CORNELIU ZELEA CODREANU: ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΙΑΣΙΟΥ.

Το καλοκαίρι πέρασε. Το φθινόπωρο έδωσα τις απολυτήριες εξετάσεις του Λυκείου (mi-am dat bacalaureatul) και η ομάδα μας, επειδή ο καθένας έμπαινε σε κάποιο πανεπιστήμιο, διασπάστηκε.

Από τη  Dobrina δεν απέμενε παρά η ανάμνηση της υπεράσπισης της χώρας μας  ενάντια στα κύματα των εχθροπραξιών   που ορθώνονταν απειλητικά μέσα και έξω από τα σύνορα. 

***

Αναχωρούσα από  το Huşi τη καθοριστική στιγμή που για κάθε νέο αντιπροσωπεύει η εγγραφή στο Πανεπιστήμιο, η τόσο αναμενόμενη εγγραφή στο Πανεπιστήμιο ! Τα εφόδια μου ήσαν το σύνολο των γνώσεων που είχα λάβει στο Λύκειο. Τη λογοτεχνία του συρμού  ή παρόμοια πνευματικής διαστροφής  που σήμερα  -για κακή του τύχη- κατέχουν σπουδαία θέση στη διαδικασία εκπαίδευσης  του μαθητή λυκείου, εγώ δεν τη γεύτηκα, Πέρα από τη  συνηθισμένη λογοτεχνία των Ρουμάνων κλασσικών , διάβασα όλα τα κείμενα   του Semanatorul ("ο Σπορέας ") και του 

 Neamul Romanesc ("Το Ρουμανικό γένος") των  N. Iorga [1] και A.C. Cuza[2]. Ο πατέρας μου  είχε κάποια από αυτά  σε μερικά κουτιά στο πατάρι. Εκεί σκαρφάλωνα τις ελεύθερες ώρες μου και διάβαζα παρόμοιου τύπου κείμενα. 

Η ουσία των άρθρων αυτών περιλάμβανε  την έκφραση σε υπέρτερο βαθμό των τριών ιδανικών  της ζωής του Ρουμανικού λαού.

1. Η ενοποίηση του Ρουμανικού λαού .

2. Η αναβάθμιση του αγροτικού κόσμου μέσα από την αγροτική μεταρρύθμιση  και των πολιτικών δικαιωμάτων.

3. Τη λύση του Εβραϊκού προβλήματος. 

Υπήρξαν δύο αποφθέγματα  τυπωμένα στις προμετωπίδες όλων των εθνικιστικών δημοσιεύσεων εκείνης τη περιόδου: 

"Η Romania των Ρουμάνων , μόνο των Ρουμάνων και όλων των Ρουμάνων ." - N. Iorga.

"Η Εθνικότητα (Naţionalitatea)  είναι η δημιουργική δύναμη, του ανθρώπινου πολιτισμού , ο πολιτισμός είναι η δημιουργική δύναμη της  εθνικότητας. " - A.C. Cuza.[3]
Με μεγάλο  σεβασμό προσέγγισα το Ιάσιο , πόλη που δεν υπάρχει Ρουμάνος που να μη την αγαπά , που δεν τη κατανοεί ή τουλάχιστον που δεν επιθυμεί να δει.Πολλές πόλεις της Μολδαβίας  διαθέτουν η καθεμία κάποιο κομμάτι δόξας. Δεν μπορούμε να προφέρουμε  τα ονόματα των : Hotin, Bârlad, Vaslui, Tighina, Cetatea Albă, Soroca, δίχως να νοιώσει συγκίνηση η καρδιά .

Από όλες αυτές τις πόλεις  ξεχωρίζουν η Suceava και το Ιάσιο. Η Suceava το  κάστρο του Ştefan cel Mare [4], το Ιάσιο η πόλη των Cuza- Vodă [5].

Η Πόλη της Ένωσης (Oraşul unirii) [6] του 1859, που με την ίδρυση του Πανεπιστημίου , είχε εξελιχθεί σε πόλη των νέων και των πιο αγνών τους φιλοδοξιών.
Στο Ιάσιο έζησαν οι: Miron Costin [7], Bogdan Petriceicu Haşdeu[8], Mihail Eminescu[9], Mihail Sturdza[10] Ion Creangă[11], Vasile Alecsandri[12], Costache Negri[13], Iacob Negruzzi[14], Mihail Kogălniceanu[15], Simion Bărnuţiu[16], Vasile Conta[17], N. Iorga, Ion Găvănescul[18]. Εδώ λάμπει σαν φάρος από τη έδρα της πολιτικής οικονομίας η μεγάλη προσωπικότητα του καθηγητή Cuza. Το πανεπιστήμιο εξελισσόταν σε σχολείο του εθνικισμού (şcoală a naţionalismului) Το Ιάσιο , η πόλη των μεγάλων ρουμανικών εντάσεων , το εφαλτήριο των ιδανικών, των εθνικών μας εμπνεύσεων. Μεγάλη για τις κακουχίες του 1917 , όταν εδώ βρήκε καταφύγιο σε στιγμές τραγικές το τόσο βασανισμένο πνεύμα του Βασιλιά Φερδινάνδου[19]' μεγάλη για το πεπρωμένο της να είναι στα 1918 η πόλη της ένωσης όλων των Ρουμάνων,[20] μεγάλη για το παρελθόν της και μεγάλη για τη τωρινή της τραγωδία, γιατί η πόλη των 40 εκκλησιών, ξεχασμένη, πεθαίνει καθημερινά, κάτω από τη δίχως οίκτο εβραϊκή κατοχή. ( sub nemiloasa cotropire jidănească.)[21] Το Ιάσιο χτισμένο πάνω σε 7 λόφους , όπως η Ρώμη είναι και παραμένει το αιώνιο προπύργιο της Ρουμανικότητας.

Πόσες ένδοξες αναμνήσεις !
Εδώ για πρώτη φορά αντήχησαν  οι αρμονικοί στίχοι του Vasile Alecsandri:

"Hai să dăm mână cu mână,

Cei cu inima română" [22]

........................

Εδώ και πουθενά αλλού, ο φοιτητής   νοιώθει να πλανώνται στον αέρα  πάνω από το σιωπηλό Ιάσιο, οι δυσνόητες εκκλήσεις και οι άγιες προτροπές  των πνευμάτων  των μεγάλων προγόνων μας . Ο φοιτητής του Ιάσιου στην ησυχία της προχωρημένης   νύχτας , νοιώθει να περιφέρεται  τρελός από θλίψη , πάνω στα εχθρικά σοκάκια του Ιάσιου  το πνεύμα του Mihail Eminescu που τραγουδά σαν φάντασμα  :

"Cine-a îndrăgit străinii,

Mânca-i-ar inima câinii, 

Mânca-i-ar casa pustia 

Şi neamul nemernicia..." [23] 

Σ αυτή τη πόλη  επέστρεφα με βαθιά αφοσίωση το φθινόπωρο στα 1919 , μαγνητισμένος από τη μεγάλη της γοητεία ,αλλά και συγκινημένος παράλληλα γιατί εκεί  είχα γεννηθεί  20 χρόνια πριν. Και όπως σε κάθε παιδί, μου προκαλούσε συγκίνηση η ιδέα να τη ξαναδώ και να φιλήσω τη πατρική  γη.

Γράφτηκα στη Νομική σχολή.

Το Πανεπιστήμιο του Ιασίου κλειστό στη διάρκεια του πολέμου , είχε εδώ και ένα χρόνο ξανανοίξει  Οι παλαιοί φοιτητές που είχαν γυρίσει ή γύριζαν , διατηρούσαν τους δικούς του προβληματισμούς ως προς τη εθνικιστική παράδοση της προπολεμικής φοιτητικής ζωής.
Είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες. Η μία κάτω από τη Διοίκηση του Lăbuşcă της Φιλολογίας  και η άλλη υπό τον Nelu Ionescu [24],-της Νομικής  Αυτή η ομάδα περιορισμένη στον αριθμό  είχε υποκύψει  στη πίεση της απέραντης μάζας των Εβραίων φοιτητών που είχαν έλθει από τη Βεσσαραβία [25], όλοι τους πράκτορες και προπαγανδιστές του κομμουνισμού. 
Οι καθηγητές του Πανεπιστημίου  με εξαίρεση μια πολύ μικρή ομάδα  καθοδηγούμενη από το τους A. C. Cuza, Ion Găvănescul και Corneliu Şumuleanu, ήσαν αυτόφωτοι υποστηρικτές των ίδιων αριστερών ιδεών. Ο καθηγητής Paul Bujor[26], ένας από τους θιασώτες της πλειοψηφίας , δήλωσε μέσα στην ίδια τη Ρουμανική Γερουσία με όρους σχεδόν αποφθεγματικούς."Το φως έρχεται από το Λεβάντε (Ανατολή), - δηλαδή πέρα από το Δνείστερο. Αυτή η συμπεριφορά των καθηγητών , που θεωρούσαν "βαρβαρισμούς" κάθε ιδέα και εθνικιστική διακοίνωση , είχε σαν αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό αποπροσανατολισμό των φοιτητών.
Μερικοί  υποστήριζαν ανοικτά το μπολσεβικισμό  άλλοι-οι περισσότεροι έλεγαν " Orice s-ar zice, a trecut timpul naţionalismului, omenirea merge spre stânga"[27]. Η ομάδα Lăbuşcă διολίσθησε ολοκληρωτικά προς αυτή τη κατεύθυνση. Η ομάδα Nelu Ionescu, την οποία υποστήριζα, στη συνέχεια διαλύθηκε μετά από κάποιες εκλογές , τις οποίες χάσαμε.

Η προώθηση αυτών των αντι-Ρουμανικών  ιδεών που υποστηριζόταν  , από μια συμπαγή μάζα καθηγητών και φοιτητών η  οποία ενθαρρυνόταν  από όλους τους εχθρούς της ενοποιημένης  Ρουμανίας δεν έβρισκαν στο σώμα των φοιτητών  καμία ρουμανική αντίσταση. Λίγοι από μας που ακόμη προσπαθούσαμε  να υπερασπισθούμε στις θέσεις μας αντιμετωπίζαμε μια διάθεση   περιφρόνησης και εχθρότητας. Οι συνάδελφοι διαφορετικού προσανατολισμού, εκείνο της "ελευθερίας της συνείδησης" υπερασπιστές της αρχής όλων των ελευθεριών , έφτυναν πίσω μας όταν περνούσαμε  στο δρόμο , ή στις αίθουσες του πανεπιστημίου , και είχαν γίνει επιθετικοί , όλο και περισσότερο επιθετικοί. Στις συγκεντρώσεις επί συγκεντρώσεων που συμμετείχαν χιλιάδες φοιτητές , στις οποίες προπαγανδιζόταν ο Μπολσεβικισμός, γινόταν επίθεση εναντίον του Στρατού , της Δικαιοσύνης, της Εκκλησίας , του Στέμματος .Μια μοναδική οργάνωση διατηρούσε ακόμα το Ρουμανικό της χαρακτήρα : ο "Avram Iancu"[28] των Μπουκοβιανών και των Τρανσυλβανών  κάτω από την ηγεσία του φοιτητή Vasile lasinschi.

Tο Πανεπιστήμιο παραδοσιακά εθνικιστικό από τα 1860 , εξελίχθηκε σε φωλιά του αντι-Ρουμανισμού.

Υποσημειώσεις:

[3]"Naţionalitatea este puterea creatoare a culturii umane, cultura e puterea creatoare a naţionalităţii." A. C. Cuza
[22] Εμπρός ας πιαστούμε χέρι-χέρι /όλοι εμείς με ρουμανική καρδιά,
[23] Όποιος αγάπησε τους ξένους,/να του φάνε τη καρδιά τα σκυλιά/να του φάνε  το ρημαγμένο σπίτι/ και η ανικανότητα να εξαφανίσει το γένος του .
[26] Paul (Pavel) Bujor (2 Αυγούστου 1862-17 Μαΐου 1952) Ρουμάνος ζωολόγος, συγγραφέας και πολιτικός..Σπούδασε βιολογία στη  Γαλλία και Ελβετία και εκεί προσηλυτίστηκε στο Μαρξισμό και την Αθεΐα. Υπήρξε μέλος του Ρουμανικού Εργατικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος . Υπέρμαχος της αγροτικής μεταρρύθμισης , της καθολικής ψηφοφορίας , είχε ταχθεί  υπέρ  της ουδετερότητας της χώρας στο Α.Παγκόσμιο πόλεμο....... 
[27]"Ότι και να λέτε, ο εθνικισμός είναι πια ξεπερασμένος, η ανθρωπότητα βαδίζει στα αριστερά."
[28]Avram Iancu (1824 – 10 Σεπτεμβρίου 1872)  Τρανσυλβανός δικηγόρος, ήρωας της ομώνυμης  εξέγερσης  (1848–1849) εναντίον των Ούγγρων και των Πολωνών εθελοντών. 

Επιστροφή

CORNELIU ZELEA CODREANU: ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΝΤΟΜΠΡΙΝΑ

Την Άνοιξη του 1919 , είκοσι σχεδόν μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου , συγκεντρώθηκαν , κάποιο απόγευμα  στο δάσος  της Dobrina που  που δεσπόζει στα υψώματα γύρω από το Huși[1] .Είχα συγκεντρώσει  εκείνους τους νέους συντρόφους για να αποφασίσουμε τι έπρεπε να κάνουμε  στη περίπτωση μιας μπολσεβίκικης εισβολής.[2]  Η άποψή μου , που έγινε στη συνέχεια ομόφωνα αποδεκτή , ήταν να οργανωθεί ένα κέντρο αντίστασης στο δάσος και να ξεκινήσουν πράξεις ανταρτοπόλεμου. Εκεί στο αιωνόβιο δάσος ορκιστήκαμε . Το δάσος εκείνο ήταν μια γωνία εκείνου του περίφημου δρυμώνα  Tigheciu  στα μονοπάτια του οποίου ,στη διάρκεια της ιστορίας της Μολδαβίας , πολλοί εχθροί συνάντησαν το θάνατο.

Αποφασίσαμε να οπλιστούμε , να οργανωθούμε και να αναζητήσουμε κάλυψη των δραστηριοτήτων μας.Πραγματικά ιδρύσαμε μια πολιτισμικό-εθνικιστική  οργάνωση  των μαθητών του Λυκείου του Huși και της δώσαμε το όνομα  " Mihail Kogălniceanu"[3]

Η διεύθυνση του Λυκείου έδωσε την έγκρισή της. Έτσι, ενώ ξεκινούσαν οι δράσεις  και οι διασκέψεις,  εμείς διαχειριζόμασταν δημόσια τα συνηθισμένα προβλήματα  και ταυτόχρονα  εκπαιδευόμασταν στρατιωτικά στο δάσος. Όπλα εκείνο το καιρό , υπήρχαν σχεδόν παντού , ώστε σε διάστημα δύο εβδομάδων , συγκεντρώσαμε  όλα όσα μας ήσαν απαραίτητα.

Εκείνη την εποχή η χώρα (ţară ) ζούσε μέσα στο χάος (haos) και εμείς, παρότι σε νεαρότατη ηλικία συνειδητοποιούσαμε ξεκάθαρα τη βαρύτητα της κατάστασης . Σε μικρή απόσταση από μας, η μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν σε πλήρη εξέλιξη και ο κόσμος ήταν εντυπωσιασμένος. Ο αγροτικός κόσμος ήταν από ένστικτο αντίθετος σ΄ αυτό το καταστροφικό κύμα αλλά παντελώς αποδιοργανωμένος δεν αντιπροσώπευε μια σοβαρή πιθανότητα αντίστασης.

Η τάξη των εργατών αντίθετα γλιστρούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το κομμουνισμό , συστηματικά καθοδηγούμενη στη λατρεία των ιδεών αυτών από τον εβραϊκό τύπο , και γενικά από όλους τους εβραίους της πόλης [4]. 

Κάθε Εβραίος έμπορος , διανοούμενος η καπιταλιστής τραπεζίτης ήταν μέσα στην ακτίνα δράσης του, ένας πράκτορας αυτών των επαναστατικών και αντιρουμανικών ιδεών.

Οι Ρουμάνοι διανοούμενοι ήσαν αναποφάσιστοι , ο κρατικός μηχανισμός αποδιοργανωμένος . Από στιγμή σε στιγμή μπορούσαν να ξεσπάσουν τόσο εσωτερικές ταραχές , που θα τις προκαλούσαν κάποια οργανωμένα και αποφασισμένα στοιχεία όσο και μια εισβολή πέρα από το Δνείστερο. [5] Αυτή η εξωτερική επέμβαση σε συντονισμό με εκείνη των ιουδαίο-κομμουνιστικών συμμοριών του εσωτερικού, που στρεφόμενες εναντίον μας, θα κατέστρεφαν τις γέφυρες και θα ανατίναζαν τις αποθήκες πυρομαχικών, θα αποφάσιζαν για το μέλλον μας σαν γένος (ar fi hotărât de soarta noastră ca neam). 

Κάτω από παρόμοιες περιστάσεις , βασανισμένοι από τις σκέψεις και τρέμοντας για τη ζωή και την ελευθερία της γης μας που μόλις είχε πετύχει την ένωσή της ύστερα από ένα αιματηρό πόλεμο , ανθούσε στις νεανικές μας καρδιές , η ιδέα, μιας δράσης που μας οδήγησε στην ορκωμοσία στο δάσους της Ντόμπρινα.

Σπούδασα για 5 χρόνια στο στρατιωτικό Λύκειο στο Μonastirea Dealului,(στο Μοναστήρι του λόφου)[6] όπου το κεφάλι του Mihai Viteazul [7] αναπαύεται  κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Nicolae Filipescu [8]. Εδώ κάτω από τις διαταγές του Ταγματάρχη -και στη συνέχεια Συνταγματάρχη -Olteanu , Διοικητή της σχολής , του Căpitanului[9] Virgil Bădulescu, του Locotenentului[10] Emil Pălăngeanu και κάτω από τη καθοδήγηση των καθηγητών απέκτησα μια αυστηρή στρατιωτική εκπαίδευση και μια υγιή εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Η στρατιωτική εκπαίδευση στο Μοναστήρι [11] , θα με ακολουθήσει πραγματικά σ΄ολόκληρη τη ζωή. Η τάξη, η πειθαρχία και η ιεραρχία πέρασαν στο αίμα μου , σε νεαρή ηλικία μαζί με το αίσθημα της στρατιωτικής αξιοπρέπειας και θα καθορίσουν τη μελλοντική μου δράση. Στο χώρο αυτό συνήθισα να μιλώ λίγο, κάτι που αργότερα με έκανε να μισήσω τις φλυαρίες και το ρητορικό πνεύμα. Εδώ έμαθα να αγαπώ τα χαρακώματα και να περιφρονώ τα σαλόνια.Οι γνώσεις της στρατιωτικής επιστήμης  που είχα αποκτήσει με έκαναν αργότερα  να κρίνω τα πάντα κάτω από το πρίσμα της επιστήμης αυτής . Αυτή η λατρεία  του αισθήματος αξιοπρέπειας  το άνδρα και του στρατιώτη  την οποία μου δίδαξαν μου δημιούργησε προβλήματα και με εξέθεσε σε δεινά , μέσα σε ένα κόσμο  συχνά στερημένο  από τιμή και αίσθημα αξιοπρέπειας.
Το καλοκαίρι του 1916  το πέρασα στο σπίτι μου στο Huși. O πατέρας μου που βρισκόταν επιστρατευμένος δύο χρόνια ,  ξεκίνησε με το Σύνταγμά του για τα Καρπάθια.
Μια  νύχτα ,η μητέρα μου με ξύπνησε κλαίγοντας.

"Σήκω - είπε κάνοντας το σταυρό της- χτυπούν οι καμπάνες σε όλες τις εκκλησίες.

Ήταν Δεκαπενταύγουστος του 1916 , της Παναγίας[12]. Συνειδητοποίησα αμέσως πως είχε διαταχθεί επιστράτευση και ότι εκείνη τη στιγμή ο ρουμανικός στρατός διάβαινε τα σύνορα[13].

Ήμουν κατενθουσιασμένος , το σώμα μου ριγούσε.

Τρεις ημέρες αργότερα έφυγα από το σπίτι σε αναζήτηση του πατέρα μου, σπρωγμένος από τη διάπυρη επιθυμία να βρεθώ και εγώ ανάμεσα στους πολεμιστές του μετώπου. Ύστερα από πολλές περιπέτειες , έφτασα τελικά στο Σύνταγμα που υπηρετούσε ο πατέρας μου σαν διοικητής λόχου , το 25 Σύνταγμα πεζικού [14] κάτω από τη διοίκηση του Συνταγματάρχη  V. Piperescu, την ώρα ακριβώς που βάδιζε μέσα από τη κοιλάδα του Oituz  προς τη Τρανσυλβανία, Επειδή ήμουν μόλις  17 χρόνων είχα τη μεγάλη ατυχία να μη μπορώ να καταταγώ σαν εθελοντής. Παρόλα αυτά πήρα μέρος στη προέλαση  και μετά στην υποχώρηση από τη Τρανσυλβανία [15] και στις 20 Σεπτεμβρίου, όταν ο πατέρας μου τραυματίστηκε πάνω από το Sovata στο βουνό Ceres Domu, του στάθηκα χρήσιμος , βοηθώντας τον μπροστά στον εχθρό που προέλαυνε.[16]

Αν και τραυματισμένος  αρνήθηκε να μεταφερθεί  στα μετόπισθεν , και παρέμεινε επικεφαλής του λόχου του  στη διάρκεια όλης της υποχώρησης και στη συνέχεια στη διάρκεια των  σκληρών  μαχών  που ακολούθησαν στο Oituz.

Μια νύχτα, γύρω στις 2 το Σύνταγμα πήρε διαταγή να προωθηθεί. Μέσα σε νεκρική σιωπή οι αξιωματικοί επιθεώρησαν  τους παρατεταγμένους πάνω στο δρόμο λόχους.

Ο πατέρας μου κλήθηκε από το Συνταγματάρχη . Επιστρέφοντας λίγο αργότερα μου είπε:

-Μήπως θα έπρεπε να επιστρέψεις στο σπίτι; Βαδίζουμε προς τη μάχη και δεν είναι καθόλου καλή η ιδέα να πεθάνουμε  εδώ και οι δύο , γιατί η μητέρα  θα μείνει στο σπίτι μόνη με τα 6 μικρά,  παντελώς αβοήθητη..Κι αυτός ακόμη ο συνταγματάρχης με κάλεσε για να μου πει ότι δεν θέλει να αναλάβει καμία ευθύνη  για τη παρουσία σου στο Μέτωπο.Κατάλαβα πως ήταν αναποφάσιστος' δίσταζε να με εγκαταλείψει μέσα στη νύχτα , μόνο στην ύπαιθρο σε δρόμους άγνωστους και 40 χιλιόμετρα μακρυά από τις γραμμές του σιδηρόδρομου.Προβληματισμένος με την επιμονή του  παρέδωσα το όπλο μου[17] και τους δύο γεμιστήρες και ενώ οι κολώνες του Συντάγματος ξεκίνησαν και χάθηκαν  στην ηρεμία και το  σκοτάδι της νύχτας, εγώ παρέμεινα μόνος στο χείλος μιας τάφρου, παίρνοντας στη συνέχεια το δρόμο για τα παλιά σύνορα.

Ένα χρόνο αργότερα  μπήκα στη Στρατιωτική σχολή πεζικού στο Botosani[18] με την ίδια επιθυμία , να ξαναβρεθώ στο μέτωπο. Εδώ παρέμεινα - ολοκληρώνοντας τη στρατιωτική μου εκπαίδευση  από 1 Σεπτεμβρίου 1917  μέχρι 17 Ιουλίου 1918 στο μάχιμο λόχο της Στρατιωτικής σχολής. Τέσσερις άξιοι  αξιωματικοί , ο Συνταγματάρχης Slaveslu, ο  λοχαγός Ciurea , o υπολοχαγός Florin Radulescu και ο ταγματάρχης Steflea, καθοδήγησαν τα βήματά μου  στο δρόμο των αγώνων  και των θυσιών για τη χώρα . Ένα χρόνο αργότερα -1919 -υπήρχε ειρήνη και εμείς , παιδιά αποφασισμένα να πεθάνουμε,  είχαμε σκορπιστεί στα σπίτια μας.

Ο πατέρας μου  , καθηγητής Λυκείου  σ ολόκληρη τη ζωή του ήταν εθνικιστής μαχητής. Ο παππούς μου ήταν δασοφύλακας  και ο προπάππους μου δασοφύλακας επίσης. Η γενιά μου από την αρχή , σε δυστυχισμένους καιρούς ,ήταν μια γενιά  των δασών και των βουνών. Γι αυτό , η στρατιωτική εκπαίδευση και το αίμα από τις φλέβες μου ενέπνευσαν τη δράση  της Ντόμπρινα -αφελής  σαν εκδήλωση του πολιτικού αγώνα -μια διάσταση όμως της σοβαρότητας που η ηλικία μας σαν ενήλικων προαπαιτούσε. Εκείνες τις στιγμές νοιώθαμε στη καρδιά , με τις συμβουλές και τις εμπειρίες τους , τη παρουσία των προγόνων που είχαν πολεμήσει για τη Μολδαβία , στα ίδια μονοπάτια ,στα οποία  ποτέ δεν μπόρεσε να πατήσει πόδι ο εχθρός.

Υποσημειώσεις: 

[ 1]Το πρώτο γραπτό κείμενο  που κάνει αναφορά σαφή αναφορά στη πόλη είναι ένα γράμμα της 17 Δεκεμβρίου 1487 που έστειλε ο Πρίγκηπας  της Μολδαβίας  Ștefan cel Mare, στους επιφανείς Σάξονες έμπορους του  Brașov.  Το Huși ήταν μια από τις αγαπημένες περιοχές  του  Ștefan cel Mare, και σύντομα γνώρισε  οικονομική άνθιση .

[ 2] Η Ουκρανία έχει χαθεί η Βεσσαραβία κινδυνεύει. Οι Μπολσεβίκοι μεθυσμένοι από τις αλλεπάλληλες επιτυχίες τους τώρα αξιώνουν με επιμονή από τα στρατεύματα κατοχής την άμεση εκκένωση της περιοχής..Το ενδεχόμενο ότι οι εχθροπραξίες θα συνεχιστούν αυτή τη φορά δυτικά του Δνείστερου ανησυχούν σε υπέρμετρο βαθμό τη Γαλλική διοίκηση που φοβάται μήπως οι αναιμικές μονάδες της διαλυθούν τελικά στα τέλματα τα δυτικής όχθης. Μια σειρά πολιτικών πιέσεων και εμμέσων εκβιασμών που ασκούνται παρασκηνιακά στη Ρουμανική Κυβέρνηση οδηγούν σε βιαστικές αποφάσεις . Η Ρουμανία πάντα θεωρούσε τη Βεσσαραβία κομμάτι του εθνικού της εδάφους και σχεδόν ένα χρόνο τη θεωρούσε αναπόσπαστο τμήμα του Βασιλείου της. Τώρα από τη μια αναμετρά τις αδυναμίες της και από την ανεπανάληπτη ευκαιρία που έχει μπροστά της. Ο Αντονέσκου πιστεύει ότι ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί και ξεκινά μια αδυσώπητη μάχη με το χρόνο.  Η Κυβέρνηση δηλώνει επίσημα ότι ο ρουμανικός λαός είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τα καινούρια της σύνορα πάνω στο Δνείστερο έστω και μόνος. Αποδεσμευμένοι από κάθε ευθύνη για ότι μελλοντικά μπορούσε να συμβεί στη περιοχή οι Γάλλοι περιφέρουν σε κάθε ευκαιρία τη μεγαλοψυχία τους και τον θαυμασμό τους για τους Ρουμάνους στρατιωτικούς. Εξυμνούν τη θετική προσφορά της Ρουμανίας όχι μόνο στο μεγάλο πόλεμο αλλά και στην αποφασιστικής σημασίας ομαλοποίηση του ουγγρικού προβλήματος. Όπως οι Έλληνες μπορούν από εδώ και πέρα να είναι περήφανοι που είναι Έλληνες έτσι και οι Ρουμάνοι μπορεί να νοιώθουν το ίδιο περήφανοι που είναι Ρουμάνοι. Σε κάθε ευκαιρία καθησυχάζουν τον Ρουμάνο πρωθυπουργό. Το μεγάλο ιστορικό ποτάμι ήδη μετατρέπεται σε μια απόρθητη αμυντική γραμμή .Οι Σύμμαχοι δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους πριν ο Ρουμανικός στρατός νοιώσει έτοιμος να αναλάβει ολόκληρο το βάρος της ευθύνης.(Θ.Μ)

[ 3] Mihail Kogălniceanu (6 Σεπτεμβρίου 1817 – 1 Ιουλίου 1891) Ρουμάνος δικηγόρος , ιστορικός και πολιτικός. Ανέλαβε Πρωθυπουργός στις 11 Οκτωβρίου 1863 και αργότερα  Υπουργός των Εξωτερικών  υπό το Carol I. Υπηρέτησε αρκετές φορές  Υπουργός των Εσωτερικών υπό τον Cuza και το Carol  Διανοούμενος ,εκδότης της  Dacia Literară υπήρξε και καθηγητής  της  Academia Mihăileană. Όπως πολλοί ομοϊδεάτες του φιλελεύθεροι ο Kogălniceanu υπήρξε αντισημίτης και σαν υπουργός των Εσωτερικών στη Κυβέρνηση  Dimitrie Ghica προώθησε μέτρα για απελάσεις Εβραίων από τη χώρα ......
[  4]
[  5]

[ 6] Το Mănăstirea Dealu είναι ένα μοναστήρι του 15ου αιώνα 6 μόλις χιλιόμετρα βόρεια του Târgovişte.( Dâmboviţa). Η εκκλησία του μοναστηριού είναι αφιερωμένη στον Αγιο Νικόλαο και εκεί βρίσκεται ενταφιασμένο το κεφάλι του Μιχαήλ του Γενναίου. 

[ 7] Μιχαήλ ο Γενναίος(1558-19 Αυγούστου 1601) Πρίγκιπας της Βλαχίας (ως Μιχαήλ Β΄, 1593–1601), της Μολδαβίας (1600) και de facto ηγεμόνας της Τρανσυλβανίας (1599–1600). Θεωρείται  από τους Ρουμάνους Εθνικιστές σαν ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ήρωες της Ρουμανίας και στον εθνικό Ύμνο γίνεται αναφορά στο όνομά του. 

[ 8] Nicolae Filipescu (5 Δεκεμβρίου 1862 -30 Σεπτεμβρίου 1916.Φιλελεύθερος Ρουμάνος πολιτικός.Υπήρξε Δήμαρχος Βουκουρεστίου (Φεβρουάριος 1893-Οκτώβριος 1895 και Υπουργός πολέμου (29 Δεκεμβρίου 1910-27 Μαρτίου 1912) Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της εξόδου της χώρας στο πόλεμο στο πλευρό της Ανταντ.
[  9] Căpitan=λοχαγός
[10] Locotenent=υπολοχαγός

[11]
[12]
[13]
[14] Το 25ο Σύνταγμα Πεζικού  μαζί με το 13ο Σύνταγμα Πεζικού  σχημάτιζαν  τη 15η Ταξιαρχία η οποία υπαγόταν στην 8η Μεραρχία Πεζικού.
                                                                                                                                              Επιστροφή

                                                                                                                                                                                     

CORNELIU ZELEA CODREANU: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟΥΣ

6 Δεκεμβρίου 1935
Carmen Sylva

Λεγεωνάριοι 

Γράφω για τη  λεγεωναριακή μας οικογένεια. Για όλους τους λεγεωνάριους , του χωριού,του εργοστάσιου και του Πανεπιστήμιου .Αδιαφορώ για κάθε κανόνα που δεσμεύει τους συγγραφείς βιβλίων. Δεν έχω χρόνο. Γράφω βιαστικά από το πεδίο της μάχης δεχόμενος πολυμέτωπες επιθέσεις. Οι εχθροί   επιτίθενται ύπουλα  εναντίον μας και η προδοσία άρχισε το έργο της. Εδώ και δύο χρόνια  είμαστε στο έλεος μιας άθλιας λογοκρισίας .  Εδώ και δύο χρόνια τόσο το όνομά μας , όσο και η λεγεωναριακή μας ιδιότητα γίνονται ανεκτά από τις εφημερίδες μόνο σαν αντικείμενα διαπόμπευσης . Μια βροχή από αθλιότητες μας περιλούζει την ώρα που οι εχθροί χειροκροτούν, ελπίζοντας να εξαφανιστούμε.

Όμως όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι της  δειλίας , θα πεισθούν πολύ γρήγορα, όπως και τα αφεντικά τους , ότι όλες τις επιθέσεις , πάνω στις οποίες είχαν συγκεντρώσει τις ελπίδες τους να εκμηδενίσουν το λεγεωναριακό κίνημα , όλες οι ανησυχίες τους και όλες οι απεγνωσμένες προσπάθειές τους , θα παραμείνουν μάταιες απόπειρες. Οι λεγεωνάριοι δεν πεθαίνουν .Ευθυτενείς, ακίνητοι,ανίκητοι και αθάνατοι , ατενίζουν πάντα θριαμβευτές , τους παροξυσμούς  ενός ανίσχυρου μίσους.

Μου είναι αδιάφορη η γνώμη που μπορεί να έχει το μη λεγεωναριακό κοινό σχετικά με τις γραμμές που ακολουθούν και δεν μ΄ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που αυτές ενδεχομένως θα έχουν προκαλέσει σ΄εκείνο το κοινό

Εκείνο που εγώ θέλω , στρατιώτες άλλων ρουμανικών οριζόντων , είναι να αναγνωρίσετε μέσα από αυτά τα απομνημονεύματα το παρελθόν ενός εκάστου από σας , τις θυσίες που υποστήκατε και τα χτυπήματα που δεχθήκατε για χάρη του γένους (pentru neam).[1]

Γεμίστε τη καρδιά με φωτιά και αποφασιστικότητα  στη διάρκεια  του δύσκολου αλλά δίκαιου αγώνα που διεξάγετε , από τον οποίο όλοι μας έχουμε διαταγή να βγούμε είτε νικητές είτε νεκροί. Αυτή την ώρα  που γράφω η σκέψη μου είναι στραμμένη σε σας.  Σε  σας  που πρόκειται να πεθάνετε   λαμβάνοντας με τη  γαλήνη των αρχαίων Θρακών , το βάπτισμα του θανάτου .

Και σε κείνους ανάμεσά σας  που θα  πορευθείτε πέρα  από τους νεκρούς και τους τάφους τους,  κρατώντας στα χέρια τους τα δοξασμένα λάβαρα των Ρουμάνων.

Υποσημειώσεις:

[1]Στο πρωτότυπο κείμενο , ο Κοντρεάνου χρησιμοποιεί πολύ σπάνια τις λέξεις : patrie =πατρίδα και natzie= έθνος . Για να καταδείξει την  έννοια της "πατρίδας" και του " Έθνους" χρησιμοποιεί αντίστοιχα τις λέξεις tzara  =γη και neam= γένος. Το neam  μεταφράζεται  στην ιταλική γλώσσα  σαν stirpe  και στην αγγλική σαν people .Η λέξη tzara  =γη μπορεί να μεταφραστεί και σαν χώρα.

(Επιστροφή)

CORNELIU ZELEA CONDREANU: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΝEAMTZ

31 Αυγούστου 1931

Είκοσι ημέρες αργότερα , πληροφορήθηκα ότι είχε χηρέψει η βουλευτική έδρα στην επαρχία του Νeamtz (în judetul Neamt) [1] και ότι σύντομα θα ξαναγίνονταν εκλογές. Αφού μελέτησα την κατάσταση αποφάσισα να μπω στον αγώνα. Στις προηγούμενες εκλογές είχα πάρει στην περιφέρεια εκείνη 1200 ψήφους .Τώρα συμετείχαν στις εκλογές οι Φιλελεύθεροι, οι εθνικοαγροτικοί[2] σε κοινό ψηφοδέλτιο με τους averescanii [3], τους georgiştii[4] κλπ.

Ο τύπος ήθελε να δώσει εξαιρετική σημασία στις εκλογές αυτές γιατί ο αγώνας προαναγγελλόταν σκληρός και το αποτέλεσμά του θα επηρέαζε την τύχη της Κυβέρνησης[5]. Άρχισαν να παρατηρούνται συσπειρώσεις δυνάμεων , ο κόσμος έκανε τα προγνωστικά του , προβλέποντας οι μεν την νίκη για τους φιλελεύθερους οι δε για τους εθνικό-αγροτικούς .Στο αποκορύφωμα του αγώνα , παίρναν και έδιναν τα στοιχήματα. Περιττό να πούμε, ότι για μας δεν μιλούσε κανείς. Κανείς δεν σκεφτόταν να στοιχηματίσει για μας.

Στις 25 Ιουλίου έδωσα με τη σειρά μου τη διαταγή της κινητοποίησης . Εμείς όμως είχαμε φτάσει στα όρια , δεν διαθέταμε ούτε τα μέσα για να πληρώσουμε τα εκλογικά έξοδα. Γι αυτά, καθώς και για το τύπωμα των αφισών μας βοήθησε η οικογένεια Iesanu.

Στις 30 Ιουλίου βρισκόμουν στο Piatra Neamtz και περίμενα την άφιξη των ομάδων. Καθένας ερχόταν με όποιο τρόπο μπορούσε : με τα πόδια με το τραίνο με το κάρο.Τώρα άρχιζαν να μπαίνουν πιο δυναμικά στον αγώνα τα στοιχεία που είχαν μεγαλώσει μέσα στις αδελφότητες[6] ,τα οποία σχημάτιζαν ομάδες κάτω από τη διοίκηση των μεγαλύτερων σε ηλικία λεγεωνάριων . 

Με τη βοήθεια του χάρτη , ανέθεσα σε κάθε ομάδα ένα συγκεκριμένο τομέα. Ο αριθμός των δικών μας που συμμετείχαν στον αγώνα έφτασε σε ένα σύνολο 100 στελεχών. Ξεκίνησαν με τα πόδια, με μια απέραντη πίστη παρά το γεγονός ότι δεν γνώριζαν ούτε τι θα φάνε ούτε που θα κοιμηθούνε. Θα τους φρόντιζε ο θεός και θα εκπαιδεύονταν από την ανάγκη .

Η ομάδα Banica με το καθηγητή Matei Cosma στην οποία θα προστίθενταν και εκείνοι του Cimpul Lung ξεκίνησε για το Brosteni '

Η ομάδα Ţocu για το Răpciuni, 

η ομάδα Crânganu για το Bicaz, 

οι Victor Silaghi, Jorjoaia, και Stelescu για το Tg. Neamţ, 

οι Banea, Ventonic, Ifrim, και Mihail David για το Bălţăteşti, 

ο Popovici για το Roznov, 

ο Păduraru μαζί με τους Romaşcanii, Hristache Solomon και μηχανικός Blănaru για το Buhuşi,

ο Doru Belimace και Răţoiuγια το Crăcăoani, 

ο Valeriu Ştefănescu, η οικογένεια Mihai Crăciun και ο Stelian Teodorescu για το Războeni. 

Στο πλευρό τους ο prof. Ion Z. Codreanu οργάνωνε συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία της judeţului.

Εδώ και εκεί υπήρχαν και κάποια cuiburi λεγεωνάριων υπό τη καθοδήγηση των : Herghelegiu, Tărâţă, Platon, Loghin, David, Nuţă, Mihai Bicleanu, Ungureanu, Olaru V. Ambrozie, Macovei κλπ.

Οι ομάδες άρχισαν να κάνουν μεροκάματα για να κερδίσουν το φαγητό τους και πολύ σύντομα κέρδισαν την αγάπη των χωρικών.Οι εθνικοαγροτικοί ήρθαν με πολλά αυτοκίνητα, μόνο για το κόμμα τους έφτασαν στην εκλογική περιφέρεια για λόγους προπαγάνδας , 7 πρώην υπουργοί . Το ίδιο να λεχθεί και για τους φιλελεύθερους. 

Από όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, οι ιερείς αποδείχθηκαν οι πιο χλιαροί. Στις επαρχίες όπου οι σταυροί των εκκλησιών γκρεμίζονταν , μπροστά στη κυριαρχία των άθεωνκαι ιουδαιοποιημένων πολιτικάντηδων στα πλαίσια ενός αγώνα που εμείς μόνο στο όνομα του σταυρού ,με το πρόσωπο ακάλυπτο ερχόμασταν να αντιμετωπίσουμε το άθεο τέρας , οι παπάδες της επαρχίας με εξαίρεση 3 ή 4 τάχθηκαν εναντίον μας. 

Τη τελευταία εβδομάδα όφειλα να συντονίσω τις δυνάμεις μου εν όψει της τελικής μάχης ΄ διαθέταμε 6 ισχυρούς τομείς και 10 αδύναμους. Στη συζήτηση που είχα με τους αρχηγούς των ομάδων , αυτοί υποστήριζαν ότι από τη στιγμή που διαθέταμε 6 ισχυρούς τομείς μπορούσαμε να αφαιρέσουμε δυνάμεις από αυτούς για να ενισχύσουμε τους αδύναμες. Ήταν μια θέση λανθασμένη που μπορούσε να προκαλέσει την απώλεια της μάχης.

Προχώρησα ακριβώς αντίθετα συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις στα ισχυρότερα σημεία μου αφήνοντας στα άλλα μόνο μικρές ομάδες παρενόχλησης. Οι αντίπαλοι όλοι κινήθηκαν λανθασμένα , και συγκεντρώθηκαν στα στα ισχυρότερα σημεία μου ' το αποτέλεσμα ήταν να δώσουμε τη μάχη εμείς στα ισχυρότερα σημεία μας και οι αντίπαλοι ,στα πιο αδύναμα γι αυτούς σημεία.

Εκμηδενίστηκαν . Εγώ συγκέντρωσα σε αυτές τις 6 τοποθεσίες 1.000 ψήφους για κάθε περιοχή και οι άλλοι 200 το πολύ 300. Ταυτόχρονα στις ισχυρότερες περιοχές τους , στερούμενοι ικανοποιητικής άμυνας , διαλύθηκαν από τις ομάδες μας.

Την ημέρα της ψηφοφορίας ,με τη συνοδεία του Τοtu ξεκίνησα πρωί με ένα γρήγορο αυτοκίνητο και επισκέφτηκα τα 15 από τα 16 εκλογικά τμήματα.Την νύχτα, τα μεσάνυχτα έγινε γνωστό το αποτέλεσμα που προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό στους αγρότες και στις ομάδες των Λεγεωνάριων προς μεγάλη θλίψη των πολιτικάντιδων και των Εβραίων. Η Φρουρά είχε κερδίσει 11.300 ψήφους οι Φιλελεύθεροι 7.000 οι Εθνικοαγροτικοί με τους Αβαρεσκιανούς 6.000 οι άλλοι πολύ λιγότερους. ΄Έτσι , στο πρώτο αγώνα σε ανοικτό πεδίο ενάντια στις συνασπισμένες δυνάμεις των πολιτικάντηδων , οι Λεγεωνάριοι αν και περιορισμένοι σε αριθμό και διαθέτοντας μέσα ασυγκρίτως λιγότερα , κατάφεραν να πετύχουν τη νίκη , σκορπίζοντας το πανικό ανάμεσα στους αντιπάλους.

Επιστροφή

CORNELIU ZELEA CODREANU: H ΛΕΓΕΩΝΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Μπροστά σε παρόμοια κατάσταση αποφάσισα να μη προσχωρήσω ούτε στη μία ούτε με την άλλη ομάδα[1], να μην υποκύψω ,  αλλά να ξεκινήσω την οργάνωση  της νεολαίας , κάτω από δική μου ευθύνη  , σύμφωνα με όσα πρόσταζαν η ψυχή και τη λογική μου ( după sufletul şi capul meu) και να συνεχίσω τον αγώνα, να μη συνθηκολογήσω.

Μέσα σε παρόμοιες ανησυχίες  και  αβεβαιότητες , θυμηθήκαμε  την Εικόνα (ne-am adus aminte de icoana) που μας είχε προστατεύσει στη φυλακή του  Văcăreşti.

Αποφασίσαμε να πυκνώσουμε τις γραμμές μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα  κάτω από τη προστασία αυτής της Άγιας εικόνας. Για το σκοπό αυτό , τη μεταφέραμε  στο căminul[2], στο  Iaşi, από το  αλτάριο (altarul) της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα όπου την είχαμε τοποθετήσει  πριν από 3 χρόνια.

Η ομάδα του "Văcăreşti" υιοθέτησε την ιδέα μου αμέσως. Ύστερα από κάποιες ημέρες συγκάλεσα στο  Iaşi για τη Παρασκευή  24 Ιουνίου  1927, ώρα 10 το βράδυ στο δωμάτιό μου στην οδό  Florilor No.20, τους  Văcăreşteni και εκείνους τους λίγους  φοιτητές που παρέμεναν ακόμα κοντά μας.

Σε ένα βιβλίο πρακτικών  είχα γράψει λίγα λεπτά πριν την ακόλουθη ημερήσια διάταξη με αύξοντα αριθμό 1.:

"Astăzi, Vineri 24 iunie 1927 (Sf. Ioan Botezătorul), ora zece seara, se înfiinţează: "LEGIUNEA ARHANGHELULUI MIHAIL", sub conducerea mea. Să vină în aceste rânduri cel ce crede nelimitat. Să rămână în afară cel ce are îndoieli. "Fixez ca şef al gărzii de la Icoană pe Radu Mironovici."Corneliu Zelea Condreanu[3]

Αυτή η πρώτη συνεδρίαση  κράτησε ένα λεπτό,  όσο χρειάστηκε για να γίνει η ανάγνωση της παραπάνω διαταγής, και στη συνέχεια αποσύρθηκαν ,για να αναλογιστούν  αν αισθάνονταν αρκετά αποφασισμένοι  και δυνατοί πνευματικά  για να συμμετάσχουν σε μια τέτοια οργάνωση, όπου κανένα πρόγραμμα δεν υπήρχε : μοναδικό πρόγραμμα ήταν εκείνο της ζωής του αγώνα όπως την είχα μέχρι τότε ζήσει εγώ και οι σύντροφοί μου στη φυλακή.(singurul program fiind viaţa mea de lupte de până atunci şi a camarazilor mei de închisoare.)

Ακόμα και για την ομάδα των Văcăreşti" θέλησα να τους αφήσω χρόνο  να σκεφτούν και να εξετάσουν  τη συνείδησή τους , να εντοπίσουν τυχόν αμφιβολίες , μια που  από τη στιγμή που θα έμπαιναν στη Λεγεώνα θα ήσαν υποχρεωμένοι να βαδίσουν μπροστά, δίχως δισταγμούς για μια ολόκληρη ζωή. Η ψυχική διάθεση από την οποία ξεπήδησε η Λεγεώνα ήταν η ακόλουθη: δεν μας ενδιέφερε αν θα κερδίζαμε  , αν σωριαζόμασταν ηττημένοι, ή πεθαίναμε , ο σκοπός μας ήταν   να βαδίσουμε ενωμένοι μπροστά.

Προχωρώντας λοιπόν έτσι υπό τη σκέπη του  Θεού και το δίκαιο του ρουμανικού γένους , αδιάφορο  τι μας επιφύλασσε η μοίρα , η ήττα ή ο θάνατος, θα ήταν καλοδεχούμενα γιατί θα  απέδιδαν   καρπούς  προς όφελος  του γένους μας. 

Sunt înfrângeri şi sunt morţi care trezesc un neam la viaţă, după cum sunt şi biruinţe dintre acelea care-l adorm,[5]  είπε κάποτε ο καθηγητής  Iorga [6]

 *** 

Το ίδιο βράδυ και στο ίδιο βιβλίο πρακτικών συνέταξα μια επιστολή με παραλήπτη το Καθηγητή Cuza και μια άλλη για το Καθηγητή Şumuleanu.Το επόμενο πρωί όλοι εμείς οι Văcăreştenii" πήγαμε στο σπίτι του Καθ Cuza στην οδό Corescu No. 3. 

Ύστερα από τόσα χρόνια αγώνων και δύσκολων δοκιμασιών, πηγαίναμε τώρα να τον αποχαιρετίσουμε και να του ζητήσουμε να μας απαλλάξει από τον όρκο μας .Ο καθ. Cuza μας υποδέχτηκε στο ίδιο δωμάτιο που είχε γίνει η βάπτισή μου 28 χρόνια πριν . Εδώ ενώ αυτός στεκόταν όρθιος από τη μια πλευρά του γραφείου και εμείς από την άλλη , του διάβασα τη παρακάτω επιστολή. 

Κύριε Καθηγητά. Ερχόμαστε εδώ σε σας για τελευταία φορά για να σας αποχαιρετίσουμε και για να σας παρακαλέσουμε να μας απαλλάξετε από κάθε προηγούμενο όρκο Στον δρόμο που τώρα ακολουθείτε ,εμείς δεν μπορούμε να σας ακολουθήσουμε , γιατί ακριβώς έχουμε πάψει πλέον να πιστεύουμε σ΄ αυτόν . Δεν μπορούμε να βαδίζουμε δίχως πίστη γιατί ακριβώς αυτή η πίστη μας έδωσε όλο αυτόν τον ενθουσιασμό για τον αγώνα. Παρακαλώντας να μας απαλλάξετε από κάθε όρκο εξακολουθούμε να δίνουμε τον αγώνα μόνοι μας. Σύμφωνα με τις επιταγές του πνεύματος και της καρδιάς μας.

Ο καθηγητής Cuza απάντησε με τα παρακάτω λόγια:

-Αγαπητοί μου, σας απαλλάσσω από κάθε όρκο και σας συμβουλεύω τώρα που βαδίζετε πλέον μόνοι σας στη ζωή να μη κάνετε λάθη. Γιατί ειδικά στη πολιτική τα λάθη πληρώνονται ακριβά. Έχετε μπροστά σας το παράδειγμα των λαθών που έγιναν από τη πολιτική του Petre Carp [8] και πόσο του στάθηκαν μοιραία. Από τη πλευρά μου εγώ σας εύχομαι κάθε καλό .

Στη συνέχεια άπλωσε το χέρι σε καθένα από μας και αποχωρήσαμε.

***

Θεωρήσαμε  σωστό να συμπεριφερθούμε με το τρόπο αυτό, μια που κατά την άποψή μας αποτελούσε το δρόμο της τιμής, που η ποιότητά μας σαν μαχητών αξίωνε . Στη συνέχεια  πήγαμε στο καθηγητή Şumuleanu, στην οδό Săulescu και διαβάσαμε και σ αυτόν μια επιστολή, συντεταγμένη  με τους ίδιους σχεδόν όρους , μέσα από την οποία πληροφορούσαμε  τους Statutari"[9],  ότι ούτε αυτούς μπορούσαμε να ακολουθήσουμε και ότι η πρόθεσή μας ήταν  να τραβήξουμε από δω και μπρος το δικό μας δρόμο στη ζωή. Φεύγοντας νοιώσαμε  μια απέραντη μοναξιά στη καρδιά. Είχαμε απομείνει πλέον μόνοι , σαν μέσα σε έρημο' έπρεπε να ανοίξουμε με τις δικές μας μόνο δυνάμεις  το δρόμο στη ζωή.

Συσπειρωθήκαμε  ακόμη περισσότερο γύρω από την εικόνα. Όσο μεγάλες και αν ήταν οι δυσκολίες , όσο ισχυρότερα και βαρύτερα  τα χτυπήματα πάνω μας, τόσο μεγαλύτερη προστασία θα βρίσκαμε  κάτω από την ασπίδα του Αρχάγγελου Μιχαήλ  και τη σκιά του σπαθιού του. Για μας δεν ήταν μια απλή απεικόνιση, αλλά τον νοιώθαμε ζωντανό και εκ περιτροπής φρουρούσαμε την εικόνα , μέρα και νύχτα, με το καντήλι αναμμένο. (cu candela aprinsă).

***

Υποσημειώσεις κεφαλαίου 

[1]
[2]

[3] "Σήμερα . Παρασκευή 24 Ιουνίου 1927 εορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στις 10 μ.μ ιδρύεται η Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ κάτω από την προσωπική μου καθοδήγηση . Είθε αυτός που θα ενταχθεί στις γραμμές μας να διαθέτει  ακλόνητη πίστη. Είθε αυτός που ακόμα και τώρα αμφιταλαντεύεται  να παραμείνει εκτός. Με το παρόν έγγραφο ονομάζω τον Radu Mironovici, αρχηγό της Φρουράς της Εικόνας . Corneliu Zelea Condreanu 
[4]

[5]Υπάρχουν ήττες  και υπάρχουν νεκροί  που επαναφέρουν ένα γένος στη ζωή, όπως υπάρχουν και νίκες που αποκοιμίζουν  
[6]
[7]
[8]Petre Carp (1837-1918) 
[9]"Καταστατικοί"

Επιστροφή

CORNELIU ZELEA CONDREANU: ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Ολόκληρη η κοινωνική ιστορία των  ανθρώπων [1]  είναι γεμάτη από αγώνες, που θεμελιώνονται πάνω σε  δύο μεγάλες αρχές, που τείνουν να επικρατήσουν , η μία σε βάρος της άλλης ' στην αρχή της εξουσίας και στην αρχή της ελευθερίας.

Η εξουσία προσπάθησε να επεκταθεί σε βάρος της ελευθερίας και αυτή με τη σειρά της  προσπάθησε να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την  αρχή της εξουσίας. Αντιπαρατιθέμενες , το μόνο που τελικά καταφέρνουν είναι να συγκρουσθούν.

Κάθε προσπάθεια προσανατολισμού ενός κινήματος  προς τη κατεύθυνση της μιας ή της άλλης αρχής, σημαίνει τη διαιώνιση της  παλιάς τακτικής  των ταραχών και των κοινωνικών πολέμων' σημαίνει  διαιώνιση από τη μία πλευρά, της τακτικής  της τυραννίας , της καταπίεσης και της αδικίας, και από την άλλη, διαιώνιση της τακτικής των αιματηρών εξεγέρσεων και της διαρκούς  συγκρούσεως.

Σε αυτό το σημείο  θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή όλων των λεγεωνάριων και ιδιαίτερα των  νεοτέρων, ώστε, από παρεξήγηση, να μην  αποκλίνουν από τη γραμμή του Κινήματος.

Έχω παρατηρήσει σε πολλές περιπτώσεις, ότι μόλις  ένας λεγεωνάριος αποκτήσει  ένα αξίωμα  επενδύει  όλη του την ύπαρξη με τη δοθείσα '' εξουσία », και αποδεσμεύεται από όλα όσα τον συνέδεαν μέχρι τότε, με τους συντρόφους , νοιώθοντας την ανάγκη να " επιβληθεί " με χρήση μάλιστα αυταρχικής μεθοδολογίας. 
Το κίνημα των λεγεωνάριων δεν βασίζεται αποκλειστικά, ούτε στην αρχή της εξουσίας ούτε σε εκείνη της ελευθερίας. Θεμελιώνεται πάνω στην  αρχή της αγάπης, στην οποία έχουν  τις ρίζες τους, τόσο η  ελευθερία όσο και η εξουσία.
Η αγάπη αντιπροσωπεύει τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο αρχών, της εξουσίας και της ελευθερίας. Η αγάπη βρίσκεται στη μέση και πάνω από αυτές , συλλέγοντας ότι καλύτερο και οι δύο διαθέτουν, εξαλείφοντας παράλληλα τις μεταξύ τους αντιπαλότητες.
Η αγάπη δεν μπορεί να δημιουργήσει  ούτε τυραννία ούτε καταπίεση ούτε  αδικία, ούτε αιματηρή εξέγερση ούτε εμφύλιο πόλεμο. Ποτέ δεν μπορεί να σημαίνει σύγκρουση. Υπάρχει όμως μια υποκριτική αντίληψη της αρχής της αγάπης, που ασκείται από τυράννους και  Εβραίους, οι οποίοι συνεχώς και και με τρόπο συστηματικό επικαλούνται το αίσθημα της αγάπης των άλλων, ώστε να μπορούν να μισούν και να καταπιέζουν ανενόχλητοι.
Πραγματική αγάπη σημαίνει ειρήνη στις  ψυχές, στην κοινωνία και στον κόσμο.
Η ειρήνη δεν εμφανίζεται πλέον σαν μια ταπεινή έκφραση μιας  μηχανικής και ψυχρής ισορροπίας μεταξύ των δύο αρχών : εξουσία και ελευθερία - καταδικασμένων σε αιώνιο πόλεμο , δηλαδή σε αδυναμία εξισορρόπησης. 
Την ειρήνη δεν θα τη φέρει η δικαιοσύνη αλλά μόνο η καλοσύνη και η αγάπη, γιατί η δικαιοσύνη είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοσθεί με τρόπο απόλυτο και αν ακόμη βρισκόταν ένας μηχανισμός που θα εξασφάλιζε  τη τέλεια εφαρμογή της,  ο άνθρωπος ατελής όπως είναι,  σε αδυναμία να τη κατανοήσει και να την εκτιμήσει , θα παρέμενε ένας αιώνιος ανικανοποίητος.

Η αγάπη είναι το κλειδί  της ειρήνη που ο Σωτήρας έδωσε σε όλα τα γένη του κόσμου. Και αυτά, ύστερα από τα σφάλματα τους.εξετάζοντας και δοκιμάζοντας τα πάντα , οφείλουν στο τέλος να παραδεχθούν ότι πέρα από την αγάπη  που ο θεός έσπειρε στις ψυχές των ανθρώπων, με τη μορφή σύνθεσης όλων των ανθρώπινων  αρετών, με τη μεσολάβηση του ίδιου του Σωτήρα Ιησού Χριστού  τον οποίο τοποθέτησε υπεράνω κάθε αρετής , δεν υπάρχει τίποτα άλλο σε θέση  να μας προσφέρει  ηρεμία και ειρήνη.

Όλες οι άλλες αρετές έχουν τη ρίζα τους στην αγάπη: η πίστη και η εργασία, η τάξη και η πειθαρχία.

Με τι τρόπο υπέροχο και σοφό μιλάει ο Απόστολος Παύλος!
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. ² καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. ³ καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ⁴ Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, ⁵ οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, ⁶ οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· ⁷ πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ⁸ Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.  (Προς Κορινθίους Ι, 13, 1-8).
Αυτή είναι η αφετηρία του κινήματός μας. Δεν ξέρω πως μπορώ να σας παρακινήσω περισσότερο ,να καλλιεργήσετε την αγάπη, εσείς που δίνετε και εσείς που λαμβάνετε διαταγές. Κάτι τέτοιο όμως θα δώσει απίστευτες και άπειρες δυνατότητες στον αγώνα για την επίλυση όλων των δύσκολων ζητημάτων που  προκύπτουν.
Η πειθαρχία είναι ένα δικό μας όριο, τόσο για να προσαρμοζόμαστε στους ηθικούς κανόνες της ζωής, όσο και για να είμαστε συνεπείς με τη θέληση του αρχηγού. 

Όπου δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει λεγεωναριακή ζωή. Παρατηρείστε μια στιγμή αυτή τη λεγεωναριακή ζωή, και κατανοήσετε εκείνο που μας συνδέει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, γέρους και νέους.

Η αγάπη όμως δεν απαλλάσσει κανένα από  την υποχρέωση να είναι πειθαρχημένος όπως με τον ίδιο τρόπο δεν απαλλάσσει κανένα από την υποχρέωση να εργάζεται ή να είναι συνεπής.

Στην πρώτη περίπτωση την εφαρμόζουμε για να σκαρφαλώσουμε στις κορυφές της ζωής, στη δεύτερη περίπτωση για να συμβάλουμε στην επιτυχία στον αγώνα: με τη φύση ή εναντίον των εχθρών.

Μπορεί να υπάρχουν εκατό άνδρες που να  αγαπούν ο ένας τον άλλο με αγάπη αδελφική . Αλλά όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν ένα θέμα από κοινού, είναι πιθανό ότι ο καθένας έχει διαφορετική γνώμη. Εκατό διαφορετικές απόψεις δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσουν, η αγάπη από μόνη της δεν μπορεί να τους καταστήσει νικητές. Είναι απαραίτητη η πειθαρχία Για να υπάρξει νίκη , απαραίτητη προϋπόθεση  είναι ότι ο καθένας θα υιοθετήσει μια  μόνο  άποψη, εκείνη του εμπειρότερου όλων, του αρχηγού.

Η πειθαρχία είναι η εγγύηση της νίκης, γιατί εξασφαλίζει την ενότητα της προσπάθειας. 

Υπάρχουν δυσκολίες που μόνο ένα ολόκληρο γένος ενωμένο, υπάκουο κάτω από κοινή διοίκηση , μπορεί να νικήσει. Ποιος μπορεί να είναι  τόσο ηλίθιος που σε μία παρόμοια περίπτωση θα αρνηθεί να συμμετάσχει  στη κοινή προσπάθεια, ισχυριζόμενος, ότι η πειθαρχία θα υποβίβαζε τη προσωπικότητά του! 

Σε παρόμοιες  περιπτώσεις, όταν το γένος απειλείται και όταν η φύση των πραγμάτων μας αναγκάζει  να υποστούμε πληγές , να χάσουμε τη ζωή και την οικογένεια , να  θέσουμε σε κίνδυνο το μέλλον των παιδιών, να παραιτηθούμε από οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη γη προκειμένου να το σώσουμε , είναι τουλάχιστον γελοίο να μιλάμε για «υποβιβασμό της προσωπικότητας». 

Η πειθαρχία δε μας υποβιβάζει γιατί αυτή η ίδια μας καθιστά νικητές. Και αν οι νίκες κατακτώνται μόνο με τη θυσία , η πειθαρχία είναι η πιο μικρή από όλες τις θυσίες που ένας άνθρωπος μπορεί να υποστεί για τη νίκη του γένους του.

Αν η πειθαρχία είναι μια πράξη αυταπάρνησης , μια θυσία , που δεν μειώνει κανένα , γιατί κάθε θυσία εξυψώνει , δεν υποβιβάζει. 

Επειδή αυτό το γένος μας συναντά στη πορεία του γιγάντιες δυσκολίες που πρέπει να ξεπεραστούν κάθε Ρουμάνος οφείλει να λάβει την εκπαίδευση της πειθαρχίας της υπακοής και τη συνείδηση ότι με το τρόπο αυτό συνεισφέρει στη νίκη του αύριο.

Δίχως ομοψυχία δεν υπάρχει νίκη. Και δεν υπάρχει ομοψυχία δίχως πειθαρχία.Για το λόγο αυτό το γένος μας οφείλει να καταδικάσει και να θεωρήσει σαν εχθρική πράξη κάθε παρέκκλιση από τη σχολή της πειθαρχίας , σαν κάτι που θέτει σε κίνδυνο τη νίκη του και τη ζωή του.

Υποσημιώσεις:

[1] Στο πρωτότυπο κείμενο  istoria socială a omeniri . Σκόπιμα αντί για " ιστορία της ανθρωπότητας" χρησιμοποιώ τον όρο "ιστορία των ανθρώπων."

[2] Εάν υποθέσωμεν ότι ομιλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπην, έγινα όμοιος προς τον άψυχον χαλκόν, που βουίζει, όταν τον κτυπούν, ή προς το κύμβαλον, που βγάζει θορυβώδη και χωρίς σημασίαν ήχον.2 Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και εάν γνωρίζω όλα τα μυστικά σχέδια των βουλών του Θεού και έχω όλην την γνώσιν, που ειμπορεί να αποκτήση ο άνθρωπος, και εάν έχω κάθε βαθμόν πίστεως, ώστε να μεταθέτω και βουνά ακόμη, δεν έχω όμως αγάπην, δεν είμαι τίποτε. 3 Και εάν διαθέσω όλα τα υπάρχοντά μου δια να θρέψω με ψωμιά τους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου δια να καώ, δεν έχω ομως αγάπην, δεν ωφελούμαι τίποτε από τας θυσίας αυτάς. 4 Εκείνος, που έχει την αγάπην, είναι μεγαλόψυχος, ανεκτικός και με πλατειά καρδιά, γίνεται ευεργετικός και ωφέλιμος, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν ξιππάζεται και δεν φέρεται με αλαζονείαν και προπέτειαν, δεν φουσκώνει από οίησιν και υπερηφάνειαν, 5 δεν πράττει τίποτε το άσχημον, δεν ζητεί τα ιδικά της συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμόν και οργήν, δεν σκέπτεται ποτέ κακόν κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακόν που έπαθε από αυτόν. 6 Δεν χαίρει, όταν βλέπει να γίνεται κάτι άδικον, χαίρει δε οταν βλέπη την αλήθειαν να επικρατή. 7 Σκεπάζει όλας τας ελλείψεις του πλησίου και δεν τον διαπομπεύει δι' αυτάς, σχηματίζει ευμενή πεποίθησιν υπέρ του αγαπωμένου εις όλα, και όταν ευρίσκεται ενώπιον παρεκτροπών του πλησίον ελπίζει, ότι από όλας αυτάς θα διορθωθή ούτος, εις όλα δεικνύει υπομονήν δια τον πλησίον. 8 Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει πάντοτε βεβαία και ισχυρά, ακόμη και μετά τον θάνατόν μας. Είτε προφητείαι υπάρχουν τώρα ως χαρίσματα του Πνεύματος, θα καταργηθούν είτε χαρίσματα γλωσσών υπάρχουν, και αυτά θα παύσουν, είτε γνώσις υπάρχει θα καταργηθή και αυτή. http://kato-ampelokipoinews.blogspot.gr/2013/08/photos.html

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ 25.Δ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΡΙΣΤΕΑ . O ΤΥΦΛΟΣ ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ, METATΡΕΠΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ NICOLAE IORGA ΣΕ ΑΚΟΥΣΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ. ΔΥΟ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ.

Το πέρασμα από τη πρώτη κυβέρνηση Κριστέα στη δεύτερη [1], γίνεται στα πλαίσια ενός ευρύτατου ανασχηματισμού. Όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί αποσύρονται διακριτικά και στα κρίσιμα υπουργεία, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εμφανίζονται καινούρια ονόματα. Σ΄αυτές τις ελάχιστες εξαιρέσεις συγκαταλέγεται και ο υπουργός Εσωτερικών Armand Călinescu , ο οποίος όχι μόνο διατηρεί την ευθύνη του υπουργείου του, αλλά αναλαμβάνει και εκείνο του Εργασίας, Υγείας και Κοινωνικής Προστασίας που μέχρι τότε διαχειριζόταν ο Ion Costinescu[2]. Ένας άλλος, ο Mircea Cancicov , παραμένει αμετακίνητος στο Υπουργείο των Οικονομικών αλλά το δεύτερο υπουργείο που κρατούσε, εκείνο της Δικαιοσύνης, καλείται να το παραδώσει στο Victor Iamandi [3], ορκισμένο εχθρό των Λεγεωνάριων , ο οποίος με τη σειρά του παραδίδει τα δύο δικά του υπουργεία, το Εθνικής εκπαίδευσης και Θρησκευτικών υποθέσεων και τεχνών, στο Nicolae Colan.[4] Αντίθετα στο υπουργείο Εξωτερικών ο εγγυητής της Αγγλογαλλικής φιλίας Gheorghe Tătărescu ενημερώνεται , όχι δίχως έκπληξη, ότι το σημαντικό έργο του θα το συνεχίσει ο μέχρι τότε υφυπουργός του Nicolae Petrescu-Comnen[5] Έκπληξη μεγάλη αποτελεί η "καρατόμηση" του πολλά υποσχόμενου στρατηγού Ion Antonescu [6]. Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας περνά τώρα στα χέρια του του Gheorghe Argeşanu[7] και το Αεροπορίας και Ναυτικού στα χέρια του Paul Teodorescu [8] του μέχρι χθες υφυπουργού της εθνικής Άμυνας . Αλλαγές καταγράφονται τόσο στο Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών, όσο και στο υπουργείο Εργασίας . Στο πρώτο ο Constantin Angelescu[9] παραδίδει τη θέση του στο Mihail Ghelmegeanu [10] , στο δεύτερο ο Voicu Niţescu [11] κάνει το ίδιο με το Mihai Ralea [12]. Απαλλαγμένος από τις προηγούμενες πολιτικές του δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, ο Nicolae Iorga έχει στη διάθεσή του όλο το χρόνο για να ασχοληθεί με την προσωπική πλέον αντιπαράθεσή του με το Κοντρεάνου και τους συντρόφους του της Σιδηράς Φρουράς. Την επομένη της δεύτερης επιστολής Κοντρεάνου και την ίδια ακριβώς ημέρα που ορκίζεται η νέα κυβέρνηση , περνά το κατώφλι της Εισαγγελίας, έχοντας στο χαρτοφύλακά του ένα αντίτυπο της εφημερίδας "Ρουμανικός λαός " . Εκθέτει στο δικαστικό λειτουργό τα γεγονότα με το τρόπο που ο ίδιος τα αντιλαμβάνεται , ζητά να μελετηθούν με προσοχή τα όσα περιγράφει στην δημοσιευμένη επιστολή του , ομολογεί βαρύτατα προσβεβλημένος και το σημαντικότερο νοιώθει τη ζωή του να απειλείται άμεσα από τους σιδηροφρουρούς δολοφόνους.

Gheorghe Tătărescu 

Κανείς δεν διανοείται να τον αμφισβητήσει. Απεναντίας όλοι τον αντιμετωπίζουν με απόλυτη κατανόηση. Η κατάθεση μιας μήνυσης για συκοφαντική δυσφήμιση βάζει σε κίνηση το πολυπλόκαμο μηχανισμό της Δικαιοσύνης. Ενήμερος ο Călinescu για το διάβημα Γιόργκα συντονίζει παρασκηνιακά και τα δικά του βήματα. Το κόμμα "Όλα για τη πατρίδα" όπως και τα άλλα πολιτικά κόμματα έχει αυτοδιαλυθεί αλλά ο ίδιος έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι οι εσωτερικές δομές του μηχανισμού του, παραμένουν σε εγρήγορση. Σε καθεστώς παρανομίας αυτοί οι μηχανισμοί , ανεξέλεγκτοι πλέον σε αυτόνομα κέντρα , μπορούν να οδηγήσουν σε οδυνηρές και απρόβλεπτες συμπεριφορές . Γι αυτό το λόγο το κράτος οφείλει να προλάβει. H αστυνομία παίρνει συγκεκριμένες εντολές. Από τις αρχές Απριλίου, επικαλούμενη χίλιες δύο δικαιολογίες παραβιάζει τα κλειστά πολιτικά γραφεία , τόσο στη Πρωτεύουσα όσο και στις πλέον απομακρυσμένες περιοχές της χώρας,προχωρεί απροκάλυπτα σε κατασχέσεις αρχείων και άλλου υλικού. Οι φήμες κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα . Η μήνυση του καθηγητή απλά επιταχύνει τα γεγονότα...... 

Nicolae Iorga 

Στο μεταξύ η νέα κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων και στις 31 Μαρτίου , το πρακτορείο Ροντάρ, προφανώς σε διατεταγμένη υπηρεσία, δίνει το στίγμα των προθέσεων της: 

"Η προηγούμενη κυβέρνησις πραγματοποίησε ριζικήν μεταβολήν εις την σύνθεσιν του Κράτους δια του καταρτισμού ενός νέου Συντάγματος , το οποίον ενέκρινεν ολόκληρος η χώρα με καταπλήσσσουσαν πλειοψηφίαν. Η νέα κυβέρνησις αυτή είνε περισσότερον δυναμική, αποτελουμένη από νεώτερα ομοιογενή στοιχεία.

Η νέα κυβέρνησις θα επιφέρη τα απαιτούμενα μέτρα εις την κρατικήν μηχανήν δια την αναδιοργάνωσιν των κρατικών υπηρεσιών συμφώνως προς τας υποδείξεις της πείρας και θα εφαρμώση νέα μέτρα δια την πρόσληψιν των δημοσίων υπαλλήλων. Θα πραγματοποιήση την βελτίωσιν των συσστημάτων της τοπικής διοικήσεως, θα επιβάλη αυστηρόν έλεγχον εις τα δημόσια οικονομικά, θα καθορίση σαφώς τας ευθύνας των προισταμένων των τοπικών διοικήσεων , θα επιδιώξη την εξόντωσιν πάσης πολιτικής κλίκας .Θα εφαρμόση επίσης διάφορα συγχρονισμένα συστήματα , αποδειχθέντα χρήσιμα εκ της πείρας των πραγμάτων. Τοιουτοτρόπως ιδρύεται ανώτατον οικονομικόν συμβούλιον περιλαμβάνον τους διαπρεπεστέρους εκ των οικονομολόγων της χώρας, το οποίον θα καθορίση το σχέδιον εργασίας δια μακράν περίοδον ετών. 

Ιδιαιτέρως θα επιδιωχθή η ενίσχυσις των στρατιωτικών δυνάμεων, η αναπτυξις της γεωργίας , η βελτίωσις των συγκοινωνιών και της δημοσίας υγείας.

Ιδιαιτέρα μέριμνα θα ληφθή δια τους χωρικούς και τους εργάτας. Θα επιδιώξη την ανύψωσιν του εθνικού ρουμανικού στοιχείου. 

Η εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας βασιζομένη εις τας μονιμους εθνικάς αρχάς και αποβλέπουσα εις την διατήρησιν τη ειρήνης και την άμυναν του πατρίου εδάφους εντός των οριστικών συνόρων θα τελή υπό την ανωτάτην διοίκησιν του Μονάρχου. 

Η πολιτική αύτη βασίζεται επί των πατροπαραδότων συμμαχιών και των φιλικών σχέσεων με όλα τα κράτη και ιδίως με τα γειτονικά"[20] 

Στις 7 Απριλίου ο καινούριος υπουργός των Εξωτερικών Nicolae Petrescu-Comnen σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις καλεί τους δημοσιογράφους και δηλώνει:
"Η κυβέρνησις της οποίας έχω την τιμήν να αποτελώ μέλος θα διατηρήση την εξωτερικήν πολιτικήν της χώρας επί των πατροπαραδότων αυτής γραμμών..Ο κυριώτερος σκοπός των ενεργειών μου θα είνε όπως η ειρήνη διατηρηθή εντός του ανεπάφου πλαισίου των αιωνίων μας συνόρων και προς τον σκοπόν αυτόν θα προσπαθήσω να ενισχύσω τους συμμαχικούς και φιλικούς μας δεσμούς επιζητών ταυτοχρόνως ν' αναπτύξω τας σχέσεις μας μεθ' όλων των κρατών και ιδία των γειτόνων.[21]
Στις 13 Απριλίου προφανώς σε μια προσπάθεια βολιδοσκόπησης της κοινής γνώμης , η Κυβέρνηση διατάζει το κλείσιμο των εφημερίδων « Cuvântul » και « Buna Vestire» που πρόσκεινται πολιτικά στο Λεγεωναριακό κίνημα. Στη πρόκληση αυτή ο Κοντρεάνου, που δικαιολογημένα φοβάται για τα χειρότερα, ζητά από τους οπαδούς του να μην αντιδράσουν. Αναγνωρίζει ότι η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να νομιμοποιεί κάθε πράξη της με βασιλικά διατάγματα και δεν έχει δώσει ακόμη το αποφασιστικό χτύπημα........ Η καταιγίδα ξεσπά τελικά στις 16 προς 17 Απριλίου. Ακολουθώντας ένα καλά μελετημένο σχέδιο, η αστυνομία μέσα στη νύχτα προχωρεί σε ευρείας εκτάσεως έρευνες σε σπίτια λεγεωνάριων αναζητώντας όπλα και πυρομαχικά.
Στις 17 Απριλίου 1938 έρχεται η σειρά του Κοντρεάνου. Η αστυνομία τον συλλαμβάνει στο Βουκουρέστι με πρόσχημα τη μήνυση Γιόργκα.
Το ίδιο απόγευμα μια ανακοίνωση της αστυνομίας ενημερώνει τους πολίτες για τα αποτελέσματα των προληπτικών ελέγχων που πραγματοποιήθηκαν τη περασμένη νύχτα και ονοματίζει τους υπεύθυνους.
"Τα όργανα της αστυνομίας και της χωροφυλακής ανεκάλυψαν τελευταίως υλικόν επιληψίμου προπαγάνδας τιθέμενον εις κυκλοφορίαν υπό ατόμων, άτινα ανήκουν εις την οργάνωσιν " Όλα δια την πατρίδα". Εξ΄ άλλου επ΄ ευκαιρία τυχαίων ερευνών ανεκαλύφθησαν εις τας οικίας των ως άνω ατόμων όπλα και πυρομαχικά, τα οποία κατείχοντο άνευ νομίμου αδείας. Αυτή η φύσις του υλικού τούτου , αποτελουμένου από μυδραλιοβόλα, καραμπίνας και άλλα παρεμφερή είδη , αποδεικνύει ότι δεν επρόκειτο περί απλών μέσων ατομικής αμύνης. Προ των διαπιστώσεων αυτών , ο υπουργός των Εσωτερικών διέταξεν έρευνας εις τας οικίας όλων των άλλοτε ιθυνόντων την ως άνω πολιτικήν οργάνωσιν. Η ενέργεια αύτη εγένετο την εσπέραν της 16ης τρέχοντος άνευ ελαχίστου επεισοδίου. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν πλήρως τας υπονοίας των κρατικών οργάνων , ότι πάντα τα ως άνω άτομα και είχον όπλα και πυρομαχικά άνευ αδείας των αρχών. Η κυβέρνησις θα λάβη μέτρα κατά των ενεχομένων εις την υπόθεσιν ταύτην. Πρέπει να υπογραμμισθή ότι πάσα η κίνησις αύτη δεν υπερέβη τον περιωρισμένον κύκλον των εξ επαγγέλματος ταραξιών , ενώ η μεγάλη μάζα των πολιτών επιθυμούσα την ηρεμίαν και την εργασίαν παρέμεινε τελείως ξένη προς τας επιπολαίας αυτάς ενεργείας....." [22]....

Στη πραγματικότητα οι συλληφθέντες ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες.[24] . 

Η εκδίκαση της υπόθεσης για τη συκοφαντική δυσφήμιση στο πρόσωπο του Nicolae Iorga ορίζεται για τις 19 Απριλίου. Όμως η δήλωση του μηνυτή ότι δεν προτίθεται να παρευρεθεί στη δίκη γεννά εύλογες απορίες .Αντίθετα δεν είναι λίγοι αυτοί , που για να κερδίσουν λίγη από την εύνοια των ισχυρών προσφέρονται να καταθέσουν σαν μάρτυρες κατηγορίας . H δίκη πραγματοποιείται δίχως εκπλήξεις. Ο Κοντρεάνου κρίνεται ένοχος για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης και καταδικάζεται στο ανώτερο της προβλεπόμενης ποινής' 6 μήνες δίχως αναστολή. Είναι η πρώτη φορά, που ο Κοντρεάνου ,στη διάρκεια της πολυτάραχης πολιτικής του δράσης κρίνεται ένοχος από ρουμανικό δικαστήριο.
Δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Μια άλλη δίκη , με κατηγορία φρικτή μεθοδεύεται βιαστικά εναντίον του. Εσχάτη Προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό.
Οι εφημερίδες στις 29 Απριλίου πληροφορούν "Περισσότεροι από 300 συλληφθέντες θα προσαχθούν σε δίκη εντός 3 ημερών". Σ αυτό το κλίμα πραγματοποιείται μια μυστική συνάντηση Λεγεωνάριων σε διαμέρισμα της οδού Elopment αρ. 3 της Πρωτεύουσας . Η πρωτοβουλία ανήκει στο Ion Belgea. Γύρω του συγκεντρώνονται όσοι βαθμοφόροι λεγεωνάριοι ,για την ώρα διαφεύγουν τη σύλληψη.   [31]. Στη συνάντηση παρευρίσκεται και ο Horia Sima που για το σκοπό αυτό,  αναγκάστηκε να παραβιάσει τον όρο του κατ οίκον περιορισμού , που του είχε επιβάλει η αστυνομία του Lugoj . Η απόφαση είναι ομόφωνη. Οι λεγεωνάριοι οφείλουν να εντατικοποιήσουν τον αγώνα αδιαφορώντας για το τίμημα. Ξεκινά ένα καινούριο κεφάλαιο διώξεων όπου και αυτά τα προσχήματα παύουν πλέον να τηρούνται . 
Την νύχτα της 7 προς 8 Μαΐου 1938, έρχεται η σειρά του καθηγητή Nae Ionescu, Διευθυντή της εφημερίδας « Cuvântul ». Η αστυνομία τον συλλαμβάνει και τον εκτοπίζεται στο λάγκερ του Miercurea Ciuc.[32] 
Στις 10 Μαΐου πέφτουν στα χέρια της αστυνομίας οι Bartolomeo Livezeanu και Laurian Talnaru κατηγορούμενοι για ανασύσταση πολιτικού κόμματος. 
Στις 13 Μαΐου 1938, στην Craiova γίνεται η δίκη για τα γνωστά γεγονότα της 14ης Αυγούστου του 1934. Οι περισσότεροι από τους 49 κατηγορούμενους φοιτητές κρίνονται ένοχοι και οδηγούνται σε διάφορα  στρατόπεδα συγκέντρωσης..... 
Στις 23 Μαΐου 1938 όλα είναι έτοιμα για τη δεύτερη δίκη του Κοντρεάνου: Το περιβάλλον γνωστό, το ίδιο και οι στρατοδίκες. Αυτοί που τον δίκασαν ένα μήνα πριν τώρα καλούνται να τον καταδικάσουν για ένα άλλο αδίκημα . Το κατηγορητήριο είναι σαθρό , τα στοιχεία ανύπαρκτα . Για να μη πληγωθεί το περί δικαιοσύνης κοινό αίσθημα, η δίκη προβλέπεται να διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών . Για να προληφθούν οι όποιες ενστάσεις από τη πλευρά του κατηγορουμένου και για να τηρηθούν κάπως τα προσχήματα, έχουν κληθεί να παρακολουθήσουν τη δίκη δημοσιογράφοι με κατανόηση και διάθεση συνεργασίας. .Η παρωδία της καινούριας δίκης ξεκινά με ένα κατηγορητήριο συγκλονιστικό .. Γίνεται λόγος ακόμα και για την ύπαρξη μιας επιστολής του ίδιου του Χίτλερ που αποδεικνύει με τρόπο αδιάψευστο τις σχέσεις του Κοντρεάνου με το Βερολίνο. Από παλιές δικογραφίες ξεχασμένα φαντάσματα μαρτύρων ξεπηδούν σε μια προσπάθεια να μπερδέψουν και να θολώσουν τα νερά. 
Στις 24 Μαΐου καλούνται να καταθέσουν οι στρατηγοί. "Συνεχιζομένης της δίκης Κοντρεάνο εξητάσθησαν σήμερον το απόγευμα ως μάρτυρες 3 στρατηγοί οίτινες διετέλεσαν στρατοδίκαι κατά το 1934 , οπότε εδικάζοντο οι δολοφόνοι του Πρωθυπουργού Δούκα. Εις εξ αυτών κατέθεσεν ότι έκτοτε ήτο πεποισμένος περί της αθωότητος του Κοντρεάνο. Επίσης υπέρ του Κοντρεάνο κατέθεσεν ο στρατηγός Αντονέσκο υπουργός των στρατιωτικών στη Κυβέρνηση Γκόγκα.[33] ......
Οι συνήγοροι υπεράσπισης υποχρεώνονται σε σιωπή, οι μάρτυρες κατηγορίας απολαμβάνουν της προστασίας της έδρας. Για δέκα ολόκληρες ώρες ο Κοντρεάνου υπερασπίζεται με θάρρος το έργο του . Οι κατηγορίες που του αποδίδονται είναι τόσο γελοίες και τόσο άσχημα στημένες, που δεν αντέχουν στη λογική και καταρρέουν από μόνες τους .
Μια κάποια δυσφορία  που παρατηρείται στο τέλος της δίκης έχει να κάνει με το σκεπτικό της απόφασης. Οι στρατοδίκες θα ήσαν πανευτυχείς αν δεν είχαν ανάμεσα στα πόδια, τους δημοσιογράφους . Ο Galinescu δεσμεύεται ότι το  ρεπορτάζ θα φτάσει στις  στήλες των εφημερίδων λογοκριμένο και η απόφαση δεν πρόκειται να γίνει ανικείμενο σχολιασμού και κριτικής. Στις 3 το πρωί ξημερώνοντας η 27 Μαΐου , το στρατοδικείο έχει ολοκληρώσει το έργο του , έχει πεισθεί και έχει αποφασίσει. Ο Κοντρεάνου κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα ,σε εξάμηνη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του σε πρόστιμο 5000 λέυ και σε πληρωμή των δικαστικών εξόδων άλλα 2.000 λέυ Το κίνημα όμως των λεγεωνάριων βγάζει τη δική του απόφαση και προειδοποιεί.[40] 

[1] 

Υποσημειώσεις.  [  1] Δεύτερη Κυβέρνηση Miron Cristea (30 Μαρτίου 1938-1 Φεβρουαρίου 1939 [  2] [  3]Victor Iamandi (1891, Hodora, Iaşi - 26-27, Νοεμβρίου 1940) Ρουμάνος πολιτικός. [  4] [  5] [ 6] Ο στρατηγός κατείχε τη θέση του υφυπουργού στο Ministerul Apărării Naționale από 17/11/37 επί κυβερνήσεως Gheorghe Tătărescu [  7] [  8] [  9] Constantin Angelescu (1870–1948) Ρουμάνος πολιτικός, γνωστός και σαν     Πρωθυπουργός  των 5 ημερών (30/12/33-3/1/1934) [10] [11] [12] [13] [20]ΤΟ ΦΩΣ Παρασκευή 1 Απριλίου 1938 [21]ΤΟ ΦΩΣ Παρασκευή 8 Απριλίου 1938. [22] [23] [24] Με τον εντυπωσιακό τίτλο Η "ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ " ΤΟΥ ΚΟΝΤΡΕΑΝΟΥ ΠΑΡΕΣΚΕΥΑΖΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ , ο ανταποκριτής της εφημερίδας ΤΟ ΦΩΣ μεταδίδει από τη ρουμανική Πρωτεύουσα:  ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΝ Απρίλιος. Η Αστυνομία, όπως είναι γνωστόν από τα τηλεγραφήματα, προέβη εις την σύλληψιν του Κοντρεάνου και διακοσίων άλλων ηγητόρων της οργανώσεως η "Σιδηρά Φρουρά" τόσον του Βουκουρεστίου όσον και των επαρχιακών κέντρων .Όπως εμφαίνεται από το δημοσιευθέν σχετικόν ανακοινωθέν, η ενέργεια αύτη ήτο σοβαρά.Το ανακοινωθέν του υπουργείου των Εσωτερικών ανήγγειλεν ότι θα ελαμβάνοντο εξαιρετικώς αυστηρά μέτρα εναντίον των παλαιών μελών του διαλυθέντος κόμματος της "Σιδηράς Φρουράς" διότι προητοίμαζαν πραξικόπημα. Το υπουργείον ανεκοίνωσεν , ότι η αστυνομία ανεκάλυψε κατά την διενέργειαν των ερευνών προκηρύξεις υπογεγραμμένας από ένα των υπαρχηγών του Κοντρεάνου δια των οποίων εκαλούντο εις επανάστασιν οι οπαδοί της "Σιδηράς Φρουράς".Πληροφορίαι σχετικαί ετηλεγραφήθησαν εις το υπουργείον εκ διαφόρων σημείων της χώρας υποχρεώσασαι τας αρχάς να επέμβουν δραστηρίως και να αναχαιτίσουν την δράσιν της οργανώσεως ταύτης, Την 23ην Φεβρουαρίου όταν εσχηματίσθη η υπό τον Πατριάρχην Μύρωνα Κρίστεα κυβέρνησις και ανηγγέλθη η λήψις αυστηρών μέτρων κατά των κομμάτων και των πολιτικών οργανώσεων , ο Κοντρεάνου εδήλωσεν, ότι διαλύει το κόμμα του.-Τα πάντα δια την Πατρίδα , είπε. Επιπροσθέτως ανεκοίνωσεν , ότι θ΄απεμακρύνετο επί τινα χρόνον εκ Ρουμανίας. Κατ αυτόν τον τρόπον ο Κοντρεάνου και οι φίλοι του ήλπιζαν να διαφύγουν την σκληράν εφαρμογήν των νόμων όπως μετά την δολοφονίαν του Ντούκα ήθελαν και τώρα να εξαφανισθούν για λίγο καιρό και να έχουν την ευχέρειαν παρανόμου δράσεως , δια της εξεγέρσεως των μαζών.Το υπουργείο των Εσωτερικών όμως παρακολούθει τας κινήσεις των. Μία επιστολή του Κοντρεάνου προς ένα των εμπίστων υπαρχηγών του περιήλθεν εις γνώσιν των αρχών. Δια της επιστολής του ταύτης ο Κοντρεάνου εξηγούαεν ότι η δήθεν διάλυσις του κόμματός του ήτο πρόσχημα και κόλπο και ότι η "Σιδηρά Φρουρά έπρεπε να συνεχίση ζωηρότερον από κάθε άλλην φοράν την δράσιν της. Εν συνεχεία εδίδοντο οδηγίαι συμφώνως προς τας οποίας κάθε μέλος της οργανώσεως ανανεώνον τον όρκον του εδήλου ότι ήτο έτοιμον απαρνούμενον τα συμφέροντα του, ν' ακολουθήση τον αρχηγόν μόλις θα ήρχιζεν ο αγών. Εγένετο αμέσως έρευνα προς ανακάλυψιν αποθηκών όπλων ,πολεμοφοδίων και προκηρύξεων .Το πράσινο σπίτι , ευρισκόμενο εις τα περίχωρα του Βουκουρεστίου και άλλα κέντρα της Σιδηράς Φρουράς κατελήφθησαν υπό της αστυνομίας. ΤΟ ΦΩΣ Μ. Πέμπτη 21 Απριλίου 1938 [25] [31] Πρόκειται για τους Radu Mironovici, Nicoleta Nicolescu, Iordache Nicoara, Victor Dragomirescu, Andrew C. Ionescu, Titi Cristescu, Valeriu Cardu, John Antony, Stanicel Stelian Ion Victor Vojen, N. Horodniceanu, Lucia Rosa. [32]Θα παραμείνει ξεχασμένος  μέχρι τις 16 Νοεμβρίου  1938, Εκεί θα αρρωστήσει και θα μεταφερθεί στο στρατιωτικό νοσοκομείο του  Brasov. [33] Εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 25/5/38  [40]« Un fir de par de se va clinti din capul Capitanului, zece veacuri va hui istoria de blestemul neamului »

 (Επιστροφή)