ERICH HARTMANN: ΞΑΝΘΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ

Ο δικαστής άνοιξε τον φάκελο του Έριχ και έτρεξε με τον αμβλύ δείκτη του το κείμενο από πάνω μέχρι κάτω. 

«Από αυτό», είπε, «είναι αρκετά φανερό ότι είσαι ένας εγκληματίας πολέμου». 

Συνέχισε να ξεφυλλίζει τον φάκελο έως ότου βρήκε αυτό που έψαχνε. Κοίταξε τον Έριχ με θριαμβευτικό ύφος. 

«Κατηγορία Ένα. Συμμετείχες στην παράνομη, βάρβαρη και απρόκλητη επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης και κατέστρεψες μία μεγάλη ποσότητα Σοβιετικού πολεμικού υλικού, συμπεριλαμ­βανομένων τουλάχιστον 345 ακριβών Ρωσικών αεροσκαφών». 

Ο δικαστής προθερμαινόταν στην απονομή της δικαιοσύνης του. 

«Κατηγορία Δύο. Στον κεντρικό τομέα του Ρωσικού Μετώπου στις 23 Μαΐου 1943, επιτέθηκες σε ένα εργαστήριο ψωμιού. Πριν από την επίθεση σου, το αρτοποιείο παρήγαγε 16 τόνους ψωμιού ημερησίως για τον Σοβιετικό λαό. Μετά την επίθεση σου, το ερ­γαστήριο μπορούσε να παράγει μόνο έναν τόνο ψωμιού». 

Ο δικαστής έκανε μία προσωρινή παύση για να ρίξει ένα άγριο βλέμμα στον Έριχ. 

«Κατηγορία Τρία. Σε ένα χωριό κοντά στο Μπριάνσκ, σκότωσες 780 Ρώσους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παι­διών...» 

Ό Έριχ δεν μπορούσε να κρατηθεί άλλο. «Μου επιτρέπετε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες;» 

Ο δικαστής χαμογέλασε παγερά. 

«Φυσικά. Εμείς στην Ρωσία δεν είμαστε φασίστες. Έχουμε δικαιοσύνη εδώ». 

«Κατέρριψα Ρωσικά αεροσκάφη, όπως ακριβώς και οι δικοί σας πιλότοι κατέρριψαν Γερμανικά αεροσκάφη, ως στρατιώτης της Γερμανίας. Ήταν το καθήκον μου. Αυτό δεν είναι έγκλημα πολέμου». 

«Και σχετικά με την καταστροφή του αρτοποιείου;» 

Ο δικαστής σκάλιζε αφηρημένα τα νύχια του. Ό Έριχ κούνησε το κεφάλι του με δυσπιστία, άλλα συνέχισε την υπεράσπι­σή του. 

«Ποτέ δεν έριξα ή δεν προσέβαλα κατά κανέναν τρόπο κανένα αρτοποιείο. Που βρισκόταν αυτό το κτίριο;» 

Ο δικαστής έβγαλε έναν βαριεστημένο αναστεναγμό. Έψαξε γρήγορα μέσα στον φάκελο. 

«Σε ένα χωριό κοντά στο Σμολένσκ», είπε. 

«Αυτό όμως δεν είναι κοντά στα μέρη που υπηρέτησα. Ήταν στην περιοχή που υπεράσπιζε η 54η Πτέρυγα Δίωξης. Εγώ ήμουν στην 52η Πτέρυγα Δίωξης στον νότιο τομέα του μετώπου». 

Ο δικαστής ένευσε ότι είχε επίγνωση. 

«Ναι, ά ναι. Όλοι οι εγκληματίες πολέμου βρίσκονταν κάπου άλλου όταν διαπράχθηκαν τα εγκλήματα. Ή έτσι τουλάχιστον λένε». 

Ο Έριχ συνέχισε επίμονα την υπεράσπισή του. 

«Η Κατηγορία Τρία είναι τελείως εσφαλμένη. Ποτέ δεν σκότωσα κανέναν Ρώσο πολίτη, πόσο μάλλον παιδιά. Πώς μπορείτε άλλωστε να είστε σίγουροι για τον ακριβή αριθμό; Ποτέ δεν βρέθηκα κοντά στο Μπριάνσκ. Πώς μπορείτε να με κατηγορείτε για την σφαγή Ρώσων πολιτών σε τέτοια κλίμακα;» 

Ο δικαστής με το χοντροκομμένο πρόσωπο βούτηξε ξαφνικά πάλι μέσα στον φάκελο.

JULIUS EVOLA: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ν. ΜΑΛΕΒΙΤΗΣ
Σελ 310
ΑΘΗΝΑ 2010

Ο Βούδας είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα ενός βασιλικού ασκητή* ο φυσικός του ομόλογος στην αξιοπρέπεια είναι ένας ηγεμόνας, ο οποίος σαν τον Καίσαρα, μπορούσε να ισχυριστεί ότι η φυλή του εμπεριείχε την μεγαλειότητα των βασιλιάδων όπως επίσης και την ιερότητα των θεών οι οποίοι κρατούν στη δύναμη τους τη διακυβέρνηση των θεών.²⁵ Έχουμε δει ότι οι αρχαία παράδοση έχει αυτή την επακριβή σημασία όταν πραγματεύεται την ουσιαστική φύση των ατόμων οι οποίοι μπορούν να είναι είτε αυτοκρατορικοί είτε τέλεια αφυπνισμένοι. Είμαστε κοντά στις κορυφές του Αριού πνευματικού κόσμου.Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Αριανικότητας της αρχέγονης Βουδιστικής διδασκαλίας είναι η απουσία αυτής της προσηλυτιστικής μανίας η οποία υπάρχει, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, σε άμεση αναλογία προς το πληβείο και αντι-αριστοκρατικό χαρακτήρα μιας πίστεως. Ένα Αριο πνεύμα τρέφει υπερβολικό σεβασμό για τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, και η προσωπική του αίσθηση για την αξιοπρέπεια του είναι υπερβολικά έντονη ώστε να του επιτρέψει να επιβάλλει τις προσωπικές του ιδέες σε τρίτους, ακόμα κι όταν γνωρίζει ότι οι ιδέες του είναι σωστές. Ανάλογα, στο πρωταρχικό κύκλο των Αρίων πολιτισμών, τόσο των Ανατολικών όσο και των Δυτικών, δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος θεϊκών μορφών που να ενδιαφέρονται και να ανησυχούν τόσο για το ανθρώπινο είδος, ώστε να έρθουν κοντά στο να το καταδιώξουνε με σκοπό να αποκτήσουν την προσκόλληση του και τελικά να το "σώσουν". Οι κοινώς αποκαλούμενες θρησκείες σωτηρίας - Salvationist religions στα αγγλικά και Erlosungs-religione στα γερμανικά - εμφανίζονται τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία σε μία μετέπειτα εποχή, μαζί με την μείωση της προηγούμενης πνευματικής τάσης, με μία πτώση από την Ολύμπια συνείδηση και, όχι μόνο, με εισροές κατώτερων εθνικών και κοινωνικών στοιχείων. Το ότι οι θεότητες μπορούν να κάνουν λίγα για τους ανθρώπους, ότι ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά τεχνίτης του προσωπικού του πεπρωμένου, ακόμα και της εξέλιξης του πέρα από τον κόσμο αυτό -αυτή η χαρακτηριστική άποψη η οποία διατηρήθηκε από τον αρχέγονο Βουδισμό αποδεικνύει την διαφορά του σε σχέση με κάποιες μετέπειτα μορφές, ιδιαίτερα των σχολών Mahayana, στις οποίες παρείσφρησε η ιδέα μιας ενέργειας που από ψηλά ασχολείται με το ανθρώπινο είδος με σκοπό να οδηγήσει το άτομο στη λύτρωση.

ΣΙΤΣΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ - Ι ΙΛΓΙΝ : ΨΥΧΙΚΟ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

 Πρέπει όμως να ομολογήσουμε, ότι ο συ­νειδητοποιημένος κομμουνιστής είναι πάντοτε άνθρωπος θελήσεως. Με πείσμα, με υπομονή, χωρίς να κοιτάζει δεξιά και αριστερά, προχωρεί, έχοντας τη θέληση να κατακτήσει την παγκό­σμια κυριαρχία. Οι κομμουνιστές ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι οι σκοποί τους και τι δρόμους θα βαδίσουν. Με κάθε μέσο - θεμιτό και αθέμι­το - επιδιώκουν την επιτυχία των σκοπών τους.
Έχουν μία συγκεκριμένη ιδέα, έστω και αν η ιδέα αυτή είναι εσφαλμένη και καταστροφική. Έχουν καταρτίσει, επίσης, συγκεκριμένο σχέδιο αγώνος και, μάλιστα, σχέδιο σκληρό και ύπου­λο. Έτσι έχουν και τα δύο που είναι αναγκαία για έναν αγώνα: ιδέα και πρόγραμμα.
Αντιθέτως, οι μη κομμουνιστές δεν ξέρουν συνήθως τι θέλουν. Είναι χωρισμένοι, θέλουν διαφορετικά, συχνά αντίθετα, πράγματα, σκέ­πτονται μόνο πώς θα πολεμά και θα εξασθενίζει ο ένας τον άλλο. Δεν έχουν καμία σωτήρια πνευματική, πολιτική και κοινωνιολογική ιδεο­λογία, την οποία να αντιτάξουν στην παράλογη κομμουνιστική ιδεολογία και με την οποία να μπορέσουν να κατακτήσουν την ανθρώπινη ψυ­χή. Δεν έχουν, επίσης, πρόγραμμα σχετικά με τον τρόπο, με τον οποίο θα ήταν δυνατόν να ε­μποδίσουν την μπολσεβικική δηλητηρίαση του κόσμου. Και αν κάπου αναφανεί μια τέτοια ιδε­ολογία (όπως, για παράδειγμα, ο φασισμός) χρησιμοποιείται σαν μυστικό σπιτικό γιατρικό, θεραπευτικό για τους συγγενείς και επικίνδυνο για τους γείτονες...
Οι λαοί ζουν σήμερα, όπως κατά την εποχή της πανώλης: κανείς δεν θέλει να κολλήσει ο ίδιος την ασθένεια - οι άλλοι ας κάνουν ό,τι θέ­λουν. Ο γενικός κίνδυνος εκτιμάται μόνο σε σχέση με τον προσωπικό κίνδυνο. Η ανάγκη του ενός εξετάζεται και εκτιμάται μόνον αν επιφέρει κέρδος και ωφέλεια στον άλλο. Αλλά κανείς δεν σκέπτεται ότι, με αυτόν τον στενοκέφαλο εγωι­σμό, θα καταστραφούν όλοι μαζί.

Ρ.Α. ΣΤΕΪΝΓΚΕΡ: TΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ ΚΑΙΤΕΛ.

Το δικαστήριον αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος Κάιτελ είναι υπεύθυνος δια την παραβίασι όλων των σημείων της κατηγορίας. Από το 1935 έως το Φεβρουάριο του 1938, επί υπουργίας του εκκαθαρισθέντος Μπλόμπεργκ, ο κατηγορούμενος Κάϊτελ, ήταν Γενικός Διευθυντής του υπουργείου Εθνικής Α­μύνης.

Όταν μετά την εκκαθάρισι του στρατού το 1938, ο Χί­τλερ ανέλαβε Γενικός Αρχηγός όλων των ενόπλων δυνά­μεων της Γερμανίας, ωνόμασε τον κατηγορούμενο Κάιτελ Αρχηγό του Ανωτάτου Αρχηγείου του Γερμανικού στρατού.

Τον επόμενο χρόνο ο κατηγορούμενος Κάιτελ έγινε μέ­λος του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου, μέλος του Συμβουλίου των Υπουργών και Στρατάρχης.

Ο κατηγορούμενος Κάιτελ, ενώ ως έμπιστος στρατιωτι­κός σύμβουλος του Χίτλερ έλαβε μέρος εις την προετοιμα­σία όλων των επιθετικών πολέμων. Ισχυρίζεται ότι η δύναμίς του εις το στρατό ήταν περιορισμένη, διότι εκείνος ο οποίος ερρύθμιζε τα πάντα, ήταν ο ίδιος ο Χίτλερ.

Εκ των στοιχείων αποδεικνύεται, ότι ο κατηγορούμενος Κάιτελ ήτο παρών εις τη συνομιλία Χίτλερ - Σούσνικ. και ήταν αυτός ο οποίος ειδοποίησε το Χίτλερ δια το δημοψήφι­σμα, το οποίον προετοίμαζε ο Σούσνικ.

Ο κατηγορούμενος Κάιτελ ήταν παρών και εις την συνομιλία Χίτλερ - Χάχα, εις την οποίαν κατόπιν εκβιασμού ο Χάχα υπέκυψε εις τις αξιώσεις του Χίτλερ.

Την 21η Απριλίου 1938 ο Κάιτελ, ήταν εκείνος ο οποίος προετοίμασε την απόπειρα δολοφονίας του Γερμανού Πρεσβευτού εις την Πράγα, δια να δημιουργηθή η αιτία επι­θέσεως των Γερμανικών στρατευμάτων κατά της Τσεχοσλο­βακίας. Και όταν, την 30η Μαΐου 1938 ο Χίτλερ εδήλωνε ότι: «Η οριστική μου απόφασις είναι να καταληφθή στρατιωτι­κώς η Τσεχοσλοβακία», ο κατηγορούμενος Κάιτελ υπέγρα­ψε τη διαταγή της επιθέσεως κατά της Τσεχοσλοβακίας.

Ο κατηγορούμενος Κάιτελ ήταν σύμφωνος με τη διαταγή του Χίτλερ της 23ης Μαΐου 1939, περί καταλήψεως της Πολωνίας και έλαβε μέρος εις την σύσκεψι της 12ης Δεκεμ­βρίου 1939, δια την προετοιμασία της επιθέσεως κατά της Νορβηγίας και Δανίας, εις την οποία παρευρίσκοντο εκτός του Χίτλερ και οι κατηγορούμενοι Ρέντερ και Γιοντλ.
Όταν ο Χίτλερ μετά τη διαταγή της επιθέσεως κατά της Πολωνίας, την 23η Μαΐου 1939, εδήλωσε ότι έπαυσε να σέβε­σαι την ουδετερότητα της Νορβηγίας, Βελγίου και Ολλανδίας, ο κατηγορούμενος Κάιτελ, όχι μόνον ήτο σύμφωνος μα­ζί του, αλλά διέταξε και την προετοιμασία των στρατιωτι­κών δυνάμεων, δια την κατάληψι των χωρών αυτών.
Η επίθεσις κατά της Ολλανδίας ανεβλήθη δέκα επτά φορές και τελικώς, όταν επραγματοποιήθη, την άνοιξι του 1940, η διαταγή είχε τις υπογραφές των κατηρουμένων Κάι­τελ και Γιόντλ.
Ο κατηγορούμενος Κάιτελ, όχι μόνο εξέδωσε και υπό­γραψε τη διαταγή της επιθέσεως κατά της Νορβηγίας, αλ­λά έλαβε μέρος και ίδιος εις την προετοιμασία της επιθέσεως αυτής.
Τον Νοέμβριο του 1940 ο Χίτλερ εν συνεργασία με τον Κάιτελ έλαβε την απόφασι της καταλήψεως της Ελλάδος και Γιουγκοσλαβίας και όταν τον Μάρτιο του 1941 ο Χίτλερ εκάλεσε τον Ρέντερ και του εδήλωσε ότι είναι απόλυτος ανάγκη να καταληφθή η Ελλάς, ο Κάιτελ ήτο παρών. Παρών επίσης ήτο και όταν ο Χίτλερ την 20η Μαρτίου διέταξε την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας.
Ο κατηγορούμενος Κάιτελ ισχυρίζεται ότι ήτο αντίθετος  με τη διαταγή της εισβολής εις την Σοβιετική Ένωσι, διότι  η διαταγή αυτή παραβίαζε το υπογραφέν σύμφωνον μη επιθέσεως.
        Η πραγματικότης είναι ότι ο κατηγορούμενος Κάιτελ δεν έφερε καμμιά αντίρρησι και τούτο αποδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι ο ίδιος την 18η Δεκεμβρίου 1940 υπέγραψε τη διαταγή της προετοιμασίας του σχεδίου «Βαρβαρόσσα», την 6η Ιουνίου 1941 ολοκλήρωσε την προετοιμασία του σχεδίου, την 14 Ιουνίου ανεκοίνωσε εις τους στρατηγούς τις λεπτομέρειες της επιθέσεως και την 16η Ιουνίου εξέδωσε τη διαταγή της επιθέσεως κατά της Σοβιετικής Ενώσεως.
Την 4η Αυγούστου 1942 εξεδόθη διαταγή του Χίτλερ δια την παράδωσι όλων των κρατουμένων αλεξιπτωτιστών εις την ΕΣ-ΝΤΕ. Η διαταγή αυτή εξετελέσθη κατόπιν επεμβάσεως του κατηγορουμένου Κάιτελ ο οποίος εβεβαίωσε ότι η διαταγή αυτή ήτο γνησία.

'Οταν το Ανώτατον αρχηγείον των ενόπλων δυνάμεων, αρχηγός του οποίου ήτο ο Κάιτελ, την 8η Σεπτεμβρίου 1941 δια διαταγής ενέκρινε την βάρβαρη και απάνθρωπη μεταχείρησι των Ρώσσων αιχμαλώτων πολέμου, ο Ναύαρχος Κανάρης απέστειλε εις τον Κάιτελ έγγραφο εις το οποίον ανέφερε ότι η ΕΣ - ΝΤΕ δεν έχει κανένα δικαίωμα να αναμιγνύεται εις τα ζητήματα των αιχμαλώτων πολέμου.

Εις το έγγραφο αυτό απήντησε ο ίδιος ο Κάιτελ την 23η Σεπτεμβρίου ως εξής: «Οι ιδέες αυτές είναι σωστές όταν πρόκειται δια έναν ιπποτικό πόλεμο. Ο πόλεμος όμως αυτός είναι «ολοκληρωτικός πόλεμος» ο οποίος σκοπόν έχει την κα­ταστροφή του κοινωνικού συστήματος και εγώ συμφωνώ α­πολύτως με τα λαμβανόμενα μέτρα». Εις το δικαστήριο ισχυρίζεται ότι συμφωνούσε με την άποψι του Κανάρη αλλά υποχρεώθη υπό του Χίτλερ να απαντήση όπως απάντησε.

Ο κατηγορούμενος Κάιτελ εν συνεργασία με τον επίσης κατηγορούμενον Ρόζεμπεργκ προετοίμασαν και έθεσαν εις εφαρμογή το σχέδιο της λεηλασίας του τεχνικού πλούτου των κατεχομένων χωρών.

Ο Λάουζεν απεκάλυψε ότι ο Κάιτελ ήταν εκείνος ο οποί­ος την 12η Σεπτεμβρίου 1939 διέταξε την εξόντωσι των πλουσίων και μορφωμένων Εβραίων και Πολωνών.

Συμφώνως με τις αποκαλύψεις του Λάουζεν, ο Χίτλερ την 20η Οκτωβρίου 1939 απευθυνόμενος προς τον Κάιτελ είπε: «Οι Πολωνοί επιστήμονες και μορφωμένοι πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως σκλάβοι εργάτες. Με το τρόπο αυτό θα τους εμποδίσουμε να αναλάβουν την καθοδήγησι του Πολωνικού λαού.

Ο Κάιτελ ισχυρίζεται ότι δεν ενθυμείται αυτή τη συνο­μιλία, παραδέχεται όμως ότι η πολιτική αυτή εφηρμόσθη εις την Πολωνία,κατόπιν προσωπικής εντολής του Χίτλερ.

Την 16η Σεπτεμβρίου 1941 ο κατηγορούμενος Κάιτελ διέταξε,τις στρατιωτικές αρχές κατοχής των Σοβιετικών εδαφών, να εκτελούν 50-100 ομήρους κομμουνιστάς δια κάθε Γερμανό στρατιώτη που θα δολοφονήται. Η διαταγή του δε αυτή αναφέρει το εξής χαρακτηριστικόν : «Η ζωή των κομ­μουνιστών και όλων των Σοβιετικών πολιτών δεν έχει καμμιά αξία".

Μια άλλη διαταγή την οποία εξέδωσε την 1η Οκτωβρίου 1941 προς τους στρατιωτικούς διοικητάς αναφέρει τα εξής «Δια να σταματήσουν τα σαμποτάζ και οι εχθρικές ενέρ­γειες των πολιτών των κατεχομένων χωρών, κατά των Γερ­μανικών στρατευμάτων, οι στρατιωτικοί διοικηταί πρέπει να μη διστάζουν να χρησιμοποιούν το μέτρο της εκτελέσεως των ομήρων".

Όταν ο Χίτλερ έλαβε την αναφορά του στρα­τιωτικού Διοικητού της Νορβηγίας Τερμπόβεν η οποία έλεγε : «Δια να έχουν αξία οι προτάσεις Κάιτελ νομίζω ότι, οι οικογένειες των πολιτών εκείνων οι οποίοι συμμετέχουν εις εχθρικές πράξεις κατά των Γερμανικών στρατευμάτων, δεν πρέπει να μεταφέρωνται εις τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, αλλά να εκτελούνται αμέσως»,εκάλεσε τον Κάιτελ να τον συμβουλευτή. Ο κατηγορούμενος Κάιτελ μετά την ανάγνωσι της αναφοράς αυτής απήντησε αδιστάκτως:«Συμφωνώ απολύτως. Το μέτρο αυτό είναι το καλύτερον».

Την 12η Μαΐου 1941, πέντε εβδομάδες πριν από την επίθεσι κατά της Σοβιετικής Ενώσεως, ο Χίτλερ κατόπιν προ­τάσεως του κατηγορουμένου Κάιτελ εξέδωσε διαταγή βάσει της οποίας τα Γερμανικά στρατεύματα έπρεπε να εκτελούν τους πολιτικούς κομμισαρίους και όλα τα συλλαμβανόμενα κομμουνιστικά στελέχη. Ο Κάιτελ παρεδέχθη ότι η διαταγή αυτή εκοινοποιήθη προς όλες τις στρατιωτικές μονάδες, οι οποίες επρόκειτο να λάβουν μέρος εις την επίθεσι κατά της Σοβιετικής Ενώσεως.

Η διαταγή της 13ης Μαΐου 1941 η οποία ανέφερε ότι: «Όλα τα ύποπτα πολιτικά πρόσωπα πρέπει να εκτελούνται άνευ δίκης, από τους Γερμανούς, στρατιώτες, οι οποίοι δεν πρέπει να τιμωρούνται δια τυχόν υπερβασίες", έφερε την υπογραφή του Κατηγορουμένου Κάϊτελ.

Καίτοι τα έγγραφα των διαταγών αυτών κετεστράφησαν αργότερα, όμως οι διαταγές δεν έπαυσαν να ισχύουν.
Έτσι βάσει των διαταγών αυτών, οι Γερμανοί στρατιώ­τες είχαν το δικαίωμα να βασανίζουν και να εκτελούν αθώ­ους πολίτες, χωρίς να τιμωρούνται.
Μια άλλη διαταγή του Κάιτελ ανέφερε ότι, «οι Ρώσσοι αιχμάλωτοι πολέμου πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως εργάτες, εις την πολεμική βιομηχανία, ενώ οι Γάλλοι, Ολλανδοί και Βέλγοι εις τη κατασκευή των οχυρωματικών έργων του Ατ­λαντικού.
Όταν ο Χίτλερ την 4η Ιανουαρίου 1944 διέταξε τον Σάουκελ να εξεύρη 4.000.000 νέους εργάτες, ο κατηγορούμε­νος Κάιτελ ήτο παρών.
Η υπεράσπισις υπεστήριξε ότι ο κατηγορούμενος Κάίτελ εξετέλεσε όλες αυτές τις πράξεις, διότι ήτο υποχρεωμένος ως στρατιωτικός να εκτελεί τις διαταγές των ανωτέρων του. Όμως το άρθρον 8 των κανόνων του διεθνούς δικαίου αναφέρει ότι: «οι διαταγές των ανωτέρων έστω και εάν εδόθη­σαν και από τον ίδιο τον Χίτλερ, δεν αναγνωρίζονται ως ελαφρυντικόν, εάν έγιναν αιτία να διαπραχθούν εγκλήματα πο­λέμου ή εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος».
Το δικαστήριον αποφασίζει ότι ο κατηγορούμενος Κάιτελ είναι υπεύθυνος και δια τα τέσσερα σημεία της κατηγορίας.

Σχετικό: KEITEL W: THE LAST DAYS UNDER ADOLF HITLER

JULIUS EVOLA "Τρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος"

 Η Θούλη με χαρά ανακοινώνει την έκδοση στην ελληνική γλώσσα του σπουδαίου βιβλίου του Ιουλίου Έβολα "Τρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος".

Το «Τρεις όψεις του εβραϊκού προβλήματος» πρωτοκυκλοφόρησε το 1936 στην Ιταλία και πραγματεύεται το «εβραϊκό πρόβλημα», αιτία σφοδρών αντιπαραθέσεων στην Ευρώπη τη χρονική εκείνη περίοδο. Ο Έβολα το εξετάζει με τόλμη στην πνευματική, πολιτισμική και κοινωνικο-οικονομική πλευρά του. Κατ' άλλους, η προσέγγισή του είναι ψύχραιμη και ήρεμη, κατ' άλλους ακραία και σκληρή... Παρά τη διάσταση των απόψεων αυτών, είναι βέβαιο ότι ο σπουδαίος Ευρωπαίος διανοητής βασίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία.

........

 Από τα βάθη της αρχαιότητας, οι Άριοι (όπως και οι Αιγύπτιοι, των οποίων ο πρώτος πολιτισμός πρέπει να θεωρηθεί «δυτικής καταγωγής») πίστευαν ότι οι Βασιλείς τους ήταν «ισόθεοι», εν αντιθέσει με τη Χαλδαία όπου ο Βασιλιάς δεν είχε μεγαλύτερη αξία από ένα vicario patesi,⁶⁷ των θεών νοουμένων ως οντοτήτων απομακρυσμένων από αυτόν [Μασττερό (Maspero)].⁰⁸ Σχετικά με αυτήν τη σημιτική παρέκκλιση, υπάρχει κάτι ακόμα πιο χαρακτηριστικό σε επίπεδο αρρενωπής πνευματικότητας: η ετήσια ταπείνωση των βασιλέων στη Βαβυλώνα. Ο Βασιλιάς με ρούχα σκλάβου ή φυλακισμένου ομολογούσε τις αμαρτίες του και μόνο όταν κάτω από τα χτυπήματα ενός ιερέα, που αντιπροσώπευε τον Θεό, έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του, επέστρεφε και πάλι στα καθήκοντα του και μπορούσε να ξαναβάλει τα βασιλικά εμβλήματα. Στην πραγματικότητα, όσο το αίσθημα της «ενοχής» και της «αμαρτίας» (σχεδόν παντελώς άγνωστα για τους Άριους) είναι σύμφυτο στους Σημίτες και αντικαθρεφτίζεται με χαρακτηριστικό τρόπο στην Παλαιά Διαθήκη, και αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα για τους σημιτικούς λαούς γενικά, στενότατα συνδεδεμένο με τύπους μητριαρχικών κοινωνιών (Petazzoni),⁶⁹ άλλο τόσο είναι ξένο στις πατριαρχικές, άριες κοινωνίες το πάθος της «εξομολόγησης των αμαρτιών» και της λύτρωσης από αυτές. Έχουμε να κάνουμε με το «σύμπλεγμα» (με το ψυχαναλυτικό του νόημα) της «κακής συνείδησης» που σφετερίζεται «θρησκευτική» αξία και αλλοιώνει την ήρεμη αγνότητα και την «ολύμπια» ανωτερότητα του άριου αριστοκρατικού ιδεώδους. Στους σημιτικο-συριακούς πολιτισμούς, όπως και στον ασσυριακό, είναι χαρακτηριστική η υπεροχή των θηλυκών θεοτήτων, σεληνιακών ή γήινων, θεοτήτων της ζωής που συχνά παρουσιάζονται με τα μη αγνά χαρακτηριστικά τού αιθέρα. Αντιθέτως, οι θεοί, οι οποίοι τις συνοδεύουν υπό την ιδιότητα των εραστών, δεν έχουν κανένα από τα υπερφυσικά χαρίσματα των μεγάλων Αρίων θεοτήτων του φωτός και της ημέρας. Συχνά, είναι φύσεις κατώτερες της Δέσποινας (Donna) ή θείας Μητέρας. Αυτοί είτε είναι θεοί «πάσχοντες», που υποφέρουν, πεθαίνουν και ανασταίνονται, είτε είναι θεότητες πολεμικές και αιμοβόρες, υπόσταση της πρωτόγονης μυϊκής δύναμης, είτε είναι θεότητες της φαλλικής αρρενωπότητας.

Στην αρχαία Χαλδαία, οι ιερατικές επιστήμες και ιδιαίτερα οι αστρονομικές είναι η έκφραση ενός σεληνιακο-μαθηματικού πνεύματος, ενός αφηρημένου στοχασμού κατά βάθος μοιρολατρικού, αποκομμένου από κάθε ενδιαφέρον για την ηρωική και υπερφυσική καθιέρωση της προσωπικότητας......

 

ΑΡΙΣΤΕΙΔHΣ Ε ΒΕΚΙΑΡΕΛΗΣ :TO ΣYNTEΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ

II
ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ .

Ο  Κόσμος, παλαιός και νέος, από δύο αιώνων εξετράφη με τας αρχάς της ακράτου ελευθερίας των Φιλοσόφων και Εγκυκλοπαιδιστών, τας οποίας υιοθέτησε και διεκήρυξεν η Γαλλική Επανάστασις, εκ των ιδεών των οποίων και εξεπορεύθη  η  πρώτη του 1789 και τας οποίας δεν εκλόνισεν η δευτέρα κοινωνική  τοιαύτη του 1848.
Η  Γαλλική Επανάστασις, κηρύξασα την απελευθέρωσιν του ατόμου από το καταπιεστικόν και αντιτιθέμενον εις τον πολίτην καθεστώς, το οποίον ανέτρεπεν, επηγγέλθη καθεστώς πλήρους ελευθερίας και ισότητος τόσον εις το πολιτικόν όσον και εις το οικονομικόν πεδίον, διεμόρφωσεν όμως το νεώτερον κράτος  φιλελεύθερον πολιτικώς, κατά θεωρίαν δέ καί οικονομικώς, κηρύξασα  την Ελευθερίαν του Ατόμου όσον και της Εργασίας, καταργήσασα τας Συντεχνίας του Μεσαίωνος(6) και  συνεπώς το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι εν τω οικονομικώ  στίβω.
Ούτω  ενομίσθη, ότι ο λαός καθίστατο «κυρίαρχος και ελεύθερος». Πλήθος πολιτικών καί οικονομολόγων εις όλην

την  Ευρώπην —αλλά προ παντός εν Γαλλία και Αγγλία—εμπνεόμενοι από  τας θεωρίας των Φιλοσόφων και Εγκυκλοπαιδιστών και επηρεασμένοι εκ των κηρυγμάτων της Επαναστάσεως, διελάλουν  τας αρχάς της ελευθερίας του ατόμου, της ανεξαρτησίας αυτού, τας ατομικιστικάς ονομασθείσας θεωρίας, και   τας οικονομικάς αρχάς, με μικράς ή μεγαλειτέρας διαφοράς των φυσιοκρατών, κατά τας οποίας «φυσικοί νόμοι», όπως οι νόμοι της κυκλοφορίας του αίματος, διέπουν τας κοινωνίας και  τας συναλλαγάς, νόμοι «αυτόματοι και αναλλοίωτοι», «αναπόφευκτοι  και φυσικής τάξεως», «γεωμετρικοί» όπως οι νόμοι του Ευκλείδου, η ελευθέρα λειτουργία των οποίων · εξασφαλίζει την «κοινωνικήν αρμονίαν».
Το  Κράτος, έλεγον οι οικονομολόγοι της εποχής, ουδέν δύναται να προσθέση, εκτός ζημίας, επεμβαίνον εις την λειτουργίαν των οικονομικών δυνάμεων. Το καθήκον του είναι να παραμένη απαθές— οι γεωμετρικοί νόμοι δεν δύνανται να επηρεάζωνται από  τίποτε— και να εξασφαλίζη την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν. (Απεκλήθη, ως γνωστόν, εκ τούτου: «Εtat Gentarme »)·
Όσον  αφορά τας οικονομικάς λειτουργίας το παν περιλαμβάνεται εις τας δύο λέξεις τας χαραχθείσας ανεξιτήλως εις την μετώπην της κλασικής φιλελευθέρας σχολής: Laisser faire!,
Ήσαν  δε αι κυριώτεραι θεωρίαι των κλασικών από των φυσιοκρατών μέχρι των φιλελευθέρων, αι ακόλουθοι, με μεγαλείτερον ή μικρότερον περιεχόμενον, αναλόγως των απόψεων εκάστου.
1. Φυσικοί  και αναπόφευκτοι Νόμοι διέπουν τα οικονομικά Φαινόμενα. Αυτόματος οικονομική τάξις επικρατεί ως εκ «θείας Προνοίας». Ουδεμία ανάμιξις του Κράτους, διότι υπέρ τους γραπτούς του νόμους υπάρχουν οι άγραφοι νόμοι της φύσεως.
2. Η  ατομική πρωτοβουλία αφιεμένη ελευθέρα, είναι επωφελεστέρα δια το σύνολον, διότι υπάρχει, σύμπτωσις ατομικού και  γενικού συμφέροντος.
3. Ελευθερία  εμπορίου. Ελευθερία εργασίας. Ελευθερία συναλλαγών.
4. Ο  ελεύθερος ανταγωνισμός συγκρατεί και καθορίζει τας δικαίας τιμάς, δια του νόμου της «προσφοράς και ζητήσεως».
5. Ο  μισθός ανταποκρίνεται εις το απολύτως απαραίτητον της συντηρήσεως και καθορίζει το κόστος του βίου του εργάτου
6. Η  Ιδιοκτησία είναι ιερά και απαραβίαστος. Προσωπικόν δικαίωμα.
7. Άμεσος  φορολογία της εγγείου προσόδου.

 *

**

Αλλ' ευθύς αμέσως και εκτός των διαφωνούντων κατ' έκτασιν, υπήρξαν οι διαφωνούντες και ως προς τας αρχάς ταύτας και ετολμήθη να αμφισβητηθούν ωρισμέναι αρχαί, έφθασαν δε να μη πιστεύουν πάντες ότι το «βιβλίον του Αδάμ Σμίθ»—του «πατρός της πολιτικής οικονομίας»—είναι το «ευεργετικώτερον βιβλίον μετά την Καινήν Διαθήκην». Ο άκρατος φιλελευθερισμός ωφέλει βεβαίως την βιομηχανίαν και τους κεφαλαιούχους, ο εργαζόμενος όμως κόσμος δεν έβλεπε τον εαυτόν του «ούτε «κυρίαρχον» ούτε «ελεύθερον».

Όταν υπάρχει προσφορά εργασίας (η δε εργασία ως εμπόρευμα καθορίζεται και αυτή υπό του νόμου της «προσφοράς και ζητήσεως»), ουδεμία αντίστασις, όπως ο μισθός κατέλθη και υπό το κατώτατον όριον της ζωής, αφού δεν είναι ανάγκη να ζουν πλέον όλοι—λέγει ο νόμος των μισθών.  

Αλλά ο κλασικότατος J.B Say. μεταβάς εiς Αγγλίαν τω 1815 συγκινείται διαπιστώνων ότι ο Άγγλος εργάτης δεν κερδίζει

ούτε το ήμισυ των δαπανών του. Το 1835 εις έκθεσίν του ο Ure αναφέρει ότι εις τα Αγγλικά υφαντουργεία επί 350 χιλιάδων εργατών, 10 χιλιάδες είναι κάτω των 11 ετών και 156 κάτω τών 18. Ο Σισμονδί αναφέρει ότι εις την Γρενόβλην εργάζονται παιδιά 6—8 ετών. Το «Βulletin de la Societe Industrielle de Mulhouse του 1828 αναγράφει τhν ημέραν εργασίας ως έχουσαν 15—17 ώρας (7).

Και ηκούσθη η πρώτη διαπίστωσις από αυτόν τούτον τον Say, έστω εκ γενναιοψυχίας.

Ο Σισμονδί διαπιστώνει ότι «δεν υπάρχει σύμπτωσις ατομικού και γενικού συμφέροντος», πράγμα το οποίον αναγνωρίζει και ο φιλελευθερώτατος Στιούαρ Μίλλ, πάντες δε οι επακολουθούντες αναγνωρίζουν την οικτράν κατάστασιν του λαού, εκσπάσασαν εις ταραχάς και στάσεις, αλλά οι μεν κλασικοί δικαιολογούν ότι τούτο προέρχεται ως εκ της μη πλήρους και ελευθέρας λειτουργίας των οικονομικών νόμων, ενώ αντιθέτως οι αντίπαλοι πυκνούμενοι καθημερινώς προσπαθούν να αποδείξουν che il mondo non va da se και ζητούν την παρέμβασιν του Κράτους.

Η καθημερινή ανάπτυξις των βιομηχανιών και η συγκέντρωσις αυτών εις μεγάλα κέντρα, η εφαρμογή της εφευρέσεως του ατμού και πλείστων άλλων τελειοποιήσεων, καθημερινώς ώγκωναν την αθλιότητα και ο λαός έβλεπεν ότι αν υπήρχεν ελευθερία εργασίας, δεν υπήρχε και εξασφάλισις ζωής, ότι το «ιερόν δικαίωμα» της ιδιοκτησίας δεν ηδύνατο να είναι ιερόν και όταν ακόμη η ιδιοκτησία καθίστατο εκμεταλλευτική και κακοποιός, ότι η συγκέντρωσις των κεφαλαίων εις χείρας ολίγων, απεστέρει της δυνατότητος της εργασίας τους μη διαθέτοντας κεφάλαια, οίτινες υπεχρεούντο πλέον να πωλώσι την «εργατικήν των ενέργειαν» ως εμπόρευμα, σύμφωνα με την προσφοράν, η οποία καθημερινώς ηύξανε λόγω των μηχανών, αίτινες προσέθετον νέους ανέργους. Ότι ο νόμος της «προσφοράς και ζητήσεως» εστερείτο ηθικής βάσεως, εφόσον τα κριτήρια της αξίας δεν ήσαν ελεύθερα και εκ των δύο πλευρών και ότι ασφαλώς ελάμβανε χώραν κάποια κατάχρησις, υπό την αιγίδα μάλιστα του Κράτους — του φιλελευθέρου κράτους, το οποίον ακριβώς δια της μη επεμβάσεως του και του περιορισμού του εις όργανον δημοσίας τάξεως, εστέρει τους πολίτας της ελευθερίας των και ηνείχετο ώστε αι συναλλαγαί ν' αποβαίνουν άδικοι.

«Όταν αφίνετε — έλεγον οι διαφωνούντες, — ελευθερίαν » εις τας συναλλαγάς, αφίνετε τοιαύτην εις τον κάτοχον των » προϊόντων, όστις ορίζει την τιμήν ως θέλει. Εις τον αγοραστήν δεν αφίνετε ουδεμίαν ελευθερίαν ή δικαίωμα κανονισμού τιμής του πράγματος, του οποίου έχει ανάγκην. Του άφίνετε, λέγετε, την ελευθερίαν να το αγοράση ή να μη το αγοράση. Αλλά τοιαύτην « ελευθερίαν », του να φάγη ή » όχι, δεν έχει ο άνθρωπος, θα αποθάνη. Και επί πλέον ανταλλαγή προϊόντων σημαίνει ανταλλαγήν εκδουλεύσεων.

 Αλλ ' ο αγοραστής παρέχει ως αντάλλαγμα νόμισμα—δεόντως ηλεγμένον από το Κράτος ότι περιέχει τοσαύτας και  τοιαύτας μονάδας μετάλλου—ενώ ο πωλητής παρέχει προϊόν,του οποίου την ποιότητα και την τιμήν ουδείς ελέγχει ή καθορίζει.

Το Κράτος μόνον μέτρα και σταθμά ελέγχει και ενώ δια του νομίσματος μου αγοράζω προϊόν μετρηθησόμενον δια ηλεγμένων μέτρων, δέν είναι ηλεγμένον αυτό τούτο το προϊόν, από απόψεως ποιότητος και αξίας.

«Η εργασία δε; ;Eχετε iδιόκτητα εργαστήρια, είσθε κάτοχοι τvν μηχανημάτων — «τvν μέσων τhς παραγωγής» — και με καλείτε « ελεύθερον» ως είμαι, κατ' ουσίαν, σας παρακαλώ εγώ, να εργασθώ, εις αντάλλαγμα .δε της εργασίας μου,χαρακτηριζομένης ως εμπόρευμα υποκείμενον εις τον «αναλλοίωτον» νόμον τής προσφοράς καί ζητήσεως, μου δίδετε ημερομίσθιον, το οποίον καθορίζετε σεις και ο αναλλοίωτος σας νόμος».

»Ώστε ... «η ιδιοκτησία είναι κλοπή» και ο νόμος της προσφοράς καί ζητήσεως έκμετάλλευσις και η ελευθερία των συναλλαγών Φενάκη, λαμβάνουσα χώραν υπό, την αιγίδα του Κράτους —του Κράτους σας του «αστικού»— το οποίον αφίνει, ως φιλελεύθερον, να πληρωνώμεθα υπό την αξίαν του προϊόντος, όπερ παράγομεν,' την διαφοράν του οποίου ( την περίφημον « mehrwert » του Marx ) καρπούσθε σεις. Θα οργανωθώμεν λοιπόν οι εργαζόμενοι και θα αμυνθώμεν και θα ζητήσωμεν την αλλαγήν του συστήματος, όπως δυνηθώμεν: Εξελικτικώς οι ήπιοι. Χριστιανικώς οι χριστιανοί σοσιαλισταί.

Δια της επεμβάσεως του Κράτους εις την ρύθμισιν, οι Κρατικοί σοσιαλισταί. Δια της βίας οι επαναστάται, και

θα κατακτήσωμεν το Κράτος. Και όταν νικήσωμεν εις την «πάλην αυτήν των τάξεων», και θα νικήσωμεν, διότι είμεθα οι

περισσότεροι, όσον και να μη φαινώμεθα, διότι δεν είμεθα  ηνωμένοι (θα ενωθώμεν όμως, και δη διεθνώς! Προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθήτε!) και διότι δεν έχομεν «ταξικήν συνείδησιν», θα μεταβάλωμεν το Κράτος εις  Κράτος της ιδικής μας τάξεως, δια της «δικτατορίας του προλεταριάτου», δια να το καταργήσωμεν κατόπιν, διότι ημείς  είμεθα καθ' αυτό φίλοι της ελευθερίας και εχθροί του Κράτους, του οποίου το νόημα δεν συμβιβάζεται με την ιδέαν της ελευθερίας !» (8)

Υποσημειώσεις:
(6)
(7)
(8)

(Επιστροφή)