον) δικαιολογούν τα εγκλήματα τους με την ιστοριούλα πως οι καλόγριες μοιράζουν στα παιδιά των εργατών δηλητηριασμένες καραμέλες. Σε ποια σελίδα τρόμου σε ποια Ισπανία, ζωγραφισμένη δίχως συνοχή με αίμα και μαύρη καπνιά, πρέπει να ανατρέξωμε για να βρούμε παρόμοια;

 II Ο Στρατός προστάτης των αιωνίων αξιών. Ασφαλώς αν ετίθετο θέμα κυριαρχίας του ενός ή τοϋ άλλου κόμματος, ο Στρατός θα έκανε το χρέος του παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα.Όμως σήμερα βρισκόμαστε στις παραμονές μιας ημερομηνίας που η  Ισπανία -σκεφθήτε το καλά  Ισπανοί στρατιωτικοί- μπορεί να πάψη να υπάρχη.Με λόγια απλά: αν εξ αιτίας της αφοσιώσεώς σας στον κανονισμό παραμείνετε ουδέτεροι στον αγώνα που σε αυτές τις ώρες αρχίζει, μπορεί ξαφνικά να βρεθήτε μέσα σε μια νύχτα μπροστά στο τετελεσμένο γεγονός μιας Ισπανίας- που εσείς υπηρετείτε- διαλυμένης. Αυτό είναι το όριο της ουδετερότητας σας ' η διατήρησις των αιωνίων αξιών, των βασικών εκείνων αξιών, που θα μπορέσουν να επιβιώσουν από τις κομματικές συγκρούσεις.Όταν κινδυνεύουν οι αιώνιες αυτές αξίες δεν έχετε άλλο δικαίωμα να παρεμένετε ουδέτεροι(3) Πλησιάζει η ώρα που τα όπλα σας πρέπει  να επέμβουν για να σώσουν τις πρωταρχικές αξίες, δίχως τις οποίες η πειθαρχία καταντά μια άχρηστη υποκρισία.Πάντα έτσι γίνεται. την τελευταία λέξι την έχουν τα όπλα. Ο Σπένγκλερ είχε πει πως την τελευταία στιγμή πάντα βρέθηκε μια ομάδα στρατιωτικών για να σώσουν τον πολιτισμό.
Στην πρόσφατη ιστορία τουύ ρωσικού στρατού, η πικρότερη σελίδα εγράφη την μέρα που οι αξιωματικοί φορώντας μια κόκκινη ταινία επαρουσιάσθησαν στις επαναστατικές εξουσίες.  Λίγο αργότερα κάθε αξιωματικός  είδε να παρεμβάλεται ανάμεσα σ' αυτόν και στους άνδρες ένας κομμουνιστής πολιτικός κομισσάριος και έπειτα από λίγο καιρό πολλοί αξιωματικοί ετυφεκίσθησαν.
Εξ αιτίας της συνθηκολογήσεως των στρατιωτικών της Μόσχας η Ρωσία έπαψε να ανήκη στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.
 

III. Μια μεγάλη εθνική προσπάθεια.Θα είχατε κάθε δικαίωμα να παριστάνετε τους κουφούς αν σας ζητούσαν να εγκαθιδρύσετε με τις δυνάμεις σας μια καινούργια αντιδραστική πολιτική. Ελπίζομε να μην υπάρχουν άλλοι παράφρονες που φιλοδοξούν να εκμεταλλευθούν την καινούργια (και τελευταία) ιστορική ευκαιρία για να ευνοήσουν βρώμικα συμφέροντα. Και αν υπήρχαν, πάνω στα κεφάλια τους θα έπεφτε τόσο η δική σας όσο και η δική μας οργή.
Δεν είναι πλέον δυνατό να γίνεται έκκλησι στην υπέρτατη τιμή του Στρατού, ούτε να επισημάνωμε την τραγική ώρα που απαιτεί τον παραμερισμό του Κανονισμού αν τελικά όλα θα καταλήξουν στην ενίσχυσι των ήδη πολλών εξουσιών της οικονομικής οργανώσεως.
Η σημαία του Εθνικισμού δεν ανεμίζει για να στηρίξη το εμπόριο της πείνας.
Εκατομμύρια Ισπανών συγκεντρώνονται πίσω της και είναι δύσκολο να κλείσετε τα μάτια σ' αυτή την πραγματικότητα.
Γι' αυτό θα χρειασθή επειγόντως να αρχίσωμε το έργο για την μεγάλη εθνική ανοικοδόμησι.
Όλοι πρέπει να πάρουν μέρος στην απόλαυσι των αγαθών που η Ισπανία παράγει ή μπορεί να παράγη. Αυτό θα απαιτήση θυσίες από την καθημερινή Ισπανική ζωή. Αλλά εσείς-σφυρηλατημένοι στην θρησκεία του χρέους και της θυσίας-και εμείς-που ηθελημένα έχομε επιβάλλει στην ζωή μας μια ασκητική και στρατιωτική συμπεριφορά-θα δείξωμε σε όλους τον τρόπο να δεχώμεθα τις θυσίες με χαρά. Με την χαρά αυτού που γνωρίζει ότι με την θυσία μερικών υλιστικών απολαύσεων μπορεί να σώση τις αιώνιες αξίες που ωδήγησαν την Ισπανία να εκτελέση την αποστολή της και να επιβληθή στον μισό κόσμο.

IV. Η ώρα έχει σημάνει.
Εύχομαι αυτές οι λέξεις μου να μπορούν να εκφράσουν όλη την βαρύτητα της ώρας αυτής! Ίσως να μην υπάρχη χώρα,-με εξαίρεσι την Ρωσία-που να έχη αντιμετωπίσει χειρότερη την σύγχρονη εποχή.
Στα άλλα έθνη τα χέρια των προδοτών δεν έχουν αναλάβει ακόμη τα ηνία του κράτους. Στην Ισπανία όμως είναι γεγονός. Οι σημερινοί υπεύθυνοι του Λαϊκού Μετώπου, υπάκουοι σ' ένα σχέδιο που έχει έλθει απ' έξω, εξαλείφουν συστηματικά μέσα από την Ισπανική ζωή όλα όσα θα μπορούσαν να αντισταθούν στην εισβολή των Βαρβάρων.
Εσείς -Ισπανοί στρατιώτες του Στρατού, του Ναυτικού, της Αεροπορίας, της Πολιτοφυλακής, των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ασάλτος-γνωρίζετε πολύ καλά πως δεν θα σκύψετε το κεφάλι στην τελική πράξι της προδοσίας.
Εμείς, που φυλακισθήκαμε και βασανισθήκαμε κατά χιλιάδες δίχως δίκη, που είδαμε την κατάχρησι της πολιτικής εξουσίας να μπαίνη μέσα στα σπίτια μας, να ψάχνη τα χαρτιά μας, να γεμίζη αγωνία τις οικογένειες μας, το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Δεν καταδιωκόμεθα γι' αυτά που συμβαίνουν στον καθημερινό μας αγώνα: μας καταδιώκουν-όπως άλλωστε συμβαίνει και σε σας-γιατί είναι γνωστό πως είμαστε αποφασισμένοι να αναχαιτίσωμε τις κόκκινες ορδές που θέλουν να καταστρέψουν την Ισπανία.
Την ώρα που οι φαυλόβιοι κορτάκηδες των Σοσιαλιστικών οργανώσεων με τα κόκκινα πουκάμισα προσπαθούν να μιμηθούν τις στρατιωτικές παρελάσεις, τα δικά μας γαλάζια πουκάμισα στολισμένα με τα βέλη και τον ζυγό, κατάσχονται από τους χαφιέδες του Καζάρες και τους Ποντίους Πιλάτους
του. Μας καταδιώκουν, γιατί είμαστε-όπως εσείς-εχθροί του σχεδίου εκείνου που κατά διαταγήν της Μόσχας σκοπεύει να χωρίση την Ισπανία σε πολλές ανεξάρτητες Σοβιετικές Δημοκρατίες.
Αυτή η κοινή τύχη που μας ενώνει στην κακοτυχία πρέπει να μας ενώνη και στο μεγάλο εγχείρημα.
Δίχως τις δικές σας δυνάμεις Ισπανοί στρατιώτες-θα είναι τρομερά δύσκολο να θριαμβεύσωμε σ' αυτόν τον αγώνα.
Αν η δική σας δύναμις είναι αβέβαιη, τότε δίχως αμφιβολία θα νικήση ο εχθρός.
Αναλογισθείτε καλά την τρομερή σας ευθύνη: από σας εξαρτάται αν η Ισπανία θα εξακολουθήση να ζη.
Σκεφθήτε αν πρέπει να άπομακρυνθήτε από τους πουλημένους ή δειλούς αρχηγούς σας.
Ο εχθρός προσεκτικά, εκμεταλλευόμενος την αναποφασιστικότητα σας κάθε μέρα κάνει και μερικά βήματα. Προσέξτε μήπως την αποφασιστική στιγμή βρεθήτε ήδη ανίσχυροι στα δόλια δίκτυα που πλέκονται γύρω σας.
Γκρεμίστε από τώρα τα συμπλέγματα.
Σχηματίστε από τώρα μια ισχυροτάτη ένωσι, δίχως να περιμένετε τους αναποφάσιστους. Ορκισθείτε στην στρατιωτική σας τιμή ότι δεν θ' αφήσετε δίχως απάντησι το σημάδι του πολέμου που πλησιάζει.
Όταν τα παιδιά σας θα κληρονομήσουν την στολή που τώρα φορείτε, θα κληρονομήσουν μαζί της: ή την ντροπή να πρέπη να πουν «Όταν ο πατέρας μου φορούσε αυτή τη στολή η Ισπανία έπαψε να υπάρχη» ή την υπερηφάνεια να θυμούνται: «Η Ισπανία δεν κατεστράφη διότι ο πατέρας μου και οι συνάδελφοι του την έσωσαν την αποφασιστική στιγμή».
Αν ενεργήσετε με τον τρόπο αυτό, όπως λέγει ο αρχαίος όρκος «Ο Θεός ας σας επιβράβευση" και αν όχι ο Θεός ας σας κρίνη».

Ζήτω η Ισπανία

4 Μαΐου 1936

Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Υποσημειώσεις:

(1) Όπως είναι γνωστό, η ίδρυσις του Λαϊκού Μετώπου στην Ιβηρική χερσόνησο, αποφασίζεται από την Κόμιντερν τον Ιούλιο του 1935 κατά την διάρκεια του 7ου Παγκοσμίου συνεδρίου της Σοβιετικής Διεθνούς. (Μεταφραστής)

(2) Από το βήμα της Βουλής, ο Δεξιός Βουλευτής Κάλβο Σοτέλο, είχε καταγγείλει ότι από τις 16 Φεβρουαρίου 1936 έως τις 2 Απριλίου, δηλαδή σε διάστημα πολύ μικρότερο των δύο μηνών, είχαν σημειωθεί:
199 περιπτώσεις λεηλασιών. Από αυτές 36 αφορούσαν εκκλησίες και 58 δημόσια κτίρια.
178 περιπτώσεις εμπρησμών. Από αυτές 108 αφορούσαν εκκλησίες. 85 επιθέσεις με 74 νεκρούς και 345 τραυματίες.(Μεταφραστής)

(3) Με τις «οδηγίες» της  27ης Φεβρουαρίου 1936, η Κομιντέρν απαιτούσε την εκπλήρωσι των ακολούθων στόχων. «Καθαίρεσις του προέδρου της Δημοκρατίας. Σχηματισμός κυβερνήσεως στην οποία να κυριαρχούν οι κομμουνισταί. Απαλλοτρίωσι των περιουσίων της αστικής τάξεως. Οργάνωσι Εθνοφυλακής. Επιβολή τρομοκρατίας. Καταστροφή των εκκλησιών και των μοναστηριών. Δημιουργία ενός κόκκινου στρατού, καλλιέργεια πολεμικής ψυχώσεως εναντίον της Πορτογαλίας, ώστε να διευκολυνθή η εγκαθίδρυσις σοβιετικού καθεστώτος σε όλη την χερσόνησο. (Μεταφραστής)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ ΠΟΥ Ο ΧΟΣΕ ANTONIO ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ JAY ALLEN ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ TOY ΑΛΙΚΑΝΤΕ

Ήμουν στο Αλικάντε[1]. Όλοι εκεί έλεγαν πως ο πολιτικός κυβερνήτης Φρανθίσκο Βαλντές δεν διέθετε την παραμικρή εξουσία, πως τα αφεντικά ήσαν οι αναρχικοί και πως ο Βαλντές δεν είχε το θάρρος να ξεμυτίση από το γραφείο του φοβούμενος μήπως τον δολοφονήσουν.
Στην πραγματικότητα αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες για να πάρω την άδεια που θα μου επέτρεπε μια συνέντευξι με τον Χοσέ Αντόνιο. Ο Βαλντές μου είπε πως μπορώ να τον δώ. Όμως ο σύντροφος Χοσέ Πριέτο, ένας πολίτης που φορούσε μια γαλάζια φόρμα και είχε ένα πιστόλι περασμένο στη ζώνη του, μου είπε:

«-Όχι.»

Είναι ο πρόεδρος μιας φημισμένης επιτροπής που ήταν υπεύθυνη για την Δημοσία Τάξι. Τόνισε στον κυβερνήτη ότι ήταν ένα πολύ λεπτό πρόβλημα.

«-Όμως η Μαδρίτη συμφωνεί...» απάντησε ο κυβερνήτης.
Η επιτροπή συγκεντρώθηκε και μου επροτάθη να την παρακολουθήσω. Στην συγκέντρωσι είχαν έλθει όλοι ' ευρίσκοντο επίσης δύο αντιπρόσωποι των Κομμάτων του Λαϊκού Μετώπου. Με την σειρά μου πήρα και εγώ τον λόγο κάνοντας χρήσι των «σπασμένων» Ισπανικών μου.

«-Τι δυσάρεστο - σχολίασα - να είναι κάποιος υποχρεωμένος να συναντήση αυτούς τους ανθρώπους που είναι ποτισμένοι από κοινωνική έπανάστασι και από επαναστατική δικαιοσύνη και που έχουν την συνείδησι βαριά και την ζωή σε κίνδυνο.»
Η επιτροπή αποφάσισε. Ο σύντροφος Πέντρο μου είπε:

«- Ο Πρίμο ντέ Ριβέρα βρίσκεται στην διάθεσι της κυβερνήσεως της Μαδρίτης συνεπώς είναι τελείως φυσικό να τελή υπό παρακολούθησι και περιορι­σμό. Όμως αν μπορέσετε να πάρετε την άδεια από κάποιο στην Μαδρίτη τότε φυσικά μπορείτε να πάρετε την συνέντευξι. Ζητούμε συγνώμη όμως πρέπει να καταλάβετε πως για ένα τόσο λεπτό ζήτημα πρέπει να χρησιμοποιηθή η μεγαλύτερη φρόνησι. »
Στην Φυλακή .

Στις 9 το πρωί - αφού πρώτα πήρα την άδεια - η επιτροπή που αποτελείται από τους συντρόφους Πριέτο, Καρμέλο, Αλμπερόζα, Μάρτιν Μπαουτίστα και από τον επίτροπο Χοσέ Καζές που πριν λίγο καιρό ήταν δημοσιογράφος, έρχεται να με πάρη για να με συνοδεύση στις φυλακές μ' ένα αυτοκίνητο.
Oι άλλοι φιλοξενούμενοι του ξενοδοχείου παρακολουθούν την σκηνή και στα πρόσωπα τους ζωγραφίζεται ένα αίσθημα ανακουφίσεως μια που ο κλήρος είχε πέσει σε μένα και όχι σ' έναν από αυτούς.
Oι πόρτες της φυλακής ανοίγουν. Ο διευθυντής χαιρετά. Έπειτα περνούμε μπροστά από μια σειρά από πόρτες κελλιών.
«-Οι φυλακισμένοι γυμνάζονται στην αυλή» λέγει ένας φρουρός. Η παλιά κλειδαριά λειτουργεί. Βγαίνουμε στο φως του ηλίου Δύο μελαχροινοί νέοι, με όμορφο παρουσιαστικό που φορούν λευκά κοντά παντελονάκια, πάνινα παπούτσια, έχοντας τα πουκάμισα ξεκούμπωτα, μας κοιτούν μ' ενδιαφέρον.
Αυτή είναι η πρώτη επίσκεψις σε διάστημα μερικών μηνών.
Ο Χοσέ Αντόνιο, ο πιό ευκίνητος από τους δύο μου απλώνει ευγενικότατα το χέρι του. Του είναι δύσκολο να κρύψη την απογοήτευσί του βλέποντας πως μόνον εγώ είχα έλθει να τον επισκεφθώ. Οι τέσσερις σύντροφοι της επιτροπής σταματούν σε απόστασι μερικών βημάτων.
«Δεν έχομε γευματίσει μαζί στό Savoy τής Μαδρίτης δύο χρόνια πρίν;» με ρωτά.
Οι σύντροφοι έχουν στήσει αυτί.
«Ας αρχίσωμε την συνέντευξι...» λέγω με τόνο επαγγελματικό.
Μου απαντά μ' ένα γοητευτικό χαμόγελο κοιτάζοντας τους συντρό­φους που αύριο θα μπορούσαν να γίνουν οι δολοφόνοι του!
«-Μέ μεγάλη χαρά, όμως δεν ξέρω τίποτα. Είμαι εδώ μέσα από τον Μάρτιο». Οι σύντροφοι κοιτάζονται. Μου είχαν πει πως στα κελιά των αδελφών είχαν βρεθή δυό πιστόλια με 100 βλήματα καθώς και γεωγρα­φικοί χάρτες των Βαλεαρίδων νήσων αμέσως μετά από την Ανταρσία. [2]
Οι σύντροφοι κοιτάζονται μεταξύ τους.
Ο Πρίμο ντε Ριβέρα είναι δικηγόρος, ένας από τους καλύτερους δικηγόρους παρ' όλα αυτά δεν είχε άλλο συνήγορο πέρα από τον εαυτό του.  Εγώ δεν πρέπει να επιβαρύνω την θέσι του.
Με παρατηρούσε επίμονα- ήθελε νέα απ' "έξω" το επιθυμούσε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Τι μπορούσα όμως να του πω;
Με πρόλαβε:
«-Τι συμβαίνει;  Εδώ δεν μαθαίνω τίποτα».

            
«-Είμαι σίγουρος ότι οι φίλοι αυτοί δεν μ' έφεραν εδώ για να σας δώσω πληροφορίες...» απάντησα. «Αντιθέτως· θα σας κάνω εγώ μιά υποθετική ερώτησι και αν μπορείτε μου απαντάτε».
«-Καλώς»
«-Τι θα σκεπτόσασταν αν σας έλεγα πως πιστεύω στον εκτροχιασμό του κινήματος του στρατηγού Φράνκο χωρίς να σχολιάσω την πορεία που ακολούθησε μέχρι τώρα και ότι απ' εδώ και μπρος η γηραιά Ισπανία αγωνίζεται μόνο για την απόκτησι των χαμένων της προνομίων;» 
«-Εδώ που βρίσκομαι δεν μπορώ να ξέρω· όμως δεν πιστεύω πως μπορεί να είναι αλήθεια κάτι τέτοιο. Και αν πράγματι έχετε δίκιο τότε πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος».
«-Και αν σας έλεγα πως οι νέοι σας πολεμούν στην υπηρεσία των γαιοκτημόνων;»
«Θα απαντούσα πως είναι ψέμμα». Έπειτα με κύτταξε με ύφος ερευνητικό και πρόσθεσε:
«Θυμάστε την στάσι μου και τους λόγους μου στην Βουλή; Όπως γνωρίζετε είχα πη πως αν οι Δεξιές μετά τον Οκτώβριο του 1934 επέμεναν στην αρνητική πολιτική της καταπιέσεως, ο Azana θα ξαναγύ­ριζε στην εξουσία πολύ σύντομα[4]. Τώρα θα συμβή ακριβώς το ίδιο. Αν αυτό που κάνουν εκφράζει απλά μια επιστροφή πίσω στον χρόνο κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Δεν θα κατορθώσουν ποτέ με την στάσι τους αυτή να κάνουν υποχείριο τους την Ισπανία. Εγώ υπεράσπιζα κάτι διαφορετικό, κάτι θετικό. Έχετε διαβάσει το πρόγραμμα του δικού μας Εθνικοσυνδικαλισμού, του σχεδίου της Αγροτικής μεταρρυθμίσεως και όλα τα επίσημα στοιχεία. Προσωπικά στάθηκα ειλικρινής. Θα μπορούσα να παριστάνω τον κομμουνιστή και να είμαι πολύ δημοφιλής...»[5]
«-Όμως τώρα οι νέοι σας...»

                     
Με διέκοψε.
«-Πιστεύω και θέλω να μην αληθεύουν όσα μου λέτε. Αλλά θυμηθείτε: τα παιδιά αυτά από τότε που με συνέλαβαν δεν έχουν πλέον κάποιο αρχηγό' πολύς κόσμος υποχρεώνεται να αντιδράση με την βία στην προκλητική πολιτική του Casares Quiroga»
Οι σύντροφοι αφοσιωμένοι στην συζήτησι κοιτάζονται.
«-Παρ' όλα αυτά πιστεύω και θυμάμαι - είπα πως στην Μαδρίτη εσείς ο ίδιος είχατε επιβάλλει μιά πολιτική των πιστολέρος».
«-Κανείς δεν μπόρεσε να το αποδείξη» απαντά με δυναμισμό. «Οί νέοι μου μπορούσαν να σκοτώνουν αλλά αν το έκαναν, το έκαναν αφού πρώτα δέχθηκαν επίθεσι.  Εκείνο που ξέρω είναι πως αν αυτό το κίνημα που νικά αποδείξει ότι είναι ένα κίνημα αντιδραστικό, τότε θα αποσυρθώ από την Φάλαγγα και οπωσδήποτε θα ξαναγυρίσω έπειτα από λίγους μήνες σ' αυτήν ή σε κάποια άλλη φυλακή».
Η συζήτησις τελειώνει. Ρωτώ τους συντρόφους που με ξανασυνοδεύουν έξω:
«-Τι θα τον κάνετε;»
«-Θα γίνη δίκη» λένε ανταλλάσοντας βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα. Στην δίκη δεν θα δικαστή μόνον ο άνθρωπος αλλά και ολόκληρη η  Ισπανική Φάλαγγα. Δεν κατορθώνω να βρω ούτε και να φανταστώ έστω και ένα ελαφρυντικό που θα μπορή να σώση αυτόν τον νέο.  Η θέσις του είναι πραγματικά δύσκολη. Το λιγώτερο που μπορώ να κάνω είναι να μην την επιβαρύνω περισσότερο.

Υποσημειώσεις:
[1] O Jay Allen (Seattle, 7 Ιουλίου  1900 – 1972) ήταν ένας αμερικανός δημοσιογράφος που σαν πολεμικός ανταποκριτής, κάλυψε για λογαριασμό της εφημερίδας Chicago Tribune, σημαντικά γεγονότα του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου
[2]
[3] 
[4]
[5]
[6].

GIORGIO ALMIRANTE: Η (ΙΣΠΑΝΙΚΗ) ΦΑΛΑΓΓΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Αν κάποιος φίλος ρωτούσε το  Jose Antonio στο αποκορύφωμα  του  πολιτικού του αγώνα :

Eίσαι φασiστας; Είναι φασιστική η Φάλαγγα; σίγουρα θα εισέπραττε,  απάντηση αρνητική.

Και όμως ονόμασε  «El Fascio»[1] το πρώτο του έντυπο, ή για να το πούμε καλύτερα τη πρώτη του δημοσιογραφική προσπάθεια  που αμέσως καταπνίγηκε από τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες'  και όταν ονόμασε  FE [2] το επόμενο έντυπό του, όλοι οι βιογράφοι του διαβεβαιώνουν ότι εκείνο το FΕ  κατά βάθος σήμαινε Fede και Falange,  (Πίστη και Φάλαγγα) αλλά και Φασισμό και  ανεξάρτητα με αυτά, στα γραπτά του και τις ομιλίες του όχι μόνο δεν λείπουν οι ευνοϊκές για το Φασισμό αναφορές, αλλά  απεναντίας είναι συχνότατες και πάρα πολύ ευδιάκριτες.

 Χρειάζεται λοιπόν να υποθέσουμε   ότι ο Jose Antonio ήταν κρυπτοφασίστας; η έστω ένας φασίστας που φοβόταν να φανερώσει καθ' ολοκληρία τις πολιτικές του πεποιθήσεις; Κατηγορηματικά όχι . Ο χαρακτήρας του Jose Antonio , το είδαμε , ήταν σημαδεμένος  με μια ουσιαστική και τυπική  αυστηρότητα μέχρι υπερβολής. Δεν δεχόταν , δεν κατανοούσε ούτε κι αυτούς τους συμβιβασμούς. Περιφρονούσε τις φυγομαχίες σε  σημείο   να επικρίνει δριμύτατα το Cal­vo Sotelo [3] όταν αντί να επιστρέψει αμέσως στην Ισπανία μόλις εξελέγη  βουλευτής    με το μέτωπο ψηλά, περίμενε πρώτα να του παραχωρηθεί    πολιτική αμνηστία  Αργότερα βέβαια φάνηκε πόσο δίκαιο είχε ο  Calvo Sote­lo που δεν ήθελε να  εκτεθεί αμέσως και μάλιστα με  τρόπο τόσο απροκάλυπτο [4].

Δεν ήταν λοιπόν ούτε ο φόβος , ούτε η σύνεση, ούτε η υποκρισία, οι λόγοι που  υποχρέωσαν  τον Jose Antonio να αρνηθεί  να  δηλώσει φασίστας  και να διαψεύσει , σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ κατηγορηματικά, ότι είναι ή ότι υπήρξε ποτέ. 

Οι δύο βασικές αιτίες ήσαν : ο πόλεμος των λέξεων , ήδη σε χρήση σε κάθε μέρος του κόσμου, με κομμουνιστική και μαρξιστική καθοδήγηση ' η θέληση για ιστορική, πολιτική, προγραμματική , ηθική αυτονομία που ενέπνεε και κατά κάποιο τρόπο χαρακτήριζε τη Φάλαγγα και κατά συνέπεια τη προσωπικότητα του Jose Antonio.

Ο πόλεμος των λέξεων  είναι μια από τις περισσότερο χαρακτηριστικές πλευρές της πολιτικής ζωής στους καιρούς μας' αλλά πρέπει  να έχουμε υπ' όψη ότι εξαπολύθηκε με τρόπο επιστημονικό,  από το Κομμουνισμό του Λένιν μέχρι τη γέννηση της σοβιετικής επανάστασης  και  πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι την εποχή του Jose Antonio  ο πόλεμος των λέξεων βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη , ιδιαίτερα στην Ισπανία , την ώρα που ωρίμαζε το κλίμα του εμφυλίου πολέμου  και από κάθε μέρος της Ευρώπης  όλοι παρακολουθούσαν  με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και διαπυρο πάθος την εμβληματική ισπανική περιπέτεια.

Είχε λοιπόν μεγάλο δίκιο ο Holderlin όταν- νωρίτερα- έγραφε:

O λόγος είναι στη πραγματικότητα ο πιο επικίνδυνος από όλα τα αγαθά , συνιστά το μεγαλείο και τη σκλαβιά του ανθρώπου. "

Η ανθρωπότητα είναι σήμερα , αλλά  την εποχή του Jose Antonio ήταν σε μικρότερη έκταση  , αιχμάλωτη του πολέμου των λέξεων  που διεξαγόταν επιστημονικά από τα επιτελικά κέντρα του διεθνούς κομμουνισμού.

Στο πλαίσιο του πολέμου των λέξεων , η λέξη "φασισμός" συνδέεται  με τη λέξη "αντίδραση " ή "συντήρηση" και η λέξη κομμουνισμός συνδέεται με  με τη λέξη "πρόοδος" ή τη λέξη "επανάσταση" ' στη  λέξη κομμουνισμός προσκολλάται  η λέξη "ειρήνη" μαζί με τη λέξη "ελευθερία" ενώ τη λέξη φασισμός συνοδεύουν οι λέξεις "πόλεμος" και "τυραννία".

Στα 1935-36 δεν είχαν   ανακαλυφθεί  τα "μέσα μαζικής επικοινωνίας" , δεν υπήρχε ακόμα το τρομερό καθοδηγητικό  όργανο που ονομάζεται τηλεόραση , όπου στη μαγεία της λέξης προστίθεται τώρα και η μαγεία της εικόνας ' τότε η παγκόσμια κοινή γνώμη  και ειδικά η κοινή γνώμη μιας φοβισμένης και ταραγμένης χώρας όπως η Ισπανία , επηρεαζόταν  βαρύτατα , από το ραδιόφωνο, από το  τύπο , από  τη πολιτική προπαγάνδα , από  τις συζητήσεις υψηλού επιπέδου  , από τη τακτική και τη στρατηγική των λέξεων , στις οποίες το κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό επιτελείο επικέντρωνε τη κύρια προσπάθεια: μια προσπάθεια δικαιολογημένη άλλωστε και από το γεγονός , ότι κατά κύριο λόγο είχε σα στόχο  να κερδίσει τη νεολαία. Όχι δίχως λόγο οι αγριότερες μάχες ολόκληρου του ισπανικού εμφυλίου πραγματοποιήθηκαν γύρω από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης.

Ήταν λοιπόν λογικό για ένα υπεύθυνο πολιτικό άνδρα , ένα γενναίο και προνοητικό αντικομμουνιστή , ένα μαχητή αφιερωμένο στη μάχη για τη ζωή και το Θάνατο, ήταν λογικό για έναν άνδρα όπως ο Jose Antonio να νοιώσει το μεγάλο κίνδυνο  που αντιπροσώπευε ο πόλεμος των λέξεων κάτω από τη καθοδήγηση του Λαϊκού Μετώπου και κατά συνέπεια να αποφύγει όλες τις παγίδες που του έστηνε ο εχθρός.

Αν είχε χαρακτηρίσει τη Φάλαγγα "Φασιστική " θα είχε χαρίσει δίχως άλλο,  ένα επιπλέον προπαγανδιστικό επιχείρημα στον αντίπαλό του, που ήταν και αντίπαλος της Ισπανίας,θα είχε προσφέρει μια επιπλέον αφορμή στους υποστηρικτές του λαϊκού Μετώπου, ενώ δεν θα προσέφερε κανένα όφελος  στο Εθνικό και κοινωνικό,  αντικομουνιστικό και αντιμαρξιστικό πρόγραμμα της Φάλαγγας μια που από μόνο του, ήταν ένα πρόγραμμα ξεκάθαρο.

Περισσότερο σπουδαίος είναι ο δεύτερος λόγος που υποχρέωνε το Jose Antonio να μη δεχθεί την ετικέτα "φασίστας" τόσο για τον εαυτό του όσο και για το κίνημα.

Ήταν, το είδαμε άλλωστε, πριν από όλα Ισπανός, ζηλότυπα Ισπανός,αδιάλακτα Ισπανός.

Δήλωνε Χριστιανός και Καθολικός στο πλαίσιο μιας Χριστιανικής και Καθολικής Ισπανίας, αγωνιζόταν ενάντια στο πνεύμα της Σταυροφορίας, γιατί η Ισπανία από τη στιγμή  που είχε χάσει την εδαφική της αυτοκρατορία , όφειλε να αναδημιουργήσει την αυτοκρατορία της Κουλτούρας και του πνεύματος, και τοποθετούσε στη κορυφή των  σκέψεών του  και όλων των άλλων υποχρεώσεων του αγώνα , την υπόθεση της Ισπανικής ενότητας , και της Ισπανικής αυτονομίας.

Δεν δεχόταν ,και το είδαμε , ούτε τα πρωτεία  της Εκκλησίας , παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ένθερμος πιστός κι ήθελε την εκπαίδευση των νέων να περνά κάτω από τη φροντίδα του Ισπανικού Κράτους. γιατί στην ιεραρχία των αξιών της Ισπανικής Πατρίδας προηγείτο, κάθε άλλης αρχής ή συναισθήματος.

Πως θα μπορούσε ποτέ ο Αρχηγός μιας Φάλαγγας , με τους προσανατολισμούς,   που ο ίδιος της είχε δώσει, ο Αρχηγός ενός Εθνικού και Εθνικιστικού κινήματος  τόσο περήφανο  για την ιστορική, πνευματική  και πολιτική αυτοδυναμία , για την  ίδια του τη γη , να δεχθεί εξάρτηση , έστω και τυπική  από ένα φιλικό  αλλά αλλοδαπό  κόμμα , φιλικό και σταθερό  που όμως αντιπροσώπευε μια άλλη Πατρίδα  και έναν άλλο Εθνικισμό; 

Γι αυτόν ακριβώς το λόγο ουσίας, που δεν πηγάζει από ένα ζήτημα  καθαρής και συνηθισμένης  ισπανικής περηφάνιας, αλλά έχει να κάνει με τη συνέπειά  πάνω  στις βασικές αρχές του δημιουργήματος του , της Φάλαγγας, ο Jose Antonio πάντα  στις δημόσιες δηλώσεις του αποκήρυσσε, το προσηγορικό του φασίστα..................

Χρειάζεται να προσθέσουμε  προς επίρρωση των παραπάνω, ότι ο Jose Antonio σε δύο βασικές περιπτώσεις είχε την ευκαιρία να αποκηρύξει τον χαρακτηρισμό   του "φασίστα"  με την έννοια των παραπάνω όρων ' όταν διαδόθηκε η είδηση της συμμετοχής του  στη διάσκεψη της "φασιστικής διεθνούς" του Μontreux [6] και όταν οι αρμόδιοι της Κυβέρνησης έκλεισαν το El Fascio, που είχε να κάνει με μια από τις  πρωτοβουλίες του.

Σχετικά με τη διάσκεψη του Μontreux, κλείνουμε τις λέξεις "φασιστική διεθνής "   με μεγάλα   εισαγωγικά,  γιατί η λέξη "διεθνής" ή "διεθνισμός" , δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη λέξη "φασίστας" ή "φασισμός"   ....

Δεν μπορεί να είναι κάποιοι  φασίστες και διεθνιστές ταυτόχρονα'   βέβαια  παρόμοια ασυμβατότητα  δεν απέκλεισε στο παρελθόν συμμαχίες  ανάμεσα στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα και  άλλα κόμματα σε διάφορα άλλα μέρη του κόσμου που χαρακτηρίζονταν   φασιστικά,   όπως δεν απέκλεισε  συμμαχίες ανάμεσα στη Φασιστική Ιταλία και σε άλλα Κράτη που τα θεωρούσαν ή τα προσδιόριζαν φασιστικά' αντίθετα και σε κάθε ευκαιρία αυτή η ασυμβατότητα υπονόμευε  κάθε σοβαρή πιθανότητα δημιουργίας μιας  φασιστικής "διεθνούς", από τη στιγμή που αυτές οι διεθνείς οργανώσεις χαρακτηρίζονταν  από μια τυπική  δομή μαρξιστικού τύπου. Είναι πράγματι γνωστό,  ότι ο Μουσολίνι υπήρξε  πάντα αλλεργικός  σε παρομοίου τύπου απόπειρες  "διεθνικοποίησης"    του   φασιστικού κινήματος , μέχρι του σημείου να δηλώσει  , με μια μνημειώδη πλέον  φράση, ότι "ο φασισμός δεν ήταν είδος προς εξαγωγή". 

Όταν λοιπόν το καλοκαίρι του 1934, έλαβε χώρα στο Μontreux μια συγκέντρωση φασιστών ηγετών από διάφορες χώρες [7] , ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν ο Βέλγος Λεόν Ντεγκρέλ και ο Jose Antonio κατηγορήθηκε από τον ισπανικό τύπο, ότι είχε πάρει μέρος σ΄αυτή , προχώρησε σε μια πολύ κατηγορηματική διάψευση. 

Ιδού το κείμενο της διάψευσης :

"Η είδηση σύμφωνα με την οποία ο Jose Antonio  Πριμο ντε Ριβέρα , αρχηγός της ισπανικής  Φάλαγγας των JONS εκδήλωσε  πρόθεση να συμμετάσχει σε ένα Διεθνές φασιστικό συνέδρειο που λαμβάνει χώρα στο  Μontreux είναι ολοκληρωτικά ψευδής. Ο αρχηγός της Φάλαγγας  προσκλήθηκε να λάβει μέρος, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά , γιατί πιστεύει , ότι ο Εθνικός χαρακτήρας του κινήματος του οποίου ηγείται δεν επέτρεπε, ακόμα και τη τυπική παρουσία του   σε μια διεθνή διασκεψη. Από την άλλη πλευρά , η Ισπανική Φάλαγγα των JONS δεν είναι ένα φασιστικό κίνημα'  ' διατηρεί σε σχέση με το Φασισμό κάποιες ταυτίσεις σε βασικά θέματα' αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο μια αυτόνομη προσωπικότητα  με ξεχωριστά χαρακτηριστικά  και είναι σίγουρη ότι θα βρει , ακολουθώντας το δρόμο αυτό, τις πλέον γόνιμες δυνατότητές της."

Το κλείσιμο του El Fascio  το έντυπο που έθεσε σε κυκλοφορία ο  Jose Antonio λίγο πριν από την επίσημη ίδρυση της Φάλαγγας , οφείλεται, σύμφωνα με μια αποκάλυψη του περιοδικού ΑΒC , στη παρέμβαση που έκανε στη Κυβέρνηση  ο αξιοσέβαστος Σοσιαλιστικός Λαϊκός οίκος της Μαδρίτης.O Jose Antonio αναγκάστηκε να το υπομείνει 'αλλά οι διευκρινήσεις που είχαν να κάνουν με τις σχέσεις του με το φασισμό ,ακολούθησαν λίγο αργότερα , στις τόσες φορές αναφερθείσα συγκέντρωση που έλαβε χώρα στο Θέατρο Comedia της Μαδρίτης . Ένας από τους ρήτορες που μίλησε πριν από τον Jose Antonio , ο Garcia Valdecasas είπε:

"Ειπώθηκε ότι αυτή είναι μια εκδήλωση φασιστική και εγώ σας λέω ότι από τη στιγμή που είναι ισπανικότατη, μπορούν να την αποκαλέσουν  όπως θέλουν. Με το φασισμό που αντιπροσωπεύει  μια αλλοδαπή εμπειρία , μπορούμε να έχουμε όλες τις ομοιότητες και όλες τις συμπτώσεις  που θα προκύψουν στο μέλλον ' όμως εμείς, Ισπανοί , δεν μπορούμε να ζούμε με ξένες συνταγές."

Μπορούμε τώρα, από τη στιγμή που το διευκρινίσαμε  και συνεπώς προσδιορίσαμε την αυτονομία της Φάλαγγας και τη πολιτική βούληση του Jose Antonio, να  αναφερθούμε απερίσπαστοι  στις σχέσεις  του Χοσέ Αντόνιο  με το  Ιταλικό  Φασιστικό Κίνημα, στο πρόσωπο του Αρχηγού του σε σχέση με τα προγράμματά του, με  την ίδια του τη δράση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Jose Antonio , ένοιωσε βαθύτατα , τη γοητεία του Μουσσολίνι .Όπως είδαμε βρέθηκε δύο φορές στην Ιταλία . Την πρώτη φορά συνοδεύοντας το πατέρα , απέφυγε κάθε πολιτική επαφή,κρατήθηκε στη σκιά , θέλησε να επισκεφτεί  τη Ρώμη των κλασσικών χρόνων και του Καθολικισμού ,δίχως να συμμετέχει σε συναντήσεις κορυφής.

Αντίθετα, τη δεύτερη φορά ήταν αυτός που ζήτησε  συνάντηση με το Μουσολίνι και καθορίστηκε συνάντηση μαζί του στο palazzo Venezia' για το Μουσολίνι άφησε  μέσα σε λίγες μόνο  γραμμές μια εικόνα πρωτότυπη και συγκινητική' την εικόνα του αρχηγού όπως τον φαντάζεται ,δηλαδή τον αρχηγό που αγαπά το λαό του , που επιτηρεί άγρυπνος τα πεπρωμένα του, που ταυτίζεται με την ιστορία και το πεπρωμένο της ίδιας της Πατρίδας. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι  η θετική εντύπωση , σε σχέση με την συνομιλία της μισής ώρας , υπήρξε αμοιβαία. [9] Μερικά χρόνια αργότερα  όταν πια είχε τελειώσει ο εμφύλιος ο Μουσολίνι είπε στη Πιλάρ Πρίμο ντε Ριβέρα[ ] : "Ο Jose Antonio είναι ένα από τα καλύτερα πνεύματα που γνώρισα ποτέ."

Μπορούμε επίσης να θυμηθούμε  ότι ο Χοσέ Αντόνιο  έγραψε την εισαγωγή  σε μια ανθολογία μουσολινικών κειμένων  , με τίτλο: "El Fascismo."

Ακόμα σπουδαιότερο, για την απόλυτη κατανόηση του προσώπου, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η γοητεία που άσκησε πάνω του το πρόσωπο του Μουσολίνι , δεν ήταν η γοητεία του δικτάτορα , του ισχυρού άνδρα  'αρκεί να πούμε ότι για το πρόσωπο του Χίτλερ δεν αιστάνθηκε  ποτέ αισθήματα του είδους. Αντίθετα ,   μαρτυρίες λέγουν κάτι τελείως διαφορετικό.Ο Χίτλερ δεν είχε καμμία επιρροή επάνω του , γιατί ο σχηματισμός της παιδείας  του , το είδαμε , ήταν κλασσική και αντιρομαντική, συνεπώς εντελώς αντίθετη  με εκείνο το γερμανικό ρομαντισμό , που με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια των εκτιμήσεων ,συνδέεται πνευματικά ο Εθνικοσοσιαλισμός. Πάντα σχετικά με το Χίτλερ , ο βιογράφος του Jose Antonio, Felipe Ximenez  de Sandoval , αναφέρει τα όσα ακολουθούν: H Ισπανίδα καλλιτέχνιδα Ana de Pombo , στις αναμνήσεις της , αναφέρει ότι συνάντησε το Jose Antonio στο Παρίσι όταν ο τελευταίος επέστρεφε από τη Γερμανία και ο οποίος  της είχε πει επιγραμματικά : 

-Με το  Χίτλερ δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ. Είναι άθεος.

Και ο Adolfo Munoz Alonso , συγγραφέας του ήδη προαναφερόμενου "Ένας διανοητής για το λαό" γράφει: 

"Στη θεώρηση του Jose Antonio ο εθνικοσοσιαλισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον Ιταλικό φασισμό ' η Φάλαγγα δεν είναι ούτε μπορεί να είναι ρατσιστική". 

Στο ίδιο μήκος κύματος εκφράστηκε και ο ίδιος ο  Χοσέ Αντόνιο στο λόγο που εκφώνησε στο Valladolid  στις 3 Mαρτίου 1935 όταν είπε ότι" τα κινήματα και τα γερμανικά και Ιταλικά κράτη όχι μόνο δεν είναι όμοια, αλλά είναι και ριζικά αντίθετα μεταξύ τους ,η καλύτερα κατευθύνονται προς  αντίθετους πόλους.

Ο βιογράφος του Ximenez de Sandoval δίνει μια ακόμα πληροφορία.Όταν στα 1936 ο Γερμανός Πρόξενος στο Alicante, von Knobloch έκανε διάβημα στο Πολιτικό Γραμματέα του Γερμανικού υπουργείου  των Εξωτερικών Ernest von Weizsacker με το οποίο ζητούσε την άδεια να μεσολαβήσει στην Ισπανική κυβέρνηση ώστε να δοθεί χάρη στον ήδη καταδικασμένο σε θάνατο  Χοσέ Αντόνιο ,το αίτημά του αυτό απορρίφθηκε . Αν το περιστατικό αληθεύει, φανερώνει ότι η χλιαρή συμπάθεια του Χοσέ Αντόνιο για τη Ναζιστική Γερμανία πληρωνόταν με το ίδιο νόμισμα.

Για να συμπληρωθεί το πλαίσιο των απόψεων του Jose Antonio πάνω στο Ιταλικό Φασιστικό Κίνημα , πρέπει να προσθέσουμε  ότι όπως προκύπτει από τα "Απαντα" (βλέπε σελ.695)  ο Αρχηγός της Φάλαγγας  υπερασπιζόταν  το Φασισμό από τη κατηγορία της συστηματικής υιοθέτησης  μεθόδων βίας στη διάρκεια των πολιτικών αγώνων' και παρουσίαζε την άποψη ότι η βία μπορούσε να είναι δευτερεύουσα,ευκαιριακή και στιγμιαία , αλλά σαν τέτοια δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ποτέ "απαραίτητη"

Ο πόλεμος των λέξεων επηρέασε το γραπτό  και  προφορικό λόγο  του Χοσέ Αντόνιο,κι αυτή ακόμα  τη χρήση του όρου "δεξιά" ' το γεγονός αυτό είχε να κάνει με το ότι  ενώ η Φάλαγγα ήταν το μοναδικό ισπανικό πολιτικό κίνημα στο οποίο αποδιδόταν με μικρές ή μεγάλες αντιστάσεις  μια ετικέτα  φασιστική , δεν ήταν και  το μοναδικό ισπανικό πολιτικό κίνημα  στο οποίο αποδιδόταν η ετικέτα της Δεξιάς. Όπως γνωρίζουμε υπήρχαν και άλλα : η Ceda [ ]  του Jil Robles [ ] ,το κόμμα του Calvo Sotelo. Από αδυναμία να υλοποιηθεί μια ενιαία λίστα στην οποία θα συμπεριλαμβάνονταν  όλες αυτές οι μικρότερες ομάδες της λεγόμενης δεξιάς, προέκυψε από τη πλευρά του Χοσέ Αντόνιο και της Φάλαγγας η ανάγκη να επισημανθούν οι όποιες διαφορές όχι τόσο απέναντι στις  αριστερές (οι διαφορές ήταν τόσο ξεκάθαρες και προφανείς που δεν υπήρχε ανάγκη για εξηγήσεις) , όσο απέναντι στις άλλες "δεξιές" που τουλάχιστον  ένα μέρος τους, αντιπροσώπευαν  εκείνες τις συντηρητικές δεξιές που ο Χοσέ Αντόνιο περιφρονούσε.

Πραγματικά δεν είχε ξεχάσει τη  θλιβερή πατρική εμπειρία , δεν είχε ξεχάσει ότι ο πατέρας του είχε καθαιρεθεί , κατά τρόπο παράλογο με ευθύνη  της δεξιάς  παρά της αριστεράς, δεν είχε ξεχάσει τη συμπεριφορά του Μονάρχη και πάνω από όλα δεν μπορούσε να ξεχάσει ότι είχε ιδρύσει τη Φάλαγγα με τη συμμαχία των JONS δηλαδή τα εργατικά συνδικάτα, που επιθυμούσαν μια  ξεκάθαρη κοινωνική στροφή του Φαλαγγίτικου κινήματος.Είναι αρκετή  η αναφορά  σε μια χαρακτηριστική μαρτυρία που έχει να κάνει  με την αντιπαράθεση του Χοσέ Αντόνιο με την άλλη Δεξιά.

"Αν η θριαμβεύουσα Δεξιά του 1933 είχε την ικανότητα να μεταδώσει ένα οποιοδήποτε μήνυμα στην Ισπανία, ο ηττημένος Καίσαρας της Απριλιανής επανάστασης δεν θα είχε σηκώσει κεφάλι ξανά. (αναφορά στον Αζάνια) Αλλά είναι ανώφελη η αναζήτηση προηγουμένων  στη αδιανόητη αδεξιότητα  της Ισπανικής Δεξιάς....Η πολιτική εκείνων των δύο χρόνων (τα δύο ανόητα χρόνια όπως τα αποκάλεσα ) υπήρξε άγονα συντηρητική  απέναντι σε όλα όσα μπορούσαν να υπονομεύσουν  την  εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Αυτός είναι ο λόγος που στις ομιλίες και στα γραπτά του  Χοσε Αντόνιο   επισημαίνονται πολυάριθμες αναφορές για ένα δρόμο που δεν θέλει να προσδιορίζεται "ούτε της δεξιάς ούτε της αριστεράς".

Ουσιαστικά όμως αυτός ο προσανατολισμός του δεν ήταν μόνο σταθερός  αλλά και  ξεκάθαρος.Ακούστε τον:

"Σήμερα, περισσότερο από τα χθες, από τη στιγμή που εντάσσουμε τους εαυτούς μας σε ένα και μοναδικό fascio di combattimento  σε καμιά περίπτωση , δεν ανήκουμε ούτε στη δεξιά  ούτε στην αριστερά. Αγωνιζόμαστε για την  Ισπανία , για τη Δικαιοσύνη, για την ολοκληρωτική ταύτιση του Εθνικού πεπρωμένου του λαού  νοούμενου σαν νικηφόρα ολοκλήρωση  των τάξεων και των κομμάτων "

Πρόκειται για εκφράσεις που σε ότι εχουν να κάνουν με την ουσία  της προσπάθειας δεν αφήνουν αμφιβολίες.Έχει λοιπόν δικαιο ο καθηγητής Fergola  ο οποίος στο βιβλίο του που ήδη αναφέραμε σημειώνει:

"Ο Χοσέ Αντόνιο στη διάρκεια της ανδαλουσιανής εκστρατείας του, συνέχισε να επαναλαμβάνει σε κάθε συγκέντρωση,  ότι δεν είναι "ούτε τη δεξιάς , ούτε της αριστεράς" αλλά ο κόσμος, ακόμη και αν προερχόταν από τις εργατικές και αγροτικές τάξεις  τον ψήφιζαν όχι γιατί ήταν φασίστας ή αρχηγός της Φάλαγγας αλλά γιατί ήταν το παιδί του γέρο δικτάτορα και γιατί, για κακή του τύχη, τον θεωρούσαν δεξιό. Κατά τα λοιπά ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τη ροή των αποτελεσμάτων της "Ενωσης των Δεξιών " και για το εκλογικό της κέντρο."

Από την αλλη πλευρά , μπορεί να λεχθεί στο πλαίσιο όλων όσων αφηγηθήκαμε  και παρατηρήσαμε, ότι ο Χοσέ Αντόνιο , στη ζωή και στα έργα του , δεν υπήρξε μόνο ένας εκφραστής της σύγχρονης ευρωπαϊκής δεξιάς  αλλά υπήρξε για χίλιους λόγους , ο κυριότερος από τους οποίους ήταν η τέλεια συνέπεια ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, ένας από τους πλέον διαυγείς  , τους πλέον εκφραστικούς , τους πλέον ευγενικούς και μεγάλους μάρτυρες:με τη κλασσική και χριστιανική έννοια του όρου. 
                                                                 

Υποσημειώσεις

[1] El Fascio, Haz hispano representa el primer intento significativo de la voluntad del grupo en torno a José Antonio por absorber el potencial ideológico que alrededor de Ramiro Ledesma se había ido conformando primero en La Conquista del Estado y luego en las JONS: de hecho El Fascio copió el emblema que ya había adoptado el nacional-sindicalismo, convirtiendo en siete las cinco flechas del yugo jonsista.

[2]

[3] Μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας (1931) ο Calvo Sotelo για να σώσει τη ζωή του, υποχρεώθηκε να φύγει από τη χώρα . Επέστρεψε στην Ισπανία ύστερα από από την αμνηστία που η Κυβέρνηση έδωσε τον Μάιο του 1934 ενώ ο ίδιος είχε εκλεγεί βουλευτής της Renovación Española (Ισπανικής Ανανέωσης) .

[4]

[5]

[6]Η πατρότητα της ιδέας για τη δημιουργία μιας Φασιστικής Διεθνούς ανήκει στο Eugenio Coselschi. Το μέσο για την οικοδόμησή της ήταν οι λεγόμενες επιτροπές δράσης για την παγκοσμιότητα της Ρώμης (Comitati d'Azione per l'Universalita di Roma CAUR) που ιδρύθηκαν στα 1933 .

[7] Έλαβαν μέρος αντιπροσωπείες από 13 Ευρωπαϊκές χώρες ανάμεσα στις οποίες η ρουμανική Σιδηρά Φρουρά με τον Ion Mota το νορβηγικό Nasjonal Samling με τον Vidkun Quisling , η ισπανική Φάλαγγα με τον Gimenez Caballero τα Irish Blueshirts με τον Eoin O'Duffy, το French Mouvement Franciste με τον Marcel Bucard . Υπήρχαν εκπρόσωποι από τις οργανώσεις Tautininkai (Λιθουανία) , Portuguese Acção Escolar Vanguarda (Πορτογαλία) , από Αυστρία, Βέλγιο,Δανία, Ελλάδα, Κάτω Χώρες και Ελβετία.

[8]

[9] Είδα από κοντά τον Μουσολίνι, κάποιο απόγευμα του Οκτωβρίου 1933 στο Παλάτσο Βενέτσια, στην Ρώμη. Η συνάντησις εκείνη μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω τον Φασισμό πολύ περισσότερο από την ανάγνωσι πολλών βιβλίων. Ήταν 6.30 το απόγευμα. Στο Παλάτσο Βενέτσια δεν υπήρχε ίχνος εκνευρισμού. Στην πύλη δύο φρουροί και ένας φιλήσυχος κλητήρας. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθή πως ήταν πολύ ευκολότερο να μπης στο κτίριο όπου εργάζεται ο Μουσολίνι, παρά σε οποιοδήποτε άλλο κτίριο άλλων κυβερνητών. Μόλις είπα πως με είχε καλέσει να τον επισκεφθώ, με συνόδευσαν σιωπηλοί μέχρι τον προθάλαμο του Μουσολίνι. Τρία τέσσερα λεπτά αναμονής και η πόρτα άνοιξε.

Ο Μουσολίνι εργαζόταν μέσα σ' ένα τεράστιο μαρμάρινο σαλόνι σχεδόν γυμνό. Στεκόταν πίσω από το γραφείο του στην άλλη άκρη της εισόδου, σε μια γωνιά. Φαινόταν πολύ μακριά μέσα σ' αυτήν την απεραντοσύνη του σαλονιού. Με έναν Ρωμαϊκό χαιρετισμό και μ' ένα χαμόγελο με προσκάλεσε να πλησιάσω. Στην συνέχεια αφού καθήσαμε, ο Ντούτσε άνοιξε την συζήτησι. Τον είχα ξαναδεί κατά την διάρκεια μιας εθιμοτυπικής ακροάσεως όταν με είχε δεχθή μαζί με άλλους φοιτητές της Μαδρίτης. Αλλά, όπως όλοι άλλωστε, τον γνώριζα κι' από τις φωτογραφίες πού σχεδόν πάντα τον απεικόνιζαν με στρατιωτική στολή την ώρα που χαιρετούσε ή εκφωνούσε λόγους. Όμως ο Ντούτσε του Παλάτσο Βενέτσια ήταν πολύ διαφορετικός. Με τα μαλλιά του που άσπριζαν, κάπως κουρασμένος και με κάποια δόσι ανεμελιάς για την πολιτική του ενδυμασία Δεν ήταν ο αρχηγός των θορυβωδών συγκεντρώσεων αλλά εκείνος μιας υπέροχης γαλήνης. Μιλούσε αργά, αρθρώνοντας όλες τις συλλαβές-όταν έδωσε μια διαταγή από το τηλέφωνο την έδωσε απλά με έναν πολύ ήρεμο τόνο,-μερικές φορές όταν κάποια λέξις μου τον εξέπληττε, έσπρωχνε το κεφάλι προς τα πίσω άνοιγε διάπλατα τα μάτια και για μια στιγμή έδειχνε τις κυκλωμένες από το ασπράδι κόρες των ματιών του άλλες φορές χαμογελούσε ήρεμα. Έχει μια αξιοσημείωτη προδιάθεση να παρακολουθή τον συνομιλητή του. Μιλήσαμε μισή ώρα περίπου. Έπειτα με συνόδευσε μέχρι την έξοδο. Δεν είναι πολύ ψηλός τώρα δεν έχει, αν υποθέσουμε πως είχε ποτέ, την άκαμπτη στάσι του στρατιωτικού αρχηγού: αντιθέτως' η πλάτη του άρχιζε να καμπουριάζη ελαφρά. Φθάνοντας στην πόρτα, με τόνο πατρικό, και δίχως ίχνος εμφάσεως μ' αποχαιρέτησε: « Εύχομαι σ΄ εσάς και στην Ισπανία κάθε ευτυχία». Έπειτα επέστρεψε στο γραφείο του και ξανάρχισε την εργασία του.

Η ώρα είναι 7. Οι κάτοικοι της Ρώμης μετά το τέλος των καθημερινών ασχολιών τους. σκορπίζονταν στους δρόμους μέσα στο ζεστό απόγευμα Η λεωφόρος ήταν γεμάτη κίνησι και θόρυβο όπως στην οδό Αλκαλά παρόμοια ώρα Ο κόσμος έμπαινε στα καφενεία και στους κινημα­τογράφους .

Θα μπορούσε να πη κανείς πως μόνον ο Ντούτσε συνέχιζε να δουλεύη πλάι στο λαμπατέρ, σε μια γωνιά του τεραστίου και άδειου σαλονιού. Να προστατεύη τον λαό του και την Ιταλία, να νοιώθη τους κτύπους της καρδιάς της σαν να ήταν η μικρή του κόρη. Ποιό σύστημα διακυβερνήσεως; ποιό σύστημα μέτρων και σταθμών, συμβουλίων και συνελεύσεων μπορεί να αντικατασταθή με την εικόνα αυτή του ήρωος που έγινε Πατέρας, ένας πατέρας που αγρυπνά κοντά σ' ένα συνεχώς αναμμένο λαμπατέρ πάνω από τις αγωνίες και την ανάπαυσι του λαού του;

Από τον πρόλογο στο βιβλίο του Μουσσολίνι «Ο Φασισμός» Οκτώβριος 1933

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ Σ ΕΝΑ ΙΣΠΑΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ (1934)

ΧΟΣΕ ΑΝΤΩΝΙΟ
ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ
ΛΟΓΟΙ ΜΑΧΗΣ
Μετάφραση :
Θ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1983

Όσο κι αν θέλης, δεν θα μπορέσης να παραμείνης τυφλός και κουφός μπροστά στην αγωνία που εξαπλώνεται, ολοένα και περισσότερο, πάνω από την  Ισπανία.

Ίσως θα πρέπη σε διάστημα λίγων μόνον εβδομάδων να συγκέντρωσης και πάλι τον λόχο σου, για να επέμβετε  ένοπλα στις πολιτικές διαφορές.

Όσο και αν θέλης να καθησύχασης τις ανησυχίες της ίδιας σου της ψυχής, τις ατέλειωτες νύχτες της αγρύπνιας σου, δεν θα μπορέσης ποτέ να πείσης τον εαυτό σου ότι σου είναι όλα τούτα αδιάφορα ερωτήματα όπως:

«Τι συμβαίνει; Το κράτος αυτό, για το οποίο εγώ διακινδυνεύω την ζωή συμπεριφέρεται σωστά στην σφυρηλάτησι των πεπρωμένων της Πατρί­δος; 

Μήπως με την στάσι μου συμβάλλω στην διαιώνισι μιας πεθαμένης, άψυχης και στείρας πολιτικής καταστάσεως;

Εύχομαι οι λέξεις μου αυτές να βοηθήσουν στην σιωπηλή περισυλλογή του καθένα ο οποίος ζει κάθε νύκτα μ' αυτήν την αγωνία. 

Η ΡΗΞΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ

 Η λύσις της τελευταίας πολιτικής κρίσεως επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η ισχύουσα συνταγματική τάξις δεν μπορεί να ανεχθή ούτε τον ίδιο της τον εαυτό. Το Κράτος, στην προσπάθεια του να επιβίωση είναι υποχρεωμένο να καταφεύγη σε μέτρα που το τοποθετούν έξω από την φυσιολογική λειτουργία των ίδιων του των θεσμών.

Δεν πρόκειται μόνον για μια κατάστασι πολέμου με ενδημικό χαρακτή­ρα, ούτε για τις συνέπειες του, όπως περιοριστικά μέτρα, λογοκρισία εφημερίδων, κυβερνητικές φυλακές και όλα τα σχετικά. Πρόκειται για την δημιουργία μιας κυβερνήσεως, η οποία ενώ γεννιέται μέσα από το Κοινοβουλευτικό σύστημα, δεν πρόκειται να επιζήση περισσότερο από μισή ώρα, μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο.

Πρόκειται για μια κυβέρνησι η οποία στην προσπάθεια της να απολαύση την εφήμερη αυταπάτη ότι υπάρχει, πρέπει να κρατήση κλειστά τα Κόρτες εξαντλώντας όλα τα προβλεπόμενα από το Σύνταγμα χρονικά όρια.

Συνεπώς θα ζήσωμε για μια περίοδο ενός μηνός κάτω από καθεστώς (41) δικτατορίας - και έχουμε εκ των προτέρων πείρα για το πόσο σωστή και το πόσο αυστηρή είναι! - του Ριζοσπαστικού κόμματος, δίχως φυσικά να αισθανθούμε την έλλειψι των καθημερινών «παρεκτροπών" , όπως η δολοφονία, η επίθεσις και ο εκφοβισμός εκείνου - ο οποίος φαινομενικά ηττήθη τον Οκτώβριο - αλλά παρ' όλα αυτά διακηρύσσει ότι προετοι­μάζεται για την «ρεβάνς».

Και όταν θα περάση ο μήνας αυτός; Όταν εξανεμισθή κάθε πιθανότης συμβιώσεως, θα είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να διαλύση το κοινοβούλιο.

Μοιραία οι εκλογές θα οδηγήσουν σ' έναν αγώνα μεταξύ των δύο εκτροχιασμένων παρατάξεων. Της Δεξιάς και της Αριστεράς. Ποιος θα είναι ο νικητής;

Για να το γνωρίζωμε πρέπει πρώτα να εξετάσωμε τι αντιπροσω­πεύουν σήμερα οι «Δεξιές» και οι « Αριστερές» παρατάξεις στην  Ισπανία.

ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ»:

Οι «Αριστερές» είναι πολυαριθμότερες (δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Αριστερά συμπεριλαμβάνει το σύνολο σχεδόν της απεράντου προλετα­ριακής μάζης) ορμητικότερες, διαθέτουν μεγαλύτερη πολιτική ικανότητα είναι όμως αντεθνικές

Αφήνοντας στην άκρη τις τεχνητές κομματικές ονομασίες, οι «Αριστε­ρές» χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες:

1- Από αστούς διανοουμένους ξένης προελεύσεως, οι οποίοι διείσδυ­σαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους εξ αιτίας της επιδράσεως των διεθνιστικών οργανώσεων' ειδικά αυτό το τμήμα της αριστεράς, είναι ανίκανο να νοιώση τους δεσμούς του με την Ισπανία. Έτσι δέχεται δίχως διαμαρτυρία όλες εκείνες τις τάσεις οι οποίες έχουν σαν στόχο την διάλυσι της  Ισπανικής ενότητας.

2- Από μια προλεταριακή μάζα, η οποία έχει απορροφηθή τελεσίδικα από τον Μαρξισμό. Η Σοσιαλιστική πολιτική, εύστοχα και αποφασιστικά, έχει σχεδόν κατορθώσει να εκρίζωση από την μάζα αυτή το Ισπανικό αίσθημα, αντικαθιστώντας το με το τρομερό νόημα της ζωής ως ενός καθαρά ταξικού αγώνος.

Όλα όσα δεν έχουν σχέσι με το προλεταριάτο, δεν την ενδιαφέρουν κατά συνέπεια είναι ανίκανη να ενστερνισθή τις Εθνικές εκείνες άξιες που δεν έχουν σχέσι με το προλεταριάτο.

Αν τέλος ο Μαρξισμός θριάμβευση, θα εκμηδένιση και εκείνους τους αστούς της αριστεράς οι οποίοι τώρα του χρησιμεύουν ως σύμμαχοι   Η Ρωσική εμπειρία είναι περίτρανη απόδειξις.

ΟΙ ΔΕΞΙΕΣ:

Και οι «Δεξιές»; Οι «Δεξιές» κάνουν εκκλήσεις σε υψηλά ιδανικά: την (42) Πατρίδα, την Παράδοσι, την Εξουσία... Παρ' όλα αυτά, ούτε κι'  αυτές είναι πραγματικά Εθνικές. Αν ήσαν, αν κάτω από τις ωραίες λέξεις δεν έκρυβαν ένα ταξικό συμφέρον, δεν θα δίσταζαν να αντιταχθούν, αντί να υπερασπίζουν τα άδικα κοινωνικά μέτρα.

Για την ώρα, η Ισπανία είναι μια χώρα μάλλον φτωχή. Μέχρις ότου η ζωή του μέσου Ισπανού αποκτήση μια κάποια ανθρωπινή ευπρέπεια, είναι ανάγκη να υποβληθούν σε θυσίες όλοι αυτοί οι ευνοούμενοι του πλούτου. Αν οι «Δεξιές» (στις οποίες συνωστίζονται πολλοί ευνοούμενοι του πλούτου) εγνώριζαν το πραγματικό αίσθημα της Εθνικής Συμπαραστά­σεως, θα είχαν αρχίσει την στιγμή αυτή να συμμερίζονται την σκληρή ζωή του λαού προχωρώντας στην θυσία των υλιστικών τους προνομίων.

Μόνο τότε θα είχαν το ηθικό δικαίωμα να παρουσιάζονται σαν υπερασπιστές των μεγάλων πνευματικών άξιων.

Αλλά τώρα, εφ' όσον εξακολουθούν να υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια το ταξικό τους συμφέρον, ο πατριωτισμός τους δεν είναι άλλο από μια άχρηστη λέξις. Μοιραία, ο υλισμός τους συναγωνίζεται εκείνον των Μαρξιστών.

Επιπλέον, όλες σχεδόν οι «Δεξιές», παρ' όλη την προσπάθεια τους να στολίσουν με σύγχρονη σοβαρότητα τις διακηρύξεις τους, όπως ισχυρό κράτος, συντεχνιακή οργάνωσις κ.λ.π., σέρνουν πίσω τους ένα φορτίο με πράγματα πεθαμένα, τα οποία τους αφαιρούν φαντασία και λαϊκή βάσι.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ

Ούτε οι «Δεξιές» αλλά ούτε οι «Αριστερές» διαθέτουν το σωστό φάρμακο.

Η νίκη της μιας, απαιτεί την ήττα και την ταπείνωσι της άλλης. Δεν μπορεί να υπάρξη  Εθνική ομοψυχία, όταν η Πατρίς ευρίσκεται χωρισμένη στα δύο αυτά αδιάλλακτα κομμάτια: εκείνο των ηττημένων, πλημμυρισμέ­νων από πίκρα για την ήττα και εκείνο των νικητών, οι οποίοι εορτάζουν τον θρίαμβο τους.

Μια γόνιμη συνύπαρξις επιτυγχάνεται μόνον στην περίπτωσι κατά την οποία η πολιτική δεν εξαρτάται από κανένα κόμμα και από καμιά πολιτική τάξι, άλλα ευρίσκεται αποκλειστικά στην υπηρεσία της  Ισπανίας, διασφα­λίζοντας το μέλλον και την ενότητα της, επιλύοντας τα προβλήματα των  Ισπανών με μόνο κριτήριο την δικαιοσύνη και το συμφέρον της Πατρίδος.

Μια παρόμοια τάσις, απηλλαγμένη από μικροφιλοδοξίες, θα έχη -οφείλομε να το παραδεχθούμε - ελάχιστες δυνατότητες να καταλάβη την εξουσία, τόσο δια των νομίμων, όσο και δια των παρανόμων οδών.

Δεν θα μπόρεση να καταλάβη την εξουσία δια των νομίμων οδών, γιατί οι εκλογές, περισσότερο από μια σύγκρουσι ιδανικών, είναι ένα παιχνίδι συμφερόντων. Πράγματι, κάθε εκλογεύς ψηφίζει υπέρ του υποψηφίου ο (43) οποίος τον συμφέρει περισσότερο. Από την άλλη πλευρά, δεν θα μπόρεση να καταλάβη την εξουσία δια των παρανόμων οδών, γιατί τα σύγχρονα Κράτη, εφοδιασμένα με τελειωτάτους σε οργάνωσι στρατούς, είναι στην πράξι πανίσχυρα.

Το  Εθνικό κίνημα, στην προσπάθεια του να καταλάβη την εξουσία, θα θριάμβευση μόνον σε μία περίπτωσι: Όταν οι ένοπλες δυνάμεις σταθούν στο πλευρό του, ή, τουλάχιστον, δεν προσπαθήσουν να του κλείσουν τον δρόμο.

Να λοιπόν, μπροστά σας Στρατιωτικοί, μια υπόθεσις, η οποία μοιραία θα γεννήση μέσα σας ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Αν κάποια ημέρα - όταν όλοι θα είναι κουρασμένοι από τις «Δεξιές» και τις «Αριστερές», από ένα Κοινοβούλιο φλύαρο και από μια άθλια ζωή, απογοητευμένοι από τις κωλυσιεργίες και τις αδικίες - μια δραστήρια νεολαία θα απεφάσιζε να επιχείρηση την κατάληψι της εξουσίας, για να αρχίση υπεράνω κομμάτων και τάξεων, μια πολιτική Εθνικής  Ολοκλη­ρώσεως, εσείς αξιωματικοί πώς θα αντιδρούσατε;

Θα τηρούσατε τυφλή υπακοή στο τυπικό μέρος του καθήκοντος σας, πνίγοντας με τον τρόπο αυτό την μοναδική υποσχόμενη ελπίδα; Ή θα κατορθώνατε να υπακούσετε στο άλλο, πολύ πιο φορτωμένο από ένδοξη υπευθυνότητα: το χρέος, να παρουσιάσετε τα όπλα, με φιλική συμπε­ριφορά, μπροστά στις σημαίες τις καλύτερης Ισπανίας; 

ΟΙ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΙ

Μαντεύω τους ενδοιασμούς πολλών στρατιωτικών. «Εμείς - θα πούνε -δεν έχομε το δικαίωμα της πολιτικής γνώμης. Την στιγμή κατά την οποίαν ασκούμε το καθήκον μας, δεν έχομε το δικαίωμα να κρίνωμε κατά πόσον έχει δίκαιο το κράτος, ή αυτοί οι οποίοι επιτίθενται εναντίον του' πρέπει να περιορισθούμε σιωπηλά στην υπεράσπισί του».

Προσοχή όμως: Είναι βεβαίως αλήθεια το γεγονός, ότι οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα πολιτικής γνώμης- αυτό όμως πρέπει να συμβαίνη όταν οι πολιτικές διαφορές δεν ξεφεύγουν από τα όρια της Συνταγματικής τάξεως, όταν η ζωή της Πατρίδος συνεχίζεται, προστα­τευόμενη από ένα κοινό σε όλους πλέγμα πεποιθήσεων, το οποίο εγγυάται την βάσι της συνεχείας της. Ο Στρατός, πάνω απ' όλα, είναι εγγύησις της σταθερότητος και για τον λόγο αυτό, δεν πρέπει να επεμβαίνη στις περιστασιακές πολιτικές διαμάχες. Όταν όμως διατρέχη κινδύνους η ίδια η σταθερότητα, όταν κινδυνεύη η ίδια η ύπαρξις της Πατρίδος - η οποία, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, απειλείται με διαμελισμό - τότε ο Στρατός είναι υποχρεωμένος να σταθμίση την κατάστασι και να αποφασίση.

Αν, από καθαρά τυπική ερμηνεία της αποστολής του, μείνη αμέτοχος, θα διατρέξη κίνδυνο να βρεθή, μέσα σ' ένα βράδυ, δίχως αυτήν, την (44)  οποία είχε ορκισθή να υπηρετή.

Μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής, ο Στρατός μπορεί να υπερασπισθή την σταθερότητα μόνον μ' έναν τρόπο: δια των όπλων.

Από καταβολής κόσμου, αυτό γίνεται.

 Ο ίδιος ο Σπένγκλερ έχει πει: «Την τελευταία στιγμή, ευρέθη πάντα μία ομάς στρατιωτικών δια να σώση τον πολιτισμόν».

Στρατιωτικοί της  Ισπανίας- είτε το θέλετε είτε όχι, στα χρόνια κατά τα οποία ο Στρατός καλείται να διατήρηση την μοναδική ύπαρξι και το καθ' ολοκληρία αποκαλυπτικό μέσον μιας ιστορικής συνεχείας, για μία ακόμη φορά το βάρος της αποστολής πέφτει στους ώμους του Στράτου: να αντικαταστήση ένα ανύπαρκτο κράτος. 

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΜΙΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΣ

Τοποθετώντας τις τύχες της Ισπανίας στα χέρια του Στρατού, χρειάζεται να προβλεφθούν δύο αντικρουόμενα εμπόδια, τα οποία μπορούν να υπονομεύσουν την επιτυχία.

Το πρώτο είναι η υποτίμησις, το δεύτερο είναι η υπερεκτίμησις των ικανοτήτων.

Υποτίμησις των ικανοτήτων: Αυτό θα συμβή στην περίπτωσι κατά την οποίαν ο Στρατός αναλαμβάνει τον υπερβολικά συντηρητικό ρόλο του ανατροπέως, με πρόθεσι να εναπόθεση το γρηγορότερο την εξουσία σε χέρια ξένα. Στην περίπτωσι αυτή δια­φαίνονται δύο λύσεις εξ ίσου λανθασμένες:

α) Μια κυβέρνησις, αποτελούμενη από προσωπικότητες. Παρόμοια συγκέντρωσις προσωπικοτήτων, με μοναδικό κριτήριο την φήμη τους και χωρίς να ληφθούν υπ' όψιν οι πολιτικές αρχές τους, θα μπορούσε να καταστρέψη την υπέροχη αυτή Εθνική ευκαιρία. Το Κράτος είναι κάτι περισσότερο από το σύνολο κάποιας τεχνικής, κάτι περισσότερο από μια καλή διοίκησις. Είναι ο ιστορικός φορεύς της δημιουργίας του μέλλοντος ενός λαού. Δεν είναι δυνατόν να οδηγής έναν λαό, δίχως να έχης ξεκαθαρισμένες απόψεις για το μέλλον του.

Όμως η ερμηνεία αυτού του μέλλοντος, όπως και τα μέσα για την πραγματοποίησί του, γεννούν τις διάφορες πολιτικές θέσεις.

Η ομάδα των προσωπικοτήτων με τις ασυμβίβαστες πολιτικές ιδέες, θα κατάληξη να εξασκή μια λίγο - πολύ μέτρια πολιτική. Εστερημένη λαϊκού ενθουσιασμού, είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων σε μαρασμό, 

β) Μια κυβέρνησις συνασπισμού, αποτελουμένη από τους αντιπροσώπους των διαφόρων κομμάτων.  Η λύσις αυτή θα προσέθετε στα μειονεκτή­ματα της και την πρωταρχική εσωτερική στειρότητα της πρώτης λύσεως. Με λίγα λόγια θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την επιστροφή στην κομματική πολιτική. Στην κομματική πολιτική της Δεξιάς, γιατί όπως είναι (45) ευνόητο, οι «Αριστερές» θα απέφευγαν κάθε συμμετοχή.

Κατά συνέπεια, ότι θα μπορούσε να θέση τις βάσεις ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος, θα εξηναγκάζετο να κατευθυνθή, για μια ακόμη φορά, προς το συμφέρον και τον θρίαμβο μιας και μόνης τάξεως...

Αυτοί θα ήσαν οι κίνδυνοι εξ αιτίας μιας υποτιμήσεως των ικανοτήτων.

 Αλλά και το αντίθετο, δεν θα ήταν λιγότερο επίφοβο.

Υπερεκτίμησις των ικανοτήτων. Ας κάνωμε πρώτα μια διευκρίνησι' δεν πρόκειται για τις ατομικές φιλοδοξίες των Στρατιω­τικών, αλλά για την ίδια την  Ιστορική φιλοδοξία.

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβή την στιγμή κατά την οποία οι Στρατιωτικοί, έχοντας συνείδησι του γεγονότος ότι είναι αναγκαία η αφύπνησις του αισθήματος μιας συλλογικής προσπαθείας και μιας ερμηνείας της ιστορικής στιγμής, θα επιχειρούσαν μόνοι τους παρόμοια αφύπνησι αν δηλαδή οι στρατιωτικοί, εκτελεστές ή συνεργοί του πραξικοπήματος, εξεδήλωναν την πρόθεσι να ανακαλύψουν μόνοι τους το Δόγμα του Νέου Κράτους, χαράσσοντας τον προσανατολισμό του.

Όμως, οι Στρατιωτικοί δεν διαθέτουν την απαραίτητη πολιτική εμπέδωσι για να επιχειρήσουν παρόμοια προσπάθεια. Αν ήθελα να κολακεύσω τον Στρατό - όπως κάνουν τόσοι και τόσοι - θα του απέδιδα κάθε ικανότητα. Όμως, επειδή γνωρίζω αυτό που ο Στρατός αντιπροσωπεύει, το απέραντο σύνολο των σιωπηλών ηρωικών και άθικτων αρετών που περικλείει, κάθε προσπάθεια να τον κολακεύσω θα μου φαινόταν απρέπεια Για τον λόγο αυτό, λέγω τα πράγματα όπως ακριβώς τα σκέπτομαι. Στον πολιτικό τομέα, ο Στρατός έχει μια ατελή θεώρησι των καταστάσεων. Στην προσπάθεια του να δώση πολιτικές λύσεις, κάνει σφάλματα τα οποία οφείλονται στην αφελή ευπιστία του. Τέλος από έλλειψι Δογματικής αυτοτελείας, υποβλητικής διαλεκτικής, σταθερής λαϊκής και Νεολαιίστικης παρουσίας, δεν είναι σε θέσι να συγκεντρώση γύρω του μεγάλες μάζες πολιτών.

Δεν θα ξεχάσωμε την περίπτωσι του Στρατηγού Πρίμο ντε Ριβέρα Αν και ήταν διαποτισμένος από Πατριωτισμό, γενναιότητα και πρωτοφανή εξυπνάδα δεν κατόρθωσε να έμπνευση εκείνον τον μακροχρόνιο ενθουσιασμό, από έλλειψι μιας υποβλητικής θεωρήσεως της Ιστορίας. Η Πατριωτική Ένωσις, δίχως δογματική ουσία, παρ' όλες τις καλές της προθέσεις, έπεσε στο κενό.

Κύριοι Αξιωματικοί.

Αν η Πρόνοια θελήση να εμπιστευθή στα χέρια σας, για μια ακόμη φορά, τα πεπρωμένα της Πατρίδος, σκεφθήτε ότι θα είναι ασυγχώρητο αν αποφασίζατε να βαδίσετε στον ίδιο δρόμο του παρελθόντος.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε, ότι αυτός ο οποίος ισοπεδώνει το σύνολο των κανόνων ενός Κράτους, αναλαμβάνει την υποχρέωσι να δημιουργήση ένα (46) νέο κράτος και όχι την φαινομενική αποκατάστασι της τάξεως και η δημιουργία ενός Νέου Κράτους, απαιτεί ένα τολμηρό και ώριμο νόημα της  Ιστορίας και της πολιτικής και όχι μια απερίσκεπτη εμπιστοσύνη στις προσωπικές ικανότητες για αυτοσχεδιασμό.

Η ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ  ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΣ

Ο Στρατός, όχι μόνον θα εξαγνίση το αμάρτημα της τυπικής απει­θαρχίας του, αλλα θα στευθή με δόξα, αν θα κατορθώση να εντόπιση την αποφασιστική ώρα και την κατάλληλη στιγμή της επεμβάσεως του.

Η Ευρώπη προσφέρει πλούσια παραδείγματα, τα οποία βοηθούν στην εντόπισί της. Οι λαοί οι οποίοι έχουν ξαναβρεί τον δρόμο της σωτηρίας δεν ενεπιστεύθησαν τους εαυτούς τους σε συγκεχυμένες πλειοψη­φίες, αλλά ακολούθησαν αποφασιστικά μια φλογερά  Εθνική, προνοητική και γεμάτη πάθος μειοψηφία.

Παρόμοιες μειοψηφίες, μπορούν να ενώσουν ένα λαό αντιθέτως, ένα όμορφο συνονθύλευμα, αποτελούμενο από ετερογενή στοιχεία, δεν ενώνει κανένα. Ο Στρατός πρέπει να ελπίζη σ' εκείνους, με τους οποίους αισθάνεται ταύτισι, σ' εκείνους, οι όποιοι διαθέτουν πέρα από μία στρατιωτική αντίληψι της ζωής, μια πλήρη αφοσίωσι σε δύο βασικές αρχές: Στην Πατρίδα, σαν φιλόδοξο σύμβολο και σαν μοναδική βάσι συνυπάρξεως των  Ισπανών, η οποία εκφράζει την δίχως επιφυλάξεις Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έτσι, όπως ό Στρατός είναι Εθνικιστικός, Ενωτικός και υπεράνω τάξεων (αν μάλιστα ληφθή υπ' όψιν ότι μέσα στους κόλπους του συζούν άνθρωποι κάθε κοινωνικής προελεύσεως, οι οποίοι έχουν τάξει τούς εαυτούς τους στην υπηρεσία της Πατρίδος) με τον ίδιο τρόπο, η Ισπανία, προστατευομένη από τον Στρατό, οφείλει να δημιουργήση από την αρχή ένα  Ενωτικό μέλλον, το οποίο θα είναι ταυτοχρόνως Ολοκλη­ρωτικό και Εθνικό.

Κάτι τέτοιο δεν είναι φυσικά θέμα συνταγών (όλα σχεδόν τα κόμματα, ακόμη και τα πιο μικρά, έχουν εισάγει στα προγράμματα τους κάποια συντεχνιακή αρχή, η οποία θεωρείται της μόδας) είναι θέμα ιδιοσυ­γκρασίας. Οι δίχως πίοτι συνταγές δεν έχουν την παραμικρή άξια' το ίδιο ισχύει και στον Στρατό. Η τακτική και οι εσωτερικοί κανονισμοί δεν θα χρησίμευαν σε τίποτα, αν δεν συνοδεύονταν από ένα τονισμένο πνεύμα του χρέους και της τιμής.

Ελάχιστα θα ενδιέφερε αν οι κάτοχοι της εξουσίας θα ήσαν πολύ ή λίγο συνηθισμένοι στην τέχνη της διαχειρήσεως· τα έμπειρα στην τεχνική της διαχειρήσεως πρόσωπα, μπορούν να επιστρατευθούν με ευκολία. Αντι­θέτως, εκείνο το οποίο είναι βασικό, είναι το Πολιτικό και το Ιστορικό νόημα του κινήματος, η κατανόησις της άξιας του για το μέλλον.(47)

Ιδού τι πρέπει να έχη ξεκαθαρισμένο μέσα στο μυαλό του αυτός ο οποίος διοικεί.

Η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ

Όσο και αν ó φόβος μας μήπως και λαθέψωμε μπορεί να καθυστέρη­ση την τελική μας απόφασι, χρειάζεται να βαδίσωμε πολύ σύντομα προς την σωτηρία της Ισπανίας.

Η ακολουθημένη στρατηγική πολλών χωρών με υπερπληθυσμό, με υψηλή βιομηχανική ανάπτυξι, απομάχων του μεγάλου πολέμου, παρουσιά­ζεται ευκολότερη για την τεραστία και αραιοκατοικημένη Ισπανία...

Λείπει μόνον εκείνο το μαγικό σημάδι, καμωμένο από ενθουσιασμό και πίστι, το οποίο θα την αφυπνίση. Όπως στα παραμύθια, η Ισπανία είναι αιχμάλωτη της χειρότερης και της δολιότερης μαγείας- μια μέτρια, δειλή, στείρα και αλλοπρόσαλλη πολιτική, την καταδικάζει σε παράλυσι.

Οι ιππότες οι οποίοι θα τρέξουν να την βοηθήσουν, ήδη συγκεντρώ­νονται.

Κάποια μέρα, Ισπανοί Αξιωματικοί και Στρατιώτες, θα τους δήτε να εμφανίζωνται μπροστά σας.  Εκείνη θα είναι η αποφασιστική στιγμή.

Οι ριπές ή η σιωπή των όπλων σας, θα κρίνουν αν η Ισπανία θα πρέπη να έξακολουθή να ζη μέσα στην χαύνωσι, ή αν θα πρέπη ν' άνοιξη την ψυχή της στην ελπίδα, να αποκτήση μια αξιοπρέπεια.

Σταθμίστε καλά αυτές τις σκέψεις, πριν διατάξετε το «Πυρ».

Σκεφθήτε, ότι υπεράνω όλων των άρθρων ενός κανονισμού, οι αποφασιστικές ευκαιρίες ενός λαού κατά την διάρκεια των αιώνων είναι σπανιότατες.

Είθε ο Θεός να σας φώτιση να ενεργήσετε αυτή την δύσκολη ώρα κατά τον σωστότερο τρόπο. Ζήτω η  Ισπανία.

Χοσέ - Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβιέρα

Αρχηγός της Φάλαγγος και των J.O.N.S.