PAUL JOSEF GOEBBELS: ΑΠΟ TO RHEYDT ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ (2)

 
2. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Τον Αύγουστο του 1914 οι στρατιώτες του Κάιζερ στεφανωμένοι με λουλούδια σκαρφαλώνουν πάνω στα τραίνα που θα τους οδηγήσουν στο Παρίσι. Είναι πεπεισμένοι ότι θα πραγματοποιήσουν ένα σύντομο περίπατο όπως οι πατεράδες και οι παππούδες τους σαράντα τέσσερα χρόνια πριν. Για την ώρα το Βερντέν είναι ένα απλό τοπωνύμιο και ο Μάρνης ένα μεγάλο ποτάμι. Ένας υπέρμετρος πατριωτικός ενθουσιασμός απλώνεται από το ένα άκρο της χώρας . Στα πανεπιστήμια και αυτά ακόμα τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης το μοναδικό σχεδόν θέμα συζήτησης δεν είναι άλλο από τη μορφή που θα έχει η Ευρώπη μετά τη γερμανική νίκη, που προβλέπεται να έλθει σύντομα.. Έφηβοι που μπορεί να μην έχουν τελειώσει το σχολείο αλλά έχουν προλάβει να χαράξουν με ουλές τα μάγουλα , που παραπέμπουν στο διαδεδομένο "σπορ" των ξιφομαχιών , βιάζονται να καταταγούν εθελοντές. Ο μικρός Paul Josef με δύο αδέλφια στρατιώτες δεν θέλει ν΄ αποτελέσει εξαίρεση .
Στο κέντρο στρατολογίας όπου παρουσιάζεται, τα πράγματα δεν βαδίζουν με το τρόπο που επιθυμεί. Είναι αλήθεια πως όλοι του χαμογελούν με συμπάθεια , κάποιοι τον χτυπούν φιλικά στη πλάτη , αλλά οι γιατροί που πρόκειται να τον εξετάσουν δεν βρίσκουν απαραίτητο να μπει στη ταλαιπωρία να ξεκουμπώσει, ούτε το πάνω κουμπί από το πουκάμισό του. Με ύψος μόλις 1.65 m, ένα κορμί καχεκτικό και αδύνατο και μια εμφανή αναπηρία στο πόδι δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν ανήκει στη κατηγορία των πολεμιστών, που εκείνη τη στιγμή, φαίνεται να έχει ανάγκη η Γερμανία. Βλέποντας την αντίδραση του νεαρού επιχειρούν να τον εμψυχώσουν λέγοντας ότι υπάρχουν ένα σωρό ευκαιρίες να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κοινό αγώνα.
Επιστρέφει στο σπίτι του φανερά καταβεβλημένος και για ένα ολόκληρο μερόνυχτο κλείνεται στο δωμάτιό του και κλαίει απαρηγόρητος. [1]
Στα σχολεία οι άδειες θέσεις στα θρανία πληθαίνουν καθώς όλο και περισσότεροι νέοι σπεύδουν να καταταγούν εθελοντές . Αρχίζουν να καταφτάνουν τα πρώτα γράμματα τους από τη πρώτη γραμμή του μετώπου. Είμαστε ακόμα στην αρχή, ο ενθουσιασμός βρίσκεται στο αποκορύφωμά του ακόμα και ο διμέτωπος αγώνας που τα στρατεύματα δίδουν σε Ανατολή και Δύση, δεν φαίνεται να προβληματίζει ιδιαίτερα. Μέσα από τα γράμματα τους οι έφηβοι που ο πόλεμος τους έχει κάνει πια άντρες επιμένουν στο δίκαιο του αγώνα τους ,περιγράφουν γλαφυρά τις εμπειρίες τους, προαναγγέλλουν τη νίκη . Μέσα από τη διαδικασία ενός πρωτόγνωρου τελετουργικού όπου η έδρα του δάσκαλου μετατρέπεται σε άμβωνα, οι δάσκαλοι με εμφανή τα σημάδια της συγκίνησης διαβάζουν ή καλύτερα απαγγέλλουν το περιεχόμενο των γραμμάτων αυτών μπροστά στους άλλους μαθητές προκαλώντας, όπως είναι αναμενόμενο εκρήξεις ενθουσιασμού και πατριωτικής έξαρσης.
Τα φιλαράκια του Ηubert Hompesch και Willy Zillers του έγραψαν συναρπαστικά γράμματα σαν τυφεκιοφόροι στο δυτικό μέτωπο. Ο αδελφός του Κonrad ήταν πυροβολητής και ο Hans σύντομα βρέθηκε σε γαλλική αιχμαλωσία.[2]
Στο σχολείο τα μαθήματα συνεχίζονται. Σε ένα ελεύθερο θέμα έκθεσης ιδεών ο Paul Josef διαλέγει να διαπραγματευθεί ένα θέμα που εξακολουθεί να τον πονά. "Πως μπορεί ένας μη μαχητής να βοηθήσει τη μητέρα Πατρίδα σε παρόμοιους καιρούς; "
Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κι αυτός ακόμα από τον οποίο στερούν το δικαίωμα να χύσει το αίμα του για τη τιμή του Έθνους μπορεί να είναι ακόμα χρήσιμος έστω και με ένα όχι και τόσο ηρωικό τρόπο. Με κόκκινο μελάνι ο δάσκαλος σημειώνει πάνω στο τετράδιο τη κρίση του: gut......[3]
Στα 1915 ο θάνατος χτυπά το σπίτι του Fritz Goebbels . Πεθαίνει η μικρή Elisabeth. Γύρω από το νεκρικό κρεβάτι ολόκληρη η οικογένεια γονατίζει και προσεύχεται για τη σωτήρια της ψυχής της. Συναισθηματικά φορτισμένος ο Paul Josef χαράζει λίγους στίχους στο χαρτί με το τίτλο. "Κοιμήσου μωρό κοιμήσου. ........"
Στα 1916 ο πόλεμος ,που όλοι στην αρχή περίμεναν να είναι σύντομος , εξακολουθεί να μαίνεται με μεγαλύτερη αγριότητα και τίποτα δεν μαρτυρά, ότι το τέλος του βρίσκεται κοντά. Η Γερμανία υποχρεωμένη να διεξάγει πολυμέτωπο αγώνα δίνει σκληρές μάχες και το λεγόμενο εσωτερικό μέτωπο περνά μια παρατεταμένη σκληρή δοκιμασία. ...... ..
Λέγεται ότι ο Goebbels έδειχνε μεγάλη κλίση για τον ιερατικό κλάδο ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν οι δάσκαλοι στο καθολικό σχολείο που είχαν αναλάβει τη φροντίδα της εκπαίδευσής του. Ο πνευματικός της οικογένειας ο αιδεσιμότατος Γιοχάνες Moller πιστεύει ότι θα ήταν μια θαυμάσια επιλογή . Την ίδια άποψη και διαφορετικούς λόγους, έχουν οι γονείς του. Όμως τελείως ξαφνικά ο νέος αλλάζει γνώμη Είναι άγνωστες οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώνεται αυτή η απότομη μεταστροφή [4]. Τώρα δηλώνει τη πρόθεσή του να σπουδάσει λογοτεχνία και φιλοσοφία . Οι δάσκαλοί του και η εκκλησία πίσω από αυτούς, φαίνεται να στηρίζουν τις καινούριες επιλογές του , του υπόσχονται βοήθεια , δείχνουν ζωηρό ενδιαφέρον για τη πρόοδό του . Ένας καλός Καθολικός παραμένει καλός όποιο επάγγελμα και αν ακολουθεί. ....
Στις 21 Μαρτίου 1917 στη διάρκεια της καθιερωμένης τελετής της αποφοίτησης ο Γκαίμπελς με την ιδιότητα του εκπρόσωπου των τελειοφοίτων σπουδαστών ανεβαίνει στο βήμα για να αποχαιρετίσει τους καθηγητές και τους μαθητές των μικρότερων τάξεων. Μιλά με λόγια φορτισμένα από τη συγκίνηση,παρασύρεται σε βερμπαλισμούς . Διαβεβαιώνει τους ακροατές του ότι αντιπροσωπεύουν ότι καλύτερο έχει να επιδείξει εκείνη τη στιγμή η Γερμανία και αυτή ακριβώς τη γενιά, τη δική τους γενιά , ολόκληρος ο κόσμος, ατενίζει με φόβο και θαυμασμό.
Αφιερώνει το δυνατό κομμάτι της ομιλίας του στα χρόνια που έρχονται, κάνει αναφορά για τη "συνολική αποστολή της Γερμανίας, " νοούμενη όχι μόνο σαν ένα έθνος ποιητών και διανοούμενων αλλά σαν ένα Έθνος που προορίζεται ν' αναδειχθεί σε πολιτικό και πνευματικό ηγέτη του κόσμου.[3] "Καταλήγει : ."Εσύ ιερή γη των πατέρων μας,  στάσου πανέτοιμη την ώρα της ανάγκης και του θανάτου ...  Έχουμε εμπιστοσύνη στο αιώνιο Θεό, του οποίου θέληση είναι να υπερισχύσει το δίκαιο , και στου οποίου το χέρι βρίσκεται το μέλλον ... Ο Θεός να ευλογεί την Πατρίδα μας. "
Ο ομιλητής καταχειροκροτείται και ο καθηγητής του Dr Gruber του σφίγγει το χέρι . Δεν είναι ενθουσιασμένος με το επίπεδο της ομιλίας και το δείχνει. Παρατηρεί μάλιστα πικρόχολα.
- Καλός ρήτορας δεν θα γίνεις ποτέ..... Να θυμάσαι τα λόγια μου αυτά παρακαλώ.. [5]
Έχοντας περάσει με επιτυχία τις απολυτήριες εξετάσεις του (Abitur) από τον Απρίλιο του 1917 παρακολουθεί μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Βόννης . Ακολουθώντας τις συμβουλές του πατέρα Johannes Mollen εντάσσεται στην οργάνωση των Καθολικών φοιτητών Unitas Sigfridia . Δύο μήνες αργότερα καλείται από το στρατό να παρουσιαστεί στη Rheydt για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Τοποθετείται σε μη μάχιμη θέση με την ειδικότητα του οπλίτη γραφέα.
Εν όψει του χειμερινού εξαμήνου που προβλέπεται να ξεκινήσει τη 1η Οκτωβρίου και γνωρίζοντας ότι τα 50 μάρκα το μήνα, που είναι διατεθειμένος να του στέλνει κάθε μήνα ο πατέρας του δεν είναι αρκετά, πάντα με τη καθοδήγηση του μέντορά του Johannes Mollen, υποβάλλει αίτημα οικονομικής ενίσχυσης στη Μητρόπολη της Κολωνίας, Το αίτημά του ικανοποιείται......[6]
Τον επόμενο χρόνο η αισιοδοξία επιστρέφει και πάλι στο στρατόπεδο των Κεντρικών Αυτοκρατοριών. Η συνθήκη του Μπρεστ Λιτόβσκ [7] βγάζει τη Ρωσία από τις τάξεις των εμπολέμων. Το ανατολικό μέτωπο στη πράξη διαλύεται , και με το τρόπο αυτό αποδεσμεύονται ισχυρές μονάδες οι οποίες μετακινούνται προς το Δυτικό Μέτωπο....... Ο πατέρας Mollen υπερβολικά αισιόδοξος για τα όσα υπόσχεται η μεγάλη γερμανική αντεπίθεση στο Δυτικό Μέτωπο [8]  μεθοδεύει διακριτικά  την επιστροφή του Γκαίμπελς πίσω στο πανεπιστήμιο. .....
Το Μάιο του 1918 μπαίνει στη ζωή του νεαρού φοιτητή η Anka Stalherm, μια εύπορη νεαρή κοπέλα που σπουδάζει νομική και οικονομικά. .........

 Δεν ήταν η πρώτη του κοπέλα , αλλά ήταν η η πρώτη του σπουδαία σχέση με γυναίκα. θα γράψει ο βιογράφος του Toby Thacker [9].......

Την ώρα που ο Γκαίμπελς παρακολουθεί τα μαθήματα του στο πανεπιστήμιο και απολαμβάνει τον έρωτά του με τη Anka Stalherm στο δυτικό μέτωπο , οι Γερμανοί στρατιώτες τραγουδούν μελαγχολικά το "der tod in Flandern", δέχονται στωικά στα κεφάλια τους τις βόμβες του εχθρού και οι μελλοντικοί πολιτικοί του σύντροφοι Hitler, Hess, Strasser, Göring και τόσοι άλλοι,  αγνοώντας για την ώρα ,ο ένας την ύπαρξη του άλλου, εξακολουθούν να δίνουν εφιαλτικές μάχες επιβίωσης στα μέτωπα του πολέμου.

 

Υποσημειώσεις:

[2 1]Για ένα ολόκληρο μερόνυχτο εκλαιγε γοερά σα μικρό παιδί,Για δύο ημέρες δεν ήθελε να μιλήσει σε κανένα.. Ίσως η αντίδρασή του να φανέρωνε πόσο είναι αδιανόητο , ένα αγόρι της νοημοσύνης του, να σκευτεί. ότι δεν θα το δεχόταν ο στρατός.( Roger Manvell- Heinrich Fraenkel Δρ Goebbels: Η ζωή και ο θάνατός του)
[2. 2]
[2. 3] Καθ 'όλη τη ζωή του ο Γκαίμπελς υπέφερε από αυτό που θεωρούσε στίγμα , ότι δεν ήταν σε θέση να υπηρετήσει τη χώρα του σε καιρό πολέμου. Είχε πάντοτε επίγνωση της αναπηρίας του και της φυσικής ανεπάρκειάς του." (Louis L. Snyder )
[2, 4]
[2, 5[
[2. 6]
[2. 7]
[2. 8]
[2. 9] Toby Thacker: Joseph Goebbels: Life and Death (2009)

(Επιστροφή)

 

 

Ο ΜΠΛΕ ΛΩΤΟΣ .....μία ακόμα απ' τις περιπέτειες του Τεντεν.

Ο «Μπλε Λωτός» είναι η πέμπτη περιπέτεια του Τεν Τεν -όπου στην ουσία συνεχίζεται η πλοκή της προηγούμενης ιστορίας του «Τα πούρα του Φαραώ»- και εξελίσσεται στη Κίνα στα μέσα του 1931, εν μέσω της Ιαπωνικής εισβολής στη Μαντζουρία, κάποιου από τα επεισόδια του Α’ Σινοιαπωνικού πολέμου …..Είναι μια ιστορία που μπλέκει μηχανοραφίες, κατασκόπους, εμπόρους ναρκωτικών και φυσικά τους ανεκδιήγητους δίδυμους μπάτσους Ντυπόν & Ντιπόν.

Ο «Μπλε Λωτός» χαρακτηρίστηκε σαν το πρώτο αριστούργημα του Ερζέ, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Βελγικής παράδοσης των κόμιξ κι έχει περιληφτεί στα 100 καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα απ’ τη LeMonde.

1. Ενώ λοιπόν ο ήρωας μας βρίσκεται στη Ινδία, φιλοξενούμενος στο παλάτι του Μαχαραγιά του Χαλβαμπουνταλάχ (πρωτότυπα Gaipajama), τον επισκέπτεται ένας Κινέζος, που πριν προλάβει να του μιλήσει…..

2…..τρυπιέται από ένα βελάκι εμποτισμένο με rarajaijah,το δηλητήριο της τρέλλας.....Όμως σύντροφοι παρά το δηλητήριο ο επισκέπτης καταφέρνει να τον πληροφορήσει ότι τον χρειάζονται στη Σαγκάη κι επαναλαμβάνει επίμονα τ’όνομα του Μιτσουχιράτο, ενός Ιάπωνα επιχειρηματία. Κι έτσι…..

3….. Ο Τεντεν παρέα με τον Μιλού σε λίγο καιρό βρίσκεται στη Σαγκάη, όπου τελικά συναντά τον Μιτσουχιράτο που, αλοίμονο!!, του ανακοινώνει ότι πρέπει άμεσα να γυρίσει στην Ινδία γιατί ο Μαχαραγιάς κινδυνεύει θανάσιμα.

Στις 24 Νοεμβρίου του 1932 αγαπημένοι μου σύντροφοι, ο «Μικρός εικοστός» -το απαραίτητο παιδικό ένθετο της Βελγικής εφημερίδας «Ο εικοστός αιώνας» που εργαζόταν ο Ερζέ-δημοσίευσε μια φανταστική συνέντευξη του Τεντέν, όπου ανακοίνωσε ότι θα ταξιδέψει στην Κίνα μέσω Αιγύπτου, Ινδίας, Σρι Λάνκα και Ινδοκίνας…..Αυτή η συνέντευξη ήταν ο πρόλογος του «Ο Τεντέν στην Άπω Ανατολή», που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1932 να δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα.....Το πρώτο μέρος της ιστορίας ήταν μια περιπέτεια στην Αίγυπτο, την Αραβία και την Ινδία που αργότερα εκδόθηκε σε τόμο με τίτλο «Τα πούρα του Φαραώ» και το δεύτερο μέρος ήταν μια περιπέτεια στη Κίνα, «Ο Μπλε Λωτός».

4. Κι επιβιώνοντας –είναι αλήθεια- από αρκετές απόπειρες κατά της ζωής του ο ξανθομάλλης δημοσιογράφος κι έχοντας και μια πρώτη γνωριμία με το διεφθαρμένο Αρχηγό της αστυνομίας της διεθνούς ζώνης προσπαθεί να φύγει για την Ινδία με πλοίο.....όμως μάταια!!!.....μεσοπέλαγα πέφτει θύμα απαγωγής.

5. Οι απαγωγείς του ή καλύτερα οι οικοδεσπότες του, του αποκαλύπτουν ότι ανήκουν σε μια μυστική οργάνωση που καταπολεμά το εμπόριο του οπίου και ονομάζεται «Οι Γιοί του Δράκου»…..Ο αρχηγός τους Γουανγκ Γιεν-Γκιε ενημερώνει τον ήρωα μας για το ποιόν του Μιτσουχιράτο…..Ιάπωνας κατάσκοπος και λαθρέμπορος οπίου…..και τον επιστρατεύει να τους βοηθήσει στην εξουδετέρωση του.  

περισσότερα

PAUL JOSEF GOEBBELS: ΑΠΟ TO RHEYDT ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ (1)

1. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

O Paul Josef Goebbels (29 Οκτωβρίου 1897- 1 Μαΐου1945), πρωτοβλέπει το φως του ήλιου μέσα σε ένα σχετικά άνετο μικροαστικό σπίτι , στην Odenkirchener Strasse αρ 186 της γραφικής Rheydt. Η πόλη αυτή, στα νότια του Mönchengladbach, διατηρεί για πάνω από 1000 χρόνια τη φήμη ενός ανθηρότατου κέντρου της τοπικής κλωστοϋφαντουργίας και ο πληθυσμός της, πάνω στο γύρισμα του αιώνα ξεπερνά τις 30.000 κατοίκους .
Είναι το τρίτο κατά σειρά παιδί από τα 5 συνολικά της οικογένειαςGoebbels [1] , μιας τυπικής γερμανικής οικογένειας Καθολικών .Ο πατέρας, Fritz Göbbels, γιος ράπτη από το Beckrath κερδίζει εδώ και χρόνια το ψωμί του εργαζόμενος στο εργοστάσιο υφαντουργίας του W. H. Lennartz . Με την επιμονή και την εργατικότητα του καταφέρνει από απλός ανειδίκευτος εργάτης να εξελιχθεί σε αρχιεργάτη με ότι συνεπάγεται αυτή η αξιοζήλευτη θέση στο κοινωνικό του περίγυρο. Η μητέρα, Maria Katharina το γένος Odenhausen [2] κόρη ενός σιδηρουργού με ολλανδική καταγωγή, που μιλά τα γερμανικά με ρηνανική προφορά, είναι μια σκληραγωγημένη αγρότισσα με ισχυρή προσωπικότητα , που μοιράζεται τη ζωή της ανάμεσα στο σπίτι και την εκκλησία . Βαθιά θρησκευόμενη δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για τη χριστιανική ανατροφή των παιδιών της [3]. Γύρω στην αλλαγή του αιώνα και μετά τη γέννηση του Paul Josef , η οικογένειαGoebbels, με ετήσιο εισόδημα που ξεπερνά τα 2.000 μάρκα , μετακομίζει από τη πρώτη κατοικία της Odenkirchener Strasse 186 σε μια δυόροφη μονοκατοικία στο κέντρο της πόλης στον αριθμό 140 τηςDohlener Strasse [4].



There was no front garden; its two bare windows beside the front door still overlook a monumental mason’s yard.

(David Irving: Goebbels. Mastermind of the Third Reich σελ.18)

Σε αντίθεση με τα άλλα δύο αγόρια ο μικρός Paul Josef είναι ένα μικροκαμωμένο και φιλάσθενο παιδί. Πριν συμπληρώσει το πρώτο χρόνο της ζωής του προσβάλλεται από πνευμονία και οι γιατροί δίνουν σκληρή μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή. Στα 4 χρόνια του έρχεται αντιμέτωπος με μια άλλη ακόμα σοβαρότερη δοκιμασία.

Μια ημέρα, ο Joseph τεσσάρων χρόνων, καθόταν στο καναπέ του σαλονιού , που βρίσκεται στο πρώτο όροφο του σπιτιού. Ξαφνικά άρχισε νακραυγάζει τόσο απαρηγόρητα που κλήθηκε αμέσως γιατρός για να τον εξετάσει. Έδωσε εντολή για άμεση επέμβαση . Ο Ιωσήφ υπέφερε από βρεφική παράλυση.[5]

"Για δύο χρόνια", αναφέρει ένας άλλος βιογράφος του, "ο οικογενειακός γιατρός και ένας μασέρ αγωνίστηκαν να απαλλάξουν το δεξί πόδι από τη περιοδική παράλυση.Τελικά είπαν στους απελπισμένους γονείς ότι το πόδι θα παρέμενε ατροφικό για το υπόλοιπο της ζωής, δεν θα αναπτυσσόταν κανονικά και πιθανότατα να παραμορφωνόταν .Ο Fritz και η Katharina Goebbels αρνήθηκαν να δεχθούν τη διάγνωση αυτή".[6]

Την άνοιξη του 1904 με τη συμπλήρωση των 6 του χρόνων η μητέρα του τον εγγράφει στο κοντινό Δημοτικό σχολείο(Volkisschule) της περιοχής ,που απέχει λίγα μόλις βήματα μακριά από το σπίτι τους. Αντιμετωπίζει με στωικότητατα πειράγματα των συμμαθητών και τα σκληρά τους σχόλια τους για την αναπηρία του . Κλείνεται στον εαυτό του αποφεύγει τις παρέες . Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα με τους δασκάλους ενός σχολείου όπου η αυστηρότητα και η σκληρή πειθαρχία που βασιλεύουν εκεί δεν κάνουν εξαιρέσεις σε κανένα. Οι μνήμες για τους δασκάλους του ζοφερές. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο μικρόςPaul Josef επιστρέφει στο σπίτι με τη πλάτη χαρακωμένη από τη βέργα του αυστηρού δάσκαλου.[7] Με το πέρασμα του χρόνου η κατάσταση της υγείας του μικρού Paul Josef χειροτερεύει.

 Παρά τα όσα παρηγορητικά του λένε οι γονείς και οι γιατροί ,δεν παύει να παρατηρεί με φόβο το παραμορφωμένο δεξί του πόδι . Συνειδητοποιεί ότι στο εξής, η ποιότητα της ζωή του θα είναι σημαντικά διαφορετική από εκείνη των άλλων παιδιών. Οι γιατροί συντηρούν τις ελπίδες, έστω και λιγοστές στη περίπτωση που θα επιχειρηθεί μια χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Στα 1907 , στα δέκα του χρόνια έρχεται η μεγάλη στιγμή .Στη πανεπιστημιακή κλινική της Βόννης οι γιατροί φαίνονται συγκρατημένα αισιόδοξοι και αυτό αναζωπυρώνει τις τελευταίες ελπίδες. Δυστυχώς η επέμβαση όχι μόνο δεν οδηγεί στα αναμενόμενα αποτελέσματα αλλά χειροτερεύει ακόμα περισσότερο, τη κατάσταση. Ο μικρός αντιμετωπίζει στωικά τη καινούρια δοκιμασία . Εκείνες τις δύσκολες στιγμές στο καταθλιπτικό περιβάλλον του νοσοκομείου όαση χαράς είναι τα βιβλία,που του φέρνει η θεία Χριστίνα η αδελφή της μητέρας του .Όπως θα βεβαιώσει ο βιογράφος του Irving "με το διάβασμα ανακάλυψε ένα κόσμο καμωμένο από σιωπηλούς φίλους που δεν μπορούν να τον ειρωνευτούν ούτε να τον ταπεινώσουν." [8] Πολύ συχνά κλείνεται στον εαυτό του. Μοιάζει απόμακρος βυθισμένος σ΄ ένα κόσμο φανταστικό ανάμεσα σε βιβλία και παρτιτούρες .
Όσο περνά ο καιρός αντί να καλυτερεύσουν, τα πράγματα, δυστυχώς χειροτερεύουν και η δυσμορφία του ποδιού εξελίσσεται. To ένα του πόδι είναι περισσότερο λεπτό και κατά 3,5 εκατοστά πιο κοντό από το άλλο. [9] Για να καλυφθεί τουλάχιστον εξωτερικά η διαφορά μήκους στα δύο πόδια, ο μικρός Paul Josef υποχρεώνεται να φορά ένα ειδικό μεταλλικό στήριγμα κατάλληλα προσαρμοσμένο στο ένα από τα ορθοπεδικά παπούτσια του.

Με δείκτη ευφυΐας πολύ πιο πάνω από το κανονικό , φανερώνει από την αρχή τη κλίση του για το χώρο των γραμμάτων. Στο σχολείο συντηρεί τη φήμη ενός μαθητή που θέλει να κρατά σταθερά τα πρωτεία της υπεροχής του. Προσπαθεί να καταδείξει πρώτα στον εαυτό του και μετά σ΄ όλους τους άλλους , καθηγητές και μαθητές, ότι η υπεροχή του πνεύματος μπορεί να εξαφανίσει ή έστω να επισκιάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την όποια φυσική του αδυναμία.[10]
Το Πάσχα του 1908 πηγαίνει στο Γυμνάσιο της Augusta Strasse. Η φήμη του προηγείται. Τον αποκαλούν με ειρωνική διάθεση "παντογνώστη" αλλά τον κρατούν σε απόσταση.
Στα 1909 αποκτά το πρώτο του πιάνο. Για το πατέρα του, η αγορά ενός πιάνου έστω και από δεύτερο χέρι , θεωρείται ένδειξη της κοινωνικής του καταξίωσης .Για το μικρό Paul Josef είναι ένα ακόμαμέσο φυγής ,από ένα κόσμο που αρνείται να το καταλάβει.
Τα δύο αδέλφια του , Χανς και Κόνραντ , θυμούνται τον "μικρό" να κλείνεται στη σοφίτα του σπιτιού και να περνά ώρες ολόκληρες διαβάζοντας κιτρινισμένα βιβλία , παμπάλαιες εγκυκλοπαίδειες. Η μικρότερη αδελφή του Μαρία θυμάται τις ανησυχίες των γονέων της για το μέλλον του μικρού ανάπηρου [12] .

Μέσα από ένα ζεστό και ασφαλές περιβάλλον από το οποίο η αγάπη και η φροντίδα ιδιαίτερα της μητέρας , περισσεύει [13], ο Paul Josef παρατηρεί με πνεύμα κριτικό τον κόσμο που τον περιβάλλει. Θεωρεί το πατέρα του ένα προλετάριο με σκληρό κολάρο, αυταρχικό και ολιγαρκή , που χαρακτηρίζει αρετή τη σπαρτιατική λιτότητα. Αντίθετα απέναντι στη μητέρα του δείχνει μεγάλη αδυναμία η οποία με τη σειρά της την ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο. Με τα δύο αγόρια να εγκαταλείπουν νωρίς τις σπουδές τους , όλες οι ελπίδες των γονιών επικεντρώνονται στο μικρό ανάπηρο .

Ιδιοφυής και πολυμήχανος ο μικρός Paul Josef αναζητά πάντα τη διάκριση και την αποδοχή. Χαμογελά όταν τον αποκαλούν Ulex γιατί το υποκοριστικό παραπέμπει στο πολυμήχανο Έλληνα Οδυσσέα .

Υποσημειώσεις:

[1. 1] Τα άλλα αδέλφια ήσαν ο Hans (1893-1947), ο Konrad (1895-1949), η Elisabeth (1901-1915) και η Maria (που γεννήθηκε στα 1910 γνωστή και σαν Maria Kimmich). Σύμφωνα με τη ληξιαρχική πράξη γέννησης η γραφή του επιθέτου ήταν Göbbels, αλλά ο Paul Josef σχεδόν πάντα προτιμούσε να υπογράφει σαν Goebbels.

[1. 2] Κόρη του Michel Odenhausen και της Joanna Maria Odenhausen. Παντρεύτηκε το Fritz Goebbels στα 1892

[1. 3]

[1. 4] Από κάποια παραξενιά της τύχης το σπίτι των Goebbels ήταν από τα λίγα σπίτια της πόλης που δε χτυπήθηκαν  από τις βόμβες του εχθρού στη διάρκεια του Β.Παγκοσμίου πολέμου . Σήμερα παραμένει σχεδόν όπως ήταν  , τουλάχιστον εξωτερικά και διατηρείται από τους ιδιοκτήτες του σε πολύ καλή κατάσταση. Μόνο ο αριθμός του δρόμου έχει αλλάξει και από 140 έχει γίνει 156.
[1.  5] Roger Manvell and  Heinrich Fraenkel: Dr. Goebbels: His Life and Death
[1.  6]
[1. 7] O βιογράφος του Ralf Georg Reuth γράφει σχετικά: Τα άλλα παιδιά δεν τον αγαπούσαν γιατί δεν μοιραζόταν μαζί τους τις σκέψεις του και παρέμεινε απόμακρος. Oi καθηγητές τον αντιπαθούσαν γιατί ήταν ισχυρογνώμων ...... Γενικά δεν έχει καλές αναμνήσεις από εκείνη τη περίοδο.Οι δάσκαλοι περιστασιακά το χτυπούσαν όταν αμελούσε να κάνει τις εργασίες του στο σπίτι ή όταν τους προκαλούσε.Περιγράφει ένα από τους δασκάλους σαν ένα κακοποιό, ένα κάθαρμα που έκανε κατάχρηση εξουσίας πάνω σε μας τα παιδιά" ενώ ένας άλλος "ξέρασε κάθε είδους γελοίες ανοησίες ". Ralf Georg Reuth :Joseph Goebbels (1993),

[1.  8] David Ιrving Goebbels. Mastermind of the Third Reich σελ 20
[1.  9]
[1.10]
[1.11]

[1.12] Giuseppe Mayda : Γκαίμπελς .Ο προπαγανδιστής του Εθνικοσοσιαλισμού. Περιοδικό Ιστορία Αρ Τεύχους 32 Φεβρουάριος 1971.

(Επιστροφή)

 

 

 

PAUL JOSEF GOEBBELS: ΑΠΟ TO RHEYDT ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ

                          

1. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

2. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

3. ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

4. Ο ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ.

5. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ

6.

7. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ "ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ" ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

8. Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΒΑΜΒΕΡΓΗ

9. ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ Α.ΧΙΤΛΕΡ

10. ΓΚΑΟΥΛΑΪΤΕΡ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

11. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 7ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1928

12. ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935,(12)

12. Τελικά  "πολύ κακό για το τίποτα".
Ο τραυματισμός του Παναγιωτάκου σε συνδυασμό με τη 15νθήμερη αναρρωτική άδεια που του χορηγείται , είναι μια βολική δικαιολογία  για την άμεση  αντικατάστασή του,  όπως απαιτεί με επιμονή  ο Κονδύλης. Διάδοχός του , στη Διοίκηση του Α Σώματος Στρατού   διορίζεται  όπως είδαμε ,ο   Αλέξανδρος Παπάγος μέχρι τότε  Διοικητής του Γ  Σώματος Στρατού. Τη κενή θέση που αφήνει πίσω του, καταλαμβάνει ο  υποστράτηγος Ζέππος.
Ο Παπάγος γνωρίζει πολύ καλά τι θέλει και πως θα το επιτύχει. Οι πρώτες διαταγές του που εκδίδονται τις πρώτες ώρες της 10ης Σεπτεμβρίου , αυστηρές και κατηγορηματικές , γίνονται δεκτές μάλλον με ανακούφιση  από τους υφισταμένους του. Μία- μία οι μονάδες, που είχαν πάρει τους δρόμους, υπακούοντας στις διαταγές του Παναγιωτάκου, τώρα, υπακούοντας το ίδιο πιστά στις  διαταγές Παπάγου,  παίρνουν συντεταγμένα το δρόμο της επιστροφής. Η ηρεμία και η τάξη επιστρέφουν και πάλι στους δρόμους της πολύπαθης πρωτεύουσας.

 Με δεδομένη την απόφαση του Τσαλδάρη να ταχθεί υπέρ της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας,  τα πολιτικά πράγματα μπαίνουν στη τελική ευθεία, ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν. Την επόμενη, ημέρα Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου,  ο Πρωθυπουργός, παρά το φορτωμένο του πρόγραμμα,  βρίσκει το χρόνο να επισκεφτεί πρώτα το πολιτικό Παναγιωτάκο, στον Ευαγγελισμό και στη συνέχεια τον στρατιωτικό αδελφό του, στο σπίτι του ,στο Παλαιό Φάληρο. Εκεί αντιλαμβάνεται ότι ο στρατηγός , ενημερωμένος  απόλυτα για τις τελευταίες εξελίξεις, δεν δείχνει τη παραμικρή  διάθεση "συνεργασίας", επιπλέον  απορρίπτει κατηγορηματικά  κάθε ιδέα να απομακρυνθεί από  τη διοίκηση του Α Σώματος Στρατού. Τα τραύματά του είναι ελαφρά, δεν μπορούν να  σταθούν εμπόδιο στην άσκηση των υπηρεσιακών του καθηκόντων   και η δεκαπενθήμερη άδεια που βιάστηκαν να του δώσουν κρίνεται μάλλον υπερβολική.   Δέχεται με επιφυλάξεις  την αντικατάστασή του από το Παπάγο, μια λύση την οποία κρίνει   λύση  με ολότελα προσωρινό χαρακτήρα και δηλώνει κατηγορηματικά ότι αμέσως  μετά τη λήξη της αναρρωτικής του άδειας ,  θα επιστρέψει  στη θέση του  ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι, ο Κονδύλης .

Ο Τσαλδάρης από τη πλευρά του δεν θέλει να αφήσει το στρατηγό να ζει με τις ψευδαισθήσεις του και επιχειρεί με τρόπο κομψό, να τον προϊδεάσει για τα όσα πρόκειται ν' ακολουθήσουν . Μια υπόθεση εργασίας παίρνει σχήμα και μορφή.  Από τη στιγμή που η Κυβέρνηση θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να οδηγηθεί σε άλλου είδους αποφάσεις ο στρατηγός θα δεχόταν να τη διευκολύνει; Τι σημαίνει πρακτικά;  : " Θα δεχόταν ο στρατηγός να ανταλλάξει τη διοίκηση του Α Σώματος Στρατού με μια άλλη σημαντική θέση όπως είναι σαν παράδειγμα, η   Γενική Επιθεώρηση  της Α Στρατιωτικής Περιφέρειας ; Ο Παναγιωτάκος απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε σκέψη που μπορεί να οδηγήσει σε  παρόμοιο  συμβιβασμό. Ο Πρωθυπουργός κάνει μισό βήμα πίσω και δεσμεύεται να εξετάσει και πάλι το πρόβλημα.  Ο πολιτικός ζητά πίστωση χρόνου για να  επεξεργαστεί και να παρουσιάσει τη πιο κατάλληλη λύση και ο  στρατιωτικός δέχεται να τη προσφέρει, αποδεχόμενος τη παράταση της αναρρωτικής του άδειας από 15 ημέρες, όπως ήταν αρχικά σε δύο μήνες .Το θέμα δεν μπορεί να μείνει κρυφό Οι εφημερίδες αναγγέλλουν  το γεγονός.

Ο κ. Παναγιωτάκος εμμένων πάντοτε εις την άποψιν ότι δια την ενίσχυσιν της εννοίας της πειθαρχίας εις το στράτευμα. πρέπει να διατηρήση την διοίκησιν του Α Σώματος Στρατού απεδέχθη εν τούτοις προς διευκόλυνσιν του κ.Πρωθυπουργού, όπως του δοθή παράτασις μέχρι δύο μηνών της εις ην διατελεί αναρρωτικής αδείας του κ. Παπάγου θεωρουμένου ως προσωρινού αναπληρωτού.[1]

Στο μεταξύ το ήδη φορτισμένο  πολιτικό κλίμα, με την οριστική απόφαση του Τσαλδάρη πάνω στο πολιτειακό, φορτίζεται περισσότερο. Η αντιπολίτευση μοιάζει διχασμένη. Ένα σημαντικό μέρος της δηλώνει τη συμμετοχή της στο δημοψήφισμα , ένα άλλο μέρος τάσσεται υπέρ της αποχής όλοι όμως πιέζουν το Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλάβει πρωτοβουλίες.Στο συμπολιτευόμενο και αντιπολιτευόμενο τύπο, η μάχη παίρνει δραματικούς τόνους. Άγνωστα στοιχεία και γαργαλιστικές λεπτομέρειες έρχονται στο φως. Η "ανατρεπτική" και "προδοτική" δράση του Περικλή Ράλλη περνά στα πρωτοσέλιδα . Ο τέως υπουργός των Εσωτερικών κατηγορείται ευθέως ότι με χαλκευμένα στοιχεία  κατάφερε να εξαπατήσει τόσο το  Πρωθυπουργό  όσο και το Παναγιωτάκο, τον οποίο είχε καταστήσει άβουλο όργανό του. Έκπληκτος για τα όσα του καταλογίζει μερίδα του τύπου ο στρατηγός αντιδρά με ετοιμότητα. Σε επιστολή του προς τον Ευστρατίου, Διευθυντή της εφημερίδας Ελληνικόν Μέλλον γράφει ανάμεσα στα άλλα....

Σας συγχαίρω δια την τόσον θορυβώδη φιλαλήθειάν σας με την οποίαν εσπεύσατε να διαφωτίσετε το Ελληνικόν Κοινόν. Τοιούτου είδους είδους ανακρίβειαι, αναγραφόμεναι εις τας εφημερίδας και δια πρόσωπα γνωστά στην Κοινήν Γνώμην , αν δεν προκαλούν την αγανάκτησιν, προκαλούν όμως την αηδίαν.....[2]

Με τη σειρά του αντεπιτίθεται και ο Περικλής Ράλλης. Κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να καταρρίψει τις κατηγορίες , διαψεύδει τα πάντα και απειλεί με μηνύσεις.

Υφίσταμαι από τινος καιρού από των στηλών ωρισμένων εφημερίδων δημοσιογραφικήν επίθεσιν της οποίας αδυνατώ να συλλάβω τους σκοπούς και η οποία, κατ εμέ , υπερβαίνει παν όριον της επιβαλλομένης ευπρεπείας, τοσούτω μάλλον καθ' όσον αι διευθύνσεις των εν λόγω εφημερίδων οχυρούνται όπισθεν της βουλευτικής ασυλίας.........Ουδέποτε εκάλεσα εις το υπουργείον των Εσωτερικών και δη κατά το απόγευμα της παρελθούσης Δευτέρας , εκπροσώπους των εργατικών τάξεων , ουδέ έσχον μετ' αυτών οιονδήποτε διάλογον. Ουδέποτε υπέδειξα εις στρατιωτικόν παράγοντα να διενεργήση συλλήψεις άλλων παραγόντων. Ουδέποτε εκάλεσα αστυνομικόν , εις τον οποίον να εισηγηθώ άλλο τι , πλην της τηρήσεως της τάξεως. Ουδέποτε απηύθυνα εγκύκλιον εις τους νοομάρχας ή εις άλλην αρχήν δια να κατευθύνω τας ενεργείας των προς αναβολήν του Δημοψηφίσματος . Και αν υπάρχη τοιούτον έγγραφον , αποτελεί υποχρέωσιν τιμής η δημοσίευσίς του. Επί των δυσφημήσεων αυτών δεν πρόκειται να επανέλθω παρά μόνον εφ' όσον εξ υπευθύνου πηγής αποδοθή και η ελαχίστη αιτίασις , ότι ο τέως υπουργός των Εσωτερικών δεν εξετέλεσε το καθήκον του πιστώς και εντός της χαραχθείσης υπό του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως πολιτικής. Θα ήτο ευτύχημα αν και άλλοι ευρίσκοντο εις θέσιν να προβούν εις παρομοίαν δήλωσιν.[3]

Το θέμα της "άδικης" απομάκρυνσης Παναγιωτάκου καθώς και η ανάγκη αποκατάστασης της τιμής και της υπόληψής του δημιουργεί καινούργιους κλυδωνισμούς και αναζωπυρώνει τις αντιστάσεις των οπαδών της Δημοκρατίας . Για μια ακόμα φορά ο Τσαλδάρης δέχεται ισχυρές πιέσεις από μερίδα βουλευτών του να διακόψει τη συνεργασία με το Κονδύλη..... Η ένταση περνά στους Λάκωνες ψηφοφόρους οι οποίοι με ψηφίσματα κινητοποιούνται υπέρ του Παναγιωτάκου. Μια εκδήλωση συμπαράστασης προαναγγέλλεται από τους Λάκωνες του Πειραιά στο Δημοτικό θέατρο της πόλης. Η πρωτοβουλία αυτή γεννά καινούρια προβλήματα. Από το περασμένο Σάββατο η πόλη ζει στους ρυθμούς των των έκτακτων αστυνομικών μέτρων που έχει λάβει το Υπουργείο των Εσωτερικών. Οι διαδηλώσεις πολιτών απαγορεύονται δια ροπάλου . Για να μη βρεθούν λοιπόν αντιμέτωποι για μια ακόμη φορά στους δρόμους αστυνομικοί και πολίτες, επιλέγεται μια μέση και μάλλον ανώδυνη λύση. Τα αστυνομικά μέτρα παραμένουν σε ισχύ αλλά η αστυνομία, ύστερα από άνωθεν συστάσεις, παραχωρεί στους διοργανωτές της εκδήλωσης κατ΄εξαίρεση, τη σχετική άδεια. Και μέσα σ αυτή τη καλή χαρά, μπαίνει στην Αθήνα ένα τραίνο κατάφορτο με στρατιώτες . Μεταφέρει άνδρες των συνταγμάτων Τρίπολης και Ναυπλίου . Πιθανότατα αποτελούν το προπομπό της δύναμης που ο Παναγιωτάκος είχε καλέσει στη Πρωτεύουσα, δύο εικοσιτετράωρα πριν , για να σώσουν τη Δημοκρατία που κινδύνευε....... Το Υπουργείο των Στρατιωτικών αντιδρά με ετοιμότητα και επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή η μετακίνηση των μονάδων ήταν προγραμματισμένη από καιρό και ο προορισμός τους δεν ήταν η Πρωτεύουσα αλλά τα βόρεια σύνορα, όπου όφειλαν να αντικαταστήσουν τους απολυόμενους συναδέλφους τους της κλάσης 1934...

Τη Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου πραγματοποιείται δίχως ιδιαίτερα προβλήματα η μεγάλη συγκέντρωση των Λακώνων στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά. Τα στρατεύματα που είχαν  φτάσει από τη Πελοπόννησο στη Πρωτεύουσα , ύστερα από μια σύντομη παραμονή στο Ρουφ, ξαναφορτώνονται στα τραίνα με προορισμό τα βόρεια σύνορα. Ο Παναγιωτάκος εξακολουθεί να αρνείται κάθε ιδέα για μετακίνησή του σε μια από τις τρεις Γενικές Επιθεωρήσεις με το αιτιολογικό ότι δεν θέλει να αδικήσει συνάδελφό του στερώντας του τη θέση . Ο Κονδύλης , για να τον απαλλάξει από τις όποιες ενοχές προσφέρεται να δημιουργήσει για χάρη του, μια καινούρια Γενική Επιθεώρηση , κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του . O Παναγιωτάκος ύστερα μάλιστα από τη λαϊκή συμπαράσταση που εκδηλώθηκε προς το πρόσωπό του δεν κάνει ούτε ένα βήμα πίσω ,επιμένει στην αξίωσή του και ενημερώνει εγγράφως το Πρωθυπουργό. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι μια δεύτερη μετακίνηση Παπάγου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα αναπόφευκτα θα δημιουργήσει αναστατώσεις με απρόβλεπτες ίσως συνέπειες. Εκτός εάν . .. Η ιδέα να ορκιστεί ο Παπάγος υφυπουργός Στρατιωτικών μόνο και μόνο για να αδειάσει η θέση , που τόσο επιθυμεί ο Παναγιωτάκος, δεν βρίσκει υποστηρικτές πέρα από τον εισηγητή της........
Στο μεταξύ ο Πρωθυπουργός Τσαλδάρης ύστερα από σχετικές διαβουλεύσεις ξεπερνά τους ύφαλους των εσωκομματικών αντιδράσεων και ανακοινώνει την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Θα λάβει χώρα τη τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, στις 27 του μηνός. .....
Στο υπουργείο των Εσωτερικών, ο Σαγιάς αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα. Στα πλαίσια της ομαλής πορείας προς το δημοψήφισμα , αναζητά τρόπο να μειώσει στο ελάχιστο τις όποιες πολιτικές αντιστάσεις της αντιπολίτευσης και ξεκινά από το Ριζοσπάστη το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚΕ . Αρπάζεται από μια ανώνυμη επιστολή κάποιου που με την υπογραφή "αξιωματικός" καταγγέλλει στην εφημερίδα ένα επικείμενο φιλοβασιλικό πραξικόπημα υπό τη καθοδήγηση των Κονδύλη και Ρέππα . Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ριζοσπάστης μιλά για σχεδιαζόμενο πραξικόπημα ούτε και η μοναδική εφημερίδα που αναφέρεται στο θέμα αυτό εκείνο το Σεπτέμβρη του 1935. Παρ όλα αυτά , ο υπουργός αποφασίζει , κάνοντας χρήση των εξουσιών που πηγάζουν από τη ΚΗ συντακτική πράξη να απαγορεύσει τη κυκλοφορία της εφημερίδας για 2 μήνες. Δικαιολογεί την απόφαση με το σκεπτικό ότι τέτοιου είδους ανακριβείς ειδήσεις μπορούν να προκαλέσουν στο λαό εμφύλιο σπαραγμό.

Υπάρχει μια ακόμα εκκρεμότητα.

Τα όσα τραγικά συνέβησαν στο Ναό της Δημοκρατίας δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα . Ο άμεσος κολασμός των πράξεων και η υποδειγματική τιμωρία των ενόχων  είναι ηθικό καθήκον της Κυβέρνησης και η Δικαιοσύνη επιλαμβάνεται του θέματος με πρωτοφανή, αν όχι ευαισθησία , τουλάχιστον ταχύτητα.

Η αρχή γίνεται με το Λουκίδη. Η κράτηση του μετατρέπεται σε σύλληψη, το ίδιο βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου και η κατηγορία που του αποδίδεται είναι βαριά: Απόπειρα δολοφονίας αξιωματικού ,ανωτάτου μάλιστα βαθμού. Η ποινή που προβλέπεται είναι εξοντωτική, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εκτέλεση. Στη θέση του, . στη διοίκηση του Λόχου του Υπουργείου, τοποθετείται ο Υπολοχαγός Καλλιγέρης υπασπιστής μέχρι τότε του Υποστράτηγου Πρωτοσύγγελου. Η φύλαξη της Βουλής περνά στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Εσωτερικών και ο λόχος της Φρουράς καλείται να παραχωρήσει τη θέση του σε αστυνομική δύναμη και να αποσυρθεί. Ο Μαυρομμάτης, πρωταγωνιστής του επεισοδίου με το Δαβάκη , τίθεται διακριτικά στη διάθεση του Υπουργείου μέχρι να συνταχτεί το πόρισμα μιας εξεταστικής επιτροπής η προεδρία της οποίας έχει ανατεθεί στο Τσολάκογλου [ ]. Καινούριος Προσωπάρχης του Υπουργείου τοποθετείται  ο αντισυνταγματάρχης Πεζικού Σωτηριάδης. Ο Δαβάκης δεν έχει την υπομονή να περιμένει το πόρισμα Τσολάκογλου και υπογράφει εν θερμώ μια αίτηση αποστρατείας. Δεν του είναι αρκετό. Νοιώθει ταπεινωμένος . Το πληγωμένο του φιλότιμο ζητά ικανοποίηση και ο ίδιος προσανατολίζεται στο ενδεχόμενο να καλέσει το Μαυρομμάτη σε μονομαχία . Και ένας άλλος αξιωματικός , ο υπασπιστής του προτύπου Τάγματος Ευζώνων λοχαγός Λάβας που είχε "εκτεθεί" ίσως περισσότερο από ότι επέτρεπε εκείνη τη νύχτα , επιχειρεί να αποφύγει τα χειρότερα και ζητά να τεθεί σε διαθεσιμότητα .Στις 11 Σεπτεμβρίου μιμείται το παράδειγμά του ο ταγματάρχης Κατσαρός. Το δρόμο της παραίτησης επιλέγει άλλος ένας από τους "χαμένους" εκείνης της νύχτας, ο ταγματάρχης Αθαν. Πέππας . Το αίτημά του απορρίπτεται και ο ίδιος αναβαθμίζεται στη θέση του υποδιοικητή στο Προτύπου Τάγματος Ευζώνων .[ ]

Θυμόμαστε ότι ο Κετσέας, ύστερα από διαταγή Παναγιωτάκου είχε διαταχθεί να αναλάβει τη Διοίκηση του συγκροτηθέντος μικτού αποσπάσματος και είχε ενεργό ρόλο στα γεγονότα της 9 Σεπτεμβρίου. Με επείγουσα διαταγή υπουργείου μετατίθεται αμέσως από το 1ο Σύνταγμα σε μια νεκρή θέση της επιθεώρησης πεζικού.. Την ίδια τύχη έχει και ο Ταβουλάρης . Στο μεταξύ στα συντάγματα που ενεπλάκησαν στα γεγονότα της Δευτέρας οι ανακρίσεις οδηγούν σε κάποιες λιγότερο ή περισσότερο ανώδυνες μεταβολές και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν απουσιάζει ο υποκειμενικός χαρακτήρας.
Στο 34ο Σύνταγμα , σα παράδειγμα, δύο αξιωματικοί ,οι λοχαγοί Βιζάς και Χρηστέας απαλλάσσονται από τα καθήκοντά τους και ο Λάβδας αιτιολογεί λακωνικά τους λόγους που τον οδήγησαν στη λήψη εκείνων των διοικητικών μέτρων .
Ο πρώτος κατηγορείται για παράλειψη καθήκοντος, μια που δεν είχε αναφέρει όπως είχε υποχρέωση τη μετακίνηση του τμήματος στου Μακρυγιάννη και ο δεύτερος για τυπικούς υπηρεσιακούς λόγους.
Ενόχους αναζητά και ο υπουργός Αεροπορίας Νικολαϊδης . Δίχως ιδιαίτερο ζήλο, είναι αλήθεια , προσπαθεί να ρίξει φως στα γεγονότα της λεωφόρου Συγγρού και αναζητά τους πρωτεργάτες σμηνίτες.

Τα γεγονότα της 9 Σεπτεμβρίου με τον ένα τρόπο τσαλακώνουν τη καριέρα μιας σαρανταριάς αξιωματικών οι οποίοι , σε τελική ανάλυση ,δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να υπακούσουν τις διαταγές των ανωτέρων τους.Οι περισσότεροι από αυτούς  προσανατολίζονται στη λύση των παραιτήσεων. Από τη μεριά του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπενθυμίζει ότι οι ομαδικές παραιτήσεις, αντιμετωπίζονται σα στάση και κατά συνέπεια αποτελούν σοβαρό αδίκημα.

Ένα καινούριο θέμα προκύπτει ύστερα από όλα αυτά . Ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο τελικά να δικάσει το Λουκίδη και όσους ενδεχόμενα έχουν συνεργαστεί μαζί του; Το άρθρο100 του Συντάγματος του 1927 είναι βέβαια ξεκάθαρο .

Υπό των ορκωτών δικαστηρίων δικάζονται τα κακουργήματα , τα πολιτικά εγκλήματα , ως και τα του τύπου , οσάκις ταύτα δεν αφορώσι τον ιδιωτικόν βίον, εκτός των κατά των δικαστικών υπαλλήλων από του βαθμού του ειρηνοδίκου και άνω αδικημάτων του τύπου, δικαζομένων πάντοτε υπό των ορκωτών δικαστηρίων , εις την αρμοδιότητα των οποίων δύνανται δια νόμου να υπαχθούν και άλλα αδικήματα .Κακουργήματα υπαχθέντα δι' ειδικών νόμων εις την αρμοδιότητα των Εφετείων θέλουν εξακολουθήσει δικαζόμενα υπό των δικαστηρίων τούτων , εφ'όσον νόμος δεν ήθελεν επαναφέρει ταύτα υπό την αρμοδιότητα των ορκωτών δικαστηρίων. Τα περί Στρατοδικείων, Ναυτοδικείων και Δικαστηρίων λειών κανονίζονται δι ειδικών νόμων , οίτινες όμως δεν δύνανται να υπαγάγουν εις την αρμοδιότητα των Στρατοδικείων , και Ναυτοδικείων αδικήματα διαπραττόμενα υπό στρατιωτικών και στρεφόμενα κατά της ζωής , υγείας, τιμής , αγνείας και σωματικής ακεραιότητος των ιδιωτών ή εν γένει κατά του προσώπου αυτών ή αφορώντα εις φθοράν ή βλάβην της περιουσίας των. Ουδέποτε ιδιώται δύνανται να υπαχθώσιν εις την αρμοδιότητα Στρατοδικείων και Ναυτοδικείων. (Ερμηνευτική δήλωσις επί του άρθρου 100"Η έννοια της 3ης παραγράφου του άρθρου 100 είναι ότι δεν περιλαμβάνονται εις αυτήν τα αδικήματα στρατιωτικώνκατά πολιτών , τα οποία εγένοντοκατά την εκτέλεσιν στρατιωτικής εντολής.") Ειδικός νόμος δύναται να κανονίση τα των ειδικών δικαστηρίων παίδων.......
Υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια. Το άρθρο 100 του Συντάγματος έχει καταργηθεί με συντακτική πράξη της Κυβέρνησης.

Για το Κονδύλη τα πράγματα μοιάζουν ξεκάθαρα. Οι κατηγορούμενοι στρατιωτικοί πρέπει να ανακρίνονται από στρατιωτικούς και να δικάζονται από  Στρατοδικεία. Ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης Βοζίκης όμως, έχει αντίθετη γνώμη. Προσπαθεί να πείσει το Πρωθυπουργό πως στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρώτο λόγο τον έχουν τα πολιτικά δικαστήρια. Τα αδικήματα έχουν τελεστεί στο χώρο της Βουλής και το μέγαρο της Βουλής σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί στρατιωτικός χώρος επειδή κάποιος είχε την έμπνευση να αναθέσει τη φύλαξη και προστασία του σε ένα μόνιμα στρατωνισμένο λόχο του υπουργείου στρατιωτικών. Αντίθετα. Από νομικής άποψης η Βουλή βρίσκεται κάτω από τη δικαιοδοσία του Πρόεδρου της Βουλής. Επιπλέον σύμφωνα με τις πρώτες καταθέσεις, τα δύο αδέλφια ,ο πολιτικός και ο στρατιωτικός δεν δέχθηκαν επίθεση μόνο από τους στρατιωτικούς αλλά και από πολίτες. Αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο τα πράγματα στο στρατοδικείο θα πάρουν δυσάρεστη τροπή και θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Κατά την άποψή του Βοζίκη το πρώτο λόγο έχουν τα τακτικά δικαστήρια. Μόνο στη περίπτωση που δεν θα προκύψει  ενοχή πολιτών , η υπόθεση μπορεί να  να περάσει  στην αρμοδιότητα του στρατοδικείου .......
Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 1935. Το απόγευμα το θέμα επανέρχεται στη διάρκεια της συνεδρίασης της νομοθετικής επιτροπής. Οι κονδυλικοί διαμαρτύρονται ο Βοζίκης επιμένει, ότι σύμφωνα με το ψήφισμα της εθνοσυνέλευσης είναι ο μόνος εντεταλμένος για την εσωτερική διοίκηση του κτιρίου της Βουλής και επομένως έχει δικαίωμα και καθήκον ταυτόχρονα, να ζητήσει την επέμβαση εισαγγελέα από τη στιγμή μάλιστα, που είχε  τραυματιστεί μέλος της εθνοσυνέλευσης. Η αντιπαράθεση δεν αργεί να πάρει άσχημη τροπή και ο Μαλλώσης πληρεξούσιος Αργολιδοκορινθίας πιάνεται στα χέρια με το κονδυλικό Δαρβέρη.

Όλο αυτό το διάστημα η αντιπολίτευση επιχειρεί με συντονισμένες μεθοδεύσεις να δημιουργήσει μεγαλύτερη κρίση ζητώντας από το Πρόεδρο της Δημοκρατίας να εκβιάσει τη κατάσταση παραιτούμενος. Ο Ζαΐμης όμως διστάζει να κάνει το αυτονόητο μπερδεύοντας σαν Πρόεδρος που είναι ,το προσωπικό συμφέρον με το συμφέρον της Πατρίδας. "Ο κ. Ζαϊμης δεν πρόκειται να παραιτηθή προ της τελικής λύσεως του Πολιτειακού " γράφει η εφημερίδα "Πρωία" της Τρίτης 10 Σεπτεμβρίου 1935.....

Έτσι λοιπόν ο Κονδύλης, παρ΄όλες τις φιλότιμες προσπάθειες των πολιτικών του αντιπάλων να τον εκτοπίσουν, παραμένει τελικά στη κυβέρνηση Τσαλδάρη η οποία με τη σειρά της κερδίζει παράταση ζωής, για ένα σχεδόν ολόκληρο μήνα ..

Υποσημειώσεις:
[12. 1]] Ελληνικόν Μέλλον Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 1935
[12, 2] Ελ. Άνθρωπος Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου.
[12, 3]
[12. 4]

 (Επιστροφή)