ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΚΕΚΑΣ: ΠΡΟΔΟΣΙΑ 1974 ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ – Ἡ Προδοσία γεννοβολάει Προδοσίαν!

 

Σὰν σήμερα, τὴν 20ὴν Ἰουλίου 1974, στὰ πλαίσια ἑνὸς σκοτεινοῦ προδοτικοῦ σχεδίου συνεννοήσεως, ἐξεκίνησεν ὁ “Ἀττίλας” τὴν βάρβαρη κι ἀνταξίαν τῶν μογγολικῶν παραδόσεων εἰσβολήν του στὴν Κύπρο. Κατ᾿ ἐκείνην οἱ “Ἕλληνες” προδόται συνέπραττον μετὰ τῶν Τούρκων, μὲ ἀντάλλαγμα τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς τὴν … ποθητὴν ἐπάνοδον τῆς κυνοβουλευτικῆς Δεινοκρατίας εἰς τὴν Πατρίδα μας, τὴν γνωστὴν ὡς “Μεταπολίτευσιν”…
Προδοσία σχεδὸν ἀπροκάλυπτος: τὴν προτεραίαν τῆς εἰσβολῆς, ὁ δόλιος ῥασοφόρος πολιτικάντης Μακάριος εἶχεν ἀπὸ τοῦ βήματος τοῦ ἐκτάκτως ἐπὶ τούτῳ συγκληθέντος Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ Ο.Η.Ε. κυριολεκτικῶς προσκαλέσει καὶ παρακαλέσει τοὺς Τούρκους νὰ εἰσβάλουν ἀμέσως, διότι “ἡ Ἑλλὰς τὸ εἶχεν ἤδη πράξει”, ὅπως ὁ ἴδιος θρασύτατα ἡρμήνευσε πρὸ τῆς διεθνοῦς κοινότητος τὴν ἀνατροπήν του ὑπὸ τοῦ ἥρωος Νικολάου Σαμψὼν τὴν 15ην Ἰουλίου (βλ. http://koinonikieksegersi.blogspot.dk/2011/07/74_9868.html), ἐπικαλούμενος καὶ τὰς προδοτικὰς συμφωνίας Ζυρίχης-Λονδίνου τοῦ ἐθνοπροδότου Κ. Καραμανλῆ, βάσει τῶν ὁποίων ἡ Τουρκία διὰ πρώτην φορὰν εἰσήγετο ὡς ἰσότιμος διαπραγματευτὴς εἰς τὰς ἑλληνοβρεττανικὰς συνομιλίας, ἰσοτίμως καθισταμένη καὶ “ἐγγυητρία δύναμις” (οἱ Τουρκοκύπριοι ἀπετέλουν τότε μόλις τὸ 18% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Κύπρου).
Σκοτεινὰ ὑπερατλαντικὰ κέντρα (ὑπὸ τὸν ἑβραῖον ὑπουργὸν ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Henry Kissinger), ὁμοῦ μετὰ τῆς ἰσραηλινῆς ΜΟΣΑΝΤ, κατηύθυναν τὰ νήματα καί, κυρίως, τὰ ἀμέσως ἐμπλεκόμενα ἀνδρείκελά των, ἤτοι τὴν τότε προδοτικὴν ἡγεσίαν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, πρώτιστα δὲ τὸν συνωμότην ἀρχηγὸν Ναυτικοῦ Πέτρον Ἀραπάκην, τὸν ἐφιαλτικὸν ἀρχηγὸν ΓΕΕΘΑ Γρηγ. Μπονᾶνον καὶ τὸν συνωμότην ἀρχηγὸν Ἀεροπορίας Παπανικολάου, εἰς τὴν συνειδητὴν παθητικότητα πρὸ τῆς ἐκτυλισσομένης τουρκικῆς εἰσβολῆς, προκειμένου νὰ ἀφεθῇ νὰ ἐκτυλιχθῇ ἡ ἐθνικὴ συμφορὰ ὥστε, ἐν μέσῳ ταύτης, νὰ ὑπαναστρέψῃ ὁ κυνοβουλευτικὸς συρφετὸς καὶ ἡ διεφθαρμένη του ἀκολουθία, ὑπὸ τὸν Κ. Καραμανλῆν, εἰς τὴν ἀπὸ τοῦ 1967 ἀπολεσθεῖσαν “λείαν” του…

 

(Διαβάσε περισσότερα)

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΠΟΝΑΝΟΣ ΓΡ: Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Όπως κάθε πρωί, εκείνο το Σάββατον, 20 Ιουλίου 1974, ετοιμαζόμουν να προσέλθω ενωρίς στο γραφείον μου. Πριν όμως εξέλθω από την κατοικίαν του Αρχηγού, επί της οδού Μεσογείων, την οποίαν και εχρησιμοποίουν τότε, έλαβα τηλεφώνημα του αξιωματικού υπηρεσίας του Αρχηγείου, ο οποίος μου ανέφερεν ότι τουρκικοί δυνάμεις πραγματοποιούν απόβασιν στην Κύπρον.

Ήτο 6.15' πρωϊνή. Δια να μη καθυστερήσω έστω και τα ελάχιστα λεπτά που απητούντο δια να φθάσω στο γραφείον μου, τον διέταξα να κηρύξη κατάστασιν γενικής επιφυλακής, δι' όλας τας Ελληνικάς Ενόπλους Δυνάμεις. Επί­σης να διαβιβάση εις το Γενικόν Επιτελείον της Εθνικής Φρουράς Κύπρου την εντολήν όπως αρχίση αμέσως η εφαρμογή του σχεδίου αμύνης της νήσου. Βεβαίως η εφαρμογή του σχεδίου προεβλέπετο αμέσως και άνευ ετέρας διαταγής , εις περίπτωσιν εχθρικής επιθέσεως εναντίον της νήσου.

Τέλος διέταξα να ολοκληρωθή υπό του ΓΕΕΦ η επιστράτευσις της Εθνικής φρουράς. Μετά ταύτα, έσπευσα στο Αρχηγείον. Κατά την είσοδόν μου στο γραφείον μου, με ηκολούθησαν εντός αύτου ο Αντισυνταγματάρχης Μιχαήλ Πηλιχός και οι Ταγματάρχαι Χαρ. Παλαΐνης και Γερ. Ματάτσης. Οι δύο πρώτοι, έφερον στολήν εκστρατείας και τα πιστόλια των. Πριν ακόμη κρεμάσω το πηλίκιόν μου και καθίσω στο γραφείον, τόσον ο Πηλιχός όσον και ο Παλαϊνης ήρχισαν εις έντονον ύφος και χειρονομούντες, να μου λέγουν ότι η ΕΛΔΥΚ βάλλεται και επιβάλλεται να αντιδράσωμεν αμέσως.

Προς στιγμήν αιφνιδιάσθηκα. Ήτο φυσικόν να μη αναμένη ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων να του λέγουν ο κ. Πηλιχός και ο κ. Παλαϊνης τι να κάμη. Διετήρησα όμως την ψυχραιμίαν μου και τους απέπεμψα εις αυστηρόν τόνον, σχεδόν σκαιώς. Τους διέταξα να τσακισθούν να επιστρέψουν στα γραφεία των και αυτοί και ωρισμένοι άλλοι αξιωματικοί, που είχον εν τω μεταξύ συγκεντρωθή στο συνεχόμενον και ανοικτόν κατ' εκείνην την ώραν γραφείον του υπασπιστού μου Ταγματάρχου Κ. Τριανταφύλλου.

Επειθάρχησαν όλοι αμέσως, με καταφανή την έκπληξίν των εκ της αυστηρότητος ­του ύφους μου, δοθέντος ότι σπανίως εφώναζα προς αξιωματικούς και την πειθαρχίαν επέβαλα καθ' όλον μου τον στρατιωτικόν βίον, χωρίς να χρειάζεται να υψώσω την φωνήν μου. Αλλ' ήτο φυσικόν να εκνευρισθώ. Ευρισκόμεθα ενώπιον μιας δραματικής εξελίξεως και οι άνθρωποι του περιγύ­ρου του Ιωαννίδη επίστευαν ότι δύνανται να διευθύνουν ακόμη και το Αρχη­γείον!

Εξηφανίσθησαν εν ριπή οφθαλμού. Και τότε είπα στον Ματάτσην να καλέση αμέσως εκ μέρους μου τους Αρχηγούς Γαλατσάνον, Αραπάκην και Παπανικολάου να προσέλθουν στο γραφείον μου. Τότε εισήλθεν ο Υποστράτηγος Κων. Χανιώτης, ο οποίος και με ενημέρωσεν επί της καταστάσεως.

Aφού  μου ανέφερεν ότι αι διαταγαί μου προς το ΓΕΕΦ ήδη διεβιβάσθησαν, μου περιέγραψεν ως εξής τα πράγματα:

Τουρκικά αποβατικά σκάφη, υποστηριζόμενα από αέρος και θαλάσσης, αποβιβάζουν δυνάμεις στην περιοχήν Κυρηνείας, ενώ ταυτοχρόνως ελικόπτερα μεταφέρουν αλεξιπτωτιστάς εντός των τουρκοκυπριακών θυλάκων Λευκωσίας - Αγύρτας. Παραλλήλως, η Τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει στόχους εντός του Ελληνοκυπριακού τομέως της Λευκωσίας.

Μετά την ενημέρωσίν μου αυτήν από τον Χανιώτην, προσήλθον οι εν τω μεταξύ κληθέντες Αρχηγοί, όπως και ο Υπαρχηγός του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων Αντιστράτηγος Κυριακόπουλος. Όλοι ήσαν ενημερωμένοι και δέν εχρειάζετο να προσθέσω τίποτε εις όσα εγνώριζαν. Ήξευραν όσα και εγώ. Δια να μη χάνεται χρόνος λοιπόν, τους είπα ότι πρέπει να ελέγξουν την ετοιμότητα εφαρμογής των σχεδίων των δια τον Ελληνικόν χώρον, να παρακολουθούν στενώς την κατάστασιν και να είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν το σχέδιον ενισχύσεως της Κύπρου, ευθύς ως τους διατάξω. Διέταξα επίσης τον Κυριακόπουλον να θέση αμέσως εις λειτουργίαν την αίθουσαν επιχειρήσεων. Εν τω μεταξύ είχε προσέλθη και ο Ιωαννίδης. Παρηκολούθει όσα έλεγα προς τους Αρχηγούς, χωρίς να επεμβαίνη. Είχεν όμως καταληφθή υπό νευρικότητος. Αλλά, προφανώς λόγω της ψυχραιμίας και της αποφασιστικότητος με την οποίαν οι υπόλοιποι αντιμετωπίζαμε την κατάστασιν και ελαμβάναμε τας αποφάσεις μας, ηρέμησε και στο τέλος μου είπε: «Όλα θα πάνε καλά».

Είχεν όμως αρχίσει να χάνη το παιγνίδι. Τώρα δέν ήτο δυνατόν να αποφασίζη εκείνος. Το Αρχηγείον διεδραμάτιζε τον αποφασιστικόν του ρόλον και ο Ιωαννίδης μοιραίως περιήρχετο πλέον στο περιθώριον.

Όταν έφυγαν όλοι από το γραφείον μου, ετηλεφώνησα στον Πρόεδρον Γκιζίκην και του εζήτησα όπως συγκαλέση δια την 8ην πρωϊνήν το Πολεμικόν Συμβούλιον, προκειμένου να συνεδριάση υπό την προεδρίαν του στο Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάμεων, προς λήψιν αποφάσεων. Ο Γκιζίκης, παρ' ότι είχεν ενημερωθή επί των εξελίξεων, έφερεν αντιρρήσεις δια τον χρόνον συγκλήσεως του Συμβουλίου και ήθελε να το συγκαλέση αργότερα. Του ετόνισα ότι η κατάστασις δεν επιτρέπει απώλειαν χρόνου και, προ της επιμονής μου συνεφώνησε, αναλαβών μάλιστα να ειδοποιήση ο ίδιος τον Πρωθυπουργόν. 

Εν συνεχεία εκάλεσα τον Κυριακόπουλον και του είπα να ετοιμάση την αίθουσαν ενημερώσεων ώστε να πραγματοποιηθή εκεί η συνεδρίασις του Πολεμικού Συμβουλίου. Και την ώραν που ο Κυριακόπουλος εξήρχετο του γραφείου μου, διεσταυρώθη με τον πρεσβευτήν των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρυ Τάσκα, ο οποίος ήρχετο να με συναντήση, συνοδευόμενος από τον Αμερικανόν Αντισυνταγματάρχην Έβερτ Μάρντερ, ο οποίος μάλιστα κατείχεν άριστα την Ελληνικήν γλώσσαν και είχεν αποφοιτήσει από την Ανωτέραν Σχολήν Πολέμου της Θεσσαλονίκης.

Ο Τάσκα ήτο ανήσυχος και νευρικός. Αφού με εχαιρέτησε, είσήλθεν αμέσως εις το θέμα, δια το οποίον και ήλθε:

- Κύριε Αρχηγέ, μη πάτε σε πόλεμο και εγώ σας υπόσχομαι να σταματήσω τους Τούρκους!

Του απήντησα ότι εφ' όσον υπάρχει τοιαύτη δυνατότης, πρέπει να κινηθή ταχύτατα, διότι η οργή του Ελληνικού λαού είναι δικαία και επικίνδυνος. Μετέφραζεν ο Μάρντερ. Ο Τάσκα εφαίνετο έτοιμος κάτι να απαντήση, αλλ' εκείνην την στιγμήν εισήλθε στο γραφείον μου ο Ανδρουτσόπουλος, συνοδευόμενος από τον υπουργόν Προεδρίας Κ. Ράλλην. Απηυθύνθη αμέσως προς τον Πρεσβευτήν των ΗΠΑ και του είπεν ότι η τουρκική ενέργεια είναι αδικαιολόγητος και η Ελληνική πλευρά θα αντιδράση αναλόγως. Ακριβώς εις αυτό το σημείον τής συζητήσεως, επανήλθε στο γραφείον μου ο Ιωαννίδης ο οποίος είπε στον Τάσκα:

Αφού οι Τούρκοι θέλουν πόλεμον, θα τον έχουν. Οι συνέπειες όμως θα βαρύνουν εσάς!

Τα πνεύματα ενεφανίζοντο ωξημένα και ο Τάσκα προσεπάθησε να τα ηρεμήση, επιχειρών να αρχίση διάλογον με τον Ανδρουτσόπουλον. Ο τελευταίος όμως του είπεν ότι δεν έχει χρόνον δια συζητήσεις, διότι αρχίζει η συνεδρίασις του Πολεμικού Συμβουλίου και δεν είναι ορθόν να αναμένη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος είχεν ήδη προσέλθει. Ο Τάσκα, συνοδευόμενος πάντοτε από τον Μάρτντερ απεχώρησε και εγώ με τον Ανδρουτσόπουλον κατηυθύνθημεν στην αίθουσαν επιχειρήσεων.

Το πολεμικόν Συμβούλιον ήρχισε την 8ην ακριβώς και εις αυτό έλαβον μέρος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γκιζίκης, ο Ανδρουτσόπουλος, οι υπουργοί Προεδρίας Κ. Ράλλης, Εξωτερικών Κυπραίος, Συντονισμού Ηλ. Μπαλόπουλος, Εθν. Αμύνης Ε. Λατσούδης, Εσωτερικών Β. Τσούμπας, Δημ. Τάξεως Γ. Τσουμάνης, Εμπορίου Ελευθερίου, εγώ και οι τρεις Αρχηγοί των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων Γαλατσάνος, Αραπάκης και Παπανικολάου, ο Υποστράτηγος Χανιώτης και οι αρμόδιοι επιτελείς αξιωματικοί όλων των Αρχηγείων, καθώς και ο Ιωαννίδης.

Αρχικώς ενημέρωσα τους παριστάμενους επί της εξελίξεως της τουρκικής αποβατικής ενεργείας και εν συνεχεία εζήτησα τον καθορισμόν της κυβερνητικής γραμμής, την οποίαν και θα υλοποιήσουν αι Ένοπλοι Δυνάμεις. Ομίλησε πρώτος ο Ανδρουτσόπουλος. Είπεν ότι το δίκαιον είναι με το μέρος μας και ότι το ΝΑΤΟ και αι Ηνωμέναι Πολιτείαι πρέπει να επέμβουν και να υποχρεώσουν την Τουρκίαν να σταματήση την επιχείρησιν.

Ακολούθως ο Τσουμάνης με ηρώτησε δια τας πολεμικάς δυνατότητας της χώρας και απήντησα ότι δεν δυνάμεθα να βοηθήσωμεν αποφασιστικώς τον αμυντικόν αγώνα της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον, χωρίς αεροπορικήν υποστήριξιν. Στον Έβρον όμως και τα νησιά, είμεθα έτοιμοι να αντιδράσωμεν με επιτυχίαν, εάν οιΤούρκοι επιτεθούν εκεί.

Ο Τσούμπας εξέφρασεν αμφιβολίας δια την ικανότητα της Εθνικής Φρουράς να αμυνθή αποτελεσματικώς και επρότεινεν όπως η Ελλάς κηρύξη γενικήν επιστράτευσιν. Τότε επενέβη ο Μπαλόπουλος και είπεν ότι εάν κηρυχθή γενική επιστράτευσις, θέλει περιθώριον δύο ωρών προ της αναγγελίας της, ώστε να προλάβη να δεσμεύση τας καταθέσεις των Τραπεζών, ώστε να εκμηδενισθή ο κίνδυνος συνωστισμού των καταθετών και δημιουργίας ατμοσφαίρας πανικού στην οικονομίαν. (Ο πρώτος που απέσυρε τας καταθέσεις του από την Τράπεζαν προτού δεσμευθούν ήτο ο Αραπάκης).

Ακολούθως ο Ανδρουτσόπουλος ηρώτησε τους Αρχηγούς των τριών Κλάδων, δια τας δυνατότητάς των. Ο Γαλατσάνος δεν ωμίλησε, διότι ήδη τον είχα καλύψει. Ο Αραπάκης είπεν ότι έχει πέντε υποβρύχια εν ενεργεία και ένα εν παροπλισμώ), το οποίον όμως θα ενεργοποίηση. Ο Παπανικολάου είπεν ότι η Αεροπορία, εάν απαιτηθή, θα πράξη το καθήκον της και ότι πρέπει να επιστρατευθή και η Πολιτική αεροπορία.

Ολίγον προ της λήξεως της συνεδριάσεως του Πολεμικού Συμβουλίου, ο Χανιώτης ανέφερεν ότι η ΕΛΔΥΚ ήδη βάλλεται υπό των Τούρκων και η τουρκική πολεμική αεροπορία βομβαρδίζει κατωκημένας περιοχάς. Ο Ιωαννίδης, ο οποίος κάθε τόσον έλεγε προς τον Ανδρουτσόπουλον «να σταματήση το κουβεντολόϊ και να αρχίση η δράσις», εκμεταλλευόμενος την ψυχολογίαν που εδημιούργησεν η αναφορά του Χανιώτη, ηγέρθη εκ της θέσεως του και εφώναξε:
— Σταματήστε. Έχουμε πόλεμο!
Τελικώς, το Πολεμικόν Συμβούλιον έλαβε τας εξής αποφάσεις:
— Κήρυξις γενικής επιστρατεύσεως.
— Ανάληψις δραστηρίας διπλωματικής μάχης δια την διαφώτισιν της διεθνούς κοινής γνώμης και των ξένων κυβερνήσεων, επί του απροκλήτου και αδίκου της τουρκικής επιθέσεως εις Κύπρον.
— Ανάκλησις του εν Αγκύρα Έλληνος πρεσβευτού.
— Ανάκλησις των Ελλήνων αξιωματικών απο το Στρατηγείον ΝΑΤΟ Σμύρνης και διαταγή προς τους εις τα άλλα Στρατηγεία της συμμαχίας, να ετοιμασθούν προς άμεσον αναχώρησιν και επαναπατρισμόν, ευθύς ως διαταχθούν.
— Προσφυγή στο Συμβούλιον Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η συνεδρίασις αυτή του Πολεμικού Συμβουλίου, υπήρξεν η μοναδική και άπαντα τα λεχθέντα υπό των μετασχόντων αυτής έχουν μαγνητοφωνηθή. Όταν ετελείωσεν η συνεδρίασις, απεσύρθην με τους τρεις άλλους Αρχηγούς στο γραφείο μου, όπου συσκεφθήκαμε επί του πρακτέου. Παρών ήτο και ο Κυριακόπουλος. Ελάβαμε τας εξής αποφάσεις και εδώσαμε τας δεούσας εντολάς δια την υλοποίησίν των:
α. Κύπρος: Άμυνα της Εθνικής Φρουράς όπως προβλέπεται από το σχέδιον και ολοκλήρωσις της επιστρατεύσεως.
β. Ελλάς: Στρατός: Ετοιμότης ενισχύσεως του αγώνος της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον, αναλόγως της εξελίξεως της καταστάσεως και κατόπιν διαταγής του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων.
— Άμεσος προώθησις στον Έβρον των εις Αθήνας ευρισκομένων μονάδων γαλλικών αρμάτων μάχης, ενός εισέτι τάγματος πεζικού και δύο λόχων ερπυστριοφόρων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού.
— Άμεσος στρώσις των υπό των σχεδίων προβλεπομένων ναρκοπεδίων εις περιοχήν Έβρου.
— Ενίσχυσις των νήσων του Αιγαίου κατά σειράν ευαισθησίας των και πέραν των σχεδίων, δια τεσσάρων ταγμάτων πεζικού, εξ ιλών μέσων αρμάτων, τριών πυροβολαρχιών πεδινού πυροβολικού, εβδομήκοντα αντιαεροπορικών πολυβόλων, ένδεκα χιλιάδων πεντακοσίων τυφεκίων καί των αναγκαιούντων πυρομαχικών.
— Ετοιμότης εφαρμογής της γενικής επιστρατεύσεως.
Ναυτικόν: Διασπορά του στόλου στο Αιγαίον, όπως υπό των σχεδίων προβλέπεται. Επίταξις και διάθεσις των απαιτουμένων δια τας ανάγκας θαλασσίων μεταφορών του στρατού και των άλλων κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων πλωτών μέσων.
— Συνέχισις του πλου των δύο υποβρυχίων προς Κύπρον και εξασφάλισις επαφής μετ' αυτών, δια περαιτέρω διαταγάς. — Ετοιμότης των δύο τορπιλλακάτων από της αφίξεώς των εις Άγιον Νικόλαον Κρήτης, προς απόπλουν δια Κύπρον, εφ' όσον διαταχθούν. — Ετοιμότης εφαρμογής της γενικής επιστρατεύσεως.
Αεροπορία: Διασπορά αεροσκαφών εις τα πολεμικά αεροδρόμια, υπό τα καταφύγια , αλλά με ηυξημένην ετοιμότητα δια δράσιν.
— Ολοκλήρωσις της Συγκεντρώσεως εις αεροδρόμιον Καστελίου Κρήτης της μοίρας των 24 αεροσκαφών F-84.
—Άμεσος μεταφορά εκ Σμύρνης δι' αεροσκαφών στην Ελλάδα των εκεί υπηρετούντων Ελλήνων αξιωματικών και των οικογενειών των.
— Ετοιμότης δια την υλοποίησιν της γενικής επιστρατεύσεως.
Γενικαί διαταγαί: Στενή παρακολούθησις της καταστάσεως και ετοιμότης δια την παροχήν ενισχύσεως του αγώνος της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον.
— Παρακολούθησις της προόδου της γενικής επιστρατεύσεως.
— Έκδοσις προειδοποιητικής διαταγής προς τους υπηρετούντας εις Στρατηγεία του ΝΑΤΟ Έλληνας αξιωματικούς, δι' ετοιμότητα ώστε κατόπιν νεωτέρας διαταγής, να αποχωρήσουν επιστρέφοντες εις Ελλάδα. - Καθιέρωσις καθημερινής από 20 Ιουλίου συσκέψεως των Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, την 9ην πρωϊνήν, στο γραφείον Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων.

1974. ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΕΡΑΜΕΡΙΤΗΣ:Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ.
ΚΩΣΤΑ «ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗ» - «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ»
ΜΕΧΜΕΤ ΑΛΗ ΜΠΙΡΑΝΤ: Ο ΣΤΟΛΟΣ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ.
Α.Γ. ΜΟΥΣΚΟΣ:ΑΠΟΒΑΣΗ. ΚΥΠΡΟΣ 1974 
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΜΠΟΝΑΝΟΣ: Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΓΚΕΚΑΣ: ΠΡΟΔΟΣΙΑ 1974 ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ – Ἡ Προδοσία γεννοβολάει Προδοσίαν!

ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΡ.ΜΠΟΝΑΝΟΥ: 24 ΙOYΛΙΟΥ 1974 - O ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

H ώρα ήτο 3η πρωϊνή. Ο Κωνταντίνος Καραμανλής, εισήλθε στο γραφείον του Γκιζίκη, σοβαρός, ψύχραιμος και ευθυτενής. Ανέπνευσα. Ένα μεγάλο βάρος έφυγε από τους ώμους μου. Είχα επιτύχει, να οδηγήσω την κατάστασιν στην κατεύθυνσιν που είχα χαράξει. Αλλ' η λύσις Καραμανλή, ήτο ακόμη ανωτέρα των προσδοκιών μου. Και αυτό, μου έδιδε ένα αίσθημα βαθύτατης ικανοποιήσεως και υπερηφάνειας. Αι Ένοπλοι Δυνάμεις, προσέφεραν στην Ελλάδα πολιτικήν κυβέρνησιν.
Ο Καραμανλής μας εχαιρέτησεν ένα έκαστον δια χειραψίας, όπως και τους παρευρισκομένους εκεί πρεσβευτάς των Η Π Α και της Δ. Γερμανίας, oι οποίοι και απεχώρησαν αμέσως. Και εκαθίσαμεν όλοι στην τράπεζαν των συσκέψεων. Τώρα ο Κανελλόπουλος μετετοπίσθη κατά μίαν θέσιν και αμέσως δεξιά μου εκάθισεν ο Καραμανλής.
Πρώτος ωμίλησεν ο Γκιζίκης. Ανεφέρθη και πάλιν στην πρωτοβουλίαν των Ενόπλων Δυνάμεων δια την αλλαγήν και την πολιτικοποίησιν της καταστάσεως, περιέγραψε τους λόγους που ωδήγησαν στην επέμβασιν των Ενόπλων Δυνάμεων και ενημέρωσε δι' ολίγων τους παρισταμένους, επί της κρατούσης καταστάσεως, από στρατιωτικής πλευράς. Κατέληξε λέγων ότι η κατάστασις είναι κρίσιμος και ότι αι Ένοπλοι Δυνάμεις επέλεξαν τον Καραμανλήν διά να του μεταβιβάσουν την εξουσίαν και να του ζητήσουν να σχηματίση εντός της ημέρας κυβέρνησιν.
Δεύτερος ωμίλησα εγώ. Υπεγράμμισα την κρισιμότητα των στιγμών που διέρχεται η χώρα και ετόνισα ότι εκ της συσκέψεως αυτής πρέπει να προκύψη Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητος, η οποία να ορκισθή αμέσως και να αρχίση να εργάζεται χωρίς απώλειαν χρόνου, ώστε να εξέλθη η χώρα εκ της κρίσεως.
Εν συνεχεία ωμίλησαν δι' ολίγων oι άλλοι πολιτικοί και ο Ζολώτας, τονίσαντες και αυτοί ότι η ανάγκη σχηματισμού κυβερνήσεως είναι επιτακτική.
Ακολούθως, ο λόγος εδόθη στον Καραμανλήν. Εστράφη προς εμέ και είπε:
— Αργήσατε!
Κατόπιν παρεδέχθη ότι η κατάστασις είναι κρίσιμος, αλλ' είπεν ότι έχει ανάγκην πιστώσεως χρόνου διά να ενημερωθή πλήρως, να μελετήση την κατάστασιν και κατόπιν να αποφασίση διά τον σχηματισμόν της κυβερνήσεως. Είπεν ακόμη ότι ο ίδιος έχει γράψει μίαν προσωπικήν πολιτικήν ιστορίαν σημαντικήν και ότι ουδεμίαν προσωπικήν φιλοδοξίαν έχει. Αλλά δέχεται και ανταποκρίνεται στην πρόσκλησιν των Ενόπλων Δυνάμεων, λόγω της κρισιμότητος της καταστάσεως, ίνα προσφέρη και πάλιν τας υπηρεσίας του στο Έθνος. Και κατέληξεν ότι διά να επιτεχθή τούτο, απαιτείται προσεκτική μελέτη, ορθός χειρισμός και προ παντός, υποστήριξις του από όλας τας πολιτικάς δυνάμεις της χώρας και Ιδιαιτέρως βεβαίως, από τας Ενόπλους Δυνάμεις.
Παρενέβην και τον διεβεβαίωσα ότι η υποστήριξις της προσπάθειας από τας Ενόπλους Δυνάμεις θα είναι πλήρης και αποφασιστική.
Ακολούθως έλαβαν πάλιν τόν λόγον oι πολιτικοί. Ωρισμένοι, όπως oι Κανελλόπουλος, Μαρκεζίνης, Γαρουφαλιάς, Νόβας και Αβέρωφ, επέμειναν στην ανάγκην αμέσου σχηματισμού κυβερνήσεως, ενώ άλλοι, όπως oι Μαύρος και Στεφανόπουλος, ετάχθησαν υπέρ της απόψεως Καραμανλή. Ότι δηλαδή απαιτείται χρόνος διά να σχηματισθή κυβέρνησις. Τέλος ο Ζολώτας είπεν ότι η οικονομική κατάστασις της χώρας και αι δυσβάστακτοι επιβαρύνσεις της εκ της επιστρατεύσεως, επιβάλλουν τον άμεσον σχηματισμόν κυβερνήσεως.
Τότε ηγέρθη εκ της θέσεως του ο Γαλατσάνος, ο οποίος εις έντονον ύφος είπεν ότι είναι επιτακτική εθνική ανάγκη να ορκισθή αμέσως η νέα κυβέρνησις. Όταν ετελείωσε την φράσιν του ο Γαλατσάνος, εστράφην προς τον παραπλεύρως μου καθήμενον Καρμανλήν και του είπα:
— Κύριε Πρόεδρε μην επιμένετε. Σχηματίσατε αμέσως κυβέρνησιν. Προχωρήστε . Είναι υψίστη εθνική ανάγκη και όλοι είμεθα στο πλευρόν σας.
Επηκολούθησεν ένας σύντομος διάλογος του Καραμανλή με τους άλλους πολιτικούς και τελικώς επελέγη μία μέση λύσις: Ο Καραμανλής, αποδεχόμενος την εντολήν των Ενόπλων Δυνάμεων διά τον σχηματισμόν κυβερνήσεως, θα ωρκίζετο αμέσως ως Πρωθυπουργός, αφιέμενος όμως ελεύθερος διά την επιλογήν των συνεργατών του εντός αυτής ή και της επομένης ημέρας.

Ευθύς ως ελήφθη η απόφασις και ενώ ανεμένετο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, ο οποίος θα ώρκιζε τον Καραμανλήν εστράφην προς αυτόν και του είπα, εις επήκοον όλων:
— Κύριε Πρωθυπουργέ, θέλω να γνωρίζετε ότι επί ένα χρονικόν διάστημα δεν πρέπει να θιγούν αι Ένοπλοι Δυνάμεις. Άλλωστε υπό τας παρούσας συνθήκας θα είναι και επικίνδυνον.
Οι υπόλοιποι πολιτικοί, παραδέχθησαν την ορθότητα της απόψεως μου. Ο Καραμανλής τότε μου είπε:
— Τον Παπανδρέου φοβάσθε; Να μην τον φοβάσθε, αυτόν θα τον αναλάβω εγώ!
Εγώ όμως δεν ωμίλουν περί του Παπανδρέου. Ούτε εφοβούμην κάποιο. Με ενδιέφερε να μη θιγούν αι Ένοπλοι Δυνάμεις, από οιονδήποτε. Με ενδιέφερε να προστατεύσω τους αξιωματικούς, από τας αυθαιρεσίας οιουδήποτε. Και δεν ήτο ο Παπανδρέου που ηδύνατο να βλάψη τας Ενόπλους Δυνάμεις, ο όποιος άλλωστε δεν ήτο καν στην Ελλάδα, αλλά όσοι θα μετείχαν της νέας κυβερνήσεως. Οι παρόντες είχαν απορρίψει τους όρους των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως μου είχεν είπει ο Γκιζίκης. Περί ποίου Παπανδρέου λοιπόν ωμίλει ο Καραμανλής; Αυτόν ίσως να τον εφοβούντο oι πολιτικοί, δεν το γνωρίζω. Αλλ' oι αξιωματικοί οπωσδήποτε δεν τον εφοβούντο.
Ολίγα λεπτά προ της 4ης πρωινής της 24ης Ιουλίου 1974, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Στρατηγού Γκιζίκη εκτελούντος εντολήν της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων και τίνων άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ώρκισε τον Καραμανλήν, ως τον πρώτον μεταπολιτευτικόν Πρωθυπουργόν, της Ελλάδος.
Ευθύς κατόπιν, τον συνεχάρημεν όλοι και ηυχήθημεν επιτυχίαν στο έργον που αναλαμβάνει.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ Κ.Κ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 10ου ΚΑΙ 11ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ( Η εγκαθίδρυση της νέας οικονομικής τάξεως)

Ένα από τα καίρια προβλήματα της σύγχρονης ζωής είναι, η απόσταση που χωρίζει τις ανεπτυγμένες με τις υπό ανάπτυξη χώρες. Η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η διασφάλιση ταχύτε­ρης οικονομικής και κοινωνικής προόδου των χωρών πού έχουν καθυστερήσει, αποτελεί πρωταρχική επιταγή για την ανάπτυξη όλης της ανθρωπότητας, για την επίτευξη σταθερής ειρήνης και συνεργασίας στον κόσμο. Η καθυστέρηση ορισμένων χωρών οφεί­λεται, πρώτιστα, στην Ιμπεριαλιστική, αποικιοκρατική, νεοαποικιοκρατική πολιτική, στις άδικες σχέσεις του παρελθόντος. Η κα­τάργηση, συνεπώς, των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως αξιώνει μια νέα πολιτική στις διεθνείς οικονομικές και πολιτικές σχέσεις. Είναι ευνόητο ότι τα φαινόμενα της τωρινής οικονομικής — νομι­σματικής κρίσεως, με όλες τις συνέπειες τους, είναι απόρροια της αναπτύξεως μερικών κρατών εις βάρος άλλων, του περιορισμού των δυνατοτήτων οικονομικής αναπτύξεως, λόγω αυξήσεως της διαφο­ράς επιπέδων μεταξύ ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, της μη ορθολογικής καταναλώσεως, της σπατάλης των πρώτων υλών και ενεργειακών πόρων σε διάφορες χώρες. Η κατάσταση αυτή  πραγ­μάτων υπογραμμίζει έντονα την αναγκαιότητα να επιλύονται τα προβλήματα στη βάση ισοτιμίας, με τη συμμετοχή όλων των κρα­τών, την αναγκαιότητα να εγκαθιδρυθεί μια νέα παγκόσμια οικονομική και πολιτική τάξη, να εκδημοκρατισθούν οι διεθνείς σχέ­σεις, να εκπονηθούν νέοι κανόνες διεθνούς δικαίου, σε αντιστοι­χία με τις αλλαγές, που επήλθαν στον κόσμο. Νέα τάξη, βεβαίως, δεν σημαίνει αλλαγή συσκευασίας, έστω και αν η νέα συσκευασία γίνει με χρυσά υλικά. Διότι η αλλαγή συσκευασίας δεν πρόκειται να επιλύσει το πρόβλημα. Αντίθετα, θα επιδεινώσει τις σημερι­νές καταστάσεις, την οικονομική κρίση, την αστάθεια, τη γενική κρίση του καπιταλισμού, με όλες τις συνέπειες τους για τη διεθνή ειρήνη και συνεργασία.

Για την καθιέρωση της νέας οικονομικής και πολιτικής τά­ξεως, πρέπει να ληφθούν υπ' όψη τα εξής:

1) Η νέα διεθνής οικονομική και πολιτική τάξη προϋποθέ­τει την αποφασιστική κατάργηση των παλαιών σχέσεων αδικίας και καταπιέσεως λαών από άλλους και αξιώνει την εξάλειψη της ιμπεριαλιστικής, αποικιοκρατικής και νεοαποικιοκρατικής πολι­τικής.

2) Είναι ανάγκη να καθιερωθούν νέες σχέσεις, βασισμένες στη πλήρη ισότητα δικαιωμάτων όλων των εθνών, στο σεβασμό του δικαιώματος κάθε λαού να είναι κύριος του εθνικού του πλούτου, να κρίνει κυριαρχικά για την χρησιμοποίηση του.

3) Είναι, επίσης, απαραίτητος ο σεβασμός του δικαιώματος κάθε λαού να επιλέγει το κοινωνικό σύστημα, που επιθυμεί, χωρίς καμιά εξωτερική ανάμιξη, του δικαιώματος ανεξάρτητης οικο­νομικής και κοινωνικής αναπτύξεως κάθε έθνους.

4) Η νέα οικονομική και πολιτική τάξη συνεπάγεται αποφα­σιστικά μέτρα για την γοργή κατάργηση των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως μεταξύ των ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, για την προσέγγιση των επιπέδων οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως όλων των χωρών, λαμβανομένων υπ' όψη, βεβαίως, των ιστορικών και γεωγραφικών ιδιομορφιών κάθε κράτους, των υλικών αναγκών των λαών, σε συσχετισμό με τις συνθήκες, στις οποίες διαβιούν.

5) Είναι ανάγκη επίσης να καθορισθούν, με βάση τις αντικει­μενικές νομοτέλειες, δίκαιες σχέσεις μεταξύ τιμών των πρώτων υλών και τιμών των βιομηχανικών προϊόντων, σχέσεις που θα λαμ­βάνουν υπ' όψη και την αξία χρήσεως και την αξία, πού καθορίζεται από την απαιτούμενη για την παραγωγή του προϊόντος, εργασία.

6) Ο καθορισμός των τιμών πρώτων υλών και βιομηχανικών προϊόντων πρέπει να έχει αφετηρία την αναγκαιότητα τονώσεως της παραγωγικής δραστηριότητας όλων των λαών. Στις υπάρχου­σες συνθήκες, οι τιμές αυτές πρέπει να ευνοούν την ταχύτερη πρόο­δο των υπό ανάπτυξη χωρών·

7) Είναι ανάγκη να διασφαλισθεί η προσπέλαση των πρώτων υλών και πηγών ενεργείας καθώς και των κατακτήσεων της επι­στήμης και σύγχρονης τεχνολογίας για όλα τα κράτη, έχοντας υπ' όψη ότι η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η γοργή πρόοδος όλων των εθνών δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνον πάνω στη βάση των νεώτερων επιτευγμάτων της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας.

8) Προς την κατεύθυνση αυτή νομίζουμε ότι επιβάλλεται να γίνει η εκπόνηση, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, ειδικών προγραμμάτων, που θα συντονίζουν τις προσπάθειες των κρατών προς την επίτευξη στόχων  ζωτικής σημα­σίας για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού.

9) Στο πλαίσιο της νέας διεθνούς οικονομικής και πολιτικής τάξεως, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο πρόβλημα των ει­δών διατροφής. Είναι ανάγκη να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα για την γοργή αύξηση της αγροτικής παραγωγής, την αξιοποίηση νέων πηγών. Ιδιαίτερα στις υπό ανάπτυξη χώρες, την εκτέλεση εκτεταμένων αρδευτικών και εγγειοβελτιωτικών έργων, την γοργή άνοδο της παραγωγής λιπασμάτων και άλλων αναγκαίων για τη γεωργία χημικών ουσιών. Επιβάλλεται, ταυτόχρονα, να καταβλη­θούν σύντονες προσπάθειες εκ μέρους των επιστημόνων για την παραγωγή νέων ειδών σπόρων μεγάλης παραγωγικότητας, νέων ποικιλιών ζώων, εγκλιματισμένων στις ζώνες των υπό ανάπτυξη χωρών. Προς την κατεύθυνση αυτή θεωρούμε απαραίτητη την εκτέλεση ενός σύνθετου προγράμματος από τον Οργανισμό Ει­δών Διατροφής και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, για την όσο το δυνατόν ταχύτερη επίλυση του προβλήματος διατροφής, ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη και την πρόοδο όλης της αν­θρωπότητας.

10) Επιβάλλεται, εξ άλλου η λήψη αποφασιστικών μέτρων για τη διασφάλιση τεχνολογικής βοήθειας και στον τομέα της βιο­μηχανίας και στον τομέα της γεωργίας, η αύξηση της βοήθειας για τη διαμόρφωση εθνικών στελεχών, απαραίτητων για την εκτέ­λεση των προγραμμάτων αυτών. Η επιτάχυνση της οικονομικής και κοινωνικής ανόδου πρέπει, βεβαίως, να βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην εργασία, την προσπάθεια κάθε λαού και έθνους. Ταυτό­χρονα, όμως, είναι ανάγκη να παράσχουν μεγαλύτερη και ουσια­στική βοήθεια, για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των υπα­νάπτυκτων χωρών, οι λαοί και οι ανεπτυγμένες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες πού οφείλουν την ανάπτυξη τους και στην καταπίεση των λαών αυτών των χωρών. Μόνον με τον τρόπο αυτόν θα καταστεί δυνατή ή εφαρμογή των προγραμμάτων γοργής οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως, θα επιτευχθούν αποτελέσματα στην κα­τάργηση των διαφορών επιπέδων αναπτύξεως, πού χωρίζουν τις ανεπτυγμένες από τις υπανάπτυκτες χώρες.

Εκτός από την πολύπλευρη δραστηριότητα των διαφόρων διεθνών οργανισμών, σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσει, κατά τη γνώμη μας, για την επίτευξη των στόχων που απαριθμήσαμε και η βασισμένη στις αρχές της ισότητας, διμερής συνεργασία, που θα συντελέσει στην προαγωγή της νέας διεθνούς οικονομικής τάξεως.

Η Ρουμανία επεκτείνει σταθερά τη συνεργασία της με τις υπό ανάπτυξη χώρες, σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος και θα προσφέρει τη δραστή­ρια συμβολή της στην πραγματοποίηση των γενικών προγραμμά­των, που θα εκπονηθούν. Έχουμε την πεποίθηση ότι υπάρχουν οι σχετικές δυνατότητες και, ότι, στην επερχόμενη περίοδο, με τις κοινές ενέργειες των υπό ανάπτυξη χωρών, θα επιτευχθούν πρόο­δοι προς την κατεύθυνση αυτή.

( 25 Νοεμβρίου 1974).