ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ -DIE PHILHELLENEN ZEIT ΙΙ

Deutsche Kompagnie des Bataillons

Namen:	Generalstab. Vaterland:	Charge b. Batl.:	Schicksal:
Mizewsky, Rittmeister	Polen	Hauptmann	gef. bei Peta
Chevalier, Major	Schweiz	Oberlieutcnant	gef. bei Peta
Sandmann, Rittmeister	Hamburg	Lieutenant	gef. bei Peta
Schmidt, Oberlieutenant	Preußen	Sergeant-Major	gef. bei Peta
Sander, Oberlieutenant	Braunschweig	Sergeant	gef. bei Peta
Weigand, Oberlieutenant	Bayern	Korporal
Kaisenberg, Lieutenant	Bayern	Korporal	gef. bei Peta
Uschner, Oberlieutenant	Preußen	Korporal
Krüger, Oberlieutenant	Bayern	Korporal
Oelmaier, Lieutenant	Württemberg	Soldat	gef. bei Peta
Seeger (H), Freiw.	?	?
Seeger (F.)	?	?	gef. bei Peta
Wolf	?	?	gef. bei Peta
Eben	?	?	gef. bei Peta
Dieterlen	?	?	gef. bei Peta
Hahn	?	?
Oberst, Lieutenant		?	gef. bei Peta
Lucae, Freiw.	?	?
Rosenstiel	?	Soldat
Mülhens	?	?
Lischensky, Lieutenant	?	?	gef. bei Peta
Eisen	Baden	?	gef. bei Peta
Gießler
Schwcikhardt, Sergeant
Lasky, Lieutenant			gef. bei Peta
Fels (M.), Freiw.	?	?
Fels (Alb.)	?	?
König	Schweiz		gef. bei Peta
Pruppacher, Lieutenant	Schweiz	Soldat	gest. Missolunghi
Van Dyk, Lieutenant	Holland		Vor Peta zuruck
Oehlmeier, Freiw.	Hamburg	?	gef. bei Peta
Manecke	?	?	gef. bei Peta
Botin, Lieutenant	Hannover		Gest. Komboti
Bohrs, Freiw.			gef. bei Peta
Kiesewetter	Mecklenburg	?
Strübing, Lieutenant	?	?	Nahm am 20Juni seinen Abschied
Schröder, Freiw.	?	?	gef. bei Peta
Rüst, Lieutenant	?	?	gef. bei Peta
Nagel, Freiw.	Preußen	?	gef. bei Peta
Schneider	?	?	gef. bei Peta
Diezclsky	?	?	gef. bei Peta

(Προηγούμενο)

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ -DIE PHILHELLENEN ZEIT

 

Deutsche Teilnehmer am epirotischen Feldzuge der II. (deutschen) Kompagnie des Bataillons der Philhellenen (Aus dem Buche: »Das Bataillon der Philhellenen«von J.D. Elster).
Namen:	Generalstab. Vaterland:	Charge b. Batl.:	Schicksal:
Graf Normann-Ehrenfels	Württemberg	Obristlieutenant	gef. bei Peta
v. Feldhann, Hauptmann	Dessau	Adjutant-Major	gef. bei Peta
v. Rheineck, Rittmeister	Weimar	Adjutant bey Mavrokordato
Huissmann, Hauptmann	Brüssel	Quartiermeister	gef. bei Peta
Teichmann, Hauptmann	Preußen	Fahnenträger	gef. bei Peta
Elster, Doktor	Preußen	Doctor-Major
Johannsen, Doktor	Dänemark	Zweiter Arzt	gest. Missolunghi

Deutsche Kompagnie des Bataillons

 

 

Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΡΑΝΘΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΥ...

Tρίζουν τα σίδερα στο πορτόνι, βγαίνουν οι αμπάρες. Το άνοιγμα κιτρινίζει από τα λαδοφάναρα και γιομίζει ποδάρια. Αλλά είναι αλήθεια κι' άνοιξαν ή έτσι του φάνηκε μες στον ύπνο του , δεν βρίσκεται σίγουρος. Αλλά νιώθει στα δάχτυλα ένα απότομο γδάρσιμο καί. . .

— Τούτο δω θα το πάρω, δεν του χρειάζεται πιά, λέει ο Θεοχάρης από Λιδωρίκι. Και σκύβει με το  λαδοφάναρο, του τραβάει το δαχτυλίδι από το δάχτυλο.

. . . νιώθει στο δάχτυλο ένα γδάρσιμο και ξυπνάει. Βλέποντας, πετάγεται ορθός.

— Θα μας πης τώρα τους  θησαυρούς σου πού τους έχεις χωμένους; κοροϊδεύει ο Παπακώστας Τζαμάλας, σίγουρος που έτσι κι' αλλιώς, τι θα κάμη, θ΄αναγκαστή.

— Γι' αυτό με βασανίζατε ορέ τόσες βδομάδες; θησαυρούς είχατε στο μυαλό σας ;

— Μίλα, και δεν μας παίρνει ο καιρός — του κόβει τη φόρα ο Τριανταφυλλίνας.

—Οχιά εσύ! και νάχα θησαυρούς, δεν θα μί. . .

Δεν πρόλαβε ν' αποσώση οπού του κατεβάζει στα μούτρα του κατακέφαλο απρόσμενον και γερόν.

— Αυτόν σου τον χρώσταγα, τούρκε.

Βρουχιέται ο Δυσσέος, κάνει να χυμήξη, αλλά τα πόδια του ακούνητα, δεμένα στις μπόμπες, τα χέρια του αλυσομένα, ίσια ίσια οι παλάμες του λεύτερες. Και τώρα να του ρίχνονται τρεις.

— Ξέρω γιατί ήρθαταν, ύαινες. Ξέρω το ποιοί σας έστειλαν.

Τον βαράνε γροθιές, τον βαράνε κλωτσιές, όπου βρουν. . .

— Καλά αυτοί, ορέ Γιάννη. Αλλά και συ ; και συ ;

Ουδέ τ' αποκρίνονται κι' ουδέ παραλλάζει ο Μαμούρης από τους άλλους, παρά του ρίχνονται τώρα όλοι μαζί, να τον ξεκάμουν δίχως μαχαίρι, δίχως κουμπούρι, κατά το σκέδιο οπού έβαλαν, κι' ο σκοπός τους νά τον πιάσουν απ' το λαιμό, να τον πνίξουν. Κι' ούδ' αυτό καταφέρνουν. Ότι τινάζεται, και τους κουτουλάει, και σφίγγει τα χέρια γροθιές, και κάνει τους αγκώνες του σίδερο και μαζεύει τη δύναμη του όλη στα γόνατα.

—Ένα χέρι ας είχα λεύτερο, ύαινες, και σας έλεγα γω. . .

Κι' όσο αγριεύουν αυτοί, τόσο θεριεύει ξάφνου η δύναμη του. Οπού ασηκώνοντας μπροστά τους το γόνατο, ν' ασηκώνεται τώρα κι' η μπόμπα η ασήκωτη.

Κι' ο αγκώνας του να μπήχνεται πίσω λοστάρι. Τέτοιο πάλεμα δεν τόχαν στο νου τους, από ψοφίμι θεονήστικο. Και να λυσσάν τώρα χειρότερα. Και μπήχνοντάς του ο Τριανταφυλλίνας τα νύχια του στο λαιμό, σκύβει και του δαγκώνει δυο δάχτυλα, οπού τα κόβει. Ρεκάζει αυτός απ' τον πόνο, τραβιέται. Κι' ο Δυσσέος χυμάει πάλι με αγκώνες και γρόθους και κουτουλιές, να τρέμουν πια οπού και δεμένος θα τους ζαπώση. Και το τί είπαν στο σκέδιο, μπρος στον κίντυνο γίνονται αλλιώς. Και κατεβάζει ο Τζαμάλας τη μπούκα της κουμπούρας του, του κόβει τ' αχείλια μπροστά και τα δυό. Αφήνει το λαδοφάναρο ο Θεοχάρης, ορμάει κι' αυτός. Ο Μπαλαούλας, ακούοντας απόξω το βόγγο, μπαίνει και τούτος, και ρίχνεται από πίσω, και κατεβάζει με το τσεκούρι του μια στο σβέρκο από πάνω. . .

Τα αίματα πηδάν βρυσομάνα απ' το στόμα του και του μπερδεύουν το ανάσασμα. Το κεφάλι του σα να γκρεμίζεται. Σφαγιό οι πόνοι σ' όλα τα κόκαλα, και να του ρίχνονται πέντε κι' ακόμα να μην τον κάνουν καλά. Παρά μουγκρίζοντας τους ξεκολλάει από πάνω του. Σειέται και τους τινάζει πέρα. Σαν τό ταυρί κουτουλάει και τούς παλεύει και τούς παιδεύει. Τρέχει ολοένα το αίμα απ' το στόμα το πληγιασμένο. Το ίδιο το αίμα έχει πηδήσει ως τα μάτια του, να τα κρατάη κλεισμένα κάτω απ' τις πιτσιλιές κι' ο βόγγος του να μην έχη σωσμό. Οπού βρίσκει τον καιρό ο Τζαμάλας και του τινάζει με το τσαρούχι του κλωτσιά στ' αχαμνά. Βρίσκουν Μαμούρης και Μπαλαούλας και του αδράχνουν τις απαλάμες και του γυρνάνε τα χέρια πιστάγκονα, όσο αφήνουν οι αλυσίδες. Του αγκαλιάζει ο Θεοχάρης τα πόδια του και τα δυό. Και σκύβει ο Τριανταφυλλίνας για το «στρίψιμο». Και του σφίγγει τ' αχαμνά του και με τα δυό χέρια, και τα γυρνάει, τα γυρνάει, ένα στρίψιμον όπου ο αλυσομένος ξερνάει βόγγον ουρλιαχτερόν, να τον αντιλαλούν άγρια τα ογρά τείχια. Σαν τη δαμάλα οπού τη σφάζουν, έτσι ρεκάζει. Σα νάθελε ν' απιθώση τα χέρια του πάνω στον πόνο του, έτσι μοιάζει το λύγισμά του. Αλλά χέρια δεν τα ορίζει. Τα μιλίγγια του αναμένα. Η ανάσα του πηγμένη στο αίμα. Θόλωνε πιά ολάκερος μέσα του. Κι' ο βόγγος του αχάμνευε, γίνονταν ψυχομαχητό, και τούσφιγγαν το λαιμό του ολοένα κι' ολοένα λιγόστευε ο ρόχθος του, όσο που έσβησε. Τότε τον άφηκαν. Κι' έπεσε στην πλάκα απάνω σαν άδειο σακί.
Οι αλυσίδες δεν χρειάζονται τώρα άλλο. Τις βγάζουν και τις σωριάζουν σέ μιά άκρη.

(Μιχάλης Περάνθης :Ο Δαίμονας, Βιβλιοπωλείον της "ΕΣΤΙΑΣ" σελ 439-442)

O ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΑΙΜΑΤΗΡΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΠΟΡΘΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΟΠΛΟΦΟΡΟ ΛΑΟ "

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

 



Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

 Εάν ομως οι κατά τους χρόνους εκείνους λειτουργοί της εκκλησίας ημών αντέστησαν εκ διαλειμμάτων εις τας επιθέσεις της αλλοθρήσκου κυριαρχίας, εάν επεμελήθησαν έστιν ότε της του έθνους παιδεύσεως και αν ουδέποτε περί το δόγμα επλημμέλησαν, ανάγκη να ομολογησωμεν ότι δεν ωφελήθησαν αποχρώντως προς το συμφέρον του ελληνισμού εκ του όλως εξαιρετικού αξιώματος, όπερ ως εκ των περιστάσεων εκτήσατο ο πατριαρχικός θρόνος εν τη χριστιανική Ανατολή.

Δεν θέλομεν επανέλθει ενταύθα εις το αναμφισβήτητον γεγονός, ότι πολλοί των εκκλησιαστικών ημών αρχόντων ιδίαις χερσί καθήρεσαν τα ποικίλα και σπουδαία προνόμια όσα ο κατακτητής απένειμεν εις το πατριαρχείον. Πως όμως ν' αρνηθώμεν ότι η αρχή αύτη, και όπως κατήντησεν εν τη 16, 17, και 18 εκατονταετηρίδι, ηδύνατο έτι να προσενέγκη εις τον Ελληνισμόν υπηρεσίας περί ων δυστυχώς δεν επεμελήθη όσον έδει; Ο πατριάρχης, όσον και αν εξηυτελίσθη το αξίωμα αυτού, όσον και αν περιωρίσθησαν τα επιτραπέντα αυτώ εκ πρώτης αφετηρίας προνόμια, διετέλει πάντοτε εκκλησιαστικός και εν μέρει πολιτικός άρχων όλων εν γένει των ορθοδόξων χριστιανών του οσμανικού κράτους, ου μόνον δηλαδή των Ελλήνων, αλλά και των Βουλγάρων και των Σέρβων και των Αλβανών και των Αρμενίων.Αυτός διώριζεν αμέσως μεν τους ανωτέρους της εκκλησίας λειτουργούς, εμμέσως δε δια των ανωτέρων  τους υποδεεστέρους μέχρι των εφημερίων της εσχάτης κωμοπόλεως και του εσχάτου χωρίου. Αυτός είχε την υπερτάτην εποπτείαν της διαχειρίσεως όλων των εκκλησιαστικών και των μοναστηριακών κτημάτων και τις των μοναστηρίων διοικήσεως· αυτός ήτο ο υπέρτατος δικαστής των περί γάμων διαφορών και όλων εν γένει των δικών όσας έχοντες προς αλλήλους οι χριστιανοί δεν καθυπέβαλλον εις το οσμανικόν δικαστήριον· αυτός ήτο τελευταίον ο υπέρτατος αντιπρόσωπος και εγγυητής αυτών παρά τη Υψηλή Πύλη, ήτις τού­του ένεκα σπανιώτατα ηρνείτο να συντελή, εις παν ό,τι ούτος ενόμιζεν επιτήδειον να ενισχύση και να συντηρήση, την προς το κράτος πίστιν αυτών. Είχε λοιπόν πολλούς και ως επί το πλείστον ακαταμαχή­τους τρόπους επιδράσεως επί του ποικιλοφύλου αύτου ποιμνίου. 
 Ποίον δε ήτο το κεφαλαιώδες εθνικόν συμφέρον υπέρ ου ώφειλε να μεταχει­ρισθή την πανοπλίαν ταύτην, δεν έχομεν χρείαν να υπομνήσωμεν δια μακρών εις Έλληνας αναγνώστας. Το κεφαλαιώδες τούτο καθήκον ήτο η κραταίωσις του Ελληνισμού δια της διαδόσεως της ελληνικής γλώσ­σης εις τας διαφόρους εκείνας φυλάς· ουδ' ήτο το πράγμα δυσκατόρθωτον. Αι φυλαί εκείναι, ει και ετερογενείς και ετερόφωνοι, διετέλουν όμως τότε συντεταμέναι εις εν όλον σώμα μετά των Ελλήνων, διότι κοινήν είχον την υπερτάτην εκκλησιαστικήν αρχήν και κοινόν της πολιτικής δουλείας το ατύχημα. Ως σώμα εν ελογίζοντο και υπό αυτής της οσμανικής κυβερνήσεως, ήτις απεκάλει άπαντας αδιακρίτως 'Ρωμαίους.

Ουδέποτε δε ουδ' επί της μεγίστης ακμής της μεσαιωνικής ημών μοναρ­χίας επεκράτησεν εν τη Ανατολή, τοιαύτη ενότης και ομοφροσύνη μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών φυλών όσον επί τουρκοκρατίας. Το πνεύμα της ιδίας φυλετικής υπάρξεως, όπερ προέκυψεν εις μέσον παρά τισιν εξ αυτών εν τοις καθ' ημάς υπήρξε τωόντι ισχυρότατον κατά τον μέσον αιώνα, οι δε ημέτεροι, πολλάκις μεν κατώρθωσαν τότε να καθυποτάξωσι τας φυλάς εκείνας, αείποτε όμως απήντησαν προσκόμματα δυσυπέρβλητα εις τον εξελληνισμόν αυτών. Αλλ' αι φυλετικαί αύται διακρίσεις ή εξέλιπον ή κατεσιγάσθησαν επί της τουρκοκρατίας. Αι πολυμήχανοι της παπικής έδρας ενέργειαι μόλις ηδυνήθησαν να προσοικειωθώσιν ευαρίθμους τινάς σχετικώς Αρμενίους και Αλβανούς πάντες δε οι λοιποί χριστιανοί της Ανατολής διετέλεσαν πιστοί εις τον οίκουμενικόν θρόνον και ουδέποτε εφαντάσθησαν να αντιπράξωσιν εις την αρχήν και εις τας διατάξεις αυτού. Οπόσον αγογγύστως αυτοί οι Βούλγαροι υπετάσσοντο εις το οικουμενικόν πατριαρχείον μαρτυρείται εκ της προθυμίας μεθ' ης αι αυτοκέφαλοι αρχιεπισκοπαί Αχριδών και Πεκίου υπέκυψαν εις την δικαιοδοσίαν της μεγάλης εκκλησίας επί της πρώτης πατριαρχίας του Σαμουήλ Α', 1764 —1768- οπόσον δε ευχαρίστως και η Υψηλή Πύλη έβλεπεν επεκτεινομένην την δικαιοδοσίαν ταύτην δηλούται εκ της ευκολίας μεθ' ης συνήνεσεν εις την προκειμένην συγχώνευσιν.

Ουδέν λοιπόν δυσυπέρβλητον κώλυμα είχε να απάντηση το πατριαρχείον εις τον δια της εκκλησίας και της εθνι­κής παιδεύσεως εξελληνισμόν των βορειοτέρων εκείνων του οσμανικού κράτους χωρών. Το πράγμα ήτο ου μόνον απαραίτητον, αλλά και ευκόλον, η δε ευκολία αύτη διήρκεσεν επί 400 περίπου έτη.
Δεν λέγομεν ότι το πατριαρχείον ουδαμώς ενόησε την εντολήν αυτού ταύτην. αλλά βεβαίως δεν επέμεινεν αποχρώντως και επιτηδείως εις την εκπλήρωσιν αυτής, ώςτε καθ' ην στιγμήν προ τινων ενιαυτών ύψωσε πά­λιν την κεφαλήν η φυλετική διαίρεσις, οι ετερόφωνοι Βούλγαροι ευρέ­θησαν πολυαριθμότατοι μεν επέκεινα του Αίμου, ουκ ευάριθμοι δε και εις την βορειοτέραν Θράκην και εις την βορειοτέραν Μακεδονίαν. Τούτο δε είναι ο μέγιστος έλεγχος ον δικαιούμεθα ν' απευθύνωμεν κατά του πατριαρχείου απο της αλώσεως μέχρι των τελευταίων χρόνων. Το καθ' ημάς ηθέλομεν ανεχθή άπαντα τα λοιπά αυτού αμαρτήματα, την θυσίαν των προνομίων, τον εξευτελισμόν, την φιλοχρηματίαν, εάν εφρόντιζε να υπηρετήση το μέγιστον των συμφερόντων εκείνων του Ελληνισμού, αφού είχε προς τούτο και δύναμιν και καιρόν. Αλλά οφείλομεν να ομολογήσωμεν ότι την περί τούτου ευθύνην αυτού μερί­ζονται, κατά τας δύο πρώτας εκατονταετηρίδας, οι πολιτικοί του έθνους άρχοντες.
(Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος:Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,Τόμος όγδοος, Αθήναι 1957, σελ.197-199) 
 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ  ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΚΕΙΜΕΝΑ:
-O ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΑΙΜΑΤΗΡΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΠΟΡΘΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΟΠΛΟΦΟΡΟ ΛΑΟ "
-Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ-ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟ ΤΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ.

-Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΡΑΝΘΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΥ ...