N TΡΙΜΗΣ : Η ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ (6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934.)

ΠΑΡIΣΙΟΙ .(Αθ.Πρ.) Ο κ Υμπαρνεγκαραί βουλευτής της άκρας δεξιάς, κατέθεσε σήμερον την πρωίαν επερώτησιν εις το προεδρείον της Βουλής επί των χθεσινών γεγονότων , και ζητεί εξηγήσεις επί των διαταγών του υπουργού των Εσωτερικών, όστις εκύλησε την πόλιν εις το αίμα. Πλην της επερωτήσεως ταύτης κατετέθησαν και άλλαι τέσσαρες δια την αυτήν αιτίαν.Κατόπιν τούτου η κυβέρνησις Νταλαντιέ προβλέπουσα ότι είναι αδύνατον πλέον να κρατηθή εις την αρχήν υπέβαλε σήμερον το απόγευμα την παραίτησίν της εις τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας , ήτις και εγένετο αμέσως αποδεκτή.

ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΑΙ ΑΙΜΑΤΗΡΑΙ ΤΑΡΑΧΑΙ
ΠΑΡΙΣΙΟΙ , 7 Φεβρουαρίου .(Ιδιαίτερον ραδιοτηλεγράφημα του "Ελληνικού Μέλλοντος")-Η από ημερών κυοφορουμένη θύελλα εξέσπασε τέλος χθες την εσπέραν μεττά πρωτοφανούς βιαιότητος. Πενήντα χιλιάδες ένοπλοι πολίται, παρακινούμενοι και υποδαυλιζόμενοι από τα βιαιότατα άρθρα των εφημερίδων της δεξιάς κατά της κυβερνήσεως Νταλαντιέ εξεκίνησαν χθες την εσπέραν εξ όλων των σημείων της πόλεως, και καταστρέφοντες τα πάντα εις το ορμητικόν των πέρασμα , εβάδισαν κατά της Βουλής με αγρίας διαθέσεις .Αντικειμενικός σκοπός της πορείας ταύτης , ήτο η σύλληψις όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών αρχηγών και βουλευτών της αριστεράς παρατάξεως. 

ΑΙ ΠΡΩΤΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
Κατά την εβδόμην απογευματινήν πο κεντρικοί δρόμοι των Παρισίων είχον μεταβληθή εις πεδία μάχης. Οι αστυνομικοί βλέποντες ότι τα πλήθη εβάδιζαν με αγριωτάτας διαθέσεις κατά του Παλαό Μπουρμπόν και μη δυνλαμενοι ν΄αναχαιτήσουν το ακράτητον αυτό ανθρώπινον κύμα , ήρχισαν να πυροβολούν εις τον αέρα προς εκφοβισμόν , ενώ ταυτοχρόνως αι πυροσβεστικαί αντλίαι κατέβρεχαν τους διαδηλωτάς. Οι τελευταίοι όμως ενισχυόμενοι διαρκώς από πυκνότατα στίφη ταραξιών , όχι μόνον δεν υπεχώρουν προ των αστυνομικών , αλλ' ήρχισαν να πυροβολούν εναντίον των και να ρίπτουν κατ΄' αυτών λοστούς , ράβδους , τσεκούρια,σανίδες κλπ.
Πρώτον θύμα κατέπεσε -τραυματισμένος - ο υποδιευθυντής της Αστυνομίας κ.Μαρσάν , του οποίου ο τραυματισμός εξηρέθισε τόσον τους αγωνιζομένους υπέρ της τάξεως αστυνομικούς, ώστε ούτοι αποβαλόντες πλέον πάσαν επιφύλαξιν , ήρχισαν να πυροβολούν εις "το ψαχνόν" και να συμπλέκονται σώμα με σώμα με τους ταραξίας.

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΡΙΩ.
Καθ΄όλον αυτό το διάστημα οι εντός της Βουλής ευρισκόμενοι υπουργοί και βουλευταί διήλθον στιγμάς υπερτάτης αγωνίας , διότι ο επί κεφαλής της αστυνομικής δυνάμεως εδήλωσεν εις αυτούς ότι εάν εξέλθουν έξω του βουλευτηρίου δεν εγγυάται δια την ζωήν των. Κατόπιν τούτου τα φώτα του κτιρίου εσβέσθησαν δια λόγους προνοίας , οι δε βουλευταί φοβούμενοι μήπως οι ταραξίαι εισβάλουν εντός του κτιρίου και τους λυντσάρουν , εφόρεσαν στολάς κλητήρων και εξήλθον από τας πλαγίας θύρας της Βουλής απαρατήρητοι. Εν τούτοις οι δύο εξ αυτών δεν εγλύτωσαν από την μανίαν του εξηγριωμένου πλήθους. Ούτω ο τέως πρωθυπουργός κ. Ερριώ εξερχόμενος της Βουλής εμωλωπίσθη μάλλον σοβαρώς υπό του πλήθους , ο δε γηραιός πολιτευτής κ. Μεριέ επληγώθη σοβαρώτατα.

Ο ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΩΝ
Εν τω μεταξύ άλλαι πυκναί ομάδες ωπλισμένων πολιτών ανήκουσαι εις όλας τας παρατάξεις των άλρων- βασιλόφρονες κομμουνισταί κλπ- συγκεντρωθείσαι εις την πλατεία της Ομονοίας ήρχισαν να δημιουργούν παντοειδείς ταραχάς , καταστρέφουσαι τα κιόσκια, πυρπολούσαι τα λεωφορεία και προβαίνουσαι εις παντοειδείς βανδαλισμούς κατά των αγαλμάτων και κρηνών της μεγαλοπρεπούς πλατείας. Οι αστυνομικοί θελήσαντες να διαλύσωσι τους μαινομένους διαδηλωτάς  επυροβολήθησαν υπ' αυτών και ήρχισαν ν΄αντιπυροβολούν  μετά μανίας.Το αίμα ήρχισε να βάφη την πλατείαν , οι δε τραυματιζόμενοι εποδοπατούντο  αγρίως  υπό  των εξάλων διαδηλωτών,οι οποίοι είχον χάσει τελείως το αίσθημα της πραγματικότητος, εν μόνον σκεπτόμενοι: Πως να λυντσάρουν τον Νταλαντιέ και τους υπουργούς του. 

Καθ ' ον χρόνον το αίμα έρρεε ποταμηδόν εις την Ομόνοιαν , ομάς βασιλοφρόνων διασπάσασα την ζώνην των φρουρούντων το υπουργείον Ναυτικών , εισέβαλεν εντός αυτού , έθραυσε τα έπιπλα, κατέστρεψε τα πάντα και τέλος έθεσε πυρ, το οποίον όμως κατεσβέσθη χωρίς να προκύψουν μεγάλαι ζημίαι εκ του εμπρησμού .Εξερχόμενοι οι βασιλόφρονες από το υπουργείον εκάρφωσαν προ της εισόδου τεραστίαν επιγραφήν με τας φράσεις: "Ζήτω ο βασιλεύς! Ζήτω η Γαλλία.
 Επηκολούθησαν σκηναί τραγικαί ενεθυμίζουσαι την ιστορικήν νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου". Οι συμπλεκόμενοι ήρχισαν να συγχέουν τους αντιπάλους των, διότι μέσα εις τον εξαγριωμένον αυτόν ανθρωποχείμαρρον υπήρχον δεξιοί , σοσιαλισταί, κομμουνισταί , αστυνομικοί και βασιλόφρονες αναμεμιγμένοι φύρδην μύγδην. Δεδομένου δε ότι η δημοτική αστυνομία είχε ταχθή με το μέρος των διαδηλωτών και εβοήθησε μάλιστα αυτούς εις την κατασκευήν των οδοφραγμάτων , κανείς πλέον δεν ήξευρε με ποίον έχει να κάμη , και πολλοί εκ των ταραξιών ετραυματίσθησαν από ομοϊδεάτας των εκ παρεξηγήσεως. Τέλος περί την δευτέραν μεταμεσονύκτιον η αστυνομία κατώρθωσε να γίνη κυρία της καταστάσεως και να διαλύση τους διαδηλωτάς .[1] Ο απολογισμος όμως της αιματηράς αυτής συρράξεως υπήρξεν εξόχως θλιβερός. Δώδεκα νεκροί και εξακόσιοι τραυματίαι , εκτός των αναριθμήτων άλλων , οι οποίοι υπέστησαν διαφόρους ελαφρούς μώλωπας. Η πλατεία Ομονοίας παρουσιάζει σήμερον οικτρόν θέαμα. Το ξυλόστρωμα της πλατείας είνε εις πολλά σημεία ανεσκαμμένον  και εξηρθρωμένον .Τα φράγματα, τα οποία είχον ανεγείρει η αστυνομια προς την πλευράν του Σηκουάνα,  δια να εμποδίση την έφοδον των διαδηλωτών  κατά του Βουρβωνικού Μεγάρου - της Βουλής- αποτελούν σήμερον  το πρωί σωρούς αμόρφους πετρών , ξύλων , μετάλλων και διαφόρων ετεροκλήτων  αντικειμένων, μετά την διάσπασιν των από τους στασιαστάς. Πίλοι καταπατημένοι και ράκη ενδυμάτων  και ξύλων  και υέλων κατακαλύπτουν το έδαφος. Η πρόσοψις του έναντι του ξενοδοχείου  "Κριγιόν" υπουργείου των Ναυτικών, επί της βορείας  πλευράς της πλατείας, είνε καπνισμένη από την εγκαίρως κατασταλείσαν πυρκαϊάν. Σκελετοί αναποδογυρισμένων  και ημιαπηνθρακωμένων λεωφορείων  κατάκεινται παρά το μνημείον  του Στρασβούργου  και αι προσόψεις  των καταστημάτων  της οδού Ρουαγιάλ , της οδού Πυραμίδων και των πέριξ της Όπερας  παρουσιάζουν θέαμα επιδρομής βαρβάρων. 

Η ΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Ολίγον μετά το μεσονύκτιον  ο πρωθυπουργός κ.Νταλαντιέ  μεταβάς εις το Προεδρικόν Μέγαρον κατέστησε τον πρόεδρον της Δημοκρατίας  ενήμερον  των εκτυλιχθέντων  τραγικών γεγονότων. Ακολούθως  ο πρωθυπουργός εκάλεσε τους υπουργούς των Εσωτερικών  κ.Φροτ και της Δικαιοσύνης κ. Πενανσιέ εις το υπουργείον των Εσωτερικών  όπου απεφασίσθη όπως η τάξις αποκατασταθή δι' όλων  των μέσων. Μετά το τέλος της συσκέψεως ταύτης ο υπουργός της Δικαιοσύνης κ. Πενανσιέ προέβη  εις τας εξής ανακοινώσεις  προς τον τύπον: "Η κυβέρνησις απεφάσισε  να αναθέση εις την εισαγγελίαν όπως προβή εις τακτικάς ανακρίσεις επί προκλήσει εις σφαγάς και στάσει εναντίον της ασφαλείας του κράτους , συγχρόνως δε να προβή εις τας δεούσας συλλήψεις συμφώνως προς τας κανονικάς διατάξεις τας προβλεπομένας εκ του νόμου". Την 3,15' πρωϊνήν  ο διευθυντής  της αστυνομίας  εδήλωσε προς τον τύπον τα εξής: "Είχομεν την υποχρέωσιν  να προστατεύσωμεν το κοινοβούλιον , το οποίον συνεζήτει, ως και διάφορα σημεία της πόλεως , από τους ταραχοποιούς. Το κατωρθώσαμεν , αγνοώ ακόμη έναντι ποίων  θυσιών." Ακολούθως ο διευθυντής  της ασφαλείας εδήλωσεν  ότι από συμφώνου μετά της κυβερνήσεως έλαβε νέα μέτρα δια την καλλιτέραν  εξασφάλισιν  της τάξεως  και την επιβολήν  αυτής υπό συνθήκας ομαλωτέρας. 

ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ
Από των πρωϊνών ωρών, αποκατασταθείσης οπωσδήποτε της τάξεως , ήρχισαν αι διάφοροι συλλήψεις  υπόπτων  ως ενεχομένων  εις τας νυκτερινάς ταραχάς. Εγνώσθη ότι οι συλληφθέντες  υπερβαίνουν τους τετρακοσίους. Μεταξύ  των συλληφθέντων είνε και οκτώ δημοτικοί σύμβουλοι της δεξιάς , οι οποίοι  ηγούντο των διαδηλωτών  με φύλλα της "Αξιόν Φρανσαίζ" ανά χείρας. Η σημερινή έκδοσις  του οργάνου των βασιλοφρόνων  "Αξιόν Φρανσαίζ" κατεσχέθη κατόπιν ειδικής αδείας την οποίαν έδωσε προς τούτο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η κατάσχεσις αύτη προκάλεσε  μεγίστην αίσθησιν , διότι δια πρώτην φοράν από της λήξεως  του πολέμου η κυβέρνησις προέβη  εις τοιούτου είδους μέτρα. Παραλλήλως  προς τας γενομένας και συνεχιζομένας συλλήψεις εξεδόθησαν και πλείστα εντάλματα συλλήψεως. Μεταξύ των πρώτων ενταλμάτων  είνε και το αφορών τον διευθυντήν της  "Αξιόν Φρανσαίζ" κ. Σαρλ Μωράς. Λέγεται επίσης , χωρίς τούτο να έχη εξακριβωθή μέχρι στιγμής , ότι εξεδόθησαν  εντάλματα συλλήψεως εναντίον του τέως πρωθυπουργού κ. Ταρτιέ , του διευθυντού της εφημερίδος "Λιμπερτέ" κ. Ντωζιρέ και του παυθέντος διευθυντού της αστυνομίας  κ. Κιάππε.

Υποσημείωση:

[1]Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου, ώρα μηδέν. Όλα τέλειωσαν πια για καλά. Οι τελευταίοι διαδηλωτές χάθηκαν. Οι περισσότεροι έφυγαν απλούστατα με το μετρό. Η Αστυνομία περιπολεί στην Ομόνοια και τα Ηλύσια Πεδία, που παρουσιάζουν με τους σπασμένους πάγκους, τα ξερριζωμένα δέντρα, τα πυρπο­λημένα κιόσκια και τ' ανασκαμμένα τους πλακόστρωτα, ένα αξιοθρήνητο θέαμα —το θέαμα, αλλοίμονο, του εμφυλίου πολέμου —, και διώχνει με ζήλο τους πολύ περίεργους δια­βάτες. 

Στα νοσοκομεία καταρτίζουν τον κατάλογο των θυμάτων. Ο αριθμός των νεκρών ποικίλει ανάλογα με τις πηγές των πληροφοριών. Φαίνεται πως μπορεί κανείς να σταματήσει στον αριθμό δεκαεφτά, από τους οποίους τέσσερις «Καμελό ντυ Ρουά», δυο της «Πατριωτικής Νεολαίας», ένας της «Γαλλικής Αλληλεγγύης». 

Οι δεκατέσσερις από τους νεκρούς σκοτώθησαν από σφαί­ρες. Μερικοί τραυματίες πέθαναν ίσως από τα χτυπήματα που τους έδωσαν, όταν τους διέλυαν τα εξαγριωμένα όργανα της τάξης. Γιατί έγιναν φρικαλεότητες. Πολλοί φρουροί χτυπού­σαν με τα τακούνια τους. Ο κ. ντε Νομπλάν πέφτει χτυπημέ­νος από μια σφαίρα στο κεφάλι αλλά, παρ' όλ' αυτά, τον χτυ­πούν και του σπάνε τα οστά της μύτης, θα ξεψυχήσει λίγες ώρες αργότερα. 

Όσο για τους πληγωμένους διαδηλωτές και «πολίτες» που έμειναν ένα διάστημα νοσηλευόμενοι (εκτός από τα αναρί­θμητα θύματα που στάλθηκαν ή οδηγήθηκαν στις κατοικίες τους, αφού τους περιποιήθηκαν) οι στατιστικές δείχνουν: 84 τραυματίες από σφαίρες, 116 από ρόπαλα, σπαθιά και «διάφο­ρα» άλλα όργανα, 6 από ποδοπάτημα αλόγων, 2 από... πέσιμο. 

Τα όργανα της τάξης αριθμούσαν 1.663 τραυματίες και ένα νεκρό, τον φρουρό Φλάντρ. Στο σύνολο σχεδόν, τα τραύματα είχαν προξενηθεί από τυχαία βλήματα που συχνά προκαλούσαν πληγές φοβερές. Επίσημα, από την Αστυνομία καταγράφτηκαν μόνο τρία τραύματα θετικά από σφαίρες, και δύο πι­θανά. Μια άλλη στατιστική αποκαλύπτει ότι αστυφύλακες και φρουροί έρριξαν 518 σφαίρες πιστολιού και περιστρόφου. 

Μερικοί μάρτυρες εκτελεστές του δράματος ισχυρίστηκαν πως άκουσαν ριπές πολυβόλων, πράγμα που αποτέλεσε α­φορμή να κατηγορηθεί ο Ευγένιος Φροτ πως έδωσε διαταγή να ρίξουν με πολυβόλα ή οπλοπολυβόλα. Η επιτροπή έρευνας τακτοποίησε αυτό το ζήτημα. Με ομοφωνία των μελών της — από τα 44 μέλη της τα 16 άνηκαν στην κεντροδεξιά και τα 2 στους ανεξάρτητους της αριστεράς — αναγνώρισε πράγματι πως η φρουρά της τάξης δεν είχε στη διάθεση της ούτε αυτό­ματα όπλα, ούτε βραχύκαννα όπλα, μια και δόθηκε γενική διαταγή να τ' αφήσουν όλ' αυτά στους στρατώνες. 

Η ίδια ομοφωνία υπήρξε και στη διαπίστωση ότι τα όργανα της τάξης υπήρξαν αντικείμενο «βιαιοτήτων και αυτοδικιών» πριν από τον πρώτο τους πυροβολισμό, πως δεν είχε γίνει καμμιά από μέρος τους βιαιοπραγία και ότι κανένας πυροβο­λισμός δε ρίχτηκε πάνω στη φάλαγγα των παλαιών πολε­μιστών. Τέλος, ομόφωνα πάλι, με αποχή τριών ψήφων μονάχα, η επιτροπή παραδέχτηκε επίσημα πως η Κυβέρνηση δεν έδωσε διαταγή να βάλλουν κατά των διαδηλωτών. Με άλλα λόγια δεν υπήρξαν «ματωβαμμένοι τραμπούκοι». Κάθε πολεμική θα ήταν μάταιη πάνω σ' αυτό το σημείο: η υπόθεση νοήθηκε σωστά.-(Lucien Vieville: 6 Φεβρουαρίου1934. 17 νεκροί για έναν διευθυντήν Αστυνομίας.)

 

6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934 : hommage à ceux qui sont tombés pour la France

Ci-dessous la liste des patriotes français tombés le 6 février 1934 sous les balles de la République corrompue. Après les voleurs, les assassins... Ils sont morts pour la France.
Ne les oublions pas !
(Ακολουθεί ο κατάλογος των Γάλλων πατριωτών που έχασαν τη ζωή τους στις  6 Φεβρουαρίου  1934 κάτω από τις σφαίρες της διεφθαρμένης Δημοκρατίας. Μετά τους κλέφτες, δολοφόνοι ... Πέθαναν για τη Γαλλία. Μη τους λησμονείτε!)
AUFSCHNEIDER Alphonse, mort pour la France
De Schiltigheim (Bas-Rhin), 37 ans, valet de chambre, tué d'une balle au cœur près de la place de la Concorde. Il était Ligueur d'Action française.
CAMBO COSTA, mort pour la France
42 ans, d'origine hellénique, naturalisé Français, musicien sans travail,  mort le 9 février des multiples blessures reçues dans la nuit du 6. Allié d’Action française.

CHEYNIER LE JOUHAN DE NOBLENS Gratien, mort pour la France
55 ans, industriel, ancien combattant, frère de trois combattants morts pour la France, marié et père d’un enfant de 7 ans 1/2, membre de la Solidarité française. Atteint d’une balle entre les yeux.
Il fut frappé et piétiné avec un acharnement bestial, comme le prouvent les nombreuses contusions et fractures du crâne, du nez et de la mâchoire que l’on releva sur lui. Il décéda quelques heures après son transport à l’hôpital Beaujon.
COUDREAU Raymond, mort pour la France
49 ans, commis-livreur dans une mercerie en gros ; n’appartenant à aucune association politique, veuf et père de six enfants, dont deux en bas âge.
ETHEVENEAUX Louis, mort pour la France
25 ans, garçon charcutier, reçut, près de la Madeleine, un coup de matraque d’un policier et mourut d’une fracture du crâne.
FABRE Jean-Eloi, mort pour la France
Etudiant en médecine, interne à l’hôpital Saint-Joseph, membre des Jeunesses patriotes, tué d’une balle au cœur devant le pont de la Concorde. Il avait été blessé en 1925, lors d’un guet-apens organisé rue Damrémont par les communistes.
GARNIEL Lucien, mort pour la France
Garçon boucher, 16 ans, blessé d’une balle qui l’atteignit à la colonne vertébrale, mort le 1er novembre, après une longue et douloureuse agonie.
Mlle GOURLAND Corentine, morte pour la France
Femme de chambre, 34 ans, tuée d’une balle à la tête sur la terrasse de l’hôtel Grillon, place de la Concorde.
JAVEY André, mort pour la France
39 ans, n’appartenant à aucune association politique, ancien combattant, blessé aux Eparges, croix de guerre. Succomba à ses blessures le 11 février.
LABOUCHEIX Marius, mort pour la France
Directeur administratif de la société « L’Energie industrielle », ancien combattant, laisse deux orphelins, frappé d’une balle en arrivant près de la place de la Concorde.
LALANDE Raymond, mort pour la France
Menuisier et tapissier d’autos, 24 ans. Atteint sur la place de la Concorde d’une balle qui lui fit éclater le tibia. Succomba des suites de sa blessure le 5 février 1936. S’était inscrit aux Camelots du Roi après le 6 février.
LAMMERT Henri, mort pour la France
31 ans, officier mitrailleur de réserve, gérant d’un hôtel meublé appartenant à ses parents. Ne faisant partie d’aucune association politique. Tué d’une balle dans le dos, sur la place de la Concorde. Il laissait une veuve sur le point d’accoucher.
LECOMTE Jules, mort pour la France
35 ans, engagé dans la marine à 19 ans embarqué sur les patrouilleurs de la division de la Loire, ouvrier à l’usine Renault, succomba le 12 février, ayant reçu une balle dans le ventre. Marié, sans enfant, il était Ligueur d’Action française et chef d’équipe de Camelots du Roi.
LIEVIN Charles, mort pour la France
Cuisinier, 34 ans, blessé le 6 février 1934 d’une balle à la colonne vertébrale, mort le 6 décembre 1935, après vingt et un mois d’atroces souffrances, laissant une femme sans ressources.
MEZZIANE Galli, mort pour la France
28 ans, musulman, membre de la Solidarité française, manœuvre en chômage, écrasé par un camion de la police lancé à toute allure, puis achevé à coup de pied et de matraque. Mort le 7 février.
MOPIN Jean, mort pour la France
24 ans, atteint à la colonne vertébrale, mort le 7 décembre d’une infection généralisée, après de longs mois de souffrances héroïquement supportées. Il a été inhumé à Compiègne.
MUNNIER Albert, , mort pour la France
27 ans, comptable, depuis quelques mois sans travail, tué d’une balle de révolver dans la tête, rue Boissy-d’Anglas. Il était marié et père d’un bébé de 18 mois.
PEUZIAT René-Alain, mort pour la France
29 ans, frère du champion cycliste, n’appartenant à aucune association politique.
ROSSIGNOL Raymond, mort pour la France
37 ans, industriel, ancien combattant, membre des Jeunesses patriotes, officier de réserve de cavalerie, marié, père d’un enfant de 12 ans, tué d’une balle de révolver en pleine tête devant le pont de la Concorde.
ROUBAUDI Georges, mort pour la France

36 ans, industriel, directeur d’une grande maison d’importation et d’exportation de soierie occupant 200 ouvriers, ancien combattant, engagé volontaire à 17 ans, croix de guerre avec deux citations, marié et père de trois enfants dont l’aîné n’avait pas 6ans. Ligueur d’Action française et membre de l’Association Marius Plateau.
SOUGARY Alfred, mort pour la France
30 ans, dessinateur, membre de l’Association des Décorés de la Légion d’honneur au péril de leur vie, fut tué à coups de matraque et relevé la colonne vertébrale complètement disloquée.
VAURY Henri, mort pour la France
39 ans, ancien combattan

Πηγή Action française


Σχετικό: 
Lucien Vieville: 6 Φεβρουαρίου 1934. 17 νεκροί για έναν διευθυντή Αστυνομίας.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΛΑΧΟΣ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σήμερον οι δημοκράται εορτάζουν την δεκάτην επέτειον της Δημοκρατίας των. Δια λόγους καθήκοντος, τάξεως και ευ­πρεπείας, αφού συζώμεν μαζί των, συνεορτάζομεν την επέτειον αυτήν και ημείς, οι μη δημοκράται. Λέγομεν: οι μη δημο­κράται. Αλλά τι είμεθα;... Βασιλόφρονες; Κάθε άλλο! Κάθε τι άλλο είμεθα παρά βασιλόφρονες, εν τη ειδική μάλι στα σημασία την οποίαν τελευταίως η λέξις απέκτησε εν Ελλάδι, άνθρωποι δηλαδή αγωνιζόμενοι υπέρ της παλινορθώσεως της παραιτηθείσης ελληνικής Δυναστείας και πιστεύοντες εις αυτήν ως εις μεταβολήν μέλλουσαν οπωσδήπο­τε να ωφελήση τον τόπον. Την μεταβο­λήν ταύτην, τώρα πλέον, ομολογούμεν και ημείς ότι δεν θα είχε δυνάμεις δια να την υποστή η Ελλάς και προσθέτως ότι, αν τυχόν κατηνάλισκε υπέρ αύτης τας όσας έχει δυνάμεις, θα τας κατηνάλισκε αδίκως και προς παλινόρθωσιν μιας κα­ταστάσεως η οποία πάντως θα ήτο εφή­μερος.

Ο Ναύαρχος Κουντουριώτης κατά τον εορτασμόν της
 εγκαταστάσεως  της αβασιλεύτου  δημοκρατίας.

Δεν είμεθα λοιπόν βασιλόφρονες τώρα πλέον αλλά, είτε διότι κάποτε κακώς και εις βάρος μας επεβλήθη η Δημοκρα­τία, είτε διότι είδομεν πενιχράν την απόδοσίν της, είτε διότι πιστεύομεν βοη­θούς και συμμάχους των αριστερών τας Δημοκρατίας, δεν είμεθα πιστοί, δεν είμεθα θερμοί, δεν είμεθα στρατευόμενοι δημοκράται. Και δια να είμεθα σαφέστε­ροι, λέγομεν ότι: Αν εξ ημών εξηρτάτο ν' αλλάξη αύριον πολίτευμα η Ελλάς και αν, εκτός της ιδικής μας διαθέσεως είχομεν πρόχειρον εδώ ένα Χίτλερ, ένα Μουσσολίνι, ένα Κεμάλ, θα ανετρέπομεν μετά χαράς την Δημοκρατίαν δια να την αντικαταστήσωμεν με ένα δικτάτορα, ισχυρόν, εθνικόφρονα, εμπνευσμένον, ο ο­ποίος, με τας δυνάμεις του και την πνοήν του, θα ηδύνατο να επαναφέρη την χώραν αυτήν εις τον δρόμον της ευτυχίας και της προόδου, εις τον οποίον ή δεν θα την επαναφέρουν ποτέ ή θ' αργήσουν προς τούτο, ο κοινοβουλευτισμός, η Δημο­κρατία, το Σύνταγμα και το δικαίωμα του καθ' ενός να διαπράττη εν ονόματι των «ελευθεριών» του λαού παν ό,τι θέ­λει εις βάρος του κράτους. Αφού όμως δεν υπάρχει δικτάτωρ, αφού της παραι­τηθείσης δυναστείας η παλινόρθωσις εί­ναι ασύμφορος, και αφού η Δημοκρατία αποτελεί καθεστώς παραδεδεγμένον και εκπροσωπούν τουλάχιστον την γαλήνην, δεν έχομεν καμμίαν αντίρρησιν να εορτάσωμεν μαζί της τα δέκα της έτη, κατά τα οποία —ας ομολογηθή— και να βλάψη και να ωφελήση υπήρξεν ανίκανος.

* * *

Η πρώτη δημοκρατική κυβέρνηση στην Ελλάδα.
Στις 12 Μαρτίου 1924 ο Α .Παπαναστασίου σχημάτισε κυβέρνηση
η οποία κατέλυσε τη Βασιλεία.....

Αν η αλήθεια είναι είδος πολύτιμον, ας μας επιτραπή να προσφέρωμεν εις την εορτάζουσαν μερικάς αληθείας. Και ιδού μία, πρώτη: Δεν υπήρξε τίποτε, δεν με­τέβαλε τίποτε, δεν εδημιούργησε τίποτε η Δημοκρατία εις την Ελλάδα. Αλλού, εκεί όπου επεβλήθησαν αι Δημοκρατίαι κατόπιν λαϊκών εξεγέρσεων ή στρατιω­τικών πραξικοπημάτων, ευθύς αμέσως εκ των κάτω, τα οποία έως τότε επίεζε το πολίτευμα, εκ των σπλάγχνων της χώ­ρας, εξεπήδησαν νέαι ιδέαι, νέοι άνθρω­ποι, νέαι τάσεις. Εδώ δεν εξεπήδησε τίποτε άλλο έκτος ενός καφενέ ο οποίος ωνομάσθη «Δημοκρατία» και έκλεισε ελλείψει πελατείας τας πύλας του. Δεν εξεπήδησε τίποτε, και τίποτε απολύτως δεν μετεβλήθη. Κατ' αρχάς ο ναύαρχος Κουντουριώτης και έπειτα ο κ. Α. Ζαΐ­μης, δύο σκιαί, διεδέχθησαν τον τελευταίον βασιλέα Γεώργιον, ο οποίος υπήρξε σκιά και αυτός, εστεμμένη. Τίμιος Έλλην, βασιλόφρων ή δημοκράτης, θα ήτο αδύνατον να μας αποδείξη ότι ο κ. Ζαΐμης δεν θα εδέχετο να πράξη τι το οποίον ο Γεώργιος έπραξεν ή ότι ο Γε­ώργιος δεν θα έπραττε ό,τι πράττει ο κ. Ζαΐμης. Βασιλείς και Πρόεδροι της Δη­μοκρατίας υπήρξαν τελευταίως εις την Ελλάδα σφραγίδες ξύλιναι εις χείρας των ισχυρών. Οπωσδήποτε όμως, αν δεν μετέβαλε τίποτε, αν δεν εδημιούργησε τίποτε η Δημοκρατία —ίσως μας αντείπη τις ότι κάτι κατέλυσε: την κληρονομικήν Βασιλείαν, το οικτρόν αυτό σύστημα καθ' ο μία παιδίσκη ή ένα βρέ­φος τίθενται από του λίκνου των επί κε­φαλής ενός λαού δια να βασιλεύσουν αργότερα, άδιαφόρως του αν αξίζουν ή όχι, αν είναι βλάκες ή όχι, αν είναι ελαττω­ματικοί ή παράφρονες —όπως συνέβη συχνά εις την ιστορίαν. Εις τούτο όμως έχομεν ν' απαντήσωμεν ότι η ιδική μας Δημοκρατία, αφού φυσικά κατέλυσε μα­ζί με την Βασιλείαν τους κληρονόμους της, ελησμόνησε ότι η κατάλυσις αύτη ήτο πράξις ασήμαντος, αφού η Βασιλεία ήτο ανίσχυρος και ισχυρά η Πολιτική, και εις την Πολιτικήν όχι μόνον αφήκε ως δικαίωμα την κληρονομίαν αλλά την ενομιμοποίησε και την προήγαγε. Εις την Γαλλίαν, όταν κατόπιν μιας Επα­ναστάσεως εκαρατόμησαν την Βασι­λείαν, τον βασιλέα και τους διαδόχους του, έστειλαν εις την λαιμητόμον και πάντα αντιπρόσωπον της ελέω κληρονομιάς ισχύος. Εδώ αντιθέτως εκαρατομήθη η Βασιλεία και η κληρονομική διαδοχή, αλλ' επετράπη εις τον υιόν του κ. Ε. Βενιζέλου να εκτίθεται βουλευτής, και επιτυγχάνων —ελέω κληρονομιάς— να τοποθετή εις την θύραν του πινακίδα αναγγέλλουσαν ότι δέχεται εις τας τάδε και δείνα ώρας τους κ.κ. Γερουσιαστάς και Βουλευτάς. Η Δημοκρατία λοιπόν κατήργησε τον Παύλον αλλ' εδημιούργησε τον Κυριάκον. "Ήτο μεταβολή;... Αλλά δια να μη είμεθα άδικοι, ας προσθέσωμεν ότι παντού όπου η Δημοκρατία συνήντησε την συνήθειαν, την ίσχύν και τα εκ της συναλλαγής παραδεδεγμένα τα εσεβάσθη, δι' ο και παντού κληρονομικώς βασιλεύουν και διευθύνουν τον τό­πον όλαι αι πολιτικαί οίκογένειαι, τας οποίας έστησαν προπατόρων αξίαι. Τώ­ρα, διά να φανώμεν ευχάριστοι εις τους εορτάζοντας, προσπαθούμεν εις μάτην να ανακαλύψωμεν κάτι το οποίον άλλως ερρύθμισε η Δημοκρατία παρ' ό,τι επί Βασιλείας υπήρχε, κάτι το οποίον να χαρακτηρίζη αυτήν ως πολίτευμα νέον, ά­ξιον τόσης ανατροπής, τόσων αγώνων και τόσου εορτασμού. Και, μα τον Θεόν, δεν ευρίσκομεν τίποτε. Ευρίσκομεν ότι ήτο πράξις τις αξία παντός επαίνου η μεταβολή του Βασιλικού Κήπου εις Εθνικόν, η πώλησις του γηπέδου των Σταύλων, και ακόμη ο περιορισμός της βασι­λικής χορηγίας κατά τινας χιλιάδας δραχμών. Αλλ' αυτά, ως ενεργητικόν μιας ολοκλήρου δεκαετίας, πρέπει να ομολογηθή ότι δεν είναι πολλά.

Ευρίσκομεν ότι ήτο πράξις τις αξία παντός επαίνου
η μεταβολή του Βασιλικού Κήπου εις Εθνικόν.......

* *

Υπήρξαν αι γραμμαί μας παραφωνία;... Δεν βλάπτει. Τώρα θα συμφωνήσωμεν. Θα συμφωνήσωμεν εις το ότι η Δημο­κρατία, καλή, κακή, επιβληθείσα νομί­μως ή όχι, είναι σήμερον το πολίτευμα της Ελλάδος, υπό το οποίον θα ζήσωμεν όλοι. Αν εις την πρώτην δεκαετίαν της δεν απέδωσε τίποτε, ίσως αποδώση εις την δευτέραν και ίσως ευρεθή τρόπος, αντί του δικτάτορος τον οποίον θέλομεν και δεν έχομεν, να ευρεθή αργότερα Πρό­εδρος με δυνάμεις, με θέλησιν, με πνοήν, ο οποίος, εργαζόμενος εντός των ορίων του πολιτεύματος, να δράση προς χάριν του τόπου. Να συγκινηθή από τα παθή­ματα του, να παρακολούθηση τας τύχας του, να ηγηθή καλών ιδεών, να είναι πράγματι πολίτης πρώτος ενδιαφερόμε­νος και όχι τελευταίος αδιαφορών. Τού­το ελπίζοντες, ταύτα ευχόμενοι, προεξοφλούμεν από το μέλλον ολίγην χαράν και την δανείζομεν εις την σημερινήν εορτήν, δια να γίνη και εκ μέρους μας κα­λή, κοινή, αδελφική εορτή των Ελλή­νων.(25 Μαρτίου 1934)

Άλλα άρθρα του Γεωργίου Βλάχου στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΒΛΑΧΟΣ: ΟΙ κ.κ. ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ...

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: Η ΣΦΑΙΡΑ