Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΥΓΓΑΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΥΓΓΑΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 20 Μαρτίου 2018

«Ήρωες του Έθνους» (Children Of Glory) μια ταινία για την Ουγγρική επανάσταση

Το ‘Children Of Glory’ τιμά την Επανάστασης της Ουγγαρίας του 1956 και το αίμα των Ούγγρων πολιτών που τόλμησαν να θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι και εθνικά περήφανοι. Διαδραματιζόμενη στη Βουδαπέστη και στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο εκείνου του έτους, η ταινία οδηγεί το θεατή μέσα από το πάθος και τη θλίψη μιας από τις πιο δραματικές λαϊκές εξεγέρσεις του εικοστού αιώνα. Τότε που τα σοβιετικά τανκς κατέπνιξαν στο αίμα την επανάσταση στην Ουγγαρία, η ουγγρική ομάδα υδατοσφαίρισης είχε κερδίσει τη Ρωσία στην Ολυμπιακή πισίνα στη Μελβούρνη, σε αυτό που έχει περιγραφεί ως ο πιο αιματηρός αγώνας υδατοσφαίρισης στην ιστορία (ο αγώνας είναι γνωστός ως "Blood in the Water", ‘Αίμα στο Νερό’). Η ταινία καταφέρνει να αναδημιουργήσει πολλές από τις βασικές δημόσιες εκδηλώσεις και τις τεράστιες λαϊκές διαδηλώσεις της Επανάστασης, καθώς και τις σκληρές μάχες στους δρόμους της Βουδαπέστης.
Η ταινία αρχίζει με το προ-ολυμπιακό αγώνα, στη Μόσχα, που δείχνει την εχθρότητα μεταξύ των δύο ομάδων. Την Ουγγαρία την κυβερνάει από το 1945, ο εβραϊκής καταγωγής ορκισμένος σταλινικός Mátyás Rákosi (βλ. κι εδώ) και την έχει με επιτυχία μετατρέψει σε μια σοβιετική στρατιωτικοποιημένη περιοχή, κάτω από τον κλοιό της ουγγρικής μυστικής αστυνομίας (AVH) και μέσα από την εξαθλίωση των εθνικών βιομηχανιών της χώρας. Η δυνατή ουγγρική εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης μεταφέρει τις ελπίδες του έθνους τους μαζί της, αλλά είναι σαφές ότι αυτό το ματς είναι στημένο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση η ρωσική ομάδα να ηττηθεί στην Μόσχα. Χαρακτηριστική η σκηνή με τους Ρώσους αφού νικάνε το στημένο παιχνίδι έρχονται στα αποδυτήρια των Ούγγρων για να τους πικάρουν. Εκεί οι Ούγγροι παίκτες βρίζουν αυτούς και τον κομμουνισμό τους με… χαμόγελο, στα ουγγρικά, θεωρώντας ότι δεν γνωρίζουν την ουγγρική γλώσσα. Οι Ρώσοι όμως όλα τα καταλαβαίνουν (και θα πάνε προφανώς μετά να τα καρφώσουν) και αυτό φαίνεται όταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας Karcsi, τους λέει «αδερφάρες» και ξεσπάει καυγάς! Μετά το περιστατικό ο Karcsi, οδηγείται μέσα στη νύχτα στον υπουργό, στο γραφείο ενός κτιρίου όπου γίνονται βασανιστήρια και εξευτελισμοί σε "αντιφρονούντες" από τους αστυνομικούς. Εκεί ο υπουργός, που συστήνεται ως "θείος Φέρι",τον απειλεί και του λέει να προσέχει γιατί θα κινδυνέψει η οικογένειά του. 



Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012

PAUL DE CSIKAY : Η ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΟΝ( La Hongrie après le Traité de Trianon).


Nul autre que Ladislas de Buday (1) qui fut directeur pendant un quart de siècle de l'Office statistique hongrois, n'aurait rempli avec plus de bonheur la tâche difficile de faire connaître au public étranger l'état actuel de la nouvelle Hongrie. Bien que l'évolution économique ait depuis sur plusieurs points modifié la situation de la Hongrie, il n'en reste pas moins que ses livres imprimés en quatre langues sont une manifestation retentissante, un indéniable témoignage de l'unité économique de la Hongrie, et en même temps ils nous renseignent sur la valeur et l'étendue des territoires cédés aux Etats successeurs, notamment à l'Autriche, à la Roumanie, à la Tchécoslovaquie et à la Yougoslavie.
Cette œuvre n'est point une publication de propagande, comme on le présumerait au premier abord. Elle est loin d'être cela. Son caractère objectif, ses données statistiques, sou impartialité, qui nous frappent dès les premières pages, imposent au lecteur une conviction opposée.
Il ne nous parie jamais de la situation économique actuelle, qui est sans doute précaire ; il ne sonde point les anciennes blessures, mais il passe en revue, avec satisfaction, les forces économiques que le traité de Trianon a laissées à la Hongrie, et indique une nouvelle voie, en nous montrant que, si la Hongrie sait mettre en œuvre les ressources qui lui restent, elle peut s'acheminer vers une heureuse prospérité.
C'est ainsi que nous allons essayer de dégager de ces quatre ouvrages (des éditions hongroise, allemande, anglaise et française) les données les plus intéressantes. Nous nous efforcerons d'élucider la question de la restauration financière et économique de la Hongrie, et en même temps de faire connaître pour la première fois, à l'aide de ce témoignage, les enseignements de ces livres précieux.
Avant d'aborder le sujet, jetons, avec l'auteur, un coup d'œil sur le passé, fondement de l'avenir, pour être au courant de l'évolution prochaine. Puisqu'aucune des éditions ne se ressemble, nous tâcherons d'extraire les données les plas intéressantes de celles qui pourront être utiles dans nos recherches scientifiques.
La Hongrie a dû abandonner 282.870 kilomètres carrés, peuplés de 18.264.533 habitants, ce qui représentait une densité de 64,6; la Hongrie a gagné de ce chef au point de vue national, car à l'heure actuelle elle a instauré son unité ethnographique, de sorte qu'il n'y aura plus que 4,6 p. 100 de nationalités allogènes sur son territoire parmi 88,4 p. 100 Hongrois, tandis que sur les territoires formant la Tchécoslovaquie, la Roumanie, la Yougoslavie et l'Au triche il n'y a que :
30 p. 100 Hongrois en Slovaquie ;
32 p. 100 Hongrois en Transylvanie ;
30,4 p. 100 Hongrois en Banat et Bacska ;
20,3 p. 100 Hongrois en Burgenland ;
13 p. 100 Hongrois à Fiume.
Cependant la Hongrie, après le Traité de Trianon, obtient des territoires plus denses (densité moyenne, 8,2 p. 100), plus denses encore que ceux de la Belgique. Cette circonstance implique des conséquences considérables au point de vue agricole, car la Hongrie, comme tout le monde le sait, était pendant des siècles un pays agricole par excellence ; et maintenant, il a perdu ce rôle prépondérant sans gagner grand'chose au point de vue industriel. Une partie considérable des terres arables situées dans le nouveau territoire sont des biens de mainmorte ou bien appartiennent à de grands propriétaires. Bien que ces terres soient plus accessibles que les parcelles morcelées, la Hongrie ne peut produire que la moitié du rendement allemand (5 quintaux par hectare), alors que ses terres sont beaucoup plus fertiles que celles de l'Allemagne. Il est cependant indiscutable que les climats des deux pays ne peuvent pas se comparer. Celui de la Hongrie qui est un climat continental rend impossible tous calculs et semble même souvent paralyser ia culture. C'est pourquoi la prétendue réforme agraire est à l'heure actuelle plus urgente que jamais. Par suite des pertes en étendues emblavées la Hongrie ne pourra jamais produire un excédent considérable de blé qu'elle pourrait jeter sur les marchés du monde, comme c'eût été le cas si elle avait pu garder ses terres d'où sortait le meilleur froment du monde, celui du Banat et Bacska.
Ceux qui prétendent que la Hongrie agricole pourrait améliorer favorablement sa balance commerciale en utilisant son superflu semblent avoir parfaitement oublié que la Hongrie, il y a encore quelques années, se trouvait aux prises avec les plus graves perturbations quant à son propre ravitaillement, et qu'elle a même dû recourir aux importations de blé. En prenant pour base la période 1911-1915, L. de Buday nous démontre qu'il y avait jadis un excédent de 7.795.000 quintaux de blé utilisable pour l'exportation. Mais depuis lors, la situation s'est tellement modifiée que si l'on considère qu'il y eut une carence dans la production de blé de 1918 qui a atteint 3 millions 618.000 quintaux, et qu'on a dû couvrir par les importations, on peut se rendre immédiatement compte de la disette dont ce pays a souffert. La Hongrie actuelle cependant enregistre une exportation de blé de 679.992 quintaux. Données de 1928.
Pour examiner les besoins de la Hongrie, il est utile de reproduire la statistique d'importation dressée par L. de Buday. En 1920, par exemple, la Hongrie a importé les marchandises suivantes :
24.000 quintaux de sucre ;
18.000 quintaux de blé d'Argentine ;
10.000 quintaux de farine d'Argentine ;
22.000 quintaux de confiture ;
30.000 quintaux de graisse ;
67.000 quintaux de produits coloniaux.
Il ressort clairement de cette statistique que la farine et le blé ont figuré à la première place comme les articles les plus nécessaires, tandis que l'ancien territoire de la Hongrie a livré un excédent de blé de 13,5 mille quintaux qu'elle exportait jadis en Allemagne et en Grande-Bretagne (farine, 8.000 quintaux) (2).
Les statistiques de 1928 font ressortir un rendement moyen en blé de 9.17 quintaux par arpent, soit sur une superficie ensemencée de 2.944.320 arpents un rendement total de 27.001.211 quintaux.
Quant aux exportations, en prenant pour base l'année 1920, nous obtiendrons les données suivantes : 500.000 quintaux de vin ; 18.000 quintaux d'eaux minérales ; 2.800 quintaux de piments ; 28.000 quintaux de fruits frais; 10.000 quintaux de pommes de terre ; 15.000 quintaux de bière. En revenant encore une fois sur la question agraire, ni est une des questions vitales de la Hongrie, nous : -nalions tout à l'heure la disproportion de la réparation des propriétés sur notre territoire. Selon L. de Buday et M. de Renez, ce sont justement ces constances qui retardent l'accroissement de la population hongroise qui ne peut pas se développer à cause des grandes propriétés rurales.
Depuis, les rendements de l'agriculture hongroise Ont atteint leur niveau d'avant-guerre.
Le fait qui ressort des statistiques ci-après :
La production de blé en quintaux était :
Année 1925, 19.506.500;
Année 1926, 20.386.825;
Année 1927, 20.639.315.
Notamment dans la Hongrie actuelle, les grandes propriétés audessus de 500 hectares forment 17.7p. 100 des terres arables; 23 p. 100 celles depuis 300 jusqu'à 500 ; 39 p. 100 celles de 10 à 100, mais il n'y a plus que 10,3 p. 100 des propriétés qui ont de 2 1/2 à 5 hectares et la proportion tombe seulement à 9 p. 100, pour les propriétés au-dessous de 2 hectares (3). C'était le même cas aussi eu Transylvanie, où, selon les statistiques dressées par L. de Buday, les Roumains ont gagné la prépondérance en favorisant le morcellement des terres. C'est ainsi que les Hongrois ont perdu leur prédominance dans ces régions avant même que la Transylvanie soit occupée par les Roumains. C'est malheureux, mais c'est un fait incontestable que le petit nombre des classes hongroises possédantes a engendré l'intrusion des émigrants roumains, qui ont pu acheter, de cette manière, les terres bon marché des mains de propriétaires hongrois endettés. Voici une statistique fort intéressante :
Sur les propriétés de 25 hectares, en 1900, il n'y avait que :
44,2 Roumains, 43,2 Hongrois. Tandis qu'en 1910, il y avait déjà: 47,1 Roumains, 41.4 Hongrois.
Sur les propriétés au-dessus de 25 hectares :
64,1 Roumains,
23,9 Hongrois. Tandis qu'en 1910, il y avait déjà:
66.5 Roumains,
24,8 Hongrois.
Comme L. de Buday le déclare tresjustement.il y a encore un moyen de favoriser l'accroissement de la population, c'est la politique sociale. La dépopulation est due aux conséquences de la guerre, puisque, selon le célèbre statisticien viennois Winkler, c'est la nation hongroise qui a été la plus éprouvée parmi toutes les populations del'ancienne monarchie austro-hongroise. 11 nous démontre qu'en Croatie, les pertes n'ont été que de 20 morts sur 1.000; en Bosnie, 19,1 ; en Autriche, 23,3, tandis qu'en Hongrie, 25 sur 1.000. Ne parlons pas des estropiés, des mutilés de la guerre pour lesquels la Hongrie vient en premier lieu.
En 1914, la population était en train de s'accroître, de sorte qu'il y a un excédent dj 208.941.
En 1915, elle diminue déjà de 29.546.
En 1916, de 77.804.
En 1917, de 87.604.
En 1918, de 181.992. En comparant ces chiffres avec ceux de la France et de l'Angleterre, il ressort qu'en proportion la Hongrie a dû subir de graves pertes quant à l'accroissement de sa population.
Eu Angleterre, l'accroissement naturel faisait :
En 1913, 317.000;
En 1917, 169.000;
En 1918, 51.000.
En France :
En 1916, 293.000 ;
En 1917, 270.000 ;
En 1918, 390.000. Et ici L. de Buday regarde avec effroi l'avenir, et il annonce les graves conséquences qui atteignirent la Hongrie en 1924 et 1925. il y eut un déficit général dans chaque classe de population, car :
En 1921, il y avait une diminution d'élèves de 132.000 dans les écoles ;
En 1922, 332.000 ;
En 1923, 583.690 ;
En 1924, 843.000. La crise parvient à la plus grave ampleur en 1925 quand il y eut 997.000 élèves de moins qu'en temps normal. Pendant ces années, le même phénomène se répercuta sur les classes ouvrières.
Quant au mouvement de la population, la Hongrie absorbe tellement d'ouvriers (surtout les centres paysans et Budapest) qu'il y a une émigration qui tend vers Budapest ; c'est ainsi qu'en 1900, l'Alfœid, le grand et fertile bassin hongrois, avait un accroissement de 100.833 ; en 1910, 123.375 ; ce sont les Autrichiens surtout qui se rendent vers Budapest et les peuples des Karpathes qui y vont en cherchant du travail agricole. Cependant les frontières de la langue hongroise sont restées immuables pendant ces derniers siècles, ce fait ressort clairement de l'œuvre de M. Kovacs (4), circonstance qui paraît démontrer que les Hongrois n'ont pas opprimé les minorités en leur imposant de force leur culture et leur langue.
Abordons maintenant la seconde partie du volume qui parle de l'industrie, des mines et des forêts. La Hongrie ne possède plus une seule de ses mines d'or, de sel, d'argent et d'antimoine. Il ne lui reste que du charbon, insuffisamment d'ailleurs pour couvrir les besoins de l'industrie hongroise.
 Les mines cédées aux Etats successeurs représentaient une production globale de 550.000 quintaux dont :
35 quintaux pour les mines d'or ;
120 quintaux pour les mines d'argent;
105.000 quintaux pour les mines de cuivre.
C'est un fragment infinitésimal qui lui reste de ses gisements de charbon produisant 72 p. 100 du rendement houillier total. Les perspectives qui lui ont été offertes par l'exploitation de la houille blanche ne sont pas plus rassurantes, car la Hongrie possédait ses forces hydrauliques dans les montagnes, surtout dans les Karpathes, de sorte qu'il ne lui reste plus que 24,9 p. 100 à l'heure actuelle utilisables pour les turbines, circonstance fort préjudiciable d'ailleurs, puisque c'est l'industrie hongroise qui aurait tant besoin de ces ressources élémentaires pour prendre son essor.
L'industrie nous montre un développement fort intéressant, notamment la population ouvrière ne représentait plus que 12,3 p. 100 des habitants du pays en 1890. Leur nombre s'accroît tout le temps ; ainsi en 1900, il y a 13,8 p. 100 ; en 1910,17,4 p. 100. Les grandes industries et usines appartiennent à l'heure actuelle à la Hongrie nouvelle dont la force motrice représente 50 p. 100 de l'ancien Etat. Bien qu'elle ait perdu 42,7 p. 100 de son industrie alimentaire, celle-ci aura quand même un avenir intéressant dont la production globale atteint déjà la moitié de la production d'avant-guerre, à peu près 1.650 millions de couronnes.
En second lieu se place l'industrie sidérurgique avec une production totale de 502 millions de couronnes. L'industrie hongroise souffre énormément des cordons douaniers qui interdisent la fourniture des matières premières. Le protectionnisme et le courant prohibitionniste des Etats limitrophes empêchent l'industrie hongroise de prendre son essor. L. de Buday considère insurmontables les pertes de la Hongrie quant aux matières premières ; peut-être a-t-il raison, mais, selon notre humble avis, une raisonnable politique commerciale pourrait redonner ce qui est perdu eu ouvrant les frontières douanières et en rétablissant le libre échange entre les Etats voisins. Il va sans dire que ce n'est pas la faute de la Hongrie, que c'est plutôt celle de la Tchécoslovaquie qui éiève de véritables murs de Chine contre les produits hongrois sur sa frontière, inaccessible d'ailleurs aux marchandises étrangères. Tant que cette politique de défiance sera en vigueur, on ne parlera pas d'une réconciliation économique dans l'Europe centrale et aussi longtemps la prostration économique durera. Il n'y a rien de plus inimaginable que de concevoir un pays dont les ressources sont situées dans les régions voisines inabordables à cause des mesures douanières et des taxes protectionnistes (5).
Espérons que le temps, meilleur remède de tous les maux, guérira tous ces malaises économiques, et que ces Etats trouveront leur équilibre dans le libre jeu des principes économiques, en redonnant à chacun son débouché et le plus court chemin qui y conduit ; autrement, il n'y a pas moyen d'arriver à une entente durable.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1) Ungarn nach dem Friedensehluss. Vereinigung wissenschaft-iicher Verlâger, Leipzig, 1923, 290 p. A megcsonkitott Magyarorszag, Panthéon, Budapest, 1922, 296 p. Dismembred Hungary. London, 1922, Grant Richards Ltd. 288 p. La Hongrie après le Traité de Trianon. G; Roustan, édit., Paris, 1923, 279 p.

(2) Cependant la Roumanie, dont le territoire s'est accru de 298.000 kmc. n'est pas en mesure d'exporter en blés 1/3 des quantités d'avant-guerre.
(3) Cette disproportion est moins accentuée depuis que le Gouvernement a exécuté, tout au moins en partie, la réformé agraire : à peu près 500.000 hectares furent répartis sous forme de petites propriétés rurales.
(4) Le développement de la population hongroise sous le régime turc.
(5) Les graves conséquences de cette situation fâcheuse se reflètent aussi dans la formation des balances commerciales de la Hongrie pendant les dernières années. Il y avait un déficit de millions pengoës :
En 1920 : 293 ;
En 1921 : 309 ;
En 1922 : 243 ;
En 19 '6 : 52 ;
En 1926 : 81 ;
En 1927 : 275.







Κυριακή 21 Αυγούστου 2011

CLAUDIO MUTTI: O FERENZ SZALAZI ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΥΡΩΤΑ ΒΕΛΗ



Ο Ferenc Szálasi γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1897 στο Kassa μια πόλη η οποία σήμερα ανήκει στη Σλοβακία και οι γεωγραφικοί χάρτες την αναφέρουν με το όνομα Košice .[1]Ο νεαρός Szálasi κατά την διάρκεια του Α. Παγκοσμίου Πολέμου μάχεται στην πρώτη γραμμή και παραμένει υπό τα όπλα μετά τον τερματισμό του πολέμου γιατί θέλει να ακολουθήσει το στρατιωτικό επάγγελμα[2] το οποίο είχαν ήδη διαλέξει ο Πατέρας του και οι αδελφοί του. Έτσι λοιπόν, στα 1921 ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις στην Στρατιωτική Ακαδημία. Από πολύ νωρίς αντιλαμβάνεται ότι τα σχε­τικά με τον κόσμο της εργασίας προβλήματα, αποκτούν στα πλαίσια ενός αμυντικού πολέ­μου, μια πρωταρχική σπουδαιότητα. Στην δεκαετία που ακολουθεί [3], ο Szálasi ασχολείται βασικά με τα κοινωνικά προβλήματα προχωρώντας σε μελέτες και έρευνες. Αφού πρώτα θα μετατεθεί στο Γενικό Επιτε­λείο των ενόπλων δυνάμεων πραγματοποιεί στα 1929 ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην Γαλλία με σκοπό να τελειοποιήσει τα Γαλλικά του, μια γλώσσα που όπως αρκετές άλλες ξέρει να μι­λά και να γράφει. Το πρώτο έργο του Szálasi με τίτλο "Το Γενικό Επιτελείο" φαίνεται πως εκδόθηκε στα 1930' ακολουθεί το "Ρασιοναλισμός" μέσα στο οποίο πραγ­ματεύεται το πρόβλημα των Δημοσίων Λειτουρ­γών. Στα 1931 δημοσιεύει ένα άλλο έργο του το όποιο φέρει τον τίτλο "Οι πρωταρ­χικές βάσεις του αφοπλισμού" το οποίο μεταφράζεται στην Γερμα­νία και εκδίδεται από ειδικευμένους σε στρατιωτικά θέματα εκδότες. Εξ αίτιας της αθλιότητας που βασιλεύει με­ταξύ του πληθυσμού ξεσπούν εκείνη την πε­ρίοδο, στην Βουδαπέστη ταραχές τις οποίες όμως η κυβέρνηση αποφασίζει να καταπνίξει με τη βία. Ο Υπουργός των Εσωτερικών Sztranyoszky [4] διατάζει τον Szálasi ο οποίος έχει την ευθύνη της δημόσιας τάξης να ανοίξει πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Ο Szálasi αρνείται να υπακούσει απαντώντας ότι θεωρεί τους εργαζομένους αδέλφια του. Με την ιδιότητα πάντα του μέλους του Γενικού Επιτελείου ο Szálasi περιοδεύει σ' ολόκληρη την χώρα και αποκτά προσωπική μαρτυρία για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει ο Ουγγρικός λαός. Αναφορικά με τα ταξίδια του αυτά θέλουμε να αναφέρουμε ένα επεισόδιο που φανερώνει το πνεύμα με το οποίο ο Szálasi συνήθιζε να προσεγγίζει το Ουγγρικό γένος. Επισκεπτόμενος ένα ορυχείο σ' ένα μικρό χωριό, ο Szálasi ανοίγει διάλογο με τους ανθρακωρύχους οι οποίοι του εξηγούν ότι δεν κερδίζουν παρά μόνο 90-120 pengö" τον μήνα.Ο Szálasi απευθύνεται στον μηχανικό του ορυχείου ρωτώντας τον αν μπορεί να αληθεύει κάτι τέτοιο' ο μηχανικός απαντά καταφατικά προσθέτοντας ότι κι αυτός ο οποίος κερδί­ζει 5.000 pengö μόλις που τα "βγάζει πέ­ρα". Τότε ο Szálasi τον ρώτησε αν θεωρού­σε μακρινή την ημέρα που οι εργάτες αντί να σπάζουν κάρβουνα θα του έσπαζαν το κεφάλι.Ένα άλλο επεισόδιο των χρόνων εκείνων μπορεί να φωτίσει περισσότερο την μορφή και τον χαρακτήρα του Szálasi. Ο Πρωθυπουργός Gyula Gömbrös [5] αντιλαμ­βανόμενος ότι ο ανήσυχος Szálasi " προβλη­ματιζόταν υπερβολικά" για τις άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσε το Ουγγρικό Γένος τον κάλεσε στο γραφείο του. Εκεί ο Gömbrös είπε στον Szálasi ότι η Ουγγαρία ήταν υπερβολικά εξαντλημένη για να ακολουθήσει μία ανεξάρτητη πολιτική και ότι η μόνη πολιτική που μπορούσε να ακολουθήσει ή­ταν εκείνη της υπεράσπισης των συμφερόντων των Μεγιστάνων της Οικονομίας. Τέλος πρό­τεινε στον Szálasi να εκλεγεί βουλευτής, α­ξίωμα που θα του απέφερε τουλάχιστον 2.000 pengö τον μήνα, πολυάριθμα προνόμια και ε­πί πλέον μία ζηλευτή θέση.Ο Szálasi όχι μόνο αρνήθηκε αηδιασμέ­νος αλλά αποφάσισε να αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις του για την καταστροφή του αντι­λαϊκού καθεστώτος του Horthy που εξέδιδε την Ουγγαρία στα συμφέροντα των Οικονομικών ολιγαρχιών [6].
Στα 1935 δύο χρόνια μετά την συγγραφή του έργου του: "Οργανωτικό σχέ­διο του Ουγγρικού κράτους"[7] ο Szálasi παραιτείται από τις τάξεις του στρατού. Αμέσως δημιουργεί το Nenzeti Akarat Pártja [8] το πρόγραμμα του οποίου εκτίθεται στο βιβλίο Cél és Követelések .[9]Σε σύντομο χρονικό διάστημα το κόμμα του Szalasi αποκτά στο Καθεστώς του Horthy το μονοπώλιο της αντιπολίτευσης ' αυτοί που στην ουσία διευθύνουν τα συνδικάτα, οδηγούν τις λαϊκές διεκδικήσεις, οδηγούν τις απεργίες εναντίον των πλουτοκρατών και των τσιφλικάδων δεν είναι άλλοι από τα "πράσινα πουκάμισα".Κατά συνέπεια οι γραμμές της παραδοσια­κής αριστεράς αραιώνουν συνεχώς περισσότε­ρο, οι εργάτες και οι χωρικοί εντάσσονται, στους σχηματισμούς των "Σταυρωτών Βελών" [10] και στα 1937 τα στελέχη του καινούργιου κόμ­ματος ξεπερνούν τις 20.000.Ένα χρόνο αργότερα ο αριθμός αυτός δεκαπλασιάζεται. Η ανησυχία των κύκλων της εξουσίας αποκορυφώνεται. Ο Horthy πιέζεται να συλλαβή τον Szálasi.Πράγματι ο αρχηγός των "Σταυρωτών Βε­λών" δικάζεται και καταδικάζεται με την κατηγορία της "επαναστατικής δράσης" σε φυλάκιση 3 ετών. Παρ' όλα αυτά η ολιγαρ­χία δεν κατορθώνει να πνίξει το κίνημα. Την θέση του Szálasi την παίρνει o Kálmán Ηυbay [11] ο οποίος οργανώνει το καινούργιο κόμμα που ονομάζεται "Ουγγρικό [12] Κίνημα" (Hungarista Mozgalom ).Η ολιγαρχική κυβέρνηση προσπαθεί με απελπισμένα διαβήματα να σταματήσει την πορεία των "Σταυρωτών Βελών" και έτσι τον Φεβρουάριο του 1939 κηρύσσει παράνομο το Ουγ­γρικό κίνημα προχωρεί στη κατάσχεση της περιουσίας του, απαγορεύει τα έντυπα του και φυλακίζει τους αρχηγούς του.[13] Αλλά αμέσως μετά οργανώνεται το κόμμα των Σταυρωτών Βελών (Nyilaskeresztes Párt) το οποίο στις εκλογές του Μαΐου 1939 κερδί­ζει επί 260 εδρών τις 31.[14] Η νίκη είναι θο­ρυβώδης, αν μάλιστα ληφθεί υπ' όψη ο εκφο­βισμός, οι συλλήψεις, οι απολύσεις των ερ­γατών και όλων όσων άνηκαν στο κόμμα σε μία προσπάθεια της Κυβέρνησης να πνίξει το κί­νημα.Ενώ ο Ηυbay επιθυμεί την συνένωση του κόμματος με το Ενωτικό Εθνικό Σοσιαλιστικό κόμμα (Egyesült Nemzeti Szocialista Pártja) [15] τα περισσότερο ριζοσπαστικά στοιχεία προ­ετοιμάζουν πραξικόπημα εναντίον του καθε­στώτος του Horthy.Σύμφωνα με τον Horthy το σχέδιο πρόβλεπε " να απελευθερώσουν  με τη βία το  Ferenc Szálasi ο οποίος τον καιρό εκείνο βρισκόταν ακόμη στην φυλακή, να δο­λοφονήσουν τον υπουργό Εσωτερικών Keresztes- Fischer [16] και να με υποχρεώσουν να ανα­θέσω στον Szálasi τη Κρατική Εξουσία" [17] Τον Αύγουστο του 1940 ο Szálasi αποφυ­λακίζεται: τον επόμενο μήνα πραγματοποιεί­ται η συνένωση του κόμματος των Σταυρωτών Βελών με το Ενωτικό Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα.[18] Δημιουργείται με τον τρόπο αυτό το Εθνικοσοσιαλιστικό Ουγγρικό Κίνημα των Σταυρωτών Βελών (Magyar Nyilaskeresztes Νemzeti Szocialista Mozgalom) .Η αρχηγία του ανατίθεται στον Szálasi.[19]
Ο μήνας του Οκτωβρίου βλέπει την ανάπτυξη της μαζικότερης εργατικής κινητοποι­ήσεως ολόκληρης της Ουγγρικής Ιστορίας: την απεργία στα μεταλλεία. Έχει προκηρυχ­θεί και διευθύνεται από τα Σταυρωτά βέλη.Στην συνέχεια ένα αρκετά βαρύ κτύπημα κα­ταφέρεται στο Σταυροβελικό κίνημα από τον Béla Imrédy,[20] ένα πρόσωπο στερημένο οποιασ­δήποτε λαϊκής υποστήριξης το οποίο ιδρύει ένα Ανανεωτικό Ουγγρικό κόμμα' [21] το κόμμα ε­νώ δηλώνει ότι είναι Εθνικοσοσιαλιστικό -με εμφανή πρόθεση να σκορπίσει σύγχυση μέσα στο χώρο των Σταυρωτών βελών - στην πραγματι­κότητα χρησιμεύει να καλύψει τους ελιγμούς ο­ρισμένων κυβερνητικών κύκλων οι οποίοι θέ­λουν να μετατρέψουν σε ολοκληρωτικό το κυ­βερνών κόμμα. Σαν συνέπεια της κρίσεως η οποία δημι­ουργείται από τους ελιγμούς του Imrédy η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των Σταυρωτών βελών στα 1943 μειώ­νεται σε 19 Βουλευτές, το Ανανεωτικό κόμ­μα καταλαμβάνει 25 έδρες ενώ το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Pálffy 13.[22] Ούτε κι' αυτός ο πόλεμος είναι σε θέση να χρησιμεύσει στην εξάπλωση των Σταυρωτών Βελών γιατί ο Szalasi αντιμετωπίζει με πο­λύ λίγο ενθουσιασμό την "σταυροφορία" ενα­ντίον της Σοβιετικής Ένωσης.[23] Παρ όλα αυτά, την στιγμή κατά την οποία οι Κυβερνητικοί κύκλοι αναζητούν μια καλή αφορμή για να αθετήσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν στον Γερμανό σύμμαχο τους , τα Σταυ­ρωτά βέλη διατηρούν προς τούς Γερμανούς μία συμπεριφορά η οποία ενώ αποκλείει κατηγο­ρηματικά κάθε τάση δουλοπρέπειας στηρίζε­ται αποκλειστικά πάνω στις αμοιβαίες αντι­λήψεις περί τιμής και πίστης.[24] Αυτή η αξιοπρεπή συμπεριφορά εξηγεί τον λόγο για τον οποίο αμέσως μετά την υποχ­ρεωτική παραίτηση του Miklós Kállay τον Μάρτιο του 1944 οι Γερμανοί τοποθετούν στην θέση του τον στρατηγό Sztójay [25] του οποίου η κυβέρνηση θα αρνηθεί να συμπεριλάβει έστω και ένα Σταυρωτό Βέλος [26]. Στο μεταξύ ο Horthy ετοιμάζεται να προδώσει το Χίτλερ' όμως ο Χίτλερ ειδοποιεί­ται εγκαίρως [27] για τις διαπραγματεύσεις του Αντιβασιλέα με τον εχθρό και παίρνει α­μέσως μία σειρά μέτρων στρατιωτικής φύσης .Ύστερα από την καθαίρεση του Horthy [28], ο Ταγ­ματάρχης Szálasi αναλαμβάνει την Αντιβασι­λεία του Έθνους [29]. Ορκίζεται μπροστά στο στέμμα του Αγίου Στεφάνου, διαλέγει τους υπουργούς του - τους οποίους θεωρεί υπεύ­θυνους απέναντι σ΄ αυτόν τον ίδιο και σχη­ματίζει μία κυβέρνηση Εθνικής ενότητας [30].Η αμεσότητα του κινδύνου εξασφαλίζει στο καθεστώς μία μεγάλη λαϊκή συμμετοχή. Ο α­ριθμός των μελών την στιγμή εκείνη ξεπερνά τις 500.000.Την ώρα που στο εσωτερικό αρχίζει ένα έργο βοήθειας και συμπαράστασης αναφορικά με τους Εβραίους στο εξωτερικό μέτωπο η αντίσταση συνεχίζεται.Το σύνθημα Kitardás σημαίνει ακριβώς αντίσταση, επιμονή. Στις 13 Δεκεμβρίου 1944 οι Ρώσοι κυκλώνουν την Βουδαπέστη' [31] παρ όλη και ενάντια στην αντίθεση των αρχηγών του στρατού, ένας νέος 27 χρόνων ο Ervin Csyky οργανώνει τις πολιτοφυλακές των Σταυρωτών Βελών.[32]Οι μήνες οι όποιοι ακολουθούν γίνονται μάρτυρες μιας σειράς ηρωικών πράξεων οι πρω­ταγωνιστές των οποίων είναι μόνον τα Σταυ­ρωτά Βέλη και το ιππικό των SS.[33] Από την προσπάθεια διασπάσεως του κλοιού, στις μά­χες της Πολωνίας και της Πομερανίας στο φράγμα μπροστά από την Βιέννη και κατά μή­κος του Κροατικού μετώπου διαδραματίζο­νται απίστευτες πράξεις ηρωισμού.Στις 4 Απριλίου 1945 η κυβέρνηση Szá­lasi [34]πέφτει στα χέρια των Δυτικών και πα­ραδίδεται στους Ρώσους.Στις 12 Μαρτίου 1946 ο Szálasi και οι υ­πουργοί του καταδικάζονται σε θάνατο από λαϊκό Δικαστήριο της Βουδαπέστης. [35]
Πριν να εκτελεστεί δι' απαγχονισμού - στην αυλή των Φυλακών της οδού Μarcό- ο Szálasi είχε δηλώσει:" 
Το πνεύμα είναι πάντα ισχυρότερο ό­ταν μάλιστα συμβαίνει να ταυτίζεται με την αλήθεια, όσο και αν προσπαθήσουν να το καταπνίξουν πάντα θα θριαμβεύει πάνω από οποιεσδήποτε περιστασιακές διαβο­λές. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν η "Αλήθεια και η Πίστη βασίλευαν στην Γη και ο Χριστός σταυρώθηκε. Σ' αυτόν τον πόλεμο δεν υπήρξαν νικητές. Δεν είναι αρκετό να υποχρέωσης τον εχθρό να ρίξει τα ό­πλα του στην γη. Χρειάζεται να μπορεί η ειρήνη η οποία θα διαδεχτεί την νίκη να προσφέρει την ευτυχία, την ευημερία και την ασφάλεια σε κάθε μέλος του Έθνους.Έπειτα από μένα η λύση θα πρέπει α­κόμη να αναζητηθεί. Έτσι όπως δεν υπάρ­χει ένας νικητής όλα τα μεγάλα προβλή­ματα τα οποία ο πόλεμος δεν κατόρθωσε να επιλύσει, εξακολουθούν να παραμένουν. Ανέκαθεν οι αγώνες μου οδηγήθηκαν από την Πίστη και την ειλικρίνεια πάντα πολέμησα έχοντας μπροστά μου το όραμα μιας καινούργιας τάξης η οποία θα ή­ταν προς το συμφέρον ολόκληρου του Γένους. Από το 1931 αγωνίζομαι για την εγκαθίδρυση αυτής της Τάξης. Στις 15 Οκτωβρίου 1944 οι Ούγγροι πολιτικοί έ­πρεπε να διαλέξουν οριστικά ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση.Από τότε οι αποφάσεις μου δεν μπο­ρούσαν να είναι διαφορετικές από τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Οφείλαμε, να αντισταθούμε στον εχθρό και να κερ­δίσουμε χρόνο γιατί ο πόλεμος θα κερδιζόταν απ' αυτόν ο οποίος θα μπορούσε να αντισταθεί περισσότερο. Δεν μπορώ να δι­καιολογήσω με τρόπο διαφορετικό την δράση μου αυτή θα έλεγα ψέματα στον ίδιο μου τον εαυτό και θα ερχόταν σε αντίθεση με το δόγμα για το οποίο πολέμησα. Δεν μπορώ να κατηγορηθώ για τις πε­ποιθήσεις μου αυτές όπως δεν μπορώ να κατηγορηθώ επειδή προσπάθησα να υπερα­σπίσω τα ιδανικά μου. Εγώ δεν θέλω να αποφύγω τις ευθύνες ούτε κρύβομαι μπρο­στά απ' αυτές' οι βρισιές οι οποίες εκ­τοξεύονται εναντίον μου, μου πληγώνουν την Τιμή. Ευχαριστώ όλους όσους με ακολού­θησαν σ' αυτήν την δύσκολη πορεία, Α­πευθύνω χαιρετισμό στις χήρες τα ορ­φανά, όλους τους ήρωες οι οποίοι έπε­σαν για το ιδανικό μας και όλους τους Αναπήρους του αγώνα αυτού" 
Ένας Εβραίος Δημοσιογράφος, έκτακτος απεσταλμένος μιας Γαλλικής εφημερίδας πε­ριγράφει με τα ακόλουθα λόγια τον θάνατο του Szálasi." 
Εμφανίζεται ο Ferenc Szálasi, ο Αρ­χηγός των Σταυρωτών Βέλων. Ενώ εγώ τρέμω σ' όλο μου το κορμί, ο Szálasi δεν δείχνει ίχνη φόβου ή εκνευρισμού. Σχεδόν δύο μέτρα μας χωρίζουν και μπορώ να τον δω ξεκάθαρα στο πρόσωπο. Καμιά τρεμούλα καμιά σύσπαση.Θα ήθελα πολύ να γνώριζα τις σκέψεις αυ­τού του ανθρώπου λίγα δευτερόλεπτα πριν απ' την εκτέλεση του.Συνάντησα το βλέμμα του για ένα πολύ σύ­ντομο διάστημα, το τελευταίο του βλέμμα.Νοιώθω ότι δεν σκέπτεται τίποτα' δεν αι­σθάνεται τίποτα. Μοιάζει σαν να είναι από γρανίτη' καμωμένος ολόκληρος από γρανίτη που παραμένει σκληρός σαν γρανίτης την ώρα που περνά μπροστά από τα πτώματα των υπουργών του. Περνά με βήμα σίγουρο και σταθερό βα­δίζοντας προς το θάνατο. Μία μόνο κίνηση σκύβει προς την μεριά ενός σταυρού που κρατά προτεταμένο ένας νεαρός παπάς. Πεθαί­νει δίχως να συσπαστεί ούτε ένας μυς, δίχως την παρουσία του φόβου στα μάτια του, δί­χως τα μάτια του να τρεμοπαίζουν. Ο Δήμι­ος σχίζει το πράσινο πουκάμισο σύμβολο του Ουγγρικού κινήματος όπου λίγες στιγμές πριν ταλαντευόταν ένα παράσημο.Είναι 15.30.

Η μετάφραση του κειμένου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Η Φωνή του λαού" 


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[   1] Košice Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβακίας (πληθυσμός 242.066 ) 
[  2] Όπως ο πατέρας του και οι δύο αδελφοί ο  Szálasi επέλεξε τη στρατιωτική καριέρα φοιτώντας αρχικά στη στρατιωτική σχολή του Koszeg και στη συνέχεια στη τότε στρατιωτική Ακαδημία  Wiener Neustadt (σήμερα Bécsujhely). Έλαβε το βαθμό του υπολοχαγού  στα 1915 και στα επόμενα τρία χρόνια του πολέμου υπηρέτησε στον αυτοκρατορικό αψβουργικό στρατό σαν σύνδεσμος αξιωματικός του Γενικού Επιτελείου.
[   3]
[   4]
[   5]
[  6] Ο Ferenc Szálasi ήταν βαθιά επηρεασμένος από τη προσωπικότητα και το έργο του επισκόπου Ottokár Prohászka του επωνομαζόμενου και επισκόπου των φτωχών. Ο επίσκοπος Ottokár Prohászka ήταν φανατικός πολέμιος των δίχως πατρίδα καπιταλιστικών μονοπωλίων. 
[  7]Στα 1933, για να πείσει τους Ούγγρους να συμμετάσχουν σε ένα πρόγραμμα εθνικής ανανέωσης, δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίο A Magyar Allam Felepitesenek Terve.(Bardéche: M : Ι Fascismi sconosciuti σελ 62. 
[  8]Κόμμα της Εθνικής θέλησης
[  9]Στόχος και διεκδικήσεις.
[10] Tα Σταυρωτά βέλη διαρθρώνονται σε ομάδες στελεχών και σε παραστρατιωτικούς σχηματισμούς, όπου όμως διεισδύουν και πολλά ύποπτα στοιχεία. Κάθε μέλος ονομάζεται «αδελφός», ο ύμνος του κινήματος είναι Ebredj Maguar (Όρθιος Μαγυάρε), η στολή είναι το πράσινο πουκάμισο … .(Bardéche M: Ι Fascismi sconosciuti σελ 62.)
Τον Οκτωβριο του 1937 ιδρύεται το Ουγγρικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα (A Magyar Nemzeti Szocialista Part) που κατάφερε να συνενώσει διάφορες διάσπαρτες ομάδες .Η απόπειρα επανένωσης ολόκληρης της Ουγγρικής Δεξιάς πέτυχε μόνο σε κάποιο βαθμό, αλλά ήταν αρκετό να προκαλέσει ανησυχία στη Κυβέρνηση .
Στις 24 Φεβρουαρίου  1938 το καινούριο κόμμα τέθηκε εκτός νόμου και ο  Szálasi σε κατ΄οίκον περιορισμό. Παρ΄όλα αυτά η ενδυνάμωση της ναζιστικής Γερμανίας  και η προσάρτηση της Αυστρίας δημιουργούσαν κατά κάποιο τρόπο προβλήματα  στη συντηρητική παραδοσιακή πολιτική.Ήταν τότε που ο  Daranyi
r κατάφερε να πετύχει μια συμφωνία με το  Szálasi. Το κίνημα της ακροδεξιάς θα ενστερνιζόταν μια συμπεριφορά λιγότερο επαναστατική με αντάλλαγμα  μια κοινοβουλευτική πολιτική αντιπροσώπευση.
Η συμφωνία αυτή είχε πολύ μικρή διάρκεια  γιατί στις 13 Μαίου 1938  ο  
Daranyi υπέβαλε τη παραίτησή του και η επόμενη κυβέρνηση του  Bela Imredy άρχισε πάλι μια εχθρική πολιτική ενάντια στα κόμματα της ακροδεξιάς. Ο Szalasi κατηγορήθηκε ότι διένειμε ανατρεπτικού περιεχομένου υλικό και  καλούσε το πληθυσμό σε εξέγερση'  στα τέλη  Αυγούστου του 1938  καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση  και σε στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του για πέντε χρόνια.

[11]
[12]Ο όρος "Ουγγρισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα 1918 , από τον επίσκοπο Ottokár Prohászka.
[13]
[14].....στις εκλογές του Μαΐου 1939 το κόμμα των Σταυρωτών βελών κατέγραψε μια πρωτόγνωρη επιτυχία και έλαβε 750.000 ψήφους σε σύνολο 2.000.000. Στη Βουδαπέστη πήρε διπλάσιους ψήφους από τους σοσιαλδημοκράτες  και κατά τι λιγότερους ψήφους από εκείνους που έλαβε το κυβερνητικό κόμμα  και η επιτυχία του αυτή ήταν περισσότερο φανερή στις εργατικές συνοικίες. Οι Κομμουνιστές που θεωρούνταν παράνομοι , είχαν συμβουλέψει τους οπαδούς τους  να ψηφίσουν τα Σταυρωτά βέλη. Το αποτέλεσμα ήταν ότι 31 βουλευτές του κόμματος αυτού μπήκαν στο Κοινοβούλιο συνοδευόμενοι από 18 Εθνικοσοσιαλιστές , ενώ το Κυβερνητικό κόμμα εξασφάλισε 179 έδρες και τα τέσσερα μικρότερα κόμματα (οι μικροϊδιοκτήτες , οι σοσιαλδημοκράτες , οι Φιλελεύθεροι κλπ) έλαβαν σε σύνολο 31 έδρες .Σχεδόν το 1/5 των βουλευτών απαρτιζόταν  από εθνικοσοσιαλιστές  ενώ η αριστερά ήταν καταδικασμένη σε αδράνεια. (F.L Carsten The rise of Fascism)
Ερευνώντας τη κοινωνική προέλευση των Σταυρωτών βελών  είναι εκπληκτική η ανακάλυψη ότι στα 1940 ο αγροτικός κόσμος αντιπροσωπευόταν ελάχιστα με ποσοστό μόλις 13%.Οι μεσαίες τάξεις είχαν μεγαλύτερη εκπροσώπηση  με 36% και σχεδόν οι μισοί από αυτούς ήσαν αξιωματικοί του στρατού.Μεγάλη εκπροσώπηση είχαν επίσης οι εργάτες αλλά είναι λογικό να υποθέσουμε ότι πρωταρχικά επρόκειτο για ανειδίκευτους , άνεργους ή ανοργάνωτους εργάτες.Οι εργάτες στις μεγάλες βιομηχανίες της περιοχής της Βουδαπέστης στα 1944 διατήρησαν μια αντιφασιστική γραμμή  ....... Στα 1939 χιλιάδες φιλο-κομμουνιστές  πρέπει να ψήφισαν για τα Σταυρωτά βέλη .... J Erös Hungary. Fascism in Europe  Edited by S,J.Woolf
[15]
[16]
[17] Admiral Nicholas Horthy:Memoirs 
[18]
[19]
[20] Béla Imrédy.  Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 29 Δεκεμβρίου  1891 .Σπούδασε Νομική και στα  1928 διορίστηκε Διευθυντής στη Ουγγρική Εθνική Τράπεζα. Από τα 1932 μέχρι τα 1935 διετέλεσε υπουργός των Οικονομικών στη Κυβέρνηση του Gyula Gömbös.Στη συνέχεια με την ιδιότητα του Προέδρου επέστρεψε στην Εθνική Τράπεζα. Αγγλόφιλος και Συντηρητικός πήρε μέρος σαν Υπουργός  Οικονομικού Συντονισμού στη Κυβέρνηση του Kálmán Darányi .Μετά τη παραίτηση του  Darányi κλήθηκε στις 14 Μαΐου 1938 να σχηματίσει  Κυβέρνηση  .Στην εξωτερική πολιτική η Κυβέρνηση Imrédy ακολούθησε μια προκλητικά φιλογερμανική πολιτική πράγμα που οδήγησε στη επέμβαση του Αντιβασιλέα Ηοrthy και στη παραίτηση της Κυβέρνησης.
Τον Οκτώβριο του 1940 ίδρυσε το φιλοφασιστικό Κόμμα της Εθνικής αναγέννησης [Βλέπε σημείωση 21].Μετά τη κατάληψη της Ουγγαρίας από τους Γερμανούς ανέλαβε το Υπουργείο του Οικονομικού συντονισμού στη Κυβέρνηση Döme Sztójay . Όταν οι Γερμανοί  αποχώρησαν από την Ουγγαρία ο Imrédy συνελήφθη και δικάστηκε από Λαϊκό δικαστήριο τον Νοέμβριο του 1945. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου  και για συνεργασία με τον εχθρό και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στην αυλή της Φυλακής  Μarcό  στις 28 Φεβρουαρίου 1946 
[21] To φθινόπωρο του 1940  ο Imredy,στη προσπάθειά του να επιστρέψει στην εξουσία ιδρύει ένα καινούριο φασιστικό κόμμα με 26 διαφωνούντες βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος (Μagyar Élet partja ): το "κόμμα της Ουγγρικής ανανέωσης." Το κόμμα της ανανέωσης ασκεί μια ισχυρότατη έλξη  σε πολλά μέλη των Σταυρωτών βελών ,ήδη απογοητευμένα από την ανεπάρκεια του Szálasi να διευθύνει μια αποφασιστική δράση εναντίον του Horthy. Οι διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν σε μια συνένωση των δύο κομμάτων , όπως επιθυμούν οι Γερμανοί ,πέφτουν στο κενό και η εχθρότητα ανάμεσά τους μεγαλώνει.(Bardéche M: Ι Fascismi sconosciuti σελ 64.)
[22]
[23]
[24]
[25]
[26]
[27] Από τα τέλη Αυγούστου 1944  και μετά την επίσκεψη του Γκουντέριαν στο Χόρτυ ήταν φανερό ότι η Ουγγαρία είχε πάρει τις αποφάσεις της και είχε ξεκινήσει με τους δυτικούς συμμάχους μυστικές διαπραγματεύσεις. Ο τότε ταγματάρχης των SS Όττο Σκορτσένυ βεβαιώνει ότι ήδη από τις 13 Σεπτεμβρίου ο Φύρερ είχε πάρει τις δικές του αποφάσεις να αποτρέψει με κάθε θυσία τα σχέδια του Ούγγρου ηγέτη. (Οtto Skorzeny: Oι καταδρομικές μου επιχειρήσεις. Eurobooks.)
[28]
[29]
[30]
[31]
[32]
[33]
[34] Στις 5 Μαίου ο  Szálasi συλλαμβάνονται από τους αμερικανούς ,οι οποίοι τον μεταφέρουν στο  Augsburg. Από εκεί στις 18 Σεπτεμβρίου μεταφέρεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης νότια του Σάλτσμπουργκ ,στο Marcus Camp. Στις 3 Οκτωβρίου επιβιβάζεται σε ένα  Douglas του αμερικανικού στρατού μαζί με μια δεκάδα Ούγγρων πολιτικών: o Béla Imrédy, o László Bárdossy, o Lajos Reményi-Schneller, o Vilmos Hellenbronth, o Erno Gömbös, o Andor Jaross, o Jenö Szöllösi, o László Endre, o  Antal Kunder, o Ferenc Kassai-Schallmayer.
O στρατηγός  William S. Key, Αμερικανός, της Συμμαχικής Επιτροπής Ελέγχου έκανε την ακόλουθη δήλωση.: «Σήμερα παραδώσαμε τον πρώην Πρόεδρο της Ουγγρικής κυβέρνησης  Ferenc Szálasi και δέκα συντρόφους του στην Ουγγρική κυβέρνηση ,για να δικαστούν σαν εγκληματίες πολέμου. Άλλοι  456 Ούγγροι, εγκληματίες πολέμου θα παραδοθούν όταν θα το επιτρέψουν οι συνθήκες μεταφοράς." (Claudio Mutti: Ιστορία ενός φασισμού της αριστεράς- Storia di un fascismo di sinistra. Περιοδικό "AURORA" n° 43 (Agosto - Ottobre 1997)
[35] Η "δίκη" εναντίον του  Ferenc Szálasi και της πρώτης ομάδας των συνεργατών του  (Gábor Vajna, Jeno Szöllösi, Sándor Csia, Jozsef Gera, Gábor Kemény, Karoly Beregfy) άρχισε στις  5 Φεβρουαρίου 1946. Πρόεδρος του "δικαστηρίου ήταν ο Δρ Peter Jankó (Εβραίος) και σε ρόλο "εισαγγελέα" ο  Δρ. László Frank (συμπτωματικά κι αυτός Εβραίος). Ο Szálasi θα εκτελεσθεί διά απαγχονισμού στις 12 Μαρτίου στην αυλή των φυλακών της οδού  Markó. Την ίδια ημέρα και λίγο πριν από αυτόν είχαν εκτελεστεί οι  Gera, Beregfy και Vajna. Στις 19 Μαρτίου θα ακολουθήσουν οι εκτελέσεις των  Kemeny, Csia και Szöllösi.

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ :HORTHY

Διάγγελμα που μεταδόθηκε από το Ουγγρικό ραδιόφωνο στις 15 Οκτωβρίου 1944

Από τότε που η θέληση του έθνους με τοποθέτησε  στο τιμόνι της χώρας, ο σημαντικότερος  στόχος της εξωτερικής πολιτικής της Ουγγαρίας ήταν μέσα από μια  ειρηνική αναθεώρηση, να αποκατασταθούν , εν μέρει τουλάχιστον, οι  αδικίες της Συνθήκης Ειρήνης του Τριανόν. 
Στο θέμα αυτό όλες μας οι ελπίδες  στη Κοινωνία των Εθνών . παρέμειναν ανεκπλήρωτες. 
At the time of the beginning of a new world crisis, Hungary was not led by any desire to acquire new territories. We had no aggressive intention against the Republic of Czechoslovakia, and Hungary did not wish to regain by war territories taken from her. We entered the Bácska only after the collapse of Yugoslavia and, at the time, in order to defend our blood brethren. We accepted a peaceful arbitration of the Axis powers regarding the Eastern territories taken from us in 1918 by Rumania.
Hungary was forced into war against the Allies by German pressure, which weighed upon us owing to our geographical situation. But even so we were not guided by any ambition to increase our own power and had no intention to snatch as much as a square metre of territory from anybody.
Today it is obvious to any sober-minded person that the German Reich has lost the war. All governments responsible for the destiny of their countries must draw the appropriate conclusions from this fact, for as a great German statesman, Bismarck, once said, “No nation ought to sacrifice itself on the altar of an alliance.
“Conscious of my historic responsibility, I have the obligation to undertake every step directed to avoiding further unnecessary bloodshed. A nation that allowed the soil inherited from its forefathers to be turned into a theatre of rearguard actions in an already lost war, defending alien interests out of a serflike spirit, would lose the esteem of public opinion throughout the world.
With grief I am forced to state that the German Reich on its part broke the loyalty of an ally towards our country a long time ago. For a considerable time 321 it has thrown formation after formation of the Hungarian armed forces into battle outside the frontiers of the country against my express wish and will.”
In March of this year, however, the Fuehrer of the German Reich invited me to negotiation in consequence of my urgent demand for the repatriation of Hungary’s armed forces. There he informed me that Hungary would be occupied by German forces and he ordered this to be carried out in spite of my protests, even while I was retained abroad. Simultaneously German political police invaded the country and arrested numerous Hungarian citizens, among them several Members of Parliament as well as the Minister of the Interior of my government then in office.
The Premier himself evaded detention only by taking refuge in a neutral legation. After having received a firm promise by the Fuehrer of the German Reich that he would cancel acts that violated and restricted Hungary’s sovereignty, should I appoint a government enjoying the confidence of the Germans, I appointed the Sztójay Government.”
“Yet the Germans did not keep their promise. Under cover of the German occupation the Gestapo tackled the Jewish question in a manner incompatible with the dictates of humanity, applying methods it had already employed elsewhere. When war drew near our frontiers, and even passed them, the Germans repeatedly promised assistance, yet again they failed to honour their promise.”
During their retreat they turned the country’s sovereign territory over to looting and destruction. These actions, contrary to an ally’s loyalty, were crowned by an act of open provocation. Lieutenant-General Szilárd Bakay, military commander of Budapest, was treacherously attacked and abducted by Gestapo agents in the very center of the city, exploiting the bad visibility of a foggy October morning when he was getting out of his car in front his home.
Subsequently German aircraft dropped leaflets against the government in office. I received reliable information that troops of pro-German tendency intended to raise their own men to power by using force to effect a political upheaval and the overthrow of the legal Hungarian Government which I had in the meantime appointed, and that they intended to turn their country’s
territory into a theatre of rearguard actions for the German Reich.
I decided to safeguard Hungary’s honour even against her former ally, although this ally, instead of supplying the promised military help, meant
finally to rob the Hungarian nation of its greatest treasure, its freedom and independence.
I informed a representative of the German Reich that we were about to conclude a military armistice1 with our former enemies and to cease all hostilities against them.
Trusting in your love of truth, I hope to secure, of one accord with you, the continuity of our nation’s life in the future and the realization of our peaceful aims.
Commanders of the Hungarian Army have received appropriate orders from me. Accordingly, the troops, loyal to their oath and following an Order of the Day now issued simultaneously, must obey the commanders appointed by me. I appeal to every honest Hungarian to follow me on this path, beset by sacrifices, that will lead to Hungary’s salvation.