Ι.ΠΟΛΕΜΗΣ: Η ΔΙΑΝΑ

Κοιμήσου , λεβεντόκορμο' τα ονείρατα τα πλάνα
που μάγευαν την νειότη σου στον ταπεινό καιρό,
σαν τον καπνό στον άνεμο τα σκόρπισε η διάνα
όταν σε πρωτοξύπνησε με τ΄ όπλο στο πλευρό .

Μάχης μονάχα ονείρατα σου φέρνει ο ύπνος τώρα
κ' η διάνα , που το χάραμα με γέλιο σε ξυπνά
κράζει και λέει χαλκόφωνη κοντοζυγώνει η ώρα
που τάψυχα τα ονείρατα θα γίνουν ζωντανά.

Κι αν σ' εύρη βόλι αλύπητο στη μάχη, και σου φέρη
τον ύπνο τον αξύπνητο, μην παραπονεθής'
η Δόξα η δαφνοστέφανη με σάλπιγγα στο χέρι
τη διάνα την ασίγητη θε να σημάνη ευθύς.

ΠΟΛΕΜΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ : ΓΙΑΝΝΕΝΑ!

Βαθειά οι πνιγμένοι ανάσαναν κ' εκόχλασε το κύμα
κ' εκρινοβόλησαν οι αφροί το υγρό της λίμνης μνήμα
κρινόσπαρτος παράδεισος τη νύκτ΄ απόψε εγίνη
κι' ανέβηκαν η δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη.

Σύρε Φροσύνη , το χορό! Σφιχτά χειροπιασμένες
σ' ακολουθούν αχώριστες η δεκαφτά παρθένες,
λαλούν αθώρητα βιολιά κι' αναγαλλιάζ' η λίμνη
κι ο φλοίσβος της ακρολιμνιάς είνε τραγούδια κ' ύμνοι.

Είνε πικρές η ενθύμισες και στάζουνε φαρμάκι'
μα στρέψε ιδές -καταδιωχτά φεύγουν οι βρυκολάκοι,
ο Αλή πασσάς απόκοντα , με μιάν οχιά για ζώνη
τραβά τα γέρικα μαλλιά , τα γένεια ξερριζώνει.

Κι' αν σ΄ερωτήσ' η λίμνη σου :-Γιατί , Φροσύνη , νοιώθω
στα στήθη μου αναγάλλιασμα, στα βύθη μου χαρά;
πες της:- H Γαλανόλευκη , με τον αιώνιο πόθο,
φέρνει των Φώτων το Σταυρό που αγιάζει τα νερά.