ΧΑΝΣ ΜΠΑΙΡ: ΕΥΡΩΠΗ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΖΩΤΙΚΟ ΑΓΏΝΑ -2

Η κοινότητα του κοινού ζωτικού αγώνα που λέγεται Ευρώπη, συμπίπτει σήμερα με το γεωγραφικό χώρο που κατοικείται από μας τους Ευρωπαίους. Όπως ξέρομε όμως αυτό ήταν διαφορετικό στο παρελθόν.

Όταν η θεία Ελλάδα κρατούσε μονάχη της πάνω στους Ολύμπιούς της ώμους το βάρος της Ευρώπης, υπερασπίζοντας την ήπειρό μας από τη θύελλα των βαρβάρων στις αλησμόνητες μάχες του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών και της Σαλαμίνας, την εποχή εκείνη ο χώρος όπου διεξάγονταν ο αγώνας αυτός ήταν σε σύγκριση με τη σημερινή Ευρώπη περιορισμένος, όπως άλλωστε ήταν περιορισμένος και ο αριθμός των προασπιστών της ευρωπαϊκής ηπείρου σχετικά με την εποχή μας. Η αρχαία Ρώμη που πήρε αργότερα την ελληνική δάδα στα χέρια της, ζούσε έχοντας μεγαλύτερα μέτρα. Το βλέμμα του Σκιπίωνος, του Καίσαρος, του Αυγούστου απλώνονταν πάνω σε μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εκτάσεις και συνελάμβανε μεγαλύτερα πλήθη ανθρώπων, παρά το βλέμμα του Μιλτιάδη, του Θεμιστοκλή, του Λεωνίδα και του Κίμωνος. Με τη συνάντηση ρωμαϊσμού και γερμανισμού μεγάλωσε κατά ένα πολλαπλάσιο η Ευρώπη. Σε όλα τα στάδια όμως της εξέλιξης αυτής, οι διάφορες γενεές κινούμενες από ένα ενστικτώδες κίνητρο προσπάθησαν πάντοτε ν' αποκαταστήσουν την αναγκαία εκείνη αναλογία μεταξύ της εδαφικής επεκτάσεως τής Ευρώπης και της βιολογικής της δύναμης που ήταν απαραίτητη για τη διεξαγωγή του βιοτικού αγώνα. Στην αρχαιότητα η αναλογία αυτή ονομάζονταν Ελλάδα, σήμερα όμως περιλαμβάνει ολόκληρη την ήπειρό μας που έχομε το ιερό δικαίωμα  να χαρακτηρίζουμε "δική μας" ,μια και οι λαοί μας την έκαμαν κτήμα τους με το αλέτρι και το ξίφος.
Και η Ευρώπη της ελληνικής και της ρωμαϊκής αρχαιότητας ήταν μια κοινότητα σ' ένα κοινό βιοτικό αγώνα. Παρ' όλες τις μεγάλες Ιστορικές στιγμές χωρίζονταν όμως πάντοτε σε μικρότερες ομάδες που αλληλομάχονταν. Το φαινόμενο όμως αυτό ήταν όχι μονάχα μοιραίο, αλλά και αναγκαίο για την ευεργετική ανάπτυξη των εθνικών στοιχείων κάθε λαού.
Σήμερα όμως για πρώτη φορά φθάσαμε στο σημείο της συνειδητής συνοχής και ενότητας. Έχομε  λοιπόν καθήκον, χάρις στην επίγνωση αυτή της ενότητας της Ευρώπης, ν' αναλάβουμε τις ευθύνες της πραγματοποιήσεως της. Να θεωρήσουμε μια για πάντα τους εμφυλίους πολέμους του παρελθόντος ως τελειωμένους και ν' αρχίσουμε τη συνειδητή διαμόρφωση του κοινού μας. Είναι  σ' ένα κοινό πια μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι στην Ευρώπη θ' αρχίσει μία περίοδος φιλειρηνική. Οι αγωνιστικές αρετές τον Ευρωπαίων δεν θα πρόκειται πια να σπαταλώνται σε εσωτερικές διχόνοιες, αλλά να χρησιμοποιούντο για την επίτευξη κοινών σκοπών και προ πάντων στην πάλη για την ανοικοδόμηση ειρηνικών έργων, την οργάνωση της παιδείας και της οικονομίας, την ανάπτυξη των καλών τεχνών και του αθλητισμού και την πραγματοποίηση άλλων έργων θετικού χαρακτήρος.
Για μας όλους που ανήκομε στην ευρωπαϊκή κοινότητα που διεξάγει ένα κοινό αγώνα ζωής και έχομε επιφορτισθεί από την ιστορία με την πραγματοποίηση της μεγάλης αυτής αποστολής, θα έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι αφήνοντας κατά μέρος κάθε χίμαιρα αναλαμβάνουμε το έργο μας υπακούοντας αποκλειστικά και μόνον στους νόμους που αναφέραμε παραπάνω. Αφού οι νόμοι αυτοί διέπουν τη ζωή όλων των ζώντων όντων δεν μπορούν παρά να κρίνουν και την επιτυχία των προσπαθειών μας με τη δύναμη εκείνη που χαρακτηρίζει πάντοτε τη φύση.
Απ ' αυτά συνάγεται:
1ον) Οι ευρωπαϊκοί λαοί από τώρα και στο εξής θα διεξαγάγουν το ζωτικό αγώνα τους από κοινού, θα τον κερδίσουν από κοινού ή θα τον χάσουν από κοινού. Κανένας δεν μπορεί πια ν' αμφιβάλλει γι' αυτό. Ακόμα και αυτοί οι διανοούμενοι της Ζυρίχης δεν τολμούν πια ν' απορρίψουν την αλήθεια αυτή. Τόσο η εσωτερική εξέλιξη των συνθηκών της Ευρώπης όσο και τα παγκόσμια ιστορικά γεγονότα που επιτελούνται σε γραμμικό ρυθμό έφεραν την Ευρώπη στο στάδιο εκείνο της ωριμότητας όπου είναι αναγκασμένη ή ν' αναλάβει όλες τις συνέπειες που επιβάλλει η εσωτερική συνοχή, χωρίς τις οποίες η ενότητα της στον αγώνα της ζωής δεν μπορεί να επιτύχει ολοκληρωτικά, ή πρέπει να καταστραφεί υποκύπτοντας στη διάσπαση και την αδυναμία. Ένα αληθινά ηρωικό παράδειγμα μας έχει δώσει σχετικό η Φινλανδία. Παρόλο τον αφάνταστο ηρωισμό της και τη φανατική αντίσταση θα είχε χαθεί αν η Ευρώπη στο σύνολο της δεν είχε αναλάβει το ζωτικό αγώνα κατά του κοινού εχθρού πράγμα που έσωσε  τη Φινλανδία
Οι  λαοί της Ηπείρου μας  αποτελούν σήμερα μια ενιαία κοινότητα σ' ένα κοινό  αγώνα, ένα σύνολο στην πραγματική σημασία  του όρου. Το να μη διασπασθεί και πάλι η Ευρώπη μετά το νικηφόρο τέλος του σημερινού πολέμου και να ενισχυθεί στην ενότητά της με την ανταλλαγή των δυνάμεων σ' όλα τα πεδία της ζωής , αυτό θα είναι το περιεχόμενο της κοινής ευρωπαϊκής συνεργασίας Οι καρποί της συνεργασίας αυτής  θα ωφελήσουν  εμάς και τους λαούς μας .Αν αποτύχουμε στην αποστολή μας αυτή , τότε η Ιστορία θα μας πλήξει αμείλικτα  με τη σκληρότητα των φυσικών νόμων  που τη διέπουν , με τον τρόπο που συντρίβει  πάντοτε αλύπητα  κάθε αδυναμία  στον αγώνα της ζωής.
2ον) Η ευρωπαϊκή κοινότητα στον αγώνα της ζωής αποτελείται  από δύο παράγοντες: από την ενότητά της και από τα μέλη της.Δεν πρόκειται  για ένα σύστημα ενιαίο χωριστών τμημάτων , αλλά αποτελείται από ιδιαίτερα εθνικά κέντρα  και χαρακτήρες που συμβάλλονται  σε μια ευρωπαϊκή τάξη  για να επιτύχουν  μια ορισμένη ενέργεια Η άνθιση της ευρωπαϊκής ολότητας  μπορεί να πραγματοποιηθεί  και ν' αναπτυχθεί  μόνο με τη διατήρηση  των ιδιαιτέρων εθνικών χαρακτηριστικών των λαών της ηπείρου μας.Ο πολυποίκιλος  πλούτος  προ πάντων  των πνευματικών αξιών  μας αποτελεί  την ομορφότερη  εκδήλωση  του εσωτερικού κόσμου της ευρωπαϊκής ψυχής και ιδιοσυγκρασίας.
Όχι λιγότερο αποφασιστικός από τον πρώτο είναι και ο δεύτερος παράγων, της ύπαρξης  του συνόλου, της ύπαρξης δηλαδή  αυτής της  Ευρώπης.
Μεταξύ των δύο αυτών παραγόντων δημιουργείται μια τάση από την οποία  προκύπτει η ιδέα της κοινότητας.
3ον) Στην όψη του κοινού ζωτικού αγώνα της ευρωπαϊκής κοινότητας θέτουμε σαν μέτρο στην εξέλιξη όλων των ευρωπαϊκών φαινομένων που συντελούνται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους περί αγώνα της ζωής, ένα βασικό μέτρο που εκφράζεται σε δύναμη. Θετικές  μπορούν να θεωρηθούν όλες εκείνες οι! δυνάμεις που αποβλέπουν  στην ευρωπαϊκή συνένωση και συντελούν στην ενίσχυση της; συνολικής ευρωπαϊκής δύναμης· Αρνητικά είναι όλα εκείνα τα ρεύματα ττου τείνουν στη διάσπαση και συνεπώς στην καταστροφή  κατά τη κοινή αυτή πάλη. Και για την Ευρώπη ισχύει η αρχή ότι στην ενότητα βρίσκεται η πηγή για τη διατήρηση της ζωής. Όλοι οι Ευρωπαίοι πρέπει να κατανοήσουν, έχοντας υπόψη τους το ανατολικό μέτωπο και το ερυθρό τέρας της  Μόσχας, τον προδιαγεγραμμένο νόμο της δυναμικής ανάπτυξης που χαρακτηρίζει τις ομάδες εκείνες που μάχονται ένα κοινό ζωτικό αγώνα, να τον κατανοήσουν και μάλιστα σήμερα περισσότερο παρά άλλοτε ποτέ.: Μόνο η εσωτερική συνοχή συνεπάγεται μια σταθερή εξωτερική δύναμη. 
4ον) Η βασική αρχή της αριστοκρατικής επιλογής στη φύση που προέρχεται από τη διαφορά  των ανθρώπων, η αρχή αυτή που εφαρμόστηκε με επιτυχία ως  ιεραρχία στην Ιδεολογία της ισπανικής Φάλαγγας από τον γνωστό Ισπανό φιλόσοφο Κάστρο Ριάλ, είναι ένα γενικό δεδομένο των λαών. Ακριβώς στην αρχή αυτή οφείλεται το ότι η επίγνωση της ευρωπαϊκής ενότητας δεν μπορούσε ποτέ να προκαλέσει την ίδια αντίδραση σ' όλους τους ανθρώπους , όπως άλλωστε συμβαίνει και με  κάθε άλλη ιδέα. Μπορούμε να διακρίνουμε σχετικά τρεις  κατηγορίες ανθρώπων:
α) Εκείνους που αντιλαμβάνονται ολοκληρωτικά και υποστηρίζουν τις  νέες  αλήθειες.
β) Εκείνους που αντιδρούν  στις ιδέες αυτές.·
γ) Τις μεγάλες μάζες των λαών  που η στάση τους καθορίζεται  από τα ιθύνοντα στοιχεία.
5ον) Μιλήσαμε παραπάνω για το ότι ο άνθρωπος, διαφέροντας από τα άλλα όντα διαθέτει τη δυνατότητα της ελεύθερης θέλησης και της δημιουργικότητας, πράγμα που τον οδηγεί σε μια διαφορετική μορφή της; ομάδας που διεξάγει τον κοινό αγώνα της ζωής, στη μορφή της κοινωνίας. Η ελευθερία στη. θέληση επιτρέπει την αγωγή και διαπαιδαγώγηση της θέλησης των λαών. Η δημιουργικότητα όμως είναι η προϋπόθεση εκείνη που επιτρέπει στους καταλλήλους ανθρώπους να  υποδείξουν στη μεγάλη μάζα τον ορθό δρόμο και να δώσουν στη θέληση των εκατομμυρίων ανθρώπων την ωφέλιμη εκείνη ώθηση που είναι  η σκοπιμώτερη στον κοινό ζωτικό αγώνα.
Έτσι εκείνοι πού είναι επιφορτισμένοι με την πραγματοποίηση της ευρωπαϊκής ενότητας έχουν να επιτελέσουν μια κολοσσιαία αποστολή. Η αποστολή αυτή είναι: Διαπαιδαγώγηση της Ευρώπης και του πνεύματος των λαών της μέσα από το πλαίσιο της επίγνωσης της κοινότητας του ζωτικού αγώνα όλων των Ευρωπαίων!
6ον) Ξέρουμε ότι ορισμένοι κύκλοι ενός κοινωνικού στρώματος  που στερείται κάθε ενθουσιασμού στέκονται αδιάφοροι απέναντι στην ευρωπαϊκή Ιδέα, όπως αντιμετωπίζουν αδιάφοροι κάθε άλλη μεγάλη Ιδέα. Σε αντίθεση σ' αυτούς τους κύκλους, οι δυνάμεις εκείνες  ττου έχουν ένα υγιές ένστικτο βαδίζουν υπό το σύνθημα του παρόντος. Έτσι η Ευρώπη εκλεγεί μόνη της εκείνους που συμφωνεί με τη κλίση τους είναι οι καταλληλότεροι να επιτύχουν την ευρωπαϊκή ένωση. Αυτή είναι η αιώνια αρχή της  επιλογής στη φύση,
7ον) Θα έρθει  η ώρα όπου  η ευρωπαϊκή κοινότητα στον αγώνα της ζωής θ' αναγνωρισθεί γενικά στα δικαιώματα και στα καθήκοντα της  με τον ίδιο τρόπο όπως αναγνωρίζονται τα δόγματα μιας θρησκείας στην εποχή της ακμής της. Σήμερα στις  στιγμές αυτές της επαναστατικής της ανόδου ατό μεγαλείο της εμφανίζονται μέσα στη πάλη  οι δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν βαθιά ,  σ' αυτή και γι αυτό είναι εντεταλμένες να δράσουν αργότερα στη πρώτη γραμμή. Ανάμεσα από τις τάξεις αυτές θα  ξεπηδήσουν οι άνδρες που εκτός από την αγάπη τους στο λαό  τους θα υποστηρίζουν  και θα εκπροσωπούν κάθε τι  που συντελεί στη διαμόρφωση και στη διατήρηση της πανευρωπαϊκής  κοινότητας.
Οι εκλεκτοί αυτοί της Ευρώπης δεν είναι φύσεις με χιμαιρικές  ιδέες και απεριόριστο εθνικιστικό πνεύμα , αλλά φανατικοί εθνικιστές που χάρη του λαού τους αφοσιώθηκαν στην Ευρώπη.Και στη περίπτωση αυτή   η σκληρότερη δοκιμασία της φύσης  είναι ο πόλεμος. 
Η φύση προτού αρχίσει  το μεγάλο κοινωνικό έργο  της Ευρώπης , θέλησε να υποβάλλει τους λαούς της σε μια τελευταία και σκληρή δοκιμασία , εφαρμόζοντας  τα  πιο αμείλικτα μέτρα και σταθμά.
Από τα λίγα αυτά διαφαίνονται  σε μεγάλες γραμμές  οι σχέσεις μεταξύ των φυσικών νόμων  που διέπουν τη ζωή των λαών και της ευρωπαϊκής ενότητας.
Στο Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο υπήρχαν νόμοι που δέσμευαν και τους δύο αντιπάλους  .Στον αγώνα κατά του Μπολσεβικισμού αυτό πια δεν ισχύει. Σ' αυτόν επικρατεί μονάχα η γυμνή δύναμη  χωρίς οίκτο και χωρίς διέξοδο. Το φαινόμενο αυτό που γνωρίσαμε  ολοζώντανο  στους μήνες που πέρασαν  από τις 22 Ιουνίου 1941 οδήγησε τη σκέψη και τη δράση   μας με την επιτακτική εκείνη δύναμη  της πραγματικότητας  στους μεγάλους και αιώνιους φυσικούς νόμους.
Το μέλλον ας μη σβήσει  ποτέ στη λήθη το δίδαγμα αυτό για να μπορούν οι μεταγενέστεροι να κατανοήσου   αυτό που είπε σε μας τους Ευρωπαίους το  πεπρωμένο κατά τις παρούσες στιγμές·  Ότι το ζωτικό αγώνα   κρίνει  όπως  και   τη γενική πάλη της  ανθρωπότητας μονάχα η σκληρότητα και η δύναμη. Προ παντός η ευρωπαϊκή νεολαία δεν πρέπει ποτέ να παραγνωρίσει στη συνείδηση της τη κυριαρχική θέση των φυσικών αυτών  δυνάμεων  και όταν ακόμα εγκολπωθεί πλούτο γνώσεων.Για  τους νέους ισχύει, σε μεγαλύτερο βαθμό, εκείνο  που είχε  απαιτήσει ο  Νίτσε Επαινετά είναι εκείνα που σκληραγωγούν τον άνθρωπο!
Οι φορείς του ευρωπαϊκού ζωτικού αγώνα  είναι υποχρεωμένοι ν' αυξήσουν κατά το  δυνατόν τις  αρετές αυτές σήμερα περισσότερο παρά άλλοτε, αφού ζούμε σε μια εποχή  όπου ρίπτονται οι κύβοι που κρίνουν γεγονότα παγκόσμιας σημασίας.
Μπροστά σε  μια παρόμοια αποστολή βρίσκεται και η σύμμαχος Ιαπωνία  στη πάλη της για την αποκατάσταση   της ζωτικής κοινότητας  σε  μια  μεγάλη  Ασία .Και γύρω από τα δύο αυτά συγκροτήματα του Τριμερούς συμφώνου αποκρυσταλλώνεται στα μάτια μας ένας νέος κόσμος.
Σε εκατοντάδες χιλιάδων ετών ο  άνθρωπος μπόρεσε ύστερα από ένα μακροχρόνιο αγώνα να εξυψωθεί  βαθμιαία  επάνω από τα ζώα .Για να μπορέσει να δημιουργήσει  τα πιο στοιχειώδη  εργαλεία και να γίνει κυρίαρχος  της φωτιάς που έθεσε στην υπηρεσία  του ζωτικού του αγώνα χρειάστηκε  να περάσουν μεγάλες εποχές. Μέχρι της  αρχής της νεοτέρας εποχής  δεν χρησιμοποιούσε στον αγώνα του παρά μονάχα τα βοηθητικά  εκείνα μέσα του περιβάλλοντός του που μπορούσε να προσπορισθεί από τα ζώα και τα φυτά. Πριν από λίγα σχετικά χρόνια κατόρθωσε να εξαγάγει από το πετρέλαιο  και τον άνθρακα ενέργειες που με τη  βοήθεια της ατμομηχανής και του  ηλεκτρισμού μπόρεσε να  μετατρέψει σε  κολοσσιαίες  φυσικές δυνάμεις  και να τις εκμεταλλευτεί   τεχνικά.   Έτσι ο άνθρωπος  έγινε στη πραγματική σημασία της λέξης κυρίαρχος της γης  και μπόρεσε να πραγματοποιήσει μια αληθινά επαναστατική μεταβολή στην ιδέα  του χρόνου  και του χώρου.   
Στη  μοιραία και αναγκαία αυτή τάση  για τη προμήθεια των πρώτων αυτών υλών και την κατοχή των πλουτοπαραγωγικών  πηγών των νέων ενεργειών , το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των νέων λαών έλαβε μια  πρόσθετη και εξαιρετική προώθηση. 
Έτσι  σήμερα εμείς οι Ευρωπαίοι  βρισκόμαστε  μέσα σε ένα κόσμο επαναστατισμού όπου λαμβάνουν χώρα  καταρρεύσεις καταστάσεων    και  γεννήσεις νέων  σε μια έκταση άγνωστη ως τώρα .Το προμηθεϊκό πνεύμα της ανθρωπότητας μπόρεσε να θέσει  στην υπηρεσία του ζωτικού του αγώνα  τεχνικά μέσα  σε μια πρωτοφανή έκταση.
Και μέσα στη θύελλα αυτή ένα σκοπό έχουμε, ν' αναγείρουμε την Ευρωπαϊκή κοινότητα  σύμφωνα με τους αμετάβλητους  και αιώνιους νόμους  της φύσης έχοντας υπόψη  μας την αποστολή  μας και πιστεύοντας  ακράδαντα στη δύναμή μας. Η νέα αυτή τάξη  θα περιλαμβάνει όλους τους αφυπνισμένους ευρωπαϊκούς λαούς , θα προστατεύει την ύπαρξή τους, θα εξυψώσει το βιοτικό επίπεδο των εκατομμυρίων των και θα χαρίσει σ' αυτούς χάρις στο συνδυασμό όλων των ικανοτήτων  και των δυνάμεών των λαών  , τους  καρπούς εκείνους που μπορούν να προκύψουν μονάχα από τη κοινή ευρωπαϊκή συνεργασία. Και τότε πια  από τη κοινή αυτή  βάση της Ευρωπαϊκής ζωής θα εκπηδήσει το αθάνατο εκείνο φως της δημιουργικής ακτινοβολίας που έξω από τη πάλη και τη διένεξη της αγωνιστικής μας ζωής θα θεραπεύσει σαν μια εξευγενιστική δύναμη τις πληγές του αγώνα και θα  φωτίσει τους μεγάλους μας σκοπούς.Και το φως αυτό θα είναι η  ευρωπαϊκή Τέχνη. 
Πολεμούμε σήμερα για να δώσουμε στην οικογένεια των ευρωπαϊκών λαών τη διαρκή  εκείνη ενότητα χάρις στην οποία  ζωτικός αγώνας όλων των Ευρωπαίων μπορεί να διεξαχθεί με τη μεγαλύτερη επιτυχία. Μ' αυτό το τρόπο η κοινότητα αυτή δεν πρόκειται μονάχα να διατηρηθεί και να παγιωθεί αλλά προ πάντων να εκπληρώσει νικηφόρα τη μεγάλη της πνευματική αποστολή που έχει αναλάβει.

(επιστροφή)

ΧΑΝΣ ΜΠΑΙΡ: ΕΥΡΩΠΗ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΖΩΤΙΚΟ ΑΓΏΝΑ

Από τώρα νοιώθουν οι ευρωπαϊκοί λαοί ότι αποτελούν μια πνευματική κοινότητα που ίσως η πιο ευγενική της εκδήλωση να βρίσκεται στο γενικό θαυμασμό και την εκτίμηση που περιβάλλουν σ' ολόκληρη την ήπειρο μας τις μεγαλοφυΐες της σκέψης, των χρωμάτων και της μουσικής, τους μεγάλους αυτούς που είχαν το αμοιβαίο συναίσθημα της αλληλοσυμπλή­ρωσης και που εξουδετερώνοντας τόπο και χρόνο έσφιγγαν ο ένας το χέρι του άλλου σ' ένα αδιάσπαστο δεσμό. Η ελληνική φιλοσοφία, η ισπανική ζωγραφική, η ιταλική Αναγέννηση, η γαλλική μαθηματική επιστήμη, οι Γερμανοί κλασσικοί  όλες αυτές είναι εκδηλώσεις που κινούν το θαυμασμό ολόκληρης της Ευρώπης, η οποία τις θεωρεί σαν βλάστηση κοινών ριζών και εκλάμψεις κοινών προϋποθέσεων. Για πρώτη φορά στις ημέρες μας μια πανίσχυρη θέληση έθεσε την πανευρωπαϊκή αυτή πνευματική κοινότητα μπροστά στο δίλημμα; Ή να συσφιχθεί σε ένα ενιαίο σύνολο ενός κοινού ζωτικού αγώνα ή να καταρρεύσει, ή να παλέψει με ενωμένες δυνάμεις ή διαιρεμένη να πέσει θύμα της καταστροφής. Σ' εμάς τους νέους, ανατέθηκε η βαρεία για τις ερχόμενες δεκαετίες ιστορική αποστολή να διαμορφώσουμε μια σταθερή ζωτική κοινότητα, βγαλμένη από τη σημερινή αποφασιστική πάλη, που διεξάγει η Ευρώπη για την ύπαρξή της.

Το αιώνιο πεπρωμένο μας τοποθέτησε σε μια εποχή που έχει ίσως μεγαλύτερη σπου­δαιότητα στην πανευρωπαϊκή Ιστορία και από αυτό ακόμα το κοσμοϊστορικό γεγονός της εμφάνισης του Χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο. Ίσως για μας που είμαστε εντολοδόχοι μιας τόσο βαριάς αποστολής να είναι αναγκαία ·προϋπόθεση η αναγνώριση των πνευματικών στοιχείων που διέπουν τη γέννηση της νέας αυτής εποχής, γιατί μονάχα με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να συλλάβουμε τους βαθύτερους νόμους του τόσο εξαιρετικού αυτού φαινομένου της Ιστορίας μας.

Ας συγκεντρώσουμε λοιπόν τη σκέψη μας γύρω στους εσωτερικούς νόμους εκείνους που επιδρούν πάνω στα Ιστορικά γεγονότα και που άλλωστε αποτελούν το βάθρο, πάνω στο οποίο θα δημιουργηθεί η νέα ευρωπαϊκή κοινή τάξη πραγμάτων. Περιληπτικά μπορούμε να τους διατυπώσουμε σε δυο φράσεις : 

Πρώτο: 

Η ισχυρότερη δύναμη στη ζωή των λαών είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και του πολλαπλασιασμού. 

Δεύτερο: 

Ο μόνος τρόπος που επιτρέπει την ανάπτυξη του ένστικτου της αυτοσυντήρησης είναι ο αγώνας που κυριαρχεί σ' ολόκληρο τον κόσμο των ζωντανών όντων. Ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να επιφέρει καμιά αλλοίωση στους νόμους αυτούς της φύσης. Καμιά Ιδεολογία και καμιά αντίσταση δεν μπορούν να τους κλονίσουν. Οι νόμοι αυτοί διέπουν τον αγώνα ζωής των ατόμων και των λαών. Αυτοί κυβερνούν τη φύση πού είναι ένα ζωντανό σύνολο όπως απέδειξε πειστικά ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Έρνστ Κρηκ στον περασμένο αιώνα. 

Ας εξετάσουμε όμως το ζήτημα πιο λεπτομερειακά, 

1ον) Κάθε φυτό και κάθε ζώο υπακούει στο πανίσχυρο ένστικτο της αυτοσυντή­ρησης και του πολλαπλασιασμού και δεν ζει παρά σ' ένα διαρκή αγώνα. Το έδαφος όπου ριζώνουν τα φυτά, δεν περιέχει παρά μονάχα μια ορισμένη και όχι ανεξάντλητη ποσότητα των θρεπτικών ουσιών που χρειάζεται ο φυτικός κόσμος για ν' αναπτυχθεί. Κι' ωστόσο τα φυτά που φυτρώνουν και τρέφονται από τη γη είναι άπειρα. Το ένα κατορθώνει να εξασφαλίσει τις ουσίες που έχει ανάγκη για να εξελιχθεί, το άλλο πάλι όχι. Άλλα ανθίζουν και άλλα μαραίνονται. Τα δυνατότερα από τα φυτά μεγαλώνουν από το οξυγόνο που αναπτύσσεται από τα σαπισμένα φυτά και είναι αποθηκευμένο μέσα στη γη. Έτσι και στα φυτά η ζωή πηγάζει από ένα αιώνιο αγώνα. Αλλά και στα ζώα επικρατούν ol ίδιοι κανόνες. Κάθε τι που ζει βρίσκεται σε ακατάπαυστο αγώνα. Κι' αφού ο άνθρωπος περιλαμβάνεται στον κόσμο των όντων της φύσης δεν μπορεί παρά να υποκύψει στους ίδιους και αμετάβλητους αυτούς νόμους. 

Η ανθρωπότητα αναπτύχθηκε ακριβώς στον αιώνιο αυτό αγώνα. Και στη περίπτωση των ανθρώπων τα πάντα κρίνονται από τη φυσιολογική εκείνη νομολογία που ανέκαθεν και σε συνεχή θα λέγαμε πειράματα βοήθησε να νικήσει το φυσικότερο δικαίωμα του ανθρώπου: το δικαίωμα του να κριθεί η τύχη του από τον αγώνα. Και το δικαίωμα αυτό, όταν το κρίνουμε από τη σκοπιά της παγκόσμιας Ιστορικής διάρκειας, συμπίπτει με το δικαίωμα της Ικανότητας. Δε θριαμβεύει μονάχα ο ισχυρότερος, αλλά ταυτόχρονα ο γενναιότερος και εκλεκτότερος. Ο εξασθενισμένος με το άρρωστο σώμα και ο ψυχικά εκφυλισμένος διανοούμενος δεν μπορεί να ζήσει και σύμφωνα με τους αμείλικτους Ιστορικούς νό­μους, καταστρέφεται. 

2ον) Ο αγώνας της φύσης δε διεξάγεται ποτέ από μεμονωμένα όντα, αλλά πάντοτε από ομάδες, ζωικού και φυτικού χαρακτήρα, ή από φυλές και ανθρώπινες κοινότητες. Το άτομο αγωνίζεται πάντοτε ως εκπρόσωπος μιας μεγαλύτερης ομάδας και ποτέ ως αυτούσια μονάδα. Η διαπίστωση αυτή είναι βασική γιατί μεταβάλλει ολό­τελα τις παλιές θεωρίες περί του αγώνα της ζωής. Η λιμπεραλιστική Ιδεολογία του αυτόνομου χωριστού όντος δεν αντα­ποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όσο μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον άνθρωπο στην προϊστορική εποχή, πουθενά δεν τον βρίσκουμε μεμονωμένο. Σχετικά είναι χαρακτηριστική η εξεύρεση προϊστορικών τάφων σε μεγάλες σειρές. Εξ άλλου αυτή και μόνο η κλίση του για αυτοσυντήρηση και διαιώνιση δεν μπορεί να του επιτρέψει να ζήσει περισσότερο από μια γενεά παρά μονάχα σε συμβίωση με ένα άλλο ον. Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε σε μια αγεφύρωτη αντίθεση με το λιμπεραλισμό και τη θεωρία της αυτάρκειας του ατόμου που διακήρυξε. Η διαπίστωση ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν μπορεί να εκπληρωθεί παρά μονάχα όταν τα όντα ζουν σε μεγαλύτερες ομάδες, μας οδηγεί σε μια έννοια που θα θέλαμε σήμερα για πρώτη φορά να προσθέσουμε στο οικοδόμημα της ευρωπαϊκής σκέψης: Πρόκειται περί της έννοιας της ενότητας για τον αγώνα της ζωής. 

3ον) Το αριθμητικό μέγεθος των μονάδων που διεξάγουν ενωμένες τον ζωτικό αγώνα μπορεί να είναι διάφορο. Πολλές φορές παρατηρείται προ παντός μεταξύ των ανθρώπων, με την ένωση μικρότερων ομάδων, μια επέκταση σε άλλες μεγαλύ­τερες. Φαίνεται πως το κίνητρο κάθε μιας τέτοιας συνένωσης είναι η σκοπιμότητα στη διεξαγωγή του αγώνα της ζωής και μάλιστα με επιδίωξη μιας ηγεσίας που να παρέχει δυνατότητες μεγαλύτερης επιτυχίας. Αν το κίνητρο αυτό επενεργεί συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό δεν έχει σημασία για τη μελέτη μας. 

4ον) Μολονότι το μέγεθος των ομάδων παρουσιάζει διάφορές μεγάλες, ωστόσο οι νόμοι που τις διέπουν είναι αμετάβλητοι και σταθεροί. Οι νόμοι αυτοί διέπουν: α) τη δύναμη και β) την εσωτερική σύνθεση των ομάδων στο ζωτικό τους αγώνα. 

α) Όπως η δύναμη στην άψυχη φύση, έτσι και στις ομάδες των ζωντανών όντων δεν μπορεί να φθάσει το ανώτατο όριο εξωτερικής επενεργείας της παρά μονάχα με την εσωτερική συνοχή. Αντίθετα η διάσπαση προκαλεί φυγοκεντρικά χωριστά ρεύματα που συνεπάγονται αιώνια αδυνα­μία. Από Ιστορικής άποψης, η ενότητα και η συνοχή των δυνάμεων μιας ομάδας ενωμένης στον αγώνα της ζωής αποτελούν πάντοτε μια βάση ανόδου, η εσωτερική διάσπαση πάλι επιφέρει πάντοτε την κατά­πτωση. Στις ομάδες λοιπόν Ισχύει ο νόμος της ενίσχυσης: Από την εσωτερική συνοχή πηγάζει εξωτερική δύναμη και αντίστροφα! 

β) Η συνοχή πρέπει προ πάντων να νοηθεί σαν κατευθυντήριο μέτρο της θέλη­σης και των επιθυμιών που πηγάζουν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ακτινοβολούν προς τον εξωτερικό μας κόσμο και οδηγούν ύστερα σε ορισμένες ενιαίες μορφές. Το μέτρο αυτό όμως δεν οδηγεί ούτε και στη ζωική ακόμα ομάδα στην ενιαιοποίηση όλων των μελών, σύμφωνα με την αρχή της εσωτερικής υφής των χημικών στοιχείων. Είναι γνωστό ότι και τα ζώα εμφανίζουν πολυποίκιλα και διάφορα είδη. Έτσι μπορούμε να διατυπώσουμε την αρχή ότι στον άνθρωπο και στα ζώα συνενώνονται διάφορες δυνάμεις, για την πραγματοποίηση ενιαίων ενεργειών. 

5ον) Η διαφορά που χαρακτηρίζει τα μέλη της ομάδας δεν είναι μονάχα διαφορά στις κλίσεις, αλλά και στην αξία. Μέτρον αξίας στην περίπτωση αυτή είναι η διαφορά ικανότητας του καθενός μέλους στον κοινό ζωτικό αγώνα όλων. Ολόκληρη η φύση στηρίζεται στην αριστοκρατική αυτή αρχή της εκλεκτικότητας. 

6ον) Και κάτι άλλο βασικό: Σε μια τέτοια ομάδα που διεξάγει από ,κοινού τον αγώνα της ζωής, τα μεμονωμένα μέλη δεν εξαρτώνται μονάχα από την ύπαρξη της ολότητας άλλα και γενικότερα συμμετέχουν στις διακυμάνσεις της αυξανόμενης ή μειούμενης δύναμης του συνόλου. Γι' αυτό το καθένα μέλος χωριστά μονάχα τότε μπορεί να ωφεληθεί όταν συμβαδίζει και συνεργάζεται με την ενεργητικότητα στην ομάδα όπου ανήκει. Το πλεονέκτημα της ολότητας είναι και πλεονέκτημα του κάθε ατόμου και αντίθετα κάθε τι το μειονεκτικό απειλεί ολόκληρο το σύνολο. 

7ον) Μια ομάδα πού διεξάγει κοινό βιωτικό αγώνα, αναγνωρίζεται ασφαλέστερα απ' έξω παρά από μέσα. Προ πάντων στα σύνορα της που έρχεται σε άμεση επαφή με τις αντίπαλες δυνάμεις, νοιώθει ·πιο συνειδητά την ενότητα της. 

8ον) Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που είναι προικισμένο με τα προμηθεϊκά χαρίσματα. Μονάχα ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα με ελεύθερη θέληση και δημιουργικό πνεύμα να διαμορφώσει Ιστορία και ν' αναπτύξει ένα είδος ομάδας που ταιριάζει μονάχα σ' αυτόν, κάτι που δε γνωρίζει ούτε το ζώο ούτε το φυτό: Είναι η κοινότητα που προκύπτει από την Ιστορία και τη δημιουργική του δύναμη της διαμόρφωσης της ομάδας του κοινού βιοτικού αγώνα. 

Η κοινότητα αυτή στον άνθρωπο, που όπως τονίσαμε, είναι η εξύψωση της ομάδας του κοινού ζωτικού αγώνα, διέπεται από τη φυσιολογική της πλευρά, από τους ίδιους κανόνες που Ισχύουν και στις ομάδες των άλλων όντων. Βέβαια στην ανθρώπινη κοινότητα έχουν διαφορετική εκδήλωση που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα το παρόμοιο και που δεν εμφανίζεται παρά μονάχα στον άνθρωπο. Κι' αυτό γιατί ο άνθρωπος διαθέτει την ικανότητα της αυτόβουλης ενέργειας. 

Ποια σημασία έχουν όμως τα οκτώ αυτά βασικά πορίσματα από τις παρατηρήσεις των φαινομένων στη ζωή των φυτών, των ζώων και προ πάντων του ανθρώπου για την συνένωση της Ευρώπης; 

Η κατηγορηματική απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δοθεί αμέσως και να διατυπωθεί σε μια και μόνο φράση: Η Ευρώπη είναι μια ομάδα που έχει να διεξαγάγει ένα κοινό αγώνα ζωής κι' έτσι είναι ενωμένη στον κοινό αυτό αγώνα! 

Η ευρωπαϊκή Ιστορία δεν είναι παρά η ελεύθερη επιρροή των δυνάμεων σε πάλη για την εξεύρεση της μορφής που γεννιέται σήμερα. 

Τώρα για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή Ιστορία των τριών χιλιάδων ετών εμφανίστηκε η Ευρώπη ως πραγματικότητα στη συνείδηση μας. Αν ρίξουμε μια ματιά προς τα πίσω, τότε θα αντιληφθούμε ξαφνικά τις τρεις χιλιετηρίδες σαν κάτι ενιαίο στις γενικές τους γραμμές, δηλ. κάτι το ευρωπαϊκό. Οι μεγαλοφυΐες της πολιτικής, οι άφθαστοι ήρωες των πολέμων και τα μεγάλα πνεύματα της διανόησης, της τέχνης και της επιστήμης που συναντούμε στο δρόμο της ζωής της ηπείρου .μας από την πρώτη Ελληνική Ολυμπιάδα μέχρι των ήμερων μας και από τη μάχη του Μαραθώνα μέχρι τη σκληρή σημερινή πάλη στο ανατολικό μέτωπο — όλα αυτά είναι δυνάμεις μιας ενιαίας Ιστορικής εξέλιξης, δυνάμεις που παρ' όλες τις εξωτερικές διαφορές είναι κοινοί πλίνθοι του οικοδομήματος της Ευρώπης! 

Η αναγνώριση μεγάλων αληθειών απαιτεί μεγάλα χρονικά διαστήματα για να ωρίμαση. Όπως χρειάστηκε να επιτελέσει μια χρονικά μεγάλη εξέλιξη ο άνθρωπος προτού αντιληφθεί τη σχέση μεταξύ τοκετού και αναπαραγωγής ή όπως ήταν ανάγκη να περάσουν πολλοί αιώνες έως ότου γίνει αντιληπτή η αξία και η φύση του εθνικού χαρακτήρα των λαών, Έτσι και η επίγνωση τής Ευρωπαϊκής κοινότητας στον αγώνα της ζωής μπόρεσε να γίνει αντιληπτή στο μέγεθος της σιγά σιγά και με το πέρασμα των αιώνων.

Ήδη ο Πλάτων είχε μιλήσει περί Ευρώπης. Και ύστερ' απ' αυτόν πολλοί άλλοι μπόρεσαν να διακρίνουν το υπόγειο ρεύμα πού κυλούσε κάτω από τα κύματα που συγκλόνιζαν την επιφάνεια της Ευρώπης. Σε στιγμές μεγάλου κινδύνου οι λαοί ενώθηκαν σε καινή άμυνα. Μετά το πέρασμα όμως του κινδύνου χωρίζονταν και πάλι για ν' αρχίσουν τους πολέμους τους, ο ένας εναντίον του άλλου. (Συνέχεια και τέλος)

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945

Επιστροφή 

Στις 3 το πρωί το αυτοκίνητο με τους Χίμλερ Σέλεμπεργκ και Μπράντ φτάνει στο κτήμα Κέρστεν κάτω από βροχή.  Ο Μάζουρ , o πρώτος Εβραίος που πατά το πόδι του στην Γερμανία προσκεκλημένος από Εθνικοσοσιαλιστή αξιωματούχο είναι ήδη εκεί και  περιμένει.[1]

Η συνομιλία με τον Κέστερν και τον Μάζουρ διάρκεσε μέχρι την αυγή. O Χίμλερ δεν ήταν καταπονημένος καθόλου και ο Μάζουρ τον βρήκε ήρεμο ευδιάθετο και κύριο του εαυτού του, έναν Χίμλερ πολύ διαφορετικό από εκείνον πού περιέγραφε ο Συνταγμα­τάρχης Έϊσμαν. Το τέλος της στρατιωτικής του καριέρας τον είχε αναζωογονήσει.  Αλλά είναι πολύ δύσκολο ο Χίμλερ να πίστευε ότι θα μπορούσε να εξαπατήσει τον άνδρα πού είχε μπροστά του. Πιθανότατα εξαπατούσε τον ίδιο του τον εαυτό. Τι πράγμα ήθελε να πετύχει; Ο καθηγητής Μάζουρ είχε διατρέξει ένα μεγάλο προσωπικό κίνδυνο με την ελπίδα ότι ο Φαραώ θα κατευναζόταν και ότι θα άφηνε να φύγουν αυτοί που είχαν απομείνει από τον λαό του. Παρ’ όλα αυτά ο Χίμλερ ο οποίος διέτρεχε έναν κίνδυνο εξ ίσου μεγάλο με εκείνον του Μάζουρ δεν έκλεισε καμία συμφωνία, δεν ζήτησε καμία χάρη...  Ο Μάζουρ ζήτησε επίσημα να σταλούν όλοι οι επιζήσαντες Εβραίοι που είχαν απομείνει στα στρατόπεδα, στην  Ελβετία ή στην Σουηδία ή αν αυτοί ήσαν μακριά από τα σύνορα να παραδοθούν στους συμμάχους σε καλή φυσική κατάσταση και δίχως επιπλέον μεταφορές από το ένα στρατόπεδο ατό άλλο. Σύμφωνα με τις στατιστικές του Χίμλερ υπήρχαν ακόμη 75.000 Εβραίοι μοιρασμένοι στο Ravensbrück ,  Θέρενσινστάντ και Μαντχάουζεν.  Αφού αποσύρθηκε για να συνομιλήσει ιδιαιτέρως με τον Σέλεμπεργκ και  τον Ρούντυ Μπράντ επί 20 λεπτά, ο Χίμλερ προθυμοποιήθηκε να παραδώσει στην Σουηδία μία χιλιάδα από Εβραίες του Ρά­βενσμπρουκ και στην  Ελβετία ένα μεγαλύτερο αριθμό από Εβραίους της Ολλανδίας με την προϋπόθεση ότι ο Ερυθρός Σταυρός θα ελάμβανε μέριμνα για την μεταφορά.»[2]

Έχει αρχίσει να ξημερώνει όταν ο Χίμλερ παίρνει το δρόμο της επιστροφής για το Χοχενλύχεν όπου τον περιμένει ο κόμης Μπερναντότε[3]. Κάτω από το πρόσχημα των διαπραγματεύσεων για την απελευθέρωση και την ασφαλή μεταφορά κρατουμένων από τα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό την αιγίδα του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού, οι επαφές με σκοπό την υπογραφή μιας ξεχωριστής ειρήνης με τη μεσολάβηση του Σουηδού αξιωματούχου βρίσκονται σε καλό δρόμο. Από τις αρχές του χρόνου ο Schellenberg προσπαθεί να πείσει το Χίμλερ πως στο σημείο που έχουν οδηγήσει τη Γερμανία τα πολεμικά πράγματα , μια ξεχωριστή συμφωνία με τους δυτικούς είναι η μοναδική ενδεδειγμένη λύση και ότι ο παραμερισμός του Χίτλερ για να διευκολυνθούν οι συνομιλίες , μονόδρομος.

Ο Χίμλερ εξακολουθεί να διστάζει[4 ].  Για μια ακόμη φορά η συζήτηση περιορίζεται σε καθαρά διαδικαστικά θέματα που πρέπει να τακτοποιηθούν πριν οι ενδιαφερόμενοι καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγμα­τεύσεων. Είναι πλέον ξεκάθαρο. Ο Χίμλερ δεν τολμά ακόμα να κάνει το αποφασιστικό βήμα. Εκείνο το βήμα πού θα τον έφερνε αντιμέτωπο με την θέληση του αρχηγού του. Οι συνομιλίες στις οποίες τόσο είχε ελπίσει ο Σέλεμπεργκ πέφτουν σε σημείο νεκρό.

Ο Χίμλερ συζήτησε με τον Κόμητα το θέμα της μεταφοράς όλων των Πολωνών εις την Σουηδία. Εκ μέρους μου είχα προετοιμάσει τα πάντα για την μεταφορά και την κατάρτιση των πινάκων των κρατουμένων Πο­λωνών, εις το στρατόπεδον του Ravensbrück . Οι περισσότερες εξ αυτών ήσαν παιδιά και νέες κοπέλλες και για τούτο πήρα την απόφαση να τους ελευθερώσω όλους. Υπεγράμμισα στον Χίμλερ, ότι η παραπέρα  κράτηση τους αποτελούσε αίσχος για την Γερμανία και μεγάλη αδικία. Επίσης του ανέφερα και για τα φυλετικά προτερήματα των Πολωνών. Ενόμιζα, ότι επέσυρα την προσοχή και το ενδιαφέρον του, διότι πραγματικά εκείνην την στιγμήν άφηνε την εντύπωση, ότι το θέμα αυτό τον απασχολούσε πολύ, αλ­λά την οριστική του απόφαση την έλαβε αργότερα. Ο κόμης Μπερναντόττε εζήτησε να πληροφορηθεί, εάν θα ήταν δυνατόν να μεταφερθούν εις την Σουηδίαν όλοι οι Δανοί και οι Νορβηγοί κρατούμενοι. Ο Χίμλερ δεν έδωσε την συγκατάθεσή του, αλλά ανέλαβε την υποχρέωση, να μην μετεφέροντο οι αιχμάλωτοι, εις περίπτωση οπού οι σύμμαχοι θα απειλούσαν την κατάληψη του στρατοπέδου του Νέϋγκα. Ο κόμης εξέφρασε την ικανοποίη­ση του και η συνομιλία ετερματίσθη, διότι επρόκειτο να συνοδεύσω τον κόμητα ως το Κάκλενμπουργκ. Ο Χίμμλερ μου συνέστησε να προσπαθήσω να πείσω τον κόμητα, όπως επισκεφθεί τον στρατηγό Αϊζενχάουερ με τον σκοπόν, όπως διοργανώσει την συνάντηση μεταξύ στρατηγού και του Ραϊχσφύρερ. Όταν όμως απεχαιρέτησα τον κόμητα πλησίον του Βάρεν εις το Κάκλενμπουργκ, ό κόμης μοΰ ειπε:—Δυστυχώς ο Χίμλερ δεν αντιλαμβάνεται τη πραγματική κατάσταση και δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι' αυτόν. Έπρεπε να είχε αναλάβει την κυβέρνηση της χώρας σας, ακόμη, μετά την πρώτη μας συνάντηση. Προς το παρόν δεν έχει πλέον καμμίαν ελπίδα. Νομίζω, όμως, αγαπητέ μου Σέλλενμπεργκ, ότι καιρός είναι πλέον να σκεφθείτε για τον εαυτό σας. [5]

Το Βερολίνο φλέγεται. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα καταρρέουν. Οι αμερικανικές βόμβες παραχωρούν  τη θέση τους στις Ρωσικές οβίδες. Μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό ή έξοδος συνεχίζεται.

Το γραφείο του διοικητού του Βερολίνου εκδίδει περισσότερες από 2.000 άδειες εξόδου από τη πόλη. Παρ’ όλο που ο Γκαίμπελς είχε διατάξει ότι κανένας από αυτούς που ήταν σε θέση να κρατήσουν όπλο δεν έπρεπε να εγκαταλείψει το Βερολίνο εμείς δεν φέρναμε κανένα εμπόδιο σ’ αυτούς τους μαχητές του «εσωτερικού μετώπου» που ήθελαν την άδεια για να φύγουν αφηγείται ο Ρέφιορ. Γιατί θα έπρεπε να κρατήσουμε εδώ αυτά τα άχρηστα άτομα; Όλοι τους πίστευαν ότι με την φυγή θα έσωζαν τις πολύτιμες ζωές τους.[6]

Σε αντίθεση με τα άλλα Υπουργεία που οι ηγεσίες τους αναζητούν την ασφάλεια και την "ελευθερία δράσης" έξω από το Βερολίνο το  Υπουργείο Προπαγάνδας παραμένει στη θέση του, σε πλήρη σύνθεση . Εξαντλεί τη καυστικότητά του απέναντι σε συντρόφους που με διάφορες αιτιολογίες προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους. Όταν ο Δρ Friedrich-Wilhelm Kritzinger [7], που από την ασφάλεια του Mecklenburg προσπαθεί να δικαιολογήσει τη φυγή του ισχυριζόμενος ότι  «η κυβέρνηση του Ράιχ» είχε αποσυρθεί από την επικίνδυνη ζώνη «για να διατηρήσει την ελευθερία δράσης της»,ο Γκαίμπελς ξεσπά με οργή. «Η κυβέρνηση του Ράιχ οφείλει να βρίσκεται  εκεί που βρίσκεται ο Führer και εγώ.[8] Για δώδεκα χρόνια είχα την επιθυμία να σε φτύσω στα μούτρα .Για δώδεκα χρόνια καταπίεσα αυτή την επιθυμία  και σήμερα λυπάμαι  γι αυτό.

Ο Αρχηγός της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας του Βερολίνου Υποστράτηγος Βάλτερ Γκόλντμπαχ [9]ζει το δικό του δράμα. Έχει ακόμα στη διάθεσή του περίπου 700 πυροσβεστικά οχήματα που ενώ δεν χρησιμεύσουν αποτελεσματικά σε μια πολιορκημένη πόλη που βομβαρδίζεται  είναι καταδικασμένα να γίνουν στόχος του εχθρικού πυροβολικού,  Στις 9 το πρωί υπογράφει την διαταγή να απομακρυνθούν από το Βερολίνο αλλά μπροστά στις αντιδράσεις που προκαλούνται το μεσημέρι υποχρεώνεται να την ανακαλέσει. 

Ή 21η Απριλίου ήταν Σάββατο. Δεν βγήκαν βράδυνες εφημερίδες. Παρά τη σχετική απαγόρευσι, οι πρόσφυγες συνέχιζαν να κατακλύζουν το Βερολίνο κατά χιλιάδες. Δεν ήταν οι Ρώσοι στρατιώτες, αλλά χωρικοί από την Ανατολική Πρωσσία αυτοί πού πρώτοι οδήγησαν τ' άλογα και τις αγελάδες τους μέσα από την πρωτεύουσα του Ράϊχ. Στο κέντρο της πόλεως, η αστυνομία οδηγούσε τους πρόσφυγες προς Νότο. θα έλεγε κανείς ότι ήθελαν να κρατήσουν τις αριστοκρατικές δυτικές συνοικίες απηλλαγμένες από ανεπιθύμητους επισκέπτες.Την ίδια ώρα, οι ίδιοι Βερολινέζοι είχαν αρχίσει να μετακινούνται προς τα δυτικά προάστια, που σύντομα γέμισαν με «μετανάστες» από το Ρούμμελσμπουργκ και το Κάρλσορστ.[10]

Μέσα στο μπούνκερ ο Χίτλερ ακούει τις οβίδες που πέφτουν αλλά αρνείται να πιστέψει ότι οι Ρώσοι είναι τόσο κοντά. Τηλεφωνεί στο Πτέραρχο  Κόλλερ και τον ρωτά με σαρκαστική διάθεση αν τον ενημέρωσαν για το  Βερολίνο που βομβαρδίζεται. Ο Κόλλερ (αντιπρόσωπος του του Γκαίριγκ) από την έδρα του στο Βίλπαρκβέρντεν δεν είχε Ιδέα. Ο Χίτλερ ζητά να μάθει για ποιο λόγο δεν έχουν φθάσει ακόμα στο Βερολίνο οι Ισχυρότατοι προβολείς της Πράγας. . Ο Κόλλερ θέτει θέμα ασφαλείας. Το Βερολίνο είναι πόλη του μετώπου. Τα μηχανήματα κινδυνεύουν κατά την μεταφορά να βομβαρδιστούν.

Θαυμάσια... αποκρίνεται o Χίτλερ. Αυτό σημαίνει ότι θα κάνουμε δίχως τούς προβολείς και δίχως την Luftwaffe. Όμως θα διατάξω να εκτελέσουν όλους τούς επιτελείς σας. Η ένταση εκείνων των ωρών καταγράφεται στις σημειώσεις του ίδιου του Karl Κoller, Επιτελάρχη της Luftwaffe: 

21 Απριλίου. Νωρίς το πρωί τηλεφωνεί ο Χίτλερ. "Γνωρίζετε ότι το Βερολίνο είναι κάτω από τα πυρά του πυροβολικού; Το  κέντρο της πόλης! " "Όχι ." "Δεν το ακούς;" ";Oχι !  Είμαι στο  Βίλπαρκβέρντεν."
Hitler: "Έντονη ανησυχία στη πόλη από  πυρά του πυροβολικού προερχόμενα από μεγάλη απόσταση . Λέγεται   πρόκειται για μεγάλου βεληνεκούς πυροβολαρχία πάνω σε σιδηροδρομικές ράγες. Οι Ρώσοι λένε ότι έχουν καταλάβει  μια σιδηροδρομική γέφυρα πάνω στον Oder. Η αεροπορία να την εντοπίσει και να επιτεθεί αμέσως. 

Εγώ: "Ο εχθρός δε κατέχει σιδηροδρομική γέφυρα πάνω στον Όντερ  Πιθανόν να έχει κυριεύσει  μια γερμανική βαρέως τύπου πυροβολαρχία την οποία και περιφέρει. Αλλά πιθανότατα αυτό που ακούτε είναι μεσαίου διαμετρήματος πυροβόλα  του Ρωσικού στρατού ' για την ώρα ο εχθρός πρέπει να είναι σε θέση  να  χτυπά το κέντρο  της πόλης μ΄αυτά."  

Παρατεταμένη συζήτηση  για το αν τα πυρά προέρχονται ή όχι από τη  σιδηροδρομική γέφυρα πάνω στον Όντερ  και αν το ρωσικό πυροβολικό ή το ρωσικό πεζικό  μπορεί να φτάσει στο κέντρο του Βερολίνου....

Αμέσως μετά  ο Χίτλερ αυτοπροσώπως  είναι ξανά στο ακουστικό. Θέλει ακριβή εικόνα του τρέχοντος αεροπορικής επίθεσης  νότια του Βερολίνου. Απάντησα ότι τέτοια ζητήματα  δεν μπορούν να απαντηθούν   διότι οι επικοινωνίες με τις δυνάμεις δεν λειτουργούν πλέον αξιόπιστα. Πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι,  λέω, με τις τρέχουσες  πρωινές και βραδυνές αναφορές που διαβιβάζονται απευθείας' είναι πολύ εξοργισμένος γι αυτό.[11]

Πληροφορίες αναφέρουν ότι στα προάστια Στράουσσμπεργκ και Μπερνάου ο εχθρός έχει ήδη κάνει την εμφάνισή του . Πριν από τη καθιερωμένη  στρατιωτική Σύσκεψη του μεσημεριού, κάνει την εμφάνισή του στο καταφύγιο της Καγκελαρίας ο  Στρατάρχης Ferdinand Schörner.
Γίνεται αμέσως δεκτός από το Führer σε ιδιαίτερη ακρόαση.
Η αναφορά του Στρατάρχη ανυψώνει για μια ακόμη φορά το ηθικό του Führer κάτι που δεν περνά απαρατήρητο από τον Στρατάρχη Κάιτελ.[12]...............
Το βράδυ, μεταξύ 8.30 και 9 μ.μ η τηλεφωνική συνομιλία Χίτλερ Karl Κoller, Επιτελάρχη της Luftwaffe επαναλαμβάνεται:

Χίτλερ: Ο Στρατάρχης του Ράιχ  διατηρεί ένα ιδιωτικό στρατό στο Karinhall. Να το διαλύσετε αμέσως  και να τον θέσετε στη διάθεση του  SS Obergruppenführer Steiner' και κλείνει το ακουστικό. Ενώ σκέφτομαι ακόμα τι μπορεί μα σημαίνει αυτό  -  ο  Χίτλερ καλεί και πάλι. "Κάθε διαθέσιμος άνδρας της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή ανάμεσα στο Βερολίνο και τις  ακτές μέχρι το Stettin και το Αμβούργο πρέπει να ριχθεί στην επίθεση που έχω διατάξει στα βορειοανατολικά του Βερολίνου". . . .  Στην ερώτησή μου για το πού θα γίνει η επίθεση. δεν παίρνω απάντηση γιατί έχει ήδη κλείσει. . . .

Με μια σειρά τηλεφωνικών κλήσεων προσπάθησα να ανακαλύψω τι συνέβαινε ακριβώς. Έτσι πληροφορήθηκα από το ταγματάρχη Freigang του Επιτελείου του Στρατηγού Konrad ότι o Obergruppen­führer Steiner επρόκειτο να εξαπολύσει επίθεση από τη περιοχή του Eberswalde με κατεύθυνση προς Νότο. . Αλλά μέχρι στιγμής μόνο ο Steiner και ένας αξιωματικός έφτασαν στο Schonwalde. Άγνωστος ο αριθμός των μονάδων για την επίθεση. Τηλεφώνησα στο καταφύγιο του Φύρερ , τελικά κατάφερα να μιλήσω με το στρατηγό Krebs στις 10:30 μ.μ και του ζήτησα περισσότερο ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τη σχεδιαζόμενη επίθεση. Ξαφνικά Ο Χίτλερ παρενέβη στη συνομιλία . Έχετε ακόμα αμφιβολίες σχετικά με τις διαταγές μου;Νομίζω ότι εκφράστηκα με αρκετή σαφήνεια." Στις 11.30 μ.μ μια άλλη τηλεφωνική κλήση από το Führer : Ζήτησε να μάθει για τα μέτρα της αεροπορίας σχετικά με την επίθεση του Στάινερ . Ανέφερα σχετικά επισημαίνοντας ότι τα στρατεύματα είναι παντελώς ακατάλληλα για να πολεμήσουν , ότι δεν είναι εκπαιδευμένα ούτε εξοπλισμένα για μάχες εδάφους , επιπλέον στερούνταν βαρέος οπλισμού. Μου κάνει ένα σύντομο μάθημα  πάνω στη κατάσταση. "Θα δείτε   Koller, Οι Ρώσοι θα υποστούν τη μεγαλύτερη ήττα τους , τη πιο αιματηρή ήττα τους  της ιστορίας τους στις πύλες της πόλης του Βερολίνου." 

                                                                                                                                                                                                            

Υποσημειώσεις:  

[1] Στις τρεις το πρωί, φθάσαμε εις το Χάρισβαλντ,Ο Κέρστεν και ο Μάσουρ μας .περίμεναν και μετά από μερικές αβρότητες, άρχισε η συζήτηση. Ο Χίμλερ επεχείρησε να αποδείξει ότι προσπάθησε να ρυθμίσει το  ζήτημα των Ισραηλιτών αλλά συνήντησε την αντίδραση του ναζιστικού κόμματος. Ο Μασούρ με μεγάλη προσοχή παρακολουθούσε τις δικαιολογίες του Χίμμλερ και στο τέλος του είπε, ότι μέχρι της στιγμής αυτής, οι προσπάθειες του , δεν απέδωσαν τίποτε. Σκοπός του ταξιδιού του ήταν η εξέταση και η ρύθμιση της καταστάσεως των κρατουμένων Ισραηλιτών. Εζήτησε τις ακό­λουθες διαβεβαιώσεις: ότι από σήμερον θα κατηργούντο όλες οι εκτελέσεις των Ισραηλιτών, οι απομένοντες θα περέμενον εις τα στρατόπεδα συγκεν­τρώσεως και τα οποία δεν θα εκκενούντο. Εζήτησε επίσης να του παρουσιά­σουμε και μίαν κατάσταση των κρατουμένων Ισραηλιτών εις τα διάφο­ρα στρατόπεδα.

Επετεύχθη συμφωνία επί όλων των ανωτέρω ζητημάτων και ο Χίμλερ επανέλαβε ότι ήδη είχε δώσει τις σχετικές εντολές. Πράγματι, επειδή είχε λάβει την άδεια από τον Χίτλερ για την απελευθέρωση όλων των Πολωνέζων από το στρατόπεδον του Ράβενσμπρούκ, ο Χίμμλερ ήταν έτοιμος να απελευθερώσει και τις Ισραηλίτησες από το ίδιο στρατόπεδον, με την πρό­φαση ότι όλες τους ήσαν Πολωνοί υπήκοοι. Κατόπιν, απεσύρθη μετά του κ. Μασούρ για να διατυπώσουνε όλες τις λεπτομέρειες της συμφωνίας.

Προσπάθησα να τερματίσουμε τις συζητήσεις μας όσον το δυνατόν ταχύτερον για να δυνηθούμε να επιστρέψουμε, με τον Χίμλερ εις το Χόχενλίχεν, προς συνάντηση του Κόμητος Μπερναντόττε. Με όλη την ψυχή μου ήλπιζα ότι η τόσον ποθούμενη μεταξύ του Χίμμλερ και του Κόμητος επαφή θα επραγματοποιείτο επί τέλους.(Σέλεμπεργκ Β  Κατασκοπεία και Αντικατασκοπεία εις τον Β Παγκόσμιον Πόλεμον σελ 313-4)

[2] G. Reitlinger:  σελ 182

[3] C. Ryan:  σελ  385
[4] Σ' αυτή την κατάσταση βρισκόταν ο Χίμλερ στα μέσα του Απριλίου, όταν ο Σέλενμπεργκ τον πίεζε να πάρει στα χέρια του τα ηνία της Γερμανίας και να συνθηκολογήσει με τη Δύση. Εάν ο Χίμλερ ήταν όντως Φύρερ, θα ενεργούσε πράγματι όπως του υπεδείκνυε ο Σέλενμπεργκ. Αλλά δεν ήταν. Ο Χίτλερ ήταν ακόμα ζωντανός και τα υπολείμματα αφοσίωσης του Χίμλερ προς τον αρχηγό του. καθιστούσαν όλες τις ειλικρινείς και πειστικές συμβουλές του Σέλενμπεργκ μάταιες. Από ψυχολογικής πλευράς ήταν αδύνατον ο Χίμλερ να αποβάλει από το μυαλό του το Χίτλερ ή έστω να τον αγνοήσει. Κι αν ακόμα κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, υπήρχαν περαιτέρω δυσκολίες. Εάν ο Χίμλερ αγνοούσε το Χίτλερ και τον εκθρόνιζε, υπήρχε άραγε η βεβαιότητα πως θα τον υπάκουαν; Διότι, για το γερμανικό λαό, όπως είχε συνειδητοποιήσει ο Σπέερ, ο Χίτλερ,

όσο ζούσε, ήταν ο μόνος που ενέπνεε υπακοή κι αφοσίωση άνευ όρων. Ήταν σαν ένα ξόρκι από το οποίο είχε μαγευτεί ολόκληρος ο γερμανικός λαός, ανάμεσά τους ο Χίμλερ και ο Σπέερ.(Τρεβορ-Ρόπερ σελ 235-6
[  5]
[  6]
[  7]
[ 8] Οι Σοβιετικοί έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εντοπίσουν το προσωπικό του Υπουργείου προπαγάνδας. Όλες οι γυναίκες περίπου 300 συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν .Καμία από αυτές δεν επέστρεψε  στη Γερμανία. 
[  9]
[10]

[11] Karl Κoller: Der letzte Monat σελ.19 και συνέχεια.

[12] On 21st April, General Ferdinand Schörner , commander of the largest and strongest army group on the Eastern Front [Army Group Centre], operating from down in the Carpathians to (234) almost as far as just south of Frankfurt-on-Oder, arrived to make a personal report on the situation to the Führer. They met in complete privacy and, as Jodl and I entered the Führer ís bunker that afternoon, Schörner was just taking leave of him. It was obvious that th e Führer had been greatly encouraged by their talk, for he uttered a few optimistic remarks which Schörner echoed and then invited us to congratulate Germanyís latest field-marshal. As the war conference progressed, it became very obvious that Schörner had imbued the Führer with an exaggerated confidence in his own front and leadership, and that Hitler was now clutching at this like a drowning man at a straw, despite the fact that in the final synthesis it was only a limited section of the front that was putting up any show of resistance. Things were becoming hopeless in the west and in Italy, the Russians were at the gates of Berlin. . . .

«Ήρωες του Έθνους» (Children Of Glory) μια ταινία για την Ουγγρική επανάσταση

Το ‘Children Of Glory’ τιμά την Επανάστασης της Ουγγαρίας του 1956 και το αίμα των Ούγγρων πολιτών που τόλμησαν να θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι και εθνικά περήφανοι. Διαδραματιζόμενη στη Βουδαπέστη και στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο εκείνου του έτους, η ταινία οδηγεί το θεατή μέσα από το πάθος και τη θλίψη μιας από τις πιο δραματικές λαϊκές εξεγέρσεις του εικοστού αιώνα. Τότε που τα σοβιετικά τανκς κατέπνιξαν στο αίμα την επανάσταση στην Ουγγαρία, η ουγγρική ομάδα υδατοσφαίρισης είχε κερδίσει τη Ρωσία στην Ολυμπιακή πισίνα στη Μελβούρνη, σε αυτό που έχει περιγραφεί ως ο πιο αιματηρός αγώνας υδατοσφαίρισης στην ιστορία (ο αγώνας είναι γνωστός ως "Blood in the Water", ‘Αίμα στο Νερό’). Η ταινία καταφέρνει να αναδημιουργήσει πολλές από τις βασικές δημόσιες εκδηλώσεις και τις τεράστιες λαϊκές διαδηλώσεις της Επανάστασης, καθώς και τις σκληρές μάχες στους δρόμους της Βουδαπέστης.

Η ταινία αρχίζει με το προ-ολυμπιακό αγώνα, στη Μόσχα, που δείχνει την εχθρότητα μεταξύ των δύο ομάδων. Την Ουγγαρία την κυβερνάει από το 1945, ο εβραϊκής καταγωγής ορκισμένος σταλινικός Mátyás Rákosi (βλ. κι εδώ) και την έχει με επιτυχία μετατρέψει σε μια σοβιετική στρατιωτικοποιημένη περιοχή, κάτω από τον κλοιό της ουγγρικής μυστικής αστυνομίας (AVH) και μέσα από την εξαθλίωση των εθνικών βιομηχανιών της χώρας. Η δυνατή ουγγρική εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης μεταφέρει τις ελπίδες του έθνους τους μαζί της, αλλά είναι σαφές ότι αυτό το ματς είναι στημένο. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση η ρωσική ομάδα να ηττηθεί στην Μόσχα. Χαρακτηριστική η σκηνή με τους Ρώσους αφού νικάνε το στημένο παιχνίδι έρχονται στα αποδυτήρια των Ούγγρων για να τους πικάρουν. Εκεί οι Ούγγροι παίκτες βρίζουν αυτούς και τον κομμουνισμό τους με… χαμόγελο, στα ουγγρικά, θεωρώντας ότι δεν γνωρίζουν την ουγγρική γλώσσα. Οι Ρώσοι όμως όλα τα καταλαβαίνουν (και θα πάνε προφανώς μετά να τα καρφώσουν) και αυτό φαίνεται όταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας Karcsi, τους λέει «αδερφάρες» και ξεσπάει καυγάς! Μετά το περιστατικό ο Karcsi, οδηγείται μέσα στη νύχτα στον υπουργό, στο γραφείο ενός κτιρίου όπου γίνονται βασανιστήρια και εξευτελισμοί σε "αντιφρονούντες" από τους αστυνομικούς. Εκεί ο υπουργός, που συστήνεται ως "θείος Φέρι",τον απειλεί και του λέει να προσέχει γιατί θα κινδυνέψει η οικογένειά του. 

(Η  συνέχεια εδώ)

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945

To απόγευμα της 19 Απριλίου, οι Σοβιετικοί καταφέρνουν να διασπάσουν το γερμανικό μέτωπο σε δύο επιπλέον σημεία: Στο Müncheberg, ανατολικά του Βερολίνου, και στο Wriezen, ακόμα βορειότερα. Από τα δύο αυτά ρήγματα τα τεθωρακισμένα του εχθρού παρά τη λυσσαλέα αντίσταση που συναντούν [1] ανοίγουν το δρόμο προς τη Δύση. «Η μάχη», ανέφερε η Ομάδα Στρατιών του Heinrici, «έχει τώρα σχεδόν κριθεί».[2]
Λίγη ώρα αργότερα μια καινούρια διάσπαση καταγράφεται , περισσότερο επικίνδυνη, στο τομέα ευθύνης του Schörner[3] κι από τις δυο πλευρές του Σπρέμπεργκ (Spremberg). Το επικίνδυνο κενό ανάμεσα στην 4η Στρατιά Panzer δεξιά και την 9η Στρατιά αριστερά,διευρύνεται . Για να σφραγιστεί το ρήγμα και να αποφευχθεί η κύκλωση της 9ης Στρατιάς ο Schörner φαίνεται πρόθυμος να επιχειρήσει μια αντεπίθεση προς Βορρά[4]. Ο Führer  τηλεφωνεί στο Στρατηγό  Heinrici και του ζητά να βοηθήσει τη προσπάθεια του Schörner στρέφοντας μέρος των δυνάμεων του Theodor Busse προς νότο. Το σχέδιο μοιάζει εφικτό ο Heinrici όμως έχει διαφορετική γνώμη. Επιμένει στην ανάγκη αναδίπλωσης της 9ης Στρατιάς . Δεν έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του Schörner και προβλέπει πως αν η 9η Στρατιά εξακολουθήσει να παραμένει στις θέσεις της θα οδηγηθεί σε κύκλωση και αφανισμό[5].

Ο Heinrici τηλεφώνησε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, για να διαμαρτυρηθεί για τη διαταγή του Χίτλερ λέγοντας ότι ήταν «μη πραγ­ματοποιήσιμη και χωρίς ελπίδα». «Οφείλω να δηλώσω: Φύρερ μου, καθώς η διαταγή είναι ενάντια στα συμφέροντά σας, ζητώ να με απαλλάξετε από τα καθήκοντά μου... Μετά, θα πάω στη μάχη σαν απλός στρατιώτης του Λαϊκού Στρατού, με ένα όπλο στο χέρι!» Ο στρατηγός Krebs του απάντησε στεγνά: «Ο Φύρερ περιμένει από σας να καταβάλετε μια υπέρτατη προσπάθεια για να καλύψετε τα κενά όσο γίνεται πιο ανατολικά, χρησιμοποιώντας όσες δυνάμεις μπορείτε να συγκεντρώσετε, άσχετα από την κατοπινή άμυνα του Βερολίνου».[6] 

Ο Κόνιεφ εκμεταλλεύεται άριστα τη γερμανική αδράνεια.Μέσα στη τη νύχτα τα τεθωρακισμένα του Rybalko κινούνται δίχως να συναντούν αντίσταση προς το Baruth που απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από το Zossen έδρα της Ανωτάτης διοικήσεως της Βέρμαχτ [7] . Νοτιότερα ακόμη η 4η Στρατιά Αρμάτων του Lelyushenko σημαδεύει το Potsdam
μέσω Juterborg. 

Χαράματα το μέχρι τότε ανενεργό μέτωπο του 2ου Λευκορωσικού Μέτωπου[8] απέναντι στη 3η Στρατιά Αρμάτων ξεκινά την επίθεση με σφοδρή προπαρασκευή του πυροβολικού. Από το Κάρινχολλ[9]  ο Reichsmarsal Goering σίγουρος ότι η 3η  Στρατιά Αρμάτων του Hasso von Manteuffel δεν θα καταφέρει τελικά να συγκρατήσει το Ροκοσσόφσκι προετοιμάζεται να φύγει με προορισμό την ελεύθερη ακόμα Βαυαρία.24 φορτηγά της Λουφτβάφφε γεμάτα με τους αμύθητους θησαυρούς του Κάρινχολ είναι έτοιμα να τον ακολουθήσουν.
Μια  ανάσα από το Zossen  τα τεθωρακισμένα του  Rybalco έχουν φτάσει τελικά στο Baruth . Κάθε σκέψη για στρατιωτική αντίσταση είναι έξω από κάθε συζήτηση μια που η δύναμη στο Zossen δεν ξεπερνά τους 250 στρατιώτες δίχως άρματα και βαρύ οπλισμό. Ο Κρεμπς διστάζει να εγκρίνει την εκκένωση αυτής της τόσο νευραλγικής περιοχής. Ζητά  πίστωση χρόνου  για να συνεννοηθεί πρώτα με το Φύρερ. Μέχρι να δοθούν οι διαταγές προληπτικά  τα αρχεία της Διοίκησης συσκευάζονται πρόχειρα και μεταφέρονται πάνω σε φορτηγά.[10]  Μέχρι τελευταία στιγμή το  μεγάλο  τηλεφωνικό κέντρο 500, ένα από τα μεγαλύτερα της Γερμανίας εξακολουθεί να λειτουργεί. Τα περισσότερα μηνύματα που φθάνουν  έχουν τον χαρακτήρα  «επείγον». Προέρχονται από κάθε γωνιά της Ευρώπης. Φωνές νευρικές και βιαστικές που ζητούν γραμμή με το Όσλο ,την Πράγα ή το  Βερολίνο. Στις 6 το πρωί καινούρια τηλεφωνική κλίση ενημερώνει το Κρεμπς ότι  40 περίπου τεθωρακισμένα του εχθρού περνούν σχεδόν μπροστά από τα μάτια μας . Θα επιτεθούμε στις 7. Στις 9 τρίτο τηλεφώνημα αναφέρει στον Κρεμπς την αποτυχία της επιθέσεως.  Ο στρατηγός σπεύδει αμέσως στο Zossen για να  σταθμίσει προσωπικά τη κατάσταση. 

«... στο επιτελείο, βρήκε να τον περιμένει ο λοχαγός πού είχε διευθύνει την επίθεση. Μαζί μ’ αυτόν ήσαν 20 στρατιώτες. τόσοι είχαν σωθεί από τούς 250 πού είχαν ξεκινήσει από το επιτελείο εκείνο το πρωί. Το χειρότερο όμως ήταν ότι οι Ρώσοι είχαν καταλάβει το Μπάρουτ μόλις 25 χλμ από το Zossen και είχαν προωθηθεί σε ένα σημείο το οποίο απείχε μόλις 11 χμ νότια  του Γενικού Επιτελείου.» [11]

Η εντολή για την εγκατάλειψη της περιοχής φτάνει τελικά στις 1 το μεσημέρι.  Στο τηλεφωνικό κέντρο τα μηχανήματα εγκαταλείπονται ανέπαφα. Διάσπαρτες επιγραφές στη ρωσική γλώσσα προειδοποιούν:«Στρατιώτες. Μην καταστρέψετε αυτά τα μηχανήματα. Μπορούν να χρησιμεύσουν στον Ερυθρό στρατό».

Πάνω από τα χαλάσματα του Βερολίνου οι σημαίες κυματίζουν. Στους μισογκρεμισμένους τοίχους τα συνθήματα πληθαίνουν. Σε ένα ετοιμόρροπο  κτήριο της Λύτσοβπλάτς ένα τεράστιο πανό με την υπογραφή του Γκαίμπελς αναφέρει:¨Ευχαριστούμε το Φύρερ μας για όλα .»

Οι πολίτες σχηματίζουν ουρές μπροστά από τα καταστήματα τροφίμων οπλισμένοι με θάρρος και υπομονή. .Τα αυτοκίνητα πού κινούνται στους δρόμους είναι ελάχιστα , οι σταθμοί ελέγχου πολλοί. Κάποιοι από τους κινηματογράφους ακόμα λειτουργούν και στις περισσότερες αίθουσες προβάλλεται η επική ταινία Κολμπεργκ.  Οι ειδήσεις που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες μεγαλώνουν τη σύγχυση. Φήμες ότι Σοβιετικοί έχουν εμφανιστεί και στα νότια της πόλης δεν απέχουν πολύ από την αλήθεια. Στην περιοχή των υπουργείων γέροι της οργανώσεως στρατολογούν αδιακρίτως γυναίκες και άνδρες για να ενισχύσουν την άμυνα των κυβερνητικών κτιρίων. Από τις 11 το πρωί ξεκινούν παρατεταμένες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος. Δίχως ρεύμα τα μηχανήματα για την άντληση του ύδατος νεκρώνουν. Ο Δήμαρχος του Βερολίνου Julius Lippert [12]  σε ευρεία σύσκεψη με τους υφισταμένους του δίνει συγκεκριμένες οδηγίες σε ότι έχει να κάνει με το μετρό, τις τηλεπικοινωνίες και τις άλλες δημόσιες υπηρεσίες «στην περίπτωση πού οι Ρώσοι θα φθάσουν πριν από τούς Αμερικανούς». «Ότι μπορεί να καταστραφεί πρέπει να καταστραφεί[13]».Εκείνη την ημέρα κλείνει τις πύλες του για το κοινό ο Ζωολογικός κήπος. 

Πίσω στο Μπούνκερ της Καγκελαρίας η κίνηση είναι ασυνήθιστη.
Στα γερμανικά ημερολόγια η 20η Απριλίου χαρακτηρίζεται με παχιά κόκκινα γράμματα.Hitlersgeburtstag (γενέθλια του Χίτλερ ) Το μεσημέρι ο Φύρερ δέχεται τις ευχές των στενών συνεργατών του ανάμεσα στους οποίους ο Τζόσεφ Γκαίμπελς, ο Μάρτιν Μπόρμαν, ο Ιωακείμ φον Ρίμπεντροπ, ο Άλμπερτ Σπέερ , οι στρατιωτικοί ηγέτες Καρλ Νταίνιτς, Βίλχελμ Κάιτελ , Άλφρεντ Γιόντλ , Χανς Κρεμπς και Χάινριχ Χίμλερ. Ακολουθούν στη συνέχεια εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας και υψηλόβαθμοι κρατικοί υπάλληλοι .Στρατηγοί και υπουργοί, παλιοί συναγωνιστές από τα χρόνια του σκληρού αγώνα συγκεντρώνονται για τελευταία φορά γύρω από τον αρχηγό τους. Μια κίνηση που επιβάλλεται περισσότερο από συνήθεια παρά από πίστη. Παρόλα αυτά το σύνθημα: Νίκη - πίστη - αποφασιστικότητα, ακούγεται για τελευταία φορά μέσα στα υπόγεια της Καγκελαρίας.[17] Ο Χίτλερ τούς ευχαριστεί τον καθένα χωριστά. Προσπαθεί να φανεί αισιόδοξος: «Θα μετατρέψουμε το Βερολίνο σε ένα απέραντο νεκροταφείο Pωσικών τεθωρακισμένων», υπόσχεται. 

Στην επιφάνεια της καινούργιας Καγκελαρίας μία αντιπροσωπεία της Χιτλερικής νεολαίας περίμενε ακρόαση από τον Φύρερ. « Η καγκελαρία είχε βομβαρδιστεί πολλές φορές και το μεγαλύτερο μέρος της είχε κριθεί ακατοίκητο. Παρ΄ όλα αυτά ένα πλήθος από το προσωπικό αγωνιζόταν για να βάλει σε μία τάξη την αίθουσα των συσκέψεων.  Εκείνα τα παιδιά πού ή ηλικία τους κυμαινόταν από 12 - 16 χρόνια κάθονταν αμήχανα στις άκρες των καθισμάτων, με τα μάτια ορθάνοιχτα ενώ γαντοφορεμένοι σερβιτόροι με λιβρέες τούς προσέφεραν ζεστή σοκολάτα. Γύρω τους νεαροί αξιωματικοί των SS μέσα στις κομψές στολές τους. Μερικοί από αυτούς κρατούσαν στα χέρια ποτήρια με σαμπάνια. Εδώ και εκεί μία γυναίκα με τα μπράτσα γυμνά σήκωνε το ποτήρι ψηλά κάνοντας προπόσεις. Μία από αυτές ήταν ή κομψή Βαρόνη νοη Varo. Λίγο αργότερα ήλθε ο αρχηγός τους , Αρθούρος  Άξμαν o oποίος τους οδήγησε έξω στον κήπο της Καγκελαρίας... Οι πόρτες του Μπούνκερ άνοιξαν και ο Φύρερ βγήκε κουτσαίνοντας ελαφρά σαν να είχε το ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο. με βλέμμα γυάλινο. Στα μάτια εκείνων των παιδιών ο Φύρερ ήταν μια μυθική μορφή... . Ο Χίτλερ επιθεώρησε τα παρατεταγμένα παιδιά χαϊδεύοντας πότε ένα κεφάλι. πότε ένα μάγουλο και τους ευχαρίστησε με δυνατή φωνή για την πίστη που έδειξαν προς την πατρίδα..[18]

-HeiI HitIer τον αποχαιρέτησαν τα παιδιά. 

-Ζήτω σας απάντησε ο Χίτλερ.

Για αρκετή ώρα ο Φύρερ δεν θέλησε να μιλήσει με κανένα. Εκείνα τα παιδιά, εκείνα τα βλέμματα, εκείνα τα ασχημάτιστα ακόμα κορμιά που σήκωναν ένα μεγάλο βάρος της άμυνας πρέπει να έκαναν βαθύτατη εντύπωση στον άνδρα, που στο παρελθόν είχε επιθεωρήσει τα καλύτερα στρατεύματα της Ευρώπης. Ίσως αυτή η επιθεώρηση να ενδυνάμωσε περισσότερο την απόφασή του να μην εγκαταλείψει το Βερολίνο.

Στήν στρατιωτική σύσκεψη του απογεύματος στην οποία συμμετέχουν ανάμεσα στους άλλους  ο Γκαίριγκ  , ο Χίμλερ , ο Ρίμπεντροπ και άλλα ηγετικά στελέχη  του Ναζιστικού Κόμματος, ο Κρέμπς ανακεφαλαιώνει την κατάσταση. 
 Πάνω στο χάρτη η μεγαλύτερη απειλή προέρχεται από το μέτωπο του Κόνιεφ. Η ανάλυση της κατάστασης που επιχειρεί ο Κρεμπς είναι απαισιόδοξη. Οι ώρες που πέρασαν δίχως να ληφθούν άμεσα μέτρα έχουν διογκώσει το πρόβλημα. Το Zossen έχει εγκαταλειφθεί ,οι δρόμοι που οδηγούν στο νότο κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο. Η κύκλωση της πρωτεύουσας είναι υπόθεση λίγων ημερών ή λίγων ωρών. Για την εξουδετέρωση του επικίνδυνου βραχίονα ο Φύρερ επιμένει και ζητά από το Κrebs το αυτονόητο. Πάνω στο χάρτη τη λύση καλείται να δώσει η Μεραρχία Φρήντριχ Λούντβιχ Γιαν.[19] Η αναχαίτηση όμως δύο Στρατιών από τις οποίες η μία Αρμάτων  είναι μια δύσκολη υπόθεση. Ο Νicolaus von Below θυμάται:
Ο Χίτλερ διαβεβαίωσε ότι η μάχη του Βερολίνου συνιστούσε τη μοναδική ευκαιρία για να αποφευχθεί η τελική ήττα."[20]
Μια μόνο παραχώρηση Στη περίπτωση που Ρώσοι και Αμερικανοί φτάσουν στον Έλβα , τη διοίκηση του Ράιχ θα αναλάμβαναν στο Βορρά ο Ναύαρχος Νταίνιτς και στο Νότο εφόσον τούτο θα ήταν δυνατό o Στρατάρχης Καίσερλιγκ. Διάφορα κυβερνητικά όργανα παίρνουν το πράσινο φως να φύγουν εκείνη την ίδια ημέρα.
Στο μεταξύ και αφού προηγούνται πολύωρες αναζητήσεις το Στρατηγείο της Μεραρχίας Φρήντριχ Λούντβιχ Γιαν [21] ανακαλύπτεται τελικά σε ένα μικρό χωριό βόρεια του Τρέμπιν και οι διαταγές διαβιβάζονται αμέσως στο διοικητή της.

Η απογευματινή σύσκεψη που ακολουθεί είναι η τελευταία στην οποία λαμβάνουν μέρος ο Γκαίρινγκ, ο Χίμλερ , ο Ρίμπεντροπ, ο Νταινιτς και μια ολόκληρη σειρά από ηγετικά στελέχη του Ναζιστικού Κόμματος γιατί αμέσως μετά , ο ένας μετά τον άλλο, εγκαταλείπουν το Βερολίνο μάλλον βιαστικά. Ο Γκαίριγκ αναχωρεί για το Μπέρχτεσγκάντεν, ο Σπέερ παίρνει το αεροπλάνο για το Αμβούργο, και ο Χίμλερ συνοδευόμενος από το Μπραντ κατευθύνονται προς το Βούστρωφ όπου τους περιμένει ο SS-Brigadeführer Walter Schellenberg [22].
Προορισμός τους το Χαρισβαλντ, το κτήμα του Κέρστεν όπου ο Norbert Masur[23] εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Εβραικού Συνεδρίου είναι ήδη εκεί και περιμένει υπομονετικά, μέσα στη νύχτα, την άφιξή τους.

Επιστροφή

Υποσημειώσεις  
[ 1] Στο Müncheberg μόνο, αντιαρματικές μονάδες και αεροπλάνα είχαν καταστρέψει 60 σοβιετικά άρματα μάχης μέσα στις επόμενες λίγες ώρες, ενώ η 9η Στρατιά συνολικά είχε καταστρέψει 22.

[  2]David Irving Ο πόλεμος του Χίτλερ σελ1007
[  3]
[  4]
[  5]
[  6]David Irving Ο πόλεμος του Χίτλερ σελ1010
[  7]
[  8]
[  8]
[  9]
[10]
[11] Αndrew Τully:Leultime ore di Berlino σελ 139
[12]Julius Lippert (9 Ιουλίου 1895 – 30 Ιουνίου 1956) Γερμανός πολιτικός,ένθερμος εθνικοσοσιαλιστής και Δήμαρχος του Βερολίνου την τετραετία 1936-1940.
[13]
[14]
[15]
[16]
[17]Οι περισσότερες από τις προσωπικότητες που ευχήθηκαν στο Χίτλερ εκείνη την ημέρα σκέφτηκαν ότι έμοιαζε τουλάχιστον είκοσι χρόνια  μεγαλύτερος. Προέτρεψαν τον ηγέτη τους να φύγει για τη Βαυαρία  όσο ήταν ακόμα καιρός. Ο Χίτλερ δήλωσε με βεβαιότητα ότι  οι Ρώσοι θα ζούσαν στο Βερολίνο την πιο αιματηρή ήττα τους. Αποχαιρέτησε εγκάρδια τον Νταίνιτς, τον οποίο είχε διατάξει να αναλάβει τη διοίκηση της άμυνας στη βόρεια Γερμανία. Αλλά στο Γκαίρινγκ, ο οποίος υποστήριξε ότι θα οργάνωνε αντίσταση στη Βαυαρία, φέρθηκε αρκετά ψυχρά. Ο Speer ανέφερε στους Αμερικανούς ανακριτές του, λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, ότι ο Χίτλερ είχε «απογοητευθεί από τη δειλία του Γκαίρινγκ και των άλλων». Είχε πιστέψει βαθιά ότι οι στενότεροι συνεργάτες του ήταν γενναίοι.
[18]Αndrew Τully:Le ultime ore di Berlino σελ 140
[19]Infanteriedivision „Friedrich Ludwig Jahn“.O Refior θα θυμηθεί: Αργά τη νύχτα της 20ής Απριλίου, ο Στρατηγός Κρέμπς μας τηλεφώνησε την ακόλουθη διαταγή: «Μαζί με τη Μεραρχία Φρήντριχ Λούντβιχ Γιαν και το νέο Σχηματισμό Βύνσντορφ Πάντσερ (μια ομάδα από έξι ως οκτώ τανκς από τη Σχο­λή Τανκς του Βύνσντορφ, που αχρηστεύθηκαν αμέσως από τα εχθρικά πυρά) θα επιτεθήτε κατά της εμπροσθοφυλακής των εχθρικών τανκς και θα την απωθήσετε προς Νότον». Του αναφέ­ραμε ότι η Μεραρχία δεν ήταν σε θέση ν' αναλάβει ενεργό στρα­τιωτική δράση, αλλά δεν έδωσε καμιά σημασία ούτε σ' αυτό, ούτε και σ' όλες τις άλλες αντιρρήσεις μας. Την «εχθρική εμπρο­σθοφυλακή των τανκς» αποδείχθηκε ότι αποτελούσαν «μόνο» δυο Ρωσικές Στρατιές τανκς, η μια από τις οποίες προχωρούσε προς το Βερολίνο από το συντομότερο δρόμο μέσω του Μπάρουτ και του Γιόσσεν, ενώ η άλλη είχε στραφεί προς την περιοχή Βραδεμβούργου — Χάβελ περνώντας μέσα από το Λουκενβάλντε και το Μπέελιτς. Τα ίδια γεγονότα μας απήλλαξαν από την υποχρέωση να εφαρμόσουμε τη διαταγή του Κρέμπς.^" Η Μεραρχία πολέμησε νότια του Βερολίνου  στις γραμμές της  Ομάδας Στρατιών  Spree (Ομάδα Στρατιών Reymann). Ύστερα από τη διάσπαση στη περιοχή του Πότσδαμ ενσωματώθηκε στη 12η Στρατιά.
[20] Cornelius Ryan: L' ultima battaglia. σελ 318
[21]
[22] Walter Schellenberg (16 Ιανουαρίου 1910-31 Μαρτίου 1952) 
[23] Norbert Masur (Mazur) (1901–1971) Γερμανοεβραίος από το Friedrichstadt .Μετανάστευσε οικογενειακά στη Στοκχόλμη. Ηγετικό στέλεχος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου (WJC) που ιδρύθηκε στα 1936 στη Γενεύη που φιλοδοξούσε από τη μια να συσπειρώσει τους Εβραίους και από την άλλη να στρέψει τη παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον των Εθνικοσοσιαλιστών.