Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΕΡΑΝΘΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΥ...

Tρίζουν τα σίδερα στο πορτόνι, βγαίνουν οι αμπάρες. Το άνοιγμα κιτρινίζει από τα λαδοφάναρα και γιομίζει ποδάρια. Αλλά είναι αλήθεια κι' άνοιξαν ή έτσι του φάνηκε μες στον ύπνο του , δεν βρίσκεται σίγουρος. Αλλά νιώθει στα δάχτυλα ένα απότομο γδάρσιμο καί. . .

— Τούτο δω θα το πάρω, δεν του χρειάζεται πιά, λέει ο Θεοχάρης από Λιδωρίκι. Και σκύβει με το  λαδοφάναρο, του τραβάει το δαχτυλίδι από το δάχτυλο.

. . . νιώθει στο δάχτυλο ένα γδάρσιμο και ξυπνάει. Βλέποντας, πετάγεται ορθός.

— Θα μας πης τώρα τους  θησαυρούς σου πού τους έχεις χωμένους; κοροϊδεύει ο Παπακώστας Τζαμάλας, σίγουρος που έτσι κι' αλλιώς, τι θα κάμη, θ΄αναγκαστή.

— Γι' αυτό με βασανίζατε ορέ τόσες βδομάδες; θησαυρούς είχατε στο μυαλό σας ;

— Μίλα, και δεν μας παίρνει ο καιρός — του κόβει τη φόρα ο Τριανταφυλλίνας.

—Οχιά εσύ! και νάχα θησαυρούς, δεν θα μί. . .

Δεν πρόλαβε ν' αποσώση οπού του κατεβάζει στα μούτρα του κατακέφαλο απρόσμενον και γερόν.

— Αυτόν σου τον χρώσταγα, τούρκε.

Βρουχιέται ο Δυσσέος, κάνει να χυμήξη, αλλά τα πόδια του ακούνητα, δεμένα στις μπόμπες, τα χέρια του αλυσομένα, ίσια ίσια οι παλάμες του λεύτερες. Και τώρα να του ρίχνονται τρεις.

— Ξέρω γιατί ήρθαταν, ύαινες. Ξέρω το ποιοί σας έστειλαν.

Τον βαράνε γροθιές, τον βαράνε κλωτσιές, όπου βρουν. . .

— Καλά αυτοί, ορέ Γιάννη. Αλλά και συ ; και συ ;

Ουδέ τ' αποκρίνονται κι' ουδέ παραλλάζει ο Μαμούρης από τους άλλους, παρά του ρίχνονται τώρα όλοι μαζί, να τον ξεκάμουν δίχως μαχαίρι, δίχως κουμπούρι, κατά το σκέδιο οπού έβαλαν, κι' ο σκοπός τους νά τον πιάσουν απ' το λαιμό, να τον πνίξουν. Κι' ούδ' αυτό καταφέρνουν. Ότι τινάζεται, και τους κουτουλάει, και σφίγγει τα χέρια γροθιές, και κάνει τους αγκώνες του σίδερο και μαζεύει τη δύναμη του όλη στα γόνατα.

—Ένα χέρι ας είχα λεύτερο, ύαινες, και σας έλεγα γω. . .

Κι' όσο αγριεύουν αυτοί, τόσο θεριεύει ξάφνου η δύναμη του. Οπού ασηκώνοντας μπροστά τους το γόνατο, ν' ασηκώνεται τώρα κι' η μπόμπα η ασήκωτη.

Κι' ο αγκώνας του να μπήχνεται πίσω λοστάρι. Τέτοιο πάλεμα δεν τόχαν στο νου τους, από ψοφίμι θεονήστικο. Και να λυσσάν τώρα χειρότερα. Και μπήχνοντάς του ο Τριανταφυλλίνας τα νύχια του στο λαιμό, σκύβει και του δαγκώνει δυο δάχτυλα, οπού τα κόβει. Ρεκάζει αυτός απ' τον πόνο, τραβιέται. Κι' ο Δυσσέος χυμάει πάλι με αγκώνες και γρόθους και κουτουλιές, να τρέμουν πια οπού και δεμένος θα τους ζαπώση. Και το τί είπαν στο σκέδιο, μπρος στον κίντυνο γίνονται αλλιώς. Και κατεβάζει ο Τζαμάλας τη μπούκα της κουμπούρας του, του κόβει τ' αχείλια μπροστά και τα δυό. Αφήνει το λαδοφάναρο ο Θεοχάρης, ορμάει κι' αυτός. Ο Μπαλαούλας, ακούοντας απόξω το βόγγο, μπαίνει και τούτος, και ρίχνεται από πίσω, και κατεβάζει με το τσεκούρι του μια στο σβέρκο από πάνω. . .

Τα αίματα πηδάν βρυσομάνα απ' το στόμα του και του μπερδεύουν το ανάσασμα. Το κεφάλι του σα να γκρεμίζεται. Σφαγιό οι πόνοι σ' όλα τα κόκαλα, και να του ρίχνονται πέντε κι' ακόμα να μην τον κάνουν καλά. Παρά μουγκρίζοντας τους ξεκολλάει από πάνω του. Σειέται και τους τινάζει πέρα. Σαν τό ταυρί κουτουλάει και τούς παλεύει και τούς παιδεύει. Τρέχει ολοένα το αίμα απ' το στόμα το πληγιασμένο. Το ίδιο το αίμα έχει πηδήσει ως τα μάτια του, να τα κρατάη κλεισμένα κάτω απ' τις πιτσιλιές κι' ο βόγγος του να μην έχη σωσμό. Οπού βρίσκει τον καιρό ο Τζαμάλας και του τινάζει με το τσαρούχι του κλωτσιά στ' αχαμνά. Βρίσκουν Μαμούρης και Μπαλαούλας και του αδράχνουν τις απαλάμες και του γυρνάνε τα χέρια πιστάγκονα, όσο αφήνουν οι αλυσίδες. Του αγκαλιάζει ο Θεοχάρης τα πόδια του και τα δυό. Και σκύβει ο Τριανταφυλλίνας για το «στρίψιμο». Και του σφίγγει τ' αχαμνά του και με τα δυό χέρια, και τα γυρνάει, τα γυρνάει, ένα στρίψιμον όπου ο αλυσομένος ξερνάει βόγγον ουρλιαχτερόν, να τον αντιλαλούν άγρια τα ογρά τείχια. Σαν τη δαμάλα οπού τη σφάζουν, έτσι ρεκάζει. Σα νάθελε ν' απιθώση τα χέρια του πάνω στον πόνο του, έτσι μοιάζει το λύγισμά του. Αλλά χέρια δεν τα ορίζει. Τα μιλίγγια του αναμένα. Η ανάσα του πηγμένη στο αίμα. Θόλωνε πιά ολάκερος μέσα του. Κι' ο βόγγος του αχάμνευε, γίνονταν ψυχομαχητό, και τούσφιγγαν το λαιμό του ολοένα κι' ολοένα λιγόστευε ο ρόχθος του, όσο που έσβησε. Τότε τον άφηκαν. Κι' έπεσε στην πλάκα απάνω σαν άδειο σακί.
Οι αλυσίδες δεν χρειάζονται τώρα άλλο. Τις βγάζουν και τις σωριάζουν σέ μιά άκρη.

(Μιχάλης Περάνθης :Ο Δαίμονας, Βιβλιοπωλείον της "ΕΣΤΙΑΣ" σελ 439-442)

O ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΩΝ ΑΙΜΑΤΗΡΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΠΟΡΘΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΟΠΛΟΦΟΡΟ ΛΑΟ "

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

 



ALBERT LEO SCHLAGETER (12 Αυγούστου 1894 -26 Μαΐου 1923.) ΙΙΙ

12. Λίγες μόνο ημέρες μετά τη μεγάλη συγκέντρωση των Εθνικοσοσιαλιστών στο Μόναχο[1], όπου 30.000 άνθρωποι πλημμύρισαν τη  Königsplatz  και τους γύρω δρόμους για να αποτίσουν  φόρο τιμής στον ήρωα σύντροφο Schlageter, μια άλλη εκδήλωση έλαβε χώρα , για τον ίδιο ακριβώς σκοπό , εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά . 

Στη διάρκεια  των εργασιών της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κόμιντερν όπου  το βασικό θέμα της ημερήσιας διάταξης ήταν ο Διεθνής Φασισμός και οι κίνδυνοι που προέκυπταν για την εργατική τάξη , ένας από τους ομιλητές , θεώρησε  ιδανική τη στιγμή   να αφιερώσει τη δική του ομιλία στη μνήμη του  Γερμανού  ήρωα Schlageter, και να καταδείξει  το νόημα της  θυσίας του. Ο ομιλητής , δεν ήταν άλλος από το Karl Radek,[2]  προβεβλημένο στέλεχος του διεθνούς κομμουνισμού . 

Παρά την αρχική έκπληξη, κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν διανοήθηκε να διαμαρτυρηθεί ή να διακόψει το ρήτορα . Η βαθύτατα αυτή πολιτική ομιλία δημοσιεύτηκε στην αγγλική γλώσσα τον Σεπτέμβριο του 1923 στο Labour Monthly .

Δεν μπορώ ούτε να συμπληρώσω ούτε να ολοκληρώσω την βαθιά εντυπωσιακή εισήγηση της  σεβαστής μας  συντρόφου Zetkin[3] πάνω στο Διεθνή Φασισμό ..... Σ΄όλη τη διάρκεια της ομιλίας της   συντρόφισσας Zetkin σχετικά με τις αντιφάσεις του Φασισμού , το όνομα του Schlageter και η τραγική του μοίρα στριφογύριζαν συνεχώς  μέσα στη σκέψη μου.
Έχουμε χρέος να τον μνημονεύσουμε εδώ, την ώρα ακριβώς που προσδιορίζουμε τη στάση μας απέναντι στο Φασισμό.Η ιστορία του μάρτυρα του Γερμανικού Εθνικισμού δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε να ξεπεραστεί με μια απλή αναφορά. Έχει να διδάξει  πολλά τόσο σε μας, όσο και στο γερμανικό λαό.
Δεν είμαστε συναισθηματικοί ρομαντικοί που ξεχνούν τη φιλία όταν το αντικείμενό της παύει να υφίσταται, ούτε είμαστε διπλωμάτες που λένε ,πάνω από το τάφο πες κάτι καλό ή τουλάχιστον σιώπησε.

Ο Schlageter, ένας γενναίος στρατιώτης της αντεπανάστασης αξίζει να τιμηθεί ειλικρινά από μας , τους στρατιώτες της επανάστασης. Ο Freksa [4] , που συμμερίστηκε την άποψη αυτή , δημοσίευσε στα 1920 ένα μυθιστόρημα ,στο οποίο περιγράφει τη ζωή ενός αξιωματικού που έπεσε στη μάχη εναντίον του Σπάρτακου [5]. Ο Freksa έδωσε στο μυθιστόρημά του τον τίτλο:  " Der Wanderer ins Nichts.  ".[6]
Αν όμως όλοι εκείνοι οι Γερμανοί Φασίστες που με εντιμότητα πίστευαν ότι υπηρετούσαν τον Γερμανικό λαό, απέτυχαν να κατανοήσουν το νόημα της θυσίας  του Schlageter, τότε ο Schlageter πέθανε μάταια και πάνω στη πλάκα του τάφου του οφείλει να γράψει  κανείς:"  Der Wanderer ins Nichts. "

Η Γερμανία κείτεται σε συντρίμια . Μόνο ηλίθιοι πιστεύουν ότι η Καπιταλιστική Νικηφόρα Entende (Συνεννόηση) θα αντιμετώπιζε  το Γερμανικό λαό με τρόπο διαφορετικό  από εκείνο που οι νικητές Γερμανοί καπιταλιστές επιφύλαξαν  στο Ρωσικό και Ρουμανικό λαό. Μόνο ηλίθιοι ή δειλοί , που φοβήθηκαν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια μπορούν να πιστέψουν τις υποσχέσεις του Wilson[7] , όταν δήλωνε ότι ο Κάιζερ και όχι ο Γερμανικός λαός όφειλε να πληρώσει το τίμημα της ήττας.

Στην Ανατολή ένας  λαός βρισκόταν σε πόλεμο. Πεινασμένος, παγωμένος ,πολέμησε  ενάντια στη Entende (Συνεννόηση) σε 14 μέτωπα. Αυτή ήταν η Σοβιετική Ρωσία. Σ' ένα από αυτά τα μέτωπα πολεμούσαν   Γερμανοί αξιωματικοί και Γερμανοί στρατιώτες. Ο Schlageter πολέμησε στο εθελοντικό σώμα Medem[6]  που επιτέθηκε στη Ρίγα. Δεν γνωρίζουμε αν ο νεαρός Γερμανός αξιωματικός  κατάλαβε τη πραγματική σημασία των ενεργειών του. Αλλά ο τότε Γερμανός Επίτροπος, ο σοσιαλδημοκράτης  Winning [7 ]  και ο Στρατηγός von der Golz [8 ], o διοικητής των στρατευμάτων στη Βαλτική, γνώριζαν πολύ καλά αυτά που έκαναν. Προσπάθησαν να κερδίσουν τη φιλία της  Entende  παίζοντας το ρόλο των εκτελεστών του Ρωσικού λαού. Η γερμανική αστική τάξη πίστευε ότι με το τρόπο αυτό θα απαλλασσόταν από την υποχρέωση να πληρώσει στους νικητές τις αποζημιώσεις του πολέμου ,και γι αυτό επιστράτευσε  νέο γερμανικό αίμα , που είχε γλυτώσει από τις σφαίρες  του πολέμου και το έστειλε  να πολεμήσει  ενάντια στο Ρωσικό λαό. Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς σκεπτόταν ο  Schlageter  εκείνη τη περίοδο . Ο αρχηγός του, ο  Medem , παραδέχτηκε αργότερα  ότι βάδισε εναντίον της Βαλτικής  ins Nichts . Μπόρεσαν μήπως να  αντιληφθούν κάτι τέτοιο  όλοι οι οι Γερμανοί Εθνικιστές ;

Στη κηδεία του  Schlageter  στο Μόναχο , μίλησε ο στρατηγός Ludendorff [9] , ο ίδιος  Ludendorff   που ακόμα και σήμερα  προσφέρει τον εαυτό του  στην Αγγλία και τη Γαλλία στο όνομα μιας σταυροφορίας  ενάντια στη Ρωσία. Τον Schlageter θρήνησε και αυτό ακόμα το εκδοτικό συγκρότημα  Stinnes [10] . ..... Ενάντια σε ποιούς επιθυμεί ο γερμανικός λαός  να αγωνιστεί; ενάντια στους καπιταλιστές της Αντάντ ή ενάντια στο ρωσικό λαό; Με ποιούς επιθυμεί να συμμαχήσει; Με τους Ρώσους εργάτες και αγρότες, προκειμένου να αποτινάξουν το ζυγό του κεφαλαίου της Αντάντ που έχει σαν στόχο  την υποδούλωση του γερμανικού και του ρωσικού λαού.
Ο Schlageter είναι νεκρός. Δεν μπορεί να δώσει την απάντηση. Οι σύντροφοί του στα όπλα ορκίστηκε στο τάφο του να συνεχίσουν τον αγώνα του. Θα πρέπει να δώσουν την απάντηση: ενάντια σε ποιόν και με ποιανού το μέρος; 

Ο Schlageter δεν ήρθε στο Ruhr, προερχόμενος από τη Βαλτική,  στα 1923 αλλά στα 1920.Γνωρίζετε τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Πήρε μέρος στη καπιταλιστική επίθεση , ενάντια στους εργάτες του  Ruhr  , πολέμησε στις τάξεις του στρατού που είχε σαν στόχο να οδηγήσει και πάλι τους ανθρακωρύχους  κάτω από το ζυγό των βασιλιάδων του χάλυβα και του κάρβουνου. 

Τα στρατεύματα του Waters στις τάξεις των οποίων πολέμησε , χρησιμοποίησαν τις ίδιες μολυβένιες σφαίρες με τις οποίες ο στρατηγός Degoutte [11] υπέταξε τους εργαζόμενους. Δεν έχουμε όμως κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι τα κίνητρα που έσπρωξαν τον Schlageter να πάρει μέρος στην υποταγή των πεινασμένων εργατών υπήρξαν ταπεινά . 

Ο τρόπος με τον οποίο διακινδύνευσε τη ζωή του, είναι αδιάψευστος μάρτυρας και φανερώνει πόσο πραγματικά πίστευε ότι με το τη συμπεριφορά του αυτή υπηρετούσε το Γερμανικό λαό.

Ο  Σλάγκετερ πίστευε ότι υπηρετούσε καλύτερα το Γερμανικό λαό δίνοντας  τη μάχη του  για  την αποκατάσταση της  κυριαρχίας εκείνης της τάξης που είχε καθοδηγήσει μέχρι τότε τους Γερμανούς και είχε συσσωρεύσει πάνω τους τόσο τρομερά προβλήματα .Ο Schlageter θεωρούσε την εργατική τάξη σαν όχλο που χρειαζόταν διακυβέρνηση.Και στο ζήτημα αυτό ο ίδιος μοιραζόταν την άποψη του Κόμη  Reventlow [12], ο οποίος ήρεμα δήλωσε ότι δεν μπορούσε να διεξαχθεί  πόλεμος κατά της Συνεννόησης αν πρώτα δεν συνέτριβαν  τον εσωτερικό εχθρό. Ο εσωτερικός εχθρός για το Schlageter ήταν η επαναστατική εργατική τάξη. 

Ο Schlageter μπόρεσε να δει με τα μάτια του τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, όταν επέστρεψε στο Ρουρ στα 1923 κατά τη διάρκεια της κατοχής. Μπορούσε να δει ότι ακόμα και στη περίπτωση που οι εργαζόμενοι ήσαν ενωμένοι απέναντι  στο γαλλικό ιμπεριαλισμό, κανένας δεν  ήταν σε θέση να πολεμήσει μόνο για λογαριασμό του. Μπόρεσε να δει τη βαθιά δυσπιστία των εργαζομένων απέναντι  στη γερμανική κυβέρνηση και τη γερμανική αστική τάξη. Μπόρεσε  να δει πόσο πολύ η διάσπαση του έθνους παρεμποδίζει την αμυντική του ικανότητα . Μπόρεσε να δει περισσότερα. Όλοι εκείνοι που συμμερίζονταν τις απόψεις του, παραπονέθηκαν για τη παθητικότητα του γερμανικού λαού. Πώς μπορεί μια νικημένη  εργατική τάξη να ενεργοποιηθεί και πάλι ; ....... Θα  μπορούσε μήπως η δραστηριότητα των γερμανικών εργατικών μαζών, να αντικατασταθεί από τη δυναμική  της γερμανικής αστικής τάξης;...........Ο Schlageter διάβαζε στις εφημερίδες  πως οι άνθρωποι που φιλοδοξούσαν να είναι οι ηγέτες του Γερμανικού Εθνικιστικού κινήματος έστελναν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό ώστε αυτοί μεν να πλουτίζουν , η χώρα δε να φτωχαίνει ..Βέβαια ο Schlageter δεν έτρεφε καμία εμπιστοσύνη σ' αυτά τα παράσιτα ...... 

Όταν μετά την Ιένα , ο Gneisenau και ο Scharnhorst αναρωτήθηκαν με ποιο τρόπο ο Γερμανικός λαός θα  ξεπερνούσε την ήττα του ,έδωσαν την απάντηση: ελευθερώνοντας τους αγρότες από τη προηγούμενη υποτέλεια και σκλαβιά. Μόνο η ελεύθερη γερμανική αγροτιά  μπορεί να βάλει τα θεμέλια της γερμανικής χειραφέτησης. Ότι ακριβώς συμβόλιζε  η γερμανική αγροτιά στις αρχές του 19ου αιώνα  σε σχέση με  τις τύχες του Γερμανικού Έθνους , το ίδιο ακριβώς συμβολίζει  και η γερμανική τάξη των εργαζόμενων  στις αρχές του 20ου αιώνα. Μόνο με τη βοήθειά της  μπορεί η Γερμανία να απελευθερωθεί από τα δεσμά της δουλείας, ποτέ εναντίον της.

Οι σύντροφοι του Schlageter, πάνω από το τάφο του μιλούν για πόλεμο. Ορκίζονται ότι θα συνεχίσουν να μάχονται. Αυτό σημαίνει ότι θα στραφούν εναντίον ενός εχθρού που είναι οπλισμένος "μέχρι τα δόντια" την ώρα που η Γερμανία είναι άοπλη και ηττημένη. .....

Αυτά είναι όλα όσα το Γερμανικό Κομμουνιστικό κόμμα και η Κομμουνιστική Διεθνής  έχουν να πουν πάνω από το τάφο του Schlageter....

Εμείς όμως πιστεύουμε ότι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Εθνικιστικά σκεπτομένων μαζών δεν ανήκουν στο καπιταλιστικό στρατόπεδο αλλά στο στρατόπεδο των εργατών. Θέλουμε να βρούμε , και θα βρούμε , το μονοπάτι που οδηγεί στις μάζες αυτές . Θα κάνουμε κάθε τι που περνά από το χέρι μας ώστε  άνδρες σαν το Schlageter που είναι προετοιμασμένοι να βαδίσουν προς το θάνατο για χάρη του κοινού αγώνα , αντί για  περιπλανώμενοι στο κενό , να γίνουν αναζητητές ενός καλύτερου μέλλοντος για ολόκληρη την ανθρωπότητα' ώστε να μη χυθεί το ζεστό, αγνό αίμα τους στο βωμό των κερδών των βαρώνων του άνθρακα και του σιδήρου, αλλά να διαφυλαχθεί για τη συνέχιση του  κοινού αγώνα και την ικανοποίηση των μεγάλων αναγκών του γερμανικού λαού, ο οποίος είναι μέλος της οικογένειας των λαών που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους.

Την αλήθεια αυτή το ΚΚ θα τη γνωστοποιήσει στις μεγάλες μάζες του Γερμανικού λαού , ότι  δεν είναι ένα κόμμα που πολεμά να διασφαλίσει  ένα κομμάτι ψωμί στους βιομηχανικούς εργάτες , αλλά ένα κόμμα του μαχόμενου προλεταριάτου που αγωνίζεται για τη χειραφέτησή του, μια χειραφέτηση που είναι αυθεντική με τη χειραφέτηση ολόκληρου του λαού , όλων αυτών που μοχθούν και υποφέρουν στη Γερμανία.

Ο Schlageter δεν είναι σε θέση να ακούσει τώρα τη δήλωση αυτή , αλλά είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν χιλιάδες Schlageters που θα την ακούσουν και θα την κατανοήσουν. 

Υποσημειώσεις:

12.  1 10 Ιουνίου 1923
12.  2 Karl Radek. Μπολσεβίκος πολιτικός εβραικής καταγωγής ( 1885 - 1939) 
12.  3 Clara Zetkin (5 Ιουλίου  1857 – 20 Ιουνίου  1933) Γερμανίδα πολιτικός. Από τα 1919 μέλος του ΚΚΓ.
12.  4 Kurt Franz Georg Friedrich-Freksa (11 Απριλίου 1882 18 Ιουλίου 1955 ) Γερμανός συγγραφέας και εκδότης.

12. 5 Η οργάνωση Σπάρτακος επιχείρησε δίχως επιτυχία να καταλάβει την Εξουσία τον Ιανουάριο του 1919. Η εξέγερση πνίγηκε στο αίμα από πιστά στη Γερμανική Κυβέρνηση στρατεύματα.

12.  6 Der Wanderer ins Nichts. Roman. Georg Müller, München, 1920
12.  7  Αμερικανός Πρόεδρος.

12.  8 Gustav Adolf Joachim Rüdiger, Graf von der Goltz (8/12/1865 – 4/11/ 1946) Γερμανός στρατηγός.

12.  9 Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff (9 /4/ 1865 – 20/12/ 1937) Γερμανός στρατηγός.

12.10 Hugo Stinnes (12/2/1870 – 10/4/1924) Γερμανός βιομήχανος και πολιτικός.

12.11Jean Marie Joseph Degoutte (1866-1938) was a French general active in the colonies and the First World War. He commanded the 6th Army in the final months of WWI, and the French Army of the Rhine from 1919 to 1924.

12,12 Ernst Christian Einar Ludwig Detlev Graf zu Reventlow (18/8/1869 – 21/11/1943) Γερμανός αξιωματικός του Ναυτικού, δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπήρξε από τους πρώτους που ασπάστηκαν την ιδέα του Εθνικομπολσεβικισμού έτσι όπως την είχε διατυπώσει ο Ράντεκ . Πίστευε  ότι τα κοινά συμφέροντα ανάμεσα στους Γερμανούς εθνικιστές και το Μπολσεβικικό Καθεστώς στη Ρωσία μπορούσαν να συμβάλουν στη δημιουργία ενός κοινού μετώπου σε θέση να αναχαιτίσει την αλαζονεία των νικητών του Μεγάλου πολέμου . Ο Reventlow πνεύμα κριτικό δεν άργησε να κατανοήσει τα σοβαρά προβλήματα που γεννήθηκαν από μια τέτοια σύμπραξη και επεσήμανε μια σειρά ιδεολογικών κυρίως αγκυλώσεων που εμπόδιζαν τους μπολσεβίκους να προσεγγίσουν και να κατανοήσουν τις βασικές αρχές του Εθνικισμού..... . Μετά τα γεγονότα στο Ρουρ και την ομιλία του Radek για το Schlageter , επήλθε μια επαναπροσέγγιση  και ο Reventlow δημοσίευσε  στο Der Reichswart (Ο φρουρός του Reich)  μια σειρά πολιτικών κειμένων    που αναδημοσιεύτηκαν  στη Rote Fahne.(Kόκκινη σημαία) το επίσημο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος....

Προηγούμενο

ALBERT LEO SCHLAGETER (12 Αυγούστου 1894 -26 Μαίου 1923.) ΙΙ

7. Εναντίον του Schlageter και της ομάδας του, οι Γάλλοι, τους οποίους οι Γερμανοί αποκαλούσαν ειρωνικά Poilus, [1] εξαπέλυσαν ένα άγριο ανθρωποκυνηγητό.Το μεγάλο χρηματικό ποσό με το οποίο επικήρυξαν τους "τρομοκράτες" βοήθησε να ανοίξουν κάποια στόματα που μέχρι τότε παρέμεναν κλειστά. Η πληροφορία ότι ένα από τα υψηλόβαθμα μέλη της οργάνωσης είχε επισημανθεί εκείνες τις ημέρες στα "κατεχόμενα" , αξιοποιήθηκε κατάλληλα από τη γαλλική αστυνομία και στις 7 Απριλίου οι πληροφορίες έγιναν περισσότερο συγκεκριμένες και περισσότερο αποκαλυπτικές. Επιβεβαιώθηκε τόσο η ταυτότητα του υπόπτου ,που δεν ήταν άλλος από το Schlageter, όσο και ο τόπος στον οποίο κρυβόταν, το δωμάτιο του ξενοδοχείο Union-Hotel στη Έσσης. Την ίδια κιόλας νύχτα ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις κύκλωσαν το ξενοδοχείο και εισέβαλαν στο δωμάτιο του υπόπτου. Ο αιφνιδιασμός υπήρξε απόλυτος. Επιτέλους οι Γάλλοι κρατούσαν στα χέρια τους τον επικίνδυνο "τρομοκράτη" Schlageter.[2]

Οι Γάλλοι τον οδήγησαν αρχικά στο Συνδικάτο των ανθρακωρύχων το οποίο είχαν μετατρέψει φυλακές και τόπο βασανιστηρίων για όσους δύστροπους αρνούνταν τη συνεργασία με τις αρχές κατοχής. Τα μέτρα ασφαλείας ήσαν δρακόντια , και ο κρατούμενος τέθηκε αμέσως σε απομόνωση. Οι ώρες της ανάκρισης που ακολούθησαν αποδείχθηκαν επίπονες ψυχικά και σωματικά. Όλες αυτές τις δοκιμασίες ο Schlageter τις αντιμετώπισε με θάρρος και κουράγιο.

Σε ότι αφορούσε τις πράξεις του και τις προθέσεις του, ο Γερμανός πατριώτης είχε ελάχιστα να κρύψει. Κράτησε όμως το στόμα του κλειστό για οτιδήποτε μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο την οργάνωση και τους συντρόφους του .

Όταν οι Γάλλοι βεβαιώθηκαν ότι το ανακριτικό κομμάτι της υπόθεσης είχε ολοκληρωθεί, αποφάσισαν να στείλουν το κρατούμενο στις φυλακές του Werden κοντά στο  Düsseldorf .

Εκεί τα πράγματα ήσαν καλύτερα. Η επικοινωνία με τους άλλους κρατουμένους και τον έξω κόσμο ήταν ευκολότερη. Στις φυλακές του Werden έμαθε για το μέγεθος της συμφοράς που είχε πλήξει την Οργάνωση, την γνωστή και σαν οργάνωση Heinz. Η γαλλική αστυνομία καθοδηγούμενη από τους πληροφοριοδότες της είχε οργανώσει μεθοδικά αυτό που θεώρησε τελειωτικό χτύπημα εναντίον της τρομοκρατίας .[3] 

Gefangenenzelle in der Strafanstalt 
Düsseldorf-Derendorf. 
Hier wurde Albert Leo Schlagetervon
 den Franzosen gefangen gehalten

Οι συνθήκες σύλληψης του παρέπεμπαν σε προδοσία και μάλιστα "από τα μέσα" .Ο ίδιος δυσκολεύτηκε να πιστέψει ότι ο προδότης μπορούσε να είναι ένας από τους συντρόφους με τους οποίους τόσες και τόσες φορές είχε μοιραστεί το κίνδυνο. Όποιος  και αν ήταν ο προδότης , ασφαλώς  "γνώριζε πολλά" τόσο για τη δομή όσο και για τη λειτουργία της οργάνωσης. Το μόνο παρήγορο στην όλη ιστορία ήταν ότι ο Hauenstein, ο σύντροφός του από τα χρόνια της Σιλεσίας ήταν ελεύθερος και μπορούσε ακόμα τον αγωνίζεται για τη κοινή υπόθεση.[4]

Στις 14 Απριλίου έχοντας εξασφαλίσει ένα δρόμο επαφής με τον έξω κόσμο ο σύντροφος προσπάθησε να  προειδοποιήσει τον σύντροφο: 

"Πιστεύω ότι παραδοθήκαμε και η "πηγή" προέρχεται από τα μέσα. Οι άνδρες μας στο Essen δεν μπορούν πλέον να αξιοποιηθούν .Προσεκτικά με το οτιδήποτε έχει να κάνει με το "Η" ...Θέλουν να εμφανιστούν σαν παλιοί σύντροφοι από την Άνω Σιλεσία , αλλά στη πραγματικότητα πρόκειται για εγκληματίες Γάλλους πράκτορες. Οι σύντροφοι πρέπει να κρατήσουν τα στόματά τους κλειστά και να είναι πολύ προσεκτικοί .......[5]
Ένα γράμμα από το σπίτι του τον γέμισε  χαρά και συγκίνηση. Ήταν το πρώτο γράμμα που έλαβε  από τότε που είχε συλληφθεί. 

Στις 22 Απριλίου τους απάντησε με ένα γράμμα βαθύτατα ανθρώπινο ,δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρύψει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του:

"Χίλια ευχαριστώ για το γράμμα σας.Επιτέλους τώρα νοιώθω ανακουφισμένος που έμαθα ότι είσαστε καλά και με τη βοήθεια του θεού έχετε αντέξει το σόκ και το πόνο των ειδήσεων. Από τη σύλληψή μου στις 7 Απριλίου και μετά, εδώ ήταν μια κόλαση..... Δεν φοβάμαι ούτε και τη χειρότερη καταδίκη ,τίποτα δεν μπορεί να με τρομοκρατήσει. Αν ήμουν μόνος πάνω σ΄αυτή τη γη, δεν γνωρίζω πραγματικά τι άλλο θα μπορούσε να είναι πιο υπέροχο από το να θυσιαστείς για τη μητέρα Πατρίδα . Η ταλαιπωρία μου οφείλεται στην έγνοια μου για σας. Ημέρα και νύχτα. Αν μπορούσα να σας απαλλάξω από αυτό , θα μπορούσα με χαρά να αντιμετωπίσω τις σφαίρες δύο και τρεις φορές. Εξακολουθήστε να είσαστε γενναίοι . Κρατήστε ζωντανή την ελπίδα.

Υποσημειώσεις.

7.1 Κυριολεκτικά τριχωτοί. Σκωπτική  έκφραση που γεννήθηκε την εποχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη . Κατέληξε να εκφράζει  το γενειοφόρο και μουστακοφόρο πεζικάριο του  Α.Π.Π .
7.2 Μια από τις εκδοχές της σύλληψης του Schlageter που συντηρείται (με αρκετή προσπάθεια )  έως τις ημέρες μας είναι και η ακόλουθη. Εκείνο το βράδυ της  7ης Απριλίου ο ασκητικός και πειθαρχημένος πολεμιστής που βρισκόταν σε αποστολή στο  Έσσεν  ... ξέχασε προφανώς τόσο το σκοπό του ταξιδιού του  όσο και το επικίνδυνο περιεχόμενο της βαλίτσας που έσερνε μαζί του.Ένοιωσε την ανάγκη να "ξεδώσει",σταμάτησε σε κάποιο μπαρ, ρούφηξε όσο αλκοόλ μπορούσε, διάλεξε μετά μια από τις κυρίες που καραδοκούσαν εκεί για να κάνουν έναντι αμοιβής, έναν άνδρα ευτυχισμένο και κατευθύνθηκαν μαζί στο ξενοδοχείο Union-Hotel. Το  γεγονός ότι ήταν μεθυσμένος τον έκανε να ξεχάσει ότι ήταν καταζητούμενος ,  με αποτέλεσμα στη ρεσεψιόν να  δηλώσει   το πραγματικό του όνομα . Σαν να μην έφτανε αυτό , όταν ανέβηκε  πάνω στο δωμάτιο προτίμησε να εντυπωσιάσει τη κυρία όχι με τα προσόντα που συνήθως οι άνδρες διαθέτουν αλλά  με το περιεχόμενο της βαλίτσας του. Η συνέχεια μοιάζει περισσότερο λογική. Η κυρία  δίχως άλλο τρομοκρατήθηκε, από τα εκρηκτικά που αντίκρισε  αλλά παρ΄όλα αυτά, στάθηκε στο ύψος της κατάστασης και κράτησε τα προσχήματα .Στη πρώτη ευκαιρία όμως κατάφερε να το σκάσει  ,κατέφυγε στη Γαλλική αστυνομία και διηγήθηκε την περιπέτειά της. Μόλις  άκουσαν για τα εκρηκτικά που είχε στη κατοχή του ο κ. Schlageter οι αστυνομικοί δίχως καθυστέρηση έστειλαν ένα ισχυρό απόσπασμα να κυκλώσει το ξενοδοχείο και να συλλάβει τον επικίνδυνο κακοποιό.  Μια άλλη εκδοχή που αγγίζει τη πραγματικότητα συμπυκνώνεται σε ένα υπηρεσιακό σήμα που οι γερμανικές αρχές στο Kaiserswerth συντάσσουν σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τις έρευνες για τη σύλληψη και υποδειγματική τιμωρία των τρομοκρατών που είχαν ανατινάξει τη σιδηροδρομική στο Calcum.Έχει ημερομηνία 5 Απριλίου . Απολαύστε το."Το βράδυ της 15 Μαρτίου1923 στις 8 μ.μ η σιδηροδρομική γέφυρα πάνω από το ποταμό Haarbach κοντά στο Calcum ανατινάχθηκε. Η ενέργεια πιθανότατα διαπράχθηκε από δύο νέους άνδρες με τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Οικογενειακό όνομα πιθανότατα Krampe ή  von Krause  και Albert Leo  Schlagstein ή Schlageter ο οποίος είναι 20-25 ετών, ψηλός 1,60 ,αδύνατος, καστανόξανθος , δίχως γενειάδα , εμφανίσιμος.... Ομιλεί με ξενική προφορά ,(οχι σαν Ρηνανός) φορά μαύρες μπότες, καφετιές σπορ κάλτσες ....
7.3 Μεταξύ των συλληφθέντων ήσαν οι Hans Sadowski, Georg Werner, Georg Zimmerman και ο  φοιτητής της Ιατρικής Alois Becker.
7.4
7.5 O  Hauenstein προσπάθησε να οργανώσει μια απόδραση του φίλου και συντρόφου του. Φαίνεται όμως ότι  οι Γάλλοι ενημερώθηκαν για το σχεδιασμό της επιχείρησης και αποφάσισαν αιφνιδιαστικά τη μεταφορά  Schlageter   στις φυλακές του  Düsseldorf  -Derendorf.

8. Η γερμανική αντίσταση εναντίον του εισβολέα φαινόταν ακατάσβεστη. Οι Γάλλοι βρέθηκαν μπροστά σε πολιτικό  και στρατιωτικό αδιέξοδο που δυναμίτισε   κάθε προσπάθεια οικονομικής εκμετάλλευσης της περιοχής. Επί  πλέον η γαλλική υπεροψία και οι αποικιοκρατικού τύπου αντιλήψεις και μέθοδοι προκάλεσε και τις πρώτες συμπάθειες της κοινής γνώμης  [1] μέσα και έξω από τα γερμανικά σύνορα . Στο σημείο αυτό οι Γάλλοι αποφάσισαν να σκληρύνουν τη στάση τους ακόμα περισσότερο. Εκτίμησαν,  μάλλον λανθασμένα, ότι μια παραδειγματική τιμωρία των τρομοκρατών θα μπορούσε να αποθαρρύνει τους όποιους μιμητές τους .....

Η Δίκη του Schlageter και των συντρόφων του προσδιορίστηκε για τις 8 Μαΐου. 

Στις 6 Μαΐου -δύο μόλις ημέρες πριν από την έναρξη της δίκης- κοινοποιήθηκε στους Κρατούμενους το κατηγορητήριο γραμμένο στα γαλλικά .Κείμενο τριάντα σελίδων που ένας μεταφραστής επιχείρησε να αποδώσει όσο γινόταν καλύτερα στις γενικές του έννοιες.

Στις 7, παραμονή της δίκης παρέλαβαν το κατηγορητήριο και οι συνήγοροι. Ο χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους ήταν δραματικά περιορισμένος και πολλά πράγματα που αφορούσαν τη μεθόδευση της υπεράσπισης των πελατών τους έγιναν βιαστικά. Δίχως εκπλήξεις και αναβολές η Δίκη ξεκίνησε στην ώρα της . Οι δικαστές ήσαν όλοι Γάλλοι στρατιωτικοί   και καθήκοντα Προέδρου άσκησε ο αντισυνταγματάρχης Blondel  . Μπροστά στους Γάλλους δικαστές με τη στολή, ο Schlageter ανέλαβε για μια ακόμη φορά προσωπικά, όλες τις ευθύνες. Για τους Γάλλους δικαστές δεν ήταν αρκετό. Προσπάθησαν ,κάνοντας χρήση των "ομολογιών  " των Becker και Sadowski να διευρύνουν το κύκλο των ενόχων. Απέρριψαν κάθε υπαινιγμό ότι οι καταθέσεις που κρατούσαν στα χέρια τους αποτελούσαν προϊόντα βασανισμού και υπεραμύνθηκαν του χρέους τους να αναζητήσουν μέσα από αυτές την δική τους αλήθεια. Όλα έγιναν γρήγορα και η προειλημμένη απόφαση παρά το γεγονός ότι ήταν αναμενόμενη ξάφνιασε δυσάρεστα. Από τους βασικούς κατηγορούμενους ο Schlageter κρίθηκε ένοχος για κατασκοπία και σαμποτάζ και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Sadowski που κρίθηκε ένοχος για τις ίδιες σχεδόν κατηγορίες καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Ο Becker έπεσε στα μαλακά με μια ποινή κάθειρξης, μόλις 15 χρόνων. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε μικρότερες ποινές φυλάκισης. Ο Schlageter άκουσε ανέκφραστος τη απόφαση που τον καταδίκαζε σε θάνατο και αρνήθηκε να τη σχολιάσει. Έξω από το δικαστήριο το πλήθος που είχε συρρεύσει από νωρίς και είχε πλημμυρίσει τη Muhlen Strasse άκουσε την απόφαση μέσα σε νεκρική σιγή και παρέμεινε στη θέση του μέχρι να οδηγηθούν και πάλι οι καταδικασμένοι πλέον, αγωνιστές, πίσω στη φυλακή. Η παρουσία των Γάλλων στρατιωτών έξω και γύρω από το Στρατοδικείο υπήρξε μεγάλη και επιβλητική. Μπροστά στις γαλλικές ξιφολόγχες τα δείγματα συμπαράστασης απέναντι στους καταδικασμένους  υπήρξαν ελάχιστα..... 

Βαθιά επηρεασμένος από τον τρόπο απονομής της γαλλικής δικαιοσύνης , το ίδιο κιόλας βράδυ  ο Schlageter έγραψε ένα ακόμα γράμμα  στους γονείς του.
"Αυτές εδώ είναι οι τελευταίες αλλά αληθινές λέξεις του ανυπάκουου και αχάριστου γιου και αδελφού.Από τα 1914 μέχρι σήμερα ότι είχα και δεν είχα το έθεσα στην υπηρεσία της Γερμανικής Πατρίδας από αγάπη και πραγματική αφοσίωση.

Δεν είχα σαν κίνητρο κάποια πρωτόγονη αναζήτηση περιπέτειας. Δεν υπήρξα ποτέ αρχηγός συμμορίας ... Δεν διέπραξα ποτέ .αξιόποινες πράξεις πολύ περισσότερο δε δολοφονία."

Η υπεράσπιση του Schlageter κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων της υπέβαλλε έφεση , δίχως όμως κανένα πρακτικό αποτέλεσμα . Οι Γάλλοι δικαστές την απέρριψαν δίχως δεύτερη σκέψη. Ύστερα από αυτό οι δικηγόροι έσπευσαν να προειδοποιήσουν τον πελάτη τους ότι το τέλος ήταν πια πολύ κοντά. Τον προέτρεψαν να  υπογράψει μια αίτηση για απονομή χάρης. Ο Schlageter έκπληκτος για την αυτή τη πρόταση της τελευταίας στιγμής  ,αρνήθηκε να συμμορφωθεί . Δικαιολογήθηκε  :

-Αγαπητέ μου κ. Rechtsanwalt , ευχαριστώ εσάς και το δόκτορα Μάρξ για τη καλή σας πρόθεση  αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω στην υλοποίηση παρόμοιας πράξης. Δεν είμαι  συνηθισμένος να εκλιπαρώ τον οίκτο των άλλων. 

Η απόφαση του γαλλικού δικαστηρίου να καταδικάσει σε θάνατο ένα Γερμανό πολίτη, που το μόνο έγκλημά του ήταν ότι πήρε τα όπλα ενάντια στο  ξένο εισβολέα, ξεσήκωσε διαμαρτυρίες σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Από τη πλευρά της η Γερμανική Κυβέρνηση αμφισβήτησε ευθέως την όλη διαδικασία και διακήρυξε: 
"Τα γαλλικά στρατοδικεία δεν έχουν αρμοδιότητα πάνω σε γερμανικό έδαφος ,που κατέλαβαν παράνομα , να αποφασίζουν για θέματα ελευθερίας , πολύ περισσότερο για τη ζωή και το θάνατο των Γερμανών." 

Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός , η Αγία Έδρα, ο Αρχιεπίσκοπος Κολωνίας και η Βασίλισσα της Σουηδίας, οργανώσεις και απλοί πολίτες διαμαρτυρήθηκαν για την απαράδεκτη απόφαση . Μπροστά στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης ,πολλοί, άρχισαν να τρέφουν την ελπίδα, ότι η ποινή θα μετριαζόταν. 

Υποσημειώσεις.
8.1

9.Τόσο οι μαρτυρίες του εφημερίου των φυλακών Fassbender όσο και του Γάλλου γιατρού Sengstock, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για τη στάση και τη  συμπεριφορά του Schlageter στη φυλακή. Μέσα από μια σειρά  σύντομες συνομιλίες  κατάφεραν  να ψηλαφίσουν σε κάποιο βαθμό τις εσωτερικές εκείνες δυνάμεις σε θέση να μετατρέψουν, κάτω από περιστάσεις ξεχωριστές, τους κοινούς ανθρώπους σε ήρωες. Ο Schlageter απαντούσε στις  ερωτήσεις ,υπεράσπιζε τις δικές του αλήθειες. Οι αναφορές του στα παιδικά ευτυχισμένα χρόνια συχνές .Μιλούσε με νοσταλγία για τις  στιγμές δίπλα στην οικογένεια του, για τα Freikorps ,για τις προσπάθειες της πατρίδας να σταθεί και πάλι στα πόδια της για τη δική του συμμετοχή σ΄αυτή τη προσπάθεια. Ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι είχε πράξει το καθήκον του και ένοιωθε  γαλήνιος μπροστά στην ιδέα του θανάτου....

Roggendorff

Στο μεταξύ ύστερα από πολλές συζητήσεις η Γαλλική Κυβέρνηση πήρε  τελικά  τη δύσκολη απόφαση να επιτρέψει την εκτέλεση της απόφασης του στρατοδικείου που αφορούσε το Schlageter. Άσχημα στριμωγμένη από την αντιπολίτευση που την κατηγορούσε για ενδοτισμό και ανικανότητα να προασπίσει τα γαλλικά συμφέροντα στο Ρουρ ένοιωθε ότι δεν είχε περιθώρια επιλογής.

Δεν είχε ακόμα ξημερώσει η 26 Μαΐου 1923 και ο Κρατούμενος ξύπνησε από θορύβους έξω από τη πόρτα του κελιού του. Η πόρτα άνοιξε και ένας Γάλλος στρατιώτης μπήκε μέσα. στο κελί του για να του αναγγείλει ότι η ώρα είχε  σημάνει. Είναι μόλις 3.15. Η αναγγελία έγινε ψυχρά, τυπικά, στη γερμανική γλώσσα..

"-Herr Schlageter, stehen Sie auf, die Stunde der Exekution Ihres Urteils ist gekommen."

Ο μελλοθάνατος σηκώθηκε δίχως να βιάζεται, δίχως να δείχνει σημάδια φόβου ή εκνευρισμού ντύθηκε  και στη συνέχεια κάθισε  μπροστά από το μικρό του τραπέζι.

Με χέρι σταθερό και μυαλό καθαρό έγραψε το τελευταίο γραμμα στους γονείς του .  Ο γραφικός του χαρακτήρας  δεν πρόδιδε  άγχος ή φόβο.

"Liebe Eltern! 

Nun trete ich bald meinen letzten Gang an. Ich werde noch beichten und kommunizieren. 

Also dann auf ein frohes Wiedersehn im Jenseits. 

Nochmals Gruß an Euch alle, Vater, Mutter, Josef, Otto, Frieda, Marie, die beiden Schwäger, Göttin und die ganze Heimat, Euer Albert." 

 Στο μεταξύ ,ειδοποιημένος ο εφημέριος των φυλακών για τις τελευταίες εξελίξεις έσπευσε να επισκεφτεί το μελλοθάνατο στο κελί του. Δεν του το επέτρεψαν. Στη περίπτωση που ο μελλοθάνατος επιθυμούσε τις υπηρεσίες του, οι φρουροί του είχαν εντολή να το συνοδεύσουν μέχρι το παρεκκλήσι των φυλακών όπου εκεί θα μπορέσει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Βαθιά θρησκευόμενο άτομο ο Schlageter αναζήτησε τις τελευταίες στιγμές της ζωής του τη παρηγοριά της εκκλησίας. Αγανάκτησε όμως όταν είδε τους φρουρούς του προκλητικά απρόθυμους να κάνουν διακριτική τη παρουσία τους εκείνες τις ιερές στιγμές. 

Στράφηκε στο Γάλλο αξιωματικό που τους συνόδευε και του είπε αυστηρά. 

-Ich werde nie in Gegenwart von Ihnen und Ihren Soldaten mit meinem Gott reden.” .......

 Ήταν ακόμα νύχτα όταν η θλιβερή κουστωδία πήρε το δρόμο για το Golzheimer Heath, τόπο της εκτέλεσης. Σ' όλο το μήκος της διαδρομής η στρατιωτική παρουσία ήταν εμφανέστατη. Οι Γάλλοι φοβήθηκαν επεισόδια γι αυτό είχαν κινητοποιήσει μεγάλες δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας . 

Ανάμεσα στους δύο φρουρούς του ο Schlageter παρέμεινε σιωπηλός και ήρεμος σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.

Το αυτοκίνητο που τον μετέφεραν σταμάτησε και οι φρουροί του τον βοήθησαν να κατεβεί. Ο  μελλοθάνατος  αποχαιρέτησε τους δικηγόρους του που  είχαν ακολουθήσει τη φάλαγγα με άλλο αυτοκίνητο, καθώς και τον εφημέριο. Τα τελευταία του λόγια :

"Grüßen Sie mir meine Eltern, Geschwister und Verwandten, meine Freunde und mein Deutschland!" «Δώστε τους χαιρετισμούς μου στους γονείς, στα αδέλφια  και στους συγγενείς, στους φίλους μου και στη Γερμανία μου!"

Με σταθερό βήμα συνοδευόμενος πάντα από τους φρουρούς του  βάδισε προς το σημείο της εκτέλεσης .

Του διάβασαν την απόφαση της εκτέλεσης και τον προετοίμασαν .Τον υποχρέωσαν να γονατίσει και του έδεσαν χέρια και πόδια στο στύλο της εκτέλεσης.  Λίγο λεπτά ακόμα αναμονής μέσα σε απόλυτη σιωπή. Του έδεσαν  τα μάτια και το απόσπασμα σήκωσε τα όπλα, σημάδεψε και περίμενε το σύνθημα. Μια ομοβροντία και μετά, η χαριστική βολή. 

Βιβλιογραφία



Baird Jay Warren,To Die for Germany: Heroes in the Nazi Pantheon 
Billung  Hermann, Albert Leo Schlageter Ein deutscher Freiheitskämpfer.
Brandt, Rolf, Albert Leo Schlageter; Hanseatische Verlagsanstalt, Hamburg 1926.

Degrelle, Leon, The Poles of Ruhr; The Barnes Review, Okt. 1996, S. 27.

Faßbender, Roggendorf, Sengstock, Albert Leo Schlageter; Gesellschaft für Buchdruckerei und Verlag, Düsseldorf 1938.

Glombowski, Friedrich, Organisation Heinz (O.H.); Reimar Hobbing, Berlin 1934.

Höffkes, Karl, u. Uwe Sauermann, Albert Leo Schlageter; Arndt, Kiel 1983.

Mallebrein, Wolfram, Albert Leo Schlageter. Ein deutscher Freiheitskämpfer; K. W. Schütz, Preußisch Oldendorf 1990.

Salomon, Ernst von, Der Fragebogen; Rowohlt, Hamburg,1951.

Tötter, Heinrich, Warum wir den Ruhrkampf verloren; Westdeutscher Beobachter, Köln 1940.

Venner, Dominik, Ein deutscher Heldenkampf. Die Geschichte der Freikorps 1918-1923; Arndt, Kiel 1989.

Volck, Herbert, Rebell um Ehre; Brunnen-Verlag, Berlin 1931.

Προηγούμενο   Συνέχεια

ALBERT LEO SCHLAGETER (12 Αυγούστου 1894 -26 Μαίου 1923.) Ι

1. Ο Αlbert Leo Schlageter γεννήθηκε στο Schönau im Schwarzwald μια μικρή πόλη της Νότιας Γερμανίας στο Μέλανα Δρυμό πάνω στο ποταμό Wiese. Γεωγραφικά η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στη Βασιλεία και το Freiburg τριάντα πέντε χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρώτης και μόλις 23 χιλιόμετρα νότια της δεύτερης. 

Ήταν το 6 κατά σειρά παιδί μιας πολύτεκνης και μάλλον φτωχής αγροτικής οικογένειας καθολικών. Παιδί χαμηλών τόνων με κλίση στα γράμματα, χαρακτήρας πράος και εσωστρεφής, ξεχώριζε από τους άλλους συνομηλίκους του . Τόσο αυτός όσο και τα αδέλφια του είχαν γαλουχηθεί με εκείνες τις διαχρονικές πατροπαράδοτες αξίες όπου η αγάπη για τη Πατρίδα , η εντιμότητα του χαρακτήρα και η φροντίδα για το συνάνθρωπο ήταν πάντα στις πρώτες θέσεις της ιεραρχίας. 

"Η αγάπη για τους γονείς και για τα αδέλφια του και η αγάπη για τη πατρίδα χαρακτηρίζουν ολόκληρη τη ζωή του .Αυτή όμως η αγάπη δεν περιορίζεται στους πράσινους λόφους του Μέλανα Δρυμού αλλά αγκαλιάζει τη Γερμανία ολόκληρη ... " παραδέχτηκε ένας από τους βιογράφους του.[1] .

Schlageters Elternhause in Schönau.
Η κατοικία των γονιών του Schlageter στο Schönau.

Η ποιότητα λόγων και έργων του νεαρού δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους συντοπίτες του ,πολύ περισσότερο δε από τον τον ηλικιωμένο εφημέριο της ενορίας ο οποίος είδε σ΄ αυτόν τον άξιο συνεχιστή της αποστολής του στην υπηρεσία του Θεού. Φαίνεται ότι ο εφημέριος έκανε γνωστές τις σκέψεις του στη μητέρα του νεαρού η οποία και μόνο στην ιδέα να δει το γιο της κληρικό ένοιωσε μεγάλη χαρά και περηφάνια. Ο ίδιος ο Αlbert Leo , στην αρχή τουλάχιστον δεν έδειξε αρνητική διάθεση σε μια παρόμοια προοπτική .

Με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στο γειτονικό Freiburg ο Αlbert Leo πήρε καινούριες αποφάσεις. Δήλωσε τη πρόθεσή του να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο όχι όμως για να σπουδάσει Θεολογία αλλά για παρακολουθήσει τα μαθήματα στο Τμήμα των Πολιτικών Επιστημών .... 

Υποσημειώσεις.

1.1 Die Liebe zu Eltern und Geschwistern und die Liebe zur Heimat zeichnen sein ganzes Leben aus. Aber diese Liebe bleibt nicht auf die grünen Höhen des Schwarzwaldes beschränkt, sondern umschließt schon früh das ganze Deutschland. (Hermann Billung )
1.2 Schlagetcr's character was a marriage of youthful bravado and deep-seated religious convictions. During the war he wrote several letters to an esteemed teacher, Rektor Matthius Lang zu Konsianz, reverently thanking him for his prayers and for those of the pious brothers of the Sankt Konradihaus, In one such letter, Alfred sought advice about entering the priesthood, to which he had felt a calling for several years, "I have prayed to the Holy Spirit and the dear Mother of God for her support in this regard..... I have made mistakes and' have sinned, , , , But there is nothing that suits my nature more than theology. (Jay Warren Baird: To Die for Germany: Heroes in the Nazi Pantheon .)

2. Ο πόλεμος που ξέσπασε στα 1914 ανέτρεψε τα σχέδια του. Όπως χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί του ,έτσι και ο εικοσάχρονος πια Schlageter , δίχως δεύτερη σκέψη, έσπευσε να καταταγεί εθελοντής στο Στρατό. Τοποθετήθηκε στο 76 Feldartillerieregiment και ύστερα από μια περίοδο εκπαίδευσης , στις 7 Μαρτίου 1915, αναχώρησε με το Σύνταγμά του για το Δυτικό Μέτωπο . Πολέμησε σαν απλός στρατιώτης στις πολύνεκρες μάχες του Ypres (1915), του Somme (1916) και του Verdun. Στη διάρκεια ενός τραγικού οδοιπορικού μέσα από τη φρίκη των μαχών και τις κάθε είδους κακουχίες , από τη Φλάνδρα μέχρι τα Βόσγια , ο Schlageter είχε όλο το χρόνο και πάνω από όλα τις ευκαιρίες για να αποδείξει πόσο γενναίος και άξιος στρατιώτης ήταν. Δύο ολόκληρα χρόνια στο καμίνι του πολέμου ήταν αρκετά για να τον μεταμορφώσουν σε άνθρωπο διαφορετικό. Ο σκληροτράχηλος στρατιώτης δεν θύμιζε σε τίποτα τον ευαίσθητο χαμηλών τόνων νέο που ένας εφημέριος πίσω στη πατρίδα ονειρευόταν ακόμα να τον δει να φορά το ράσο και να στρατεύεται στην υπηρεσία του Θεού. Για τις ανδραγαθίες στο πεδίο της μάχης παρασημοφορήθηκε με το Σιδηρούν Σταυρό τόσο της πρώτης όσο και της και δευτέρας Τάξεως. Στη στη τρίτη μάχη του Ypres (1917) πολέμησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και εκεί διακρίθηκε, για μια ακόμα φορά.[1] Όσοι τον γνώρισαν από κοντά ή συνεργάστηκαν μαζί του παραδέχθηκαν ότι όχι μόνο είχε έφεση για το στρατιωτικό επάγγελμα αλλά διέθετε αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα εσωτερικά και εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός ηγέτη .Τον περιέγραψαν αυστηρό με τον εαυτό του , ολιγόλογο και με καλή διάθεση, πάντα πρόθυμο να ακούσει προβλήματα των στρατιωτών του και να δώσει τις καλύτερες δυνατές λύσεις . ........
Βρισκόταν πάντα δίπλα στους στρατιώτες του κάθε φορά που τον χρειάζονταν . Συμμεριζόταν μαζί τους τις κακουχίες του πολέμου και φρόντιζε πάντα, στα δύσκολα, να δίνει πρώτος το παράδειγμα. Λέγεται ότι σε κάποιο διάλειμμα μιας κοπιαστικής πορείας , όταν δόθηκε το σύνθημα για ολιγόωρη ανάπαυση και οι εξαντλημένοι άνδρες του δίχως δεύτερη σκέψη έπεσαν να ξεκουραστούν σε όποιο σημείο βρέθηκε ο καθένας , ο Ανθυπολοχαγός Schlageter θεώρησε απόλυτα φυσικό να κάνει ακριβώς το ίδιο αρνούμενος επιδεικτικά τις ανέσεις ενός κρεβατιού . Σε ανώτερό του που τον παρατήρησε γι αυτή την "ισοπέδωση προς τα κάτω", ο Ανθυπολοχαγός απάντησε με μια φράση λακωνική που κάτω από μια συγκαλυμμένη αυθάδεια φανέρωνε τη ποιότητα του ηγέτη.
- Ich schlafe, wo meine Männer schlafen! (Κοιμάμαι όπου κοιμούνται οι άνδρες μου)

Υποσημειώσεις.

2.1 Τα παρατηρητήρια είτε πάνω σε ψηλούς πύργους , είτε στα καλάθια των αερόστατων  αποτελούσαν πρωταρχικό στόχο του εχθρού. Ο Schlageter διακινδύνευσε πολλές φορές τη ζωή του σε παρόμοιες αποστολές . Κάποτε  σε μια κατάρρευση ενός τέτοιου πύργου από μια εχθρική οβίδα, ο ίδιος τραυματίστηκε βαρύτατα .


3.Μετά τον απροσδόκητο τερματισμό του πολέμου το Νοέμβριο του 1918 και την ήττα της πατρίδας του, ο Schlageter επέστρεψε πίσω στο πανεπιστήμιο με πρόθεση να συνεχίσει τις σπουδές του.

Μιλώντας με σύγχρονους πολιτικούς όρους, τα γερμανικά πανεπιστήμια τότε, εξελίσσονταν, με ραγδαίο μάλιστα ρυθμό, σε πανίσχυρα προπύργια της "δεξιάς αντίδρασης" . Οι φοιτητές που είχαν επιζήσει από τις πολύνεκρες μάχες, είχαν επιστρέψει και πάλι στα θρανία αλλά οι περισσότεροι παρακολουθούσαν τα μαθήματά τους φορώντας ακόμα τις στολές και τα παράσημά τους . Η ήττα η συνθηκολόγηση και οι φόβοι για όλα όσα ακόμα επρόκειτο να ακολουθήσουν, είχαν γεννήσει σε μια μεγάλη μερίδα του λαού τρόμο και ανασφάλεια για το μέλλον της χώρας τους που οι νικητές απροκάλυπτα απειλούσαν με αφανισμό........
Η επιβολή της Δημοκρατίας έμοιαζε σαν μια επιπλέον τιμωρία και οι διανοούμενοι πάσχιζαν να δώσουν μια λογική απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα . "Πώς μπόρεσαν να συμβούν όλα αυτά ;"
Σύντομα η εκδοχή ότι ο γερμανικός λαός μαχαιρώθηκε πισόπλατα εξελίχθηκε σε μια βολική θεωρία που όλοι πια επαναλάμβαναν με διαρκώς μεγαλύτερη συχνότητα .
Αν και ο πόλεμος είχε τελειώσει, ο συμμαχικός αποκλεισμός συνεχιζόταν με αποτέλεσμα η πείνα να δημιουργεί εκατοντάδες χιλιάδες θύματα ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό. Οι νικητές δεν έκρυβαν τις προθέσεις τους να διαμελίσουν τη Γερμανία και στα ανατολικά σύνορα οι Πολωνοί που ονειρεύονταν την ανασύσταση της δικιάς τους μεγάλης πατρίδας, είχαν ήδη ξεκινήσει με τη τρομοκρατία να ξεριζώνουν μεθοδικά από τις εστίες τους ,τους γερμανικούς πληθυσμούς των συνόρων .[1]
Ενάντια σε όλους αυτούς του κινδύνους που απειλούσαν τη χώρα ορθώθηκαν τα Freikorps αυτές οι παραστρατιωτικές μονάδες της απελπισίας που οργανώθηκαν βιαστικά με τη πρωτοβουλία ικανών αξιωματικών και με ελάχιστα μέσα με μοναδικό σκοπό να υποκαταστήσουν έναν ήδη εκτός νόμου γερμανικό στρατό.
Αλλά και εκτός Γερμανίας οι εκκλήσεις για βοήθεια πλήθαιναν. Ψηλά στη Βαλτική οι γερμανικές μειονότητες βρίσκονταν στο έλεος της μπολσεβικικής απειλής. . Λεττονία και Εσθονία αγωνίζονταν να διασφαλίσουν με κάθε τρόπο την ανεξαρτησία τους ενάντια στα στρατεύματα των Ρώσων μπολσεβίκων . Και σε αυτή τη προσπάθεια δεν ήταν λίγοι οι Γερμανοί που έσπευσαν να βοηθήσουν. Ανάμεσά τους και ο Schlageter . Πολέμησε με πείσμα μέσα από τις γραμμές της Baltische Landeswehr [2] και πήρε μέρος στην επίθεση εναντίον της Ρίγας. Μετά τη διάλυση της Baltische Landeswehr ύστερα από τις μεθοδεύσεις των Άγγλων , ο Schlageter επέστρεψε και πάλι στη Γερμανία. Στην Άνω Σιλεσία είχε την ευκαιρία να δει το πολωνικό κίνδυνο στις πραγματικές του διαστάσεις. Έμεινε για ένα διάστημα στο Νταντιχ, ελεύθερη πόλη πλέον όπου δούλεψε για ένα διάστημα στα χωράφια και στη συνέχεια μετακόμισε στο Βερολίνο όπου προσπάθησε να κερδίσει το ψωμί του σαν έμπορος. Βρισκόταν στο Βερολίνο όταν ξέσπασε το κίνημα του Kapp [3] ,πήρε ενεργό μέρος στα γεγονότα και πιθανότατα εκείνες τις ταραγμένες ημέρες γνώρισε εκεί και τον νεαρό Βαυαρό πολιτικό Αδόλφο Χίτλερ. [4]
Η δράση έφερε αντίδραση. Σαν απάντηση στο πραξικόπημα του Kapp, οργανώθηκε στο Ρουρ μια Κόκκινη εξέγερση. Στις 13 Μαρτίου 50.000-80.000 εργάτες οπλίστηκαν από τις λεηλατημένες αποθήκες των εργοστασίων Κρουπ και σε διάστημα μόλις 24 ωρών έγιναν κύριοι της κατάστασης. Η Ruhraufstand (Εξέγερση του Ρουρ) ήταν πλέον πραγματικότητα .
Η επιτυχία της εξέγερσης, όπως ήταν αναμενόμενο, τρομοκράτησε τη μέση και ανώτερη τάξη . Ανήσυχη η Κυβέρνηση του Βερολίνου για τις διαστάσεις που μπορούσε να πάρει η εξέγερση, επιχείρησε αρχικά να εκτονώσει τη κατάσταση με διαπραγματεύσεις και όταν αυτές έπεσαν στο κενό, υιοθέτησε τη στρατιωτική λύση της επέμβασης. Στις 2 Απριλίου 1920 ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στις οποίες συμμετέχουν και εθελοντές των Ελευθέρων Σωμάτων μπήκαν στην επαναστατημένη περιοχή Ανάμεσα στους εθελοντές βρίσκεται και ο Schlageter . Σε διάστημα μόλις 10 ημερών η τάξη αποκαταστάθηκε και ο Στρατηγός von Watter κέρδισε καινούριες δάφνες. Όταν ολοκληρώθηκε ο απολογισμός της αιματοχυσίας οι νεκροί που καταμετρήθηκαν στη μεριά των   επαναστατών ήταν περισσότεροι από 1000. Ήταν δηλαδή τέσσερις φορές περισσότεροι από εκείνους του στρατού και των Ελευθέρων σωμάτων............. 
Στα 1922 όπως και πολλοί άλλοι νέοι των εκτός νόμου πλέον, Ελεύθερων σωμάτων [5] ο Σλαγκετερ πέρασε στις τάξεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Ήταν ένας από τους ανθρώπους της «νέας φυλής των πολεμιστών» όπως ομολογεί οErnst von Salomon, που βρήκαν τον δρόμο τους οριστικά, στη πολιτική ζωή .

Υποσημειώσεις. 
3.1 Ο ισχυρός άνδρας της Πολωνίας ονομάζεται  Józef Piłsudski. Περισσότερο από ένα Εθνικό κράτος ονειρεύεται και δεν το κρύβει τη  «Międzymorze Federation» , μια ομοσπονδία Κρατών ανάμεσα σε δύο θάλασσες, που πέρα από τη Πολωνία θα περιλαμβάνει  τόσο τη Λιθουανία όσο την Λευκορωσία και την Ουκρανία. Στα πλαίσια αυτής της δυναμικής οι Πολωνοί συνεχίζουν πιο έντονες τις προσπάθειές τους προς κάθε κατεύθυνση   ανιχνεύοντας τις μικρότερες αντιδράσεις.  . Με  ένοπλες ομάδες και με   τρομοκρατικές πρακτικές  πολεμούν  για την έξοδό τους στη Βαλτική  και την προσάρτηση της ήδη σε ένα μεγάλο βαθμό κατεχόμενης Σιλεσίας .Διατηρώντας από τα μέσα Ιανουαρίου  κάτω από τον έλεγχό τους  την επαρχία του Πόζεν τώρα  δεν διστάζουν σε κάθε ευκαιρία να συγκρουστούν με τα υπολείμματα μονάδων του γερμανικού στρατού. και τις δυνάμεις των συνοριοφυλάκων (Grenzschutz) οι οποίες επιχειρούν να τους κλείσουν τον δρόμο. Οι Πολωνοί ονειρεύονται περίπατο αλλά η αντίσταση που συναντούν τους υποχρεώνει να πληρώνουν ακριβό τίμημα σε αίμα για κάθε μέτρο γης που καταλαμβάνουν. Πρόθυμοι να διευκολύνουν τον πολωνικό επεκτατισμό πάνω στα γερμανικά εδάφη οι νικητές, στις  16 Φεβρουαρίου  αξιώνουν από τη  Κυβέρνηση Philipp Scheidemann  να αναγνωρίσει τα πολωνικά στρατεύματα σαν μέρος του συμμαχικού στρατού . Στο περίφημο μνημόνιό του της 25 Μαρτίου 1919 ο Λόυδ ΤΖώρτζ  καταγγέλει τον κίνδυνο. «Η πρόταση της Πολωνικής Επιτροπής να υποτάξει 2.100.000  Γερμανούς σε ένα λαό που που κατά τη διάρκεια της ιστορίας του δεν απέδειξε ποτέ την ικανότητά του να αυτοκυβερνηθεί ,θα οδηγήσει κατά την άποψή μου, αργά ή γρήγορα σε πόλεμο πάνω στην Ευρώπη.» Η ανακωχή που επιβάλλεται στις  25 Μαΐου 1919 κάνει το έργο των Πολωνών πολύ πιο εύκολο και βαθαίνει το μίσος ανάμεσα στους δύο λαούς.
3.2 Baltische Landeswehr Οργανώθηκε με πρωτοβουλία της Λετονικής Κυβέρνησης  με σκοπό να αποτελέσει τη βάση του Εθνικού Στρατού της χώρας. Η προσπάθεια χρηματοδοτήθηκε από τους μεγαλοϊδιοκτήτες γης και πολλοί Γερμανοί  έσπευσαν να καταταγούν με φανερό σκοπό να πολεμήσουν εναντίον του Μπολσεβικισμού. Επί διοίκησης Alfred Fletcher η κατάταξη των Γερμανών στο στρατό ήταν τόσο μεγάλη που στα μέσα Φεβρουαρίου 1919 αν αληθεύει ο ισχυρισμός του Robert G.L. Waite οι Λετονοί ήσαν μόλις το 1/5 της στρατιωτικής δύναμης. 

3.3 Στις 8 Μαρτίου με απόφαση της Κυβέρνησης  Millerand, συμμαχικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τις πόλεις Dusseldorf , Duisburg  και Ruhrort. Η πρόκληση αυτή  γεννά ταυτόχρονη αντίδραση τόσο  στο Βερολίνο όσο και στο Μόναχο. Στις  12 Μαρτίου κάνει απειλητικά την εμφάνισή της στη Γερμανική Πρωτεύουσα η Ναυτική Ταξιαρχία (Marinebrigade) Reinhardt πλαισιωμένη  από τμήματα των Ελευθέρων Σωμάτων. Ενάντια στη γαλλική υπεροψία και στη κυβερνητική αδράνεια που ερμηνεύεται σαν ηττοπάθεια , ο πολιτικός Wolfgang Kapp,  (1858–1922)   αντιπαραθέτει την εκτός τόπου και χρόνου ρομαντική ιδέα μιας παλινόρθωσης της Αυτοκρατορίας. Το σχέδιο αυτό  όμως βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη συνθήκη των Βερσαλλιών  και τη  θέληση των νικητών και είναι στη πράξη ανεφάρμοστο. Οι Γάλλοι στο μεταξύ απειλούν  ότι  αν η Γερμανική Κυβέρνηση  δεν μπορέσει να επιβάλλει την τάξη, τότε θα την επιβάλουν αυτοί ακόμα και αν χρειαστεί να βαδίσουν προς το Βερολίνο.  Τα πράγματα χειροτερεύουν  όταν την επομένη  οι στασιαστές ανακαλύπτουν ότι σύσσωμη η Κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το Βερολίνο αναζητώντας καταφύγιο στη Δρέσδη. 

Τη λύση τη δίνει ο von Seeckt . Απορρίπτει δίχως συζήτηση τις διαταγές του  Noske   να υπερασπίσει την έννομη τάξη συντρίβοντας τους στασιαστές. Η ηττημένη Γερμανία δεν έχει τη πολυτέλεια να κλείσει ένα χαμένο πόλεμο με έναν εμφύλιο που θα έβαζε σε κίνδυνο τη συνοχή ενός στρατεύματος που αναγεννιόταν από τις στάχτες του. Ύστερα από πολλές συζητήσεις πείθει τους στασιαστές ότι το πραξικόπημα χωρίς λαϊκή υποστήριξη είναι καταδικασμένο , ότι από ένα εμφύλιο δεν κερδίζει κανείς  και  αναδεικνύει σε δόγμα μια φράση που θα μείνει ιστορική: «Truppe schiesst nicht auf Truppe».Τελικά η «εκτροπή» τερματίζεται με έναν ανώδυνο συμβιβασμό. Οι επαναστάτες οφείλουν    να  εγκαταλείψουν το Βερολίνο και να επιστρέψουν στα στρατόπεδά τους με  τάξη και με το κεφάλι ψηλά. Ο  von Seeckt  δεσμεύεται να εγγυηθεί  την ασφάλεια και ατιμωρησία  όλων, ακόμη και των πρωτεργατών   συμπεριλαμβανομένων  του Εhrhardt και του Luttwitz και του Kapp,. Για να κερδίσει κάτι από αυτή την υπόθεση και η Κυβέρνηση διατάζει από την εξορία της μια γενική απεργία ώστε να καλλιεργηθεί ένας παραπάνω μύθος, που επίσημα παραμένει ακόμα σε ισχύ. 

3.4 Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι τις εκρηκτικές ημέρες στο Βερολίνο ο Hitler βρισκόταν εκεί σαν αντιπρόσωπος των Εθνικιστών του Μονάχου . Ταξιδεύοντας για πρώτη φορά στη ζωή του με αεροπλάνο και με την πλαστή ταυτότητα  εμπορικού αντιπροσώπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από τα μέσα, τη φύση της προσπάθειας και φυσικά κάθε άλλο παρά υπερήφανος ένοιωσε όταν  αντιλήφθηκε  πως ο εκπρόσωπος τύπου των κινηματιών ήταν ο Τrebistch Lincoln  ένας πρώην Βρετανός βουλευτής εβραϊκής  καταγωγής από την Ουγγαρία.
3.5 Στις 29  Ιουνίου 1921 η κυβέρνηση του Josef Wirth    υπακούοντας στις αυστηρές διαταγές του Λονδίνου και του Παρισιού προχώρησε  στον πλήρη αφοπλισμό των Freikorps . 

4.Στα τέλη του 1922,   μια καθυστερημένη παρτίδα τηλεγραφόξυλα που οι Γερμανοί όφειλαν να παραδώσουν στους Γάλλους στα πλαίσια των συμφωνιών για τις πολεμικές αποζημιώσεις, πυροδότησε καινούρια ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες. Η Γαλλική Κυβέρνηση κατηγόρησε τους Γερμανούς ότι αθετούσαν συστηματικά τις οικονομικές υποχρεώσεις τους απέναντι στους νικητές του Μεγάλου πολέμου και η Γερμανική Κυβέρνηση σαν απάντηση κατήγγειλε ότι οι Νικητές του πολέμου την είχαν υποχρεώσει  να αναλάβει δεσμεύσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μπορούσε να επωμισθεί.[1] Το θέμα διογκώθηκε σκόπιμα μέχρι υπερβολής και η Γαλλική Βουλή κλήθηκε να επιλέξει τη καταλληλότερη λύση  που θα κατοχύρωνε  τα γαλλικά συμφέροντα. Με μεγάλη πλειοψηφία, με ψήφους 452 υπέρ και μόλις 72 κατά, η Γαλλική Βουλή αποφάσισε να στείλει Γαλλικά στρατεύματα στο Ρουρ [2] , με  σκοπό να συνετίσει τη κακοπροαίρετη και δύστροπη Γερμανία .[3]

"Κάτω τα χέρια από το Ρουρ"

Στις 11/1/23 Γαλλικά και Βελγικά στρατεύματα πέρασαν  συντεταγμένα τις γέφυρες του Ρήνου στις περιοχές Düsseldorf e Duisburg και προωθήθηκαν στο εσωτερικό.  Η κεντρική Κυβέρνηση του Βερολίνου, η κυβέρνηση Cuno, δεν μπορούσε  να μείνει αδιάφορη σε αυτή την ωμή παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας που έβαζε παράλληλα σε μεγάλο κίνδυνο το μέλλον της Εθνικής οικονομίας ..  Η Κυβέρνηση προχώρησε  σε μια σειρά έντονων διαμαρτυριών και όταν οι διαμαρτυρίες της συνάντησαν την απόλυτη αδιαφορία,  κάλεσε  ανοικτά το πληθυσμό της περιοχής  σε παθητική αντίσταση ενάντια στον εισβολέα.  

Η κατοχή του Ρουρ ξύπνησε τέτοια εθνική λύσσα στη Γερμανία , που όμοιά της ούτε ο πόλεμος , ούτε οι Βερσαλλίες είχαν προκαλέσει. Η Γαλλία θεωρήθηκε η αιτία για όλες τις δυστυχίες. Ο λαός αποδέχθηκε τη μεγάλη πρόκληση. Καταστηματάρχες  αρνήθηκαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε στρατιώτες του εχθρού, και προκλητικές πινακίδες σε εμφανή σημεία  προειδοποιούσαν ότι σκυλιά και Γάλλοι ήσαν ανεπιθύμητοι στα μαγαζιά τους. Τα τραμ παρέμεναν προκλητικά ακινητοποιημένα κάθε φορά που ανέβαιναν σ΄ αυτά στρατιώτες του εχθρού. 

Το μίσος για τον εισβολέα γεφύρωσε παλαιά πάθη και παλιοί αντίπαλοι από την όχι και τόσο μακρινή κόκκινη εξέγερση του Ρουρ βρέθηκαν να πολεμούν στο ίδιο χαράκωμα. 
 Στα πλαίσια της παθητικής αντίστασης οι μαζικές απεργίες νέκρωσαν τα ορυχεία και οι πράξεις δολιοφθοράς πήραν τη μορφή καθολικού ανταρτοπόλεμου μέσα και έξω από τις πόλεις. 

Άμεση συνέπεια της γαλλικής στρατιωτικής κατοχής ήταν η οικονομική κατάρρευση σε εθνικό επίπεδο. Ένα καρβέλι ψωμί  που στα 1918 στοίχιζε 0,63 μάρκα  στις αρχές του 1923 στοίχιζε  250 .Η ισοτιμία δολαρίου-μάρκου  που στα 1914 ήταν 1/4,2 , στα 1922  έφτασε  1/500 και την στιγμή της κατοχής στο Ρουρ εκτοξεύτηκε στο 1/ 10.000 .......
Για να εμποδίσουν τα κατάφορτα  με λεηλατημένα γερμανικά αγαθά τραίνα  να φτάσουν στη Γαλλία οι  πατριώτες που υποστήριζαν την ένοπλη δράση κατέφυγαν στη δυναμική λύση των εκρηκτικών. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο  Schlageter.Βετεράνος αξιωματικός του πυροβολικού έμπειρος στα εκρηκτικά με πλούσια δράση στον ανορθόδοξο πόλεμο  καθοδηγεί  μια ομάδα αποφασισμένων πατριωτών. Με ορμητήριο το Elberfeld και τη βοήθεια και τη πολύτιμη συνεργασία του Heinz Hauenstein η οργάνωση του   άπλωσε μεθοδικά τα πλοκάμια των δραστηριοτήτων της προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Η εμπειρία από τις δύσκολες ημέρες της Σιλεσίας όταν με άλλους συντρόφους αντιμετώπισε την υπεροψία του Πολωνού εισβολέα στάθηκε γι αυτόν  μια πολύτιμη παρακαταθήκη.  Η ομάδα είχε στη διάθεσή της πλαστές ταυτότητες , διαβατήρια, όπλα, πυροκροτητές εκρηκτικά και χρήματα . Ισχυροί βιομήχανοι που έδιναν το δικό τους παράλληλο αγώνα για την επιβίωσης ήσαν πρόθυμοι να στηρίξουν  και να χρηματοδοτήσουν  τον ένοπλο αγώνα που έμοιαζε ακατάσβεστος. 

   Απέναντι σ΄αυτές τις  πράξεις ανταρτοπολέμου που  είχαν αρχίσει πλέον να στοιχίζουν αίμα οι Γάλλοι αντέδρασαν με την  κλασσική ψυχολογία που χαρακτήριζε  τα στρατεύματα κατοχής σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου.[4] Ονόμασαν τους πατριώτες "τρομοκράτες" και  προσπάθησαν  να δελεάσουν με οικονομικά και άλλα κίνητρα δοσίλογους  και  προδότες κατ΄ ευφημισμό  "πατριώτες" και "νομοταγείς πολίτες" 


Υποσημειώσεις. 

4.1 Στις αρχές Νοεμβρίου 1922 και ελάχιστες ημέρες μετά από την ιταλική "πορεία προς τη Ρώμη" έφτασε στο Βερολίνο η Συμμαχική επιτροπή επανορθώσεων . Αρχηγός της αποστολής ήταν   ο Louis Barthou μέχρι πρόσφατα  Υπουργός  Δικαιοσύνης  στη Δεύτερη Κυβέρνηση Poincaré . Η εντύπωση που αποκόμισε ήταν  ότι η Γερμανία δεν μπορούσε  να ανταποκριθεί στις οικονομικές της υποχρεώσεις. Το χρεοστάσιο ήταν  πλέον αναπόφευκτο και στις 13 Νοεμβρίου η Γερμανία το ζήτησε επίσημα περνώντας από την Κυβέρνηση Wirth στην Κυβέρνηση Βίλχελμ Cuno διευθυντή της Hamburg America. 

4.2 Στο Ρουρ χτυπούσε η καρδιά της Γερμανικής βιομηχανίας που μετά την απώλεια της Άνω Σιλεσίας , μόνο σε χάλυβα και χυτοσίδερο, κάλυπτε το  80% της εθνικής παραγωγής 

4.3
4.4 Μέσα σε διάστημα 19 μόλις μηνών γαλλικής κατοχής καταγράφηκαν  137 νεκροί ,603 τραυματίες και περισσότεροι από 10.000 εκτοπισμένοι.  



5. Σε αντίθεση με τους Γερμανούς  πολιτικούς , οι στρατιωτικοί και πάνω απ' όλους ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Seeckt  αντιμετώπιζαν με μεγάλη ανησυχία και σκεπτικισμό τα όσα τραγικά συνέβαιναν στο Ρουρ. Η ιδέα της απόσχισης του Ρουρ από τον Εθνικό κορμό επισκιαζόταν τώρα από τις ολέθριες επιπτώσεις ενός ενδεχόμενου γαλλογερμανικού πολέμου που θα οδηγούσε αναπόφευκτα το γαλλικό στρατό στο Βερολίνο. Για τον  Seeckt η επί τόπου εκτίμηση της κατάστασης ήταν  μια ενέργεια άμεσης προτεραιότητας. Όλα όσα τελικά είδε και άκουσε στη διάρκεια της περιοδείας του στο Νότο  στάθηκαν αρκετά για να καταλάβει ότι τα πράγματα ήσαν πολύ πιο σοβαρά  από ότι είχε υπολογίσει.....  

Στη διάρκεια της παραμονής του στο  Μόναχο ο Seeckt  είχε επιπλέον την ευκαιρία να εκτιμήσει προσωπικά την δυναμική που έκρυβε μέσα του το NSDAP και ο θορυβώδης κομματικός στρατός του. Είναι εύκολο να υποθέσει κανείς τις σκέψεις που στριφογύρισαν στο μυαλό του στρατηγού  όταν ζήτησε να συναντήσει  το νεαρό πολιτικό και αρχηγό του Κόμματος Adolf Hitler [1 ] ......

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις  11 Μαρτίου με την μεσολάβηση του στρατηγού Λούντεντορφ και σ΄αυτή την ευκαιρία  ο Seeckt  ομολόγησε ότι το ενδεχόμενο ενός καινούριου γερμανογαλλικού πολέμου δεν έπρεπε να αποκλειστεί. Ο  ίδιος  επιθυμούσε να γνωρίζει τη στάση που θα κρατούσε ο  Hitler   και το Κόμμα του στη περίπτωση μιάς γαλλικής εισβολής. 

Ο Hitler που στον πόλεμο είχε κερδίσει δύο πολεμικούς σταυρούς, τα γαλόνια του δεκανέα και μια μόνιμη βραχνάδα στη φωνή από  τα δηλητηριώδη αέρια της κόλαση του Υπρ δεν έδειξε να συμμερίζεται  τις φοβίες του  στρατηγού. Κατά την άποψή του ο πραγματικός εχθρός δεν ήταν οι Γάλλοι εισβολείς αλλά οι εγκληματίες του Νοεμβρίου, δηλαδή οι Γερμανοί πολιτικοί που υπέγραψαν την ανακωχή .[ 2]......

Στις 15 Μαρτίου τέσσερεις ημέρες μετά από τη συνάντηση  Seeckt - Hitler , ο Schlageter και η ομάδα του επιχείρησε ένα ακόμη χτύπημα κάτω από τη μύτη του εχθρού.  Στόχος των Γερμανών πατριωτών  η ανατίναξη  της μεγάλης σιδηροδρομικής γέφυρας στο Calcum ανάμεσα σε Duisburg και Düsseldorf από όπου περνούσαν τραίνα κατάφορτα με λεηλατημένα γερμανικά αγαθά. Ο σχεδιασμός υπήρξε μεθοδικός και  το εγχείρημα  στέφθηκε με επιτυχία . 

Υποσημειώσεις. 

5.1 Στις αρχές του 1923, ύστερα από λιγότερο από τέσσερα χρόνια πολιτικής δράσης, ο Χίτλερ είχε αναδειχθεί σε μια σημαντική προσωπικότητα  του  Μονάχου. Τώρα δεν μιλούσε πλέον στις μπυραρίες αλλά ήταν σε θέση να προσελκύσει χιλιάδες πρόσωπα στο δημοτικό στάδιο. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα είχε περισσότερα από 50.000 εγγεγραμμένα μέλη. Ο κόσμος άρχισε να αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χίτλερ  το μεγαλύτερο Γερμανό ρήτορα ύστερα από τον πρωτοπόρο του Σοσιαλισμού  Ferdinand Lassalle εξήντα χρόνια πριν.(C.Cross :A.Hitler )
5.2 Η άρνηση του Χίτλερ  να ευθυγραμμιστεί με τη  γραμμή Seeckt  στάθηκε η αφορμή  να κηρυχθεί εναντίον του ένας πόλεμος λάσπης και να κατηγορηθεί ακόμα σαν πράκτορας των Γάλλων.
                                                                                                                                       

 Συνέχεια