Οι νόμοι του Γ’ Ράιχ για την προστασία των ζώων

«Στο νέο Ράιχ η σκληρότητα εναντίον των ζώων, δε θα επιτρέπεται.»

Στην ιστορία συχνά ο Χίτλερ παρουσιάζεται ως μια βίαιη και αυταρχική προσωπικότητα, δίχως ευαισθησίες και ενδιαφέροντα. Είναι όμως πραγματικά έτσι; Κάποια γεγονότα έρχονται για να διαψεύσουν τη παραπάνω θεωρία.

Έχει ακουστεί από επιτελείς του Χίτλερ και ανθρώπους του στενού του περιβάλλοντος που τον γνώρισαν καλά, ότι υπήρξε ένας «διερμηνέας του Πνεύματος της Φύσεως». Ο τίτλος αυτός δεν του αποδόθηκε άδικα αφού ήταν εκείνος που για πρώτη φορά στην ιστορία ασχολήθηκε σοβαρά και με απόλυτη αυστηρότητα σε θέματα που αφορούσαν τη προστασία της φύσεως και των ζώων.

Αν και το 1933 που ανήλθε το NSDAP στην εξουσία υπήρχαν ορισμένοι υποτυπώδεις νόμοι που αφορούσαν στη συμπεριφορά απέναντι στα ζώα, ο Χίτλερ ήταν το πρόσωπο που καθιέρωσε πραγματικούς νόμους  και αυστηρές ποινές σε αυτούς που θα κακομεταχειριζόντουσαν ένα ζώο για οποιοδήποτε λόγο.

Γελοιογραφία  του σατυρικού περιοδικού Kladderadatsch .
Τα ζώα  χαιρετίζουν με  υψωμένη τη δεξιά  τον Πρόεδρο του
Κοινοβουλίου Hermann Göring , πρωτεργάτη της ψήφισης
μιας σειράς πρωτοποριακών νόμων με αποκλειστικό σκοπό
τη προστασία τους από  βάναυσες και απάνθρωπες
συμπεριφορές. των "πολιτισμένων"ανθρώπων.

Στο Γ’ Ράιχ έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο φιλόζωοι, ενώ οι ποινές για τον βασανισμό και τον φόνο ενός ζώου φτάσανε σε επίπεδα που πάντα απαιτούσε η φιλοζωική κοινότητα και ίσως και παραπάνω. Ο Εθνικοσοσιαλισμός απέρριψε τους ανθρωποκεντρικούς λόγους για τη προστασία των ζώων και τόνισε ότι τα ζώα θα πρέπει να  προστατεύονται για τους δικούς τους λόγους.

Οι πολιτικές σχετικά με τη συνύπαρξη των ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού πραγματικά φτάσανε σε άλλα επίπεδα. Ακόμα και για τη κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων φρόντισε η εξουσία του Γ’ Ράιχ.

Ο «Reichstierschutzgesetz» ο νόμος του Ράιχ για τη προστασία των ζώων δηλαδή, θεσπίστηκε αμέσως και μάλιστα έγινε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά, τα γυμνάσια, τα λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Γερμανίας.!

Ο Χέρμαν Γκέρινγκ προειδοποιούσε: «Όσοι συμπεριφέρονται στα ζώα σαν να είναι άψυχα αντικείμενα θα στέλνονται στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως».

Η Γερμανία του Χίτλερ έγινε το πρώτο κράτος και δυστυχώς το τελευταίο που τιμωρούσε όσους έκαναν πειράματα σε ζώα και τεμαχίζονταν όσο ακόμα αυτά ήταν ζωντανά.Ακόμα και το εμπόριο παγίδας απαγορεύτηκε, όπως επίσης και το ανεξέλεγκτο κυνήγι. Απαγορεύτηκε το πετάλωμα των αλόγων και θεσπίστηκαν νόμοι ακόμα και για τον τρόπο βρασίματος των οστρακοειδών «ώστε να μη βράζονται ζωντανά και υποφέρουν». Στα τέλη του 19ου αιώνα ο εβραϊκός τρόπος σφαγής «kosher» και τα πειράματα στα ζώα ήταν από τις κύριες ανησυχίες της γερμανικής κυβέρνησης του Γ’ Ράιχ. Μάλιστα από το 1927 ακόμα, εκπρόσωπος του NSDAP είχε απευθυνθεί στο Ράιχσταγκ και είχε κάνει έκκληση για δράσεις κατά των βασανισμών των ζώων και τη σφαγή «kosher».

Στις 21 Απριλίου του 1933 ψηφίστηκε ο νόμος σχετικά με τη σφαγή των ζώων που όριζε ότι κανένα ζώο δε θα σφάζεται χωρίς αναισθητικό. Στις 24 Απριλίου εκδόθηκε νόμος σχετικά με την απαγόρευση της ζωοτομίας, ενώ στις 16 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς ψηφίστηκε η πλήρης απαγόρευση της. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ανακοίνωσε σχετικά: «Τέλος στα αφόρητα βασανιστήρια και στη ταλαιπωρία σε πειράματα  με ζώα. Μια απόλυτη και μόνιμη απαγόρευση στη ζωοτομία είναι όχι μόνο απαραίτητη νομοθεσία για την προστασία των ζώων δείχνοντας την αλληλεγγύη στον πόνο τους, αλλά είναι επίσης ένας νόμος για την ίδια την ανθρωπότητα… Ανακοινώνω επομένως,  την άμεση απαγόρευση της ζωοτομία η οποία θα αποτελεί πράξη αξιόποινη. Μέχρις ότου να ορισθεί η οριστική τιμωρία στον ένοχο, θα πρέπει να μεταβαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης».

Ψηφίστηκαν επίσης νόμοι που αφορούσαν την αναδάσωση και την προστασία των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Διαβάστε περισσότερα

ΙΣΧΥΡΟΝ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΟΝ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΝ- ΤΟ ΟΚΝΗΡΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ

Β.

Ο κ. αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως κατηγορεί τον οικονομικόν λιμπεραλισμόν και την σοσιαλιστικήν θεωρίαν, χωρίς να αποδέχεται και την διευθυνομένην οικονομίαν. Κατά την γνώμην του, η διευθυνομένη οικονομία απαιτεί Κράτος με ισχυρά εφόδια και παρεμβατισμόν ισχυρόν:

- Δια να διευθύνη κανείς επιτυχώς, λέγει την οικονομίαν μιας χώρας, πρέπει να την γνωρίζη και μάλιστα εις όλας τας λεπτομερείας της. Πρέπει να έχη άμεσον ενδιαφέρον δι΄αυτήν, να γνωρίζη τι θέλει , να ξέρη τι διατάσσει , να ακολουθή ωρισμένον πρόγραμμα στηριζόμενον επάνω εις οικονομικάς αρχάς και να επωφελήται όλων των περιστάσεων, τας οποίας η σημερινή πολιτική οργάνωσις δεν ημπορεί να συνενώση.

Εις το κεφάλαιον αυτό τα προσόντα του Κράτους είνε, κατά τον κ. Ζαβιτζιάνον περιωρισμένα και συνεπώς ανεπαρκή:

-Δια της διευθυνομένης οικονομίας επεδιώχθη παντού περιορισμός της οικονομικής αναρχίας , την οποία παρουσιάζει η εφαρμογή των αρχών της Φιλελευθέρας Σχολής, αίτινες δεν ελάμβαναν υπ' όψιν τας ανάγκας της καταστάσεως.

Αλλ' οι της διευθυνομένης οικονομίας κίνδυνοι ήσαν και είνε ακόμη σοβαρώτεροι , διότι αύτη μοιραίως άγει εις την στέρησιν της ελευθερίας , όχι μόνον των ατόμων , αλλά και των φυσικών ενώσεων , οποίαι είνε η οικογένεια και το επάγγελμα, με αναπόφευκτον συνέπειαν τον πολλαπλασιασμόν των εξόδων της διοικήσεως, δι ων επιβαρύνεται η παραγωγή, την αδιαφορίαν των διευθυνόντων ταύτην , την ποσοτικήν και ποιοτικήν συνεπώς μείωσιν αυτής και τον καταφανή κίνδυνον της οικονομικής και της κοινωνικής αποσυνθέσεως".

Εδώ το κριτικόν μέρος σταματά εμπρός εις την ανάπτυξιν του θετικού προγράμματος, το οποίον από καιρού τώρα έχει επεξεργασθή ο κ. Ζαβιτζιάνος.
Αφού η φιλελευθέρα σχολή εχρεωκόπησε και η διευθυνομένη οικονομία είνε αναφάρμοστος με το σημερινόν Κράτος , προβάλλει επιτακτική η ανάγκη μιας νέας λύσεως , η οποία χωρίς να καταργή την οικονομικήν ελευθερίαν του ατομικού επιχειρηματίου να συνδέση την τύχην του με την τύχην των άλλων συντελεστών της επιχειρήσεως και ιδιαιτέρως με τον συντελεστήν της εργασίας.

Είναι επομένως ανάγκη- λέγει ο κ.Ζαβιτζιάνος - και εκεί τείνει η νέα κίνησις όπως η διευθυνομένη οικονομία αντικατασταθή δι' αυτονόμων Επαγγελματικών Οργανισμών κινουμένων υπό τον απλούν έλεγχον του Κράτους, έλεγχον όμως ηλαττωμένον εις το μίνιμουμ και εξασκούμενον κατά τρόπον ώστε να μη τους κλονίζη.

Άμα τούτο γίνει, το Κράτος ασφαλώς θα απλοποιήση τας ανάγκας του, θα μειώση τα γενικά του έξοδα , θα παύση προσβάλλον ατομικά συμφέροντα και θα περιορισθή εις την επιδιαιτησίαν των διαφόρων επαγγελματικών συμφερόντων και την ανωτέραν επίβλεψιν , περιορίζον την παρέμβασίν του εις τα θέματα εις α απειλείται η δημιουργία μονοπωλιακών περιστάσεων , αίτινες μοιραίως θα εζημίουν αυτήν ταύτην την παραγωγήν και εκ τούτου το σύνολον των πολιτών. 

Απαλασσόμενον ούτω το Κράτος υποχρεώσεων , που δεν του ανήκουν, θα δυνηθή τέλος πάντων και τούτο να κυβερνήση. 

Είνε επομένως καταφανής η ανάγκη μιας οικονομικής οργανώσεως απλής και καταλλήλου. 

Αύτη δε πρέπει να επιδιωχθή και καθιερωθή δια της υποχρεωτικής συνδικαλιστικής οργανώσεως, ήτις θα διακρίνεται όχι εκ των διαφόρων κοινωνικών τάξεων , αλλά εκ των κλάδων της παραγωγής, κατά τας επιβαλλομένας συνεπεία των διαφόρων επαγγελμάτων υποδιαιρέσεις , αίτινες θα ενούνται εις ομοσπονδίας κλπ. 

Τα συνδικάτα έχοντα ιδίαν εκπροσώπησιν θα αποτελέσουν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου , δι ό και θα είναι υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων , δια δε της διοικήσεως αυτών: 

α) Θα λαμβάνωνται μέτρα έχοντα νομικήν υποχρεωτικήν ισχύν εφ΄όλων των μελών , όπως γίνεται με τα Δημοτικά Συμβούλια δια τους πολίτας που κατοικούν εις την αυτήν Κοινότητα. 

β)Θα εισπράττωνται τέλη. 

γ)Θα ελέγχηται η παραγωγή κατά ποσότητα και ποιότητα. 

δ)Θα κανονίζηται αύτη εν αναλογία προς την κατανάλωσιν.

ε)Θα εξασφαλίζηται η διάθεσις των προϊόντων υπό τους ευνοϊκώτερους των όρων. 

στ) Θα συνομολογούνται συμβόλαια συλλογικής εργασίας, και γενικώς. 

θ)Θα συστηματοποιήται η παραγωγή κατά τον πρακτικώτερον και σκοπιμώτερον τρόπον. 

Όλα αυτά τα ζητήματα που δεν ανήκουν εις το Κράτος , αλλ' εις τους παραγωγούς , οργανουμένους και συνεταιριζομένους". 

Αυτό είναι βέβαια ένα απλούν διάγραμμα. Εξυπονοεί μεταβολάς ουσιώδεις εις την οικονομικήν και κοινωνικήν οργάνωσιν , αποτελεί αυτού τούτο, λέγει ο κ. Ζανιτζιάνος, μίαν νέαν οργάνωσιν. Με συνεπείας εις την ζωήν και την παραγωγήν Μία εκ των συνεπειών αυτών είνε ότι θα καταστήση γονιμώτερον το κεφάλαιον και ισχυρότερον το Κράτος. 

-Μία τοιαύτη ισχυρά κοινωνικο-οικονομική οργάνωσις θα έχη αναγκαίως και τούτο το καλόν, ότι θα περιορίση την επιρροήν του μεγάλου ή μάλλον οκνηρού κεφαλαίου, το οποίον εις αυτήν μοιραίως θα προσκρούση. 

Όταν λέγω μεγάλον ή μάλλον οκνηρόν κεφάλαιον, εννοώ εκείνο το οποίον επιδιώκει και επιτυγχάνει μεγάλα και εύκολα κέρδη, αδιαφορούν δια τα μέσα , με τα οποία πρόκειται να πραγματοποιήση τον σκοπόν του. 

Τοιαύτα κέρδη απέκτησε συνήθως το μεγάλον οκνηρόν κεφάλαιον στηριχθέν επί της νομισματικής ασταθείας, επί της κερδοσκοπίας της πίστεως και επί του πληθωρισμού των πιστώσεων , όστις συνεπέφερε πάντοτε τας μεγαλειτέρας οικονομικάς αναστατώσεις. Ο θρίαμβος της Δημοκρατίας όστις εσημειώθη ιδία κατά το δεύτερον ήμισυ του 19ου αιώνος και τον εικοστόν, εξησθένησεν εις όλας τας χώρας την δύναμιν του Κράτους και αφήκεν ελεύθερον το στάδιον εις τους μεγάλους κεφαλαιούχους , οίτινες , δια της διαρκώς αυξανούσης επιρροής αυτών επί των Κυβερνήσεων, μοιραίως υπεκίνησαν και υπεβοήθησαν ασυναισθήτως την κοινωνικήν αποσύνθεσιν". 

Εδώ γίνεται μία διεξοδική συζήτησις με τον κ. Ζαβιτζιάνον δια τα ζητήματα του τόκου και των επιχειρήσεων. Κατά την γνώμην του , το χρήμα είναι ακριβόν εις την Ελλάδα, διότι έχει μεγάλον κόστος ενώ αλλού , εις το Εξωτερικόν, το προσφέρουν δωρεάν , εδώ εις την Ελλάδα προσφέρεται με απιστεύτως υψηλά επιτόκια. Από που προέρχεται αυτό; Πως εξηγείται το ίδιον χρήμα να προσφέρεται εις μεν το εξωτερικόν με επιτόκιον 2% εις δε την Ελλάδα με 10 και 12%; 

Aυτό εξηγείται , μας λέγει ο κ. Ζαβιτζιάνος, από τας μεγάλας και αδικαιολογήτους δαπάνας των Τραπεζών, από τα τεράστια έξοδά των , τους μεγάλους μισθούς.Τον ερωτώμεν αν το Κράτος θα ήτο διατεθειμένον να συμβάλη εκ του προϋπολογισμού εις την μείωσιν του υψηλού επιτοκίου , προκειμένου περί βιομηχανικών δανείων , έστω και εις περιωρισμένην έκτασιν. Δεν αντιμετωπίζομεν λέγει , προς το παρόν τουλάχιστον, μίαν τοιαύτην περίπτωσιν , ούτε και είμεθα εις θέσιν  να την σκεφθώμεν  με αυτήν την κατάστασιν  των δημοσίων οικονομικών  που έχομεν.

Άλλως τε, το Κράτος δεν είνε δυνατόν να αναμιχθή εις αυτού του είδους τας ενεργείας. Αι ίδιαι αι Τράπεζαι πρέπει να σκεφθούν επί του πως θα ήτο δυνατόν , μειώνουσαι τα έξοδά των , να μειώσουν τον τόκον. Εκείνο που ημείς επιζητούμεν είνε να συναρμολογήσωμεν τα διάφορα συμφέροντα εις μίαν κοινήν ωργανωμένην προσπάθειαν υπό ένα ισχυρό Κράτος, προς το κοινόν καλόν. 

Και λέγοντες κοινόν καλόν πρέπει να εννοούμεν όχι μόνον το υλικόν, αλλά και τους διανοητικούς και ηθικούς θησαυρούς , οίτινες διεφυλάχθησαν δια των καλών παραδόσεων και οίτινες είνε δια τα Έθνη ό,τι και καλαί συνήθειαι δια τα άτομα: φραγμοί εναντίον των ανατρεπτικών ή καταστρεπτικών ροπών, συντήρησις της δυνάμεως δια τας κακάς ημέρας".

(Βραδυνή Παρασκευή 14 Αυγούστου 1936)

Α. Ο  ΛΙΜΠΕΡΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤO ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ

Γ.  ΙΣΧΥΡΟΝ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΟΝ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΝ- Ο ΝΕΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Η ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ

 

Επί ημέρας, τώρα, συνεχίζεται εις την Γαλλίαν μία κρίσις κυβερνητική. Ο κ. Σωτάν  παρητήθη ,διότι διεφώνησαν οι σοσιαλισταί  υπουργοί  με τους ριζοσπαστικούς τοιούτους. Οι σοσιαλισταί ήθελον να γίνουν δεκτά τα αιτήματα  των εργατών, ενώ οι ριζοσπαστικοί επέμενον να απορριφθούν. Και οι σοσιαλισταί  παρητήθησαν , εξαναγκάσαντες  ούτω την κυβέρνησιν ολόκληρον εις παραίτησίν. Εν συνεχεία  ανετέθη  η εντολή  εις τον κ.Μποννέ. Αλλά και αυτός  απέτυχε , διότι δεν ηδύνατο  να εξεύρη υποστηρικτάς. Και ο κ. Λεμπρέν  εστράφη προς τον κ. Μπλουμ , ο οποίος και τον κ. Σωτάν έρριψεν, αλλά και την  προσπάθειαν του κ. Μποννέ εματαίωσεν.

Ούτω ολόκληρος η Κυριακή κατηναλώθη  υπό του κ. Μπλουμ  εις προσπαθείας. Ο αρχηγός των σοσιαλιστών  με την εντολήν εις τα θυλάκια , περιεφέρετο  από κόμματος εις κόμμα  βέβαιος  ότι θα κατορθώση να σχηματίση την κυβέρνησιν. Αλλά και αυτός  δεν συνήντησε  τον ενθουσιασμόν , τον οποίον είχε προεξοφλήση. Μάτην εξελιπάρησεν  υποστήριξιν, υποσχόμενος υπουργεία , προτείνων  τον σχηματισμόν μιας κυβερνήσεως  από την οποίαν  δεν θα έλειπον ούτε οι κομμουνισταί.

Αλλά και ο κ. Μπλουμ απέτυχε. Την στιγμήν δε  καθ' ην γράφεται το παρόν σημείωμα ,ο τηλέγραφος αγγέλλει, ότι η εντολή ανετέθη και πάλιν  εις τον κ.Σωτάν, ο οποίος δεν γνωρίζομεν τι θα κάμη. Θα καταθέση την εντολήν , θα την φέρη εις πέρας,θα παραχωρήση την θέσιν  εις άλλον; Δεν είναι γνωστόν  εάν και άλλοι μετά τον κ. Σωτάν , με την εντολήν εις τα θυλάκια, συνεχίσουν τον γύρον των κομμάτων, εκλιπαρούντες υποστήριξιν.

Αυταί είνε αι συνέπειαι του κοινοβουλευτισμού.

Ούτως η Γαλλία από της Πέμπτης -πλησιάζει να κλείση μία εβδομάς- παραμένει ακυβέρνητος. Και είνε φυσικόν τούτο, όπως συμβαίνει πάντοτε  εις τα κράτη που εξακολουθούν  να επιμένουν εις τον κοινοβουλευτισμόν

Διότι συμβαίνει ώστε η βουλή παρδαλή  από κόμματα και κομματίδια, με αντιθέτους έκαστον ροπάς, τάσεις και  συστήματα, να μην είναι ικανή να δώση μίαν βιώσιμον  κυβέρνησιν εις την χώραν  και το σύστημα του κοινοβουλευτισμού εμφανίζεται  εν όλη του την ακαταστασία, δια να παραλύση αυτήν ταύτην  την ζωήν έθνους , εις στιγμάς πραγματικώς κρισίμους δι' αυτό , λόγω  των πρωτοφανών διεθνών ζυμώσεων.

Είναι αναντίρρητον ότι πάντοτε αι κοινοβουλευτικαί ομάδες  είναι τόσον αντίθετοι  εις τας τάσεις των , ώστε, θα έλεγε κανείς , ότι προορισμόν έχουν  να καταρρίπτουν  κυβερνήσεις. Ο σκοπός των εκτός της κυβερνήσεως  είναι η κατάρριψις της εκάστοτε  κυβερνήσεως, δια να παραμένη η χώρα κατ΄ανάγκην , ακυβέρνητος.

Ο κοινοβουλευτισμός  εκφυλισθείς ως σύστημα  επιβλαβές  δια την ζωήν του κράτους στρέφεται  κατ' αυτής της ίδια της πατρίδος του.

Καταδικάζει την χώραν  εις ακυβερνησίαν  και τας δυνάμεις  της εις παράλυσίν , εις εποχήν κατά την οποίαν, ισχυρά κράτη  ως η Ιταλία και η Γερμανία , απηλλαγμένα  των πολυπλόκων διατυπώσεων  θεσμίων παλαιών, συνεχίζουν αδιάκοπα , με έντασιν , με υπερέντασίν την ζωήν των και την οργάνωσιν της ζωής διά τον απλούστατον λόγον  ότι απηλλάγησαν των δεσμών  του κοινοβουλευτισμού, ο οποίος μόνον  ως γάγγραινα δύναται πλέον να χαρακτηρισθή.

 

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  της Τρίτης 18 Ιανουαρίου 1938 )

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ 14A

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1927 ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ.
 H τρίτη Κυβέρνηση του Alexandru Avarescu που αναλαμβάνει την εξουσία στις 30 Μαρτίου 1926, δεν διαθέτει κανένα εξωτερικό γνώρισμα, που να παραπέμπει σε κυβέρνηση Φασιστικού τύπου. Παρ όλα αυτά ο στρατηγός, δεν φαίνεται να αντιδρά, αντίθετα μάλλον κολακεύεται , όταν η ιταλική εφημερίδα "Nazione' τον προσφωνεί σα "Μουσσολίνι της Ρουμανίας" . Τρεις μήνες μετά την υπογραφή της λεγόμενης Συνθήκης φιλίας των Παρισίων με βάση την οποία η Γαλλία αναγνώριζε σα τετελεσμένο γεγονός τη προσάρτηση της Βεσσαραβίας από το Ρουμανικό Βασίλειο (10 Ιουνίου) ο "Μουσολίνι της της Ρουμανίας" επιχειρεί να αποσπάσει παρόμοια δέσμευση από την  Ιταλία. O Ρουμάνος Υπουργός Mihail Manoilescu ταξιδεύει στη Ρώμη, η υποδοχή που του γίνεται είναι ιδιαίτερα θερμή και ο ίδιος δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του για το Καθεστώς και το Ντούτσε[1] .Παρά το πολύ καλό κλίμα και την αμέριστη κατανόηση , ο Ρουμάνος υπουργός δεν καταφέρνει τελικά να επιτύχει μια ουσιαστική δέσμευση της Ιταλίας στο καυτό αυτό εθνικό θέμα. Το Ιταλορουμανικό σύμφωνο που υπογράφεται στις 15 Σεπτεμβρίου, απλά αναβαθμίζει το μεσολαβητικό ρόλο της Ιταλίας, στη περίπτωση μιας σύρραξης, στη περιοχή.[2] Η πολιτική φιλίας που η φασιστική Ιταλία ακολουθεί από τα 1924 απέναντι στη Σοβιετική Ένωση εμποδίζει παραπέρα δεσμεύσεις.[3]
Όλο αυτό το διάστημα η αντιπολίτευση δεν παύει να ανακινεί το θέμα της διαδοχής . Η κακή υγεία του Βασιλιά, που συνεχώς επιδεινώνεται αναγκάζουν και αυτόν ακόμα τον Averescu να προχωρήσει σε δεύτερες σκέψεις. Αρκετά μέλη της Κυβέρνησης έχουν ήδη επικοινωνία με τον έκπτωτο διάδοχο και προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Ο Μπρατιάνου -ο Βενιζέλος της Ρουμανίας- που μέχρι τότε γκρίνιαζε για τη μετακίνηση του κέντρου βάρους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας από τη Γαλλία στην Ιταλία τώρα διαχωρίζει τη θέση του PNL απέναντι στo στρατηγό και τη κυβέρνηση του. Αλλά και το Παλάτι, κάθετα αντίθετο σε μια ενδεχόμενη λύση Καρόλου, προετοιμάζει τη μετά Αβαρέσκου εποχή.
Η 10η Μαίου 1927 είναι για τους Ρουμάνους μια ακόμη ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι το πρόβλημα υγείας του Βασιλιά είναι πραγματικά μεγάλο. Το Έθνος γιορτάζει τα 50 χρόνια από την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού αλλά από την επίσημη δοξολογία στο Καθεδρικό Ναό του Βουκουρεστίου όπου χοροστατεί ο Πατριάρχης, ο Φερδινάνδος απουσιάζει. Ο τύπος μιλά ανοικτά για υποτροπή της ασθένειας του. Η επανεμφάνιση στο Βουκουρέστι του Χαρτμάν του διάσημου γάλλου γιατρού και του ραδιολόγου Σουίς δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Παρ όλα αυτά, στα τέλη Μαίου ο Βασιλιάς καλεί τον Στρατηγό .Του ζητά να τον διευκολύνει με τη παραίτηση της κυβερνήσεώς του και του μιλά ανοικτά για τα σχέδιά του. Προσανατολίζεται στην ιδέα μιας Οικουμενικής Κυβέρνησης όπου το κάθε κόμμα θα συμμετάσχει ανάλογα με τη δύναμή του.......
Ο Στρατηγός αναγκάζεται να συμμορφωθεί με τη βασιλική προτροπή και η διαχείριση της εξουσίας , ύστερα από παρασκηνιακές ενέργειες του Μπρατιάνο περνά στα χέρια ενός μη πολιτικού, του Πρίγκηπα Barbu Stirbey , ο οποίος κατά σύμπτωση, πέρα από ορκισμένος εχθρός του Καρόλου είναι και γυναικάδελφός του [4] . Ο αρχικός σχεδιασμός ανατρέπεται. Αντί για οικουμενική κυβέρνηση , ο καινούριος Πρωθυπουργός, αποφασίζει να διαλύσει το κοινοβούλιο και να προκηρύξει καινούριες εκλογές.
Μια προκήρυξη της νέας κυβέρνησης αναφέρει.

Επιθυμών υπό τας παρούσας περιστάσεις να εξασφαλισθή εις την χώραν Κυβέρνησιν, δυναμένην να διευκολύνη στενωτέρας σχέσεις μεταξύ των διαφόρων κομμάτων , ο Βασιλεύς εζήτησε την συνδρομήν μας ,φρονών ότι υπό την προεδρείαν ενός προσώπου εκτός των πολιτικών κομμάτων με την συγκατάθεσιν και των αντιπροσώπων των κομμάτων τούτων ,θα δυνηθή να πραγματοποιήση, την ευχήν του ταύτην. Εδέχθημεν την αποστολήν ταύτην με την απόφασιν να περατώσωμεν αυτήν αισίως, διευκολύνοντες την έκφρασιν της θελήσεως του λαού δι ελευθέρων εκλογών.

Θα επαγρυπνήσωμεν όπως τηρηθή τάξις και νομιμότης και πάντες οι πολίται άνευ διακρίσεως εθνικότητος και θρησκεύματος απολαύσουν πάσης νομίμου προστασίας. Συμφώνως προς τα φυσικά και συνταγματικά καθήκοντά μας, ειμεθα αποφασισμένοι να εξασφαλίσωμεν τας βάσεις της Εθνικής Δυναστείας, ακολουθούντες εν πάσι τας αποφάσεις του Βασιλέωςεν σχέσει προς την διαδοχήν του Θρόνου και τον καθορισμόν της αντιβασιλείας, αίτινες άλλως επεκυρώθησαν συμφώνως προς το σύνταγμα δια της γενομένης την 4ην Ιανουαρίου 1926 ψηφοφορία της Εθνοσυνελεύσεως. Πιστοί εις τας συνθήκας όσον αφορά τας μετά του εξωτερικού σχέσεις μας, θα εξακολουθήσωμεν εφαρμόζοντες την πολιτικήν της ειρήνης, την οποίαν υπαγορεύουν τα ανώτερα συμφέροντα του Ρουμανικού Κράτους. Ζητούμεν παρ' όλων των πολιτικών, αντιλαμβανομένων την κατάστασιν και αφοσιουμένων εις την πατρίδα και τον Βασιλέα, να βοηθήσουν την Κυβέρνησιν εις την αποστολήν της την οποίαν ανέθεσεν εις αυτήν ο αγαπητός Μονάρχης μας. Δεν αμφιβάλλομεν ότι, λαμβάνουσα υπ' όψει τας δυσχερείας των περιστάσεων ολόκληρος η χώρα, εμπνεομένη υπό πεφωτισμένου πατριωτισμού, θα εκπληρώση την επιθυμίαν του Βασιλέως περί διατηρήσεως της ησυχίας και ομονοίας.[5]

Από τη Γαλλία ο Κοντρεάνου, όλο αυτό το καιρό , παρακολουθεί ανήσυχος τις πολιτικές εξελίξεις που διαδραματίζονται πίσω στη πατρίδα Έχει τακτική αλληλογραφία με τους συντρόφους του , είναι ενημερωμένος όχι μόνο πάνω στη γενική πολιτική κατάσταση της χώρας αλλά κύρια στα όσα τραγικά συμβαίνουν, εδώ και αρκετό καιρό , στο εσωτερικό του Συνδέσμου. Σχεδόν ένα χρόνο από τις τελευταίες εκλογές ο Σύνδεσμος του οποίου η εκλογική επιτυχία είχε δημιουργήσει τόσες ελπίδες κυρίως ανάμεσα στους νέους , έχει καταντήσει σκιά του εαυτού του και απειλείται με διάλυση. Ο Καθηγητής Κούζα ένας λαμπρός θεωρητικός και φωτεινό πνεύμα από τις πρώτες εβδομάδες που αναλαμβάνει την αρχηγία του Συνδέσμου χαράσσει μια δική του προσωπική στρατηγική η οποία φαίνεται να γυρνά τη πλάτη σε μεθόδους και πρακτικές του παρελθόντος και προσανατολίζεται σε ένα καθεστώς συμφιλίωσης του Συνδέσμου με το πολιτικό κατεστημένο, με ιδιαίτερα ανοίγματα στους αγροτικούς του Στρατηγού Αβαρέσκου οι οποίοι εκείνη την εποχή φαντάζουν παντοδύναμοι.. Η επαναστατική ορμή καυτηριάζεται, οι μάχες για τη κατάκτηση του πεζοδρομίου απαγορεύονται μαζί με μια σειρά άλλων δραστηριοτήτων στις παρυφές ή όχι της νομιμότητας, η μετριοπάθεια και η κοινοβουλευτική πρακτική αναδεικνύονται στα καινούρια εργαλεία με τα οποία ο Σύνδεσμος επιχειρεί να αναδείξει την ιδεολογική του "ωριμότητα", την αποκήρυξη ενός ένοχου παρελθόντος και πάνω από όλα τις καλές του προθέσεις . 

Έτσι, για παράδειγμα, όταν αμέσως μετά την έναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου την ώρα που ένας από τους βουλευτές του Συνδέσμου διαμαρτύρονταν για το στρατιωτικό νόμο που είχε επιβληθεί και για πρακτικές εκφοβισμού δίχως προηγούμενο στη πόλη Focsani, ο καθηγ. Cuza σηκώθηκε και είπε ότι ήταν υποχρέωση της κυβέρνησης να επιβάλλει το στρατιωτικό νόμο και ότι και ο ίδιος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα συμπεριφερόταν διαφορετικά , επειδή τα πνεύματα ήταν ταραγμένα, λόγω των Εβραίων.[6]

Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες, που ο Κούζα παίρνει ,σε αντίθεση με τη γνώμη της κοινοβουλευτικής του ομάδας δημιουργούν αναπόφευκτες έντάσεις και καλλιεργούν ένα κλίμα καχυποψίας. Η διάσταση απόψεων του Αρχηγού με το καθηγητή Σιμουλεάνου, αντιπρόεδρο του Συνδέσμου ακόμη και σε κρίσιμα θέματα ιδεολογικής και οικονομικοπολιτικής κατεύθυνσης ολοκληρώνει την εικόνα μιας ανοιχτής διάσπασης. Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις οι δύο πλευρές αναλίσκονται σε ανούσια κονταροχτυπήματα για να αποδείξουν το πολιτικό τους ένστικτο και τις καλές τους προθέσεις , κανείς δεν ασχολείται πλέον με το πολιτικό σχεδιασμό και τα κρίσιμα ιδεολογικά και οργανωτικά θέματα που σέρνονται παρατημένα στη τύχη τους. Η εσωστρέφεια και η απραξία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πράξεις εκφοβισμού που γεννούν μια άρρωστη πειθαρχία και η απειλή της διαγραφής όσων δεν συμμορφώνονται βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.. Αγωνιστές αποχωρούν απογοητευμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο. Ακούγονται έντονα οι φωνές ότι αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες του κόμματος το χρησιμοποιούν αποκλειστικά για τη παραπέρα πολιτική τους σταδιοδρομία και δεν είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται την επιρροή που ο πανίσχυρος Στρατηγός Αβαρέσκο ασκεί στο σεβάσμιο καθηγητή. Οι ενδείξεις δεν λείπουν . Η πολιτική στροφή του Κούζα είναι θεατή στο κοινοβούλιο όπου δίχως προσχήματα εκδηλώνονται προτροπές για συναίνεση και προτάσεις συνεργασίας με τις άλλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις Δημιουργείται η αίσθηση ότι ο καθηγητής και όσοι τον υποστηρίζουν προσπαθούν να απαλλαγούν από ένα παρελθόν το οποίο θεωρούν μάλλον επιλήψιμο .
Τι επιδιώκει κατά βάθος ο Κούζα. Πιστεύει στους ισχυρισμούς του φίλου του Αβαρέσκο ότι μπορεί να ξανασυσπειρώσει γύρω του όλες εκείνες τις σκόρπιες μαχητικές δυνάμεις δημιουργώντας ένα ισχυρό ακροδεξιό μέτωπο. Είναι αποφασισμένος να θυσιάσει το σύνδεσμο για χάρη του σκοπού αυτού; [6] Έκπληκτοι οι βουλευτές ακούνε μέσα στο κοινοβούλιο τον Κούζα να εξαγγέλλει κομματικές θέσεις , που όμως δεν είχαν συζητηθεί ποτέ σε κάποιο αρμόδιο κομματικό όργανο , παρακολουθούν πολιτικά ανοίγματα πρωτόγνωρα, αιφνιδιάζονται όταν ο Καθηγητής πληροφορεί το Σώμα ότι ο Βουλευτής Paul Iliescu έχει διαγραφεί από τη κοινοβουλευτική ομάδα και από μέλος του Συνδέσμου.
Είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Η αυθαιρεσία προκαλεί αντίδραση των άλλων βουλευτών που με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Sumuleanu καταδικάζουν δημόσια τη πράξη.
Ο Κούζα αντιδρά με καινούριες διαγραφές.

Ήταν σαν να έπεσε κεραυνός πάνω στα κεφάλια των φτωχών βουλευτών . Δύο ημέρες αργότερα, ο καθηγ. Sumuleanu, ο οποίος στο μεταξύ είχε έρθει από το Ιάσιο, έκανε μια δήλωση στο Σώμα, την οποία υπέγραψαν και άλλοι βουλευτές , ο lon-Zelea Codreanu, ο Valer Ποπ, ο Δρ. Haralamb Vasiliu, ο καθηγ. Cirlan, δηλώνοντας ότι η δήλωση του καθηγητή. Cuza ήταν σε κάθε περίπτωση άκαιρη, δεδομένου ότι σύμφωνα με το καταστατικό οι διαγραφές όφειλαν να αποφασίζονται από σχετική επιτροπή.[7]

Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Κοντρεάνου φτάνοντας στο Βουκουρέστι είναι να ενημερωθεί για τη πραγματική εικόνα που επικρατεί και να καταμετρήσει το μέγεθος της συμφοράς. Πολύ σύντομα διαπιστώνει ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από ότι του είχαν περιγράψει. Η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη. η ληξιαρχική πράξη θανάτου του Συνδέσμου της Εθνικοχριστιανικής άμυνας φέρει ήδη την ημερομηνία 20 Μαίου 1927. Ο προεκλογικός αγώνας διεξάγεται σκληρός και οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, ο Μπρατιάνου και ο Αβαρέσκου προσπαθούν να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους με κάθε μέσον. Οι Εθνικοαγροτικοί ζουν με τη  ψευδαίσθηση ότι εξακολουθούν να ελέγχουν  τις μεγάλες αγροτικές μάζες και μοιάζει να μην υπολογίζουν σοβαρά τις ανοικτές επεμβάσεις του Παλατιού .Από την άλλη πλευρά ο Μπρατιάνου κινείται μεθοδικά. Παζαρεύει ανοικτά τη συμπαράσταση των Εβραίων υπέρ του κόμματός του και υπόσχεται σε αντάλλαγμα την επιστροφή όλων εκείνων των προνομίων που ο Αβαρέσκου είχε προλάβει να τους αφαιρέσει. Για το Κοντρεάνου έχει φτάσει η στιγμή να ακούσει όσα έχει να του πει ο μεγάλος υπεύθυνος μιας διαφαινόμενης καταστροφής.

Πήγα στο Κοινοβούλιο και παρουσιάστηκα στον Καθηγητή Κούζα. Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι ήταν ο μόνος ευδιάθετος ανάμεσα στην γενική θλίψη. Ο Καθηγητής Κούζα πάντα ήταν έτσι. Αναφέρω επ΄ακριβώς και συνειδητά την συνομιλία που έλαβε χώρα.
-Καλώς όρισες αγαπητέ Κορνήλιε –είπε πλησιάζοντας και δίνοντάς μου το χέρι –Είσαι ένα καλό παιδί .Ασχολήσου όπως έκανες μέχρι τώρα τις δουλείες σου και όλα θα γίνουν καλύτερα.
-Κύριε Καθηγητά νοιώθω πληγωμένος κατάκαρδα για την δυστυχία που μας χτύπησε.
-Δεν μας χτύπησε καμία δυστυχία' ο Σύνδεσμος είναι ισχυρός όσο ποτέ .Μόλις χθες επέστρεψα από την Βράιλα.' τέτοια πράγματα ήταν πρωτόγνωρα. Ο λαός με υποδέχθηκε με μουσικές, με τύμπανα , με ατελείωτα χειροκροτήματα .Θα δεις τι συμβαίνει πραγματικά στη χώρα . Όλη η χώρα είναι μαζί μας.
Αφού ανταλλάξαμε λίγες ακόμα λέξεις αποχώρησα. Αναρωτιόμουν έκπληκτος.
Πως μπορεί ένας αρχηγός που βλέπει το στράτευμά του διαλυμένο από τον πόνο , κομμένο στα δύο στο έλεος της απελπισίας να είναι τόσο ευδιάθετος; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται την καταστροφή; Η από την στιγμή που την αντιλαμβάνεται πως μπορεί να είναι τόσο ευχαριστημένος;[8]

Οι καινούριες εθνικές εκλογές λαμβάνουν χώρα τον Ιούνιο του 1927. Στις 9 του μήνα ,ημέρα Πέμπτη, οι πολίτες ψηφίζουν για τους εκπροσώπους τους στη Βουλή και στις 10,12 και 14 Ιουνίου για τους εκπροσώπους τους στη Γερουσία. Νικητές αναδεικνύονται οι Εθνικοφιλελεύθεροι , που κερδίζουν 318 από τις 387 έδρες στη Βουλή και 92 από τις 113 στη Γερουσία. Ακολουθεί σε μεγάλη απόσταση από το πρώτο, το νεοεμφανιζόμενο Εθνικό κόμμα των Αγροτών με 54 Βουλευτές και 17 Γερουσιαστές Το πανίσχυρο μέχρι τότε Λαϊκό κόμμα του Στρατηγού Αβαρέσκο συντρίβεται .Όχι μόνο δε καταφέρνει να εκλέξει κανένα εκπρόσωπό του, στα δύο σώματα, αλλά συμπαρασύρει στη καταστροφή του τους συμμάχους του όπως το Γιόργκα και το Κούζα. Τη τρικομματική Βουλή συμπληρώνει ο Ουγγρογερμανικός Συνασπισμός με 15 Βουλευτές και 1 γερουσιαστή.
Στις 21 Ιουνίου η διακυβέρνηση της χώρας περνά στα χέρια του νικητή των εκλογών και παλαίμαχου πολιτικού Ion I. Constantin Brătianu , ο οποίος αναλαμβάνει για 5η φορά, την ευθύνη, να σώσει τη χώρα.

 Υποσημειώσεις:
[1] Για το Mihail Manoilescu το φασιστικό καθεστώς ήταν "μια πραγματικά εποικοδομητική πολιτική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί παρά μόνο με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση τόσο στην κλίμακα όσο και στην καινοτομία "
[2] Τα συμβαλλόμενα μέρη όφειλαν σε περίπτωση διεθνών περιπλοκών που θα απειλούσαν ή μπορούσαν να απειλήσουν τα συμφέροντά τους να αναζητούν από κοινού τα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Σε περίπτωση που ο ένας συμβαλλόμενος δεχόταν ή απειλήτο με επίθεση το άλλο μέρος είχε την υποχρέωση να συμπαρασταθεί μόνο πολιτικά και διπλωματικά . 
[3] Ένα ακόμη παράδειγμα για το τρόπο που η ιδεολογία υποτάσσεται μπροστά στη πολιτική σκοπιμότητα. 
[4] Barbu Stirbey (1873 - 1946) Η αδελφή του Eliza Ştirbey είχε παντρευτεί τον  Μπρατιάνου (Brătianu ) .
[5] Αθηναι Τεταρτη 8 Ιουνιου 1927
[6]
[7]

[8]
                                                                                                                                                                               (επιστροφή)

ΑΝΤΡΕ ΜΑΡΛΩ: H ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΤΟΥΚΑ

ΜΙΑ ΔΕΞΙΩΣΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.

Το βράδυ της 29 Δεκεμβρίου 1933 κατά τας 9, ήμουνα στο "Καφέ Κάψα" μαζί μ' ένα φίλο μου ρουμάνο, πρώην αξιωματικό, και τώρα διευθυντή κάποιας μεγάλης εταιρίας πετρελαίων. Καθόμασταν σ΄ένα τραπεζάκι της μικράς αιθούσης του ισογείου , της οποίας τα παράθυρα δίνουν προς την οδόν Εντγκάρ-Κινέ. Γύρω μας εβασίλευε ζωηροτάτη κίνησις. Η ατμοσφαίρα ήτανε βαριά από τους καπνούς και τις γυναικείες μυρουδιές. Έξαφνα εκεί που μιλούσαμε παρακολουθούντες την κίνησιν του δρόμου από τα μεγάλα παράθυρα , το μάτι μου έπεσε στο αντικρυνό κτίριο, πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα του οποίου , έβλεπα να κινούνται οι σιλουέττες πολλών κομψών κυριών με βραδυνά φορέματα και κυρίων φρακοφορεμένων. 
-Ποιός κάθεται σ' αυτό το μέγαρο ; ρώτησα το σύντροφό μου.-Είναι η λέσχη του Κόμματος των Φιλελευθέρων . Μπα! Κάποια δεξίωσις γίνεται απόψε .... Και σταματώντας το γκαρσόνι που περνούσε δίπλα μας , πήρε την απάντησι: 
-Απόψε γίνεται δεξίωσις προς τιμήν του κ. Ντούκα, που αναμένεται από στιγμής εις στιγμήν από τη Σινάια. Δεν επρόλαβε να τελειώση το γκαρσόνι , και η πόρτα του κέντρου ανοίγει με κρότο , για να μπη μέσα κάποιος κομψός κύριος , ξεκαπέλλωτος και χωρίς παλτό, με ύφος ταραγμένο. 

-Εδολοφόνησαν τον πρωθυπουργό Ντούκα είπε, φωνάζοντας δυνατά ώστε να ακουσθή από όλους.

Για μια στιγμή όλοι εσιώπησαν κατάπληκτοι προ της απροσδοκήτου ειδήσεως. Αμέσως όμως τη νεκρική σιγή την διεδέχθη ένας θόρυβος τρομερός.Πηδώντας τα τραπέζια , ρίχνοντας τις καρέκλες , οι θαμώνες του κέντρου περιεκύκλωσαν τον άγγελο της θλιβεράς ειδήσεως , ζητούντες πληροφορίας, διψώντες να μάθουν πως έγινε το δράμα.
Ο δυστυχής δεν ήξευρε περισσότερα. Προσέθεσε μόνον , ότι ετηλεφώνησαν από τη Σινάϊα στη Λέσχη των Φιλελευθέρων , για να ματαιωθή η εσπερίς.

"Η ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ"
Μονάχα ο φίλος μου δεν εσάλευσε από τη θέσι του. Ωχρός σαν το κερί , αλλ' ατάραχος, περιωρίσθηκε μόνον εις το να ψιθυρίση: "Τον εσκότωσαν λοιπόν !" Και προτού ακόμα εκφράσω την κατάπληξί μου, προσέθεσε με απόλυτη βεβαιότητα:
-Είναι η "Σιδηρά Φρουρά".
-Πως το ξεύρετε; Πέστε μου σας παρακαλώ, είπα μη δυνάμενος να συγκρατηθώ.
-Όχι εδώ απήντησε .Ελάτε...
Σηκώθηκε και βγήκε έξω .Τον ακολούθησα , και σε λίγο βαδίζαμε κατά μήκος της οδού Σαριντάρ, η οποία οδηγεί κατ΄ευθείαν εις το μέγαρον της εφημερίδος "Ουνιβέρσουλ". Εις τα γραφεία της εφημερίδος αυτής μας επιβεβαίωσαν την είδησιν της δολοφονίας, προσθέσαντες ότι ο συλληφθείς δολοφόνος ήτο ένας φοιτητής μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Μόλις εγκαταλείψαμε τα γραφεία της "Ουνιβέρσουλ" ερώτησα με αγωνία το φίλο μου:
-Θα μου εξηγήσετε λοιπόν;
-Ναι .Μάθετε λοιπόν ότι προ ελαχίστων εβδομάδων ήμουν μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Παρητήθην , την ημέρα ακριβώς κατά την οποίαν το Προεδρείον απεφάσισε να καταφύγη εις την χρήσιν μέτρων τρομοκρατικών , εις απάντησιν της κυβερνητικής αποφάσεως προς διάλυσιν της οργανώσεως μας .Εμάντευα πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβή, και δεν ήθελα να αναμειχθώ.
-Ώστε ο Ντούκα εδολοφονήθη διότι υπέγραψε το διάταγμα της διαλύσεως της "Σιδηράς Φρουράς;
-Ασφαλώς και βεβαίως. Αλλά τα αίτια τα οποία ώθησαν τον πρωθυπουργόν εις την λήψιν της αποφάσεως αυτής, αποτελούν το θέμα άλλης ιστορίας.
Ετοιμαζόμουνα να τον ερωτήσω για την "άλλη" αυτή ιστορία , αλλ' εκείνος βυθισμένος καθώς ήτο στις σκέψεις του, εξηκολούθησε σα να μονολογή.
-Και όμως τον ειδοποίησαν ότι θα τον δολοφονήσουν!
-Ποιός τον ειδοποίησε;
Εδάγκασε τα χείλη του και δεν απήντησε.
((Ελληνικόν Μέλλον Κυριακή 28 Ιανουαρίου 1934)

Επιστροφή

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ: 13

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1926.- Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.

Στις 4 Ιανουαρίου 1926 ημέρα Δευτέρα με πρωτοβουλία του κόμματος των φιλελευθέρων[1] που κυβερνά την χώρα , η Ρουμανική Εθνοσυνέλευση επιχειρεί να βάλει τέλος σε  μια πολιτική αναστάτωση που είχε ξεσπάσει   μια εβδομάδα πριν, και έχει να κάνει με την αιφνιδιαστική  γραπτή  παραίτηση του διαδόχου Καρόλου, από τα δικαιώματά του στο  Θρόνο. Σε συνεννόηση με το Βασιλιά Φερδινάνδο και με συνοπτικές διαδικασίες, που προκαλούν τη θορυβώδη αποχώρηση της αντιπολίτευσης , η παραίτηση γίνεται δεκτή και διάδοχος του θρόνου ανακηρύσσεται ο γιος του Καρόλου, Πρίγκηπας Μιχαήλ. Επειδή ο νεαρός διάδοχος είναι ακόμη ανήλικος γίνεται πρόβλεψη πως στη περίπτωση θανάτου του Βασιλέως, θα υπάρξει καθεστώς αντιβασιλείας.

Ο πρωθυπουργός κ. Βρατιάνο ανέγνωσε την επιστολήν της παραιτήσεως του πρίγκηπος Καρόλου , και το βασιλικό διάταγμα με το οποίον εξηγεί την αποδοχήν της ειρημένης παραιτήσεως του πρίγκηπος Καρόλου ως κληρονόμου του θρόνου και μέλους της βασιλικής οικογενείας κι από της πατρικής εξουσίας επί του πρίγκηπος Μιχαήλ. Οι κ.κ Γιόργα, Μιχαλοε , η ομάς των Σαξώνων βουλευτών και ο στρατηγός Αβαρέσκου εδήλωσαν ότι αποδέχονται πλήρως τας βασιλικάς αποφάσεις . Ομίλησε ακολούθως ο πρωθυπουργός κ Βρατιάνο δηλών ότι η απόφασις του πρίγκηπος Καρόλου προέρχεται εξ αιτίων απολύτως ιδιωτικής φύσεως και ουδόλως πολιτικών και ότι η Κυβέρνησις αναλαμβάνει ακεραίας τας ευθύνας. Μεθ' ό ο κ, Βρατιάνο επρότεινε να ψηφισθή νομοσχέδιον δι ου γίνεται δεκτή η παραίτησις του πρίγκηπος Καρόλου και η ανακήρυξις του πρίγκηπος Μιχαήλ εις επίδοξον κληρονόμον του θρόνου. Το νομοσχέδιον τότε εψηφίσθη αμέσως δια 231 ψήφων εναντίον 3. Η εθνοσυνέλευσις κατόπιν εψήφισε νόμον καθορίζοντα τα της αντιβασιλείας και συνιστώντα συμβούλιον αντιβασιλείας απαρτιζόμενον εκ του Πρίγκηπος Νικολάου, του Ρουμάνου Πατριάρχου και του πρώτου προέδρου του Αρείου Πάγου.[2]

Όπως είναι αναμενόμενο, η υπόθεση της παραίτησης του Καρόλου και ο τρόπος με τον οποίο μεθοδεύεται, δηλητηριάζει τη πολιτική ζωή της χώρας. Από το Παρίσι όπου βρίσκεται ο Iorga [3] ένας από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, καταγγέλλει κυβερνητική μεθόδευση και κρίνει τη παραίτηση του Καρόλου παράνομη και συνεπώς απαράδεκτη . Αφήνει να εννοηθεί ότι πίσω από την εξωσυζυγική του σχέση με τη Λουπέσκου κρύβονται άλλες σοβαρότερες αιτίες [4]. Μέσα στην ίδια τη χώρα ,η αντιπολίτευση συγκεντρώνει τα πυρά της στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού Bratianu (και του πρίγκηπα Barbu Stirbey ) . Η παραίτηση Καρόλου ερμηνεύεται σαν διατεταγμένη εφ΄ όρου ζωής εξορία. Η Κυβέρνηση αντιδρά σπασμωδικά. Εφημερίδες που αμφισβητούν ή καταγγέλλουν τα πεπραγμένα της κυβέρνησης βλέπουν τα φύλα της να κατάσχονται.[5]. Η κυβέρνηση Bratianu προχωρεί ακόμα παραπέρα. Με το πρόσχημα σχεδιαζόμενων ταραχών που μπορούν να αιματοκυλίσουν τη χώρα κηρύσσει στις επαρχίες το στρατιωτικό νόμο. 

,,,,,,Η εφημερίδα Lupta (Aγώνας , ) καταγγέλλει τη λογοκρισία της Κυβέρνησης και αμέσως τα φύλα της κατάσχονται.[6]
Η αντίδραση φουντώνει. Οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης με σημαία το αίτημα για την αποκατάσταση του Καρόλου ζητούν ελεύθερες εκλογές . Παρά τα αυστηρά κυβερνητικά μέτρα διαδηλώσεις πραγματοποιούνται σε Ιάσιο Βράιλα Κωστάντζα και σε άλλες πόλεις. Ο Ιταλός ανταποκριτής της εφημερίδας "Μεσαντζέρο" καταγγέλλει από το Βουκουρέστι ότι ολόκληρη η Ρουμανία ζει σε καθεστώς τρομοκρατίας. 36 Στρατηγοί που παίρνουν θέση υπέρ του Καρόλου συλλαμβάνονται.
Κάθε ημέρα που περνά μεγαλώνει όλο και περισσότερο τη πολιτική κρίση.
Απαγορεύεται η όποια αναφορά στο Κάρολο και τη τύχη της εφημερίδας Lupta ακολουθεί η Cuvântul (Λόγος) [7]
Βλέποντας την λαϊκή αντίδραση και νοιώθοντας την εξουσία του να κινδυνεύει ο Bratianu επιχειρεί να αλλάξει προς όφελός του τον εκλογικό νόμο . Η προσπάθεια του δεν έχει συνέχεια γιατί ο Βασιλιάς που έχει κάνει τους δικούς του υπολογισμούς προσανατολίζεται σταθερά στη λύση Avarescu . Η διάδοχη κατάσταση προετοιμάζεται με τη μορφή συνασπισμού. Το κόμμα της Τρανσυλβανίας από τη μια, το αγροτικό κόμμα [8] από την άλλη.
Η ήττα του κυβερνώντος κόμματος στις δημοτικές εκλογές επιταχύνει τις διαδικασίες .

Με ημερομηνία 13 Μαρτίου 1926 η εφημερίδα Μακεδονία σε ανταπόκρισή της από τη Ρουμανική Πρωτεύουσα δίνει το στίγμα της αντιπαράθεσης και γράφει χαρακτηριστικά:

 "Η πολιτική κατάστασις ευρίσκεται εις πολύ κρίσιμον σημείον. Η αντιπολίτευσις καταβάλλει υπερανθρώπους προσπαθείας δι΄ όλων των θεμιτών και αθεμίτων μέσων να περιέλθη η εξουσία εις αυτούς. [9]"

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σε συνάντησή τους με τους δημοσιογράφους στα μέσα Μαρτίου δηλώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αν δεν καταφέρει να κερδίσει τις προσεχείς εκλογές "θα κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις της τάξεως όπως διατηρήση την εξουσίαν προς το συμφέρον του ΄Εθνους." 

Από την άλλη πλευρά ο Iorga διαβεβαιώνει ότι η ενωμένη αντιπολίτευση είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη Κυβερνητική βία. 

Προνοητικά παίρνει αποστάσεις από το Κάρολο και τα πεπραγμένα του. Δηλώνει ότι ο τέως διάδοχος "εξ ελαφρότητος έχασε ολοκληρωτικώς τα δικαιώματά του, εγκαταλείψας ενάρετον σύζυγον και περίβλεπτον θέσιν".[10]

Στις 25 Μαρτίου η Κυβέρνηση αφήνει να διαρρεύσει η είδηση ότι θα παραιτηθεί μέχρι και του προσεχούς Σαββάτου. Μπροστά σε μια εύκολη νίκη, η αντιπολίτευση δείχνει τα πρώτα δείγματα αποσυσπείρωσης και χαλάρωσης. . Ένα διπλό μεγάλο ερώτημα παραμένει. Πόσο είναι πιθανός ο κίνδυνος μιας δικτατορίας; Και από που θα προέλθει; 

Στις 27 Μαρτίου συνεδριάζει για τελευταία φορά η Βουλή. Ένα Βασιλικό διάταγμα επισφραγίζει τη λήξη της παρούσης βουλευτικής περιόδου και ο Bratianu ανήγγειλε τη πτώση της κυβέρνησης του. 

Ο Βασιλιάς παραμένει σταθερός στη λύση Alexandru Avarescu . Θετικός απέναντι στο Στρατηγό εμφανίζεται και ο Bratianu ο οποίος ασφαλώς ελπίζει σε μια μελλοντική συνεργασία. Η αντιπολίτευση κάνει τους δικούς της υπολογισμούς, Ονειρεύεται ακόμη ένα μεγάλο συνασπισμό με επικεφαλής τους Iuliu Maniu και Βάιντα.

H πτώση της Κυβέρνησης των φιλελεύθερων και ο σχηματισμός καινούργιας Κυβέρνησης από τον Στρατηγό Αβαρέσκου [11] στις 30 Μαρτίου 1926 ανοίγουν και πάλι τον δρόμο για καινούργιες εκλογές που προσδιορίζονται για το μήνα Μάιο.

Από την Γαλλία ο Κοντρεάνου νοιώθει, ότι δεν μπορεί να λείψει από αυτή την ιστορική ώρα, όπου ο Σύνδεσμος για πρώτη φορά θα δοκιμάσει τις αντοχές του σε ένα προεκλογικό αγώνα. Με επιστολή του στον Καθηγητή Κούζα τον ενημερώνει για τη πρόθεσή του επιστρέψει στη Πατρίδα και επιπλέον του ζητά να τον διευκολύνει με το αντίτιμο ενός εισιτηρίου επιστροφής. Για λόγους, που είναι εύκολο να εξηγηθούν εκ των υστέρων, ο Καθηγητής τηρεί στάση σιωπής που δίκαια ερμηνεύεται σαν πράξη αδιαφορίας. Ο Κοντρεάνου υποβάλλει το ίδιο αίτημα στο Hristache Solomon από τη Φωξάνη. Αυτή τη φορά ο σύντροφος ανταποκρίνεται αμέσως με το ποσό των 10.000 λέυ. 

Έφθασα στο Βουκουρέστι στις αρχές Μαίου, στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου.Παρουσιάστηκα στο καθηγητή που δεν φάνηκε να χάρηκε ιδιαίτερα που με είδε' μου είπε ότι δεν έπρεπε να μετακινηθώ γιατί το κίνημα βάδιζε καλά και δίχως εμένα . Ένοιωσα πόνο αλλά δεν άφησα να με πάρει από κάτω. Σε μια οργάνωση καμία δυσαρέσκεια δεν πρέπει να πηγάζει από μια παρατήρηση του αρχηγού' μπορεί να είναι δίκαιη μπορεί να είναι και άδικη, αλλά η δυσαρέσκεια δεν πρέπει να υπεισέρχεται' αυτή είναι η αρχή στη οποία πρέπει να προσαρμόζεται κανείς όταν γίνεται μέλος μιας οργάνωσης.

Μη αφήνοντας τα αισθήματά του να επηρεάσουν την πίστη και την αφοσίωση στο πρόσωπο του Αρχηγού του , ο Κοντρεάνου εγκαταλείπει το Βουκουρέστι. Σχεδιάζει να κάνει μια διακριτική ανίχνευση εδάφους σε κάποιες από τις εκλογικές περιφέρειες στις οποίες εκτίθενται αγαπημένοι σύντροφοι του  αρχή κάνοντας από το Dorohoi όπου δίνει ένα δυναμικό, αξιοπρεπή προεκλογικό αγώνα ο καθηγητής Σουμουλεάνου . Ενάντια στην απόφαση του Κούζα ο Καθηγήτής Παουλέσκου που εκτιμά ιδιαίτερα τη μαχητικότητα και τα ηγετικά προσόντα του νεαρού φοιτητή, παρεμβαίνει με μία αντιπρόταση. Γιατί να μη διευρύνουν τη παρουσία τους σε μια ακόμη εκλογική περιφέρεια , όπως εκείνη του Judetul Putna στη Μολδαβία; Σε εκείνα τα μέρη ο Κοντρεάνου είναι αρκετά γνωστός . Ο κόσμος ακόμη μιλά για την επιτυχημένη εκδήλωση στο Ciorăști περίπου ένα χρόνο πίσω στη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε με ανάδοχο τον ίδιο το Κοντρεάνου, ομαδική βάπτιση 100 παιδιών , Το σχέδιο για την υποψηφιότητα Κοντρεάνου σπεύδει να υποστηρίξει ανεπιφύλακτα και ο Στρατηγός Macridescu . Επίσημα τουλάχιστον ο Σύνδεσμος δεν προβάλλει αντιρρήσεις. Έδρα της εκλογικής περιφέρειας και του προεκλογικού αγώνα, το Φωξάνη. 

 Νάμαι λοιπόν στη πλέον δυσάρεστη  και λιγότερο επιθυμητή εκείνη να ζητιανεύω ψήφους για το άτομό μου.. Πού; Μέσα σε ένα  κόσμο που ιδιαίτερα τη στιγμή κατά την οποία όφειλε να διακατέχεται από τα πλέον αγνά αισθήματα , προκειμένου για τη χώρα  και για το μέλλον της , έχει παραλύσει  από το ποτό , που προσφέρουν  απλόχερα οι κομματικοί παράγοντες  και βρίσκεται στο έλεος  των παθών που πηγάζουν  από το κακό πνεύμα των πολιτικάντιδων. Είναι στιγμές κατά τις οποίες , στην ήρεμη ζωή των χωριών , διαχέεται η κοινοβουλευτική μόλυνση. 

Στο Φωξάνη τα προβλήματα που αναζητούν τη λύση τους είναι πολλά και δύσκολα. Η υποψηφιότητα Κοντρεάνου δημιουργεί δυσαρέσκεια και εχθρότητα στους κύκλους των παραδοσιακών κομμάτων .Ο Κοντρεάνου πληροφορείται όχι δίχως έκπληξη πως για να ξεκινήσει τη προεκλογική εκστρατεία του στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια (Judetul)  Putna πρέπει διαθέτει ειδική άδεια με την υπογραφή του στρατιωτικού διοικητή τη φρουράς. Είναι αλήθεια ότι δεν δυσκολεύεται να πάρει την άδεια αλλά πολύ σύντομα αντιλαμβάνεται πως εκείνο το κομμάτι χαρτί με σφραγίδα και υπογραφή δεν έχει τη παραμικρή πρακτική αξία. Στη διάρκεια της πρώτης τους εξόρμησης προς το λαό, μόλις 500 μέτρα έξω από τη πόλη  Φωξάνη το αυτοκίνητό που μεταφέρει το Κοντρεάνου και τους συνεργάτες του υποχρεώνεται να σταματήσει σε ένα μπλόκο της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί τους ζητούν δίχως ιδιαίτερες ευγένειες να κάνουν μεταβολή και να επιστρέψουν στη πόλη. Ο Κοντρεάνου νομίζει ότι θα παρακάμψει το πρόβλημα δηλώνοντας την ιδιότητά του και δείχνοντας το χαρτί της άδειας που προνοητικά κουβαλά μαζί του. Ακόμα και μετά από αυτές τις εξηγήσεις οι αστυνομικοί επιμένουν. Περισσότερο επιτακτικά τους καλούν να επιστρέψουν στη πόλη. Λόγο στο λόγο τα πράγματα οξύνονται , και φτάνουν σε αδιέξοδο. Ασφαλώς ο Κοντρεάνου αντιλαμβάνεται ότι η επιμονή των οργάνων πηγάζει από συγκεκριμένες διαταγές άνωθεν αλλά παρ΄όλα αυτά και σε πείσμα όλων επιχειρεί να επιβάλει τη δική του λύση. Μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διασπάσουν το μπλόκο εμβολίζοντας τα αστυνομικά οχήματα αποτυγχάνει άδοξα . Οι αστυνομικοί ανοίγουν πυρ εναντίον του αυτοκινήτου σπάζουν τους προβολείς και τρυπούν τα λάστιχα. Δίχως άλλα παρατράγουδα ο Κοντρεάνου και οι συνοδοί του εγκαταλείπουν το αυτοκίνητο στο σημείο και παίρνουν με τα πόδια το δρόμο της επιστροφής. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Πρώτη στάση στο γραφείο του στρατηγού που είχε υπογράψει την άδεια. Ο Κοντρεάνου καταγγέλλει το πρωτοφανές περιστατικό  . Ο στρατηγός μοιάζει σα να μη πιστεύει λέξη αλλά μετά την επιβεβαίωση των λεγομένων του  από το  στρατηγό Μακριδέσκου  αυτόπτη μάρτυρα του επισοδίου δείχνει να δυσφορεί για να διαβεβαιώσει τέλος  ότι ακόμα και στη περίπτωση που οι αστυνομικοί ενήργησαν με το τρόπο που του παρουσιάζουν,  δεν ενήργησαν σύμφωνα με δικές του διαταγές. Ίσως ο Νομάρχης γνωρίζει περισσότερα. 

Από το γραφείο του στρατηγού στο γραφείο του Νομάρχη που ακούει στο όνομα Νitzulescu. Για μια ακόμη φορά ο Μακριδέσκου επιχειρεί να εξηγήσει στο Νομάρχη τη κατάσταση,  για μια ακόμη φορά ο Νομάρχης χάνεται σε αερολογίες και βερμπαλισμούς επικαλούμενος ύψιστα  εθνικά συμφέροντα που απαιτούν κατανόηση, αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Παρορμητικός, νοιώθοντας να το πνίγει η αδικία  ο Κοντρεάνου χάνει τον έλεγχο και μπαίνει στη μέση. Δηλώνει : 

- Ακούστε κ. Νομάρχη' βλέπω πως δεν θέλετε να λογικευτείτε  με το καλό . Αύριο το πρωί θα ξεκινήσω για το προεκλογικό αγώνα , και αν οι αστυνομικοί πυροβολήσουν ξανά εναντίον μου, θα έρθω εδώ στο γραφείο σου και θα πυροβολήσω εγώ εσένα.....

Περισσότερο από δήλωση πρόκειται για μια αστόχαστη απειλή απέναντι σε ένα κρατικό λειτουργό.. Η Δημοκρατία όμως ΄ξέρει να υπερασπίζεται τον εαυτό της και πάνω από όλα δεν ανέχεται απειλές. Λίγη ώρα αργότερα λαμβάνει κλήση να παρουσιαστεί στο Στρατοδικείο . Ανακρίνεται, απολογείται γραπτά για τη συμπεριφορά ομολογώντας τα περιστατικά με κάθε λεπτομέρεια  και τελικά προφυλακίζεται . 

 Μέσα από το κελί κάποιας  στρατιωτική μονάδας  ο Κοντρεάνου  μετρά τις ώρες που περνούν ανεκμετάλλευτες. και μετατρέπονται βασανιστικά σε ημέρες. Τη τρίτη ημέρα της κράτησής του τον πηγαίνουν με συνοδεία στο γραφείο του Στρατιωτικού Διοικητή.. 

-Κύριε Κοντρεάνου λέει ο  στρατηγός πρέπει να εγκαταλείψετε το Φωξάνη. 

-Στρατηγέ είμαι υποψήφιος εδώ. Και αυτό που μου ζητάτε είναι ενάντια στο νόμο. Δεν πρόκειται να  αντιταχθώ στην εντολή σας γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά , αλλά σας παρακαλώ να μου δώσετε γραπτή εντολή.

-Δεν μπορώ να σας δώσω γραπτή εντολή .

-Τότε θα πάω στο Βουκουρέστι να σας καταγγείλω.

Ο στρατηγός δεν φαίνεται να ανησυχεί  ιδιαίτερα από την απειλή. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να ξεφορτωθεί, ένα άτομο  που όλοι το θεωρούν ενοχλητικό. Κρατά χαμηλά τους τόνους. Είναι φανερό πως θέλει να καταλήξει σε μια συμφωνία μαζί του. Διαπραγματεύεται την ελευθερία του με ένα και  μοναδικό όρο. Να μπει  στο πρώτο τραίνο  και να εξαφανιστεί.  Δεν τον ενδιαφέρει που θα πάει. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να φύγει από την πόλη. Ο Κοντρεάνου δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.  Παίρνει το τραίνο για τη Πρωτεύουσα και την επομένη ακριβώς ζητά ακρόαση από τον  υπουργό των Εσωτερικών Octavian Goga. Ο υπουργός τον ακούει ευγενικά καταγράφει το αίτημα του και στο  τέλος τον διαβεβαιώνει ότι θα ενδιαφερθεί προσωπικά για τη περίπτωση και θα τον ειδοποιήσει. Αφού χάνονται  τέσσερις ακόμα πολύτιμες ημέρες περιμένοντας την απάντηση του υπουργού που όμως δεν φτάνει ποτέ, ο Κοντρεάνου αποφασίζει να επιστρέψει στο Φωξάνη. Φαίνεται ότι ο υπουργός δεν αδράνησε εντελώς. Ο στρατηγός υπογράφει μια καινούρια άδεια και διαβεβαιώνει ότι κανένα μπλόκο της αστυνομίας δεν πρόκειται να του κλείσει το δρόμο. Επιτέλους δύο ημέρες πριν από τις εκλογές ο Κοντρεάνου ξεκινά με ενθουσιασμό τη προεκλογική του εκστρατεία.  Στο πρώτο χωριό που σταματούν  αντιλαμβάνονται ο φόβος έχει φτάσει εκεί πρώτος , πολύ πριν  από αυτούς. Αυτοί οι λίγοι που μαζεύονται έρχονται από περιέργεια οι περισσότεροι παρά από πεποίθηση.  Η δύναμη της αστυνομίας διακριτική αλλά ισχυρή.  Πριν πάρει το λόγο ο Κοντρεάνου ο επικεφαλής αξιωματικός  δηλώνει. 

-Σας επιτρέπεται να μιλήσετε για ένα λεπτό. Αυτή τη διαταγή λάβαμε. 

Μιλήσαμε ένα λεπτό , και προχωρήσαμε παρακάτω' σε κάθε χωριό , ένα λεπτό . Έρμη δικαιοσύνη  και έρμη νομιμότητα αυτής μας της πατρίδας! Μου δίνουν δικαίωμα ψήφου , με καλούν να  ψηφίσω, αν δεν πάω  με τιμωρούν με πρόστιμο και αν πηγαίνω με ξυλοκοπούν με το έτσι θέλω! Οι ρουμάνοι πολιτικάντιδες  είτε είναι φιλελεύθεροι, είτε Αβαρεσκιανοί είτε εθνικοαγροτικοί  είναι μόνο μια συμμορία τυράννων  οι οποίοι  προστατευόμενοι από τη "νομιμότητα"  από την "ελευθερία και τα διακαιώματα του ανθρώπου" ποδοπατούν  δίχως ντροπή και δίχως φόβο μια χώρα και όλους της τους νόμους, με όλες τις τις ελευθερίες , με όλα της τα δικαιώματα. 

Οι εκλογές του 1926 που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους ανταποκριτές του ξένου τύπου χωρίς σοβαρά προβλήματα αποτελούν θρίαμβο για το Λαϊκό Κόμμα . Με 292 έδρες στη βουλή και 107 στη Γερουσία είναι παντοδύναμο. Ακολουθούν σε μεγάλη απόσταση οι Εθνικοαγροτικοί με 69 έδρες και μετά οι Εθνικοφιλελεύθεροι με 16 Έκπληξη των εκλογών ο πρωτοεμφανιζόμενος Σύνδεσμος της Εθνικοχριστιανικής άμυνας που καταλαμβάνει τη τέταρτη θέση κερδίζοντας 10 έδρες στη Βουλή. 

Δύο ημέρες αργότερα πληροφορήθηκα , με μεγάλη ικανοποίηση τα εκλογικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την χώρα. Ο Σύνδεσμος της Εθνικής συνείδησης  είχε λάβει  120.000  ψήφους και έστελνε στο κοινοβούλιο 10 Βουλευτές. Από το Ιάσιο τους καθηγητές Cuza  και Gavanescul,από το Dorohoi τον καθηγητή Sumuleanu, από το Radautzi τον πατέρα μου * από το Cimpul-Lung  τον Paul Iliescu, από τη Suceava τον Καθηγητή Cirlan από το Botosani τον Δόκτορα   Haralamb-Vasiliu από το  Satul-Mare τον Valer Pop από το Piatra-Neamtz τον μηχανικό Misu Florescu από το Bacau  τον  Iuniu Lecca  Επέστρεψα στη Γαλλία ευτυχής για το αποτέλεσμα αλλά ένα ερώτημα με βασάνιζε. Με ποιο τρόπο θα καταφέρουμε να νικήσουμε , αν όλες οι κυβερνήσεις  οργανώνουν τις εκλογές με παρόμοιο τρόπο, κάνοντας χρήση της διαφθοράς , της κλεψιάς και της κρατικής εξουσίας ενάντια στη λαϊκή θέληση;

Υποσημειώσεις Κεφαλαίου 

[  1] 4η Κυβέρνηση του I. Constantin Bratianu (17 Ιανουαρίου 1922- 30 Μαρτίου 1926
[  2]
[  3]
[  4] Πολλαί εφημερίδες βεβαιούν , ότι από καιρού ήδη ο Κάρολος διεφώνει με τον Βασιλέα πατέρα του  επί της εξωτερικής πολιτικής  της Ρουμανίας  και ότι αυτές υπήρξαν ο κυριότερος λόγος της παραιτήσεώς του.Η "Τριμπούνα" ειρωνεύεται  τας πληροφορίας αυτάς τονίζουσα, ότι ουδέποτε ο Κάρολος  είχε οιανδήποτε πολιτικήν ή Εσωτερικήν  ή Εξωτερικήν  και ό,τι μοναδική του  απασχόλησις ήσαν πάντα αι ερωτικαί υποθέσεις. Άλλαι εφημερίδαι  αναφέρουν, ότι ο Κάρολος είχε από καιρού ήδη αποφασίσει να παραιτηθή  και ότι το είχεν αναγγείλει  εις την σύζυγόν του Ελένην δηλώσας εις αυτήν ,ότι την νυμφεύεται  μόνον δια να δώση διάδοχον  εις τον Ρουμανικόν Θρόνον (Εστία Σάββατο 2/1/26) Οι Τάιμς του Λονδίνου επικαλούμενοι ανταπόκριση από το Βουκουρέστι αποδίδουν την παραίτηση Καρόλου σε πολιτικούς λόγους και συγκεκριμένα στη διένεξη του διαδόχου με τη Κυβέρνηση .Ο Κάρολος υποστήριζε τον Υπουργό Στρατιωτικών Μανταρέσκου  ο οποίο πίσω από τις πλάτες της Κυβέρνησης είχε προχωρήσει σε σημαντικές παραγγελίες για τη προμήθεια αεροπλάνων  Φώκνερ.
[  5] 
[  6]

[  7] Διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο  Nae Ionescu. Είχε συγκεντρώσει γύρω μια εκλεκτή ομάδα νεαρών διανοούμενων , τους γνωστούς μας σήμερα  Eliade, Vulcănescu, Sebastian, Nichifor Crainic, Pamfil Seicaru, Lucian Blaga και Adrian Maniu.
[  8] Το αγροτικό κόμμα είχε πρόσφατα αποκηρύξει το σύνδεσμό του με τη Μόσχα στα πλαίσια της Διεθνούς Αγροτικής Ένωσης, 
[  9]
[10]
[11]

(Επιστροφή)

OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ II

(επιστροφή)

Πήγαμε στο καθιστικό, ένα σκοτεινό δωμάτιο με βαριά έπιπλα από ξύλο βελανιδιάς.
O Στρατηγός , καθισμένος αναπαυτικά  σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, έμοιαζε σκεπτικός ,με ένα πούρο ανάμεσα στα χείλη του. Ο Χίτλερ δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα μέρος αλλά συνέχιζε να περπατά πάνω κάτω με το κεφάλι σκυφτό καταστρώνοντας, δίχως αμφιβολία, την εκδίκησή του . Ξαφνικά  γύρισε και μου έκανε μετωπική επίθεση.

'Herr Strasser,' είπε , δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν ένας πιστός πρώην αξιωματικός σαν και σας να υπήρξε ένας Κόκκινος ηγέτης κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Kapp το Μάρτιο.»
Πρέπει να είχε ακούσει την ιστορία από τον αδελφό μου. Επιτέλους πατούσε σε δικό του έδαφος.
«Οι δικοί μου «ερυθρόλευκοι », Herr Χίτλερ», απάντησα, «ενήργησαν για να υποστηρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας. Δεν ήταν αντάρτες, όπως φαίνεται να υπονοείτε, αλλά πατριώτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να ελέγξουν τους επαναστατημένους οπαδούς μερικών αντιδραστικών στρατηγών.»

Λίγο -λίγο ο Hitler έφτασε σε ένα μεγάλο βαθμό εκνευρισμού.

«Όχι», μου απάντησε, «δεν πρέπει κάποιος να είναι ικανοποιημένος με τα όσα φαίνονται , πρέπει κανείς να προσπαθήσει να διεισδύσει στο πνεύμα. Το πραξικόπημα Kapp ήταν αναγκαίο, αν και διεξήχθη  με προχειρότητα . Η «κυβέρνηση των Βερσαλλιών» πρέπει να ανατραπεί. »
Ποτέ δεν άκουσα Χίτλερ να αναφέρεται στη  «Δημοκρατία της Βαϊμάρης». Πάντα μίλησε για την «Κυβέρνηση των Βερσαλλιών », και πάντα χρησιμοποίησε τη φράση αυτή με βαθιά περιφρόνηση.
Βρήκα τον εαυτό μου σε μια κάπως δύσκολη θέση . Αν ήμουν  μόνος με τον Χίτλερ, θα του απαντούσα κατάλληλα  με τη συνήθη ορμή μου. Αλλά ο Λούντεντορφ ήταν παρών , και ο ρόλος του Λούντεντορφ στη τη διάρκεια του διάσημου πραξικόπημα δεν ήταν καθόλου σαφής. Ήταν στην Unter den Linden του Βερολίνου την ίδια την ώρα της θριαμβευτικής  εισόδου του Erhardt . Ήταν ένας τυχαίος θεατής  ή ένας μυστικός συνεργός; Ποτέ δεν το ξεκαθάρισα.
«Οι αντιδραστικοί», είπα, «εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική άγνοια πολλών πατριωτών αξιωματικών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Kapp συνεργαζόταν αρμονικά με το Tirpitz, τους  Πρώσους αντιδραστικούς, τους Junkers, τη βαριά βιομηχανία, τους  Thyssen και Krupp . Το πραξικόπημα Kapp δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια απόπειρα πραξικοπήματος.»
Ο Λούντεντορφ, του   οποίου οι σκέψεις έμοιαζαν  να είναι αλλού, παρενέβη ξαφνικά και πήρε μέρος μου
«Έχει δίκιο», είπε. «Το πραξικόπημα Kapp ήταν παράλογο. Κάποιος πρέπει να ξεκινήσει παίρνοντας με το μέρος του το λαό , ώστε να είναι σε θέση να επιβληθεί στη συνέχεια ,με τη δύναμη. »
Ο Χίτλερ έγινε αμέσως  υπάκουος και μειλίχιος.
«Ναι, η εξοχότητα σας,» είπε δυνατά .Στη συνέχεια συνέχισε με μια μονότονη φωνή:
«Αυτό είναι το αντικείμενο του κινήματός μου. Θα ήθελα να εμφυσήσω  στους ανθρώπους  την ιδέα της εκδίκησης. Μόνο ο λαός και ο καθολικός φανατισμός του μπορεί να μας κάνει να κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο. »
Σοκαρίστηκα από αυτή την ιδέα και αντιτάχθηκα έντονα.
«Δεν υπάρχει θέμα εκδίκησης και δεν υπάρχει ζήτημα  πολέμου», απάντησα. «Ο σοσιαλισμός μας πρέπει να είναι «εθνικός, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη στη Γερμανία και όχι να οδηγήσει σε μια νέα πολιτική  κατακτήσεων. »

«Ναι», είπε ο Γκρέγκορ, ο οποίος μέχρι τότε παρακολουθούσε   πολύ σοβαρά, «από τη δεξιά θα πάρουμε τον εθνικισμό, ο  οποίος  έχει τόσο καταστροφικά συμμαχήσει με τον καπιταλισμό, και από την  Αριστερά, η οποία έχει τόσο άτυχα συνδέσει τη τύχη της με το διεθνισμό, θα πάρουμε το σοσιαλισμό. Έτσι θα σχηματίσουμε  τον εθνικοσοσιαλισμό ο οποίος θα είναι η κινητήρια δύναμη μιας νέας Γερμανίας και μιας νέας Ευρώπης. »

«Και», συνέχισα, «η έμφαση σε αυτή τη συγχώνευση θα πρέπει να δοθεί πάνω στο σοσιαλισμό. Δεν μπορείτε να ονομάσετε την κίνησή σας  Εθνικοσοσιαλιστική μονολεκτικά, Herr Χίτλερ. Η Γερμανική γραμματική μας λέει, ότι στις σύνθετες λέξεις του είδους αυτού,  το πρώτο συνθετικό χρησιμεύει για να προσδιορίζει το δεύτερο, το οποίο είναι και το  κύριο τμήμα ».

Στη συνέχεια προχώρησα στην αναφορά μερικών αρκετά αναμφισβήτητων παραδειγμάτων για να καταδείξω αυτό το χαρακτηριστικό της γερμανικής γλώσσας, η οποία είναι πολύ πλούσια σε συνθέσεις αυτού του είδους. Είδα τον Χίτλερ να κοκκινίζει , και μια κάθετη γραμμή εμφανίστηκε στο μέτωπό του, που διασταυρώθηκε με μια οριζόντια γραμμή.
«Αλλά πιθανότατα  ο σύμβουλος σας από τη Βαλτική, ο Herr Rosenberg, είναι πάρα είναι άσχετος με τη γερμανική γλώσσα για να εκτιμήσει τη διαφορά », πρόσθεσα λίγο κακόβουλα.
Ο Χίτλερ έχασε ξαφνικά την υπομονή και χτύπησε με μανία το τραπέζι με την γροθιά του.
«Αρκετά με αυτήν την σχολαστικότητα,» αναφώνησε. Στη συνέχεια έκανε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον αυτοέλεγχο του, και με μισοσοβαρό, μισοαστείο   χαμόγελο, γύρισε στον αδελφό μου Gregor και είπε:
«Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα τα πάω καλά με αυτό το διανοούμενο αδελφό σου."
Στη συνέχεια παρακολούθησα μια από αυτές τις  επιδείξεις   των ρητορικών ακροβασιών με τις οποίες ο Χίτλερ θα γινόταν αργότερα διάσημος.

(Η συνέχεια εδώ)