ΝΙΚΟΛΑΪ ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥ: ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

 

Ορισμένοι  θεωρητικοί προσπαθούν να αποδείξουν πως το έθνος τερμάτισε την ιστορική του αποστολή και πως στο σοσιαλισμό αυτό δεν έχει καμιά προοπτική, πως η πολιτική υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας, αποτελεί μια καταπάτηση του μαρξισμού-λενινισμού, ένα ολίσθημα προς τις θέσεις του αστικού εθνικισμού. Ισχυρίζονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, η ανάδειξη των ανεξάρτητων κρατών είναι κάτι το ασυμβίβαστο με τον επαναστατικό διεθνισμό, με το πνεύμα της αλληλεγγύης στον αγώνα ενάντια στην κυριαρχία, για κοινωνική πρόοδο. Δεν μπορείς να μην παρατηρήσεις ότι τέτοιοι συλλογισμοί είναι λαθεμένοι, πως αυτοί έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, με τη νομοτελειακή αντίληψη του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, με το μαρξισμό-λενινισμό.
Είναι  γνωστό πόση μεγάλη προσοχή έδωσαν οι κλασσικοί του μαρξισμού-λενινισμού στο έθνος, στην πάλη για ανεξαρτησία, στην ανάπτυξη του σοσιαλιστικού έθνους. Θα στηρίξω αυτή την άποψη, σε μερικά αποσπάσματα, θεωρώντας πως είναι πάρα πολύ διδακτικά. Έτσι ο Κ. Μαρξ στο  "Μανιφέστο του Διεθνούς Συλλόγου των Εργατών" έλεγε: «οι απλοί νόμοι της ηθικής και ισοτιμίας, που πρέπει να διακανονίζουν τις σχέσεις των ατόμων να γίνουν ανώτατοι νόμοι στις σχέσεις ανάμεσα στα έθνη» ενώ ο Φ. Έγκελς, στην εργασία του "Ό ρόλος της βίας στην ιστορία" έγραφε: «Για να εξα­σφαλιστεί η διεθνής ειρήνη πρέπει να παραμεριστούν πρώτα-πρώτα όλες οι εθνικές διχόνοιες. Πρέπει κάθε λαός να είναι ανεξάρτητος και αφέντης στο σπίτι του». Να, πως εκτιμούσαν οι κλασσικοί του μαρξισμού την τοποθέτηση των, σχέσεων ανάμεσα στα κράτη στη βάση των νόμων της ισότητας και της ηθικής, της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, του δικαιώματος κάθε λαού να είναι αφέντης στην ίδια του τη χώρα.
Η ανάπτυξη της παγκόσμιας αλληλεγγύης των εργαζό­μενων δεν προϋποθέτει καθόλου την άρνηση των συμφε­ρόντων και των φιλοδοξιών του ίδιου του λαού. Η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης — έτσι όπως την εμπνεύστη­καν οι θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού καί όπως αυτή διαμορφώθηκε στην πορεία του χρόνου — είναι ότι, απελευθερώνοντας τον εαυτό της, θα απελευθερώσει ολόκληρο το λαό απ' την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Σαν καθοδηγητική τάξη στην κοινωνία, η εργατική τάξη έχει τη μεγάλη υποχρέωση να υπερασπίσει την ελευθερία της πατρίδας, την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του λαού, να κάνει κάθε προσπάθεια για την πρόοδο και την ευημερία του έθνους, να εξασφαλίσει την εγκαθίδρυση του νέου κοινωνικού καθεστώτος σύμφωνα με τις ειδικές ιστορικές συνθήκες και τη θέληση του ίδιου του λαού. Η άγνοια της διαφύλαξης της εθνικής ανεξαρτησίας, η αποδοχή της καταπάτησης της κυριαρχίας του λαού, που σ' αυτόν ανήκουν η εργατική τάξη και το κομμουνιστικό κόμμα, είναι συνώνυμα με την παραίτηση από τις επαναστατικές, μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, από την αποστολή που η ιστορία εμπιστεύτηκε στους κομμουνιστές. Είναι πάρα πολύ διαφωτιστικός απ' αυτή την άποψη ο τρόπος που μ' αυτόν υπογράμμιζε την πιό πάνω θέση ο Β.Ι. Λένιν στην εργασία του "Για την εθνική περηφάνεια των μεγαλορώσων": «Κανένας δεν ευθύνεται γιατί γεννήθηκε δούλος. Αλλά ο δούλος όμως που δεν επιδιώκει την ελευθερία, αλλά φροντίζει να δικαιώσει τη δουλεία του είναι ένας υπηρέτης, ένα ερπετό, που προξενεί δικαιολογημένα το συναίσθημα αποστροφής, αγανάκτησης καί περιφρόνησης».Είναι δύσκολο να βρεις άλλες λέξεις πιο πλαστικές και πιο κατάλληλες από εκείνες που χρησιμοποίησε ο Λένιν για να χαρακτηρήσει εκείνους που αρνιούνται το λαό και είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ανεξαρτησία και κυριαρχία τους. Πραγματικά, ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκαιο: «Εκείνος που δεν υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια του, το δικαίωμα της ελευθερίας και ανεξαρτησίας, για την επιβολή της οντότητας του έθνους του, εκείνος αξίζει αληθινά την τύχη του δούλου, την περιφρόνηση του ίδιου του έθνους». Είναι μια καθολική αλήθεια ότι το προλεταριάτο με την απελευθέρωση του από την εκμετάλλευση και την κατα­πίεση και συγκροτώντας κυρίαρχη τάξη της κοινωνίας, αναλαμβάνει, ταυτόχρονα την ευθύνη της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης ολόκληρου του λαού, τη διαφύλαξη της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του. Η ιστορία επιβε­βαιώνει μέρα με τη μέρα την μαρξιστική αλήθεια που σύμφωνα μ' αυτήν δεν μπορεί νάναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς ή δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα τους στην ανεξαρτησία. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ούτε μια στιγμή ότι η υπεράσπιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας είναι μια ουσιαστική προϋπόθεση για την επιβολή των ιδανικών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στον κόσμο. Η δύναμη του προλεταριακού διεθνισμού και αλληλεγγύης εξαρτάται απ' τη δύναμη της εργατικής τάξης στην κάθε χώρα.

 

(Από το λόγο στο Συνέδριο των Συνδικάτων , 26 Απριλίου 1976)

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ Κ.Κ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 10ου ΚΑΙ 11ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ( Η εγκαθίδρυση της νέας οικονομικής τάξεως)

Ένα από τα καίρια προβλήματα της σύγχρονης ζωής είναι, η απόσταση που χωρίζει τις ανεπτυγμένες με τις υπό ανάπτυξη χώρες. Η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η διασφάλιση ταχύτε­ρης οικονομικής και κοινωνικής προόδου των χωρών πού έχουν καθυστερήσει, αποτελεί πρωταρχική επιταγή για την ανάπτυξη όλης της ανθρωπότητας, για την επίτευξη σταθερής ειρήνης και συνεργασίας στον κόσμο. Η καθυστέρηση ορισμένων χωρών οφεί­λεται, πρώτιστα, στην Ιμπεριαλιστική, αποικιοκρατική, νεοαποικιοκρατική πολιτική, στις άδικες σχέσεις του παρελθόντος. Η κα­τάργηση, συνεπώς, των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως αξιώνει μια νέα πολιτική στις διεθνείς οικονομικές και πολιτικές σχέσεις. Είναι ευνόητο ότι τα φαινόμενα της τωρινής οικονομικής — νομι­σματικής κρίσεως, με όλες τις συνέπειες τους, είναι απόρροια της αναπτύξεως μερικών κρατών εις βάρος άλλων, του περιορισμού των δυνατοτήτων οικονομικής αναπτύξεως, λόγω αυξήσεως της διαφο­ράς επιπέδων μεταξύ ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, της μη ορθολογικής καταναλώσεως, της σπατάλης των πρώτων υλών και ενεργειακών πόρων σε διάφορες χώρες. Η κατάσταση αυτή  πραγ­μάτων υπογραμμίζει έντονα την αναγκαιότητα να επιλύονται τα προβλήματα στη βάση ισοτιμίας, με τη συμμετοχή όλων των κρα­τών, την αναγκαιότητα να εγκαθιδρυθεί μια νέα παγκόσμια οικονομική και πολιτική τάξη, να εκδημοκρατισθούν οι διεθνείς σχέ­σεις, να εκπονηθούν νέοι κανόνες διεθνούς δικαίου, σε αντιστοι­χία με τις αλλαγές, που επήλθαν στον κόσμο. Νέα τάξη, βεβαίως, δεν σημαίνει αλλαγή συσκευασίας, έστω και αν η νέα συσκευασία γίνει με χρυσά υλικά. Διότι η αλλαγή συσκευασίας δεν πρόκειται να επιλύσει το πρόβλημα. Αντίθετα, θα επιδεινώσει τις σημερι­νές καταστάσεις, την οικονομική κρίση, την αστάθεια, τη γενική κρίση του καπιταλισμού, με όλες τις συνέπειες τους για τη διεθνή ειρήνη και συνεργασία.

Για την καθιέρωση της νέας οικονομικής και πολιτικής τά­ξεως, πρέπει να ληφθούν υπ' όψη τα εξής:

1) Η νέα διεθνής οικονομική και πολιτική τάξη προϋποθέ­τει την αποφασιστική κατάργηση των παλαιών σχέσεων αδικίας και καταπιέσεως λαών από άλλους και αξιώνει την εξάλειψη της ιμπεριαλιστικής, αποικιοκρατικής και νεοαποικιοκρατικής πολι­τικής.

2) Είναι ανάγκη να καθιερωθούν νέες σχέσεις, βασισμένες στη πλήρη ισότητα δικαιωμάτων όλων των εθνών, στο σεβασμό του δικαιώματος κάθε λαού να είναι κύριος του εθνικού του πλούτου, να κρίνει κυριαρχικά για την χρησιμοποίηση του.

3) Είναι, επίσης, απαραίτητος ο σεβασμός του δικαιώματος κάθε λαού να επιλέγει το κοινωνικό σύστημα, που επιθυμεί, χωρίς καμιά εξωτερική ανάμιξη, του δικαιώματος ανεξάρτητης οικο­νομικής και κοινωνικής αναπτύξεως κάθε έθνους.

4) Η νέα οικονομική και πολιτική τάξη συνεπάγεται αποφα­σιστικά μέτρα για την γοργή κατάργηση των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως μεταξύ των ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, για την προσέγγιση των επιπέδων οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως όλων των χωρών, λαμβανομένων υπ' όψη, βεβαίως, των ιστορικών και γεωγραφικών ιδιομορφιών κάθε κράτους, των υλικών αναγκών των λαών, σε συσχετισμό με τις συνθήκες, στις οποίες διαβιούν.

5) Είναι ανάγκη επίσης να καθορισθούν, με βάση τις αντικει­μενικές νομοτέλειες, δίκαιες σχέσεις μεταξύ τιμών των πρώτων υλών και τιμών των βιομηχανικών προϊόντων, σχέσεις που θα λαμ­βάνουν υπ' όψη και την αξία χρήσεως και την αξία, πού καθορίζεται από την απαιτούμενη για την παραγωγή του προϊόντος, εργασία.

6) Ο καθορισμός των τιμών πρώτων υλών και βιομηχανικών προϊόντων πρέπει να έχει αφετηρία την αναγκαιότητα τονώσεως της παραγωγικής δραστηριότητας όλων των λαών. Στις υπάρχου­σες συνθήκες, οι τιμές αυτές πρέπει να ευνοούν την ταχύτερη πρόο­δο των υπό ανάπτυξη χωρών·

7) Είναι ανάγκη να διασφαλισθεί η προσπέλαση των πρώτων υλών και πηγών ενεργείας καθώς και των κατακτήσεων της επι­στήμης και σύγχρονης τεχνολογίας για όλα τα κράτη, έχοντας υπ' όψη ότι η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η γοργή πρόοδος όλων των εθνών δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνον πάνω στη βάση των νεώτερων επιτευγμάτων της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας.

8) Προς την κατεύθυνση αυτή νομίζουμε ότι επιβάλλεται να γίνει η εκπόνηση, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, ειδικών προγραμμάτων, που θα συντονίζουν τις προσπάθειες των κρατών προς την επίτευξη στόχων  ζωτικής σημα­σίας για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού.

9) Στο πλαίσιο της νέας διεθνούς οικονομικής και πολιτικής τάξεως, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο πρόβλημα των ει­δών διατροφής. Είναι ανάγκη να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα για την γοργή αύξηση της αγροτικής παραγωγής, την αξιοποίηση νέων πηγών. Ιδιαίτερα στις υπό ανάπτυξη χώρες, την εκτέλεση εκτεταμένων αρδευτικών και εγγειοβελτιωτικών έργων, την γοργή άνοδο της παραγωγής λιπασμάτων και άλλων αναγκαίων για τη γεωργία χημικών ουσιών. Επιβάλλεται, ταυτόχρονα, να καταβλη­θούν σύντονες προσπάθειες εκ μέρους των επιστημόνων για την παραγωγή νέων ειδών σπόρων μεγάλης παραγωγικότητας, νέων ποικιλιών ζώων, εγκλιματισμένων στις ζώνες των υπό ανάπτυξη χωρών. Προς την κατεύθυνση αυτή θεωρούμε απαραίτητη την εκτέλεση ενός σύνθετου προγράμματος από τον Οργανισμό Ει­δών Διατροφής και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, για την όσο το δυνατόν ταχύτερη επίλυση του προβλήματος διατροφής, ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη και την πρόοδο όλης της αν­θρωπότητας.

10) Επιβάλλεται, εξ άλλου η λήψη αποφασιστικών μέτρων για τη διασφάλιση τεχνολογικής βοήθειας και στον τομέα της βιο­μηχανίας και στον τομέα της γεωργίας, η αύξηση της βοήθειας για τη διαμόρφωση εθνικών στελεχών, απαραίτητων για την εκτέ­λεση των προγραμμάτων αυτών. Η επιτάχυνση της οικονομικής και κοινωνικής ανόδου πρέπει, βεβαίως, να βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην εργασία, την προσπάθεια κάθε λαού και έθνους. Ταυτό­χρονα, όμως, είναι ανάγκη να παράσχουν μεγαλύτερη και ουσια­στική βοήθεια, για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των υπα­νάπτυκτων χωρών, οι λαοί και οι ανεπτυγμένες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες πού οφείλουν την ανάπτυξη τους και στην καταπίεση των λαών αυτών των χωρών. Μόνον με τον τρόπο αυτόν θα καταστεί δυνατή ή εφαρμογή των προγραμμάτων γοργής οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως, θα επιτευχθούν αποτελέσματα στην κα­τάργηση των διαφορών επιπέδων αναπτύξεως, πού χωρίζουν τις ανεπτυγμένες από τις υπανάπτυκτες χώρες.

Εκτός από την πολύπλευρη δραστηριότητα των διαφόρων διεθνών οργανισμών, σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσει, κατά τη γνώμη μας, για την επίτευξη των στόχων που απαριθμήσαμε και η βασισμένη στις αρχές της ισότητας, διμερής συνεργασία, που θα συντελέσει στην προαγωγή της νέας διεθνούς οικονομικής τάξεως.

Η Ρουμανία επεκτείνει σταθερά τη συνεργασία της με τις υπό ανάπτυξη χώρες, σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος και θα προσφέρει τη δραστή­ρια συμβολή της στην πραγματοποίηση των γενικών προγραμμά­των, που θα εκπονηθούν. Έχουμε την πεποίθηση ότι υπάρχουν οι σχετικές δυνατότητες και, ότι, στην επερχόμενη περίοδο, με τις κοινές ενέργειες των υπό ανάπτυξη χωρών, θα επιτευχθούν πρόο­δοι προς την κατεύθυνση αυτή.

( 25 Νοεμβρίου 1974).

1975. ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας και η Ελληνική Δημοκρατία:

Λαμβάνοντας υπ όψιν τις θεμελιωμένες πάνω στην αμοιβαία εκτίμηση και πατροπαράδοτη φιλία, καλή γειτονία και συνεργασία σχέσεις, που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών και λαών με παλαιούς δεσμούς στον κοινόν αγώνα για την ελευθερία και την εθνική παλιγγενεσία.

Δ ι α π ν ε ό μ, ε ν ε ς α π ό την κ ο ι ν ή επιθυμία να αναπτύξουν σε πολλαπλά πεδία τις σχέσεις συνεργασίας των δύο χωρών στη βάση της δικαιοσύνης -και της τηρήσεως των αρχών και κανόνων του διεθνούς Δικαίου.Διαδηλώνοντας και π ά λ ι την αφοσίωση τους στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθώς και την απόφαση τους να συμβάλουν στην ενίσχυση του ρόλου του ΟΗΕ,

Έχοντας συνείδηση της ευθύνης που ανήκει σε όλα τα κράτη, μεγάλα, μεσαία είτε μικρά, ανεξάρτητα από την στάθμη αναπτύξεως τους ή το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα τους, για την εγκαθίδρυση κλίματος ειρήνης και ασφαλείας στην υφήλιο,

Εκφράζοντας τ η ν πεποίθηση τους, ότι η διεθνής ειρήνη βασίζεται στον σεβασμό του ιερού δικαιώματος πλήρους κυριαρχίας, εθνικής ανεξαρτησίας και ασφαλείας κάθε κράτους, 
Υ π ο γ ρ α μ μ ί ζ ο ν τ α ς την αναγκαιότητα του πυρηνικού και γενικού αφοπλισμού για την διασφάλιση της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας.

Διαδηλώνοντας και πάλι την θέληση τους να εργασθούν και στο εξής για την μετατροπή των Βαλκανίων σε περιοχή της ειρήνης, συνεργασίας και καλής γειτονίας,

Έχοντας συνείδηση της αναγκαιότητας να καταβληθούν αυξημένες προσπάθειες, τόσο σε εθνική όσο και σε διεθνή κλίμακα για να επιτευχθεί ταχύτερη πρόοδος των υπό ανάπτυξη χωρών, για την ελάττωση της αποστάσεως που τις χωρίζει από τις ανεπτυγμένες,

Εξαίροντας το κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους να διαθέτει ελεύθερα τους φυσικούς πόρους του για το δικό του συμφέρον, να έχει ελεύθερη είσοδο στις πηγές πρώτων υλών και ενεργείας και στις κατακτήσεις της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας με δίκαιους και ίσους όρους.

Διατυπώνοντας την αναγκαιότητα να εγκαθιδρυθεί μία νέα διεθνής οικονομική τάξη.

I

Διακηρύσσουν την κοινή θέληση τους να θεμελιώσουν τις σχέσεις τους, μεταξύ των και με τα άλλα κράτη, στους κανόνες του διεθνούς δικαίου, στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτου των Ηνωμένων 'Εθνών και, ειδικώτερα, στις ακόλουθες αρχές:

1) Την ισότητα δικαιωμάτων των λαών και το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις τύχες τους.

2) Το ιερό δικαίωμα υπάρξεως, πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας, ελευθερίας και εθνικής κυριαρχίας, κάθε κράτους.

3) Το ιερό δικαίωμα του απαραβίαστου των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας, κάθε κράτους, χωρίς η χρήση βίας να μπορεί σε καμμιά περίπτωση, να νομιμοποιήσει την απόκτηση εδαφών που ανήκουν σε άλλο κράτος ούτε να δημιουργήσει καταστάσεις πραγμάτων με νομική ισχύ.

4) Την πλήρη ισότητα δικαιωμάτων όλων των κρατών ανεξαρτήτως μεγέθους, στάθμης αναπτύξεως ή πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος.

5) Την υποχρέωση των κρατών να μη αναμιγνύονται στα εσωτερικά άλλου κράτους και να απέχουν από την χρήση ή την απειλή βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους όπως, επίσης, να μην προσφεύγουν σε στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές και άλλες πιέσεις.

6) Το κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους να χρησιμοποιεί τον φυσικό πλούτο και τούς άλλους πόρους του όπως υπαγορεύουν τα εθνικά του συμφέροντα, δίχως καμμία εξωτερική, ανάμιξη, για την ανεξάρτητη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του.

7) Το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα κάθε κράτους να μετέχει, με πλήρη Ισότητα, στην εξέταση και τον διακανονισμό όλων των διεθνών προβλημάτων κοινού ενδιαφέροντος.

8) Το δικαίωμα κάθε κράτους να μετέχει στην διεθνή συνεργασία — οικονομική, τεχνολογική, επιστημονική, πολιτιστική και άλλη — με βάση το αμοιβαίο όφελος, να έχει ελεύθερη είσοδο στις κατακτήσεις της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας για να επιταχύνει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του.

9) Τον σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών.

10) Την υποχρέωση όλων των κρατών να διευθετούν ειρηνικά τις διαφορές τους.

11) Το έμφυτο δικαίωμα αμύνης, ατομικής ή συλλογικής, κάθε κράτους, κατά το άρθρο 51 του Χάρτου των Ηνωμένων Εθνών.

12) Το καθήκον κάθε κράτους να εκπληρώνει, πιστά και με καλή θέληση, τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ή που πηγάζουν από τις γενικά παραδεκτές αρχές και κανόνες του διεθνούς Δικαίου, ή από ισχύουσες, σύμφωνα με τις αρχές και τους κανόνες διεθνούς Δικαίου, διεθνείς συμφωνίες.

Οι θεμελιώδεις αρχές που διακηρύσσονται προηγούμενα συνδέονται μεταξύ τους και κάθε μία οπό αυτές πρέπει να ερμηνεύεται μέσα στο πλαίσιο των άλλων.

ΙΙ

Διακηρύσσουν την κοινή θέληση τους:

Να αναπτύξουν τις, αμοιβαία επωφελείς, σχέσεις φιλίας και συνεργασίας, σε όλους τους τομείς.

Να επεκτείνουν και να πολυμερίσουν την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία σε όλους τους τομείς κοινού ενδιαφέροντος.

Να διευρύνουν και εμβαθύνουν μια αμοιβαίως επωφελή συνεργασία στους τομείς τής επιστήμης, της κουλτούρας, των τεχνών, του αθλητισμού και του τουρισμού, για να γίνουν αμοιβαία καλύτερα γνωστές οι υλικές και πνευματικές αξίες του ρουμάνικου και ελληνικού λαού, σε αντιστοιχία με το πνεύμα κατανοήσεως και παραδοσιακής φιλίας που υπάρχει μεταξύ των δύο λαών.

Να εντείνουν την συνεργασία στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ενθαρρύνοντας την ανταλλαγή απόψεων και τις διαβουλεύσεις, τις σχετικές με την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων και με διεθνή θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Ill

Διακηρύσσουν την κοινή θέληση τους:

Να αναπτύξουν σχέσεις φιλίας και συνεργασίας με όλα τα κράτη, έχοντας ως βάση τις αρχές που έχουν ήδη εξαγγελθεί.

Να συνεργασθούν μεταξύ τους και με τα άλλα κράτη για την διατήρηση και εδραίωση της ειρήνης και την οικοδόμηση της ασφαλείας στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και στην υφήλιο, για την ενδυνάμωση, του ρόλου του ΟHE, για την τήρηση και εφαρμογή των αρχών του διεθνούς Δικαίου, για την προαγωγή της οικονομικής και κοινωνικής προόδου όλων των λαών.

Να συμβάλουν στην επίτευξη των σκοπών τής Ευρωπαϊκής Διασκέψεως Ασφαλείας και Συνεργασίας, με βάση τις αρχές που έχουν ήδη εξαγγελθεί προηγούμενα.

Να εργασθούν για την ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των Βαλκανικών κρατών, για την μετατροπή της Βαλκανικής σε περιοχή της ειρήνης, της φιλίας και της συνεργασίας.

Να συμβάλουν στην λήψη μέτρων για τον τερματισμό του ανταγωνισμού εξοπλισμών, για την πραγματοποίηση του πυρηνικού και γενικού αφοπλισμού, ώστε να παγιωθεί η ειρήνη και η διεθνής ασφάλεια.

Να εργασθούν για την ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου και της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ κρατών και γιο την εγκαθίδρυση μιας νέας διεθνούς οικονομικής τάξεως, που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των κρατών.

Να συνεργασθούν με τις χώρες που πρόσφατα απέκτησαν την ανεξαρτησία τους για την προαγωγή της κοινής προόδου και ευημερίας.

IV

Απευθύνουν έκκληση σε όλα τα κράτη να προσχωρήσουν στις αρχές που εξαγγέλλονται στην παρούσα επίσημη Διακήρυξη.

V

Για την εφαρμογή των όσων διαλαμβάνονται στην παρούσα Διακήρυξη, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας και η Ελληνική Δημοκρατία διαδηλώνουν την κοινή θέληση τους να διευρύνουν και εμβαθύνουν τις μεταξύ των διαβουλεύσεις σε όλα τα επίπεδα, με την διπλωματική οδό, με περιοδικές επισκέψεις και συναντήσεις των εκπροσώπων τους.

Συντάχθηκε στο Βουκουρέστι στις 27 Μαΐου 1975, σε 2 πρωτότυπα, το καθένα στη ρουμανική και ελληνική γλώσσα, έχοντας και τα δύο κείμενα την ίδια αξία.

Για την Σοσιαλιστική Δημοκρατία 

              της Ρουμανίας 

ΝΙΚΟΛΑΪ ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥ

           Πρόεδρος

 ΤΖΕΟΡΤΖΕ ΜΑΚΟΒΕΣΚΟΥ 

  Υπουργός Εξωτερικών                                               

Για την Ελληνική Δημοκρατία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ                                                                                                        

       Πρωθυπουργός 

 ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΣ 

  Υπουργός Εξωτερικών

(«Κοινή Επίσημη Διακήρυξη της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας τής Ρουμανίας και τής "Ελληνικής Δημοκρατίας».— Εφημ. «Scinteia" 27 Μαΐου 1975).