Μετά την πτώση: Πέραν του Εθνικισμού – του Tomislav Sunic

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Tomislav Sunic στο συνέδριο του NPI, στην Ουάσινγκτον, την 26η Οκτωβρίου 2013.

Κυρίες και Κύριοι, 

Θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε το ουσιαστικό “η πτώση” με άλλες σχετικές λέξεις που έχουν ισχυρότερα, πιο φορτισμένα, νοήματα, όπως “το τέλος” ή “χάος” - ή “το τέλος ενός κόσμου”, αν όχι “το τέλος του κόσμου”. Αυτές οι λέξεις και εκφράσεις έρχονται στο μυαλό μου, μαζί με πολλές τρομακτικές εικόνες σχετικά με τις παρούσες και μελλοντικές μας ταυτότητες. 

Ελπίζω πως κανείς από εμάς εδώ δεν ισχυρίζεται πως είναι μελλοντολόγος. Εκ των υστέρων, οι περισσότεροι μελλοντολόγοι έχουν διαψευσθεί. Θυμηθείτε την πρόσφατη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ένα φαινόμενο που ούτε ένας Αμερικανός ή Ευρωπαίος σοβιετολόγος δεν μπόρεσε να προβλέψει. Η κύρια θέση μου είναι πως οι προφητείες σχετικά με την πτώση δεν είναι τίποτα καινούργιο. Από αμνημονεύτων χρόνων, έχουν υπάρξει ιστορίες, παραμύθια και μύθοι, που προμήνυαν την πτώση, την παρακμή ή το τέλος του χρόνου. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων στοχαστών και συγγραφέων, από την αρχαιότητα μέχρι τον σύγχρονο κόσμο, έχουν απασχοληθεί με την θεωρία της πτώσης και των επακόλουθών της. 

Στην αντίθετη πλευρά της πτώσης υπάρχει ο ιστορικός οπτιμισμός και η πίστη στην Πρόοδο. Η Πρόοδος έχει γίνει μια κοσμική θρησκεία σήμερα, αλλά ευτυχώς φαίνεται να ραγίζει σιγά σιγά και δέχεται κριτική έρευνα. Η πίστη στην Πρόοδο και οι υποστηρικτές της είχαν μια πολύ δυνατή φωνή στα τελευταία 200 χρόνια – και ειδικά τα τελευταία 70 χρόνια. Οι σύγχρονοι υποστηρικτές της Προόδου συνήθως είναι μεταμφιεσμένοι με διαφορετικά κοστούμια, όπως η Φιλελεύθερη ή η Κομμουνιστική περιβολή, ή ακόμα και η Χριστιανική. Κάπως υποτιμητικά, μπορούμε να αποκαλούμε αυτούς τους ανθρώπους “βελτιωτές του κόσμου”. 

Το Τραγικό εναντίον των Πολιτισμικών Πεσιμιστών 

Αντιθέτως, εμείς που απορρίπτουμε την θρησκεία της Προόδου και τον ιστορικό οπτιμισμό μπορούμε να διαχωριστούμε σε δύο κατηγορίες: Τους στοχαστές του τραγικού και τους πολιτισμικούς πεσιμιστές. Οι στοχαστές του τραγικού είναι εκείνοι που πιστεύουν στην κυκλική φύση του χρόνου και των ταυτοτήτων, είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως μετά από κάθε ηλιόλουστη μέρα έρχεται μια βροχερή μέρα. Τοποθετώ τον εαυτό μου ανάμεσά τους και παραθέτω ένα απόσπασμα από τον φιλόσοφο Clement Rosset, που είναι κοντά στη διανοητική κληρονομιά μας και ένας δηλωμένος αντίπαλος του ιστορικού οπτιμισμού: 

“Κάθε μη-τραγική σκέψη είναι αναπόφευκτα μία μη-ανεκτική σκέψη. Όσο πιο μακριά μετακινείται από την τραγική της θεώρηση, τόσο περισσότερο τείνει προς μία συγκεκριμένη μορφή “οπτιμισμού”, τόσο περισσότερο γίνεται απάνθρωπη και καταπιεστική... Γενικά μιλώντας, η τραγική σκέψη βλέπει σε κάθε μορφή φιλοσοφικού οπτιμισμού μία εγγυημένη πηγή τυραννίας”. (Logique du pire) 

Αυτή είναι η πρώτη μου παρατήρηση: Οι ιστορικοί οπτιμιστές, είτε είναι κομμουνιστές, είτε φιλελεύθεροι, ή και όλοι οι βελτιωτές του κόσμου μαζί, έχουν μία βαθιά ριζωμένη μανία να επιβάλουν στην κοινωνία τους λογικά κοινωνικά κατασκευάσματα, ή κοινωνικά συμβόλαια – που, κατά κανόνα, καταλήγουν σε πολιτικούς εφιάλτες. 

(Διαβάστε περισσότερα)

Τα γραμματόσημα "EUROPA".....οι εκδόσεις, οι ιστορίες & η ιστορία τους.....Όταν όλα ξεκίνησαν.....Η έκδοση "EUROPA" του 1956

Αγαπημένοι μου σύντροφοι η ιδέα της δημιουργίας μιας κοινής σειράς γραμματοσήμων –των γραμματοσήμων EUROPA- πρωτοξεκίνησε το 1952, για να συμβολίσουν την ενότητα, τα κοινά συμφέροντα και τους κοινούς στόχους που μόλις είχαν αρχίσει να παίρνουν  μορφή στην Ευρώπη –που πριν από λίγα χρόνια είχε βγει από ένα καταστροφικό και πολύνεκρο πόλεμο- και ολοκληρώθηκαν με τις συνθήκες της Ρώμης που υπογράφτηκαν στις 25 Μαρτίου 1957.....Με τις συνθήκες αυτές που υπογράφτηκαν από εκπροσώπους του Βελγίου, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας  ιδρύθηκαν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατονικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ), από τις οποίες προήλθε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και η ημερομηνία υπογραφής τους θεωρείται σήμερα η επίσημη ημερομηνία της γέννησης της. 

 Η έκδοση του Βελγίου

Αυτές λοιπόν οι εξ χώρες που υπέγραψαν τις συνθήκες της Ρώμης και προσχώρησαν στην νέα Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) εξέδωσαν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1956 ένα κοινό αναμνηστικό γραμματόσημο που από τότε –και μέχρι σήμερα-εκδίδεται σε ετήσια βάση…..τα πρώτα γραμματόσημα EUROPA…..Κι αυτές ακριβώς τις εκδόσεις θα σας παρουσιάσω συντροφικά κι εγώ, φανατικός θεματικός συλλέκτης τους…..Κι’ αυτή η παρουσίαση είναι ευκαιρία θαυμαστή και για να γνωρίσουμε τα κράτη που εκδίδουν τα EUROPA, αλλά και να θυμηθούμε  μαζί  τα σημαντικότερα ιστορικά και όχι μόνο –κατά τη γνώμη μου- Ευρωπαϊκά και Ελληνικά γεγονότα της κάθε χρονιάς.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, και καλό μας ταξίδι!!! 

Η έκδοση του Λουξεμβούργου 

Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι μια μικρή Ευρωπαϊκή χώρα που συνορεύει με το Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία, με αποτέλεσμα η ιστορία του να είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία των γειτόνων του…..Στο πέρασμα των αιώνων ήταν υπό την εξουσία πολλών κρατών και δυναστειών, αλλά από τον Χ αιώνα αποτελεί ξεχωριστή –όμως  όχι πάντα αυτόνομη-  πολιτική οντότητα. Σήμερα, το Λουξεμβούργο είναι συνταγματικό Μεγάλο Δουκάτο με κληρονομική διαδοχή του στέμματος από τον οίκο του Νασάου…..Η νομοθετική εξουσία ασκείται απ’ την βουλή  κι η εκτελεστική απ’ την κυβέρνηση…..Οι κάτοικοι του δουκάτου στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι ρωμαιοκαθολικοί, έχουν το ψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα παγκόσμια και μιλούν μια τοπική διάλεκτο, τα Λουξεμβουργιανά…..Η οικονομία του Λουξεμβούργου βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες, στις τράπεζες, στα πλούσια σιδηρομεταλλεύματα που υπάρχουν στο υπέδαφος του, στην γεωργία, στην εκμετάλλευση των δασών και στον τουρισμό…..Τέλος, η πρωτεύουσα του Λουξεμβούργου είναι και  έδρα πολλών διεθνών οικονομικών και πολιτικών οργανισμών, καθώς και μέρους των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως πχ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κλπ. 

Η συνέχεια εδώ.

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΠΟΝΑΝΟΣ ΓΡ: Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Όπως κάθε πρωί, εκείνο το Σάββατον, 20 Ιουλίου 1974, ετοιμαζόμουν να προσέλθω ενωρίς στο γραφείον μου. Πριν όμως εξέλθω από την κατοικίαν του Αρχηγού, επί της οδού Μεσογείων, την οποίαν και εχρησιμοποίουν τότε, έλαβα τηλεφώνημα του αξιωματικού υπηρεσίας του Αρχηγείου, ο οποίος μου ανέφερεν ότι τουρκικοί δυνάμεις πραγματοποιούν απόβασιν στην Κύπρον.

Ήτο 6.15' πρωϊνή. Δια να μη καθυστερήσω έστω και τα ελάχιστα λεπτά που απητούντο δια να φθάσω στο γραφείον μου, τον διέταξα να κηρύξη κατάστασιν γενικής επιφυλακής, δι' όλας τας Ελληνικάς Ενόπλους Δυνάμεις. Επί­σης να διαβιβάση εις το Γενικόν Επιτελείον της Εθνικής Φρουράς Κύπρου την εντολήν όπως αρχίση αμέσως η εφαρμογή του σχεδίου αμύνης της νήσου. Βεβαίως η εφαρμογή του σχεδίου προεβλέπετο αμέσως και άνευ ετέρας διαταγής , εις περίπτωσιν εχθρικής επιθέσεως εναντίον της νήσου.

Τέλος διέταξα να ολοκληρωθή υπό του ΓΕΕΦ η επιστράτευσις της Εθνικής φρουράς. Μετά ταύτα, έσπευσα στο Αρχηγείον. Κατά την είσοδόν μου στο γραφείον μου, με ηκολούθησαν εντός αύτου ο Αντισυνταγματάρχης Μιχαήλ Πηλιχός και οι Ταγματάρχαι Χαρ. Παλαΐνης και Γερ. Ματάτσης. Οι δύο πρώτοι, έφερον στολήν εκστρατείας και τα πιστόλια των. Πριν ακόμη κρεμάσω το πηλίκιόν μου και καθίσω στο γραφείον, τόσον ο Πηλιχός όσον και ο Παλαϊνης ήρχισαν εις έντονον ύφος και χειρονομούντες, να μου λέγουν ότι η ΕΛΔΥΚ βάλλεται και επιβάλλεται να αντιδράσωμεν αμέσως.

Προς στιγμήν αιφνιδιάσθηκα. Ήτο φυσικόν να μη αναμένη ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων να του λέγουν ο κ. Πηλιχός και ο κ. Παλαϊνης τι να κάμη. Διετήρησα όμως την ψυχραιμίαν μου και τους απέπεμψα εις αυστηρόν τόνον, σχεδόν σκαιώς. Τους διέταξα να τσακισθούν να επιστρέψουν στα γραφεία των και αυτοί και ωρισμένοι άλλοι αξιωματικοί, που είχον εν τω μεταξύ συγκεντρωθή στο συνεχόμενον και ανοικτόν κατ' εκείνην την ώραν γραφείον του υπασπιστού μου Ταγματάρχου Κ. Τριανταφύλλου.

Επειθάρχησαν όλοι αμέσως, με καταφανή την έκπληξίν των εκ της αυστηρότητος ­του ύφους μου, δοθέντος ότι σπανίως εφώναζα προς αξιωματικούς και την πειθαρχίαν επέβαλα καθ' όλον μου τον στρατιωτικόν βίον, χωρίς να χρειάζεται να υψώσω την φωνήν μου. Αλλ' ήτο φυσικόν να εκνευρισθώ. Ευρισκόμεθα ενώπιον μιας δραματικής εξελίξεως και οι άνθρωποι του περιγύ­ρου του Ιωαννίδη επίστευαν ότι δύνανται να διευθύνουν ακόμη και το Αρχη­γείον!

Εξηφανίσθησαν εν ριπή οφθαλμού. Και τότε είπα στον Ματάτσην να καλέση αμέσως εκ μέρους μου τους Αρχηγούς Γαλατσάνον, Αραπάκην και Παπανικολάου να προσέλθουν στο γραφείον μου. Τότε εισήλθεν ο Υποστράτηγος Κων. Χανιώτης, ο οποίος και με ενημέρωσεν επί της καταστάσεως.

Aφού  μου ανέφερεν ότι αι διαταγαί μου προς το ΓΕΕΦ ήδη διεβιβάσθησαν, μου περιέγραψεν ως εξής τα πράγματα:

Τουρκικά αποβατικά σκάφη, υποστηριζόμενα από αέρος και θαλάσσης, αποβιβάζουν δυνάμεις στην περιοχήν Κυρηνείας, ενώ ταυτοχρόνως ελικόπτερα μεταφέρουν αλεξιπτωτιστάς εντός των τουρκοκυπριακών θυλάκων Λευκωσίας - Αγύρτας. Παραλλήλως, η Τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει στόχους εντός του Ελληνοκυπριακού τομέως της Λευκωσίας.

Μετά την ενημέρωσίν μου αυτήν από τον Χανιώτην, προσήλθον οι εν τω μεταξύ κληθέντες Αρχηγοί, όπως και ο Υπαρχηγός του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων Αντιστράτηγος Κυριακόπουλος. Όλοι ήσαν ενημερωμένοι και δέν εχρειάζετο να προσθέσω τίποτε εις όσα εγνώριζαν. Ήξευραν όσα και εγώ. Δια να μη χάνεται χρόνος λοιπόν, τους είπα ότι πρέπει να ελέγξουν την ετοιμότητα εφαρμογής των σχεδίων των δια τον Ελληνικόν χώρον, να παρακολουθούν στενώς την κατάστασιν και να είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν το σχέδιον ενισχύσεως της Κύπρου, ευθύς ως τους διατάξω. Διέταξα επίσης τον Κυριακόπουλον να θέση αμέσως εις λειτουργίαν την αίθουσαν επιχειρήσεων. Εν τω μεταξύ είχε προσέλθη και ο Ιωαννίδης. Παρηκολούθει όσα έλεγα προς τους Αρχηγούς, χωρίς να επεμβαίνη. Είχεν όμως καταληφθή υπό νευρικότητος. Αλλά, προφανώς λόγω της ψυχραιμίας και της αποφασιστικότητος με την οποίαν οι υπόλοιποι αντιμετωπίζαμε την κατάστασιν και ελαμβάναμε τας αποφάσεις μας, ηρέμησε και στο τέλος μου είπε: «Όλα θα πάνε καλά».

Είχεν όμως αρχίσει να χάνη το παιγνίδι. Τώρα δέν ήτο δυνατόν να αποφασίζη εκείνος. Το Αρχηγείον διεδραμάτιζε τον αποφασιστικόν του ρόλον και ο Ιωαννίδης μοιραίως περιήρχετο πλέον στο περιθώριον.

Όταν έφυγαν όλοι από το γραφείον μου, ετηλεφώνησα στον Πρόεδρον Γκιζίκην και του εζήτησα όπως συγκαλέση δια την 8ην πρωϊνήν το Πολεμικόν Συμβούλιον, προκειμένου να συνεδριάση υπό την προεδρίαν του στο Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάμεων, προς λήψιν αποφάσεων. Ο Γκιζίκης, παρ' ότι είχεν ενημερωθή επί των εξελίξεων, έφερεν αντιρρήσεις δια τον χρόνον συγκλήσεως του Συμβουλίου και ήθελε να το συγκαλέση αργότερα. Του ετόνισα ότι η κατάστασις δεν επιτρέπει απώλειαν χρόνου και, προ της επιμονής μου συνεφώνησε, αναλαβών μάλιστα να ειδοποιήση ο ίδιος τον Πρωθυπουργόν. 

Εν συνεχεία εκάλεσα τον Κυριακόπουλον και του είπα να ετοιμάση την αίθουσαν ενημερώσεων ώστε να πραγματοποιηθή εκεί η συνεδρίασις του Πολεμικού Συμβουλίου. Και την ώραν που ο Κυριακόπουλος εξήρχετο του γραφείου μου, διεσταυρώθη με τον πρεσβευτήν των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρυ Τάσκα, ο οποίος ήρχετο να με συναντήση, συνοδευόμενος από τον Αμερικανόν Αντισυνταγματάρχην Έβερτ Μάρντερ, ο οποίος μάλιστα κατείχεν άριστα την Ελληνικήν γλώσσαν και είχεν αποφοιτήσει από την Ανωτέραν Σχολήν Πολέμου της Θεσσαλονίκης.

Ο Τάσκα ήτο ανήσυχος και νευρικός. Αφού με εχαιρέτησε, είσήλθεν αμέσως εις το θέμα, δια το οποίον και ήλθε:

- Κύριε Αρχηγέ, μη πάτε σε πόλεμο και εγώ σας υπόσχομαι να σταματήσω τους Τούρκους!

Του απήντησα ότι εφ' όσον υπάρχει τοιαύτη δυνατότης, πρέπει να κινηθή ταχύτατα, διότι η οργή του Ελληνικού λαού είναι δικαία και επικίνδυνος. Μετέφραζεν ο Μάρντερ. Ο Τάσκα εφαίνετο έτοιμος κάτι να απαντήση, αλλ' εκείνην την στιγμήν εισήλθε στο γραφείον μου ο Ανδρουτσόπουλος, συνοδευόμενος από τον υπουργόν Προεδρίας Κ. Ράλλην. Απηυθύνθη αμέσως προς τον Πρεσβευτήν των ΗΠΑ και του είπεν ότι η τουρκική ενέργεια είναι αδικαιολόγητος και η Ελληνική πλευρά θα αντιδράση αναλόγως. Ακριβώς εις αυτό το σημείον τής συζητήσεως, επανήλθε στο γραφείον μου ο Ιωαννίδης ο οποίος είπε στον Τάσκα:

Αφού οι Τούρκοι θέλουν πόλεμον, θα τον έχουν. Οι συνέπειες όμως θα βαρύνουν εσάς!

Τα πνεύματα ενεφανίζοντο ωξημένα και ο Τάσκα προσεπάθησε να τα ηρεμήση, επιχειρών να αρχίση διάλογον με τον Ανδρουτσόπουλον. Ο τελευταίος όμως του είπεν ότι δεν έχει χρόνον δια συζητήσεις, διότι αρχίζει η συνεδρίασις του Πολεμικού Συμβουλίου και δεν είναι ορθόν να αναμένη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος είχεν ήδη προσέλθει. Ο Τάσκα, συνοδευόμενος πάντοτε από τον Μάρτντερ απεχώρησε και εγώ με τον Ανδρουτσόπουλον κατηυθύνθημεν στην αίθουσαν επιχειρήσεων.

Το πολεμικόν Συμβούλιον ήρχισε την 8ην ακριβώς και εις αυτό έλαβον μέρος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γκιζίκης, ο Ανδρουτσόπουλος, οι υπουργοί Προεδρίας Κ. Ράλλης, Εξωτερικών Κυπραίος, Συντονισμού Ηλ. Μπαλόπουλος, Εθν. Αμύνης Ε. Λατσούδης, Εσωτερικών Β. Τσούμπας, Δημ. Τάξεως Γ. Τσουμάνης, Εμπορίου Ελευθερίου, εγώ και οι τρεις Αρχηγοί των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων Γαλατσάνος, Αραπάκης και Παπανικολάου, ο Υποστράτηγος Χανιώτης και οι αρμόδιοι επιτελείς αξιωματικοί όλων των Αρχηγείων, καθώς και ο Ιωαννίδης.

Αρχικώς ενημέρωσα τους παριστάμενους επί της εξελίξεως της τουρκικής αποβατικής ενεργείας και εν συνεχεία εζήτησα τον καθορισμόν της κυβερνητικής γραμμής, την οποίαν και θα υλοποιήσουν αι Ένοπλοι Δυνάμεις. Ομίλησε πρώτος ο Ανδρουτσόπουλος. Είπεν ότι το δίκαιον είναι με το μέρος μας και ότι το ΝΑΤΟ και αι Ηνωμέναι Πολιτείαι πρέπει να επέμβουν και να υποχρεώσουν την Τουρκίαν να σταματήση την επιχείρησιν.

Ακολούθως ο Τσουμάνης με ηρώτησε δια τας πολεμικάς δυνατότητας της χώρας και απήντησα ότι δεν δυνάμεθα να βοηθήσωμεν αποφασιστικώς τον αμυντικόν αγώνα της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον, χωρίς αεροπορικήν υποστήριξιν. Στον Έβρον όμως και τα νησιά, είμεθα έτοιμοι να αντιδράσωμεν με επιτυχίαν, εάν οιΤούρκοι επιτεθούν εκεί.

Ο Τσούμπας εξέφρασεν αμφιβολίας δια την ικανότητα της Εθνικής Φρουράς να αμυνθή αποτελεσματικώς και επρότεινεν όπως η Ελλάς κηρύξη γενικήν επιστράτευσιν. Τότε επενέβη ο Μπαλόπουλος και είπεν ότι εάν κηρυχθή γενική επιστράτευσις, θέλει περιθώριον δύο ωρών προ της αναγγελίας της, ώστε να προλάβη να δεσμεύση τας καταθέσεις των Τραπεζών, ώστε να εκμηδενισθή ο κίνδυνος συνωστισμού των καταθετών και δημιουργίας ατμοσφαίρας πανικού στην οικονομίαν. (Ο πρώτος που απέσυρε τας καταθέσεις του από την Τράπεζαν προτού δεσμευθούν ήτο ο Αραπάκης).

Ακολούθως ο Ανδρουτσόπουλος ηρώτησε τους Αρχηγούς των τριών Κλάδων, δια τας δυνατότητάς των. Ο Γαλατσάνος δεν ωμίλησε, διότι ήδη τον είχα καλύψει. Ο Αραπάκης είπεν ότι έχει πέντε υποβρύχια εν ενεργεία και ένα εν παροπλισμώ), το οποίον όμως θα ενεργοποίηση. Ο Παπανικολάου είπεν ότι η Αεροπορία, εάν απαιτηθή, θα πράξη το καθήκον της και ότι πρέπει να επιστρατευθή και η Πολιτική αεροπορία.

Ολίγον προ της λήξεως της συνεδριάσεως του Πολεμικού Συμβουλίου, ο Χανιώτης ανέφερεν ότι η ΕΛΔΥΚ ήδη βάλλεται υπό των Τούρκων και η τουρκική πολεμική αεροπορία βομβαρδίζει κατωκημένας περιοχάς. Ο Ιωαννίδης, ο οποίος κάθε τόσον έλεγε προς τον Ανδρουτσόπουλον «να σταματήση το κουβεντολόϊ και να αρχίση η δράσις», εκμεταλλευόμενος την ψυχολογίαν που εδημιούργησεν η αναφορά του Χανιώτη, ηγέρθη εκ της θέσεως του και εφώναξε:
— Σταματήστε. Έχουμε πόλεμο!
Τελικώς, το Πολεμικόν Συμβούλιον έλαβε τας εξής αποφάσεις:
— Κήρυξις γενικής επιστρατεύσεως.
— Ανάληψις δραστηρίας διπλωματικής μάχης δια την διαφώτισιν της διεθνούς κοινής γνώμης και των ξένων κυβερνήσεων, επί του απροκλήτου και αδίκου της τουρκικής επιθέσεως εις Κύπρον.
— Ανάκλησις του εν Αγκύρα Έλληνος πρεσβευτού.
— Ανάκλησις των Ελλήνων αξιωματικών απο το Στρατηγείον ΝΑΤΟ Σμύρνης και διαταγή προς τους εις τα άλλα Στρατηγεία της συμμαχίας, να ετοιμασθούν προς άμεσον αναχώρησιν και επαναπατρισμόν, ευθύς ως διαταχθούν.
— Προσφυγή στο Συμβούλιον Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η συνεδρίασις αυτή του Πολεμικού Συμβουλίου, υπήρξεν η μοναδική και άπαντα τα λεχθέντα υπό των μετασχόντων αυτής έχουν μαγνητοφωνηθή. Όταν ετελείωσεν η συνεδρίασις, απεσύρθην με τους τρεις άλλους Αρχηγούς στο γραφείο μου, όπου συσκεφθήκαμε επί του πρακτέου. Παρών ήτο και ο Κυριακόπουλος. Ελάβαμε τας εξής αποφάσεις και εδώσαμε τας δεούσας εντολάς δια την υλοποίησίν των:
α. Κύπρος: Άμυνα της Εθνικής Φρουράς όπως προβλέπεται από το σχέδιον και ολοκλήρωσις της επιστρατεύσεως.
β. Ελλάς: Στρατός: Ετοιμότης ενισχύσεως του αγώνος της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον, αναλόγως της εξελίξεως της καταστάσεως και κατόπιν διαταγής του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων.
— Άμεσος προώθησις στον Έβρον των εις Αθήνας ευρισκομένων μονάδων γαλλικών αρμάτων μάχης, ενός εισέτι τάγματος πεζικού και δύο λόχων ερπυστριοφόρων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού.
— Άμεσος στρώσις των υπό των σχεδίων προβλεπομένων ναρκοπεδίων εις περιοχήν Έβρου.
— Ενίσχυσις των νήσων του Αιγαίου κατά σειράν ευαισθησίας των και πέραν των σχεδίων, δια τεσσάρων ταγμάτων πεζικού, εξ ιλών μέσων αρμάτων, τριών πυροβολαρχιών πεδινού πυροβολικού, εβδομήκοντα αντιαεροπορικών πολυβόλων, ένδεκα χιλιάδων πεντακοσίων τυφεκίων καί των αναγκαιούντων πυρομαχικών.
— Ετοιμότης εφαρμογής της γενικής επιστρατεύσεως.
Ναυτικόν: Διασπορά του στόλου στο Αιγαίον, όπως υπό των σχεδίων προβλέπεται. Επίταξις και διάθεσις των απαιτουμένων δια τας ανάγκας θαλασσίων μεταφορών του στρατού και των άλλων κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων πλωτών μέσων.
— Συνέχισις του πλου των δύο υποβρυχίων προς Κύπρον και εξασφάλισις επαφής μετ' αυτών, δια περαιτέρω διαταγάς. — Ετοιμότης των δύο τορπιλλακάτων από της αφίξεώς των εις Άγιον Νικόλαον Κρήτης, προς απόπλουν δια Κύπρον, εφ' όσον διαταχθούν. — Ετοιμότης εφαρμογής της γενικής επιστρατεύσεως.
Αεροπορία: Διασπορά αεροσκαφών εις τα πολεμικά αεροδρόμια, υπό τα καταφύγια , αλλά με ηυξημένην ετοιμότητα δια δράσιν.
— Ολοκλήρωσις της Συγκεντρώσεως εις αεροδρόμιον Καστελίου Κρήτης της μοίρας των 24 αεροσκαφών F-84.
—Άμεσος μεταφορά εκ Σμύρνης δι' αεροσκαφών στην Ελλάδα των εκεί υπηρετούντων Ελλήνων αξιωματικών και των οικογενειών των.
— Ετοιμότης δια την υλοποίησιν της γενικής επιστρατεύσεως.
Γενικαί διαταγαί: Στενή παρακολούθησις της καταστάσεως και ετοιμότης δια την παροχήν ενισχύσεως του αγώνος της Εθνικής Φρουράς εις Κύπρον.
— Παρακολούθησις της προόδου της γενικής επιστρατεύσεως.
— Έκδοσις προειδοποιητικής διαταγής προς τους υπηρετούντας εις Στρατηγεία του ΝΑΤΟ Έλληνας αξιωματικούς, δι' ετοιμότητα ώστε κατόπιν νεωτέρας διαταγής, να αποχωρήσουν επιστρέφοντες εις Ελλάδα. - Καθιέρωσις καθημερινής από 20 Ιουλίου συσκέψεως των Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, την 9ην πρωϊνήν, στο γραφείον Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων.

ΚΩΣΤΑ «ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗ» - «ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ»

Διαβάζοντας το βιβλίο του Στρατηγού Ελ. Σταμάτη (Λοχαγού τότε στην 31 Μοίρα Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς) «Κύριοι πάτε για ύπνο!» καταλαβαίνει κανείς πόσο υπνωτισμένοι από το «Εθνικό Κέντρο» ήταν οι Επιτελείς του ΓΕΕΦ.

Ο τίτλος του βιβλίου αποδίδεται σε φράση Ταγματάρχη του Επιτελείου του ΓΕΕΦ, που ειπώθηκε το βράδυ της προηγουμένης της εισβολής (19ης προς 20η Ιουλίου) σε ανησυχούντες αξιωματικούς που είχαν αυτοβούλως κατακλείσει το κτήριο του ΓΕΕΦ για να λάβουν πληροφορίες και διαταγές, όταν τα ξένα κανάλια – ιδιαίτερα η τηλεόραση του ΒΒC - βοούσαν ότι οι Τούρκοι απέπλευσαν από Μερσίνα με πορεία προς την Κύπρο.

Σε τέτοια μακαριότητα βρισκόταν το ΓΕΕΦ την παραμονή της εισβολής. Γιατί; 

Όμως το Α/ΕΔ της Αθήνας από πού είχε αυτές τις διαβεβαιώσεις;

Διαβάζοντας το βιβλίο του «Στρατηγού της Καταστροφής» Γρηγόριου Μπονάνου (του σύγχρονου Στρατηγού Χατζηανέστη – της Μικρασίας), τότε Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, με τίτλο «Η Αλήθεια» (!), θα διαπιστώσει κανείς ότι οι Στρατηγοί μας εκείνη την εποχή αν δεν ήταν εκουσίως προδότες, τότε σίγουρα πρόδωσαν εξαιτίας της ηλιθιότητάς τους (αν και τα μεταγενέστερα γεγονότα μας κάνουν να συγκλίνουμε στην άποψη ότι μόνο ηλίθιοι δεν ήταν – απλά οι εκ των υστέρων δικαιολογίες τους ήταν τελείως ανόητες και αστήρικτες)!

Υποστηρίζει λοιπόν ο Στρατηγός ότι οι Αμερικάνοι διαβεβαίωναν συνεχώς ότι οι Τούρκοι μπλοφάρουν ή ότι κάνουν άσκηση.

Ας το δεχθούμε και ας πούμε ότι είναι όντως έτσι, τουλάχιστον τις πρώτες ώρες της εκδήλωσης της κρίσης στην Κύπρο.

Γιατί όταν πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι οι Τούρκοι ούτε μπλόφαραν, ούτε άσκηση έκαναν, οι Αρχηγοί του Επιτελείου αντί να κάνουν την δουλειά τους ως Στρατιωτικοί, αποφάσισαν να παίξουν τον ρόλο του Πολιτικού και άρχισαν έναν αγώνα προσωπικών διαβουλεύσεων απευθείας με τους Αμερικάνους και μεταφοράς των ευθυνών από τον ένα Αρχηγό Επιτελείου στον άλλο;

Το Ελληνικό Επιτελείο της Τραγωδίας: Μπονάνος, Παπανικολάου, Αραπάκης, Γαλατσάνος.

Γιατί όταν οι κατώτεροι Αξιωματικοί της πρώτης γραμμής στην Κύπρο, ζητούσαν οδηγίες και διαταγές βλέποντας τους Τούρκους να αποβιβάζονται ή να τους βομβαρδίζουν, ο μεν Αραπάκης (Α/ΓΕΝ) διέταζε τα δύο «υποβρύχια τσέπης» τα οποία ευρίσκονταν σε πορεία προς τον χώρο της εισβολής για προσβολή του αποβατικού στόλου, να αλλάξουν πορεία προς Ρόδο, ο δε Παπανικολάου (Α/ΓΕΑ), να μην απογειωθούν τελικά τα Phantoms που σχετικά πρόσφατα είχε προμηθευτεί η Ελλάδα για να πλήξουν το προγεφύρωμα;

Γιατί; 

Ο ρόλος της αποστολής και των υποβρυχίων αλλά κύρια των Phantoms θα ήταν καταλυτικός για το μέλλον των επιχειρήσεων διότι αφ’ ενός μεν τα υποβρύχια διέθεταν τέτοιο εξοπλισμό (τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες) που θα έστελναν στον πάτο της Κερυναϊκής θάλασσας, τον αποβατικό στόλο, χωρίς φόβο να εντοπιστούν από τα παλαιάς τεχνολογίας ανθυποβρυχιακά συστήματα των συνοδευτικών αντιτορπιλικών των Τούρκων, αφ’ ετέρου δε, τα αεροσκάφη μας θα ενίσχυαν το ηθικό των μαχόμενων Ελληνοκυπριακών δυνάμεων, πλήττοντας κατά κύριο λόγο την αποβατική δύναμη, αλλά και θα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά την Τουρκική αεροπορία η οποία υστερούσε ποιοτικά απέναντι στην Ελληνική και ως προς τις δυνατότητες των αεροσκαφών αλλά και ως προς την εμπειρία των πιλότων.

Η Τουρκική Αεροπορία πετούσε χωρίς αντίπαλο πάνω από την Κυπριακή γη, γιατί έτσι αποφάσισε το ΑΕΔ και το ΓΕΑ στην Αθήνα. Παρόλα ταύτα η Ελληνοκυπριακή αεράμυνα κατέρριψε αρκετά από αυτά. Στην φωτο δεξιά Εθνοφρουρός στα συντρίμμια Τουρκικού F-100

Τέλος ο Α/ΓΕΣ Γαλατσάνος δεν τόλμησε να περάσει τον Έβρο με τις Μονάδες της Θράκης του Ταξίαρχου Οικονομάκου, επικαλούμενος τον από «Βορρά κίνδυνο», που έντεχνα οι Αμερικάνοι είχαν αφήσει να διαρρεύσει μέσω Στρατιωτικών Ακολούθων του ΝΑΤΟ στην Ελληνική πλευρά.

‘Ηταν τότε, που ο μετέπειτα «καραμανλικός» Στρατηγός Αγ.Γκράτσιος, αναφώνησε το «καημένη Ελλάδα σε παραδίδουν στους Βουλγάρους!» και ο επίσης μετέπειτα «καραμανλικότερος του Καραμανλή» Στρατηγός Ντάβος, είπε τη γνωστή φράση στον Στρατηγό Παπαδάκη που ήταν έτοιμος με την Μεραρχία του να διαβεί τον Έβρο: «Που πας; ο εχθρός είναι στας Αθήνας!» (από συνέντευξη του δοτού Προέδρου της Κύπρου αμέσως μετά το Πραξικόπημα και μέχρι την μεταπολίτευση στην Ελλάδα, Νικ.Σαμψών, στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»).

Όλα αυτά τα κωμικοτραγικά έγιναν τότε και από τότε βασανίζουν και εμάς και αυτούς που τα έζησαν, είτε στην Κύπρο είτε στην Αθήνα.

Σχετικό:

1974 H Tουρκική εισβολή στη Κύπρο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: Η ΣΦΑΙΡΑ

Ήτο σφάλμα, σφάλμα ασυγχώρητον του παλαίοντος τώρα με τον θάνατον Κυβερνήτου της κατεστραμμένης «Πανόρ­μου»[1] , το ότι το πλοίον με τας τορπίλλας του και τα πυροβόλα του και τα πυρομα­χικά του προσέκρουσεν εδώ πλησίον, εις γνωστήν παραλίαν, και κατεστράφη. Η ανάκρισις και οι ναυτικοί θα καθορίσουν το ποσόν των ευθυνών αι οποίαι βαρύνουν τον κυβερνήτην, και τα λογιστήρια θα κανονίσουν το ποσόν της ζημίας. Η «Πά­νορμος», λέγουν, εστοίχισε με τας τορπίλλας της και τα πυροβόλα της δεκαπέν­τε εκατομμύρια. Ιδού λοιπόν από την μίαν σελίδα των καταστίχων του Κρά­τους μία ζημία απρόβλεπτος δεκαπέντε ολοκλήρων εκατομμυρίων. Και από την άλλην;... Αλλά ποίαν άλλην —μη έχη και όφελος η καταστροφή; Από την άλ­λην, πολύ καθ' ημάς βαρυτιμοτέρα από τα δεκαπέντε εκατομμύρια, μία σφαίρα.

Ο κυβερνήτης της «Πανόρμου», όταν εί­δε το πλοίον του βυθιζόμενον, ηυτοκτόνησε. Και όταν, αναίσθητος πλέον μετεφέρετο εις τον Πειραιά, κατώρθωσεν εις μίαν στιγμήν να ψελλίση:

—Αν το καράβι μας πνίγηκε, πρέπει εγώ να πεθάνω.

«Πρέπει εγώ να πεθάνω». Ακούτε, Κύριοι;... Ο άνθρωπος δεν ήτο, δεν εί­ναι, ούτε ναύαρχος ούτε στρατηγός. Δεν παρέλαβε κανένα στόλον και δεν διώκησε κανένα στρατόν. Δεν υπήρξε ναυμάχος, δεν υπήρξε αρχηγός στρατιάς, δεν έχασε τον στρατόν του, δεν παρέδωσε τας σημαίας του, δεν έφυγε, δεν ηχμαλωτίσθη, δεν ητιμάσθη. Νέος, είκοσι οκτώ μόλις ετών, με την σκέψιν τις οίδε που ταξιδεύουσαν την ώραν όπου το πλοίον του προσέκρουεν εις τους βράχους, έγινεν υπαίτιος συμφοράς, της οποίας πρώ­τος ησθάνθη το βάρος. Να ζήση;... Αλ­λά πως να ζήση, αφού το Κράτος τον εξεπαίδευσε, τον έκαμε ναυτικόν, του παρέδωσε ένα πλοίον, τον ωνόμασε Κυ­βερνήτην και αυτός, ως Κυβερνήτης, το έπνιξε; Και εις μίαν στιγμήν κατά την οποίαν εθόλωνε η φιλοτιμία τον νουν, ο κυβερνήτης της «Πανόρμου» εξήγαγε το περίστροφόν του και ηύτοκτόνησε...

***

Πόσον η σφαίρα αντηχεί γύρω σκληρά. Πόσων ενδόξων ανδρών της Ελλάδος δεν κατακαίει τας δάφνας; Πόσον σπιλώνει την πικράν ιστορίαν του τόπου μας η απλή και σύντομος αυτοκαταδίκη, πόσους δεν κολαφίζει γενναίους, εκδικητάς, εντολοδόχους της θείας Νεμέσεως και ήρωας της ασφάλτου! Από το εν μέρος μία δεκαετία, από το άλλο μία στιγμή. Εδώ μία καταστροφή υλικού, ούτε ένα καν θύμα, εκτός του αυτόχειρος. Και εκεί;... Άνθρωποι, όπλα, σημαίαι, στρατός, πλοία τα οποία στασιάζουν και επιπίπτουν το εν εναντίον του άλλου, στόλοι οι οποίοι περιφρονούν τους εχθρούς και μεταφέρουν επαναστάτας, υλικόν το οποίον σκορπίζεται εις εμφύλιον σπαραγμόν, αξιωματικοί των οποίων υπέγραψε η φυγή τα φύλλα πορείας και πριν γίνουν κατηγορούμενοι γίνονται δικασταί... — και όμως ούτε μία σφαίρα παρήγορος, ούτε μία ωραία στιγμή, ούτε μία χειρονομία τιμίου ανθρώπου εις το πλήθος αυτό της καταστροφής.

***

Οι ναυτοδίκαι θα εκτελέσουν μεθαύριον το καθήκον των, αν ζήση ο νεαρός Κυβερνήτης. Ημείς δεν θα σταθώμεν τότε παρά το εδώλιόν του συνήγοροι' διότι πρέπει να τιμωρούνται συμφώνως προς τους νόμους του Κράτους εκείνοι οι οποίοι αναλαμβάνουν ευθύνας και τας διαχειρίζονται ελαφρώς. Σήμερον όμως πλησιάζομεν την κλίνην του με στοργήν και θλίβομεν την χείρα του αγωνιώντος ανθρώπου:

—Όχι, κ. Πλωτάρχα, δεν πρέπει να πεθάνης, αν το καράβι σου κατεστράφη. Εις τον τόπον αυτόν όσοι εζημίωσαν το Δημόσιον, όσοι κατέστρεψαν το καράβι τους, όσοι παρέλαβαν εις τα θυλάκιά των τον στόλον, όσοι παρέλαβαν τον στρατόν και τον απέστειλαν εις νίκας κατά διαδηλωτών και εις μάχας εναντίον Ελλήνων, όσοι κατεσπατάλησαν χρήματα, υλικόν, όπλα, ανθρώπους, έγιναν στρατοδίκαι, πρωθυπουργοί, σωτήρες, επαναστάται, Αρχηγοί, Κεραυνοί. Φύλαξε την υγείαν σου, κ. Πλωτάρχα.  Αν άλλοτε κυβέρνησης, όχι την «Πάνορμον» αλλά όλον τον στόλον και έχεις πάλιν περίστροφον, κράτησε τας σφαίρας σου δια τους αντιπάλους σου. Θα είσαι ολιγώτερον φιλότιμος τότε, αλλά περισσότερον σύγχρονος Έλλην...

Αλλ' ας ζήση πρώτον ο φιλότιμος άνθρωπος.

1.Το περιστατικό συνέβη στις 12/3/28. Ο Κυβερνήτης του σκάφους πλωτάρχης Τάκης Δούκας , αυτοπυροβολήθηκε την ώρα που κατέβαινε από το σκάφος τελευταίος μαζί με τον ύπαρχο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΛΑΧΟΣ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α ΒΛΑΧΟΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΒΛΑΧΟΣ: ΟΙ κ.κ. ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ...

Α.Γ. ΜΟΥΣΚΟΣ : ΑΠΟΒΑΣΗ ΚΥΠΡΟΣ 1974

Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΔΑΦΟΣ

Σάββατο αυγινό. Ώρα 4 π.μ. Ημερομηνία 20-7-74. Μια κατάμαυρη ημέρα , που γράφτηκε με ολοφώτεινα γράμματα εις την νέαν λεωφόρον της ιστορίας της Κύπρου. Ένας ασυνήθιστος κρότος από τις οβίδες των Τουρκι­κών πολεμικών και κατόπιν βροχηδόν εναέριον ατσάλι, που έπεφτε στο χώμα της Κερυνειώτικης γης από τα Τουρκικά βομβαρδιστικά, εφανέρωναν την αρχήν του προγράμματος της Τουρκικής εισβολής.

Κρεμνίσματα, πυρκαϊές, κατακαμμένοι εθνοφρουροί από βόμβες Ναπάλμ και γενικά η ερήμωσις της περιοχής ήτο ο πρώτος απολογισμός της Τουρκι­κής θηριωδίας.

Ταυτόχρονα ουρά μεταγωγικών του εχθρού ήρχισεν να εξαπολύη εκα­τοντάδες αλεξιπτωτιστών, τόσον στην περιοχήν Μιας Μιλιάς, όσον στο Κιόνελλι και στην Αγύρταν, ήτοι λίγα μίλια έξω από τα προπύλαια της Κυ­πριακής πρωτευούσης, με σκοπόν να υπερφαλαγγίσουν τας ιδικάς μας δυνά­μεις, αλλά δεν τα κατάφεραν.


Αξίζει να σημειωθή ότι στην περιοχήν αυτήν έγιναν σφοδρότατες μάχες κατά τις οποίες ο εχθρός διωκόμενος εθερίζετο κυριολεκτικώς από τας ημετέ­ρας δυνάμεις, πράγμα που ακτινοβόλησε δια μίαν ακόμη φοράν την ακαταπό­νητον αίγλην και την δόξαν του έθνους.

Εν συνεχεία εις τας Βορείους ακτάς της νήσου έγινε η πρώτη απόπειρα της αποβάσεως του εχθρού με πολυάριθμα πολεμικά και μεταφορικά μέσα, ήτοι πλησίον του χωρίου «Άγιος Γεώργιος και των εξοχικών κέντρων -«Έξη-Μίλι» και «Κλέαρχος» χωρίς όμως να πραγματοποιηθή η απόβασις, λόγω της θυελλώδους ορμής και αυτοθυσίας των ηρωικών Ελλήνων της Μεγαλονήσου.



Εισβολή από τον αέρα.

Την ιδίαν ώραν ένα καταγανακτησμένον σήμα που δεν ήτο άλλο από το S.O.S. μεταδιδόταν και στα τέσσερα άκρα του κόσμου περί αμέσου βοηθείας και κυρίως στην ΜΑΝΑ ΠΑΤΡΙΔΑ. Πιότερον όμως κατευθυνόταν εις τον Ο.Η.Ε., εις τους κόλπους του οποίου ανήκει η Κύπρος, ως το μικρότερον κράτος της οικογενείας του, για να τον ξυπνήση να λάβη δρακόντια μέτρα. Ήτο ουσιώδης ανάγκη περί της σωτηρίας της, διότι περισφιγκόταν από θεόρατα πολεμικά κύματα, των δυνάμεων του εχθρού.

Από την άλλην μεριά κατάμαυροι καπνοί, αδηφάγες φλόγες εν μέσω σεισμικών εκρήξεων από ξηράς και θαλάσσης ανυψούντο εις τους καταγάλανους, καλοκαιριάτικους, γλαυκούς Κυπριακούς ουρανούς, για να μεταδώσουν το ασύλληπτο, αναμενόμενο, μαρτυρικό δράμα της. Το... δράμα της ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ.

Διότι δια ποιόν δικαιολογημένον λόγον, μία ξένη δύναμις των 35 εκατομ­μυρίων, που εσεβάσθηκεν την ανεξαρτησίαν της Κύπρου μαζί με την Μεγάλην Βρεττανίαν και την Ελλάδα και εγγυήθησαν δι' εγγράφου την εδαφικήν κυριαρχίαν της, ως προστάτες της ελευθερίας της, να έρχεται την τελευταίαν στιγμήν να πραγματοποιή εισβολήν εις το Κυπριακόν έδαφος;

Ενώ οι ολιγοστοί λόχοι των Κυπρίων εκρατούσαν μακρυά τον εισβολέα και δεν του επέτρεπαν να πλησίαση τας ρομαντικάς ακτάς, αι οποίαι εγέμισαν με πλεούμενα πτώματα του εχθρού, εν τούτοις κατώρθωσεν την τρίτην ημέραν της εισβολής, λόγω νέων καταυθανουσών ενισχύσεων από θαλάσσης και αέρος που μετέβαλαν τα πάντα σε καιόμενην κόλασιν, να επιτύχη την απόβασιν.

ΤΟ   ΠΡΩΤΟ   ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ ΑΡΧΙΖΕΙ

Με φλογισμένην την καρδιάν, αλλά και με στήθη σαν χάλυβα ηναγκάσθησαν να υποχωρήσουν οι ατρόμητοι φαντάροι μας, αφού αντελήφθησαν, ότι αι λιγοσταί τορπιλλάκατοί των, αι οποίαι επέπεσαν κατά του εχθρού, εβυθίσθησαν αύτανδροι, διότι δεν είχον αεροπορικήν κάλυψιν, με αποτέλεσμα μέρος των ανδρών των να φονευθούν και άλλοι να διασωθούν κολυμπώντας προς την ξηράν.

Εκτός από αυτό, τα περισσότερα όπλα των ήσαν της εποχής του πρώτου και δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και τα ελάχιστα τεθωρακισμένα ήσαν μετρίας αποδόσεως, εν συγκρίσει με τα υπερσύγχρονα όπλα του εχθρού, που έβαλλαν κατ' αυτών και από τρεις κατευθύνσεις, από ξηράς, αέρος, και θαλάσσης, χωρίς να υπάρχη ούτε ένα  αεροπλάνον ούτε ένα πολεμικόν πλοίον  να υπερφαλαγγίση τον εχθρόν, έστω και κατά μίαν κεραίαν.



Εισβολή από τη θάλασσα.

Κάπου 32 πολεμικά και μεταγωγικά πλοία μέ συνοδείαν αεροπλάνων, απεβίβασαν εις την νήσον παρά τον Άγιον Γεώργιον Κυρηνείας 300 περίπου τάνκς και 40 χιλιάδες Τουρκικόν στρατόν πλήρως εξωπλισμένον καθώς και πολυάριθμα τεθωρακισμένα αυτοκίνητα, ήτοι αυτό τούτο το υπερσύγχρονον οπλοστάσιον του Ν.Α.Τ.Ο.Και όμως αυτά τα όπλα εδίδοντο εις την Τουρκίαν υπό των Ηνωμένων Πολιτειών μόνον και μόνον δια την άμυνάν της σύμφωνα με τον Αμερικανικόν Νόμον, και όχι δια να κτυπηθή ένα άοπλο κράτος του ημίσεως εκατομμυρίου, από μίαν χώραν που απεκαλείτο προστάτης του.
Το θέμα αυτό περί της Τουρκικής εισβολής εις την νήσον προεκάλεσεν πραγματικόν σάλον στην Αμερική, όταν άνθρωποι της Γερουσίας και της Βουλής, δια τους οποίους θα αναφέρωμεν εις άλλην σελίδα, εκαταφέρθησαν δριμύτατα κατά του υπουργού εξωτερικών της Αμερικής Κίσσιγκερ, ο οποίος και θεωρείται ο μοναδικός αυτουργός του σχεδίου αυτού, και εν συνεχεία πραγματικήν κατακραυγήν κατά της κυβερνήσεως των Η. Π .Α, δια συλλαλητηρίων και ψηφισμάτων και εις τα τέσσερα άκρα του κόσμου.
Εν τω μεταξύ τα Κυπριακά στρατεύματα, παρ' όλον ότι υπεχώρησαν ολίγον, ξανασυγκεντρώθησαν και πάλιν και επί δυόμισυ μερόνυχτα η απέραντη ανδρειοσύνη των εκρατούσεν καθηλωμένον τον εχθρόν. Εφωρμούσαν κατά κύματα εναντίον των προξενώντας σ' αυτούς βαρείας απωλείας με σύνθημα: ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ Ή ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ. Πολέμαρχοι πραγματικοί, τιτανομάχοι ακατάβλητοι, που ορμούσαν μέσα στην πύρινη μάχη, για να αποτελέσουν το παράδειγμα της φυλής των και να χαρίσουν εις την ίστορίαν ολοφώτεινα γράμματα δια την παρούσαν και την μέλλουσαν γενεά των πανελλήνων.
Και η μάχη αυτή υπήρξε μια από τας ανισωτέρας αλλά και επικωτέρας, που έλαμψε και πάλιν η Ελληνική παλληκαριά και η τόλμη, γιατί τα στήθη των Ελλήνων τα ατσάλωνεν η Αλαμάνα και ο Μαχαιράς της Κύπρου.Τί έπρεπε όμως να γίνη; Δεν μπορούσε φυσικά το μαρτίνι να επιβληθή του όλμου, ούτε και η χειροβομβίδα του ατσαλένιου κανονιού στην δραματικήν περίπτωσιν κατά την οποίαν τα 300 τάνκς αναδιπλώθηκαν στην ακτήν και εξερνούσαν με τα γιγαντιαία τηλεβόλα τους μαζικήν φωτιάν, ενώ τα πολεμικά πλοία και τα πηγαινο - ερχόμενα αεροπλάνα κατά κύματα έπρατταν το ίδιον εις ένα σύνολο πραγματικής κολάσεως φωτιάς και σιδήρου.

Στο δρόμο για την Αμμόχωστο

Μη υπάρχοντος τρόπου αναχαιτίσεως του εχθρού εκτός από την οργισμένη του πόνου Κυπριώτικη κραυγή , ως και εκείνου του Έθνους , που δεν μπόρεσε δια ανεξηγήτους και πολυπλόκους λόγους να έλθη εις βοήθειαν της μαρτυρικής Μεγαλονήσου , παρά μόνον με ολίγους εθελοντάς και στρατιώτας ηναγκάσθημεν να κάνωμεν οπισθοχώρησιν. Η οπισθοχώρησις αυτή ήτο αναγκαία , μπροστά στις δικαιολογίες που αναφέραμε , αλλά και από φόβον μήπως αποδεκατισθούν στρατιώται, που εχρειάζοντο εις άλλα μετωπα.

Μαζί με την υποχώρησιν και τους νεκρούς μας φυσικά , που βρήκαν δαφνοστεφανωμένον θάνατον — και αιωνία ας παραμείνη η μνήμη των — αφήνομεν το παράδειγμα των ανά τον πεπολιτισμένον κόσμον να του πη τι είναι η αξιοπρέπεια ·του πάνω σ' αυτήν την γη και το περισσότερον γιατί ο Ο.Η.Ε., ο οποίος ιδρύθη δια να προστατεύη το κάθε κράτος από το άλλο, ανέχεται αυτήν την κατάστασιν εις βάρος των μικροτέρων λαών. Θα πρέπει να φρίξη όταν θα αναφέρωμεν εις άλλας σελίδας το τι επακολούθησεν.

Εν συνεχεία ο εχθρός προωθήθη προς την Κερύνεια, όπου επεχείρησε και άλλην απόβασιν. «Κράτα Καϋμένη Κύπρος». Πως ήτο δυνατόν να κρατηθή, εφ' όσον το ένα μελίσσι διαδεχόταν το άλλο; Ήτο ως να υπήρχεν ένα τρεχούμενο ποτάμι που ερχόταν διαρκώς από την Τουρκίαν, ενώ εμείς είχαμεν μίαν δεξαμενήν , που πλησίαζε να στερέψη. Ούτω συγκρίνεται η δική τους δύναμις με την δική μας.
Παρ' όλα ταύτα η ψυχή άντεχε ακόμη. Κάποιο κρυφό κουράγιο εκυριαρχούσε μέσα της. Ίσως κανένα ττολεμικό καράβι με τα Ελληνικά χρώματα φανή στα Κυπριακά ακρογιάλια ή κανένα ατσάλινο φτερό πετάξη πάνω από τους Κυπρίους φαντάρους, να τους φέρη τον χαιρετισμόν της μάνας. Ούτε το ένα ούτε το άλλο έφθασε  στις κρίσιμες εκείνες μέρες.....
Υπό το πρόσχημα  ότι η Κύπρος δεν θα  παρέμενεν αβοήθητη έστω  και αν κατακτηθή ολόκληρη , αναπτέρωσεν το ηθικόν των Κυπρίων και μάλιστα  εις την κατάληξιν εκείνην  ότι οι Τούρκοι εισβολείς  της Κύπρου θα βρεθούν  μια μέρα  οι ίδιοι αιχμάλωτοι. 

Η ΜΑΧΗ ΚΑΡΑΒΑ — ΛΑΠΗΘΟΥ. ΑΣ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΣΩΜΕ ΤΑΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ

Λάβα πραγματική, που δεν μπορεί να σβήση εις το πέρασμα του αιώνα. Χείμαρρος ακράτητος, που ρέει ορμητικά, για να παρασύρη τα πάντα. Του Ατλαντικού θεόρατα κύματα που θαλασσοδέρνουν το καράβι σε ένα ξαφνια­σμένο τυφώνα, θρυαλλίδα πυροδοτημένη, έτοιμη να ανάψη ενάντια στον εισβολέα της αγαπημένης πατρίδος.

Τοιαύτη υπήρξεν και η μάχη του Καραβά και της Λαπήθου κατά την σφοδρότητα και την δυναμικότητα της. 'Ητο ανάγκη να μεσουράνηση η αίγλη και η παλληκαριά της Τουρκοπατημένης Κύπρου. Και μεσουράνησε. Ο σκοπός ήτο να μεταδοθή και στα τέσσερα άκρα του κόσμου η αγανάκτησις της ψυχής της. Της ψυχής εκείνης, που τροφοδείται και αναπνέει με το όνομα της Ελλάδος. Ο Καραβάς και η Λάπηθος είναι δυο ρομαντικές γει­τονικές κωμοπόλεις, που τις χαϊδεύει' το αφρόκρεμο κύμα και τις δροσίζουν οι απέραντοι πυκνοί λεμονόκηποι, που συνορεύουν με τους πρόποδες της θρυ­λικής οροσειράς του Πενταδακτύλου.

Και όμως αυτές τις κωμοπόλεις, που απέχουν δύο μίλια η μια από την άλλη, ως και ολόκληρον την περιοχήν εκείνην, τις εφρουρούσαν μόνον με­ρικοί λόχοι Κυπρίων φαντάρων. Ενώ οι προηγούμενες μάχες είχαν κοπάσει και η σιωπή απλωνόταν παντού, οι πονηροί Τούρκοι εποφθαλμιούσαν ακόμη .

Έπρεπεν κατ' αυτούς η περιοχή εκείνη, που την σκεπάζει ένα απέραν­το στολίδι από καταπράσινη φυλλωσιά ως και μια ευωδιασμένη από ανθούς μυρωδιά, να πέση στα χέρια των αγάδων.

Τοιουτοτρόπως χωρίς δισταγμόν ήναψαν την μάχη. Μια μάχη που την αγκαλιάζει η Ιστορία και την μετατρέπει σε δόξα. Φωτιά, κόλασις παντού.

Ο ρομαντικός καταπράσινος Πενταδάκτυλος, που εκτείνεται επάνω από τις κωμοπόλεις, το αληθινό χάρμα της Κερυνειώτικης επαρχίας, που τόσο του τραγουδούσαν οι Κύπριοι τσοπάνοι, δέχεται τις βόμβες Ναπάλμ των Τουρκικών αεροπλάνων και μεταβάλλεται σ' ένα πυροτέχνημα.

Από τα βόρεια παράλια τα τουρκικά πολεμικά κανονιοβολούν συνεχώς τας θέσεις των φαντάρων, που βρίσκονται σχεδόν απέναντι των, ενώ τα τε­θωρακισμένα άρματα του εχθρού Μ48 από την ανατολικήν πεδιάδα ρίχνουν συνεχώς τα βλήματα τους εναντίον εκείνων, που προασπίζουν σπιθαμήν προς σπιθαμήν το Ιερόν έδαφος.

Πως όμως να έλθη η νίκη με τόσας καί τόσας εχθρικάς δυνάμεις, ενώ άνωθεν του υψώματος η καιομένη και καπνίζουσα γη;

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-1920

Ονομασία Κόμματος (Γερμανικά)	Ονομασία Κόμματος (Ελληνικά)	Αρχικά	Ιδεολογικός προσανατολισμός	Έδρες	%
Sozialdemokratische Partei Deutschlands	Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας	SPD	Σοσιαλδημοκρατία	102	21,70%
Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands	Ανεξάρτητο  Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας	USPD	Σοσιαλιστές της Αριστεράς	84	17,90%
Deutschnationale Volkspartei	Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα	DNVP	Συντηρητικοί Δεξιοί.	71	15,10%
Deutsche Volkspartei	Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα	DVP	Συντηρητικοί φιλελεύθεροι	65	13,90%
Zentrum	Κέντρο	Z		64	13,60%
Deutsche Demokratische Partei	Γερμανικό Δημοκρατικό Κόμμα	DDP	Αριστεροί φιλελεύθεροι	39	8,30%
Bayerische Volkspartei	Βαυαρικό Λαϊκό Κόμμα	BVP	Βαυαροί  αυτονομιστές	21	4,40%
Deutsch-Hannoversche Partei	Γερμανο-Ανννοβεριανό Κόμμα	DHP	Τοπικιστές	5
Bayerische Bauern Bund	Σύνδεσμος Βαυαρών αγροτών	BBB	Τοπικιστές	4
Kommunistische Partei Deutschlands	Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας.	KPD		4	2,10%
Total				459

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΗΤΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΗ ΕΙΡΗΝΗ    
ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑ 1920
ALBERT LEO SCHLAGETER (12 Αυγούστου 1894 -26 Μαΐου 1923.) 
ΜΕ ΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ (1930)
Η 13η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1932 (OTTO DIETRICH )
HITLER DEVANT LA REICHSWEHR(HERMANN RAUSCHNING) 
ΝΕΟΛΑΙΑ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΘΕ ΕΘΝΟΥΣ (1935)
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. (LEON DEGRELLE)
ΓΕΡΜΑΝΟ-ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΗ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ 23/8/1939
ΤΟ ΧΑΛΥΒΔΙΝΟ ΣΥΜΦΩΝΟ 
Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΩΝ 1938
ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ 1938 
Ο ΦΥΡΕΡ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ROOSEVEL ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ (28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1939)

Η ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

LUFTWAFFE ( CAJUS BEKKER)
Ο ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΣ (BLITZKRIEG)

H ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ-ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΛΗΦΦΕΝ (ΚΩΝ/ΝΟΣ ΧΗΡΛ)

1940 Ο ΜΟΛΟΤΩΦ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ Β Π.Π ΕΠΙΧΕΙΡΗΣH "ROTE KAPELLE,, (WALTER SCHELLENBERG)

Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΕΣΔΗΣ (ΡΑΙΗΜΟΝΤ ΚΑΡΤΙΕ )

1945. DAS ENDE -EPILOG (GRAF FOLKE BERNADOTTE )