ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ: ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Τα βαρυά αγωγιάτικα άλογα

Με τα ξύλινα σαμάρια.

Με σκοινιά και χαλινάρια,

με κουδούνια στο λαιμό.

Θα μας φέρουν καβαλάρηδες

Σε πανάρχαιο  μοναστήρι,

Πέρα από ψηλό γεφύρι

Πάνω από βαθύ γκρεμό.

Θα διαβούμε καβαλάρηδες

Την καμαρωτή του πόρτα.

Θα πεζέψωμε στα χόρτα

και στις στάλες της δροσιάς.

Και θαρθή  σκυφτός καλόγερος

Με τρεμουλιαστό το χέρι

Σκουριασμένα να μας φέρη

Τα κλειδιά της εκκλησίας.

Θαμπωμένοι  από το λιόβολο.

Ζαλισμένοι από το δρόμο,

Μ'  έναν  κάποιο κρυφό  τρόμο

Μπαίνοντας ψηλαφητά.

Χίλια μάτια Αγίων θα νιώσωμε

Να  μας βλέπουν δακρυσμένα.

Δέκα αιώνες κοιμισμένα,

Πρώτη μέρα ξυπνητά.

Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ: ΔΙΠΛΗ ΚΡΙΣΗ

Είπε του Πορθητή τη φωνή
"Ποιός έχει φέρει το κεφάλι
Του εχθρού μου βασιλιά;  Ας  φανή!"
κ' ένας γενίτσαρος  προβάλλει.
Συμμαζεμένοι  ταπεινοί, 
Την τύχη του ζηλεύουν οι άλλοι
Πασάς , βεζύρης θα γενή!...
Του Πορθητού η φωνή  είπε πάλι:
Του νικημένου νικητής 
Προστάζω (η προσταγή μου νόμος)
Δόξα και πλούτη να σου δώσουν'
Της βασιλείας του κληρονόμος.
Του σκοτωμού του εκδικητής.
Προστάζω να σε θανατώσουν

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ: Ο ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ

Τραντάζουν τα παράθυρά του
Σκέλεθρα ολόρθα τα΄ αγριοκαίρια
Φυτεύει η νύχτα ολόγυρά του
Τάφων σταυρούς και νεκροκέρια.

Κι΄αν ύπνος κλη τα βλέφαρά του
Σκόρπια ορφανά κ΄ έρημα ταίρια
Τον καταριώνται στα όνειρά του
Σηκώνοντας τα΄άσαρκα χέρια.

Στου νου του την σπηλιά φωλιάζει
Και τον κυττάζει και τον κράζει
Μεγαλομάτα κουκουβάγια….
Αλίμονό του, τον θυμάται!
Κι’ αλίμονό του , που κοιμάται
Τον ύπνο του Θανάση Βάγια!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ: ΠΕΝΤ΄ΑΙΩΝΕΣ…..

                                       

                                                             
Πέντ’ αιώνες πρόσμενε το Γένος
Τον ερχομό του, που είχε αργήση.
Για να ξυπνήση ο Κοιμισμένος
Κ΄η Άγια Σοφιά να λειτουργήση.

Κ΄ήρθε! Σά να ήρθε αποσταλμένος
Άγγελος Θεού στη Στερνή Κρίση,
Με την ρομφαία αρματωμένος
Να καταλύση και να στήση.

Κ΄ήρθε ! Μα η πλάνη ήτον μεγάλη:
Του αγγέλου τα φτερά κερένια .
Στάχτη η ρομφαία η σιδερένια…
Σφάλα, εκκλησιά, την πόρτα πάλι!
Βαθειά κοιμήσου. Κοιμισμένε!
Με τη λαχτάρα, ω Γένος, μένε!