Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ιουνίου 19. Βράδυ. Μετά το δείπνο ακούμε τον Αλέ­ξανδρο να μας διηγήται την πρώτη συνεργασία που είχε σήμερα με τον Βενιζέλο : — «Ήρθε κρύος, τυπικός. Καθώς δεν του 'δωσα κατά την ορκωμοσία το χέρι, φάνηκε σαν μην το περίμενε ούτε σήμερα. Χαιρετηθήκαμε με το κεφάλι'  του έδειξα μια καρέκλα, μακριά μου, όπου και κάθισε. Όταν του είπα ότι είμαι έτοιμος να τον ακούσω, άρχισε να μιλάη με κακία : "Θα κάμετε τούτο, θα κάμετε το άλλο'  ή, δε θα κάμετε αυτό, δε θα κάμετε εκείνο." Δοκίμασα να συ­ζητήσω μερικές απόψεις του, μα με διέκοψε: "Εγώ θα κανονίζω τα πάντα, Μεγαλειότατε. Σεις είσθε ανεύθυ­νος. Δεν θα έρχωνται οι υπουργοί μου να συζητούν μαζί σας, αφού δεν έχετε ευθύνη. Θα σας στέλνη καθένας τους τα διατάγματα που ετοιμάζει, και σεις θα τα υπο­γράφετε.  Αν ποτε τύχη, όπως δεν εύχομαι, να 'χετε αντιρρήσεις, θα φωνάζετε εμένα, όχι τους υπουργούς, να τις εξετάζω μαζί σας. Εννοείται ότι δεν υπάρχει λό­γος να με φέρνετε στο παλάτι για ασήμαντα ζητήματα. Το σύστημα αυτό συνεργασίας είναι όχι μόνο κατάλ­ληλο για τις περιστάσεις που περνάμε, άλλ' είναι και γενικώς το καλύτερο. Έτσι κάνουν στην Αγγλία." Ύ­στερα ο Βενιζέλος πλησίασε το κάθισμα του κοντήτερα και μου έδωσε μάθημα για τον αγγλικό κοινοβουλευτι­σμό και την συνταγματική βασιλεία. Με μεταχειρίστηκε σαν μαθητούδι. Πίσω από τα γυαλιά τα μάτια του έδει­χναν έχθρητα. Ti να κάμω ; Αυτός έχει τη δύναμη, εγώ δεν έχω τίποτα! Χωρίς να με ρωτήση, τηλεγράφησε στους πρέσβεις μας Βερολίνου, Βιέννης, Σόφιας και Κωνσταντινουπόλεως να ζητήσουν τα διαπιστευτήρια τους και να φύγουν αμέσως. Κήρυξε δηλαδή τον πόλεμο εκ μέρους της Ελλάδος. Όταν διαμαρτυρήθηκα ότι για τόσο σπουδαίο ζήτημα μ' έφερε μπρος σε τετελεσμένο γεγονός χωρίς να συνεννοηθή πριν μαζί μου, έστω κατά τύπους, ξέρετε τί μου απάντησε; Ότι θεωρούσε πως ατιμάζεται η Ελλάς αν αργοπορούσε και μια μόνον ώρα να εκτελέση τις συμμαχικές υποχρεώσεις που είχεν ανα­λάβει ο Πατέρας μου απέναντι της Σερβίας. Δεν είχε, λέει, καιρό να 'ρθη να με ρωτήση ! Μου έδωσε ύστερα να υπογράψω επιστολή προς τον Βασιλέα της Σερβίας, στην οποία αποκήρυττα την πολιτική του Πατέρα. Φυ­σικά αρνήθηκα να το κάμω. Επέμεινε να με βάλη να υπογράψω, επέμεινα κ' εγώ στην άρνησή μου. " Ποιος διευθύνει την εξωτερική πολιτική;" με ρώτησε. " Η Κυβέρνησις", του αποκρίθηκα. "Τότε υπογράψτε αυτό το γράμμα. Είναι, έγγραφο χρήσιμο στην εξωτερική πολιτι­κή της." Του δήλωσα ότι δεν θα υπογράψω κατ' ουδένα λόγο, όχι. μόνο επειδή θίγει τον Πατέρα, άλλα κ' επειδή ο Σέρβος Βασιλεύς μου 'καμε την προσβολή, μόνος αυ­τός απ' όλους τους μονάρχες και προέδρους Δημοκρα­τίας της γης, να μη με συγχαρή για την ανάρρηση μου στo θρόνο. "Βλέπω, μου είπε, πως προτιμάτε από το ρόλο του συνταγματικού βασιλέως το ρόλο του πράκτο­ρος του Κωνσταντίνου. Έχετε μήπως μυστική συμφω­νία μαζί του;" Του απάντησα δυνατά "όχι", μέσα μου όμως έλεγα: "Ναι, vαι! υπακούω στον Πατέρα. Πώς αλλιώς φαντάζεσαι του λόγου σου ότι πρέπει να φερθή ένας γιός ;" Με απείλησε πως θα συγκαλέση τη Βουλή για να με καθαίρεση και να φέρη βασιλέα τον πρίγκιπα Παύλο. Του επανάλαβα ότι δεν θα υπογράψω τέτοιο γράμμα, όσο κι αν με πιέση. Έφυγε έξω φρενών.»
Λίγες μέρες αργότερα έγινε νέα συνάντηση Βενιζέλου και Αλεξάνδρου. ο Πρωθυπουργός είχε μπη  στο βασι­λικό γραφείο κουνώντας ένα μάτσο χαρτιά, κ'  ισχυριζό­ταν πως στον ασύρματο του Βοτανικού είχαν βρεθή αν­τίγραφα τηλεγραφημάτων του Κωνσταντίνου προς τον Κάιζερ και τον Φερδινάνδο της Βουλγαρίας, όσα τους έστελνε ο πρώην βασιλεύς απ' ευθείας, χωρίς να περ­νάν από το Υπουργείο Εξωτερικών. Κατά τα τηλεγρα­φήματα αυτά ό Κωνσταντίνος αναλάμβανε τήν υποχρέ­ωση, τόσο προς τον Κάιζερ όσο και τους Βουλγάρους, όχι μόνο να μην πολεμήση ενάντιο τους αλλά και να ταχθή παρά το πλευρό τους όταν έβρισκε κατάλληλη ευ­καιρία.
— «Αυτό είναι προδοσία, χειροπιαστή προδοσία !» φώ­ναζε ο Πρωθυπουργός.
Ο Αλέξανδρος του απάντησε σε ανάλογο τόνο, ε­πειδή κανένα ευπαθέστερο σημείο δεν είχε η συνείδηση του από την αγάπη προς τον Πατέρα του. Ο Βενιζέλος κατάλαβε αμέσως ότι ήταν άτοπο να εξάπτεται έτσι κι άλλαξε ύφος, χωρίς να σταματήση το κατηγορητήριο, τύπος βίαιος που δύσκολα συγκρατιέται. Συνόδευε κάθε φράση του με νευρικές χειρονομίες, λες κ' οι ιδέες του έρχονταν ταχύτερα απ' τα λόγια και τον στενοχωρούσαν.
— «Μου συνέβη με τον Πατέρα σας, είπε, ό, τι στο γεωργό που περιέθαλψε ένα παγωμένο φίδι. Τον επέβαλα στο Στρατό το 1910, εναντίον της θελήσεως όλων των φίλων μου, και, μόλις εθερμάνθη, με δάγκωσε.»
— «Είχε το Λαό μαζί του, κύριε.»
Ο Βενιζέλος κοίταξε παράξενα το βασιλόπαιδο. Από τις πρώτες συναντήσεις τους είχε σχηματίσει την πεποί­θηση πως ο Αλέξανδρος δεν έπαιζε μόνο το ρόλο του το­ποτηρητή του Θρόνου, άλλα είχε κρυφή εντολή του Κων­σταντίνου να κρατήση την ουδετερότητα. Και πραγμα­τικά, επηρεασμένος από τον Πατέρα του, ο Αλέξανδρος δεν καταλάβαινε την ανάγκη να βγη αμέσως στον πόλεμο με την Αντάντ. Αντιθέτως, η κήρυξη τού πολέμου για τον Πρωθυπουργό ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου του Ελληνισμού. Ο Βενιζέλος κοίταξε παράξενα το βασιλό­παιδο και :
— «Απατάσθε, είπε, αν πιστεύετε πως η Ελλάς ακολουθούσε τον πατέρα σας. Οι εκλογές του '15 απέδειξαν πως ο πολύς λαός είναι μαζί μου, μ' εμένα που εκτελώ την Εθνική Διαθήκη. Εγώ εμπνέω το Λαό.»
— «Τότε γιατί κάνετε απελάσεις ;»
— «Διώχνω μερικούς αδιόρθωτους που, ανάξιοι για με­γάλα έργα, βλέπουν μικρά και ταπεινά.»
— «Δεν είναι λίγοι. Ακούω πως, επί "δυσμενεία κατά του καθεστώτος", κατηγορούνται πολλές χιλιάδες άνθρωποι. Παραβαίνετε όσα μου υποσχέθηκε ο Ζοννάρ, να μη γίνουν δηλαδή αντίποινα.»
— «Ο Ζοννάρ δεν ανέλαβε ποτέ την υποχρέωση ν' αφήση ατιμώρητους τους δολοφόνους του Κράτους.»
«Πάντως τους πολιτικούς σας αντιπάλους.»
«Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, είναι εγκληματίαι.»
«Κι αν ήσαν ,δεν πρέπει να κατεβαίνετε  στο επίπεδο τους γιατί έτσι  δεν θα τελειώσουμε ποτέ.»
Τούτη η  φράση του Βασιλιά φαίνεται να 'καμε εντύπωση  στον Πρωθυπουργό, γιατί μαλάκωσε τη φωνή του κι αποκρίθηκε :
—· «Μικροπολιτεύομαι κ' εγώ, Μεγαλειότατε, γιατί στην Ελλάδα είναι αδύνατο να μη καταντήση κανείς μικροπο­λιτικός. Οι αντίπαλοι μου μ' αναγκάζουν να χαμηλώνωμαι. Την ώρα που φροντίζω τα μεγάλα, εκείνοι με κα­τεβάζουν στη μικροπολιτική από την οποίαν είναι ποτι­σμένοι. Αλλά εμένα δεν είναι αυτό το κύριο έργο μου, όπως  σ' εκείνους. Εγώ δημιουργώ. Θα κάμω την Ελ­λάδα μεγάλη. Θυσίες ατομικές και αίματα δεν παίζουν ρόλο μπρος σε μια εθνική ανάγκη. Θυμηθήτε τους εξευ­τελισμούς που τράβηξε η Ελλάς επί Σκουλούδη, τους Ιταλούς στην Κέρκυρα και την Ήπειρο, τους Σέρβους που ζητούσαν τη Θεσσαλονίκη, την ατιμία να δώση η κλίκα του πατέρα σας την Ανατολική Μακεδονία στους Βουλγάρους'  θυμηθήτε τη ντροπή να παραδοθή ολό­κληρο Σώμα Στρατού στους Γερμανούς. Και τώρα, σε τόσο λίγο καιρό, άλλαξαν τα πάντα' γινόμαστε πάλι Κρά­τος. Σεις που είσθε νέος, Μεγαλειότατε, πρέπει να με καταλάβετε και να με βοηθήσετε. Αν δω ότι κάνετε το καθήκον σας, θα σας υποστηρίξω σ' ό, τι θελήσετε. Ειδάλλως... »
Δεν τελείωσε τη φράση του, μα ήταν φανερό πως­εννοούσε ότι θα τον στείλη κι αυτόν στην Ελβετία. Είναι έτοιμος να το κάμη. Δεν αμφιβάλλει καθόλου γι' αυτό ο Αλέξανδρος. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου