ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΦΩΣΤΙΝΗ: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΣΙΑ

                   

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1	Μερικαί  διευκρινίσεις	5
2	Προλεγόμενα	7
3	Το μεγάλο ταξίδι	9
4	Το  πρωτοχρονιάτικο   δώρο	11
5	Mια  όμορφη   ανατολή	13
6	Έχετε  γεια,   Βρασνά	16
7	Τα ζωντανά ερείπια	18
8	Η Ελλάς δεν θα πεθάνη ποτέ	19
9	Δάκρυα καΐ στοχασμοί	21
10	Το πονετικό  τραγούδι	23
11	Έχετε γεια, γλυκεία   μας Πατρίδα	25
12	Τα ψόφια θεριά και οι δάφνες του Αβέρωφ	28
13	Αλησμόνητη  βραδυά	33
14	Δόνησις  καρδιών	36
15	Η δόνησις των καρδιών εξακολουθεί	39
16	Ο  Βόσπορος	44
17	Η Μαύρη θάλασσα	46
18	Η ταραγμένη χώρα	49
19	Τα ξενητεμένα παιδιά της Πατρίδος	50
20	Η παγωμένη πόλις	52
21	Μαύρη δυστυχία	55
22	Ο Μητροπολίτης Πλάτων	57
23	Πρίγκηπες πεινούν	59
24	Ένας Δεσπότης θρηνεί στα ερείπια	62
25	Οι κακοποιοί θα ενθυμούνται  τον  Ελλην. στρατόν	67
26	Έχω εμπιστοσύνην εις τον στρατόν μου	68
27	Ό Υπολοχαγός Κορώνης ανδραγαθεί	70
28	Το μόνο, που  φοβήθηκα	71
29	Ή κηδεία 32 ρώσσων αξιωματικών	75
30	Ο Επίσκοπος Βαρλαάμ ζωγραφίζει την κατάστασιν	77
31	Ο κόσμος συγκινείται	79
32	Ο δυστυχισμένος λαός	80
33	Ο έσχατος εκφυλισμός	82
34	Τα όργανα των μπολσεβίκων	85
35	Κάτω και η Εκκλησία	86
36	Tι ανεκούφίζε το στρατό μας	89
37	Η Οδησσός Ελληνική	90
38	Πολύτιμα κειμήλια	91
39	Πάντα τα έθνη κροτήσατε χείρας	95
40	Τρέλλα ενθουσιασμού	98
41	Ένα λιμάνι γηρασμένων ψυχών	103
42	Μια μεγάλη ψυχή κουρασμένη	105
43	Τιμή στους εθνικούς ευεργέτες	105
44	Ένα μελανό σημείο	108
45	Και άλλα μελανά σημεία	110
46	Σημεία λευκά	111
47	Όχι μόνον λόγια	113
48	Οι  Έλληνες φοιτηταί	114
49	Τί κρύβουν μέσα τους οι παρθενικές καρδιές	116
50	Το χάσμα	116
51	Ανάμεσα ατούς εργάτες	118
52	Τρέλλα ένθουσιασμού	120
53	Και άλλη συγκίνησις	123
54	Μια μεγαλειώδης χειρονομία του Συν)ρχου μας	124
55	Κανείς δεν μπόρεσε ν' ανθέξη	129
56	Οι πρόσφυγες του Πόντου	130
57	Η αριστοκρατία του Πνεύματος	132
58	Ο Γκιώνης	134
59	Αξίζει το βασίλειον αυτό να γείνη  μεγάλο	138
60	Τί εμπόδια ορθώθηκαν εμπρός στο στρατό μας	139
61	Ο ρόλος μερικών Ρώσσων στρατηγών	141
62	Πώς διοικούσαν οι Γάλλοι	146
63	Πώς απεφασίσθη η εκστρατεία της Χερσώνος	147
64	Απέναντι ενός διαβοήτου κακούργου	150
65	Τα στρατηγικά λάθη	151
66	Ένα δριμύ έγγραφον	152
67	Το ξεχείλισμα του πόνου	153
68	Ένα παραλήρημα αρρώστου	159
69	Το λιμάνι της παρηγοριάς	164
70	Έφθασε το έβδομο	167
71	Ημέρα αγωνίας	168
72	Ο πρώτος νεκρός	171
73	Στο Βασιλίνοβο	175
74	Ανάμεσα στους τραυματίας της Χερσώνος	186
75	Η θρυλική μάχη της Χερσώνος	191
76	Μία ημέρα προ της επαναστάσεως	195
77	Μία τηλεφωνική συνδιάλεξις	199
78	Ημέρα πρώτη της μάχης	202
79	Κυριακή 17—2—1919	203
80	Ημέρα δευτέρα 18—2—1919	209
81	Ημέρα τρίτη  19—2 — 1919	211
82	Ημέρα τετάρτη  20—2—1919	212
83	Ημέρα πέμπτη  21—2—1919	214
84	Ημέρα έκτη Παρασκευή 22—2—1919	215
85	Μία υπερτάτη αυτοθυσία	219
86	Ημέρα έβδομη   23—2—1919	220
87	Ημέρα τελευταία   της θρυλικής μάχης	223
88	Χριστέ μου, βοήθα μας	225
89	Να αποθάνωμεν σαν Έλληνες	228
90	Το χέρι του θεού	230
91	Οι   ήρωες	234
92	Πένθος και   δάκρυα	236
93	Ο ουρανός αρχίζει να γίνεται πιο μολυβένιος	242
94	Άφθαστοι ηρωισμοί και εκατόμβαι	242
95	Η κατάστασις χειροτερεύει	244
96	Τιμή εις τούς ήρωας	249
97	Παράπονα και δικαίωσις	252
98	Νέα   μεγάλη δοκιμασία των στρατιωτών μας	254
99	Σταυρός πιστών το στήριγμα	256
100	Νέες τιτανομαχίες των στρατιωτών μας	257
101	Και πόλεμος νεύρων	258
102	Ο θρυλικός Διοικητής του 34ου Συντάγματος ανακαλείται εις την Πατρίδα.  Γενική συγκίνησις εις το Σύνταγμα	260
103	Η κατάστασις απελπιστική	265
104	Δύο περιστατικά πού συγκλονίζουν	266
105	Το πλωτόν Νοσοκομείον ξεκινά	268
106	Τα τελευταία δραματικά γεγονότα της Οδησσού	269
107	Μία κάθοδος των Μυρίων	271
108	Επίλογος	271

                                                                           

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ 

BENITO MUSSOLINI: SPEZZEREMO LE RENI ALLA GRECIA.

Απόσπασμα της ομιλίας του  Μπ. Μουσολίνι  που δόθηκε στις 18 Νοεμβρίου στο  palazzo Venezia (sala Regia) μπροστα στους  κομματικούς εκπροσώπους των επαρχιών. Στη διάρκεια της ομιλίας αυτής ο Duce του Φασισμού  ανάμεσα στα άλλα , από τη μια επιχειρεί   να δικαιολογήσει  την επίθεση εναντίον της Ελλάδας , και από την άλλη να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους, οι πολεμικές  επιχειρήσεις , στο Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο, καταγράφουν μια ανεξήγητη βραδύτητα.

Dopo un lungo pazientare, abbiamo strappato la maschera a un paese « garantito» dalla Gran Bretagna; un subdolo nemico: la Grecia. È un conto che attendeva di essere saldato.
Una cosa va detta, e forse non mancherà  di sorprendere taluni inattuali classicisti italiani. I greci odiano l'Italia come nessun altro popolo. È un odio che appare a prima vista inspiegabile, ma è generale, profondo, in tutte le classi, nelle città, nei villaggi, in alto, in basso, dovunque. II perché è un mistero. Forse perché Santorre Santarosa andò dal nativo Piemonte a morire ingenuamente e eroicamente per la Grecia a Sfacteria? Forse perché il garibaldino forlivese Antonio Fratti ripetè lo stesso gesto di sublime ingenuità settant'anni, dopo cadendo a Domokos? Interrogativi, ma il fatto esiste.
Su questo odio, che si può  definire grottesco, si è basata la politica greca di questi ultimi anni, politica di assolute complicità con la Gran Bretagna. Né poteva essere diversamente, dato che il re è inglese, la classe politica è inglese, la borsa, nel senso figurato e nel proprio, è inglese.
 Questa complicità , estrinsecata in molti modi, che a, suo tempo saranno irrefutabilmente documentati, era un atto di ostilità continuo contro l'Italia.
Dalle carte trovate dallo Stato Maggiore germanico in Francia, a Vitry-la-Charité , risulta che sin dal maggio la Grecia aveva offerto ai franco-inglesi tutte le sue basi aeree e navali. Bisognava porre fine a questa situazione. È ciò che si è fatto il 28 ottobre, quando le nostre truppe hanno varcato il confine greco-albanese.
Le aspre montagne dell'Epiro e le loro valli fangose non si prestano a « guerre-lampo», come pretenderebbero gli incorreggibili che praticano la comoda strategia degli spilli sulle carte. Nessun atto o parola mia o del Governo e di nessun altro fattore responsabile l'ha fatto prevedere.
Non credo che valga la pena di smentire tutte le notizie diramate dalla propaganda greca e dai suoi altoparlanti inglesi. Quella divisione alpina Julia che avrebbe avuto perdite enormi, che sarebbe fuggita, che sarebbe stata polverizzata dai greci, è  stata visitata dal generale Soddu, il quale, a visita ultimata, mi ha telegrafato il 12 novembre:
«  Recatomi stamane visitare divisione alpina " Julia ". Devo segnalarvi, Duce, magnifica impressione riportata di questa superba unità, fiera e salda più che mai nei suoi granitici alpini ».

C'è  qualcuno fra di voi, o camerati, che ricorda l'inedito discorso di Eboli, pronunciato nel luglio del 1935, prima della guerra etiopica? Dissi che avremmo spezzato le reni al Negus. Ora, con la stessa certezza assoluta — ripeto assoluta — vi dico.che spezzeremo le reni alla Grecia. In due o in dodici mesi poco importa. La guerra è appena incominciata. Noi abbiamo uomini e mezzi sufficenti per annientare ogni resistenza greca. L'aiuto inglese non potrà impedire il compimento di questo nostro fermissimo proponimento, né evitare agli elleni la catastrofe che essi hanno voluta e dimostrato di meritare.
Pensare o dubitare qualche cosa di diverso, significa non conoscermi. Una volta preso "l'avvio, io non mollo più  sino alla fine. L'ho già dimostrato e, qualunque cosa sia accaduta, accada o possa accadere, tornerò a dimostrarlo. I trecentosettantadue caduti, i milleottantuno feriti, i seicentocinquanta dispersi nei primi dieci giorni di combattimento sul fronte dell'Epiro saranno vendicati.

(Πηγή:Opera omnia di Benito Mussolini. Τόμος 30ος σελ 35-36)

Σχετικό: 1940 ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΒΛΑΧΟΣ: ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Κύριε,
Ευρέθην εις την Ρώμην το απόγευμα εκείνο της 26ης Οκτωβρίου του 1922, όταν επί κεφαλής διαδηλώσεως μελανοχιτώνων εισήρχεσθε εις την Ρώμην. Ήσθε έφιππος, είχατε κοντά σας τον Ίτα­λο Μπάλμπο, αριστερά ένα γέροντα, ο οποίος ήτο αρχηγός των «κυανών», με τους οποίους ηνώθητε το πρωί, και είχα­τε το αυστηρόν ύφος του Ρωμαίου συγ­κλητικού. Ο νικητής και εις τους εμφυ­λίους αγώνας ακόμη είναι αξιοθαύμαστον πρόσωπον, όταν μάλιστα περνά και προχωρή, όχι δια ν' ανατρέψη αυτούς τους οποίους ενίκησε, αλλά δια να σταθή υπερήφανος και πειθαρχικός κάτω από τον εξώστην των, όπως σεις. Πράγματι, σας είδα τότε να σταθήτε κάτω από το Κυρηνάλιον και σας εθαύμασα ακούων τον λόγον τον οποίον εξεφωνήσατε προς τον παρουσιασθέντα εις τον εξώστην του Βασιλέα της Ιταλίας: Θα μετεβάλλατε την Ιταλίαν εις μέγα κράτος, θα εδίδατε ρυθμόν εις το κουρασμένον βήμα του αρ­χαίου λαού, θα εξυπνούσατε την παλαιάν Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν... Το παρά­στημα σας ήτο αγέρωχον, η φωνή σας βαρεία, ο ενθουσιασμός του πλήθους τρομακτικός:
—Εβίβα!... εφώναζαν όλοι, μελανοχίτωνες και πλήθος, οι Ιταλοί. Εβίβα, είπε υψώνων προς το άγνωστον την χεί­ρα ο Βασιλεύς. Εβίβα, προσέθεσα και εγώ, ξένος, ναυαγός μιας κακής θυέλλης, η οποία είχεν εκσπάσει εις την πατρίδα μου.
Έκτοτε η εικών του θριάμβου και των ζητωκραυγών, και των ρητορειών η ανάμνησις μ' έκαναν να σταθώ ζηλότυ­πος κοντά εις το έργον σας και την τύχην της Ιταλίας. Έμεινα σχεδόν εν έτος ε­κεί και είδα την αρχήν της οικοδομής: τας νεολαίας, τα έργα, τα ιδρύματα, την ταχύτητα, τον ρυθμόν. Ήκουσα τα ρη­τά: «Ζην επικινδύνως». «Πάντοτ' εμ­πρός!...» Είδα τους υπουργούς σας εις τα Αεροδρόμια, εις τα Σκοπευτήρια, τους Αγώνας. Είδα σας και τα παιδιά σας αεροπόρους, είδα —το οποίον με κατέ­πληξε κάποτε— ότι εκάη ο Σταθμός του Μιλάνου και ότι εντός μηνός είχε κτισθή. Είδα την ανατολήν της ευτυχίας του φασισμού, την ανατολήν του θριάμ­βου του.
Και εσκεπτόμουν: Ετελείωσε η επο­χή της Λίσσας, του Καπορέττο, των ητ­τών, του εξευτελισμού, της φυγής. Η Ιταλία ευρήκε τον άνθρωπόν της. Μία νέα γενεά ετοιμάζεται. Θα έχη νεύρα, θα έχη όπλα, θα κρατή την κεφαλήν υψηλά.
Έτσι, επανήλθα μετά μήνας μακρούς εις τον τόπον μου, και καθώς παρήρχετο ο καιρός αι σκέψεις εκείναι εγίνοντο πε­ποιθήσεις. Κατ' έτος ανηγγέλλετο μία πρόοδος, μία νίκη ιταλική. Άλλοτε ήσαν τα μεγαλύτερα θωρηκτά του κόσμου τα οποία καθειλκύοντο εις τον Τάραντα, άλλοτε αι μεγαλύτεραι μηχανοκίνητοι μεραρχίαι αι οποίαι ώργωναν τας νέας λεωφόρους της Αφρικής, και έπειτα ο πλούτος, η πρόοδος, αι παρελάσεις, αι εορταί. Κράτος, έ;... Φτερά εις τα κράνη, θώρακες εις το στήθος, χάλυψ στα χέ­ρια...
— «Ποιος», εσκεπτόμουν, «θα ημπορέση εναντίον των να αντισταθή;»
Και ο πόλεμος ήρχισεν. Η Πολωνία επυρπολείτο, η Ολλανδία υπέκυπτε, το Βέλγιον υπεχώρει, η Γαλλία εστέκετο οπίσω από την γραμμήν Μαζινώ και όλος ο κόσμος σας επερίμενε: «Τώρα», έ­λεγε, «οι νέοι Ιταλοί "θα ζήσουν επικιν­δύνως". Τώρα, εις το νότιον μέτωπον, το οποίον τους έχει ανατεθή, θα πολεμή­σουν ως λέοντες. Τώρα θα την πάθουν οι Γάλλοι». Και οι Γάλλοι την έπαθαν. Αλλά πώς;... Χωρίς ν' ανοίξη μύτη ιτα­λική. Χωρίς να κινηθή από σας ούτε εις. Την δεκάτην Ιουνίου του 1940, όταν η λευκή σημαία ανέβαινεν αργά και α­σθμαίνουσα τον πύργον του Άιφελ, σεις εβγήκατε εις τον εξώστην του Παλάτσο Βενέτσια και είπατε τον περίφημον λόγον σας: «Η ώρα των μεγάλων αποφάσε­ων έχει σημάνει...» Και εγέλασεν η υφή­λιος. Και η Λίσσα, το Ιζόντζο, το Καπορέττο, και ο υπερίτης τον όποιον εδοκίμασαν οι πτωχοί Αβησσυνοί, όλα ήλθον εις των ανθρώπων την μνήμην, και ό,τι εκερδίσατε επί δεκαοκτώ χρόνια, το εχάσατε εις ένα λεπτόν και εγίνεσθε καταγέλαστοι και παρεδώσατε το έθνος σας εις την χλεύην του κόσμου και εγίνε­σθε πάλιν στίχος, ανέκδοτον, σάτιρα, γε­λοιογραφία, εμπαιγμός όλης της Γης.
Αλλ' αυτό δεν σας έφθανε. Το ολί­σθημα σας εφάνη μικρόν και η φιλοδο­ξία σας ήτο μεγάλη. Δια το βήμα σας το στρατιωτικόν εχρειάζετο πεπονόφλουδα. Ήλθε λοιπόν η ώρα της —ήτο τρεις πρωί, είκοσι οκτώ Οκτωβρίου— και την επατήσατε. Ηθελήσατε να εισβάλετε εις την Ελλάδα, να έχετε μίαν εύκολον νίκην —και προς τούτο εστείλατε τάγ­ματα και συντάγματα και φασίστας και υπαλλήλους μαζί και είχατε φροντίσει δια την διοικητικήν μας οργάνωσιν και δια την πρόχειρον αλλαγήν των δραχμών εις λιρέττας και διψά τον σημαιοστολισμόν ακόμη των νέων σας κτήσεων, και... 
— ΦΕΥΓΕΤΕ. Φεύγετε κατά τρόπον επονείδιστον, λασπωμένοι, αιματωμένοι, με τραύματα εις τα νώτα και τους γλου­τούς, χωρίς κράνη, χωρίς πηλήκια, χωρίς πτερά, χωρίς υλικόν. — Διατί;
Θα σας είπω, κ. Μουσσολίνι, διατί. Διότι το Κράτος σας αυτό, το οποίον μας εθάμβωσεν όλους, δεν είχε το Δί­καιον ως θεμέλια. Διότι το Σχολείον που εκτίσατε εστερείτο μαθήματος Ηθικής. Διότι εις τους πολίτας τους Ιταλούς, εις τας νεολαίας, εις τα παιδιά, δεν εδώσατε ένα ύμνον προς την πατρίδα, μίαν ζητωκραυγήν εθνικήν. Δεν ανεβήκατε εις ένα πύργον διά να τους ειπήτε: «Να, αυτή είναι η Ιταλία. Αρχίζει απ' εκεί και τελειώνει εκεί. Έχετε αυτήν την ιστορίαν, αυτούς τους προγόνους, αυτούς τους τάφους. Μάθετε ότι πρέπει να πέσετε όλοι πριν τους πατήση εχθρός». Αλλ' ανεβήκατε εις μίαν σάπιαν καρέκλαν, διά να τους πείτε: «Να, αυτή είναι η Αβησσυνία. Οι κάτοικοι της δεν έχουν ούτε σουγιάν. Πηγαίνετε με τ' αεροπλά­να σας να τους κάψετε. Αυτή είναι η Αλβανία. Οι άνθρωποι της είναι άο­πλοι. Πηγαίνετε να τους κάμετε δού­λους». Και έπειτα: «Αυτή είναι η Ελ­λάς. Έχει οκτώ εκατομμύρια κατοίκων και είμεθα σαράντα οκτώ. Ο οπλισμός της απέναντι μας είναι μηδαμινός. Οι πιλότοι των δήθεν "αεροπορικών συγ­κοινωνιών" μας την έχουν μάθει απέξω και την έχουν επισημάνει. Θα της κηρύξωμεν τον πόλεμον ξημερώματα, ενώ κοιμάται, έως το μεσημέρι θα έχωμεν ανατινάξει εις τον αέρα τα γεφύρια της, τους λιμένας της, τους κόμβους των συγκοινωνιών της, και το βράδυ, επειδή λείπει το είδος, θα πίνετε εις τας Αθή­νας καφέν».
Αλλ' όλα αυτά ήσαν άτιμα, όλα αυτά δεν ημπορούσαν να εμπνεύσουν κανένα, όλα αυτά απέπνεαν αδικίαν, κακοήθειαν, ψεύδος, επιβουλήν του ισχυρού εναντίον του ασθενούς. Όλα αυτά δεν ήτο δυνα­τόν να γίνουν ούτε Θούριον, ούτε Παιάν, ούτε Σημαία. Ήσαν όλα πτωχαί, άναν­δροι, ρυπαραί εντολαί. Δι' αυτό λοιπόν ενικήθητε. Δι' αυτό οι άνθρωποι σας υπεχώρησαν, δι' αυτό φεύγουν. Διότι τους είπατε να ζουν επικινδύνως, αλλά ζήτε σεις και οδηγείτε και διδάσκετε ως δειλός. Διότι ως δειλός εκάψατε την Αβησσυνίαν με υπερίτην. Ως δειλός επετέθητε κατά της Γαλλίας νεκρας, ως δει­λός εφθάσατε εις την άοπλον Αλβανίαν, ως δειλός ήλθατε εις τα σύνορα μας με το στιλέτον, εις τας τρεις το πρωί. Οι δειλοί, λοιπόν, όπως σεις, και οι φαύλοι ουδέποτε οδηγούν εις ανδραγαθήματα τους στρατούς και ουδέποτε ο Δόλος ωδήγησε τους ανθρώπους εις έργα σημαν­τικά. Δι' αυτό, το Κράτος αυτό, του ο­ποίου εχειροκρότησα και εγώ την ανατολήν, αρχίζει τώρα να δύη υπό τον παγκόσμιον χλευασμόν: Διότι η οικοδομή, κ. Μουσσολίνι, εστερείτο θεμελίων Δι­καίου, διότι το Σχολείον που εκτίσατε εστερείτο μαθήματος Ηθικής...

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Καθημερινή στις 25 Νοεμβρίου 1940 )


 

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΑΓΙΑΔΕΣ

 (Απόσπασμα από το κύριο άρθρο της εφημερίδας "Η φιλελευθέρα ΠΑΤΡΙΣ" της Κυριακής 26 Ιουλίου 1936)       .  

........................................................

Ραγιάδες:
Καταστηματάρχαι και Κτηματίαι!
Ραγιάδες, που πληρώνετε φόρους , γαλόνια, συντάξεις, μισθούς , επιμίσθια και αποζημιώσεις.
Σκλάβοι των κομμάτων και της συναλλαγής! Ξυπνήστε και πάρετε το Κράτος στα χέρια σας!
Το Κράτος είσθε σεις και οφείλετε να το εννοήσετε.
Δεν έχουν δικαίωμα' δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα να σας δικάζουν και να σας καταδικάζουν αναπολογήτους. Εκείνοι που δήθεν φροντίζουν δια σας, ενώ εις την πραγνατικότητα φροντίζουν μόνον διά τον εαυτόν των και το πολύ, πολύ, μόνον δι' εκείνους που ω ρ γ α ν ω μ έ ν ο ι εξασκούν την πίεσιν και την βίαν.
Ας οργανωθούν οι φορολογούμενοι .
Ας οργανωθούν εκείνοι που αποτελούν την ζωήν , τα νεύρα και την δύναμιν του Κράτους.
Συμβιβασμοί δεν χρειάζονται .
Το κράτος πρέπει να γίνη τίμιον, δίκαιον και ηθικόν.
Και διά να γίνη πρέπει την άρχουσαν γνώμην να έχουν Εκείνοι που το συντηρούν και όχι εκείνοι που συντηρούνται από το Κράτος.
Λίγο ακόμη και τα καταστήματα θα τα διοικούν εκείνοι που πληρώνονται απ' αυτά.
Και τα εργοστάσια και τα κτήματα θα τα νέμωνται εκείνοι οι οποίοι λέγονται εργάται, ενώ εις την πραγματικότητα δεν είναι παρά πολιτικολογούντες άεργοι, που ένα μόνον σκοπόν έχουν :να ζουν χ ω ρ ί ς  ν α   ε ρ γ ά ζ ο ν τ α ι. Αλλ' οι καλοί πολίται πρέπει να παύσουν να συνυφαίνουν τα συμφέροντά τους με τα κόμματα!
Πρέπει να εννοήσουν ότι κόμμα σημαίνει ¨ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ.
Και ο συμβιβασμός γίνεται πάντοτε εις βάρος του ανοργανώτου και εις όφελος του οργανωμένου. Επί εκατό χρόνια οι συμβιβασμοί αυτοί γινονται εις βάρος των Φ ο ρ ο λ ο γ ο υ μ έ ν ω ν. Και έτσι εφθάσαμε εις το σημερινόν αδιέξοδον που εξαντλήθησαν πλέον Εκείνοι εις βάρος των οποίων γίνονται συνεχώς οι συμβιβασμοί.
Αλλ' αφού εξηντλήθησαν τι κάμνουν
Aς εξυπνήσουν το ταχύτερον και ας οργανωθούν .
Ο κίνδυνος πλησιάζει.
Μεθαύριον θα είαι αργά.
Ας οργανωθούν οι ραγιάδες δια να επικρατήση εις αυτόν τον τόπον το Δίκαιον και η Ηθική.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ Ο Φ.Τ ΜΑΡΙΝΕΤΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΘΝΟΣ(1933)

Δια του ιταλικού της γραμμής "Βιέννα" αφίχθη  σήμερον την 7ην π.μ ο Ιταλός ακαδημαϊκός και δημιουργός του Φουτουρισμού Φ.Τ Μαρινέττι. Τον αφιχθέντα επίσημον Ιταλόν υπεδέχθη εις Πειραιά ο κόμης Ντι Κοσσάτο εκ μέρους της ιταλικής πρεσβείας και ο κόμης Γκριλεντσόνι εκ μέρους του Ιταλικού Ινστιτούτου.
Άμα τη προσεγγίσει του ατμοπλοίου εις τον Πειραιά , ο κ. Μαρινέττι εδέχθη προθύμως συντάκτην μας, εις τον οποίον ωμίλησε χωρίς καμμίαν δυσκολίαν περί του φουτουρισμού. Πεντηκονταετής περίπου , μεγαλόσωμος με σπινθηροβόλούντα μάτια , πολλήν νευρικότητα εις τας κινήσεις, είνε αληθινόν πρότυπον επιμονής εις τα ιδέας και αδιαλάκτου μαχητικότητος εις την υποστήριξιν των, πράγμα το οποίον εχαρακτήρισε πάντοτε τας πράξεις του και όταν κατεδιώκετο ή περιεπαίζετο από όλον τον κόσμον.
Χείμαρρος ευγλωττίας , εισέρχεται απ' ευθείας εις το θέμα, την υποστήριξιν των φουτουριστικών ιδεών του, και μας ομιλεί μετά νευρικότητος, αλλά και πειστικότητος.
"Ο φουτουρισμός μας λέγει , γεννηθείς κατά τον πόλεμον, έδρασε κυρίως κατά την πρώτην μεταπολεμικήν περίοδον. Έδωσε τότε λυσσαλέαν μάχην εκ της ανάγκης να αντιδράση και ενόπλων ακόμη και εις αυτάς τας οδούς κατά του απειλητικού , κατά την εποχήν εκείνην, κινδύνου του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού,
Κατεβάλαμεν υπερανθρώπους προσπαθείας, ημείς ως νικηταί του πολέμου να επικρατήσωμεν ειρηνικώς και κατήλθομεν εις εκλογάς κατά το 1919 εις κοινόν συνδυασμόν μετά του Μουσσολίνι, του διασήμου μουσουργού Τοοσκανίνι και μερικών ηρωικών αεροπόρων του πολέμου, Και όχι μόνον ηττήθημεν κατά την πρώτην αυτήν μάχην μας , αλλά και εφυλακίσθημεν ως αναρχικοί και επικίνδυνοι στασιασταί.
Σήμερον ο φουτουρισμός υπερηφανεύεται , και δικαίως , ότι ούτος έδωκε την πρώτην ώθησιν δια την κατά το 1922 επικράτησιν του Φασισμού.

Ο δια του θάρρους θρίαμβος.
Δεν φιλοδοξούμεν, συνεχίζει ο κ. Μαρινέττι , ότι εχομεν το μονοπώλιον της μεγαλοφυΐας, αλλά του θάρρους. Ο Φουτουρισμός ενίκησε σήμερον απολύτως, όχι μόνον εν Ιταλία, αλλά και εις όλον τον κόσμον.
Η επίδρασις αυτού διακρίνεται εις όλους τους κλάδους της Τέχνης. Η μεγαλειτέρα δε κατάκτησις αυτού είνε εις την Ζωγραφικήν και την Αρχιτεκτονικήν. Η Ιταλία σήμερον απηλλάγη τελείως από τας ξένας επιδράσεις, ιδίως εις την Φιλολογίαν της , δημιούργήσασα νέον ρυθμόν , νέον παλμόν , νέαν τέχνην εντελώς ιδικήν της.
Ο Μουσσολίνι, ενθουσιώδης οπαδός των ιδεών μας, κατά την επικράτησίν του στα 1922 είπε χαρακτηριστικά απευθυνόμενος προς τους νέους συνεργάτας του: "Πρωτίστως να μη κάμωμεν παρελθοντολογίαν ενθυμίζουσαν παλαιάν ρενδικόταν του Τζιολίττι."
　

Υμνητής του Παρθενώνος.
Εις ερώτησιν εάν πραγματικώς είπεν ότι πρέπει να γκρεμίσωμε τον Παρθενώνα, ο συγγραφεύς του επικού ποιήματος "Η κατάκτησις των άστρων" απήντησεν:
-Ως γνήσιος φουτουριστής δεν έχω μνήμην και συνεπώς δεν ενθυμούμαι να είπα τοιούτον τι. Μάλλον θα ύμνησα τον Παρθενώνα και ο ύμνος αυτός δυνατόν να διεστρεβλώθη από τους αντιφουτουριστάς. Θα επισκεφθώ μετά μεγίστου ενδιαφέροντος τας αρχαιότητας της Ελλάδος. Η Ελλάς όμως δεν πρέπει να αρκεσθή εις το παρελθόν της. Το ελληνικόν αρχαίον κάλλος είνε γεγονός αναμφισβήτητον, αλλά δεν πρέπει να αρκεσθή εις αυτό, πρέπει αν δημιουργήση ένα νέον τοιούτον.
Εν τέλει ο Ιταλός ακαδημαϊκός απηύθυνε δια του "Έθνους" χαιρετισμόν προς τους σημερινούς Έλληνας......
 
( Κυριακή 29 Ιανουαρίου 1933)