ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΒΛΑΧΟΣ: ΟΙ κ.κ. ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ...

Αν όλοι όλων των κομμάτων οι βουλευ­ταί ήσαν εχθροί του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, αν δεν είχον ως επάγγελ­μα ν' αποδίδουν Βουλάς και κοινοβουλευτικάς Κυβερνήσεις αλλά δικτάτορας και δικτατορίας, αν ήσαν εντεταλμένοι όχι να εξαίρουν και να βοηθούν την χρη­σιμότητα του θεσμού αλλά να εξευτελί­ζουν και ν' αχρηστεύουν αυτόν, και τότε πάλιν οι κ.κ. βουλευταί δεν θα διεχειρίζοντο τόσον επιζημίως δι' εαυτούς και αυτό το επάγγελμα των.

Διότι πράγμα­τι, τελευταίως νομίζει κανείς ότι αγωνί­ζεται εις έκαστος εξ αυτών να πείση τους πολίτας περί της ιδίας του αχρη­στίας και, ων πτωχός αριθμός και πρό­σωπον βωβόν και πέμπτος τροχός, βιάζεται να διαλαλήση τας ιδιότητας του αυτάς δημοσία ίνα τας πληροφορηθούν όλοι, ίνα μη πλανώμενός τις πολίτης τας αγνοή.

Προ τινος, βουλευτής ο κ. Ε. Βενιζέλος και αρχηγός βουλευτών, έλεγεν από του βήματος της Βουλής προς τον κ. Τσαλδάρην  ότι, προκειμένου να σχηματίση  αυτός, ο κ. Τσαλδάρης, Κυβέρνησιν θα ηδύνατο "να του δανείση αριθμόν τινα βουλευτών". Και οι βουλευταί ήκουσαν απαθείς και βωβοί την πρότασιν του προχείρου αυτού δανεισμού των, πρότασιν την  οποία θα συνεζήτουν και πρόβατα αν επληροφορούντο ότι πρόκειται να  μετατεθούν από στάνης εις στάνην.

Αλλά  μη οι βουλευταί αυτοί δεν ήσαν οι ίδιοι , εντελώς οι ίδιοι, οι οποίοι, προκει­μένου περί του σημαντικωτάτου ζητήματος των καλυμμάτων, έδωσαν και εις διάστημα ενός έτους δύο λύσεις διαφό­ρους;... Ανήκοντες ως πλειοψηφία εις την οικουμενικήν του 1927, εψήφισαν ό­τι τα καλύμματα —επρόκειτο περί υπερχιλίων εκατομμυρίων— ανήκουν εις την Εθνικήν, και αυτομολήσαντες μίαν νύκτα εις την σκηνήν του κ. Ε. Βενιζέλου εψήφισαν μετ' ολίγον, εις τα 1928, ότι τα καλύμματα ανήκουν εις το Δημόσιον. Ούτω εις πάσαν περίστασιν, πάσαν ευκαιρίαν, πάσαν σπουδαίαν στιγμήν της ζωής του τόπου αυτού, οι βουλευταί, οι οποίοι επί τέλους στοιχίζουν ήμισυ εκατομμύριον έκαστος εις το Κράτος, δεν βλέπουν κανένα λόγον, δεν αισθάνονται καμμίαν ανάγκην να δικαιολογήσουν την υπαρξίν των, τον μισθόν των, την χρησι­μότητα του θεσμού τον οποίον εκπρο­σωπούν.

Και τώρα;... Τώρα, αφού προ τίνος είχον συγκεντρωθή άλαλοι και βωβοί περί το Κυβερνείον δια να πληροφορηθουν με­τά την ορκωμοσίαν τίνα Κυβέρνησιν με ποίον άγνωστον πρόγραμμα θα υποστη­ρίξουν, τώρα, προκειμένου περί ενός ση­μαντικωτάτου ζητήματος, του νόμου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ζητήματος περί ου όλοι θέλουν να έχουν γνώμην και δια το οποίον ακούεται ότι επιστημονι­κοί, εμπορικοί, βιομηχανικοί Σύλλογοι, και αυτός ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρ­νασσός», συνεδριάζουν από ημερών, ζη­τήματος περί του οποίου γράφουν και συζητούν από των στηλών των εφημερί­δων νέοι και παλαιοί επιστήμονες, μόνοι αυτοί οι κ.κ. βουλευταί δεν έχουν, δεν θέλουν να έχουν και διακηρύσσουν δημο­σία ότι δεν θέλουν να έχουν γνώμην. Την γνώμην των επί του ζητήματος αυτού την μεταφέρει και την διαχειρίζεται εν αγνοία των ο έμπιστος φίλος του τέως Πρωθυπουργού κ. Σκουλάς. Ο κ. Σκουλάς βλέπει τον κ. Βενιζέλον, βλέπει έπει­τα τον κ. Παπαναστασίου, συζητεί μαζί των, επιμένει, υποχωρεί και, αναλόγως, εις το ίδιον αυτοκίνητον μεταφερομένη, υποχωρεί ή επιμένει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι διακόσιοι είκοσι πέντε πατέρες του Έθνους, τους οποίους δια να έχουν γνώμην και να κυβερνούν και να σκέπτωνται εξέλεξε ο λαός ιδία βουλήσει και τους οποίους πληρώνει —εκατόν και πλέον εκατομμύρια. Και επί τέλους, μετά τας επισκέψεις και τας συζητήσεις και τας διαπραγματεύσεις του κ. Σκουλά, παρουσιάζεται επίσημον ανακοινω­θέν. Και τι λέγει;... Ότι επί τέλους οι κ.κ. βουλευταί συνεσκέφθησαν μετά του αρχηγού των και έλαβον αποφάσεις και αι αποφάσεις των αυταί συνοψίζονται εις την άρνησίν των όπως ψηφισθή αμέσως το νομοσχέδιον εις το σύνολον, αλλά νά ψηφισθή... μισό και μισό. Διότι ούτω και τα προσχήματα  σώζονται και των φρονίμων ανθρώπων γίνεται    κατά τύπους το κέφι και κολακεύονται αι μάζαι , οι πολλοί αυριανοί εκλογείς...

Δια το κατάντημα αυτό των κ.κ βουλευτών , ενώ έπρεπε πρώτοι αυτοί να λυπούνται, λυπούμεθα βαθέως ημείς , διότι τι ημείς πιστεύομεν εις την χρησιμότητα του θεσμού τον οποίον κακοποιούν.

Το κοινοβούλιον, παρ' όλα τα ελαττώματά του , παρ' όλας του τας αδυναμίας , είναι πολίτευμα , είναι  θεσμός, ενώ αι δικτατορίαι και οι δικτάτορες είναι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι εις την Ελλάδα προ πάντων, είναι κάποτε πατριώται και σώζουν, άλλ' είναι συχνότατα και κακής  υποστάθμης κακά αποβράσματα και κα­ταστρέφουν. Θα ηθέλαμε λοιπόν να μείνη και να ζήση και να στηριχθή το κοινοβούλιον ως πολίτευμα, ως θεσμός. Αλλά  δια να συμβή αυτό, πρέπει να το θέλουν οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι, οι κ.κ. βουλευταί. Και αυτοί, δεν το θέλουν.

(4 Ιουνίου 1932)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: Η ΣΦΑΙΡΑ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΒΛΑΧΟΣ: ΟΙ κ.κ. ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

XIX Τάγματα ασφαλείας.

Η κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας εκτοξευθείσα υπό του «ειδικού» επιτρόπου κατηγορία είναι ότι, τα σώματα ταύτα εδημιουργήθησαν δια να προκαλέσουν εμφύλιον σπαραγμόν προς όφελος των εχθρών της πατρίδος. Ανέλυσεν ωραιότατα ο πατήρ μου εις το οικείον μέρος της λογοδοσίας του την κατάστασιν, ην τα τάγματα εκλήθησαν να αντιμετωπίσουν, την μέχρι της δημιουργίας των τρομοκράτησιν των εθνικιστών υπό των ανατροπέων και την λυσσαλέαν αντίδρασιν, έμμεσον και άμεσον, ην προέβαλλον οι Γερμανοί και οι Ιταλοί, επιζητούντες όπως ο πατήρ μου εν τέλει εγκαταλείψη την πρόθεσιν του σχηματισμού των.

Αλλά και όλοι σχεδόν οι μάρτυρες κατηγορίας μεταξύ των οποίων και ο κ. Θεμ. Σοφούλης, ο στρατηγός Γυαλίστρας, ο στρατηγός Μελισσηνός, ο καθηγητής κ. Μπαλής, ο συνταγματάρχης Καλφαρέντζος κ.α κατέθεσαν, ότι τα Τάγματα εδημιουργήθησαν δια την κατά του ΕΑΜ—ΕΛΑΣ άμυναν των πολιτών, την πεποίθησιν δε ταύτην είχεν, ως εκ πλείστων λόγων του εμφαίνεται, και ο κ. Τσώρτσιλ, δηλώσας ολίγον προ της απελευθερώσεως μας, ότι οι άνδρες των Ταγμάτων θα είχον χρησιμοποιηθή κατά του εχθρού, εάν δεν ευρίσκοντο εις την ανάγκην να αμυνθούν κατά των εγκληματιών του ΕΛΑΣ. Η δημιουργία των σχηματισμών αυτών ήτο απολύτως αναγκαία, εάν δε δεν υπήρχεν εν Αθήναις το σύνταγμα ευζώνων, ασφαλώς οι κομμουνισταί θα είχον καταλάβη την πόλιν τας τελευταίας ημέρας του Σεπτεμβρίου 1944, ότε ελάχισται Γερμανικαί δυνάμεις υπήρχον εν τη πρωτευούση και βεβαίως δεν θα ήτο δυνατή τότε η απόβασις αγγλικών δυνάμεων ως και η ενταύθα εγκατάστασις της Κυβερνήσεως Παπανδρέου. Οι κομμουνισταί, εννοούντες ότι δεν θα ηδύναντο να γίνουν κύριοι των Αθηνών εκ των έξω, λόγω του ότι αι προς την πόλιν διαβάσεις κατείχοντο υπό των Γερμανών ισχυρώς, επεχείρησαν να πραγματοποιήσουν το σχέδιόν των τούτο εκ των έσω. Προς τον σκοπόν αυτόν, ήδη από της συνθηκολογήσεως της Ιταλίας, ήρξαντο διοχετεύοντες εντός της πόλεως άνδρας και πολεμικόν υλικόν, διοργανούντες συνάμα τον αποκληθέντα εφεδρικόν ΕΛΑΣ. Αλλά τα Τάγματα εφρόντισαν εγκαίρως να ματαιώσουν τα σχέδια ταύτα. Δια της αναφερθείσης ήδη εκκαθαρίσεως των στρατιωτικών νοσοκομείων, δια των διεξαχθεισών» εις τας συνοικίας ιδίως, συστηματικών ερευνών προς ανακάλυψιν όπλων και πυρομαχικών και δια της συλλήψεως πλείστων στελεχών του κομμουνιστικού κόμματος, εξηρθρώθη τελείως η εις την πρωτεύουσαν και τον Πειραιά, δύναμις των οργανώσεων αυτών.
Αντιληφθέντες τότε τον μεγάλον δι' αυτούς και τον αγώνα τους κίνδυνον, αποφασίζουν οι ιθύνοντες των οργανώσεων αυτών την άρδην μεταβολήν των σχεδίων δράσεως των.
Ούτω, κατά Σεπτέμβριον 1944, εκπρόσωποι της Π.Ε.Ε.Α. (κυβερνήσεως των βουνών) ζητούν να έλθουν εις επαφήν μετά του πατρός μου. τη μεσολαβήσει των, τότε Προέδρου και Γενικού Γραμματέως του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, κ. κ. Γεωργίου Δ. Ράλλη και Κ. Φ. Γιαννακοπούλου.
Αι προτάσεις των είναι : παράδοσις των Παλαιών Ανακτόρων και των σημαντικωτέρων δημοσίων κτιρίων των Αθηνών εις το ΕΛΑΣ, αναλαμβάνοντος εις αντάλλαγμα να εξασφαλίση την ζωήν και την περιουσίαν του Ιωάννου Ράλλη και των συνεργατών του. Ο πατήρ μου όμως αρνείται και να συζητήση ακόμη τας προτάσεις αυτάς : «Η αποστολή μου, απαντά, συνίσταται εις το να παραδώσω την πόλιν ελευθέραν από τους αναρχικούς εις τους συμμάχους και την αποστολήν ταύτην θα προσπαθήσω πάση θυσία να φέρω εις πέρας». Όντως δε την 13 Οκτωβρίου αι μεν συμμαχικαί δυνάμεις εισήρχοντο αμαχητί εις την πρωτεύουσαν, ο δε ελληνικός λαός έβλεπεν στεφόμενον δι επιτυχίας το έργον το οποίον προ δεκαοκτώ μηνών είχεν αναλάβει ο Ι. Ράλλης. Ο κ. Παν. Κανελλόπουλος, κατά την σύσκεψιν της 28ης Δεκεμβρίου 1944, είπεν εις μίαν στιγμήν προς τον συμμετασχόντα ταύτης συν. Παρτσαλίδην, Γενικόν Γραμματέα του ΕΑΜ, τα εξής ; «Απορεί όλος ο κόσμος πως συνέβη να οχυρώσετε μέσα στας Αθήνας σπίτια» όταν κατά το διάστημα της Κατοχής δεν υπήρχε ούτε ένα οχυρωμένο. Ενώ ημείς είμεθα ανύποπτοι και συνεργαζόμεθα μαζύ σας με αθωότητα, σεις οχυρώνατε την Αθήνα..». Σφάλλεται ο κ. Κανελλόπουλος διατεινόμενος ότι «όλος ο κόσμος απορεί». Η απορία είναι ιδική του και των εν τη περιφήμω εκείνη Κυβερνήσει της «Εθνικής Ενότητος» συνεργατών του μόνον, διότι οι άλλοι Έλληνες γνωρίζουν καλώς, ότι η μη οχύρωσις κατά την κατοχήν των οικιών των Αθηνών οφείλεται εις τα Σώματα Ασφαλείας και κυρίως εις το Ευζωνικόν Σύνταγμα των Αθηνών, όπερ εις τον αγώνα του αυτόν κατά του κομμουνισμού έσχεν, από της 1ης Ιανουαρίου 1944 μέχρι της απελευθερώσεως, πλην των εις τραυματίας απωλειών του, 322 οπλίτας και 37 αξιωματικούς νεκρούς.
Αλλ ο σκοπός του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, όπως επιβάλη την ειδεχθή τυραννίδα του επί του Ελληνικού Λαού και τα απάνθρωπα μέσα, α εχρησιμοποίησεν προς επίτευξιν του σκοπού τούτου εμφανίζονται, μετά τραγικής εναργείας, εις τα εν Πελοποννήσω λαβόντα χώραν γεγονότα. Ούτω αι δυνάμεις των Ταγμάτων Πύργου και Μελιγαλά, αίτινες ως εμφαίνεται εκ των δημοσιευομένων εγγράφων είχον θέσει εαυτάς υπό τας διαταγάς της Κυβερνήσεως Παπανδρέου, προ της αποχωρήσεως των Γερμανών, και των οποίων οι διοικηταί είχον την αφέλειαν να επιτρέψουν εις τας δυνάμεις των ανταρτών να εισέλθουν εις τας πόλεις ταύτας, υπέστησαν επίθεσιν εκ των νώτων και οι περισσότεροι εξ αυτών εφονεύθησαν. Οι αντάρται κατόπιν ήρχισαν να επιδίδονται εις την σφαγήν των εθνικιστών κατοίκων των πόλεων αυτών, μόνον και μόνον διότι δεν ανήκον εις το Κ.Κ.Ε. Το αυτό ακριβώς συνέβη και εις το Αγρίνιον. Μόνον ο εν Πάτραις Διοικητής του Συντάγματος Ευζώνων συνταγματάρχης πεζικού Κουρκουλάκος είχε την πρόνοιαν να μη επιτρέψη την είσοδον των δυνάμεων του ΕΛΑΣ εις τη πόλιν, παρά τα διαβήματα και τας επιθέσεις των, και κατόρθωσε ούτω να αποφευχθή η καταστροφή της πόλεως και η σφαγή των κατοίκων της υπό των επιδόξων «απελευθερωτών» της.
Δεν παρέλειψαν, εννοείται, οι κομμουνισταί και οι τούτους συμπαθούντες -μένεα φυσικώ τω λόγω πνέοντες-να περιλάβουν εν τη συκοφαντική κατά των Ταγμάτων εκστρατεία των, την κακόβουλον διάδοσιν ότι ταύτα επετέθησαν κατά των εν Πελοποννήσω αποβιβασθέντων Άγγλων. Δεν θα ασχοληθώ με την απόσεισιν τόσων μωρών ψευδολογιών, παραπέμπω απλώς τους αναγνώστας εις το μέρος εκείνο του βιβλίου τούτου [1] εν ω δι εγγράφων αποδεικνύεται, ότι άπαντες οι ευζωνικοί σχηματισμοί Πελοποννήσου είχον ταχθή από της 12ης Σεπτεμβρίου υπό τας διαταγάς της Κυβερνήσεως «Εθνικής Ενότητος».
Eν τη κατά την δίκην καταθέσει του ο κ. Παν. Κανελλόπουλος διηπόρει και πάλιν, την φοράν ταύτην ερωτών, διατί τα Τάγματα δεν επολέμησαν τους Γερμανούς. Δεν επιθυμώ να σχολιάσω την απορίαν ταύτην του αρχηγού του Ενωτικού Κόμματος, αποβλέπων όμως εις όσους μετά τούτου καταβάλλουν, αν μη τι άλλο, ποιάν τινά προσπάθειαν προς την κατεύθυνσιν της καλής πίστεως οφείλω να είπω τα εξής : Κατά πρώτον λόγον, ότι τα Τάγματα είχον οπλισθή με όπλα γερμανικά προς αντιμετώπισιν του εκ των αναρχικών κινδύνου και ότι θα ήτο, από απόψεως στρατιωτικής ηθικής, άτιμον να χρησιμοποιηθούν τα όπλα ταύτα εναντίον των Γερμανών. Εις τούτο θα μοι αντιταχθή πάραυτα υπό της πλειονότητος, εξοικειωθείσης ατυχώς πλήρως κατά τα τελευταία έτη εις το κυριαρχήσαν πλέον εν τη συγχρόνω πολιτική και στρατιωτική ηθική δόγμα, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» θα μοι αντιταχθή, λέγω, ότι υποχρεώσεις του είδους της προαναφερθείσης δεν ήτο δυνατόν να νοηθούν υπάρχουσαι έναντι των Γερμανών, οίτινες τόσον συχνά είΐχον αθετήση τον λόγον τους κατά την εφαρμογήν του κοσμοκρατορικού των προγράμματος. Φρονώ μετά του πατρός μου, ότι ο κόσμος δια τον οποίον επολέμησαν αι πραγματικαί δημοκρατίαι αντλεί την ισχύν του εξ ορισμένων ηθικών αρχών, υπέρ της διασώσεως των οποίων—υποτίθεται τουλάχιστον — πως ηγωνίσθη, ότι αι αρχαί αύται πολύ περισσότεροι ή τα υλικά μέσα έφερον την νίκην και ότι πάντως μία παρασπονδία είναι παρασπονδία» είτε στρέφεται αύτη εναντίον Σκανδιναυού, είτε εναντίον Κάφρου.
Δεύτερον δέον να παρατηρηθή εις τον σεβαστόν «αντισυμβαλλόμενον του Κλάρα» και τους ομοφρονούντας ότι, ο κατά των Γερμανών αγών των Ταγμάτων, ενώ θα εξησθένιζε μοιραίως ταύτα και θα ημπόδιζε ούτω το έργον των, την άμυναν των Ελλήνων κατά του αναρχικού κινδύνου, θα συνεπήγετο εξ άλλου ολοσχερή πλέον καταστροφήν της πατρίδος μας, διότι εάν, λόγου χάριν οι σχηματισμοί Πελοποννήσου προέβαινον εις γενικήν σφαγήν των 2 ή 3 χιλιάδων Γερμανών αίτινες παρέμεινον εισέτι αυτοθι, δύναται τις να έχη αμφιβολίας περί των οργίων άτινα θα ελάμβανον χώραν ως αντίποινα εις την λοιπήν Στερεάν ή Βόρειον Ελλάδα και περί της εκτάσεως του θριάμβου ον θα είχον κατ αυτόν τον τρόπον προετοιμάση τα Τάγματα δια τους ερυθρούς οίτινες, καγχάζοντες από του ύψους των βουνών επί τη θέα της πυρπολουμένης Ελλάδος, δεν θα είχον πλέον ουδέν εμπόδιον ενώπιον των όπως, κατερχόμενοι εις τα κέντρα, εγκαταστήσωσι επί των ερειπίων την στυγνήν δικτατορίαν των ;
Ισχυρίζονται ακόμη οι των Ταγμάτων κατήγοροι, ότι ταύτα συμμετέσχον εις «μπλόκα» μετά Γερμανών. Και τούτο είναι ανακριβές. Οι Γερμανοί, άμα ως επληροφορούντο, ότι υπό των ευζωνικών σχηματισμών εγένετο εις τι σημείον των Αθηνών εκκαθαριστική επιχείρησις, χωρίς να ειδοποιήσουν την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, προσέτρεχον και αυτοί και συνελάμβανον Έλληνας. Εις τας πράξεις των ταύτας δεν εβοηθήθησαν υπό των Ταγμάτων, εξ αντιθέτου οι εις ταύτα υπηρετούντες αξιωματικοί αντέδρασαν πολλάκις κατά της τακτικής ταύτης και επετύγχανον ενίοτε να αφεθούν ελεύθεροι οι ούτω συλλαμβανόμενοι, ως εγένετο κατά το «μπλόκο» της Καλλιθέας την 28ην Αυγούστου 1944, οπότε» χάρις εις τας προσπαθείας του πατρός μου [2] και του διοικητού των σχηματισμών Ευζώνων συνταγματάρχου κ. Πλυτζανοπούλου. κατωρθώθη η απόλυσις 7.000 Ελλήνων συλληφθέντων υπό των Γερμανών.
Τα Τάγματα Ασφαλείας ήσαν απαραίτητα δια την κατά του ΕΛΑΣ άμυναν του πληθυσμού. Άνευ αυτών και της Χωροφυλακής προ πολλού εν Ελλάδι θα είχε εγκαθιδρυθή πολίτευμα ως του Τίτο. Τούτο και ο Λαός κάλλιστα είχεν εννοήση και εζήτει επιμόνως την δημιουργίαν παρομοίων σχηματισμών εις πόλεις, εις ας δεν υπήρχεν τοιαύτη δύναμις. Τη απαιτήσει του λαού της Πελοποννήσου εδημιουργήθησαν τα υπό τον Συνταγματάρχην Παπαδόγκωναν τάγματα Τριπόλεως και Λακωνίας. Απαίτησις των κατοίκων της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, της Στερεάς ήτο να περιφρουρηθή η ζωή των δια της αποστολής δυνάμεως Ευζώνων εις τας πόλεις των . Αλλά μήπως η από της απελευθερώσεως κρατήσασα κατάστασις αναρχίας δεν δικαιολογεί την κατά την κατοχήν ύπαρξιν της δυνάμεως αυτής ; Δεν δικαιολογούν την υπαρξίν τους τότε, αι σήμερον από όλα τα μέρη της Χώρας μας καταφθάνουσαι απεγνωσμέναι εκκλήσεις του πληθυσμού, αιτουμένου την χορήγησιν όπλων και πολεμοφοδίων ίνα, δυνηθή ούτω να προστατεύση την ζωήν του ;

---

[1]

[2]
(Επιστροφή)

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

XVIII Τo ζήτημα Έβερτ και η μυστική Αγγλική υπηρεσία.

Τον Ιούλιον του 1943 ο πατήρ μου, θεωρών, ότι ο τότε Διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών Άγγελος Έβερτ ήτο ο κυρίως υπεύθυνος δια την επίδρασιν, ην είχε κατωρθώση να αποκτήση το ΕΑΜ —ΕΛΑΣ εις το σώμα της αστυνομίας, απήλλαξε τούτον των καθηκόν­των του.
Μετά ένα περίπου μήνα και συγκεκριμμένως τα τέλη Αύγουστου παρουσιάσθησαν εις τον κ. I Βουλπιώτην, ο κ. Έβερτ και ο συνταγματάρχης κ. Απόστολος Παπαγεωργίου και ανεκοίνωσαν εις αυτόν, ότι ο πρώτος ευρίσκετο εις την υπηρεσίαν της εν Ελλάδι μυστικής Αγγλικής υπη­ρεσίας και ότι συνεπώς ήτο ανάγκη ν' αναλάβη και πάλιν την προτέραν του εν τη Αστυνομία θέσιν. δεδομένου μάλιστα 'οτι θα ηδύνατο να προαγάγη και τας τότε διε­ξαγομένας συνεννοήσεις μεταξύ Κυβερνήσεως και ΕΑΜ.(117) αίτινες έβαινον βραδέως, του αντιπροσώπου του ΕΑΜ κομμουνιστού Γληνού δηλούντος ότι έμπόδιον εις την πρόοδόν των ήτο η εκ της Αστυνομικής Διευθύνσεως Α­θηνών απομάκρυνσις του κ. Έβερτ.
Ο κ, Βουλπιώτης υπεσχέθη να αναφέρη τα εις αυτόν μεταδοθέντα εις τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως και μετά δύο ημέρας ο κ. Έβερτ επανήρχετο εις την θέσιν του.
Τον Απρίλιον 1944 εκλήθην παρά του πατρός μου εσπευσμένως εις το Πολιτικόν Γραφεΐον, μοι ανέθεσε δε ούτος να φροντίσω να ειδοποιήσω πάραυτα την αδελφήν μου όπως συστήση εις τους ενταύθα κρυπτομένους Άγ­γλους Αξιωματικούς να εγκαταλείψουν άνευ οιασδήποτε αναβολής τας Αθήνας, καθότι τα Σ.Σ. είχον ανακάλυψη τα κρυσφύγετά των και επρόκειτο να προβούν την επομένην εις την σύλληψίν των. Πράγματι έσπευσα να αναγ­γείλω τούτο εις την αδελφήν μου, ευρισκομένην τότε εν επαφή μετά τινών Άγγλων πρακτόρων και την επομένην, ότε οι Γερμανοί ηρεύνησαν τας οικίας ένθα διέμενον ούτοι (η μία ήτο εις το Μετς και εις την έπΙ της όδοϋ Με­λετίου Πηγά οίκίαν Σιδήρωφ, ή άλλη είς τήν αρχήν της Λεωφόρου Αλεξάνδρας) δεν ηδυνήθησαν να εύρουν ουδένα εξ αυτών.
Εζήτησα από μίαν δεσποινίδα, τελούσαν εν γνώσει του γεγονότος τούτου (δεσποινίς Ρ. Γουλέλου), να προσέλθη και βεβαιώση ταύτα κατά την δίκην του πατρός μου, αλλ' αύτη μοι απήντησε την επομένην, ότι δεν θα ηδύνατο να παρουσιασθή ως μάρτυς, καθότι της το είχον απαγορεύση οι Άγγλοι. Είναι και αυτό εν μικρόν δείγμα των σφαλμάτων, α έν Ελλάδι διέπραξαν οι σύμμαχοι ημών, αναθέσαντες την διεύθυνσιν των υπηρεσιών κατα­σκοπείας εις Φραγκολεβαντίνους μισούντας τους Έλλη­νας και την Ελλάδα.Δεν γεννάται εις τον αμερόληπτον αναγνώστην και κριτήν η απορία : «Διατί ηνείχετο ο Ράλλης, αφού ήτο, ως διατείνονται, τυφλόν όργανον των Γερμανών να παραμένη εις την σπουδαιοτάτην και λίαν εμπιστευτικήν θέσιν του Αστυνομικού Διευθυντού Αθηνών πράκτωρ μυστικής Αγγλικής υπηρεσίας και διατί, πληροφορηθείς εξ ακριτομυθίας Γερμανού την επικειμένην σύλληψιν Άγγλων Α­ξιωματικών, έσπευοε να συστήση εις αυτούς να εγκαταλείψουν τας Αθήνας ;»

(Επιστροφή)

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ (Σελ 3)

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ (Σελ3)

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Ι.

ΙΙ Το πολιτεύεσθαι όμως εστί στρατεύεσθαι και εις ευτυχείς και εις ατυχείς στιγμάς. (Σελ.9)

ΙΙΙ Δεν υπήρξαν Κουϊσλιγκ Κυβερνήται εις την Ελλάδα. Η Κυβέρνησίς μου δεν εβοήθησε τους εχθρούς , εβοήθησε μόνον τους Έλληνας πολίτας.(Σελ.12)

ΙV

Η θεωρία περί μη σχηματισμού Κυβερνήσεως.Τι εσώθη χάρις εις τας Κυβερνήσεις αυτάς; Τι θα απέμενεν από την Ελλάδα άνευ αυτών;(Σελ.15)

V

VI

VII

VIII Πως ανέλαβον την Κυβέρνησιν .Οι όροι ους έθεσα. (Σελ.27)

IX Η κατάστασις της δημοσίας ασφαλείας. Το ΕΑΜ και οι πλοκάμοι του.(Σελ.33)

Χ Όταν ανέλαβα ο Άξων κατέρεε γοργώς. Η αμνηστεία ην επεδίωξα και οι λόγοι της αποτυχίας της.(Σελ.37).

ΧΙ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΝ ΈΡΓΟΝ

ΧΙΙ

ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΧΙΙΙ

ΧIV

ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΧV

ΧVΙ

ΧVΙΙ

ΧVΙΙΙ

ΧIX

ΧX

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (Σελ 71)

Ι Η Συντακτική Πράξις και ο δόλος.(Σελ.74)

ΙΙ Η δικαιολογία της "Διαχύτου κοινής γνώμης"(Σελ.76)

ΙΙΙ Η στάσις των πολιτικών ανδρών. (Σελ 78)

ΙV

Η "εκ του εξωτερικού πίεσις"

V

VI

VII Η περι προπαγάνδας  κατηγορία.

VIII

IX

X
XΙ

ΧΙΙ

ΧΙΙΙ

ΧIV Δημόσιοι Υπάλληλοι και Υπάλληλοι Νομ.Προσώπων Δημ.Δικαίου (Σελ.107)

ΧV Πρόσφυγες εκ Μακεδονίας, Κρήτης, Θράκης. Ανάπηροι.(Σελ.108)

ΧVΙ

ΧVΙΙ

ΧVΙΙΙ To ζήτημα Έβερτ και η μυστική Αγγλική Υπηρεσία.(Σελ.116)

ΧIX Τάγματα ασφαλείας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ

'Εγγραφον υπό στοιχείον1

'Εγγραφον υπό στοιχείον2

..........................................

..........................................

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

II. H δικαιολογία της «Διαχύτου κοινής γνώμης»

Ως ήτο άλλωστε φυσικόν, η δημιουργία εκ των υστέρων αδικήματος μέγα προεκάλεσεν σάλον, θέλων δε να δικαιολογήση τα αδικαιολόγητα ο επί της Δικαιοσύ­νης Υπουργός, υπεστήριξε, ότι ήτο αξίωσις της «διαχύτου κοινής γνώμης» η τιμωρία των κατά το διάστημα της Κατοχής σχηματισάντων Κυβέρνησιν.
Πιθανόν κατά την Κατοχήν μία μεγάλη μερίς του Λαού, αγνοούσα την κατάστασιν, να ήτο κατά του σχη­ματισμού Κυβερνήσεων, τούτο όμως δεν δηλοί, ότι ώφειλον οι πολιτικοί άνδρες, αντίθετον έχοντες γνώμην, να υποταχθούν εις την αξίωσιν ταύτην της πλειοψηφίας έστω του Λαού (πράγμα λίαν αμφίβολον και μη δυνάμενον να προσδιορισθή την εποχήν εκείνην) και όντες πε­πεισμένοι, ότι ο σχηματισμός Κυβερνήσεως Ελληνικής υπό Κατοχήν θα απέβαινε επ' ωφελεία του Έθνους, να αποφύγουν εκ μόνου του λόγου τούτου να συμπράξουν εις ταύτας. Οι πολιτικοί άνδρες είναι ταγοί και ουχί ουραγοί της κοινής γνώμης και ως τοιούτοι έχουν την υποχρέωσιν να καθοδηγούν τον Λαόν και ουχί να ποδηγετούνται υπ' αυτού.
Και εάν όμως δεχθώμεν ότι η «διάχυτος κοινή γνώμη» ήτο κατά του σχηματισμού Κυβερνήσεων καθ ον χρόνον αύται εσχηματίσθησαν, καθ' ην εποχήν ο επί της Δικαιο­σύνης επιβήτωρ υπέβαλε προς έγκρισιν το νομοσχέδιον «περί επιβολής κυρώσεων κατά των μετά του εχθρού συνεργασθέντων» αξίωσις του Λαού ήτο να μη εισαχθούν εις δίκην οι ούτω κατά την Κατοχήν πολιτευθέντες. Το κίνημα του Δεκεμβρίου και οι πρώτοι μετά την απελευθέρωσιν μήνες, είχον πείση τον Λαόν ότι ο πατήρ μου ορθώτατα είχεν πολιτευθή επιζητήσας έστω και υπό κα­τοχήν να καταστήση ακινδύνους τους ερυθρούς ανατρο­πείς. Αξίωσις του Λαού ήτο να αφεθή αμέσως ελεύθε­ρος ο Ιωάννης Ράλλης και τούτο, αυτός ούτος ο Νικ. Κολυβάς [1] ανεγνώρισε δηλώσας προς ανταποκριτήν των «Δημοκρατικών Χρονικών» την 2αν Ιουλίου 1945 τάδε : «Κατά τας καθημερινάς ακροάσεις των πολιτών, προσήρχοντο επιτροπαί και μοι εζήτουν την απόλυσιν των δοσιλόγων. Αι επιτροπαί αύται δεν ήσαν σκηνοθετημέναι αλλ αυθόρμητοι.
Το Υπουργείον Δικαιοσύνης δια δημοσίων προσκλή­σεων εκάλει τους πολίτας που είχαν στοιχεία κατά των δοσιλόγων να υποβάλλουν μηνύσεις. Κανείς δεν υπέ­βαλε τοιαύτην».
Εκ της συνεντεύξεως ταύτης προκύπτει, ότι ο Νικ. Κολυβάς όχι μόνον δεν επίστευεν, ότι ο Ελληνικός Λαός εζήτει την τιμωρίαν των Κυβερνήσεων Κατοχής και χωρίς να αποδεικνύεται δόλος, αλλ αντιθέτως» εγνώριζε ούτος κάλλιστα ότι, η μεγάλη μερίς του Λαού εθεώρει ότι οι σχηματίσαντες τας Κυβερνήσεις ταύτας ορθώς κατ αρ­χήν είχον πολιτευθή. Και γεννάται όθεν το ερώτημα, πως ετόλμησε, χωρίς καν να έχη σύμφωνον εις την πράξιν του ταύτην την κοινήν γνώμην, να καταλύση αρχάς ακαταλύτους, αξίωμα ως το «ουδεμία ποινή, ουδέν έγκλημα άνευ νόμου» και δια μιας αισχράς Συντακτικής Πράξεως να καταδικάση, αυτός ο Νομοθέτης, άνδρας ους η μεγί­στη μερίς των Ελλήνων εθεώρει σωτήρας της ;

Υποσημειώσεις:

[1] Κολυβάς Νικόλαος (1884-1951) Νομικός και πολιτευτής από τη Ζάκυνθο. Διετέλεσε γενικός γραμματέας  του Υπουργείου Γεωργίας  και σύμβουλος Επικρατείας. Εξελέγη  βουλευτής  στα 1926 και 1935.Στα 1945 διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης  στη Κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα. Την ίδια χρονιά άρχισε να εκδίδει το περιοδικό  ¨Δημοκρατικά Χρονικά"

III. H στάσις των πολιτικών ανδρών.
(Επιστροφή)

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

 

H Συντακτική Πράξις και ο δόλος.

Εάν δεν εδημοσιεύετο η υπ αριθ.1 Συντακτική Πράξις της Κυβερνήσεως «Εθνικής Ενότητος» και η υπ αριθ. 6 της Κυβερνήσεως Πλαστήρα, δι ης επί το αυστηρότερον ετροποποιείτο η πρώτη και εδημιουργείτο το πρωτοφανές εις τα χρονικά του Ποινικού Δικαίου κακούργημα εκ του οποίου ελλείπει το στοιχείον του δόλου, ο πατήρ μου και οι άλλοι πολιτικοί δεν θα εισήγοντο εις δίκην καθ΄όν τρόπο εισήχθησαν . Δεν θα ήτο δηλαδή δυνατόν να δικασθούν υπό παντελώς αναρμοδίου δικαστηρίου και να επιβληθή εις αυτούς ποινή δι΄ αδίκημα όπερ εκ των υστέρων εδημιούργησεν ο Νικ Κολυβάς Υπουργός της Δικαιοσύνης επί Κυβερνήσεως Πλαστήρα.
Εις την εισηγιτικήν έκθεσιν της υπ αριθ 6 Συντακτικής πράξεως , ο νομοθέτης (!) λέγει ότι εχαρακτήρισεν ως αδίκημα την ανάληψιν επί Κατοχής του αξιώματος του Πρωθυπουργού χωρίς να υπάρχη δόλος , διότι «εάν το τελευταίον τούτο ήθελε γίνει δεκτόν , θα διετρέχομεν τον κίνδυνον ν΄απαλλαγούν πάσης ευθύνης αι Κυβερνήσεις Κατοχής , εκ μόνου του λόγου ότι δεν αποδεικνύεται δόλος προς προδοσίαν της Πατρίδος». Δηλαδή ομολογεί ο Κολυβάς: « γνωρίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι προδόται αφού ουδεμίαν τοιαύτην προδοτικήν πρόθεσιν είχον και γνωρίζω ότι εάν εισαχθούν εις δίκην βάσει του ισχύοντος Ποινικού Νόμου , απαιτούντος ως συστατικόν στοιχείον του αδικήματος της εσχάτης προδοσίας τον δόλον, θα αθωωθούν. Δι αυτόν ακριβώς τον λόγον χαρακτηρίζω εκ των υστέρων ως αδίκημα πράξιν ήτις κατά τον χρόνον της τελέσεώς της δεν προεβλέπετο και δεν εθεωρείτο αξιόποινος , παραπέμπω τους τελέσαντας ταύτην ενώπιον εντελώς αναρμοδίου δικαστηρίου κατά παράβασιν θεμελιωδών του Συντάγματος διατάξεων και τονίζω εις την εισηγητικήν έκθεσιν ότι ούτοι δέον πάντως να καταδικασθούν.
Και προχωρεί περαιτέρω o επί της Δικαιοσύνης Υπουργός διαπιστώνων ότι  «μόνη συνεπώς η ανάληψις Κυβερνήσεως κατά την Κατοχήν αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία να απαιτείται  απόδειξις δόλου».
Εάν ερωτηθή τριτοετής φοιτητής της Νομικής, εξεταζόμενος εις το μάθημα του Ποινικού Δικαίου, τί είναι τυπικόν αδίκημα και απαντήση ότι τούτο είναι αδίκημα η απόδειξις ή η ύπαρξις δόλου, τότε δικαίως ο φοιτητής ούτος θα απορριφθή μετ' επαίνων. Δυστυχώς φαίνεται, ότι την εποχήν καθ' ην ελάμβανε το δίπλωμα του ο Νικ. Κολυβάς οι καθηγηταί του θα ήσαν λίαν ελαστικοί και επιεικείς» διότι άλλως θα εγνώριζε, ότι και επί του τυπικού κακουργήματος αναγκαία προϋπόθεσις είναι η δολία του δράστου προαίρεσις και ότι επί τούτου δεν απαιτείται η επέλευσις ωρισμένου ζημιογόνου αποτελέσματος, μη όντος αναγκαίου δια την από αντικειμενικής απόψεως πραγμάτωσιν του αδικήματος.

Η δικαιολογία της "Διαχύτου κοινής γνώμης"
(Επιστροφή)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΦΕΛΟΥΔΗΣ: Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ.

Είναι, όμως, πολύ ενδιαφέροντα και άλλα σημεία από την αφήγηση του Εμμ. Τσουδερού, γι' αυτό συνεχίζω την παράθεση τους:

«Μετά δεκαήμερον από της ιταλικής παραδόσεως της Σάμου, μετέβη στην νήσο ο υποστράτηγος Άρνολντ, στρατιωτικός ακόλουθος τής Βρεττανικής Πρεσβείας στην 'Αγκυρα και, με διαταγήν του, κατ' εφαρμογήν των όρων της ανακωχής, μεταξύ των συμμάχων και της Ιταλίας, διώρισε στη νήσο, σαν να ήταν Ιταλικό έδαφος καταλαμβανόμενο, στο όνομα του Αρχιστρατήγου των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Μέση  Ανατολή, "Κυβερνητικήν Επιτροπή" από τέσσερα μέλη, υπό την προεδρίαν του Μητροπολίτου Σάμου Ειρηναίου. Πέμπτο συμβουλευτικό μέλος αυτής διωρίσθη ο Αρχηγός των Ανταρτών τής Νήσου.

»Με ιδιαίτερη πράξι του, ο αυτός υποστράτηγος καθώρισεν ότι διατηρεί το δικαίωμα να προσδιορίζη ποιοί από τους Ελληνικούς Νόμους δεν θα ήσαν εφαρμόσιμοι ένεκα των περιστάσεων, και ότι ουδεμία νομοθετική ή διοικητική μεταβολή θα εγένετο, χωρίς την έγκρισί του. Και αυτοί οι αντάρτες εχαρακτήρισαν τις αποφάσεις αυτές προσβλητική παραβίασι της Ελληνικής κυριαρχίας, καίτοι είχαν ευνοηθή από τις πρώτες αυτές πράξεις του υποστρατήγου. Διότι πλην του αρχηγού των, που ωρίσθη σύμβουλος στρατιωτικός της Κυβερνήσεως και δύο από τα μέλη της Κυβερνητικής Επιτροπής υπεδεικνύοντο από τους αντάρτες, και πράγματι υπεδείχθησαν και διωρίσθησαν δύο φίλοι της αριστεράς. 

»Εκάμαμε προς όλες τις κατευθύνσεις ενέργειες, για την ανατροπή της διαταγής αυτής και για τη λειτουργία της Διοικήσεως σύμφωνα με τις βάσεις, τις οποίες είχαμε διατυπώσει στις σχετικές διαπραγματεύσεις με τις Βρεττανικές στρατιωτικές αρχές της Μέσης Ανατολής, περί των οποίων ανέφερα παραπάνω»...

Και, πιο κάτω:

«Την 21η Σεπτεμβρίου 1943, εδοκίμασα μια από τις μεγαλύτερες πικρίες της συχνά σκληρής Πρωθυπουργικής μου περιόδου. Μ' εκάλεσεν ο Αρχιστράτηγος Ουίλσων και παρόντος του Πρώτου Γραμματέως της Βρεττανικής Πρεσβείας μου είπεν ότι δεν θα μας επετρέπετο να στείλωμεν Ελληνικό Στρατό στη Σάμο, διότι οι συνεμπόλεμοί των Ιταλοί δεν θα το ανείχοντο, καθόσον θα εθίγετο η φιλοτιμία των (η υπογράμμιση δική μου. Β.Ν.). Εκεί, τώρα, προσέθεσεν ο στρατηγός Ουίλσων, ο ιταλικός στρατός μας είναι αναγκαίος δια την άμυναν της Νήσου". Προς παρηγορίαν μου προφανώς, μου υπεσχέθη, εν συνεχεία, ότι ολίγον αργότερα θα μας επιτραπή η συμβολική αποστολή πεντήκοντα ηλικιωμένων στρατιωτών μας, διότι από νεωτέρους στρατιώτας εφοβούντο βιαιοπραγίες κατά των Ιταλών.

»Εις αυτά, ψύχραιμα, αλλά με προφανή αγανάκτησι απήντησα, ότι "η Ελληνική Κυβέρνησις δεν ηρνήθη ποτέ να βοηθήση τον συμμαχικό αγώνα και επομένως ούτε τώρα θα παρενέβαλε εμπόδιο σε μιά σύμπραξι των Συμμάχων με τους Ιταλούς για στρατιωτικούς λόγους". Για τούτο, είπα, και δεν διαμαρτύρομαι κατά των σημερινών δηλώσεων του στρατηγού Μπαντόλιο, σύμφωνα με τις οποίες η Ιταλία κατέλαβεν ήδη θέσι μεταξύ των Συμμάχων, σχεδόν συμμάχου. " Αλλά από το σημείον αυτό, μέχρι του να μας αρνείσθε να στείλωμεν επί ελληνικού εδάφους τον στρατό μας, για να μη θιγούν οι Ιταλοί, υπάρχει μεγάλη απόσταση και αυτό δεν το δεχόμεθα και διαμαρτυρόμεθα. Δεν νομίζω ότι πρέπει να θεωρήτε, τώρα πλέον, άχρηστους για τον συμμαχικό αγώνα τους Έλληνας, που έως τώρα έκαμαν περίλαμπρα το καθήκον των. Κανένας κίνδυνος δεν γεννάται για τους Ιταλούς στρατιώτας στη Σάμο από την παρουσία Ελλήνων στρατιωτών. Οι Έλληνες υπήρξαν πάντοτε γενναίοι, αλλά και μεγαλόψυχοι απέναντι του εχθρού των. Παράδειγμα αυτοί οι Σάμιοι, οι οποίοι και ένοπλοι είναι και θαρραλέοι, εν τούτοις δεν εξεδικήθησαν καν τις προχθεσινές ακόμα ιταλικές άνανδρες σφαγές, που τις είπαν εκτελέσεις, των συμπατριωτών των στο χωριό Καστανέα.

»Ηρχόμην σήμερον να σας ζητήσω όχι μόνον να επιτραπή η μετάβασις του στρατού μας στη Σάμο, αλλά και συμμετοχή του Ελληνικού Στρατού και του Στόλου στις επιχειρήσεις της Δωδεκανήσου...

» Υμείς σήμερον μου λέτε, ότι δεν επιτρέπεται να εμφανισθώμεν εις ελληνικά εδάφη, για να μη πληγή το ιταλικό γόητρον. Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο.

»Ο συμπαριστάμενος διπλωμάτης, κατά το σημείον αυτό, με διέκοψε, για να είπη ότι παρεξήγησα τον Στρατηγό, ο οποίος μου ανεκοίνωσε απλώς μια προσωρινή απόφαση χάριν στρατιωτικών λόγων. Ο Στρατηγός, πράγματι, τότε προσέθεσε ότι "η Σάμος ευρίσκεται ακόμη σε κίνδυνο να ανακαταληφθή από τους Γερμανούς και ότι γι' αυτό εχρειάζοντο τους στρατιωτικώτατα οργανωμένους Ιταλούς που υπό την επίβλεψι Βρεττανών αξιωματικών, θα ηδύναντο να αμυνθούν κατά της ενδεχομένης γερμανικής εισβολής".

»Του υπέδειξα την πλάνην του και, πραγματικά, πόσον επλανάτο ο Αρχιστράτηγος θα το είδε βραδύτερον, κατά την εισβολή στη Νήσο των Γερμανών. Οι Ιταλοί ουδεμίαν άμυναν αντέταξαν. Οι πλείστοι διέβησαν στην Τουρκία το ταχύτερον, με ό,τι μέσο εύρισκαν. Και οι από αυτούς, φανατικοί μελανοχίτωνες έμειναν και ετάχθησαν με τους Γερμανούς. Τότε μόνον ενεθυμήθησαν και πάλιν τους Έλληνες και απέστειλαν επειγόντως εκεί, για την άμυνα της Νήσου, τριακόσιους ιερολοχίτες, που απεβιβάσθησαν στην Νήσο από αέρος ως αλεξιπτωτισταί, οι οποίοι μαζί με τους εντοπίους πολεμιστές, έκαμαν το δυνατόν για την άμυνα της Νήσου».
( Εξευτελισμών συνέχεια)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ: ΓΕΡΜΑΝΟ - ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ-2

(Προηγούμενο:Δημιουργηθείσα πολιτική κατάστασις μετά την κατάληψιν της Ελλάδος.)
Ελευθέρα Ελληνική Κυβέρνησις -A.
H εις το εξωτερικόν Ελευθέρα Ελληνική Κυβέρνησις, ενεργούσα νομοτύπως ως εντολοδόχος του Βασιλέως Γεωργίου Β'. έταξεν ως σκοπόν της την συνέχισιν του κατά των δυνάμεων του άξονος πολέμου μέχρι της τελικής νίκης, ευελπιστούσα ότι θα εξησφάλιζεν τας προϋποθέσεις δια την ικανοποίησιν των δικαίων της χώρας διεκδικήσεων.
Η Κυβέρνησις αύτη προεδρευομένη από τον Εμμαν. Τσουδερόν, εν αρχή συνειργάσθη στενώς μετά του Βασιλέως και εγεννήθησαν βάσιμοι ελπί­δες παρά τω Ελληνικώ Λαώ, ότι αύτη θα ικανοποιούσε τα Εθνικά αιτήματα.
Δυστυχώς όμως αύτη περιλαβούσα εις τους κόλπους της Υπουργούς εν τη ολότητι Δημοκρατικών αρχών και τίνων αριστεριζόντων, συν τω χρόνω ήλθεν εις αντίθεσιν προς τον Βασιλέα, προέβη εις αντεκδικήσεις κατά πολιτικών και στρατιωιικών, ευρισκομένων εις την δικαιοδοσίαν της, δημιουργηθείσης ούτω καταστάσεως άκρως ηλεκτρισμένης και επικίνδυνου Αντί της Εθνικής Ενότητος, της "ψυχικής ανατάσεως, της δημιουργικής προσπαθείας και του ενθουσιασμού, η Κυβέρνησις αύτη, απειργάσθη την διαίρεσιν και το μίσος.
Κατά τας αρχάς Μαΐου 1942 ο καταφυγών εις Αίγυπτον πολιτικός ηγέτης Παν. Κανελλόπουλος, ανέλαβεν την Αντιπροεδρείαν της Κυβερνήσεως. Ούτος τυγχάνων ανεψιός του τυφεκισθέντος υπό της Επαναστάσεως του 1922 Πρωθυπουργού Δημ. Γούναρη, ίδρυσεν κόμμα με αρχάς Δημοκρατικάς, σκοπών να συγκεράση εν αυτώ τας αλληλομαχομένας παρατάξεις των Βενιζελικών και Λαϊκών. Η προσπάθεια του όμως αύτη, παρά την αγαθότητα των προθέσεων του απέβη άκαρπος, διότι οι μεν Βενιζελικοί έβλεπον τούτον μετά δυσπιστίας λόγω των συγγενικών του δεσμών προς τον Δημ. Γούνα· ρην και της προελεύσεως του εκ του Βασιλόφρονος Λαϊκού Κόμματος, οι δε αντιβενιζελικοί εθεώρουν τούτον ως νέον πολιτικόν ηγέτην μεγάλου μεν ηθικού περιεχομένου, αλλά άνδρα ρομαντικόν, υπεράγαν νεωτεριστήν και άπειρον.

Ο πολιτικός ούτος ανήρ εξ αγαθού συνειδότος, από κακήν των πραγμάτων εκτίμησιν και εν τινι μέτρω εκ μίσους προς την Δικτατορίαν Μεταξά, η οποία είχεν εξορίσει τούτον, ηκολούθησεν πολιτικήν άκρως αντίθετον προς τας απαιτήσεις της κρατούσης πολεμικής καταστάσεως και την θέσιν της Κυβερνήσεως του, ήτις ούτε Λαόν διέθετεν, ούτε νομοθετικόν σώμα, αλλά ήτο εις απλούς εντολοδόχος του Βασιλέως Γεωργίου.
Αι ωραίαι και μεγαλόστομοι τούτου διακηρύξεις περί Δημοκρατίας και Λαϊκής θελήσεως, κατά τρόπον, άκρως αδαή ετοποθετήθησαν επί του Στρά­του και ηκούσθησαν ανεδαφικαί αντιλήψεις περί ταυτότητος Στράτου και Λαού και Στρατού βουλευομένου.
Η δημιουργηθείσα ατμόσφαιρα εις τας αναπτυσσομένας Ελληνικάς δυνάμεις εν Μέση Ανατολή, ένεκεν των ανωτέρω λόγων, υπήρξεν λίαν κα­τάλληλος δια την επικράτησιν πνεύματος ασυδοσίας και εύκολον διείσδυσιν εις αυτάς του κομμουνιστικού μιάσματος.
Η συμμαχία μετά της Σοβιετικής Ρωσσίας μεγάλως συνετέλεσεν εις την ταχυτάτην ανάπτυξιν φιλορωσσικού πνεύματος εις τας Ελληνικάς μονάδας, λόγω των ρωσσικών νικών κατά του άξονος, τας οποίας κομμουνιστικοί πράκτορες και αφελείς εθνικόφρονες Έλληνες, διεφήμιζον εν υπερβολαίς.
Η Κυβέρνησις εξ άλλου όχι μόνον δεν έλαβεν ουδέν μέτρον, ίνα συγκρα­τήση τον Στρατόν εντός ατμοσφαίρας ακραιφνώς Ελληνικής, αλλά επέτρεψεν να ασκείται η κομμουνιστική προπαγάνδα εν πλήρη ασυδοσία.
Δεν ήτο ασύνηθες το φαινόμενον να αναρτώνται εις γραφεία ενίων διοικήσεων αι εικόνες του Στάλιν και να κυκλοφορώσιν αύται μεταξύ των ανδρών ελευθέρως, καθώς και περιοδικά είτε άχρως κομμουνιστικά, ως ο «Αντιφασίστας», και ο «Αστήρ», είτε Εθνικού μεν χρώματος, πλην φιλοξενούντα άρθρα και διηγήματα με ανατρεπτικόν περιεχόμενον.
Συν τω χρόνω αι αντιδρώσαι διοικήσεις εις την κομμουνιστικήν διείσδυσιν εν τω στρατώ αντεκατεστάθησαν δι’ ετέρων, ως επί το πλείστον αποτάκτων των κινημάτων 1933 και 1935, αίτινες συγχέουσαι τας ιδέας της Δη­μοκρατίας και του σοσιαλισμού προς τον κομμουνισμον, υπήρξαν ανεκτικοί και εις πολλάς περιπτώσεις συνεργοί, εις την εν τω στρατεύματι κομμουνι­στικήν προπαγάνδαν.
Εκτός τούτου, αι διοικήσεις αύται πνέουσαι μένεα κατά του καθεστώ­τος της Δικτατορίας Μεταξά, προέβαινον εις αντεκδικήσεις κατά των Αξιω­ματικών, οι οποίοι υπηρέτουν εις το στράτευμα επί δικτατορίας και δεν απεκήρυσσον ταύτην δημοσία ως προδοτικήν. Ούτω δια της τακτικής ταύτης του επισήμου Κράτους, οι εις Μέσην Ανατολήν υπηρετούντες Αξιωματικοί διαφοροποιήθησαν, κατά την εν Μ.Α. έκφρασιν, εις Τεταρτοαυγουστιανούς ή Φασίστας και εις Δημοκρατικούς ή Αντιφασίστας.
Κατ' αυτόν τον τρόπον εδημιουργήθη εις τας εν Μ.Α. Ελληνικάς δυ­νάμεις, ιδεώδες κλίμα δια την ανάπτυξιν της αναρχίας και των κινημάτων, τα όποια δι’ επιδεξίου ελιγμού οι κομμουνισταί κατώρθωναν να κατευθύνωσιν κατά το δοκούν, δια την τελικήν των επικράτησιν.
Το κατά Μάρτιον του 1943 εκραγέν επαναστατικόν κίνημα μεταξύ των -μονάδων του εις Μ. Α. Ελληνικού Στράτου, επέβαλεν την εκδίωξιν εκ της Κυβερνήσεως των θεωρουμένων ως Τεταρτοαυγουστιανών Υπουργών και τον διορισμόν ετέρων εν τω συνόλω Δημοκρατικών ή αριστεριζόντων, με αντιπρόεδρον τον αριστερίζοντα Γ. Ρούσον.

Η Κυβέρνησις αύτη συν τω χρόνω έλαβεν επισήμως αντιβασιλικήν θέσιν, κατώρθωσεν δε, συνεπικουρούμενη από το σύνολον σχεδόν των εν Ελλάδι πολιτικών ηγετών, να θέση τελικώς υπό αίρεσιν την εν τω Ελληνικώ θρόνω θέσιν του Βασιλέως Γεωργίου.
Ο Στρατός και αι λοιπαί ένοπλοι δυνάμεις παρουσίαζον θλιβεράν εικό­να. Εις πολλάς μονάδας και σχηματισμούς, είχον δημιουργηθεί επιτροπάτα εκ κομμουνιστών οπλιτών, τα οποία ήλεγχον τας ενεργείας των διοικήσεων των, είτε εκ του εμφανούς είτε συγκεκαλυμμένως.
Η θέσις των Αξ)κών εις το στράτευμα εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την πολιτικήν των τοποθέτησιν και τας περί αυτών κρίσεις των κομμουνιστικών επιτροπών.
Κατόπιν αλεπαλλήλων ανταρσιών και κινημάτων, οι κομμουνισταί συνε­χώς ενισχυόμενοι, λόγω της Κυβερνητικής ανοχής, τον Απρίλιον του 1944 ενήργησαν την τελικήν των εξόρμησιν, ήτις ευτυχώς δια την Ελλάδα αντιμετωπίσθη υπό των οργανωμένων μικρών Αξ)κών και ούτω αι δυνάμεις Μ. Α. εκκαθαρισθείσαι πλήρως εκ των κομμουνιστικών στοιχείων, κατέστη­σαν άξιοι της Πατρίδος.
Κατόπιν της ανταρσίας ταύτης ο Πρωθυπουργός Τσουδερός υπέβαλεν την παραίτησίν του, ο δε Βασιλεύς ανέθεσεν την εντολήν της Πρωθυπουργίας εις τον Σοφ· Βενιζέλον, μέχρι τότε Υπουργόν Ναυτικών, με την εντο­λήν όπως αποκαταστήση την τάξιν και την πειθαρχίαν εις τας εν Μ.Α. ενό­πλους δυνάμεις.
Η Μεγάλη Βρεττανία όχι μόνον δεν εβοήθησεν τον Βασιλέα όπως δημιουργήση άτμοσφαίραν πολιτικής ηρεμίας και Εθνικής Ενότητος, αλλά υποθάλπουσα και καλλιεργούσα τας διαφόρους πολιτικάς τάσεις εν Ελλάδι, με έκδηλον την προτίμησίν της προς τα αριστερά κόμματα, επέτυχεν την άποσύνθεσιν των Εθνικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας και κατέστησεν αναγκαίαν δια την Ελλάδα την κηδεμονίαν της.
Τη απαιτήσει της Μεγάλης Βρεττανίας, εκλήθησαν εξ Ελλάδος εις Μ.Α. αντιπρόσωποι όλων των πολιτικών τάσεων, εν οις και του Κ.Κ.Ε., συνεκροτήθη δε η διάσκεψις του Λιβάνου τον Μάϊον του 1944, της οποίας αποτέλεσμα υπήρξεν ο σχηματισμός Κυβερνήσεως Εθνικής Ενώσεως, με συμμετοχήν εις αυτήν πέντε Υπουργών κομμουνιστών και πέντε αριστερών συνοδοιπορούντων.
Ευτύχημα είναι ότι Πρωθυπουργός της Κυβερνήσεως ταύτης υπήρξεν ο Αρχηγός του Σοσσιαλδημοκρατικού κόμματος Γεώργ. Παπανδρέου, ανήρ με φανατικήν προς τας Εθνικάς ιδέας προσήλωσιν, εκ πεποιθήσεων Δημο­κράτης, με ευρύ πνεύμα εν τη επιλύσει των κοινωνικών προβλημάτων και ικανότατος εις το να αντιμετωπίζη με σύνεσιν, ορθολογισμόν, αλλά και απο­φασιστικότητα τα προ αυτού δύσκολα προβλήματα. Ούτος γνωρίσας καλώς τας κομμουνιστικάς μεθόδους εκ της προσφάτου εις Ελλάδα δράσεως του, κατώρθωσεν δι’ επιδέξιου χειρισμού, όχι μόνον να αντιμετωπίση την κομμουνιστικήν δολιότητα, αλλά και να εξασφαλίση τας προϋποθέσεις δια την δημιουργίαν εν Ελλάδι Ελευθέρου πολιτικού βίου.
Η Κυβέρνησις Εθνικής Ενώσεως εν ομοφωνία απάντων των μελών του Υπουργικού συμβουλίου, διεκήρυξεν ότι ο Βασιλεύς Γεώργιος δεν θα επανέλθη εις Ελλάδα άμα τη απελευθερώσει, αλλά κατόπιν δημοψηφίσμα­τος επί του πολιτειακού- Ωσαύτως τη πιέσει των κομμουνιστών, των συνο­δοιπόρων και τίνων άλλων Υπουργών, απεφασίσθη όπως αποκηρυχθώσι τα Τάγματα Ασφαλείας, ως δυνάμεις προδοτικαί λόγω της συνεργασίας των μετά του εχθρού.
Ανεγνωρίσθησαν ως νόμιμοι Εθνικαί δυνάμεις τής Ελ­λάδος :
α. Ο κομμουνιστικός στρατός του Ε.Λ.Α,Σ., κυριαρχών εις ολόκληρον την ύπαιθρον Ελλάδα, πλην της Ηπείρου.
β. Αι δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ. κυριαρχούσαι εις ευρείαν έκτασιν της Ηπείρου.
γ. Έτεραι μικροοργανώσεις Εθνικής Αντιστάσεως, διαθέτουσαι ασημάντους ενόπλους ομάδας.
δ. Αι δυνάμεις τακτικού Στρατού αι ευρισκόμεναι εις Μ.Α.
Η καταγγελία των Ταγμάτων Ασφαλείας, είχεν ως αποτέλεσμα να διαλυθώσιν τα πλείστα τούτων, τα δε υπόλοιπα να αποδιοργανωθώσιν και να απωλέσωσιν το ηθικόν των, προ της βαρύτατης κατηγορίας της Εθνικής προδοσίας Η κατ' αυτόν τον τρόπον εξασθένησις των Ταγμάτων Ασφα­λείας έδωσεν την ευκαιρίαν εις τον κομμουνιστικόν Ε.Λ.Α.Σ. να επιτεθή κατ αυτών την κατάλληλον στιγμήν και αίφνιδιαστικώς, με αποτέλεσμα να παραδώση εις την σφαγήν εκλεκτά τέκνα της Ελλάδος και να άπωλεσθώσιν δυνάμεις Εθνικαι, αίτινες αποτελούσαι το αντίπαλον του κομμουνισμού δέος, εξηνάγκαζαν τούτον να σέβηται εξ ανάγκης την ζωήν των Εθνικο­φρόνων Ελλήνων πολιτών.
Δια της συμφωνίας της Γκαζέρτας της 24ης Σεπτεμβίου 1944, καθωρίσθη κοινός Αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων εν Ελλάδι ο Στρατηγός Σκόμπυ, υπό τας διαταγάς του οποίου υπήχθησαν αι εν Ελλάδι ανταρτικαί δυνάμεις της τε αριστεράς και της δεξιάς.
Την 23ην Οκτωβρίου 1944 η Ελληνική Κυβέρνησις αφίχθη εις Αθή­νας εκ της Κάβα Ντέ·Τιρένι της Ιταλίας και ανέλαβε το βαρύ έργον της απο­καταστάσεως της τάξεως.
Κατά πρώτον απεφασίσθη η ανάπτυξις Εθνικού Στρατού δια γενικής στρατολογίας, ίνα συν τω χρόνω αντικατασταθώσιν δι' αυτο'υ αι ανταρτικαί δυνάμεις.
Οι κομμουνισταί εκτιμώντες την κατάστασιν και κρίνοντες ότι η κατάληψις της εξουσίας ήτο εύκολος δια πραξικοπήματος, λόγω των ελαχίστων δυνάμεων τας οποίας είχον να αντιμετωπίσωσιν, την 4ην Δεκεμβρίου ενήργη­σαν γενικήν εξόρμησιν διά την έπιβολήν του κομμουνισμού εν Ελλάδι.
Αι δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ. εν Ηπείρω διελύθησαν εντός βραχέος χρο­νικού διαστήματος υπό του Ε.Λ.Α Σ., τα δε υπολείμματα τούτου κατέφυγον εις Κέρκυραν, την οποίαν είχεν εκκαθαρίσει εκ τών κομμουνιστικών δυνάμεων ο Ταγ]ης Σαρρής Δημ.
Εις τας Αθήνας αντέστη η Ταξιαρχία Ρίμινι (3η Ελ. Ορ. Ταξιαρχίας) και ένα συγκρότημα Βρεττανικής Ταξιαρχίας, κατέχουσαι την περί την πλατείαν Συντάγματος περιοχήν, το στρατόπεδον Γουδί, τους στρατώνας των τέως 1ου και 34ου Συν/των Πεζικού και μίαν μικράν περιοχήν του Φαλη­ρικού Κόλπου,
'Απασα η υπόλοιπος χώρα κατελήφθη υπό των κομμουνιστών, η δε Κυβέρνησις ευρίσκετο στενώς πολιορκουμένη υπό του Ε.Λ.Α,Σ, εις το μέγαρον τής Μεγάλης Βρεττανίας. Ούτως εΐχον τά πράγματα και οι Βρεττανοί μη διαθέττοντες δυνάμεις ικανάς να αντιμετωπίσωσιν την κομμουνιστικήν πλημμυρίδα, εσκέπτοντο να αποχωρήσωσιν εξ Ελλάδος, απαιτούσαι πολιτικόν μετά του Κ,Κ.Ε. συμβιβασμόν, όστις θα υλοποιείτο υπό του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, μεταβιβαζομένων εις τούτον των καθηκόντων του Αντιβασιλέως.

(Ελευθέρα Ελληνική Κυβέρνησις -Β)

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

III  Δεν υπήρξαν Κουίσλιγκ Κυβερνήται εις την Ελλάδα. Η Κυβέρνησίς μου δεν εβοήθησε τους εχθρούς, εβοήθησε μόνον τους Έλληνας πολίτας.

Αλλ' ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Κανελλόπουλος, ο κ. Τσάτσος, εβεβαίωσαν ότι δεχθέντες να σχηματίσωμεν κυβέρνησιν χωρίς να έχωμεν δόλον, το μεν εζημιώσαμεν την Χώραν μας κατά το ότι παρήχθη παρά τοις συμμάχοις η εντύπωσις ότι υπάρχουν εν Ελλάδι πολιτικοί άν­δρες γερμανόφιλοι, το δ' ότι ο σχηματισμός της κυβερ­νήσεως διηυκόλυνε το έργον των εχθρών ενταύθα.
Ως και κατά την εξέτασιν των μαρτύρων αυτών δια των ερωτήσεων μου επιστοποιήθη, η παρά τη συμμαχική κοινή γνώμη σχηματισθείσα ψευδής εντύπωσις περί του ότι υπήρχον εν Ελλάδι Κουΐσλιγκς πολιτικοί ή και πολι­τικοί προδόται, δεν εσχηματίσθη, κύριοι δικασταί, αυτομά­τως και τυχαίως. Πρόκειται περί εντυπώσεως την οποίαν μία αθλία προπαγάνδα Ελλήνων υπανθρώπων, πράγ­ματι συμμαχησάντων μετά των προαιωνίων της Έλλά­δος έχθρων, ίνα συντρίψουν τα εθνικά συμφέροντα, εδημιούργησεν. Αλλ' η εντύπωσις αύτη θα ήτο εύκολον να διασκεδασθή εάν οι πολιτικοί άνδρες οι οποίοι ευρίσκοντο εκτός της Ελλάδος, αντί να την υποδαυλίσουν, ως ατυ­χώς έπραξαν εκ μικροπολιτικών υπολογισμών, προέβαινον, καθ' ο είχον επιτακτικόν καθήκον, εις διάψευσιν των ατίμων αυτών φημών, Ευτυχώς όμως δεν συσκοτίζε­ται δια παντός η αλήθεια και ήλθεν η ώρα καθ' ην ο κα­ταυγάζων ήλιος της αληθείας διέλυσε τα μαύρα και σκο­τεινά του ψεύδους και της απάτης νέφη και ούτω ηδυνήθησαν οι μεγάλοι φίλοι της Ελλάδος, με την χαρακτηρίζουσαν την φυλήν των ειλικρίνειαν να διακηρύξουν δια του στόματος του κ. Τσώρτσιλ εν αυτή τη Βουλή των Κοινοτήτων, ότι « ως προς την εν Ελλάδι κατάστασιν η κοινή γνώμη των συμμάχων ήτο ψευδώς πληροφορημένη».
Κατά ποίον παρακαλώ ηθικόν κανόνα οι χονδροειδείς πληροφοριοδόται ή οι συνυπεύθυνοι αυτών δύνανται να ρίπτουν επί των κεφαλών ημών τας χονδροειδείς αυτάς πληροφορίας ;
Όχι, κύριοι δικασταί, μυριάκις όχι, Ούτε προδόται των εθνικών ή των συμμαχικών συμφερόντων πολιτικοί ή στρατιωτικοί της πρώτης γραμμής υπήρξαν εν Ελλάδι, ούτε Κουΐσλιγκς, ούτε καν καλής πίστεως αντίθετοι της ακολουθηθείσης γενικής πολιτικής. Και αν υπάρχουν πολιτικοί υποστηρίζοντες ότι διεπράχθησαν ωρισμένα σφάλματα και ούτοι ακόμη ουδέποτε ισχυρίσθηοαν τούτο ως προς την κατευθυντηρίαν γραμμήν, ως προς την οποίαν ουδέ εις υπάρχει διαφωνών εθνικιστής Έλλην.

Urbi et orbi ας τo διακηρύξωμεν όλοι ομού, τούτο αξιοί η αλήθεια. Τούτο κελεύει και της Πατρίδος το συμφέρον το ιερόν.
Δευτέρα κατηγορία καθ' ημών διατυπωθείσα υπό των άνω ονομασθέντων μαρτύρων της κατηγορίας είναι ότι εβοηθήσαμεν δια του σχηματισμού της κυβερνήσεως τους εχθρούς της Ελλάδος.
Περίεργον είναι ότι και αυτοί οι μάρτυρες και όλοι οι άλλοι όσοι κατά του σχηματισμού επί κατοχής κυβερ­νήσεως ωμίλησαν η ομιλούν, εδέχθησαν ή ότι ήτο απα­ραίτητος η ύπαρξις ενταύθα προϊσταμένων της διοική­σεως απαρτιζόντων διοικούσαν το Κράτος έπιτροπήν ή ότι έπρεπε να υπάρχη κυβέρνησις υπό τον Μακαριώτατον Μητροπολίτην ή να εγκαταλειφθούν τα πάντα εις χείρας των εχθρών. Η ποικιλία αύτη γνωμών και μόνη, αποδει­κνύει το σαθρόν της σχετικής κατηγορίας.
Αλλά το κράτος, κύριοι δικασταί, δεν παύει υπάρ­χον και μετά τήν κατοχήν, αποτελούσαν άλλως τε καθ' ομόφωνον διεθνή γνώμην, προσωρινήν όλως κατάστασιν, αφού εξακολουθούν υπάρχοντα εν αυτώ τα αποτελούντα αυτό άτομα τα οποία δεν χάνουν το δικαίωμα της ζωής, ως αποδεικνύεται και εξ αυτής της συνθήκης της Χάγης, Και είναι μεν αληθές ότι ηκούσθη εν τη αιθούση ταύτη παρά σοβαροφανών τινων κυρίων υποστηριζόμενον ότι έπρεπε να αποθάνη μία γενεά και ότι τούτο δεν θα είχε μεγάλην σημασίαν, αλλ' εις αυτούς δεν νομίζω ότι εμπρέπει απάντησίς τις, αφού υποθέτω ότι δεν υπάρχει Έλλην φανταζόμενος ότι ούτοι, οι οποίοι δεν θα απέθνησκον διότι ευτυχώς είχον καταφύγει εις το εξωτερικόν, είναι οι καταλληλότεροι δια την αναπαραγωγήν της ελληνικής φυ­λής, ή ότι δύνανται να μεταβληθούν εις νέους Δευκαλίονας και να ρίπτουν όπισθεν των τον λίθον, όστις φαίνεται ότι κατέλαβε την θέσιν της καρδίας των.
Έχον όθεν το κατά την κατοχήν υπάρχον κράτος το δικαίωμα και την υποχρέωσιν να ζη, έχει ανάγκην νόμων, διαταγμάτων, πιστώσεων, πράξεων, ενί λόγω απάντων εκείνων των μέσων, δι' ων εν Κράτος δύναται να εξασφαλίση την διαβίωσιν των αποτελούντων αυτό πολιτών, των εν αυτώ οικούντων και ζώντων.
Λοιπόν αυτά όλα ποιός θα τα έκαμνε; Η Επιτροπή η διοικούσα; Και κατά τί τότε η διοικούσα αύτη επιτροπή θα διέφερε Κυβερνήσεως ; Ιδού λοιπόν ότι αποδεικνύεται ότι οι ταύτα λέγοντες καταφεύγουν εις βυζαντινάς συζητήσεις αναξίας ανασκευής.
Ηκούσθη ακόμη : Έπρεπε να σχηματίσουν κυβέρνησιν ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι υπό τον Μακαριώτατον Μητροπολίτην. Και διατί ; Διατί έπρεπεν εις τους ώμους του Αρχηγού της Εκκλησίας και των δημοσίων υπαλλή­λων να επιπέση το, μέχρις αβαστάκτου, βαρύ αυτό φορτίον ; Διατί ο Αρχιεπίσκοπος και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αρμοδιότεροι των πολιτικών ανδρών να εργάζονται υπέρ του λαού ως κυβέρνησις αυτού ; Διατί δεν θα εξετίθεντο και αυτοί εις τας κατηγορίας εις ας εξετέθημεν και ημείς οι οποίοι εν τούτοις είμεθα περιβεβλημένοι επιπροσ­θέτως υπό του κύρους του τεκμηρίου της πολιτικής εκπρο­σωπήσεως μικράς ή μεγάλης μερίδος του λαού ; Δεν προ­δίδει εσχάτην λιποψυχίαν των πολιτικών ανδρών τοιούτος Ισχυρισμός ! Δεν προδίδει τουλάχιστον ασυγχώρηταν εγωϊσμόν ή κατακριτέαν καιροσκοπίαν ; Διατί επεβάλλετο ο Μακαριώτατος και οι δημόσιοι υπάλληλοι να προτάσσουν τα στήθη των έναντι των επιδραμόντων εχθρών, οι δε δημόσιοι άνδρες να ζώσιν ασφαλώς εις τας κρύπτας των; Έπειτα διατί λησμονούμεν το του Ευαγγελίου; «Τα του θεού τω θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι ;»
(Επιστροφή)

Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ:ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.

ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.

Η λεγομένη «δίκη» των επί Κατοχής Κυβερνήσεων ήρχισε την 20-2-1945 ενώπιον εννεαμελούς ειδικού δικα­στηρίου, τα 6 μέλη του οποίου, ανώτεροι δικαστικοί όντες, διωρίσθησαν, τα δε 3 λαϊκοί όντες, εκληρώθησαν.
Και διερωτάται τις διατί δεν εκληρώθησαν και οι τα­κτικοί δικασταί μεταξύ όλων των ανωτέρων δικαστικών, ως προβλέπει και ο ειδικός νόμος «περί ευθύνης Υ­πουργών ;»
Απλούστατα διότι δεν επρόκειτο περί δίκης προς απονομήν δικαιοσύνης, αλλ' ομοιώματος τοιαύτης αναλό­γου των εις τα αστυνομικά κομμουνιστικά κράτη λαμβανουσών χώραν, με προειλημμένην την απόφασιν και βάσει των αντισυνταγματικών και καθ' αυτό μεσαιωνικών διατά­ξεων της περίφημου 6/45 συντακτικής πράξεως περί ης ήδη εγένετο λόγος (σελ. 23). δι' ο και το δικαστήριον ευλόγως δημοσία προσωνομάσθη υπό των δικηγόρων κατά την υποστήριξιν των ενστάσεων «Παράνομον Συνέδριον» !
Επί της ενστάσεως περί αρμοδιότητος του δικαστη­ρίου, τούτο απεφάνθη κατά της αποδοχής ταύτης διά ψή­φων 5 κατά 4 ήτοι το «παράνομον συνέδριον» ενομιμοποίησεν αυτό εαυτό, δια μιας και μόνης ψήφου! και ήτις μοναδική ψήφος του έδωσε την περαιτέρω ζωήν δια να εκτελέση τον σκοπόν της συστάσεως του.
Επίσης απερρίφθη η ένστασις, με σοβαράν ουχ ήττον υπέρ αυτής μειοψηψίαν, περί αναρμοδιότητος του δικαστη­ρίου όπως επιληφθή του καθαρώς ειδικού και στρατιωτικού ζητήματος της συνθηκολογήσεως. Και ούτω πάλιν το δικαστήριον εκήρυξεν εαυτό αρμόδιον και δια τεχνικο-στρατιωτικά ζητήματα, δι' α από της υπάρξεως τακτικών στρα­τών είναι αρμόδια μόνον τα στρατοδικεία. Προς απόδειξιν της πλήρους αναρμοδιότητος του δικαστηρίου εν προ­κειμένω αναφέρομεν το κάτωθι περιστατικόν.
Κατά την δίκην εγένετο λόγος ό τι «ο Στρατηγός Τσολάκογλου ήτο εις «επαφήν» με τους Γερμανούς εις το Μέτσοβον». Ο επίτροπος του ειδικού δικαστηρίου αγνοών παντελώς την σημασίαν του στρατιωτικού όρου «επαφή»[1] και εκλαβών την μεταξύ των αντιπάλων εχθρικών τμημά­των «στρατιωτικήν επαφήν», ως «πολιτικήν επαφήν» του Τσολάκογλου προς τους Γερμανούς, ήντλησε το ακαταμάχητον κατ' αυτόν επιχείρημα της ιδίας ομολογίας του κατηγορουμένου, ότι δήθεν ούτος συνεννοείτο με τους Γερμανούς προ της συνθηκολογήσεως!
Όταν ο επίτροπος ανέπτυξεν από της έδρας την πεπλανημένην του ταύτην άποψιν, ηχηραί ειρωνίαι και γέλωτες εκάλυψαν την αίθουσαν εκ μέρους του ακροατηρίου, εις βάρος του κ. επιτρόπου και του δικαστηρίου !
Η θεά της Δικαιοσύνης «Θέμις» δυστυχώς αντικα­τεστάθη εν προκειμένω υπό νέας θεάς της «Σκοπιμότητας», χάριν των εθνικών μας δικαίων δήθεν, τα οποία άλλως θα εκινδύνευον !
Ήτο δε τοιαύτη η δυσμένεια και η προκατάληψις των επιλεγέντων δια την συγκρότησιν του ειδικού δικαστηρίου τακτικών δικαστών, πλην μιας φωτεινής εξαιρέσεως» ώστε τινές εξ αυτών δεν ετήρουν ούτε τα στοιχειώδη προσχή­ματα ποιας τινος αντικειμενικής και αμερολήπτου κρίσεως ως δικαστών και εξεδήλουν ταύτας εις τοιούτον εμφανή και απροκάλυπτον μέχρι σκανδάλου βαθμόν, ώστε να αναγκασθή ο εκ των κατηγορουμένων πάντοτε σεμνός και ήρεμος στρατηγός Τσολάκογλου να παρατηρήση εντόνως εις ένα εξ αυτών : «δικαστής είσθε κ. σύνεδρε ή αντίδικος ;».
H τοιαύτη κατά τας πρώτας συνεδριάσεις εχθρική ατμόσφαιρα και η τόσον δυσμενής εκδήλωσις του δικαστηρίου κατά των κατηγορουμένων, εν μέσω σειράς επεισο­δίων και οξειών αντεγκλήσεων και διαμαρτυριών, εκλόνισαν επί τοσούτον την πίστιν επί την δικαίαν και ευθείαν κρίσιν του, ώστε να χαρακτηρισθή τούτο μεταξύ του ακροατηρίου ως «εκτελεστικόν απόσπασμα» !
Οι κατηγορούμενοι ανήρχοντο εν συνόλω εις 27, Πρωθυπουργοί, Υπουργοί και Γεν. Διοικηταί και των τριών κατοχικών Κυβερνήσεων.
Κατά την πρώτην ημέραν της δίκης παρουσιάσθησαν «αυθορμήτως και οι μη συλληφθέντες κατά την 12 Οκτωβρίου Υπουργοί, οίτινες μετά των συλληφθέντων και προφυλακισθέντων έκτοτε τοιούτων εδικάσθησαν» εν συνόλω 22, κατ' αντιμωλίαν και 5 ερήμην, ως απουσιάζοντες εις το εξωτερικόν, μεταξύ των οποίων και εγώ δια λόγους οι οποίοι εν αρχή του παρόντος εξετέθησαν.
Η απόφασις εξεδόθη μετά ΙΟΟθήμερον διαδικασίαν, καθ' ην ενώ εξητάσθησαν υπέρ τους 25 μάρτυρες κατη­γορίας, ουχ ήττον δεν επετράπη η εξέτασις υφ' εκάστου κατηγορουμένου πλέον των 5 μαρτύρων (κατά νέον νόμον εκδοθέντα μεταξύ και άλλων 4 τοιούτων! ! διαρκούσης της δίκης!), εξεδόθη την 31-5-45 και απόσπασμα του διατακτικού ταύτης παρατίθεται κατωτέρω :

Α π ό φ α σ ι ς Ειδικού δικαστηρίου υπ' αρ. 49 από 31-5-1945.

Δια τ α ύ τ α:
Δικάζον ερήμην τους κατηγορουμένους 1) Σ. Κοτζαμάνην 2) Κ. Λογοθετόπουλον 3) κτλ.
και κατ' αντιμωλίαν των κατηγορουμένων 1) Γ. Τσολάκογλου 2) κτλ. . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ..  . . . . . . . . . . . . . .
Κηρύσε ι ενόχους:
τους Γ. Τσολάκογλου, Κ. Λογοθετόπουλον και Ι. Ράλλην του ότι διακεκριμμένως απ' αλλήλων έκαστος εξ αυτών εν Αθήναις, διαρκούσης της ξένης κατοχής της Ελλάδος υπό των Γερμανικών και Ιταλικών στρατευμάτων, ήτοι ο μεν πρώτος εξ αυτών την 30 Απριλίου 1941. ο δεύτερος την 2-12-42 και ο τρίτος την 7-4-43 ανέλαβον τον σχηματισμόν κυβερνήσεως και την Προεδρίαν αυτής συγκαταθέσει των εχθρών της Πατρίδος και διετέλεσαν ούτω Πρω­θυπουργός ο μεν Γ. Τσολάκογλου από 30-4 41 μέχρι 1-12-42, ο Κ. Λογοθετόπουλος από 2-12-42 μέχρι 7-4-43 και I. Ράλλης από 7-4-43 μέχρι 12-10-44, εν τη ασκήσει δε του λειτουργήματος τούτου διηυκόλυναν τον εχθρόν α) ό Γ. Τσολάκογλου διότι κτλ. β) ο Κ. Λογοθετόπουλος διότι 1) κατά παράβασιν των άρθρων 48 και 49 της συμβάσεως της Χάγης εχορήγησεν εις τους Γερμανούς και Ιταλούς και δη από του Δεκεμβρίου 1942 — Απριλίου 1943 ποσόν δραχμών όπερ αναγόμενον εις λίρας χρυσάς Αγγλίας ανέρχεται τουλάχιστον εις 630.000 τοιαύτας, 2) διότι διηυκόλυνε τον εχθρόν δια της υπογραφής των νομοθετικών διαταγμάτων α) 33,136 και 373/1941, δι' ων καθορίζονται ποιναί φυλακίσεως, εκτοπίσεως και εκπτώσεως κατά των επικρινόντων πολιτών τας πράξεις των στρατευμάτων κατοχής και εκδηλουμένων εν σχέσει προς τον διεξαγόμενον πόλεμον και β) 427 του 1941, δι' ου καθορίζονται ποιναί αποστρατείας και απολύσεως στρατιωτικών, στε­ρήσεως συντάξεων δημοσίων υπαλλήλων, δημεύσεως των περιουσιών τούτων και των ιδιωτών και εκτοπίσεως των μελών των οικογενειών απάντων, εφ' όσον άνευ νομίμου αδείας ήθελον αναχωρήσει εις το εξωτερικόν και εις χώ­ρας εμπολέμου καταστάσεως προς τον άξονα».
........................................................................................

Κηρύσσει ε ν ό χ ο υ ς
τους 1) Γ. Τσολάκογλου 2) Κ. Λογοθετόπουλον 3) κτλ. του ότι εν Αθήναις και κατά τας κατωτέρω αναφερομένας χρονολογίας καθ' ας οι μεν πρώτοι ήσαν Πρωθυπουργοί οι δε λοιποί Υπουργοί και διακεκριμμένως έκαστος τούτων εγένετο συνειδητόν όργανον του εχθρού προς διάδοσιν της προπαγάνδας του, εξαίρων το έργον του κατακτητού και προκαλών την ηττοπάθειαν παρά τω Ελληνικώ λαώ και την περιφρόνησιν του Εθνικού και συμμα­χικού αγώνος.
Ο Κ. Λογοθετόπουλος α) δι' εκφωνηθέντος επικη­δείου λόγου του προς τα εκ βομβαρδισμών θύματα του Πειραιώς, δημοσιευθέντος εις το από 16-6-42 φύλλον της εφημερίδος «Ελεύθερον Βήμα» β) δια λόγου του εκφωνη­θέντος προς συγκέντρωσιν εργατών και δημοσιευθέντος εις το από 22-1-43 φύλλον της ιδίας εφημερίδος και γ) δια ραδιοφωνικού λόγου του, δημοσιευθέντος εις το από 25-2-43 φύλλον της αυτής εφημερίδος».
Διά ταύτα:
Καταδικάζει τους κηρυχθέντας ενόχους κατηγορουμέ νους : . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2) τον Κ. Λογοθετόπουλον.
α) δια την πράξιν της αναλήψεως της Προεδρίας της Κυβερνήσεως εις ισόβια δεσμά και στέρησιν των εν τοις άρθροις 21 · 23 - 24 του ποιν. Νόμου δικαιωμάτων και πλεονεκτημάτων, β) δια την πράξιν της διευκολύνσεως του  έργου της κατοχής, ως αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως εις πρόσκαιρα δεσμά 10 ετών και στέρησιν των εν τοις άρθροις 21-23-24 του Π. Ν. δικαιωμάτων και πλεονεκτημά­των, γ) δια την πράξιν της προπαγάνδας εις πρόσκαιρα δεσμά 10 ετών και στέρησιν των εν τοις αυτοίς άρθροις δικαιωμάτων και πλεονεκτημάτων.
Συγχωνεύει τας ποινάς των λοιπών πράξεων εις την της πρώτης των ισοβίων δεσμών και στερήσεως των εν τοις άρθροις 21-23-24 του Π. Ν. δικαιωμάτων και πλεονεκτημάτων».
Επί της εκδοθείσης ως άνω αποφάσεως, παρατηρούμεν τα εξής:

(Επιστροφή)

(Συνέχεια)

[1] Επαφή, στρατιωτικώς σημαίνει την προσέγγισιν των αντιπάλων τμημάτων και την έναρξιν των πυρών και της μάχης..

Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΖHTHMA ΔΙΩΞΕΩΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ.

Ετέρα σύγκρουσις ημών μετά τών κατακτητών σχετί­ζεται προς το ζήτημα του διωγμού των εν Ελλάδι Ισραη­λιτών Ελλήνων πολιτών. Και ενταύθα αντί πάσης άλλης εξιστορήσεως παραθέτω επίσημα τινα κείμενα, τα οποία μαρτυρούν την υπομονήν και το θάρρος, μετά των οποίων αντιμετώπισα και το οξύ ζήτημα τούτο το οποίον συνεδέετο προς θεμελιώδεις αρχάς της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας, με το ικανοποιητικόν αποτέλεσμα όπως το μέτρον τούτο μη επεκταθή εις την Νότιον Ελλάδα, τουλάχιστον υφ' οίαν οξείαν μορφήν παρουσιάσθη τούτο εις την Θεσσαλονίκην.

Αριθμ. Πρωτ. Ε 130/1/10 Εμπ.
Αθήναι τη 18η Μαρτίου 1943
Προς
την Α. Ε. τον Πληρεξούσιον του Ράϊχ δια την Ελλάδα Πρεσβευτήν Δρα Άλτενμπουργκ
Κύριε Πρεσβευτά,
Εν συνεχεία προς τα επανειλημμένα προφορικά δια­βήματα τα οποία έσχον μέχρι σήμερον την τιμήν να δια­τυπώσω προς την Υμετέραν Εξοχότητα, εν σχέσει προς την σοβαράν θέσιν των Ελλήνων Ισραηλιτών Θεσσαλο­νίκης, εις ην ούτοι περιήλθον λόγω των εξαιρετικώς πιε­στικών εναντίον αυτών μέτρων παρά των αρχών κατοχής, έρχομαι μίαν εισέτι φοράν δια της παρούσης να παρακα­λέσω την Υμετέραν Εξοχότητα, όπως επέμβη και ανακληθώσι τα εξολοθρευτικά μέτρα άτινα ελήφθησαν εναντίον τών ειρημένων Ελλήνων πολιτών ανερχομένων ως γνω­στόν εις ικανάς δεκάδας χιλιάδων. Αναφοραί της Γεν. Διοικήσεως Μακεδονίας ενισχυόμεναι από αγωνιώδεις εκκλήσεις των ενδιαφερομένων, εκθέτουσιν ότι εκτός των γνωστών ήδη μέτρων της συγκεν­τρώσεως απάντων των Μωσαϊκού θρησκεύματος Ελλή­νων πολιτών Θεσσαλονίκης εις απομεμακρυσμένον συνοικισμόν της πόλεως, όπου στιβάζεται ανά μία οικογένεια εις εν και μόνον δωμάτιον, της απαγορεύσεως εις αυτούς της εξασκήσεως οιουδήποτε επαγγέλματος, της διαγρα­φής αυτών από οιανδήποτε οργάνωσιν (Διαταγή Ν. V. 2014, 25.2.43} της εγκαταστάσεως μεσεγγυούχων εις τα καταστήματα και επιχειρήσεις αυτών (Διαταγή Ν. V. Pol. 5/2839/7.3.43) της απαγορεύσεως αγοραπωλησιών επί των περιουσιακών στοιχείων αυτών (Διαταγή Ν. V. Pol. 5/2959 10.3.43), ελήφθη προσφάτως η απόφασις της μεταφοράς αυτών εις άγνωστον διεύθυνσιν, απαρχή δε εγένετο από του εν Θεσσαλονίκη συνοικισμού «Βαρώνος Χίρς», οι ένοι­κοι του οποίου ανερχόμενοι εις 3.500 ψυχάς διετάχθησαν να ώσιν έτοιμοι προς αναχώρησιν με μόνον εφόδιον τροφήν εξ ημερών.Κατά νεωτέρας δε πληροφορίας η εφαρμογή της απο­φάσεως ταύτης ήρξατο από της παρελθούσης Δευτέρας, οπότε η πρώτη αποστολή των ούτω βιαίως αποσπωμένων από το πάτριον αυτών έδαφος Ελλήνων πολιτών, ανεχώρησεν υπό πραγματικώς δραματικάς συνθήκας προς άγνω­στον διεύθυνσιν.
Ως και προφορικώς προ ημερών εξέθηκα εις την Υμετέραν Εξοχότητα είναι φυσική η αγωνία υφ ης συνέχε­ται ο Ελληνικός Λαός προ των δοκιμασιών αυτών ας υφίστανται δεκάδες χιλιάδων νομοταγών και φιλήσυχων συμπατριωτών του, υπηρετησάντων πιστώς μέχρι της .σή­μερον την Ελληνικήν Πατρίδα και χυσάντων υπέρ αυτής το αίμα των κατά την πρόσφατον πολεμικήν περίοδον. Από όλα τα στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας καταφθάνουσι συνεχώς εκκλήσεις προς την Κυβέρνησιν δια την επέμβασίν της προς διάσωσιν των εις εξόντωσιν καταδικαζομένων, δια των ληφθέντων μέτρων, Ισραηλιτών Ελλήνων πολιτών. Αυτοί ούτοι οι πολιτικοί αρχηγοί, δια της εν αντι­γράφω υποβαλλομένης αναφοράς των ζητούν από την Κυ­βέρνησιν, εν ονόματι των Ιερών παραδόσεων του Ελλη­νικού Λαού και του τρισχιλιετούς Ελληνικού πολιτισμού, να επιληφθή άνευ αναβολής και μετά της μεγαλυτέρας δυνατής δραστηριότητος της προστασίας της ζωής, της τιμής και των υλικών συμφερόντων των μωσαϊκού θρη­σκεύματος Ελλήνων πολιτών της Θεσσαλονίκης.
Η Κυβέρνησις συνεχομένη και αυτή από τα αυτά αι­σθήματα και Ερειδομένη επί των σαφών εν προκειμένω διατάξεων του Διεθνούς Δικαίου, καθ ας αι συνταγματι­καί διατάξεις και η νομοθεσία της υπό κατοχήν χώρας διατηρούνται εν ισχύϊ εφ' όσον δεν προσβάλλεται η ασφά­λεια του Στράτου κατοχής, κατά δε τους Ελληνικούς νό­μους και το Σύνταγμα όλοι οι "Ελληνες είναι ίσοι και πρέπει να τυγχάνωσι της αυτής μεταχειρίσεως* θεωρεί εαυτήν υποχρεωμένην να διαμαρτυρηθή ζωηρώς, άπαξ έτι, προς την Υμετέραν Εξοχότητα και να ζητήση την έγκαιρον επέμβασιν όπως αφ' ενός μεν παύση ο διωγμός ούτος των ως άνω Ελλήνων πολιτών, αφ ετέρου δε ληφθώσι κατάλληλα μέτρα δια την επιστροφήν των μέχρι τούδε εξ αυτών βιαίως αποσπασθέντων από το πάτριον έδαφος. Εν τη πεποιθήσει ότι η Υμετέρα Εξοχότης θέλει δεόντως εκτιμήσει την σοβαρότητα των ως άνω εκτιθεμέ­νων και την αλγεινήν θέσιν εις ην έχει περιέλθει λόγω αυ­τών η Ελληνική Κυβέρνησις, δράττομαι της ευκαιρίας κλπ,
Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως
Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Αριθ. πρωτ. Ε/136/1/10 Εμπ.
Eν Αθήναις τη 22 Μαρτίου 1943

Προς
την Α. Ε. τον Πληρεξούσιον του Ράιχ διά την Ελλάδα Πρεσβευτήν Δρα Άλτενμπουργκ
Κύριε Πρεσβευτά,
Επάναγκες θεωρώ να επανέλθω και αύθις επί του ζητήματος της διώξεως των εν Θεσσαλονίκη Ελλήνων πολιτών μωσαϊκού θρησκεύματος, δια να τονίσω όσον το 

δυνατόν ζωηρότερον την διαμαρτυρίαν της Ελληνικής Κυβερνήσεως δια τα λαμβανόμενα εξοντωτικά μέτρα εναν­τίον τόσων χιλιάδων ψυχών, τας οποίας ουδέν έγκλημα βαρύνει.
Η εφαρμογή των φυλετικών νόμων του Γερμανικού Κράτους επί εδάφους χώρας κατεχομένης μεν υπό των Γερμανικών Στρατευμάτων, αλλά μη Γερμανικής, αποτελεί όχι μόνον μέτρον ευρισκόμενον εις πλήρη αντίθεσιν προς το δια διεθνών συμφωνιών καθιερωθέν δίκαιον του πολέ­μου, προς το οποίον η Ελληνική Κυβέρνησις τόσας ευκαι­ρίας έσχε μέχρι τούδε να διακηρύξη την αδιάσειστον πίστιν της, αλλά και άμεσον πλήγμα κατά του κύρους της Ελληνικής Κυβερνήσεως, εφ' όσον πολίται, η προστασία των οποίων ανήκει εις αυτήν, εκριζούνται εκ των εστιών των και εκδιώκονται εκ του Ελληνικού εδάφους, εν ω πρό­σωπα επίσης μωσαϊκού θρησκεύματος εγκατεστημένα μο­νίμως εν Ελλάδι τυγχάνοντα όμως υπήκοοι ξένων κρα­τών, δεν υποβάλλονται εις τα μέτρα ταύτα.

Βεβαίως είναι μακράν των σκέψεων της Ελληνικής Κυβερνήσεως η ιδέα ό τι η επέκτασις της διώξεως και εις την τελευταίαν ταύτην κατηγορίαν ισραηλιτών, θ' απετέλει λόγον συγκαταθέσεως αυτής εις τα λαμβανόμενα κατά των Ελλήνων ισραηλιτών μέτρα, η γενομένη όμως σήμε­ρον διάκρισις καθιστά την συντελουμένην δίωξιν τούτων έτι σκληροτέραν και έτι μάλλον αδικαιολόγητον και δη­μιουργεί πάντως δια την Ελληνικήν Κυβέρνησιν σοβαρώτατον ζήτημα ηθικής τάξεως και πολιτικής ευθύνης.Επιτρέψατε μοι, Εξοχώτατε, να σημειώσω επίσης ότι, καθ όσον τουλάχιστον γνωρίζω, εις ουδεμίαν άλλην κατεχομένην χώραν, εις την οποίαν διατηρείται εθνική κυβέρνησις, φέρουσα ως εξ αυτής της υπάρξεως της πολιτι­κάς ευθύνας απέναντι του λαού της, αλλά και απέναντι της ιστορίας, ελήφθησαν αμέσως υπό των Αρχών Κατο­χής και άνευ παρεμβολής της οικείας Κυβερνήσεως, τοι­αύτα μέτρα. Εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όμως όχι μόνον δεν υπεδείχθη υπό των Γερμανικών Αρχών κατο­χής να επιληφθή του ζητήματος τούτου, αλλ' ούτε εγνωστοποιήθησαν εκ των προτέρων τα αποφασισθέντα υπό της έν Θεσσαλονίκη Ανωτάτης Γερμανικής Στρατιωτικής Αρχής μέτρα, αλλ' απλώς διετάχθη ο Γενικός Διοικητής Μακεδονίας να προβή εις σειράν εκτελεστικών ενεργειών, χωρίς και ούτος να ζητήση την συγκατάθεσιν της Κυβερ­νήσεως προς τούτο. Η υπό τας συνθήκας ταύτας παρα­σχεθείσα υπό της Γεν. Διοικήσεως Μακεδονίας εκτελε­στική συμβολή δεν δύναται να τύχη ποσώς της επιδοκιμα­σίας της Ελληνικής Κυβερνήσεως.
Τέλος, επιτρέψατε μοι να τονίσω και πάλιν, Κύριε Πρεσβευτά, ότι και ο Ελληνικός Λαός εν τω συνόλω του, όχι μόνον δεν παραμένει αδιάφορος έναντι του τεθέντος εις εφαρμογήν επί του πατρίου του εδάφους εξοντωτικού προγράμματος κατά των συμπολιτών του ισραηλιτών, αλλά και κατέχεται υπό βαθυτάτης αληθώς συγκινήσεως, την οποίαν διερμηνεύουν αι προς την Κυβέρνησιν απευθυ­νόμενοι καθημερινώς σχετικαί εκκλήσεις των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων της Χώρας και των εκπροσώπων των αντιπροσωπευτικών οργανώσεων του Λαού.
Όθεν παρακαλώ όπως ευαρεστηθήτε και εισακούσητε τας και δια προηγουμένης επιστολής μου εκφρασθείσας διαμαρτυρίας και παρακλήσεις μου και ενεργήσητε ίνα σταματήση, εν όσω υπάρχει καιρός, η εφαρμογή των ανω­τέρω μέτρων, εφ όσον ταύτα, ως είναι βέβαιον δεν λαμ­βάνονται απλώς δια την ασφάλειαν του Στρατού κατο­χής και προς το συμφέρον της διεξαγωγής του πολέμου.
Σπεύδω να σας διαβεβαιώσω, Κύριε Πρεσβευτά, ότι η Ελληνική Κυβέρνησις είναι πρόθυμος να συμπράξη μετά των Αρχών κατοχής εις παν μέτρον τοιαύτης φύσεως, όπερ όμως θα έφερε τον χαρακτήρα προσωρινότητος και δεν θα είχεν ως συνέπειαν ούτε την λιμοκτονίαν των Ελ­λήνων ισραηλιτών ούτε την απομάκρυντιν αυτών εκτός του εδάφους της Χώρας.

Ευαρεστηθήτε να δεχθήτε, Κύριε Πρεσβευτά, την διαβεβαίωσιν της εξόχου Yπολήψεώς μου.
Ό Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως

Κ, ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

(Επιστροφή)

Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ:ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ  Γ. ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ.
Την 20 Απριλίου 1941 συνωμολογήθη εις την Ήπειρον η ανακωχή.
Την 27 Απριλίου τα γερμανικά στρατεύματα κατελάμβαναν τας  Αθήνας και εσυνέχιζον τας προς Πελοπόννησον επιχειρήσεις αυτών κατά των Άγγλων.
Την 29ην  Απριλίου εκλήθην όπως συναντήσω τον αείμνηστον στρατηγόν Γεώργιον Τσολάκογλου εις την Γερμανικήν Πρεσβείαν, όπου μετ' άλλων μελών της έπειτα υπ' αυτόν σχηματισθείσης Κυβερνήσεως συνεζήτει τα του καταρτισμού ταύτης.
Ο στρατηγός μου επρότεινε όπως αναλάβω το Υπουργείον της Προνοίας, λόγω της ειδικότητος μου, του κύρους μου, και των τιμητικών τίτλων, δια των οποίων με είχε περιβάλει από μακρού η Γερμανική Επιστήμη. Παρ' όλην την επείγουσαν ανάγκην των τραγικών εκείνων στιγμών, ομολογώ ότι εδίστασα πολύ να αναλάβω το βάρος τούτο, το οποίον επέβαλλε πλην πολλών άλλων και την αντιμετώπισιν τεραστίων προβλημάτων, αποτόκων του πολέμου και της υποδουλώσεως.
Άλλως τε εις τον κύκλον των φιλοδοξιών μου ουδέποτε είχον περιληφθή τα πολιτικά αξιώματα, τα οποία δυσκόλως συμβιβάζονται προς την συγκέντρωσιν και την ηρεμίαν της επιστημονικής ερεύνης και δράσεως .
Δια τούτο απέρριψα πάντοτε επανειλημμένας προτάσεις και των αειμνήστων I. Μεταξά (1927) και Π. Τσαλδάρη (1933) όπως αναμιχθώ εις την πολιτικήν, όπως απέκρουσα επίσης και την τιμητικήν πρότασιν του τελευταίου κατά το αυτό έτος ως υποψηφίου Δημάρχου Αθηναίων.
Ήτο όμως κατά τας ανιστορήτους εκείνας τραγικάς στιγμάς επιτακτική ανάγκη να σωθή από την καταστροφήν ό,τι ήτο δυνατόν να περισωθή και να ανακουφισθή ο Ελληνικός Λαός από το βάρος της επερχόμενης αφορήτου δουλείας και δυστυχίας.
Δια τούτο εδέχθην εν τέλει την πρότασιν του στρατηγού Τσολάκογλου, αν και είχον πλήρη συναίσθησιν των πολλαπλών ευθυνών, ας ανελάμβανον και των θυσιών, εις τας οποίας θα υπέβαλλον εμαυτόν δια της αποδοχής μου ταύτης. Το έθνος όμως είχεν ανάγκην των υπηρεσιών των τέκνων του. Έπρεπε να ευρεθούν άνθρωποι, οι οποίοι να θυσιάσουν συνειδητά τον εαυτόν των υπέρ αυτού κατα την δεινοτέραν περίοδον της μακραίωνος ιστορίας του.
Την 30 Απριλίου ωρκίσθη η πρώτη κατοχική Κυβέρνησις υπό τον στρατηγόν Τσολάκογλου, και ανελάμβανε το βαρύ και επίμοχθον χάριν της Πατρίδος έργον της.

(Επιστροφή)