ΤΟ ΝΕΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΝ ΤΗΣ Κ. Δ.

(ΨΗΦΙΣΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1928 ΚΑΤΑ ΤΗΝ 44η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ 6ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ Comintern.)

1.Βασικές θέσεις 

Παρ.1.H Κομμουνιστική Διεθνής-παγκόσμια ένωση των ερ­γατών- είναι η ένωση των κομμουνιστικών κομμάτων των διαφόρων χωρών, το ενιαίο παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κόμμα. 'Οντας αρχηγός και οργανωτής του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος του προ­λεταριάτου, φορέας των αρχών και των σκοπών του κομμουνισμού, η Κομμουνιστική Διεθνής αγωνίζεται για την κατάχτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των πλατειών στρωμάτων της φτωχολογιάς του κάμπου, για την εγκαθίδρυση της παγκό­σμιας διχτατορίας του προλεταριάτου για την δημιουργία της παγκόσμιας Ένωσης των Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Δημοκρατιών, για την πλέρια εξαφάνιση των τάξεων και για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού, της πρώτης αυτής βαθμίδος της κομμουνιστικής κοινωνίας. 

Παρ.2. Τα διάφορα κόμματα, που ανήκουνε στην Κομμου­νιστική Διεθνή ονομάζονται: Κομμουνιστικό Κόμμα της τάδε χώρας (Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς). Σε κάθε χώρα μπορεί να υπάρχει μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, που είναι τμήμα της Κομμου­νιστικής Διεθνούς κι' ανήκει σ' αυτήν.

Παρ.3.Μέλος Κομμουνιστικού Κόμματος και της Κομμουνιστικής. Διεθνούς μπορεί να είναι ο καθένας που αναγνωρίζει το πρόγραμμα και το καταστατικό του αντιστοίχου Κομμουνιστικού Κόμματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που ανήκει σε μια από τις οργανώσεις της βάσης του Κόμματος και που δουλεύει δραστήρια σ' αυτή, που υποτάσσεται σ' όλες τις αποφάσεις του Κόμματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς και πληρώνει ταχτικά τις συνδρομές του.

Παρ.4.Βασική οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι ο πυρήνας επιχείρησης (στα εργοστάσια, φάμπρικες, ορυχεία, γραφεία, μαγαζιά, χτήματα κ.λ.π.), που συγκεντρώνει όλα τα μέλη του κόμματος, που δουλεύουνε στη δομένη επιχείρηση.

Παρ.5.Η Κομμουνιστική Διεθνής και τα τμήματά της είναι οργανωμένα πάνω στις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που οι πιο βασικές είναι :

(α) Εκλογή όλων των καθοδηγητικών οργάνων του κόμματος, τόσον των κατωτέρων όσο και των ανωτέρων από γενικές συνελεύσεις των μελών του Κόμματος, συνδιασκέψεις και συνέδρια,

(β) Πε­ριοδική λογοδοσία των κομματικών οργάνων μπροστά στους εκλο­γείς τους.

(γ) Οι αποφάσεις των ανωτέρω κομματικών οργάνων είναι υποχρεωτικές για τα κατώτερα, αυστηρή κομματική πειθαρχία και ανυπέρθετη εχτέλεση των αποφάσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, των οργάνων της και των καθοδηγητικών κομματικών κέντρων. Τα κομματικά ζητήματα, συζητούνται απ’ τα μέλη του κόμματος κι' απ' τις κομματικές οργανώσεις μόνο πριν παρθεί απόφαση πάνω σ' αυτά απ' τα αντίστοιχα κομματικά όργανα. Μετά τη λήψη των αποφάσεων απ' τα συνέδρια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, απ' τα συνέδρια των διαφόρων τμημάτων είτε απ' τα καθοδηγητικά όργανα της Κ.Δ. και των διαφόρων τμημάτων της, οι αποφάσεις αυτές πρέπει να εφαρμόζονται υποχρεωτικά στην πράξη, ακόμα και στην περίπτωση που μία μερίδα των μελών του κόμματος, είτε των τοπικών κομματικών οργανώσεων, δεν συμφω­νούνε μ' αυτές. 

Μέσα σε συνθήκες παράνομης ύπαρξης του κόμματος επιτρέπεται ο διορισμός των κατωτέρων απ' τα ανώτερα κομματικά όργανα και η εφαρμογή της κοοπτάτσιας (πρόσληψης εκ των άνω) με την έγκριση των ανωτέρων κομματικών οργάνων.

Παρ.6. Σ' όλες τις εξωκομματικές μαζικές εργατικές και αγροτικές οργανώσεις και στα όργανα τους (επαγγελματικά συνδικάτα, συνεταιρισμοί, αθλητικές ενώσεις, οργανώσεις παλαιών πολεμιστών, στα συνέδρια και στις συνδιασκέψεις τους,) καθώς και στα κοινοτικά και δημοτικά συμβούλια, στα κοινοβούλια κ.λ.π. πρέπει να οργανώνουνται, όταν υπάρχουν έστω και δύο μέλη του κόμματος, κουμουνιστικές φράξιες με σκοπό το δυνάμωμα της επιρροής του Κόμ­ματος και την εφαρμογή της πολιτικής του μέσα σ'αυτές τις οργανώσεις .

Παρ. 7. Οι κομμουνιστικές φράξιες υποτάσσονται στα αντίστοιχα κομματικά όργανα.

Παρατήρηση 1· Οι κομμουνιστικές φράξιες μέσα στις διεθνείς οργανώσεις (Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνής, Κόκκινη Εργατική Βοήθεια, Διεθνής Εργατική Βοήθεια κ.λ.π.) υποτάσσονται στην Εκτελεστική Επιτροπή τής Κ.Δ.

Παρατήρηοη 2. Η οργανωτική στρουχτούρα των κομμουνιστι­κών φραξιών και η μορφή καθοδήγησις της δουλείας τους καθορί­ζονται με ιδιαίτερες οδηγίες της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομ­μουνιστικής Διεθνούς και των Κεντρικών Επιτροπών των τμημάτων της Κ.Δ. 

2.Τo παγκόσμιο συνέδριο τής Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Παρ.8. Ανώτατο όργανο της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι το παγκόσμιο συνέδριο των αντιπροσώπων όλων των κομμάτων (τμημάτων) και οργανώσεων που ανήκουνε στην Κομμουνιστική Διεθνή. 

Το παγκόσμιο συνέδριο εξετάζει και λύνει τα προγραμματικά ζητήματα, τα ζητήματα ταχτικής και τα οργανωτικά ζητήματα, που είναι συνδεδεμένα με τη δράση τόσο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όσο και των, διαφόρων της τμημάτων. Το δικαίωμα της αλλαγής του προγράμματος και του καταστατικού ανήκει αποκλει­στικά στο παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Το παγκόσμιο συνέδριο συγκαλείται μιά φορά στα δύο χρόνια. Η χρονολογία της σύγκλησης του κι' ο αριθμός της αντιπροσώπευ­σης των διαφόρων τμημάτων καθορίζεται απ' την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Ο αριθμός των θετικών ψήφων κάθε τμήματος στο παγκόσμιο συνέδριο καθορίζεται από ιδιαίτερη απόφαση του ιδίου του συνεδρίου, σύμφωνα με τον αριθμό των μελών του δομένου κόμματος και την πολιτική σημασία της δομένης χώρας. Υποχρεωτικά (δεσ­μευτικά) -πληρεξούσια δεν αναγνωρίζονται και ακυρώνονται από πριν. 

Παρ.9. Έκτακτο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μπορεί να συγκληθή ύστερα από απαίτηση πολλών κομμάτων, που είχανε συνολικά στο τελευταίο παγκόσμιο συνέδριο όχι λιγότερους απ' τους μισούς θετικούς ψήφους.

Παρ.10. Το παγκόσμιο συνέδριο εκλέγει την Εκτελεστική Επι­τροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Ε.Ε.Κ.Δ.) και την Διεθνή Εξε­λεγκτική Επιτροπή (Δ.Ε.Ε.) 

Παρ.11. Η έδρα της Εκτελεστικής Επιτροπής καθορίζεται απ' το παγκόσμιο συνέδριο. 

3. Η εκτελεστική επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τα όργανά της. 

Παρ.12. Καθοδηγητικό όργανο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην περίοδο μεταξύ δύο συνεδρίων είναι η Εκτελεστική της Επι­τροπή, που δίνει οδηγίες σε όλα τα τμήματα τής Κουμμουνιστικής Διεθνούς και ελέγχει τη δράση τους. 

Η Ε.Ε.Κ.Δ. εκδίδει κεντρικό όργανο της Κομμουνιστικής Διεθνούς τουλάχιστον σε 4 γλώσσες. 

Παρ.13. Οι αποφάσεις της Ε.Ε.Κ.Δ. είναι υποχρεωτικές για όλα τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και πρέπει να εφαρμόζονται άμεσα στη ζωή. 

Τα τμήματα έχουνε δικαίωμα να εφεσιβάλουνε τις αποφάσεις της Ε.Ε.Κ.Δ. στο παγκόσμιο συνέδριο, μέχρι την ακύρωση όμως απ' το συνέδριο των αποφάσεων αυτών δεν απαλλάσσονται απ' την υποχρέωση της εφαρμογής τους. 

Παρ.14. Οι Κεντρικές Επιτροπές των διαφόρων τμημάτων της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι υπεύθυνες μπροστά στα συνέδρια τους και μπροστά στην Ε.Ε.Κ.Δ. Η τελευταία έχει το δικαίωμα να ακυρώσει και να μεταβάλει τις αποφάσεις, τόσο των συνεδρίων των τμημάτων, όσο και των Κεντρικών τους Επιτροπών, καθώς επίσης να πάρει αποφάσεις υποχρεωτικές γι' αυτά (Βλέπε παρ.13) 

Παρ.15. Η Ε.Ε.Κ.Δ. έχει το δικαίωμα της διαγραφής απ' την Κομμουνιστική Διεθνή ολοκλήρων τμημάτων, ομάδων και ξε­χωριστών μελών, που παραβιάζουνε το πρόγραμμα και το καταστα­τικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, είτε τις αποφάσεις των παγκο­σμίων συνεδρίων και της Ε.Ε.Κ.Δ. Οι διαγραφόμενοι έχουνε δικαίωμα να εφεσιβάλουνε την απόφαση στο παγκόσμιο :συνέδριο. 

Παρ.16. Η Ε.Ε.Κ.Δ. επικυρώνει το πρόγραμμα των διαφόρων τμημάτων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σε περίπτωση μη επικύ­ρωσης του προγράμματος απ' την Ε.Ε.Κ.Δ., το τμήμα έχει το δικαίωμα να κάνει έφεση στο παγκόσμιο συνέδριο της Κ.Δ. 

Παρ.17. Τα καθοδηγητικά όργανα του τύπου των δια­φόρων τμημάτων της Κ.Δ. είναι υποχρεωμένα να δημοσιεύουν όλες τις αποφάσεις και τα επίσημα ντοκουμέντα της Ε.Ε.Κ.Δ. Οι αποφάσεις αυτές πρέπει να δημοσιεύονται κατά το δυνατό και στα άλλα όργανα των τμημάτων. 

Παρ.18 Η   Ε.Ε.Κ.Δ. έχει το δικαίωμα να δέχεται στην Κομ­μουνιστική Διεθνή με συμβουλευτική ψήφο οργανώσεις και κόμματα, -που συμπαθούνε στον κομμουνισμό. 

Παρ.19. Η  Ε.Ε.Κ.Δ. εκλέγει Προεδρείο που λογοδοτεί μπροστά της και που είναι μόνιμο όργανο που διεξάγει στην περίοδο μεταξύ των συνεδριάσεων της Ε.Ε.Κ.Δ. όλη τη δουλειά της τελευταίας. 

Παρ.20. Η Ε.Ε.Κ.Δ. και το Προεδρείο της έχουνε το δικαίωμα να δημιουργούνε μόνιμα γραφεία (Δυτικό-ευρωπαϊκό, Νότιο-αμερικανικό, Ανατολικό κ.ά· γραφεία της Ε.Ε.Κ.Δ.) για την δημιουργία πιο στενής σύνδεσης με: τα διάφορα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και την καλλίτερη καθοδήγηση τής δουλείας του. 

Παρατήρηση. Ο κύκλος της δράσης των μονίμων γραφείων της Ε.Ε.Κ.Δ. καθορίζεται απ' την Ε.Ε.Κ.Δ., είτε από το Προεδρείο της. Στα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπου επεκτείνεται ο κύκλος της δράσης των μονίμων γραφείων της Ε.Ε.Κ.Δ. πρέπει να γνωστοποιείται η δικαιοδοσία των τελευταίων. 

Παρ.21. Τα τμήματα είναι υποχρεωμένα να εφαρμόσουνε στην πράξη τις υποδείξεις και οδηγίες των μονίμων γραφείων της Ε.Ε.Κ.Δ. Τις υποδείξεις και τις οδηγίες του μονίμου γραφείου της Ε.Ε.Κ.Δ. μπορούνε να τις εφεσιβάλουνε τα αντίστοιχα τμήματα στην Ε.Ε.Κ.Δ. είτε στο Προεδρείο της. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τα τμήματα απ' την εφαρμογή των αποφάσεων των μονίμων γραφείων μέχρι την ακύρωση τους απ' την Ε.Ε.Κ.Δ. είτε απ' το Προεδρείο της. 

Παρ.22. Η  Ε.Ε.Κ.Δ. και το Προεδρείο της έχουνε το δικαίωμα να στέλνουνε τους αντιπροσώπους τους στα διάφορα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Οι αντιπρόσωποι πέρνουν οδηγίες απ' την Ε.Ε.Κ.Δ. είτε απ' το Προεδρείο της και λογοδοτούνε σ' αυτά για την δράση τους. 

Οι αντιπρόσωποι της Ε.Ε.Κ.Δ. έχουνε το δικαίωμα της συμμετοχής σ' όλες τις συνελεύσεις και συνεδριάσεις τόσο των κεντρικών, όσο και των τοπικών οργανώσεων του τμήματος, όπου στέλνονται. Οι αντιπρόσωποι της Ε.Ε.Κ.Δ. εκτελούνε τα καθήκοντα τους σε στενότατη επαφή με την Κεντρική Επιτροπή του δομένου τμήματος μα οι λόγοι τους στα συνέδρια, στις συνδιασκέψεις και στις συσκέ­ψεις των τμημάτων σε ωρισμένες περιπτώσεις μπορούνε να στρέφονται και ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή του δομένου τμήματος, αν η γραμμή της είναι διαφορετική απ' τις οδηγίες της Ε.Ε.Κ.Δ. Οι αντιπρόσωποι της Ε.Ε.Κ.Δ. αναλαμβάνουνε την υποχρέωση να παρακολουθήσουνε την εφαρμογή των αποφάσεων των συνε­δρίων και της Ε.Ε.Κ.Δ. 

Η Ε.Ε.Κ.Δ. και το Προεδρείο της έχουν επίσης το δικαίωμα να στέλνουν ινστρούχτορες (οργανωτές) στα διάφορα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των ινστρουχτόρων καθο­ρίζονται απ' την Ε.Ε.Κ.Δ. που μπροστά της είναι υπεύθυνοι οι ινστρούχτορες για τη δουλειά τους. 

Παρ. 23. Οι συνεδριάσεις της Ε.Ε.Κ.Δ. γίνονται τουλάχιστο μια φορά στους 6 μήνες. 

Οι συνεδριάσεις θεωρούνται σε απαρτία όταν είναι παρόντα όχι λιγότερα απ' τα μισά μέλη της Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παρ.24. Οι συνεδριάσεις του Προεδρείου της Ε.Ε.Κ.Δ. γί­νονται τουλάχιστον μία φορά κάθε δέκα πέντε μέρες, Οι συνεδριά­σεις του Προεδρείου τής Ε.Ε.Κ.Δ. έχουν απαρτία όταν είναι παρόντα όχι λιγότερα απ' τα μισά μέλη του. 

Παρ.25. Το Προεδρείο εκλέγει Πολιτική Γραμματεία, που είναι αποφασιστικό όργανο. Αυτή προετοιμάζει τα ζητήματα για τις συνεδριάσεις της Ε.Ε.Κ.Δ. και του Προεδρείου της και είναι εκτελε­στικό τους όργανο. 

Παρ.26. Το Προεδρείο ορίζει τη σύνταξη των περιοδικών και των άλλων εκδόσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Παρ. 27. Το Προεδρείο της Ε.Ε.Κ.Δ. δημιουργεί τμήμα για. τη δουλειά ανάμεσα στις εργαζόμενες γυναίκες, μόνιμες επιτροπές για την καθοδήγηση της δουλείας διαφόρων ομάδων τμημάτων της Κομμουνιστικής Διεθνούς (γραμματείες χωρών) και άλλα απα­ραίτητα τμήματα για τη δουλειά της. 

4. Η Διεθνής Εξελεγκτική Επιτροπή 

Παρ.28. Η Διεθνής Εξελεγκτική Επιτροπή εξετάζει τα ζητή­ματα τα σχετικά με την ενότητα και τη συνοχή των τμημάτων που ανήκουνε στην Κομμουνιστική Διεθνή, καθώς επίσης και τη διαγωγή ορισμένων μελών του ενός ή του άλλου τμήματος σαν κομμουνιστών. 

Απ' την άποψη αυτή η Δ.Ε.Ε: 

(α) Εξετάζει τα παράπονα για τη δράση της Κεντρικής Επι­τροπής των κομμουνιστικών κομμάτων από μέρους των μελών του Κόμματος, που. τιμωρηθήκανε πειθαρχικά για πολιτικές δια­φωνίες. 

(β) Εξετάζει ανάλογες υποθέσεις μελών των κεντρικών οργά­νων των κομμουνιστικών κομμάτων ή απλών μελών του Κόμματος, που η ίδια θεωρεί αναγκαίο να τις εξετάσει ή όταν της προτείνουνε να εξετάσει τα αποφασιστικά όργανα της Ε.Ε.Κ.Δ. 

(γ) Κάνει τον έλεγχο των οικονομικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Η Διεθνής Εξελεγκτική Επιτροπή δεν επεμβαίνει σε πολι­τικές διαφωνίες και σε οργανωτικές και διοικητικές διαφορές των κομμάτων. 

Η έδρα της Δ.Ε.Ε. καθορίζεται απ' την ίδια, σε συμφωνία με την Ε.Ε.Κ.Δ. 

5. Οι σχέσεις μεταξύ των τμημάτων της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τις Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παρ.29. Κεντρικές Επιτροπές των τμημάτων, που ανήκουνε στην Κομμουνιστική Διεθνή, καθώς και οι Κεντρικές Επιτρο­πές των οργανώσεων, που έχουνε γίνει δεχτές σαν συμπαθούσες, είναι υποχρεωμένες να στέλνουνε συστηματικά στην Ε.Ε.Κ.Δ. τα πραχτικά των συνεδριάσεων τους και εκθέσεις για τη δουλειά τους. 

Παρ.30. Η παραίτηση απ' τη θέση τους τόσο ξεχωριστών μελών των Κεντρικών Επιτροπών των τμημάτων, όσο και ολο­κλήρων ομάδων μελών της Κεντρικής Επιτροπής, χαρακτηρίζεται σαν αποσύνθεση του κομμουνιστικού κινήματος. Κάθε καθο­δηγητικό πόστο του κόμματος δεν ανήκει σε αυτόν που το κατέ­χει αλλά σ' όλη την Κομμουνιστική Διεθνή. 

Τα εκλεγμένα μέλη των κεντρικών καθοδηγητικών οργάνων των διαφόρων τμημάτων , μπορούνε να καταθέσουνε την εντολή πριν απ' την επανεκλογή μόνο με την έγκριση της Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παραιτήσεις, που γίνανε δεχτές απ' τις Κεντρικές Επιτροπές των διαφόρων τμημάτων χωρίς την έγκριση της Ε.Ε.Κ.Δ. δεν ισχύουν. 

Παρ.31. Τα τμήματα, που ανήκουνε στην Κομμουνιστική Διεθνή, ιδιαίτερα τα τμήματα των μητροπόλεων και των αποικιών τους, όπως και τα τμήματα των γειτονικών χωρών, πρέπει να διατηρούνε στενή οργανωτική και πληροφοριακή σύνδεση, με μια αμοιβαία αντιπροσώπευση στις συνδιασκέψεις, στα συνέδρια, καθώς και με ανταλλαγή, σε συμφωνία με την Ε.Ε.Κ.Δ., καθοδηγητικών δυνάμεων. 

Παρ.32. Δυο είτε περισσότερα τμήματα τής Κομμουνιστικής Διεθνούς που συνδέονται πολιτικά το ένα με το άλλο (όπως τα τμή­ματα των Σκανδιναβικών και Βαλκανικών χωρών) με κοινούς όρους πάλης, μπορούνε σε συμφωνία με την Ε.Ε.Κ.Δ., με σκοπό το συν­δυασμό τής δράσης τους, νά ενωθούνε σε ομοσπονδίες, που να δουλεύουνε κάτω απ' την καθοδήγηση και τον έλεγχο της Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παρ.33. Τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς πρέπει να πληρώνουνε στην Ε.Ε.Κ.Δ. κανονικές συνδρομές, που το μέγε­θος τους καθορίζεται απ' την Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παρ.34. Τα συνέδρια των . διαφόρων τμημάτων, τόσο τα ταχτικά, όσο και έκτακτα, μπορεί να συγκαλούνται μόνο σε συμφωνία με την Ε.Ε.Κ.Δ. 

Αν το ένα ή το άλλο τμήμα πριν απ' το παγκόσμιο συνέδριο δε συγκαλέσει κομματικό συνέδριο, τότε οφείλει, πριν εκλέξει αντι­προσώπους για το συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς να συγκα­λέσει κομματική Συνδιάσκεψη είτε Ολομέλεια τής Κεντρικής Επιτρο­πής για την επεξεργασία των ζητημάτων του συνεδρίου. 

Παρ.35 Η Διεθνής Ένωση, της Κομμουνιστικής Νεολαίας (Κομμουνιστική Διεθνής Νέων) είναι ισότιμο τμήμα της Κομμουνι­στικής Διεθνούς και υποτάσσεται στην Ε.Ε.Κ.Δ. 

Παρ.36. Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να είναι έτοι­μα να περάσουνε στην παρανομία. Η Ε.Ε.Κ.Δ. είναι υποχρεωμένη να ενισχύει τα αντίστοιχα κόμματα στην προετοιμασία για το πέρασμα τους στην παρανομία. 

Παρ.37. Η μετάβαση μελών των τμημάτων της Κομμου­νιστικής Διεθνούς από μία χώρα σε άλλη επιτρέπεται μόνο με την άδεια της Κεντρικής Επιτροπής του τμήματος, όπου ανήκουν. 

Οι κομμουνιστές, που αλλάξανε τόπο διαμονής, είναι υποχρεω­μένοι να μπούνε στο τμήμα της χώρας, όπου πάνε. Οι κομμουνι­στές που φεύγουν απ' τη χώρα τους χωρίς την άδεια της Κεντρι­κής Επιτροπής του τμήματος τους δεν μπορούνε να γίνουνε δεχτοί στ' άλλα τμήματα τής Κομμουνιστικής Διεθνούς. 

Πηγή:

«Πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και Καταστατικό της», Λαϊκό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα 1932, σελ. 131-142).                                                                                 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

1919 1920 1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930 1931 1932 1933 1934 1935 1936 1937 1938 1939

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ( 29 Σεπτεμβρίου 1938 )

« Η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλ­λία και η Ιταλία, λαμβάνοντας υπόψη τη συμφωνία που έχει ήδη επιτευχθεί κατ' αρχήν για την παραχώρηση στη Γερμανία της περιοχής των Γερμανών Σουδητών, συμφώ­νησαν στους ακολούθους όρους, οι οποίοι δι­έπουν την εν λόγω παραχώρηση και τα συνα­κόλουθα μέτρα και δια της παρούσης συμφω­νίας αναλαμβάνει εκάστη την ευθύνη για τα αναγκαία μέτρα που θα εξασφαλίσουν την εφαρμογή της. 

1. Η εκκένωση θ' αρχίσει την Ι η Οκτω­βρίου. 

2. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Ιταλία συμφωνούν ότι η εκκένωση της πε­ριοχής θα συμπληρωθεί ως τις 10 Οκτωβρίου χωρίς να καταστραφούν οι υφιστάμενες εγ­καταστάσεις και ότι η τσεχοσλοβακική κυ­βέρνηση θα φέρει την ευθύνη για την πραγμα­τοποίηση της εκκενώσεως χωρίς να προκληθεί ζημία στις εν λόγω εγκαταστάσεις. 

3. Οι όροι που διέπουν την εκκένωση θα καθορισθούν λεπτομερειακά από μια διεθνή επιτροπή αποτελούμενη από αντιπροσώπους της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Τσεχοσλοβα­κίας. 

4. Η κατά στάδια κατάληψη του επικρατεστέρως γερμανικού εδάφους από τα γερμα­νικά στρατεύματα θ' αρχίσει την Ιη Οκτω­βρίου. Οι τέσσερις περιοχές οι σημειούμε­νες στον συνημμένο χάρτη θα καταληφθούν από τα γερμανικά στρατεύματα κατά την εξής σειρά: η περιοχή υπ' αριθ. Ι την 1η και 2α Οκτωβρίου" η περιοχή υπ' αριθ. II την 2α και την 3η Οκτωβρίου' η περιοχή υπ' αριθ. III την 3η, την 4η και την 5η Οκτωβρίου' η περιοχή IV την 6η και 7η Οκτωβρίου. Η υπόλοιπη περιοχή με επικρατέστερο το γερμανικό χαρακτήρα θα διαπιστωθεί από την προανα­φερθείσα διεθνή επιτροπή παραχρήμα και θα καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα μέ­χρι της Ι0ης Οκτωβρίου. 

5. Ή διεθνής επιτροπή η αναφερομένη στην παράγραφο 3 θα καθορίσει τις περιοχές όπου θα διεξαχθεί δημοψήφισμα. Οι περιοχές αυτές θα καταληφθούν από διεθνή σώματα μέχρι ολοκληρώσεως του δημοψηφίσματος. Η ίδια επιτροπή θα καθορίσει τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθεί το δημοψήφισμα, έχον­τας σαν βάση τους όρους του δημοψηφίσμα­τος του Σάαρ. Η επιτροπή θα καθορίσει επί­σης την ημερομηνία — όχι πέραν από τα τέλη Νοεμβρίου — για τη διεξαγωγή του δημοψη­φίσματος. 

6. Ο τελικός καθορισμός των συνόρων θα γίνει από τη διεθνή επιτροπή. Η ίδια επιτροπή εξουσιοδοτείται επίσης να προτείνει στις τέσσερις δυνάμεις — Γερμανία, Ηνω­μένο Βασίλειο, Γαλλία και Ιταλία — ορισμέ­νες εξαιρετικές περιπτώσεις , ελασσόνων τρο­ποποιήσεων στον αυστηρά εθνογραφικό καθορισμού των ζωνών οι οποίες θα μεταβιβαστούν χωρίς δημοψήφισμα. 

7. Θα ύπαρξη το δικαίωμα εκλογής εξόδου ή εισόδου στις μεταβιβαζόμενες περιο­χές και η εκλογή πρέπει να ασκηθεί εντός έξι μηνών από της ημερομηνίας της παρούσης συμφωνίας. Μια Γερμανό-τσεχοσλοβακική επι­τροπή θα καθορίσει τις λεπτομέρειες της εκλο­γής, θα μελετήσει τρόπους που θα διευκολύ­νουν τη μεταφορά του πληθυσμού και θα δι­ευθέτηση ζητήματα αρχής προκύπτοντα από την εν λόγω μεταφορά. 

8. Η τσεχική κυβέρνηση, μέσα σε τέσσερεις εβδομάδες από της ημερομηνίας της παρούσης συμφωνίας, θα απολύσει από τις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις της όσους Γερμανούς Σουδήτες επιθυμούν να α­πολυθούν, και η τσεχική κυβέρνηση, στην ί­δια περίοδο, θα απολύσει τους κρατουμένους Γερμανούς Σουδήτες που εκτίουν ποινές φυ­λακίσεως για πολιτικά αδικήματα. 

Μόναχο, 29 Σεπτεμβρίου 1938». 

Παράρτημα 

«Η κυβέρνηση της Α.Μ. στο Ηνωμένο Βα­σίλειο και Η γαλλική κυβέρνηση συμφώνη­σαν στα ανωτέρω επί τη βάσει ότι εμμένουν στην προσφορά που περιέχεται στην παράγρα­φο 6 των Άγγλο-γαλλικών προτάσεων της 19ης Σεπτεμβρίου, σχετικά με τη διεθνή εγ­γύηση των νέων συνόρων του τσεχικού κρά­τους εναντίον απρόκλητης επιθέσεως. 

Όταν διακανονιστή το ζήτημα της πο­λωνικής και ουγγρικής μειονότητας στην Τσε­χοσλοβακία, η Γερμανία και η Ιταλία θα παράσχουν από της πλευράς τους εγγύηση στην Τσεχοσλοβακία. 

Μόναχο, 29 Σεπτεμβρίου 1938. 

» Οι αρχηγοί των κυβερνήσεων των τεσ­σάρων Δυνάμεων δηλώνουν ότι τα προβλή­ματα της πολωνικής και ουγγρικής μειονότη­τας στην Τσεχοσλοβακία, αν δεν διευθετη­θούν μέσα σε τρεις μήνες με συμφωνία μετα­ξύ των ενδιαφερομένων κυβερνήσεων, θα α­ποτελέσουν το θέμα μιας νέας συναντήσεως των αρχηγών των κυβερνήσεων των παριστα­μένων τεσσάρων δυνάμεων. 

Μόναχο, 29 Σεπτεμβρίου 1938». 

Συμπληρωματική διακήρυξη 

«Όλα τα ζητήματα τα οποία ενδέχεται να προκύψουν από τη μεταβίβαση της περιοχής θα θεωρηθούν ότι εμπίπτουν στην αρμοδιότη­τα της διεθνούς επιτροπής. 

Μόναχο, 29 Σεπτεμβρίου 1938. 

» Οι τέσσερις αρχηγοί των παρισταμένων κυβερνήσεων συμφωνούν ότι η διεθνής επι­τροπή που προβλέπεται από τη συμφωνία η οποία υπεγράφη από αυτούς σήμερα θα απαρτισθεί από τον υπουργό των Εξωτερικών της Γερμανίας, τους πρεσβευτές_ της Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας που είναι διαπιστευμέ­νοι στο Βερολίνο και από εκπρόσωπο τον ο­ποίο θα ορίσει η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβα­κίας. 

Μόναχο, 29 Σεπτεμβρίου 1938». 

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΗΝΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΣΤΟΝ Α.Π.Π

I primi mesi di guerra 

Le operazioni militari incominciarono immediata­mente su vasta scala in settori limitati del fronte a causa delle difficoltà geografiche in cui l'esercito italiano si trovava ad attaccare. Mentre il versante austriaco era contornato di valli che portavano alla frontiera, il ver­sante italiano opponeva una sorta di antemurale natu­rale lungo cui era impossibile passare. L'attacco era possibile solo in due direzioni: o a nord, lungo il Trenti­no, in direzione del Tiralo, o a sud-est, sull'Isonzo, in direzione di Trieste. Cadorna scelse questa seconda so­luzione e, consapevole della momentanea superiorità numerica di cui godeva, lanciò all'attacco lungo la linea dell'Isonzo il grosso delle truppe. L'esercito italiano al momento dell'attacco disponeva di 35 divisioni, alcune malamente armate e con quadri incompleti, ma, tutto sommato, pari a circa quattrocentomila uomini, contro appena 14 divisioni austriache forti di centomila uomi­ni. Di conseguenza Cadorna tentò di sfruttare la supe­riorità iniziale e sferrò una serie di attacchi in forze che però non raggiunsero i risultati sperati. Le difficoltà naturali erano praticamente insormontabili e a queste si aggiunsero le potenti difese nemiche che necessitavano di relativamente pochi uomini per fermare grandi mas­se di attaccanti. Nel primo mese di guerra l'esercito italiano, già a prezzo di notevoli sacrifici, aveva ricac­ciato indietro gli avamposti più avanzati dell'esercito austriaco ed aveva raggiunto la linea dell'Isonzo, tranne che a Gorizia e a Tolmino. Ma la principale linea difen­siva austriaca non fu sfondata in nessun punto e resi­stette molto bene agli attacchi italiani.Cadorna, allora, per evitare che le difese austriache si rafforzassero con le truppe fresche che stavano af­fluendo dalle retrovie, fra il 23 giugno e il 2 dicembre sferrò quattro poderose offensive sull'Isonzo che ebbe­ro il solo effetto di far attraversare il fiume nei pressi della foce e di far attestare le truppe lungo le pendici del Carso. La fanteria, su cui, dato il terreno, gravava il peso delle operazioni, a dispetto della poca preparazione e della scarsissima professionalità, si comportò magnifi­camente dimostrando spirito di abnegazione e di sacri­ficio1 , ma ciò non fu sufficiente a superare le difficoltà immense di un fronte difficile i cui limiti naturali, come si è detto, erano un ostacolo pressoché insormontabile per una guerra tradizionale. Tuttavia furono conquista­te delle posizioni migliori delle precedenti e su molte cime furono costituiti capisaldi e fortificazioni. Questi risultati, però, erano estremamente scarsi rispetto alle perdite in uomini e materiali che l'esercito italiano ave­va subito: dopo sette mesi di guerra non erano stati conquistati che pochi chilometri di frontiera e, in com­plesso, non si era avuto nessun risultato determinante. Un'estenuante guerra di posizione aveva subito fatto seguito ai primi tentativi di movimento da parte italiana, anche perché l'armamento era al di sotto dello standard normale di un esercito moderno. Soprattutto l'artiglie­ria non era all'altezza del compito, sia per mezzi impie­gati sia per volume di fuoco, la cui insignificante poten­za era dovuta soprattutto allo scarso munizionamento. In conclusione il bilancio del primo anno di guerra fu fallimentare sotto ogni aspetto e specialmente dal punto di vista dell'elaborazione di una strategia di attacco che,in base ai piani di Cadorna, immobilizzò l'esercito in sanguinose sterili battaglie sul fronte dell'Isonzo [2]. Uno degli errori che commisero Salandra e Sonnino fu quello di dare l'impressione che l'Italia stesse com­battendo una sua guerra privata contro l'Austria-Ungheria. Era un'impressione falsata dalla prospettiva stessa del fronte europeo, ciò nonostante determinò un raffreddamento dei rapporti con gli Alleati. Un primo elemento di attrito fu la costante polemica fra l'Italia e la Serbia, la quale, per evitare di logorare il proprio esercito, evitò di attaccare l'Austria, come stabilito dagli Stati Maggiori alleati, per aiutare la Russia (gli Italiani attaccarono sull'Isonzo e gli Anglo-francesi fecero la loro parte nell'Artois e nella Champagne). Non manca­va, nella determinazione serba a venir meno ai patti, una diffusa preoccupazione di favorire in questo modo un probabile insediamento italiano in Dalmazia e di con­seguenza essa si mosse solo per entrare in Albania, coadiuvata in quest'azione dal Montenegro che occupò a sua volta Scutari. L'Italia protestò non solo perché nelle more della polemica la Serbia aveva occupato l'Albania che sapeva essere precipuo interesse italiano, ma soprattutto perché ciò consentì all'Austria di spo­stare ingenti quantitativi di truppe sul fronte italiano. D'altro canto questo atteggiamento passivo della Serbia creò un tale stato di tensione fra gli Alleati da non con­sentire la creazione di un compatto fronte anti-austriaco nei Balcani, che poteva peraltro realizzarsi non'solo appianando i contrasti con l'Italia, ma creando una co­mune intesa con Grecia, Romania e Bulgaria a cui la Serbia si rifiutava di cedere territori se non fossero pri­ma stati decisi compensi nelle province slave dell'Au­stria. Questa frattura fu fatale alla Serbia: il 7 ottobre gli Austro-tedeschi, coadiuvati dalla Bulgaria, attaccarono sul fronte serbo sbaragliando in poche settimane ogni resistenza e spingendo i resti dell'esercito serbo verso l'Adriatico dove la maggior parte fu messa in salvo da navi italiane. Alla fine di novembre la Serbia fu com­pletamente conquistata e in gennaio le truppe austria­che occuparono tutta l'Albania settentrionale, Scutari e il monte Lovcen. Per la sospettosa politica della Serbia l'Austria aveva acquistato enormi vantaggi militari nei Balcani mettendo in pericolo la sicurezza dell'Italia. Il secondo fondamentale motivo di contrasto fra l'I­talia e gli Alleati riguardava la mancata dichiarazione di guerra dell'Italia alla Germania, come invece era stato fatto nei confronti della Turchia e della Bulgaria, raf­forzando negli Alleati la convinzione che l'Italia stesse combattendo una sua guerra particolare con l'Austria. Questa determinazione di Salandra, invece, rispondeva a due ordini di motivi: in primo luogo il Parlamento aveva votato la guerra contro l'Austria e non contro la Germania, sebbene il Patto di Londra prevedesse che l'Italia s'impegnasse ad entrare in guerra contro gli Im­peri Centrali (circostanza questa che il governo aveva taciuto); in secondo luogo Salandra temeva che dichia­rando guerra alla Germania una parte dell'esercito te­desco venisse impiegata anche sul fronte italiano alterando l'equilibrio delle forze. Questo atteggiamento se aveva degli elementi positivi ne aveva anche altri nega­tivi: oltre ad acuire i sospetti degli Alleati, esso determi­nava uno stato d'animo di disimpegno nei confronti dell'Italia tendente sempre più a considerare il fronte italiano come marginale rispetto al più ampio e più importante obiettivo del settore francese. In conseguenza di tutto ciò l'Italia fu come isolata nel contesto delle operazioni e soprattutto dei rifornimenti, divenuti indispensabili per il prolungarsi della guerra. Di contro l'Italia si sentì umiliata e offesa da questo atteggiamento di distacco e di noncuranza con cui gli Alleati erano portati a considerare l'entità senza dubbio non trascurabile dello sforzo bellico italiano. Allo scadere del primo anno di guerra il morale del­l'esercito italiano, nonostante i soldati avessero ormai capito che la guerra sarebbe stata lunga, era abbastanza alto. La potenza di fuoco delle truppe era stata notevol­mente aumentata a causa del raddoppio degli arma­menti pesanti e degli automezzi. Il numero delle mitra­gliatrici era stato moltiplicato per sette e le divisioni in campo erano aumentate da 35 a 43. Tuttavia il 1916 fu un anno denso di preoccupazioni e di pericoli. Gli eserciti tedesco ed austriaco avevano ripreso l'iniziativa sul fronte francese e su quello italiano e la quinta offensiva lanciata in marzo da Cadorna sull'Isonzo, per alleggerà re il peso del poderoso attacco tedesco su Verdun irti-;' ziato in febbraio, ebbe come al solito risultati trascu­rabili. Tuttavia il peggio si stava preparando. Lo Stato Mag­giore austro-ungarico aveva elaborato un piano di at­tacco contro l'Italia che passava per il Trentino ed aveva lo scopo di eliminare completamente gli Italiani dal conflitto. Conrad aveva insistito per coinvolgere i Te­deschi, ma questi avevano preferito attaccare a Verdun e non impegnare un'offensiva di grandi proporzioni in un settore marginale del fronte come appariva quello italiano. Prese pian piano corpo allora la famosa Strafexpedition, la spedizione punitiva, contro l'ex alleato. Il 15 maggio le truppe austro-ungariche attaccarono il fronte del Trentino con una preparazione di artiglieria senza precedenti lungo tutto il settore italiano. Nono­stante Cadorna avesse avuto sentore mesi addietro dei preparativi di Conrad ed avesse rafforzato il settore del Trentino con nuove divisioni di fanteria, la superiorità delle truppe austriache fu decisiva per la battaglia. Mentre le truppe italiane erano inesperte, Conrad im­piegò divisioni provenienti dal fronte orientale e per questa ragione ampiamente collaudate. Il fronte italia­no cedette all'urto al centro dello schieramento e le truppe austriache s'inoltrarono nel settore italiano per circa venti chilometri rendendo attuale il pericolo di un'invasione del Veneto. In questa occasione Cadorna dimostrò le sue grandi qualità di soldato e di coman­dante. Con una freddezza eccezionale, per impedire il dilagare del nemico lungo la pianura veneta, spostò in pochi giorni dieci divisioni dal fronte dell'Isonzo e co­stituì un'armata di riserva pronta ad entrare in azione in caso di bisogno. Le truppe reagirono bene alle decise disposizioni del comandante e si ritirarono in ordine sulle posizioni prestabilite per evitare un accerchia­mento sull'Isonzo. Contemporaneamente Cadorna gettò nella battaglia tutte le riserve disponibili, le quali, con accanimento e valorosa azione, contrastarono e fermarono l'avanzata austriaca, allontanando il perico­lo di un ripiegamento generale dietro la linea del Piave. In quindici giorni di battaglia durissima gli Italiani ave­vano vanificato l'attacco nemico e il 3 giugno Cadorna annunciò che lungo tutta la linea del fronte era stato ristabilito l'equilibrio. Il 4 giugno, per alleggerire il peso sul fronte italiano, i Russi attaccarono in Galizia e nella Bucovina costringendo Conrad a ritirare le truppe dal Trentino per fronteggiare il pericolo sul fronte orientale. Cadorna approfittò della circostanza e alla metà di giu­gno passò alla controffensiva riconquistando in poche settimane i settori perduti. Il Paese reagì male alle notizie degli avvenimenti mi­litari poiché per la prima volta esso si rese conto del pericolo che una sconfitta tattica poteva significare l'invasione nemica. L'insoddisfazione latente, causata dai disagi di una guerra prolungata che non era stata opportunamente prevista, esplose all'improvviso coin­volgendo il governo e il presidente del Consiglio, accu­sato di indecisione e di non fare abbastanza per tenere unito il Paese in guerra. Di fatto la situazione economica era critica a causa soprattutto degli errori compiuti dal governo, che non aveva programmato nessuna mobili­tazione industriale alla vigilia del conflitto ed aveva lanciato il Paese in una guerra lunga e difficile seijza averne esatta cognizione. A ciò si aggiunga il contrasto gravissimo fra il governo e Cadorna, il quale, per la rigidità del carattere, creò a Salandra non pochi pro­blemi a causa dei violenti scontri col generale Vittorio Zupelli, ministro della Guerra. In occasione della Stra-fexpedition1 le polemiche si ripeterono e questa volta coinvolsero direttamente il presidente del Consiglio. Cadorna godeva di pessima fama fra i politici per il disprezzo che in più d'una occasione aveva mostrato per l'opinione dei ministri riguardo alle decisioni militari, fino al punto di non informare il governo dei suoi piani d'operazione. In questo caso, però, Cadorna aveva superato il se­gno. Salandra era rimasto molto scosso dallo sfonda­mento della linea di difesa e dalla decisione del coman­do supremo di arretrare il fronte lungo la linea del Piave. Aveva proposto, allora, trattandosi di una decisione che coinvolgeva anche la politica del governo, di convocare una riunione del gabinetto con i capi militari per valu­tare la situazione. Cadorna rifiutò di parteciparvi ri­spondendo molto seccamente che fin quando restava lui a capo dell'esercito nessuna decisione militare sa­rebbe passata al vaglio dei politici. Era una presa di posizione troppo dura che Salandra non poteva con­sentire se non voleva mettere in discussione lo stesso principio d'autorità su cui si reggeva la struttura stessa dello Stato. Infatti, il 30 maggio, il Consiglio dei ministri decretò la destituzione di Cadorna da comandante in capo dell'esercito, anche se essa non venne resa esecu­tiva per la mancanza sul momento di un sostituto che, potesse con la massima competenza e capacità sosti­tuirlo nell'incarico. Tuttavia la posizione di Salandra, appunto per questi contrasti con Cadorna, si era progressivamente indebo­lita. Se ne erano avuti i primi sentori già nei dibattiti parlamentari di marzo e di aprile, ma ora nella discus­sione di giugno la vecchia maggioranza neutralista in­cominciò a dare segni inequivocabili di palese insoddi-sfaziona L'azione contro Salandra la iniziarono gli in­terventisti, i quali erano i sostenitori di Cadorna, a cui si unirono molti neutralisti quasi a volersi vendicare della sconfitta loro inferta da Salandra un anno addietro al momento dell'ingresso in guerra[2] : il 10 giugno 1916 il governo fu battuto con 197 voti contro 158. A Salandra non restava che dimettersi e fu ciò che il presidente del Consiglio puntualmente fece, stanco e sfiduciato, il 18 giugno. Lo stesso giorno Vittorio Emanuele diede inca­rico di formare il governo a Paolo Boselli, il quale, il giorno successivo, 19 giugno, presentò al re la lista dei ministri. Era nato così il primo gabinetto di larga coali­zione come successione dell'ultimo governo puramente liberale che nei desideri di Salandra doveva portare a compimento l'unità d'Italia. 

1 L. Cadorna, La guerra alla fronte italiana, vol. I, Milano, 1921, p. 121.
2 Le battaglie dell'Isonzo furono in tutto undici e rispondevano alla strategia di attacco frontale in cui credeva Cadorna. La prima cominciò il 23 giugno e terminò il 7 luglio 1915 mentre l'undicesima iniziò il 17 agosto 1917 e terminò il 15 settembre.( Στο σύνολο οι μάχες του Isonzo ήσαν έντεκα και ανταποκρίνονταν στη στρατηγική της μετωπικής επίθεσης στην οποία πίστευε ο Cadorna .Η πρώτη ξεκίνησε στις 23 Ιουνίου και τερματίστηκε στις 7 Ιουλίου 1915 ενώ η ενδέκατη ξεκίνησε στις 17 Αυγούστου 1917 και τερματίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου.)

1938 ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

	ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12	ΓΕΡΜΑΝΙΑ: O Blomberg παντρεύεται την Erna Gruhn χωρίς να υποψιάζεται ότι ο γάμος αυτός θα σταθεί αφορμή πολιτικών εξελίξεων
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Παρά τις διεθνείς αντιδράσεις ο Κούζα φέρνει στην βουλή το νομοσχέδιο «για επανεξέταση της ιθαγένειας στους Εβραίους.» Μια παρένθεση που άνοιξε στα 1923 με την αναθεώρηση του άρθρου 7 του Συντάγματος κλείνει, και όλα δείχνουν οριστικά.
23
24	ΓΕΡΜΑΝΙΑ: O Blomberg παραιτείται από Υπουργός Άμυνας.
25
26
27
28
29
30
31

	ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
1
2
3
4
5
6
7
8
9	ΡΟΥΜΑΝΙΑ:. Întâlnire secretă dintre Octavian Goga şi Corneliu Zelea Codreanu. Liderul legionar promite să se retragă din alegeri, iar voturile legionarilor să fie cedate naţional creştinilor.
10	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: seara. Se instituie guvernul Miron Cristea. Gruparea centristă PNŢ. Gruparea Gh. Tătărescu. Apropiaţi ai regelui.Ca miniştri secretari de stat au fost numiţi 7 din foşti prim-miniştri ai României: Al. Averescu, Al Vaida-Voevod, GH. GH. Mironescu, Constantin Angelescu, Nicolae Iorga, Gh. Tătărescu. Iuliu Maniu şi Octavian Goga nu au acceptat oferta iar Barbu Ştirbey nu a fost solicitat. ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Carol al II-lea. Începe dictatură regală care durează până în septembrie 1940. Cu data de 11 februarie 1938 ia sfârşit democraţia în România şi începe epoca dictaturilor ( Dictatura carlistă, regimul legionar, regimul antonescian, regimul comunist). Desfiinţarea echilibrului celor trei puterii şi mai ales al controlului legislativului asupra executivului,, terminarea de facto, a pluralismului politic. Există însă o deosebire între dictatura autoritară a lui Carol al II-lea şi Antonescu şi dictatura totalitară promovată de legionari şi de comunişti.
11	ΡΟΥΜΑΝΙΑ : Proclamaţie difuzată de Carol al II-lea .Se decretează stare de asediu pe întreg cuprinsul ţării, se instituie autoritatea militară. Sunt numiţi noi prefecţi de judeţe din rândul militarilor de grad superior.
12	ΓΕΡΜΑΝΙΑ :Ο Αυστριακός Καγκελάριος Σούσνιγκ επισκέπτεται τον Führer στο Μπερχτεσγκάντεν. ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Ο Miron Cristea καλείται να σχηματίσει Κυβέρνηση (12 Φεβρουαρίου 1938-30 Μαρτίου1938).
13
14
15
16	ΑΥΣΤΡΙΑ: Η κυβέρνηση χορηγεί αμνηστία στους φυλακισμένους Εθνικοσοσιαλιστές. Ο Ζάις -Ινκβαρντ αναλαμβάνει το υπουργείο των Εσωτερικών.
17
18
19
20	ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ο Υπουργός των Εξωτερικών Eden υποβάλλει τη παραίτησή του από τη Κυβέρνηση..ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Noua Constituţie elaborată de Istrate Micescu este promulgată.
21
22
23
24	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Plebiscit asupra noi Constituţii. 4. 303. 064. Cetăţeni care au votat. 4. 297. 581. Pentru. 5. 843. Contra. Monarhia ereditară, suveranitatea naţională, inviolabilitatea monarhiei, responsabilitatea ministerială. Egalitatea în faţa legii, libertatea conştiinţei, a munci, a învăţământului, a asociaţiei, a întrunirilor, libertatea de comunicare, de opinie, de asociere. Nu era permisă opinia unei schimbări a formei de guvernământ. Legea pentru reprimarea unor noi infracţiunii
25	ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ο Λόρδος Φάλιξ αναλαμβάνει το Υπουργείο των Εξωτερικών.
26	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Corneliu Zelea Codreanu trimite o scrisoare lui Nicolae Iorga ministru secretar de stat în primul guvern al dictaturi regale. În scrisoare Codreanu îl eticheta pe Iorga ca „ incorect” şi „ necinstit sufleteşte”, Iorga era făcut răspunzător de închiderea restaurantelor şi cantinelor legionare. Iorga a trimis înapoi scrisoarea , şi a informat guvernul.
27
28

	ΜΑΡΤΙΟΣ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10	ΓΑΛΛΙΑ: Ο Πρωθυπουργός Camille Chautemps (1885-1963) υποβάλλει την παραίτηση της Κυβέρνησής του.
11	ΑΥΣΤΡΙΑ: Ο Καγκελάριος Schuschnigg αποδέχεται το γερμανικό τελεσίγραφο.
12	ΑΥΣΤΡΙΑ: Γερμανικές δυνάμεις περνούν ειρηνικά μέσα στο Aυστριακό έδαφος.
13	ΓΑΛΛΙΑ: O Blum σχηματίζει τη δεύτερη Κυβέρνησή του.Η Γαλλία ανοίγει και πάλι τα σύνορα για να διοχετεύσει όπλα στην Ισπανική Κυβέρνηση
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Ανοικτή επιστολή του Κοντρεάνου προς το καθηγητή Nicolae Iorga .
26
27
28	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Şedinţă a Consiliului de Miniştri . Armand Călinescu propune „ urmărirea lui Corneliu Zelea Codreanu pentru ultragierea unui ministru”. Singurul ministru care nu a fost de acord cu această soluţie a fost Ion Antonescu ministrul de război. Demisia lui a dus la căderea guvernului.
29
30	ΡOYMANIA: Δεύτερη Κυβέρνηση Miron Cristea (30 Μαρτίου 1938 – 1 Φεβρουαρίου 1939) ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Demisia guvernului Miron Cristea. Şi constituirea unui nou guvern condus tot de Miron Cristea. Guvernul prezidat de patriarh este format din elemente liberale ,gruparea Gheorghe Tătărescu şi elemente ţărăniste din gruparea Armand Călinescu. 1938: 30 martie: Constituirea Consiliului de Coroană. Toţi foşti preşedinţi ai Consiliului de Miniştri. Consilieri regali. 1938: 30 martie: Dizolvarea Partidelor Politice.
31

	ΑΠΡΙΛΙΟΣ
1
2
3
4
5	ΠΟΛΩΝΙΑ: Αντισημιτικές διαδηλώσεις στη Dabrowa
6
7	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Consiliul Superior Economic primeşte sarcina să elaboreze planul general economic al ţării.
8	ΓΑΛΛΙΑ: Πριν συμπληρωθεί μήνας ο Πρωθυπουργός Blum υποβάλλει την παραίτησή του .
9
10	ΑΥΣΤΡΙΑ: Oι πολίτες καλούνται να επικυρώσουν την ένωση της Πατρίδας τους με τη Γερμανία. ΓΑΛΛΙΑ: Σχηματισμός της Κυβέρνησης Daladier.
11
12
13
14
15
16	Σύμφωνο μεταξύ Ιταλίας και Βρετανίας γνωστό και σαν Σύμφωνο του Πάσχα.
17	ΡΟΥΜΑΝΙΑ:. Începe procesul lui Corneliul Zelea Codreanu. pe 27 mai 1938:. Corneliul Zelea Codreanu este condamnat la 10 ani muncă silnică, 6 luni degradare civică, 5000 de lei amendă şi 2000 de lei cheltuieli de judecată.
18
19
20
21
22
23
24	Ο Konrad Henlein αρχηγός του γερμανικού Σουδητικού κόμματος κάνει δημόσια έκκληση για την αυτοδιάθεση των συμπατριωτών του.
25
26
27	ΕΛΛΑΔΑ: Υπογράφεται στην Αθήνα από τους Μπαγιάρ και Ρουσδή αφ' ενός και του Μεταξά αφ΄ετέρου μια νέα συνθήκη με τίτλο:"Πρόσθετος συνθήκη εις την Ελληνοτουρκικήν Συνθήκην φιλίας ουδετερότητος, συνδιαλλαγής και διαιτησίας της 30ης Οκτωβρίου 1930 και εις το Ελληνοτουρκικόν Σύμφωνον Εγκαρδίου Συνενοήσεως της 14ης Σεπτεμβρίου 1933.
28
29	Σε κοινές τους δηλώσεις ο Daladier και ο Βρετανός Πρωθυπουργός Chamberlain παραδέχονται ότι το Σουδητικό πρόβλημα είναι υπαρκτό και ότι η Τσεχοσλοβακική Κυβέρνηση πρέπει να προβεί σε παραχωρήσεις υπέρ της Γερμανίας.
30

	ΜΑΪΟΣ
1
2
3	ΙΤΑΛΙΑ: Ο Führer γίνεται δεκτός στη Ρώμη από τον Mussolini και τον Ιταλό Βασιλιά Vittorio Emanuele III. Ο Mussolini ζητά τις Άλπεις σαν φυσικό σύνορο των αντίστοιχων συμφερόντων και ο Führer αποδέχεται το αίτημα ΄προσφέροντας ουσιαστικά στην Ιταλία το Νότιο Τυρόλο.
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17	ΙΣΠΑΝΙΑ: Ανατρέπεται η Κυβέρνηση του Largo Caballero .Τον Caballero καλείται να διαδεχθεί ο σοσιαλιστής Δόκτωρ Juan Negrín,
18
19
20
21	Μερική κινητοποίηση των Τσεχοσλοβακικών στρατευμάτων στα σύνορα με τη Γερμανία
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

	ΙΟΥΝΙΟΣ
1
2
3
4
5	Ο Merekalov διορίζεται Πρεσβευτής της ΕΣΣΔ στο Βερολίνο.
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24	ΙΣΠΑΝΙΑ: Ξεκινά στον Έβρο η μεγάλη επίθεση των Ρεπουμπλικάνων.
25
26
27
28
29
30

	ΙΟΥΛΙΟΣ
1
2
3
4	Συνθήκη φιλίας Αγκύρας μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας.
5
6	Επίδειξη αλληλεγγύης της Μικρής Ανταντ στη Πράγα. Τσεχοσλοβάκοι Γιουγκοσλαβοι και Ρουμάνοι στρατιωτικοί ποζάρουν στο φακό.
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25	Ο Λόρδος Runciman επισκέπτεται την Πράγα στα πλαίσια διερευνητικής εντολής που αφορά το Σουδητικό πρόβλημα.
26
27
28
29
30
31	Υπογραφή του Συμφώνου της Θεσ/νικης μεταξύ Βαλκανικής Συνεννοήσεως και Βουλγαρίας.

	ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14	ΡΟΥΜΑΝΙΑ:. Reforma administrativă. ţinutul: 10 : Conduse de rezidenţi regali. Rezidentul era numit direct de rege pe o perioadă de 6 ani. Celelalte unităţii administrative erau :Judeţul. Plasa. Comuna. Primari nu mai erau aleşi ci numiţi. Tinutul/rezidenti regali.  Judetul, Plasa, Comuna/ Primari erau numiti.
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27	ΕΛΛΑΔΑ: Πρόσθετη Συνθήκη Αθηνών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
28
29
30
31

	ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
1
2
3
4
5
6	ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ :Η Κυβέρνηση δημοσιοποιεί τις προτάσεις της για την επίλυση του Σουδητικού προβλήματος.
7
8
9
10
11
12
13	ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ο Chamberlain ανακοινώνει την πρόθεσή του να συναντήσει τον Führer για ΄να επιτευχθεί η λύση του Σουδητικού προβλήματος.
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23	ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Η Κυβέρνηση αποφασίζει τη στρατιωτική επιστράτευση .
24
25
26	ΓΑΛΛΙΑ: Η Κυβέρνηση αποφασίζει μερική επιστράτευση. ΓΕΡΜΑΝΙΑ:Τελεσίγραφο προς τη Τσεχικλη Κυβέρνηση.
27	Οι Πολωνοί προσαρτούν την περιοχή του Teschen,
28
29	29-30 Σύμφωνο του Μονάχου.
30

	ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
1	Οι Γερμανοί μπαίνουν στη Σουδητία.
2
3
4
5	ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Παραιτείται ο Πρόεδρος Edvard Benes.
6	Η Σλοβακία αποκτά την αυτονομία της
7	Ο εξόριστος Τρότσκυ γράφει προφητικά: "Η Τσεχοσλοβακία εξαφανίζεται σαν στρατιωτική δύναμη από το γεωγραφικό χάρτη.Η απώλεια 3.500.000 Γερμανών Σουδητών που ήταν βαθύτατα εχθρικοί προς αυτή, θα μπορούσε ίσως από στρατιωτική άποψη , να είναι προς όφελός της αν δεν επέφερε την απώλεια των φυσικών συνόρων…Αν μέχρι σήμερα η Τσεχοσλοβακία εθεωρείτο μια στρατιωτική γέφυρα της Σοβιετικής Ένωσης προς την Ευρώπη , τώρα για τον Χίτλερ αποτελεί γέφυρα για την Ουκρανία. Η διεθνής «εγγύηση» για την ανεξαρτησία αυτού που απέμεινε από τη Τσχοσλοβακία θα βαρύνει ασυγκρίτως λιγότερο από την ανάλογη εγγύηση που προσφέρθηκε στο Βέλγιο πριν από το παγκόσμιο πόλεμο. Η κατάρρευση της Τσεχοσλοβακίας είναι η κατάρρευση της Εξωτερικής πολιτικής του Στάλιν κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε ετών. Η «συμμαχία στις δημοκρατίες» ιδέα που πρόβαλε η Μόσχα για να πολεμήσει εναντίον του Φασισμού , δεν είναι παρά μια υποκρισία δίχως ζωή. Κανείς δεν θέλει να πολεμήση για τη σωτηρία μιας αφηρημένης δημοκρατικής αρχής. Όλοι αγωνίζονται για υλικά συμφέροντα . Η Αγγλία και η Γαλλία προτιμούν να ικανοποιούν τις ορέξεις του Χίτλερ με έξοδα της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας,παρά σε βάρος των αποικιών τους. Η στρατιωτική συμμαχία ανάμεσα σε Γαλλία και ΕΣΣΔ χάνει πλέον την αξία της κατά 75% και μπορεί ευκολότατα να τη χάσει κατά 100%. Η παλιά ιδέα του Μussolini για ένα σύμφωνο των τεσσάρων ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις κάτω από την αιγίδα της Ιταλίας και της Γερμανίας είναι σήμερα μια πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι μια καινούργια κρίση……"
8	Η Ρουθηνία αποκτά την αυτονομία της
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

	ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
1
2
3
4
5
6
7
8
9	9-10 Αυτοκρατορική Νύχτα των κρυστάλλων (Reichskristallnacht)
10
11	Στις 11 Νοεμβρίου 1938 το φασιστικό Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης υπό τον Κοσμόπουλο -που διόρισε ο δικτάτορας Μεταξάς- στη συνεδρίασή του, που για να «τιμήσει τον Τούρκο ηγέτη τήρησε ενός λεπτού σιγή, αποφάσισε ομόφωνα να δώσει το όνομά του σε τμήμα της οδού Απ.Παύλου της Θεσσαλονίκης, όπου ευρίσκεται η οικία του αποθανέντος ηγέτ η» (από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 12/11/1938).
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: O Βασιλιάς Carol II επισκέπτεται τον Hitler ατο Berchtesgaden. Ο Carol II ζητά τη κατανόηση του Hitler σχετικά με τα μέτρα που πρόκειται να πάρει στο εσωτερικό της χώρας του. Η ανάγκη να μπει τέλος στη δράση του Λεγεωνάριου κινήματος προαναγγέλλεται κομψά. Η θέση του Χίτλερ ξεκάθαρη:" Σε ότι αφορά την εσωτερική σας πολιτική μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε." 24 noiembrie, După o vizită în Germania Carol al II-lea enervat de cererile repetate ale lui Hitler de eliberare a liderilor legionari ordonă aflat în tren asasinarea lui Codreanu.1938: 30 noiembrie: În pădurea de la Tâncăbeşti sunt asasinaţi 13 capii ai Mişcări legionare. Corneliu Zelea Codreanu, Ion Caranica, Doru Belimace, Nicolae Constantinescu.
25
26
27
28	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Δολοφονείται o Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Cluj Stefanescu-Goanga. H αστυνομία αναζητά τους ενόχους στο Πανεπιστημιακό περιβάλλον.
29
30	ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Η Εθνοσυνέλευση εκλέγει καινούργιο Πρόεδρο τον Emil Hacha,

	ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
1
2
3	Η Τσεχοσλοβακία γίνεται Ομόσπονδο Κράτος
4
5
6	ΓΑΛΛΙΑ :Στο Παρίσι ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Ribbentrop επικυρώνει το Γερμανό-γαλλικό Σύμφωνο μη επιθέσεως (Nichtangriffsvertrag )
7
8
9
10
11
12
13
14
15	1938: 15 decembrie: Reorganizarea „ Străji Ţării”. Toţi tineri între 7-21 de ani erau străjerii în mod obligatoriu. Comandantul suprem era regele denumit sugestiv” marele străjer”. Deviza era „ Credinţă şi muncă pentru ţară şi rege”.
16	ΡΟΥΜΑΝΙΑ::: Decret-lege prin care se înfiinţează „ Frontul Renaşteri Naţionale” . Unica organizaţie politică în stat menită să „ mobilizeze conştiinţa naţională în vederea întreprinderi unei acţiuni solidare şi unitare româneşti de apărare şi propăşire a patriei şi de consolidare a statului „ Orice altă activitate a unei organizaţi politice în afară de FNR era interzisă. Numai FNR putea participa la alegerile organizate de stat . Şeful suprem al Frontului era regele care îndruma activitatea Consiliului Superior Naţional format din 150 de membri. Directoratul avea 30 de membri şi era împărţit în 3 secţiuni. Agricultură şi muncă manuală. Comerţ şi industrie. Ocupaţi intelectuale. Şefi erau numiţi nu aleşi. Membri purtau uniforme albastre.
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26	ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Este împuşcat din ordinul lui Horia Sima, rectorul universităţi din Cluj, profesorul Ştefan Goangă.
27
28
29
30
31