DOMENICO LECCISI Ένας ακόμα φασίστας της αριστεράς ΙΙΙ

(Επιστροφή)
Οι πολιτικές εκλογές , δεν έδωσαν κάποια λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Η Κυβέρνηση De Gasperi, συνέχισε να κυβερνά μέχρι τις 16 Ιουλίου 1953 και μετά άλλαξε πάλι αύξοντα αριθμό.[1] Στις 28 Ιουλίου 1953 ο Πρωθυπουργός ζήτησε από το Κοινοβούλιο ψήφο εμπιστοσύνης , η απροθυμία όμως ήταν γενική και το MSI αρνήθηκε να στηρίξει μια ακόμα κυβέρνηση De Gasperi [2].Έτσι στις 17 Αυγούστου 1953 δόθηκε η ευκαιρία σε  ένα άλλο Χριστιανοδημοκράτη  να δοκιμάσει τη τύχη του .Το Pella [3] Βραχύβια όπως και οι προηγούμενες, η κυβέρνηση Pella δεν άντεξε ούτε 6 μήνες [4] .
Τον Ιανουάριο λίγες ημέρες πριν από τη παραίτηση της Κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε στο Viareggio το IV Συνέδριο του MSI στη διάρκεια του οποίου εξελέγη Εθνικός Γραμματέας ο Arturo Michelini. (στη θέση του De Marsanich) Σε αντίθεση με τους προηγούμενους, ο καινούριος Γραμματέας δεν διέθετε ένα Φασιστικό παρελθόν και το 1943 είχε κράτησε διακριτικές αποστάσεις από τη Δημοκρατία του Σαλό παραμένοντας στη Ρώμη  μέχρι το τέλος...... Η εκλογή του υπήρξε ο θρίαμβος των μετριοπαθών συντηρητικών δυνάμεων. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε δίχως αντιδράσεις διαμαρτυρίες και αντιπαραθέσεις... Από κοινού Rauti, Nicosia και Erra, που αντιπροσώπευαν τους νέους έδωσαν μάχη για να επαναφέρουν το κίνημα στις προηγούμενες αδιάλλακτες θέσεις, αξίωσαν τη κριτική αναθεώρηση του Φασισμού κάτω από το φως των των Εβολιανών διδαχών και προσεγγίσεων ειδικά των "Orientamenti" που από το 1950 διαδίδονταν μέσα από τις σελίδες του "Imperium"[8]. Η οξεία κριτική συνεχίστηκε και μετά το συνέδριο , η ηγεσία κατηγορήθηκε ότι είχε χάσει κάθε επαναστατική προοπτική, ότι ο Michelini οι φιλοαστοί και οι πρόθυμοι χρηματοδότες του Κινήματος βιάζονταν να γίνουν συνδιαχειριστές και συμμέτοχοι της εξουσίας με αντάλλαγμα την υποταγή του κινήματος. Απέναντι στη νέα ηγεσία η με επικεφαλής τους Pino Rauti, Clemente Graziani και Sergio Baldassini, Εβολιανή ομάδα "τα παιδιά του ήλιου"[9] όπως οι συντηριτικοί τα αποκαλούσαν με σκωπτική διάθεση, συσπειρώθηκε στο σχήμα του Ordine Nuovo[10], κρατώντας για την ώρα στάση αναμονής χωρίς να αποκλείουν το ενδεχόμενο της διάσπασης.[11]
Στις 10 Φεβρουαρίου 1954 ορκίστηκε η Κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη Mario Scelba[12] . Το πρόβλημα των Ιταλογιουγκοσλαβικών διαφορών ήταν πρώτο στην επικαιρότητα και η Κυβέρνηση έπρεπε να επικυρώσει ουσιαστικά προειλημμένες αποφάσεις στέλνοντας τους εκπροσώπους της στο Λονδίνο . Τη δύσκολη αυτή στιγμή το Κίνημα έδειξε αποφασισμένο να συνταχθεί πίσω από τη Κυβέρνηση αναθεωρώντας προηγούμενες δεσμευτικές αποφάσεις του. Ο Βουλευτής Domenico Leccisi αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμπράξει σε αυτό που θεωρούσε εθνική μειοδοσία.[13] Η Γραμματεία προσπάθησε να τον συνετίσει απειλώντας τον με διαγραφή[14]  Ο Βουλευτής δεν υποχώρησε. Έτσι από τις 7 Μαΐου 1954 ο Βουλευτής Domenico Leccisi έπαψε να ανήκει στη δύναμη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος και πέρασε στη λεγόμενη μικτή ομάδα του Κοινοβουλίου[15] Στις 5 Οκτωβρίου 1954 υπογράφηκε τελικά στο Λονδίνο το Memorandum d’intesa [16] που έλυνε οριστικά το πρόβλημα της Τεργέστης. Στις 26 Οκτωβρίου οι Ιταλοί στρατιώτες μπήκαν στη Τεργέστη και παρέλαβαν από τους συμμάχους τη λεγομένη ζώνη Α .....[17]  

Το Δεκέμβριο για μια ακόμη φορά ανακινήθηκε  το θέμα της τύχης του λειψάνου του Μουσολίνι, αυτή τη φορά από το παλιό συνεργάτη και εξ αγχιστείας συγγενή του Mussolini, Vanni Teodorani[22]. Σε μια προσπάθεια να πιέσει τη Κυβέρνηση μπήκε επικεφαλής μιας εκστρατείας συλλογής υπογραφών διεκδικώντας το αυτονόητο. Πρωτοβουλία περισσότερο συμβολική παρά με πρακτική αξία.  Η Κυβέρνηση Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τις 6 Ιουλίου 1955[23] .Την διαδέχτηκε η 1η Κυβέρνηση Antonio Segni [24] τρικομματική όπως και η προηγούμενη.. 
Το V Συνέδριο του MSI, πραγματοποιήθηκε στο Μιλάνο[25].Ο  Michelini  επανεκλέχθηκε  στη Γραμματεία του Κινήματος με λιγότερο ενθουσιασμό αλλά αυτή τη φορά με την υποστήριξη του Almirante. Η πολιτική Michelini εξακολούθησε να προσκαλεί δυσαρέσκεια πράγμα που οδήγησε σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ο   Pino Rauti, και οι γύρω από αυτόν αποχώρησαν τελικά από το  MSI.[26]
Η Κυβέρνηση του Mario Scelba παρέμεινε στην εξουσία μέχρι 6 Ιουλίου 1955 στη συνέχεια ανέλαβε η 1η Κυβέρνηση  του Antonio Segni . O Segni  ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Χριστιανοδημοκρατίας. Πανεπιστημιακός Καθηγητής , είχε καλύψει διάφορες υπουργικές θέσεις σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις αρχή κάνοντας από τη 3η Κυβέρνηση Bonomi τον Δεκέμβριο του 1944.[27] 
Η κυβέρνησή του ήταν μια  τρικομματική κυβέρνηση με τη συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελεύθερων. 
Επί κυβερνήσεώς του υπογράφηκαν στις 25 Μαρτίου 1957 τα σύμφωνα της Ρώμης που έβαζαν τις βάσεις της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας[28]  της οποίας η Ιταλία ήταν συνιδρυτής...... 
Με δεδομένα τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι κυβερνήσεις συνεργασίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Giovanni Gronchi αυτή τη φορά στράφηκε προς τη  λύση μιας μονοκομματικής (Προεδρικής) Κυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών που ανεξάρτητα από τις απόψεις των κομμάτων και των κοινοβουλευτικών ομάδων και  με τους λιγότερους δυνατόν κλυδωνισμούς θα οδηγούσε τη χώρα στις  προγραμματισμένες πολιτικές εκλογές του 1958 . Στις 15 Μαρτίου ο Χριστιανοδημοκράτης Adone Zoli έλαβε τη προεδρική εντολή σχηματισμού της καινούριας Κυβέρνησης Στις 19 Μαΐου 1957 η κυβέρνηση Segni  παραιτήθηκε ύστερ από μια περίοδο διακυβέρνησης  σχεδόν δύο χρόνων και πέρασε στην ιστορία σαν μια από τις 10 μακροβιότερες κυβερνήσεις της Ιταλικής Δημοκρατίας μέχρι και σήμερα [29]. 
Ο Πρωθυπουργός Adone Zoli καταγόταν από το Predapio όπως και ο Μουσολίνι. Αντιφασίστας συνειδητός, "antifascista ante marcia"[30] όπως αρεσκόταν να λέει ο ίδιος σπούδασε νομικά και και στα 1943 πέρασε στην αντίσταση . Πολιτικά ανήκε στο χώρο της Χριστιανοδημοκρατίας και είχε συμμετάσχει σαν υπουργός Δικαιοσύνης στην 7η Κυβέρνηση De Gasperi ,[31] σαν υπουργός Οικονομικών στη βραχύβια Κυβέρνηση Amintore Fanfani, [32]  και σαν υπουργός Ισοζυγίου και οικονομικού προγραμματισμού στη Κυβέρνηση Antonio Segni [33] 

Στα  βασικά Υπουργία της Κυβέρνησης Zoli τοποθετήθηκαν οι: Giuseppe Pella στο Εξωτερικών, Fernando Tambroni στο Εσωτερικών , Guido Gonella στο Δικαιοσύνης , Giulio Andreotti στο Οικονομικών, Aldo Moro στο  Δημόσιας εκπαίδευσης, Paolo Emilio Taviani στο Άμυνας κλπ.
Πριν ο  Zoli προχωρήσει στο αίτημα για ψήφο εμπιστοσύνης από τη Γερουσία και τη Βουλή φρόντισε , όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να έχει μια σειρά διαβουλεύσεων με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς . Από την αρχή έγινε αντιληπτό ότι οι μοναδικοί που εκδήλωναν ενδιαφέρον να στηρίξουν τη Κυβέρνησή του ήσαν οι "ακροδεξιοί" δηλαδή, οι Μοναρχικοί του Κοβέλι και οι Μισίνοι του Arturo Michelini Για να διασκεδάσει τις όποιες υποψίες για συναλλαγή κάτω από το τραπέζι,[34] ο Zoli  προχώρησε σε μια βαρυσήμαντη δήλωση σύμφωνα με την οποία δεν θα δεχόταν ποτέ να προσμετρηθούν υπέρ της κυβέρνησης του οι ψήφοι των "ακροδεξιών" , που άλλωστε ούτε είχαν  ζητηθεί , ούτε ήταν ευπρόσδεκτοι[35]. Αυτό ήταν και ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Αν συνέχιζαν να κρατούν τη προηγούμενη στάση τους η Κυβέρνηση του, μια κυβέρνηση μειοψηφίας , θα έπεφτε και η πολιτική κρίση θα συνεχιζόταν με απρόβλεπτες  συνέπειες. 

Η πρώτη μάχη για την αυτοδυναμία δόθηκε στις 4 Ιουνίου στην  αίθουσα της Γερουσίας. Το αποτέλεσμα φάνηκε να δικαιώνει τις προσδοκίες  του Zoli .

Παρόντες Γερουσιαστές 229 .Ψήφισαν  132 υπέρ 93 κατά και 4 απείχαν. Στους 132 που ψήφισαν υπέρ εντάσσονταν  βέβαια  και οι "ακροδεξιοί " γι αυτό και ο Ζoli προχώρησε αμέσως σε μια διευκρινιστική δήλωση επισημαίνοντας με απλά μαθηματικά ότι για την αυτοδυναμία δεν χρειαζόταν 132 ψήφους αλλά μόνο 115  που είχαν εξασφαλιστεί από τους 108 Χριστιανοδημοκράτες και τους 7 της Μικτής Ομάδας. Συνεπώς οι "ακροδεξιοί" ψήφοι δεν μπορούσαν να επηρέασαν το αποτέλεσμα στο παραμικρό.
Η αναμέτρηση επαναλήφθηκε αυτή τη φορά στη Βουλή. Όπως και στη Γερουσία , έτσι και εδώ οι "ακροδεξιοί " προανήγγειλαν τη πρόθεσή τους να στηρίξουν τη Κυβέρνηση. Για μια ακόμη φορά ,ο Ζoli προχώρησε στις γνωστές δηλώσεις περί των "ακροδεξιών" ελπίζοντας σε μια νίκη όπως εκείνη της Γερουσίας .  Στη διάρκεια της ψηφοφορίας ο Domenico Leccisi έκανε την έκπληξη δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα αντιφασίστα. Στρεφόμενος μάλιστα προς το Ζoli διευκρίνισε: "sappia che il mio è il voto di un fascista che non ha mai tradito Mussolini”.[36] Περισσότερο από προειδοποίηση ήταν μια μομφή που δεν είχε σαν παραλήπτη το Ζoli αλλά τους παλιούς του συντρόφους που τον είχαν διαγράψει από το κόμμα. 

Η  καταμέτρηση έδωσε το παρακάτω αποτέλεσμα: Παρόντες 571 ψήφισαν  560 . Από αυτούς ψήφισαν υπέρ  305 και κατά 255 . Μαγικός αριθμός που εξασφάλιζε την αυτοδυναμία, ο αριθμός 281. Δίχως όμως τους "ακροδεξιούς" ψήφους αυτό το τόσο επιθυμητό αποτέλεσμα καταντούσε χίμαιρα. Για να παρακάμψει το πρόβλημα η Κυβέρνηση κατέφυγε σε ένα τέχνασμα. Αποχαρακτήρισε τους Μοναρχικούς από τη μομφή του "ακροδεξιού" απομονώνοντας με το τρόπο αυτό τους Βουλευτές του MSI. Δίχως τους Μοναρχικούς οι "ακροδεξιοί" τώρα ήσαν μόλις 24. Μια απλή αφαίρεση αποκάλυπτε τη καινούρια πραγματικότητα . 305-24 = 281 ακριβώς.Η αυτοδυναμία ήταν γεγονός. Βέβαια στους 281 βρισκόταν και ο  Domenico Leccisi που δήλωνε "φασίστας" αλλά τυπικά τουλάχιστον, λογιζόταν ανεξάρτητος και κατά συνέπεια η ψήφος του μπορούσε να συμψηφισθεί με τις άλλες [37]. 

Την επομένη της ψηφοφορίας το  επίσημο ΄δημοσιογραφικό όργανο του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος σχολίασε το γεγονός  “ … un transfuga del Msi, Domenico Leccisi ha perfidamente offerto al Presidente del Consiglio il "modesto voto di un fascista”.[38] Στις 10 Ιουνίου ο Adone Zoli για να προλάβει γενικότερες αντιδράσεις υπέβαλε τη παραίτηση της κυβέρνησής του  την οποία ο Πρόεδρος δεν έκανε δεκτή. [39]

Στις 27 Ιουνίου 1957 ο Domenico Leccisi επέστρεψε ξανά στο κίνημα του MSI. 

Μια παρένθεση που είχε ανοίξει τον Μάιο του  1954  με τη διεκδίκηση της ψήφου κατά συνείδηση και τη διαγραφή του Leccisi από το κίνημα φάνηκε να κλείνει οριστικά με την επανένταξή του. Στις  30 Αυγούστου  1947 μια άλλη παρένθεση που είχε ανοίξει στη διάρκεια της επίμαχης ψηφοφορίας στη Βουλή στις 7 Ιουνίου έκλεισε με τη σειρά της με μια λιτή ανακοίνωση  του γραφείου Τύπου του Υπουργείου των Εσωτερικών. Το Υπουργείο αφού έλαβε υπόψη του  το αίτημα της χήρας του Μουσολίνι προς το πρόεδρο της Κυβέρνησης Ζoli να της αποδοθεί η σωρός του συζύγου της για να ταφεί στο τόπο γέννησής του, έκανε αποδεκτό το αίτημα και ήδη  το λείψανο παραδόθηκε στην οικογένεια . 

Στις 14 Μαρτίου 1958   το όνομα του Βουλευτή πέρασε και πάλι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων .Όλα ξεκίνησαν με μια συνηθισμένη αντιπαράθεση μεταξύ του Πρωθυπουργού Adone Zoli που βρισκόταν στο βήμα και του βουλευτή Leccisi. Στη προσπάθεια του ο Πρωθυπουργός να εξισώσει σε τιμή και σε αξία τις  σημαίες των μαχητών της αντίστασης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με εκείνες των ενόπλων δυνάμεων του Ιταλικού  Έθνους, προκάλεσε την αγανάκτηση του Βουλευτή ο οποίος τον διέκοψε με τις κραυγές  Ντροπή... Ιεροσυλία... Το ένα έφερε το άλλο , κομμουνιστές και ακροδεξιοί αλληλοβρίστηκαν και πιάστηκαν στα χέρια  με αποτέλεσμα να τραυματιστούν  4 βουλευτές. Ο Leccisi θεωρήθηκε ο υποκινητής της απαράδεκτης για τα δημοκρατικά ήθη κατάστασης και διατάχθηκε η βίαιη αποβολή του. Καθώς απομακρυνόταν από την αίθουσα πρόλαβε να κραυγάσει:  "Ζήτω ο Μουσολίνι".....
Στις πολιτικές εκλογές της 19 Μαΐου 1963 ο Leccisi δεν υπέβαλε υποψηφιότητα λόγω αποκλεισμού του από το ίδιο το κίνημα[47] . Οι λίγοι που προσπάθησαν να ανασυνταχθούν από το παλιό ρεύμα της αριστεράς κάτω από την ηγεσία του Αλμιράντε παροπλίστηκαν ο ένας πίσω από τον άλλο και στο  VII Συνέδριο της Ρώμης ο Michelini απλά επιβεβαίωσε την παντοδυναμία του υποχρεώνοντας τον Αλμιράντε να προχωρήσει σε δεύτερες σκέψεις [48].  Παρ όλα αυτά, το αποτέλεσμα των εκλογών φάνηκε να δικαιώνει εν μέρει τη πολιτική Michelini. Παρατηρήθηκε  σχετική άνοδος εδρών σε σχέση με τις εκλογές του 1958.[49]
Αργότερα ο Leccisiέγινε πάλι δεκτός στο κίνημα ,εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο, και στα 1991 δημοσίευσε ένα είδος βιογραφίας του με τίτλο: Con Mussolini prima e dopo Piazzale Loreto. [50] Αντιστάθηκε δυναμικά στο  μετασχηματισμό του MSI-DN σε Εθνική Συμμαχία (Alleanza Nazionale) παρά τις διαβεβαιώσεις του Fini ότι δεν επρόκειτο για καινούριο κόμμα αλλά για μια νέα στρατηγική.....
Πέθανε στα σε ηλικία 88 χρόνων στις 2 Νοεμβρίου 2008 στο Γηροκομείο Pio Albergo Trivulzio που φιλοξενούσε φτωχούς κατά κανόνα ηλικιωμένους.

Υποσημειώσεις:

[  1] Σχηματίστηκε η 8η και τελευταία Κυβέρνηση De Gasperi

[  2] Παραιτήθηκε  στις 18 Ιανουαρίου 1954

[14]Μια αντιδημοκρατική πρακτική ευρέως διαδεδομένη ακόμη και σήμερα στα δημοκρατικού τύπου  κόμματα.

[23]Παραιτήθηκε μετά την εκλογή του Giovanni Gronchi στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

[29] Στην ένατη θέση με  θητεία 683 ημερών , δηλαδή 1 χρόνου 10 μηνών και 13 ημερών. 

[37]"La fiducia al governo - racconta Leccisi nel suo volume di memorie - si reggeva su di un solo voto di maggioranza e quel voto, determinante ai fini istituzionali, era il mio ... Zoli scoprì e sostenne che trattandosi di un iscritto al Gruppo Misto, io dovevo essere considerato un "indipendente" e come tale non appartenevo al MSI".Lo storico Sergio Luzzatto ne “Il corpo del Duce” Einaudi seconda edizione a pag. 275 così commenta:  “La logica politica del ragionamento di Leccisi non avrebbe potuto essere più stringente. L’indomani l’Unità stessa abbracciava tale logica nel momento in cui polemicamente titolava:^ il voto di Leccisi… è quello decisivo!^ … per la prima volta nella storia dell’Italia repubblicana i voti neofascisti riuscivano determinanti nella composizione della maggioranza di governo. Quel voto, detratti quelli missini, concesso con la promessa di una contropartita da parte di Zoli che s’impegnava a tumulare la salma del Duce in quel di Predappio fu decisivo per la sorte del governo che mantenne la promessa.

[38]"...;ένας αποστάτης του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος,ο  Domenico Leccisi που πρόσφερε ύπουλα στο Πρωθυπουργό την "ταπεινή ψήφο ενός φασίστα".

[39]

[47]Ο τρίτος της τριανδρίας του ρεύματος της αριστεράς  ο  πανεπιστημιακός Ernesto Massi, βετεράνος του Ανατολικού Μετώπου,και της RSI ύστερα από σειρά διαφωνιών με τη κομματική ηγεσία αποχώρησε στις 15 Δεκεμβρίου από το κίνημα και ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα εργασίας.( Partito Nazionale del Lavoro.)  

[50]Με το Μουσολίνι, πριν και μετά τη πλατεία Loreto

DOMENICO LECCISI Ένας ακόμα φασίστας της αριστεράς ΙΙ

Η πρώτη Κυβέρνηση του Χριστιανοδημοκράτη De Gasperi υπήρξε  η 65η και τελευταία κυβέρνηση του Βασιλείου της Ιταλίας. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας Κυβέρνησης εθνικής ενότητας με ευρύτατη μάλιστα αποδοχή[1]. Φιλοδοξούσε  να φέρει σε πέρας  το δύσκολο έργο της ομαλής , δίχως επικίνδυνους κλυδωνισμούς προσαρμογή της χώρας στις πρώτες ανάγκες και απαιτήσεις της νέας μεταπολεμικής εποχής. Η ορκωμοσία της έλαβε χώρα  στις 10 Δεκεμβρίου 1945. .......... 

23 Απριλίου 1946 λίγες ώρες μετά την εκταφή του λειψάνου του Μουσολίνι.

Τον Απρίλιο του 1946 στον απόηχο της κλοπής του λειψάνου του Μουσολίνι από το νεκροταφείο του Musocco συγκλήθηκε στη Ρώμη   το προγραμματισμένο  1 Εθνικό συνέδριο των Χριστιανοδημοκρατών (DC) [2]  Τον Μάιο , και ενώ η ιταλική αστυνομία προσπαθούσε  να ανακαλύψει τους δράστες του πρωτοφανούς γεγονότος, ο Leccisi, ταξίδεψε ανενόχλητος μέχρι τη Ρώμη, όπου παλιοί σύντροφοι και ομοϊδεάτες είχαν ξεκινήσει επαφές και συζητήσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα,  σε θέση να καλύψει ιδεολογικά   τους παλιούς αγωνιστές και τις οικογένειές τους και παράλληλα να προστατέψει όλους εκείνους που στο όνομα του αντιφασισμού εξακολουθούσαν να υποφέρουν αδιαμαρτύρητα τα πάνδεινα [3] .Το βασικό  θέμα συζήτησης επικεντρώθηκε , όπως ήταν λογικό, στη μορφή που όφειλε να πάρει  το καινούριο πολιτικό σχήμα και σχεδόν από την αρχή διαμορφώθηκαν και σταθεροποιήθηκαν δύο κύριες τάσεις. Εκείνη η περισσότερο ορθόδοξη που ήθελε  το κίνημα να στηριχθεί πάνω στις αξίες τις αρχές και τις παραδόσεις της παλιάς δημοκρατίας του Σαλό με εκφραστές τους Almirante. ,Leccisi , Pino Rauti   και εκείνη των νεωτεριστών που επιθυμούσαν χαλαρούς δεσμούς με το παρελθόν, αποδοχή των δημοκρατικών κανόνων ,πολιτικές συνεργασίες με τα άλλα κόμματα, και αμερικανόφιλους προσανατολισμούς [4]. 

Στις 2 Ιουνίου 1946 οι Ιταλοί και οι Ιταλίδες συνέρρευσαν στις κάλπες με μια διπλή υποχρέωση, Να αποφανθούν για τη τύχη της Μοναρχίας[5] και να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους για τη Συντακτική Συνέλευση [6]. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δικαίωσε τη Δημοκρατία.[7]  Στις 13 Ιουνίου, στον απόηχο του εκλογικού αποτελέσματος οι Μοναρχικοί προχώρησαν στην ίδρυση πολιτικού κόμματος (Partito Nazionale Monarchico -PNM) με πρώτο γραμματέα τον Alfredo Covelli [8] και πρώτο στόχο ένα καλό ποσοστό στις πολιτικές εκλογές όποτε και αν γίνονταν αυτές[9]. 

Στις 22 Ιουνίου 1946, ένα Προεδρικό Διάταγμα περί αμνηστίας εκτόνωσε  σε κάποιο βαθμό την ένταση [10]. γιατί αρκετοί πολιτικοί κρατούμενοι καταδικασμένοι για  μικρότερα πολιτικά αδικήματα [11] αποφυλακίστηκαν.   Στις 28 Ιουνίου 1946 η Συντακτική Συνέλευση στη πρώτη συνεδρίαση της εξέλεξε προσωρινό Αρχηγό Κράτους τον Enrico De Nicola, με ευρύτατη πλειοψηφία .[12] 
Στις 14 Ιουλίου τη πρώτη Κυβέρνηση De Gasperi διαδέχτηκε η Δεύτερη που πρακτικά ήταν η πρώτη Κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ήταν και αυτή Κυβέρνηση συνασπισμού [13]  βραχύχρονη και ασταθής σαν και αυτές που  ακολούθησαν στη συνέχεια [14]. 
Στο μεταξύ ,η αστυνομία στο Μιλάνου κατάφερε τελικά να εξαρθρώσει τη παράνομη οργάνωση του Leccisi συλλαμβάνοντας τον ίδιο και  αρκετούς από τους συντρόφους του. Με το Leccisi στη φυλακή ,περιμένοντας τη δίκη του , τη παράνομη οργάνωση διαλυμένη, η ανεύρεση του λειψάνου του Μουσολίνι ήταν τελικά ζήτημα χρόνου. 
Στις 10 Αυγούστου 1946 ξεκίνησε στο Παρίσι η Διάσκεψη για την ειρήνη όπου η   Ιταλία  όφειλε να παλέψει μόνη, ενάντια στις διεκδικήσεις ενός εχθρικού κόσμου[15]. Στις 12 Αυγούστου ο πατέρας Parini συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή του Μιλάνου Agnesina, και τον αρχηγό του πολιτικού γραφείου , Ancillotti, μετέβησαν στο μοναστήρι της Certosa της Pavia  για να παραλάβουν το  λείψανο του Μουσολίνι και να το επιστρέψουν στο Μιλάνο.......... 

To 1946 έκλεισε πολιτικά με τη γέννηση ενός ακόμη πολιτικού σχήματος. Οι συζητήσεις που είχαν λάβει χώρα το καλοκαίρι οδήγησαν τελικά σε ένα είδος πολιτικού και ιδεολογικού συμβιβασμού,[16] και στη γέννηση του Ιταλικού Κοινωνικού  Κινήματος. Πρώτος Γραμματέας του ήταν ο GiacintoTrevisonno [17]

Το 1947 ξεκίνησε με ένα επίσημο και πολλά υποσχόμενο ταξίδι του Πρωθυπουργού Alcide De Gasperi στις ΗΠΑ [18] , στη Ρώμη πραγματοποιήθηκε το XXV Έκτακτο Συνέδριο του PSIUP [19] και μια διπλή πολιτική δολοφονία στο Μιλάνο πέρασε στα ψηλά των εφημερίδων μια που τα θύματα ήσαν φασίστες.[20] 
Αμέσως σχεδόν μετά την επιστροφή του Πρωθυπουργού από την Αμερική , στις 2 Φεβρουαρίου 1947, η 2η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε  την εξουσία στη 3η[21] και την 1η Ιουνίου του ίδιου χρόνου, η 3η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε με τη σειρά της την εξουσία στη 4η [22] . 

Στη διάρκεια της θητείας αυτής της 4ης κυβέρνησης σημειώθηκαν στο χώρο του MSI κάποιες διαφωνίες τακτικής που οδήγησαν στις 15 Ιουνίου στη παραίτηση του Trevisonno από τη Γραμματεία του Κινήματος [23] και το Νοέμβριο, η χώρα έζησε  την απόπειρα ενός ¨κόκκινου" πραξικοπήματος στο Μιλάνο.[24].  
Στις 18 Απριλίου  1948,  οι Ιταλοί και οι Ιταλίδες, κλήθηκαν και πάλι στις κάλπες, μέσα σε ένα έντονα πολωμένο κλίμα να αποφασίσουν για τη Κυβέρνηση τους .Η συμμετοχή των ψηφοφόρων περισσότερο μαζική από εκείνη για το Δημοψήφισμα και τη Συντακτική συνέλευση έφθασε στο 92%. Κονταροχτυπήθηκαν από τη μια οι Χριστιανοδημοκράτες με τους συμμάχους τους [25] και από την άλλη το κοινό μέτωπο Σοσιαλιστών Κομμουνιστών. Οι Χριστιανοδημοκράτες με τους συμμάχους τους  πλησίασαν την απόλυτη πλειοψηφία  , το "μέτωπο " συγκρατήθηκε στο 30% και το νεοεμφανιζόμενο κίνημα του MSI   κατάφερε να εκλέξει ένα γερουσιαστή και  6 Βουλευτές.[ 26].
Στις 24 Μαΐου 1948 , σχεδόν ένα μήνα μετά τις εκλογές ,η 4η Κυβέρνηση De Gasperi παρέδωσε τη σκυτάλη της εξουσίας στη 5η [27] 

Στο I  Εθνικό συνέδριο που 
πραγματοποιήθηκε  στη Νάπολη  27-29 Ιουνίου
1948 φάνηκε   ξεκάθαρο ότι η Γραμματεία του 
Giorgio   Almirante  προσανατολιζόταν συνειδητά
 σε μια αδιαπραγμάτευτη γραμμή ιδεολογικής
 καθαρότητας  που σε επίπεδο προγραμματικών 
θέσεων  παρέπεμπε απευθείας στη σοσιαλιστική 
 παρακαταθήκη  της Δημοκρατίας του Σαλό . 
Πολιτικά  το κίνημα βρισκόταν  αποφασιστικά
 απέναντι σε ένα "Σύστημα" εχθρικό όπου
 η οποιαδήποτε  συναλλαγή μαζί του ήταν 
 απαγορευμένη και η η "ένταξη" 
σ΄αυτό, πράξη έξω κάθε λογικής. ...

Στη διάρκεια της θητείας της καινούριας κυβέρνησης, με σαφέστατο φιλοδυτικό προσανατολισμό σημειώθηκε στις  14 Ιουλίου 1948 μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον του κομμουνιστή Togliatti [28]. Το γεγονός πυροδότησε καινούριες ταραχές και  συγκρούσεις με την αστυνομία ΄Στο τέλος τα πράγματα ηρέμησαν με παρέμβαση του ίδιου του Togliatti. .....Εκείνο το θερμό καλοκαίρι ,ύστερα από μια παραμονή 23 μηνών στις μιλανέζικες φυλακές ο Domenico Leccisi αποφυλακίστηκε. 

Το εκλογικό αποτέλεσμα τoυ MSI αν και μέτριο ξύπνησε παλιές φοβίες H Δημοκρατία αισθάνθηκε να κινδυνεύει από τα φαντάσματα του παρελθόντος και το κυνήγι των μαγισσών άρχισε.. Με τη κατηγορία της ανασύστασης του Φασιστικού κόμματος η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις και οργανώθηκαν δίκες. Το χορό άνοιξε ο Romualdi, και ακολούθησαν πολλοί άλλοι [29]

Στις 4 Απριλίου 1949 η Ιταλία υπέγραψε το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο. Η οικονομική βοήθεια του σχεδίου Marshall που είχε αρχίσει να καταφθάνει στην Ευρώπη από την επομένη της υπογραφής του από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ηarry Truman, είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς και συμβάλλοντας   αποτελεσματικά στην επανεκκίνηση και αναδιοργάνωση της ιταλικής οικονομίας. Το βιομηχανικό τρίγωνο ανάμεσα σε Γένοβα Μιλάνο και Τορίνο  μετατρεπόταν με γρήγορους ρυθμούς σε γη της επαγγελίας κυρίως για τους κατοίκους των νότιων περιοχών της χώρας. Σύμφωνα με μέτριους υπολογισμούς 9.000.000 πολίτες πήραν συνολικά μέρος  σ΄αυτή την εσωτερική μετανάστευση  αναζητώντας καλύτερη τύχη.

Στις 14 Νοεμβρίου 1949 η περιπέτεια του λειψάνου του Μουσολίνι ήρθε και πάλι στο προσκήνιο με μια επερώτηση του Giorgio Almirante στη Βουλή. 
Ο Βουλευτής του MSI  ζήτησε  να πληροφορηθεί τους λόγους για τους οποίους η Κυβέρνηση εξακολουθούσε να κρατά κρυφό,ακόμη και από τους οικείους του , το τόπο ταφής του Benito Mussolini "περιφρονώντας τους στοιχειωδέστερους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης και τις αιώνιες αρχές του Χριστιανισμού.". 

Τρεις ημέρες αργότερα στις 17 επιχείρησε  να απαντήσει στο ερώτημα ο Υπουργός Εσωτερικών Χριστιανοδημοκράτης Scelba [30] . Η Κυβέρνηση "όχι μόνο ήταν αντίθετη στην επιστροφή του λειψάνου στους οικείους του, αλλά εξακολουθούσε να έχει την άποψη   να κρατηθεί μυστικός ο τόπος της ταφής του, για κάποιο διάστημα ακόμα. Αιτιολόγησε τη θέση του ισχυριζόμενος ότι:"όλοι όσοι ήθελαν να γνωρίζουν που βρισκόταν ο τάφος δεν το έκαναν για τους λόγους που είχε εκθέσει ο Almirante αλλά "για να δημιουργήσουν καινούριες ευκαιρίες για πολιτικές εκδηλώσεις.". 

Στις 27 Ιανουαρίου 1950 η 5η Κυβέρνηση De Gasperi πέρασε στην 6η και στις 26 Ιουλίου 1951 στην 7η .  Σ' αυτή τη τελευταία κυβέρνηση Mario Scelba (DC)  παρέμεινε αμετακίνητος στο κρίσιμο υπουργείο των Εσωτερικών , στο Υπουργείο Δικαιοσύνης προωθήθηκε ο γνωστός αντιφασίστας  Zoli ενώ  δύο  Ρεπουμπλικάνοι ανέλαβαν  τα υπουργεία 'Αμυνας (Randolfo Pacciardi)

και Εξωτερικού Εμπορίου Ugo La Malfa .....

Τον Ιανουάριο του 1950 η καινούρια Κεντρική επιτροπή, η ίδια Κεντρική επιτροπή που άσκησε σκληρή κριτική στη πολιτική Giorgio Almirante την οποία θεώρησε υπεύθυνη για τη αυτογκετοποίηση του κινήματος, κατάφερε να εκλέξει καινούριο γραμματέα τον Augusto De Marsanich [36]. O πενηνταεπτάχρονος De Marsanich είχε πίσω του ένα αξιόλογο πολιτικό παρελθόν. Είχε υπηρετήσει το προηγούμενο καθεστώς από αρκετά υπεύθυνες κυβερνητικές θέσεις και μετά το 1943 είχε προσχωρήσει δίχως δεύτερες σκέψεις στη Δημοκρατία του Σαλό, όπου διορίστηκε πρώτα Πρόεδρος της Τράπεζας της Ρώμης ,μέχρι 25 Μαΐου 1944 και στη συνέχεια Πρόεδρος της Alfa Romeo. Μετριοπαθής πολιτικός έμεινε πιστός στις απόψεις του μέχρι το τέλος και στη συνέχεια όπως και τόσοι άλλοι Βετεράνοι εντάχθηκε στο Κοινωνικό Κίνημα. Στο πρώτο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Νάπολη[37] διαφοροποιήθηκε από την μέχρι τότε επίσημη γραμμή υποστηρίζοντας την άποψη, ότι το κίνημα έπρεπε να βγει από τον απομονωτισμό του, να εγκαταλείψει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του, να ρίξει γέφυρες επικοινωνίας και συνεργασίας με τους μοναρχικούς και να επιδιώξει ευρύτερες Δεξιές και Κεντροδεξιές συμμαχίες. Το σύνθημα “Non restaurare, non rinnegare”[38] .έδινε ακριβώς το στίγμα της πολιτικής του σκέψης. Μέχρι να ισορροπήση η καινούρια πολιτική γραμμή υπήρξαν σοβαρές αναταράξεις μέσα στο Κίνημα και η σύγχυση κύρια στο χώρο της νεολαίας ήταν μεγάλη. Από το όχι στο Ατλαντικό σύμφωνο, το όχι στη συμμαχία με τους μοναρχικούς, το όχι στο εχθρικό πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο τώρα στο όνομα ενός γενικού αντικομμουνισμού και μιας γενικότερης και περισσότερο αμφίβολης πολιτικής επανένταξης, οφείλουν να συνεργαστούν με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και φυσικά να δείξουν τη κατανόησή τους απέναντι στην εκκλησία που ήδη άρχισε να βλέπει θετικά, το ενδεχόμενο ενός δευτέρου κόμματος, κάτω από τη σκέπη της[39].
Την ώρα που οι Χριστιανοδημοκράτες παρατηρούσαν καχύποπτα τα όσα διαδραματίζονταν στο εσωτερικό ενός πολιτικού φορέα επικίνδυνα ανταγωνιστικού γι αυτούς, εμφανίστηκαν στο προσκήνιο οι κομμουνιστές νεολαίοι.
Με πρωτοβουλία του Γραμματέας της νεοσύστατης Federazione Giovanile Comunista Italiana (FGCI) , Enrico Berlinguer, επιχειρήθηκε  για πρώτη φορά μια προσέγγιση των νέων με τις τόσο διαφορετικές ιδεολογίες.Πεδίο αντιπαράθεσης δεν θα ήσαν οι δρόμοι και οι πλατείες αλλά τα αμφιθέατρα, στα πλαίσια ενός δημόσιου διαλόγου όπου κανείς δεν θα αποκλειόταν.  Όπως θα παραδεχθεί ο Pino Rauti:

«Ο διάλογος με τους κομμουνιστές ήταν ένας τρόπος εξόδου από τη λογική της μετωπικής σύγκρουσης , που επέτρεπε στη Χριστιανοδημοκρατία να εμφανίζεται σαν προπύργιο απέναντι στους αντίθετους εξτρεμισμούς. Οι ταραχές στις πλατείες φόβιζαν τη κοινή γνώμη , διότι παρέπεμπαν στο ενδεχόμενο του εμφυλίου πολέμου και οι κερδισμένοι ήσαν οι Χριστιανοδημοκράτες. Συνεπώς μια αντιπαράθεση με τη FGCI μπορούσε να είναι χρήσιμη , για τι είχα την εντύπωση ότι διαθέταμε επιχειρήματα ικανά να υποβάλουμε στη νεολαία της αριστεράς. Η κριτική στο καπιταλισμό , στον αμερικανισμό και στην ατλαντική συμμαχία συνιστούσε ένα πιθανό πεδίο συνεννόησης......"[40]

Συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού De Gasperi στις 4 Απριλίου
αμέσως μετά  τη διάλυση του Κοινοβουλίου και τη προκήρυξη
 εκλογών  για τις 7 Ιουνίου 1953.

Στις πολιτικές εκλογές της 7 Ιουνίου 1953 οι Χριστιανοδημοκράτες έχασαν έδαφος . Με 42 Βουλευτές και 15 Γερουσιαστές λιγότερους εξακολουθούσαν παρ όλα αυτά να παραμένουν πρώτο κόμμα και πάνω από όλα ρυθμιστές του πολιτικού παιχνιδιού. Οι Κομμουνιστές και οι Σοσιαλιστές που αυτή τη φορά κατέβηκαν ξεχωριστά, κατάφεραν να αναπλήρωσαν μέρος των δυνάμεών τους. Το Μ S I με Εθνικό γραμματέα το Augusto De Marsanich[46] κατέγραψε μια αξιόλογη άνοδο των ποσοστών του. Με 23 Βουλευτές[47] και 8 Γερουσιαστές περισσότερους από όσους ανέδειξαν οι εκλογές του 1948 το κίνημα κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του περίπου ενάμισι εκατομμύριο ψηφοφόρους. [48] . Ανάμεσα στους εκλεγμένους Βουλευτές ήταν και ο Leccisi που είχε εκθέσει την υποψηφιότητά του στη περιφέρεια του Μιλάνου.Μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Μ S I από 21 Ιουλίου 1953 ποτέ δεν έκρυψε τις ενστάσεις του για κάποιες συγκεκριμένες ιδέες και πρακτικές που επικρατούσαν τότε στο Κίνημα. Επίμονος υποστηρικτής του φασισμού της αριστεράς , είχε από την αρχή συνεχείς αντεγκλήσεις και τριβές με στελέχη του πλειοψηφικού ρεύματος του MSI, κατηγορώντας μάλιστα ανοικτά κάποιους μεγαλόσχημους σαν προδότες του Φασισμού.

(Συνέχεια)

Υποσημειώσεις.

[ 1] Στηριζόταν σε 6 Κόμματα

[ 2]Πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη από τις 24 μέχρι τις 28 Απριλίου  1946, και   επιβεβαίωσε  σαν γραμματέα του κόμματος τον το De Gasperi.
[ 3]
[ 4]
[ 5]
[ 6]

[ 7]Τα επίσημα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος  δόθηκαν  στις   18 Ιουνίου Υπέρ της Δημοκρατίας ψήφισαν  12 717 923  (54,3%) και υπέρ  της Μοναρχίας: 10 719 284 (45,7%) 1.498.136 ψηφοδέλτια βρέθηκαν άκυρα.
[ 8]
[ 9]

[10] 
[11] Αδικήματα ελαφρά που δεν τιμωρούνταν τότε περισσότερο από 5 χρόνια, και στη πλειοψηφία τους αφορούσαν συνεργασία με τον εχθρό . Η αμνηστία κάλυπτε τη περίοδο από 8 Σεπτεμβρίου 1943 μέχρι τη 16η Ιουνίου 1946 .

[12] 396 ψήφοι υπέρ στους 501.Ανέλαβε καθήκοντα Προσωρινού Αρχηγού Κράτους την  1η Ιουλίου 1946 
[13] Συμμετείχαν στη 2η Κυβέρνηση   Alcide De Gasperi  Χριστιανοδημοκράτες, Κομμουνιστές , Σοσιαλιστές  (Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria) και Ρεπουμπλικάνοι. 
[14]Οι Κυβερνήσεις De Gasperi (μετά το δημοψήφισμα ) καλύπτουν τη περίοδο 14 Ιουλίου  1946 – 28 Ιουλίου  1953. Κατά μέσο όρο μια κυβέρνηση το χρόνο.
[15]
[16] Στις 26 Δεκεμβρίου 1946, στο γραφείο του ασφαλιστή Arturo Michelini, με παρόντες τους Pino Romualdi, Giorgio Almirante, Biagio Pace, υπογράφηκε  η ιδρυτική διακήρυξη του Movimento (και όχι partito) Sociale Italiano.Την ευθύνη του Εκτελεστικού Γραφείου  ανέλαβαν οι Giacinto Trevisonno, Raffaele Di Lauro, Alfonso Mario Cassiano, Giovanni Tonelli e Carlo Guidoboni. Πρώτος πρώτος γραμματέας ύστερα από πρόταση του Romualdi, εξελέγη ο Trevisonno σαν ο λιγότερο εκτεθειμένος στο φασιστικό καθεστώς. Τον Trevisonno  διαδέχτηκε  στις 15 Ιουνίου 1947 ο Giorgio Almirante.

[17]Μετά το  Giacinto Trevisonno (1946-1947),·ακολούθησαν ο Giorgio Almirante (1947-1950), ο Augusto De Marsanich (1950-1954). ο  Arturo Michelini (1954-1969) πάλι ο Giorgio Almirante ........

[17]

[18] Το ταξίδι του Ιταλού Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε από τις 3- 16 Ιανουαρίου 1947 Οι Αμερικανοί προθυμοποιήθηκαν να προσφέρουν στην Ιταλία δάνειο 100.000.000 δολαρίων . 

[19]

[20] Στις 17 Ιανουαρίου , εκτελεστές της Volante Rossa , της γνωστής κομμουνιστικής οργάνωσης, έστησαν ενέδρα και πυροβόλησαν  εξ επαφής στην οδό San Protaso , στο κέντρο της πόλης τη Brunilde Tanzi και λίγο αργότερα σε άλλο σημείο ,την Eva Maciacchini.

[21]

[22]

[23] 
[24]Στις  28 Νοεμβρίου  1947 ο εκπρόσωπος του  PCI Giancarlo Pajetta με τη συνδρομή οπλισμένων συμμοριών  προχώρησε στη κατάληψη  της Νομαρχίας του Μιλάνου διαμαρτυρόμενος .για τη παύση του τελευταίου Νομάρχη της Αντίστασης  Ettore Troilo, Για δύο ημέρες η πόλη έζησε  μέρες εξέγερσης και γενικός ήταν ο φόβος ότι ένα  κόκκινο πραξικόπημα. βρισκόταν προ των πυλών. Ο Σύντροφος Στάλιν όμως αγρυπνούσε και απλά σήκωσε το τηλέφωνό του για να αποτρέψει παρόμοιο ενδεχόμενο.
[25]Σε ένα ταραγμένο πολιτικό κλίμα έγιναν οι πρώτες εκλογές   στην ιστορία της Δημοκρατίας όπου η Χριστιανοδημοκρατία και οι σύμμαχοί της αντιπαρατέθηκαν  με το λεγόμενο Λαϊκό Μέτωπο (Σοσιαλιστές και κομμουνιστές)  Ο De Gasperi κέρδισε μια σαρωτική νίκη με ποσοστό 48%. εξασφαλίζοντας 305 βουλευτές  σε σύνολο 574. Το Λαϊκό Δημοκρατικό μέτωπο ανέδειξε 183. 
[26] Οι πρώτοι βουλευτές του MSI ήσαν ¨οι: Giorgio Almirante, Roberto Mieville, Arturo Michelini, Giovanni Roberti, Guido Russo Perez και Luigi Filosa;
[27] Ο De Gasperi για καθαρά λόγους τακτικής απέφυγε τη λύση της μονοκομματικής κυβέρνησης .Στη καινούρια Κυβέρνηση συμμετείχαν πέρα από τη  Democrazia Cristiana τα κόμματα  Partito Socialista dei Lavoratori Italiani.Partito Repubblicano Italiano και Partito Liberale Italiano
[28]

[29] Ανάμεσά τους οι Julius Evola, Pino Rauti, Fausto Gianfranceschi, Clemente Graziani, Egidio Sterpa, Mario Gionfrida, Cesco Giulio Baghino, Franco Petronio και  Cesare Pozzo.
[30]
[31]
[32]
[33]
[34]
[35]
[36]Augusto De Marsanich (Ρώμη 13 Απριλίου 1893- Ρώμη 9 Φεβρουαρίου 1973)
[37]27-29 Ιουνίου 1948

[38] Ούτε επανεγκαθίδρυση , ούτε αποκήρυξη (του Φασισμού) "Non rinnegare e non restaurare, respingendo tanto le rivendicazioni totali quanto le condanne indiscriminate del passato ... Lanciare tra le generazioni, che il dramma della guerra civile ha diviso, il ponte della concordia nazionale e della solidarietà sociale ..."
[39]
[40]
[41]
[42]

[10]

Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Επέμβασίς  μου παρά ταις Αρχαίς  Κατοχής προς διάσωσιν συλλαμβανομένων Ελλήνων πολιτών. 
Αλλά όχι μόνον ως Κυβερνήτης αλλά και ως άτομον συνέπασχον και συνεπόνουν σεινώς και εδείκνυον εις πάσαν στιγμήν όλην την πατρικήν μου στοργήν και το θερμόν μου ενδιαφέρον προς την δυστυχίαν και την αγωνίαν των ομαιμόνων συνανθρώπων μου, των οποίων μέλη προσφιλή συλληφθέντα υπό των Αρχών Κατοχής εταλαιπωρούντο εις τας φυλακάς και εκινδύνευον ημέρα τη ημέρα να εκτελεσθούν! Είναι ασύλληπτον το δράμα τούτο εις ό εγώ και η οικογένειά μου υπεβαλόμεθα βλέποντες καθ' εκάστην σχεδόν καθ' όλην την μακράν περίοδον της υπερτριετούς δουλείας , να προσέρχονται εις ατελειώτους σειράς, είτε εις το ιδιαίτερόν μου γραφείον είτε εις τον οίκον μου, άτομα πάσης τάξεως και με την αγωνίαν ζωγραφισμένην εις τα πρόσωπά των να ζητούν με γόους και ολοφυρμούς την άμεσον επέμβασίν μου , δια να σώσω κινδυνεύοντα προσφιλή μέλη της οικογενείας των από την Δαμόκλειον σπάθην του κατακτητού! Είναι άπειροι αι περιπτώσεις εκείναι καθ' ας δια της προσωπικής δραστικής επεμβάσεώς μου παρά τοις αρμοδίοις, έσωζον από τον θάνατον ή απηλευθέρουν εις ελα όλην την μακράν περίοδον της υπερτριετούς δουλείας , να προσέρχονται εις ατελειώτους σειράς, είτε εις το ιδιαίτερόν μου γραφείον είτε εις τον οίκον μου, άτομα πάσης τάξεως και με την αγωνίαν ζωγραφισμένην εις τα πρόσωπά των να ζητούν με γόους και ολοφυρμούς την άμεσον επέμβασίν μου , δια να σώσω κινδυνεύοντα προσφιλή μέλη της οικογενείας των από την Δαμόκλειον σπάθην του κατακτητού! Είναι άπειροι αι περιπτώσεις εκείναι καθ' ας δια της προσωπικής δραστικής επεμβάσεώς μου παρά τοις αρμοδίοις, έσωζον από τον θάνατον ή απηλευθέρουν εις ελαφροτέρας περιπτώσεις άγνωστα παντελώς εις εμέ πρόσωπα , ιδία της λαϊκής και μέσης τάξεως ή άλλους πατριώτας οι οποίοι από ένθεον προς την δοκιμαζομένην πατρίδα αγάπην, διεκινδύνευον τας κεφαλάς των εν τη φυλακή! Βαθεία ήτο η συγκίνησίς μου και η ηθική ικανοποίησίς μου , όταν οι απελευθερούμενοι προσήρχοντο προς εμέ και εξέφραζον τας ευχαριστίας των και τα αυθόρμητα και πηγαία αισθήματα των αιωνίας προς εμέ ςυγνωμοσύνης.Τόμον ολόκληρον θα περιελάμβανον τα ονόματα όλων των ούτω διασωθέντων ήοπωσδήποτε εξυπηρετηθέντων . Υπό τύπον απλής ενδείξεως μόνον, αναφέρω κατωτέρω περιπτώσεις τινάς είτε κυβερνητικής ειτε προσωπικής επεμβάσεώς μου, ας συνεκράτησεν η μνήμημου ή μοι ανεκοίνωσαν εσχάτως παρόντες και ενδιαφερόμενοι. 

  1.  Ο κ.Σωκράτης Αλιφραγκής, αξιωματικός εν αποστρατεία, κατεδικάσθη εις θάνατον , κατόπιν όμως  επεμβάσεώς μου δεν εξετελέσθη. 

    2. Ομοίως ο κ. Ι.Βούλτσος, διευθυντής υποκαταστήματος  τραπέζης εν Βόλω συλληφθείς αφέθη ελεύθερος.

  3. Οι εις την ανακτορικήν φρουράν  υπηρετούντες  Ανθυπολοχαγοί κ.κ Π.Μπεκιάρης και Αγ.Μάρκος και οι εύζωνοι λοχίας Χ.Πατρικαρέας  και στρατιώται Κ.Κόντος, Ν.Στρίγγας, Αν.Πολύδωρος, Λ.Κωνσταντόπουλο, Β.Σκοτεινιώτης, Ν.Δεληγιάννης και η νοσοκόμος Τερ.Χαλκιοπούλου συλληφθέντες ως αποπειραθέντες να αναχωρήσωσιν εις τους αντάρτας, κατεδικάσθησαν εις θάνατον υπό του Γερμανικού Στρατοδικείου, κατόπιν όμως επεμβάσεώς μου τοις εδόθη χάρις. 

  4. Ομοίως εδόθη χάρις εις τον εις θάνατον καταδικασθέντα κομμουνιστήν υπάλληλον των Ταχυδρομικών Ταμιευτηρίων Γεωρ. Γαλιώτην τη επεμβάσει μου, κατόπιν αιτήσεως του Υπουργού της Συγκοινωνίας στρατηγού κ.Μουτούση. 

  5. Εκ των εις θάνατον καταδικασθέντων δια κατασκοπείαν και σαμποτάζ μελών της ομάδος "Ιβάνωφ" κατώρθωσα και έσωσα τινάς μεταξύ ων τον ιατρόν κ.Γιαννάτον . 

  6. Εκ των εις θάνατον καταδικασθέντων δια την ανατίναξιν του κτιρίου ΕΣΠΟ εις την οδόν Πατησίων κατώρθωσα και έσωσα τον ιατρόν κ. Ν.Αιλιανόν και τον κ.Δ.Παπαβασιλόπουλον καίτοι μοι είχον υποσχεθή δι' όλους.

  7. Ομοίως τη επεμβάσει μου εκρίθη και εδικάσθη επιεικώς εις διετή φυλάκισιν ο ιατρός κ. Χρυσ. Θεοδωρίδης μέλος της διοικήσεως του ΕΔΕΣ Ν.Φιλαδελφείας.

  8. Η Ευτυχία Πρίνζου (θυγάτηρ του ιατρού κ.Πρίνζου) καθηγήτρια εν τη εν Ιωαννίνοις Παιδαγωγική Ακαδημία, συλληφθείσα κατά Μάιον του 1943 ως φανατική κομμουνίστρια παρά των Γερμανών και μεταχθείσα εις Θεσσαλονίκην αφέθη τη προσωπική μου επεμβάσει ελευθέρα.

  9. Ο ιατρός κ. Κωπ φυλακισθείς παρά των Γερμανων αφέθη ελεύθερος τη επεμβάσει μου.

10. Οι στρατηγοί της Χωροφυλακής κ.κ Ντάκος και Κολλάτος και ο συνταγματάρχης κ.Ραφτοδήμος υπό δίωξιν προς σύλληψιν και μεταγωγήν εις Ιταλίαν ως "αντιτιθέμενοι εις το έργον της κατοχής" εσώθησαν παρ' εμού απειλήσαντος παραίτησιν, εματαιώθη ούτω και η σύλληψις και η εξορία των. (Ίδε σχετικώς και υπ αρ.1462/29.9.46 βούλευμα ειδικού δικαστηρίου.)
11. Ο τότε γενικός γραμματεύς του κομμουνιστικού κόμματος κ.Δ.Γληνός συλληφθείς υπό των Ιταλικών αρχών αφέθη ελεύθερος κατόπιν προσωπικής εγγυήσεώς μου προς τον πληρεξούσιον της Ιταλίας κ. Chigi.

12. Επίσης επενέβην αυτεπαγγέλτως δια τους κατηγορηθέντας επί κατασκοπεία κ.κ. Α Ζάνναν , πρώην Υπουργόν και Θ.Κουντουριώτην πλοίαρχον του Β.Ν ., παρά ταις Ιταλικαίς Αρχαίς, επιστήσας την προσοχήν των επί της προσωπικότητος των κατηγορουμένων. Το διάβημά μου τούτο επανελήφθη και κατά την δίκην των , κατόπιν σχετικής κοινής παρ' εμοί επισκέψεως των κ.κ Γ. Παπανδρέου και αειμνήστων Γ. Καφαντάρη και Πέτρου Ράλλη. Ο πληρεξούσιος της Ιταλίας μοι υπεσχέθη τότε ότι θα διεβίβαζε και θα συνίστα θερμώς την παράκλησίν μου εις το Ιταλικόν Στρατοδικείον ίνα τούτο αποφύγη την επιβολήν της ποινής του θανάτου, πράγμα όπερ ευτυχώς επετεύχθη. Εις την συνεδρίαν της 19/2/43 (ίδε πρακτικά Υπουργικού Συμβουλίου ) ανεκοίνωσα εις το Υπουργικόν συμβούλιον την τηλεφωνικώς διαβιβασθείσαν μοι υπό του κ Chigi ευχάριστον ως άνω πληροφορίαν , τούτο δε εκφράσαν ομοθύμως την άκραν ικανοποίησίν του δια το αποτέλεσμα των ενεργειών μου , με συνεχάρη θερμώς.

13. Κατόπιν εντόνου επεμβάσεως μου παρα τω Πληρεξουσίω του Ράιχ και τω Γερμανώ στρατιωτικώ διοικητή . ανεστάλη η εκτέλεσεις της ποινής του θανάτου εις τους αξιωματικούς του Β.Ν κ.κ Πανάν και Χριστόπουλον και τον σμήναρχον κ.Καραγιάννην, καταδικασθέντας υπό του Γερμανικού Στρατοδικείου εις θάνατον , ως αποπειραθέντας να διαφύγωσιν εις Μ.Ανατολήν.  
14. Οι  καθηγηταί του Πανεπιστημίου κ.κ. Λούρος  και Χωρέμης συλληφθέντες  υπό των Γερμανικών  αρχών αφέθησαν ελεύθεροι  κατόπιν  ενεργού επεμβάσεώς μου. 
15. Επίσης ο πρόεδρος της Κυβερνήσεως  και Υπουργός των Εξωτερικών κ. Κ.Τσαλδάρης  συλληφθείς υπό των Ιταλικών αρχών   και φυλακισθείς εις Καλλιθέαν , αφέθη ελεύθερος κατόπιν προσωπικής μου επεμβάσεως και διαμαρτυρίας μου παρά τω Πληρεξουσίω της Ιταλίας. 
16. Ως αντιπρόσωπος  της Κυβερνήσεως και εντολή του τότε  Πρωθυπουργού  αειμνήστου  Γ.Τσολάκογλου, προέβην  εις ανάλογα διαβήματα παρά τοις Πληρεξουσίοις της Ιταλίας και Γερμανίας  δια την αποφυλάκισιν  του συλληφθέντος και εις τας φυλακάς "Αβέρωφ" κρατουμένου τέως Πρωθυπουργού κ. Γ.Παπανδρέου. 
17. Τη αιτήσει  του Υπουργού Συγκοινωνίας  και Εμπορικής Ναυτιλίας στρατηγού κ.Μουτούση, προέβην εις ανάλογα διαβήματα  και απεφυλακίσθησαν  οι υπό των Γερμανικών στρατιωτικών αρχών συλληφθέντες διευθυντής του Υπουργείου μεταφορών μηχανικός-ηλεκτρολόγος  κ. Σαμαράς εν Θεσσαλονίκη και ο διοικητής της σχολής εμποροπλοιάρχων  πλοίαρχος Β.Ν κ. Ρεβίδης εν Πόρω. 
18. Ομοίως η συλληφθείσα  εν συνεδριάσει ομάς εκ 15 φοιτητών  ανηκόντων  εις μυστικήν εθνικήν οργάνωσιν  "Ιερά Ταξιαρχία", υπό τον φοιτητήν  τότε της ιατρικής  Ν.Μουτούσην, υιόν του συναδέλφου καθηγητού του Πανεπιστημίου  κ. Μουτούση , κατωρθώθη , παρά τα κατασχεθέντα  ενοχοποιητικά στοιχεία , μετά σειράν εντόνων  διαβημάτων μας  παρά ταις πολιτικαίς και στρατιωτικαίς αρχαίς, να αποφύγη το Στρατοδικείον  ως και την αποφασισθείσαν, προς στιγμήν επιεικώς αντί τούτου, εξορίαν των κατηγορουμένων  εις το εξωτερικόν και να αφεθούν ελεύθεροι  κατόπιν προσωπικής εγγυήσεως εμού και του ιδιαιτέρως ενδιαφερομένου  υπέρ του ανεψιού του Υπουργού Συγκοινωνίας στρατηγού κ. Μουτούση, παρά τω πληρεξουσίω  κ.  Chigi και το στρατηγώ κ. Τζελόζο. 
19. Ομοίως ο ηθοποιός κ.Αιμ.Βεάκης συλληφθείς αφέθη ελεύθερος τη προσωπική μου εγγυήσει. 
20. Εις ενεργείας μου εν πολλοίς οφείλεται και η διάσωσις της πόλεως του Αιγίου από την καταστροφήν. Τω όντι ολίγον μετά την τραγικήν και δραματικήν  σφαγήν  και καταστροφήν των Καλαβρύτων μαύρα νέφη ηγείροντο εις τον ορίζοντα επαναλήψεως του ανοσιουργήματος κατά της ωραίας  πόλεως του          Κορινθιακού. Η αγωνία των κατοίκων από κυκλοφορούσας  σχετικώς συνταρακτικάς φήμας, είχε αποκορυφωθή και ζωηραί έφθανον  ενταύθα αι εκκλήσεις προς σωτηρίαν από τον επαπειλούμενον θανάσιμον κίνδυνον! Μη όντες εν τη εξουσία τότε, αλλά τη παρακλήσει  του Στρατηγού κ.Μουτούση  εις ον διεβιβάσθησαν οι φόβοι και η αγωνία συγγενών του και συμπολιτών του , επενέβην  παρά τω Γερμανώ Στρατιωτικώ Διοικητή  Ν. Ελλάδος, εις ον εχρωμάτισα δεόντως  την δεδικαιολογημένην φρίκην και αγωνίαν των μελλοθανάυων -ως εφέρετο- της πόλεως του Αιγίου και εζήτησα την άμεσον επέμβασίν του όπως σωθή η πόλις από την φοβεράν επαπειλουμένην καταστροφήν.

(Επιστροφή)