ANTONIO ANIANTE: ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ-2

(προηγούμενο)
Εάν αναδιφήσετε εις τα πρακτικά των συνεδριάσεων  της εποχής κατά την οποίαν ο φασισμός ευρίσκετο  εν τη γεννέσει του  θα ίδετε ότι δεν έχει υιοθετήσει   κανένα σύστημα, αλλ' ήτο  μία σειρά σημείων αφετηρίας. Με την  πάροδον του χρόνου  όμως τα πειράματα έγιναν  σύστημα αυτάρκες  και  ο φασισμός  επήρε μίαν θετικήν θέσιν απέναντι εις όλα τα άλλα συστήματα, πολιτικά και οικονομικά. Αν η Μπουρζουαζία  έλεγε  τότε, νομίζει, ότι ευρίσκει  εις  ημάς  ένα είδος αλεξικεραύνου , απαρτάται!

Ημείς οφείλομεν  να προηγούμεθα της εργασίας .Θέλομεν  να παρασκευάσωμεν  τας εργατικάς τάξεις , δια τον Αγώνα της ζωής, δια την αύριον!...

Αγωνιζόμεθα  κατά του οπισθοδρομικού  πνεύματος . Η διαδοχή  της εξουσίας  είναι ελευθέρα, οφείλωμεν όμως να είμεθα οπλισμένοι.

Από τότε ο Μουσσολίνι επέβαλεν εις τας συνελεύσεις  της οργανώσεως του, να υιοθετήσουν  το  σύστημα του εθνικού συνδικαλισμού  από οικονομικήν άποψιν.

Όταν η έννοια του Κράτους γράφει  ο Μουσσολίνι , παύση να υπάρχη και υπάρχει  μία τάσις εκ μέρους των ατόμων , να ενεργούν  κατά ένα τρόπον, ο οποίος θίγει την κυριαρχίαν του Κράτους , τότε αι εθνικαί κοινωνίαι  φθάνουν  εις την παρακμήν των! Από τα 1929  μέχρι σήμερον , η παγκόσμιος  οικονομική εξέλιξις ενίσχυσε  περισσότερον  την άποψιν  αυτήν . Ο απόλυτος κύριος  πρέπει να είναι το Κράτος Έκείνο που είναι  εις θέσιν να επιλύση  τας δραματικάς συγκρούσεις του κεφαλαίου, είναι το Κράτος. Εκείνο που είναι  εις θέσιν να επιλύση τας δραματικάς συγκρούσεις  του κεφαλαίου , είναι το Κράτος .Εκείνο που ονομάζουν  οικονομικήν κρίσιν , λύεται μόνον δια της  επεμβάσεως του Κράτους. Όποιος λέγει φασισμόν , εννοεί το Κράτος. Αλλά το Φασιστικόν  Κράτος είναι μοναδικόν .Είναι πρωτότυπος δημιουργία. Δεν είναι αντιδραστικόν, αλλ' επαναστατικόν.Ο φασισμός θέλει το Κράτος ισχυρόν  και ωργανωμένον, ταυτοχρόνως όμως  το θέλει να στηρίζεται εις χιλιάδας ατόμων , που το αναγνωρίζουν , το αισθάνονται  και είναι πρόθυμοι να το εξυπηρετήσουν , δεν είναι ποτέ τυραννικόν! Εις το φασιστικόν Κράτος  το άτομον δεν παραγκωνίζεται , αλλ' ομοιάζει  με τον στρατιώτην , ο οποίος μαζί με τους συντρόφους του αποτελεί  δύναμιν. Το φασιστικόν καθεστώς , οργανώνει  το Έθνος , ταυτοχρόνως  να  αρκετόν  περιώριον  δια τα άτομα. Περιώρισε τας ανωφελείς  επιζημίους ελευθερίας και διτήρησε ουσιώδεις.Επί του επιπέδου αυτού το άτομον δεν μπορεί να είναι ο κριτής. Ο μόνος κριτής είναι το Κράτος".
"Δια τον φασισμόν, λέγει ο Μουσσολίνι , το κράτος  είναι μία ιδέα απόλυτος, ενώ αι ομάδες  και τα άτομα είναι απέναντι του κράτους, μία ιδέα σχετική! Εις τα λεγόμενα  φιλελεύθερα  πολιτεύματα, το κράτος  δεν είναι εις θέσιν να διευθύνη την υλικήν και την ονευματικήν ανάπτυξιν των μαζών, αλλά περιορίζεται  εις την απλήν παρακολούθησιν των αποτελεσμάτων  της κινήσεως αυτής. Αντιθέτως , το φασιστικόν κράτος , έχει ισχυράν θέλησιν και πρωτοβουλίαν εις το ζήτημα τούτο. Ιδού διατί το αποκαλούμεν ηθικόν κράτος. Όταν κατά το 1929 συνεπληρούτο  η πρώτη πενταετία του φασισμού , έλεγα εις τους οπαδούς μας: δια τον φασισμόν  το κράτος δεν αποτελεί  τον νυχτοφύλακα, που φροντίζει  δια την προσωπικήν ασφάλειαν των πολιτών του. Πολύ περισσότερον δεν είναι  μία οργάνωσις, η οποία έχει ωρισμένον σκοπόν , να εξασφαλίζη την ευζωϊαν και μίαν σχετικώς ειρηνικήν ζωήν, εις τους πολίτας του. Δια να επιτευχθή τούτο, θα ήρκει  μία διοικητική  οργάνωσις και τίποτε παραπάνω! Αλλά το φασιστικό κράτος δεν είναι ούτε μία καθαρώς πολιτική  οργάνωσις, ξένη προς την ζωήν των ομάδων και των ατόμων .Το κράτος , καθώς το αντιλαμβάνεται ο φασισμός και το εφαρμόζει, είναι ένα πνευματικόν  και ηθικόν σύστημα , το οποίον διέπει την πολιτικήν οργάνωσιν. Προ πάντων είναι  μία ανωτέρα πνευματική εκδήλωσις.Το κράτος είναι  η εγγύησις της εσωτερικής  και της εξωτερικής ασφαλείας , είναι  όμως ακόμη  και ο φύλαξ του πνεύματος του λαού , όπως το πνεύμα τούτο  το διαφύλαξαν  και το εκαλλιέργησαν οι αιώνες , η γλώσσα , τα έθιμα και η πίστις. Το κράτος δεν είναι μόνον το παρόν , είναι και το παρελθόν  και προ πάντων , είναι το μέλλον! Το κράτος είναι εκείνο , το οποίον  περνά μέσα από τα στενά όρια  της ατομικής ζωής  και εμφανίζε την συμπαγή  έννοιαν  και την συνείδησιν του έθνους. Το κράτος καθοδηγεί  τους πολίτας , εις την πολιτικήν ζωήν  και η καθοδήγησις  αύτη κάμνει τους πολίτας  ν' αποκτήσουν  συνείδησιν , δια την αποστολήν των  και τους ωθεί προς την ενότητα. Το κράτος εναρμονίζει  τα δίκαιά των  με την δικαιοσύνην. Το κράτος  μεταδίδει τας  προόδους της σκέψεως, εις τας ομάδας  και τας μεταδίδει  με τας επιστήμας , τας τέχνας  και το δίκαιον. Φέρει τους ανθρώπους που ανήκουν  εις μίαν πρωτόγονον ακόμη εποχήν , εις την πλέον υψηλήν ανθρώπίνην  έκφρασιν εις τους αιώνας , το όνομα εκείνων , που πέθαναν  δια να υπακούσουν  εις τους νόμους του. Δίδει το παράδειγμα  και συνιστά εις τας γενεάς  να φροντίσουν  να αποδώσουν  εκείνους, που θα αυξήσουν τα εδάφη του και ακόμη ν' αποδώσουν τα ισχυρά πνεύματα, τα οποία θα το λαμπρύνουν , με την αίγλην των"!  

ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΜΠΑΛΑΜΠΑΝΩΦ: Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

Κάθε φορά που καλούμαι να μιλήσω ή να γράψω για τον άνθρωπο αυτό αισθάνομαι τον εαυτό μου βαθιά ταπεινωμένο.

Είμαι σε θέση να έχω το δικαίωμα να ομιλώ και να γράφω για τον Μουσολίνι , γιατί με τον άνθρωπο αυτό αγωνιστήκαμε μαζί και συνεργασθήκαμε στο σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας, και δικαιούμαι να στιγματίζω τον Ιταλό δικτάτορα, γιατί υπήρξε προδότης του αγώνα μας.
Πρωτογνώρισα το Μουσολίνι στη διάρκεια ενός προπαγανδιστικού ταξιδιού στη γαλλική Ελβετία, σε μια μικρή κομματική συγκέντρωση της Λαζάνης[1].
Εκτός από τα νοσηρά εξημμένα μάτια του , η εμφάνισή του δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο που να κινεί τη προσοχή. Έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου δειλού , πράγμα που προφανώς έπρεπε να αποδοθεί στη νεαρή ηλικία του και τη οικονομική δυστυχία του. Ο Μουσολίνι δεν υπήρξε ποτέ του οικοδόμος όπως ισχυρίζεται , αλλά η αλήθεια είναι , ότι για μεγάλο διάστημα έζησε σε βάρος των φτωχών Ιταλών οικοδόμων της Ελβετίας, όπου είχε καταφύγει σαν πολιτικός εξόριστος. Η δειλία του και οι υλικές στερήσεις του, μου γέννησαν την επιθυμία να του φανώ χρήσιμη. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία του την εποχή εκείνη ήταν να μεταφράσει στην ιταλική γλώσσα το θεωρητικό έργο του Κάουτσκι. "Η επόμενη ημέρα της επανάστασης." Με τη μετάφραση αυτή, είχε την ελπίδα να κερδίσει μερικά φράγκα. Οι άλλες φιλοδοξίες του γεννήθηκαν αργότερα [2].

Επειδή όμως δεν γνώριζε ούτε τη γερμανική γλώσσα , ούτε τους επιστημονικούς όρους του μαρξισμού , του πρότεινα να τον βοηθήσω στη μετάφραση.

Για το σκοπό αυτό , τον επισκεπτόμουν τακτικά κάθε φορά που ήμουν περαστική από τη Λοζάνη.

Ήδη από εκείνη την εποχή μου είχε κάνει εντύπωση η μεγάλη έλλειψη ηθικών αναστολών , και αυτή με ώθησε ν΄ασχοληθώ μαζί του από οίκτο [3] . Κατά τη πάροδο του χρόνου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από πολύ κοντά τη πολιτική και ψυχολογική του εξέλιξη , όταν ως απόκληρος της κοινωνίας των αστών κατόρθωσε με κόπο να αποκτήσει στοιχεία μάθησης και προσκολλήθηκε στην ιδεολογία του σοσιαλισμού, από το προπαγανδισμό του οποίου άρχισε σταδιακά τη πολιτική του δράση.

Ακόμα καλύτερα είχα την ευκαιρία να τον παρακολουθήσω στη σταδιοδρομία του στις τάξεις του ιταλικού σοσιαλιστικού κόμματος , όταν άρχισε να κερδίζει ψηλότερες εμπιστευτικές θέσεις, υπεύθυνη δικαιοδοσία και δόξα.

Τον παρακολούθησα από πολύ κοντά μέχρι τη στιγμή που η αχαλίνωτη φιλοδοξία του και το αίσθημα της εκδίκησης ενάντια στο σοσιαλιστικό κόμμα -που τον είχε ανασύρει από τα βάθη της οικονομικής και ψυχολογικής του αφάνειας και αθλιότητας προσφέροντας του τα πάντα, πλην της παντοδυναμίας , στην οποία ο Μουσολίνι υπολόγιζε υπό το κράτος της μεγαλομανίας του -τον ώθησαν να προδώσει τη σοσιαλιστική κίνηση και ιδεολογία.[4]

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Κανείς δεν πιστεύει λιγότερο από το Μουσσολίνι στο θρύλο του ισχυρού χαρακτήρα του. Εάν ομιλεί ασταμάτητα μόνο για την ισχύ του, τη θέλησή και το θάρρος του, το κάνει για να παραπλανά τον εαυτό του και τους άλλους. Τί άλλο είναι η δύναμη και το θάρρος του χαρακτήρα αν όχι η ετοιμότητά του ν΄αναλάβει μια ευθύνη, αντιμετωπίζοντας στην ανάγκη τη φορά του στιγμιαίου ρεύματος; Προκειμένου να αποφασίσει μια ενέργεια ή να ριψοκινδυνεύσει μια γνώμη, ο σημερινός κυρίαρχος της Ιταλίας πρέπει πρώτα να έχει πεισθεί ότι τον ακολουθούν άλλοι άνθρωποι, ότι άλλοι είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη. Η πρωτοβουλία και το θάρρος του εκδηλώνονται μόνο μέσα στο στενό κύκλο των οπαδών και των φίλων του προς τους οποίους ξέρει ότι δεν έχει ανάγκην να λογοδοτεί. Ο Μουσσολίνι μεγάλωσε μέσα σε μια επαναστατική οικογένεια εμφορούμενη από προλεταριακό πνεύμα. Ο πατέρας του ήταν σιδηρουργός και δραστήριο μέλος της πρώτης διεθνούς. Η επαρχία της Ρουμανίας , στην οποία μεγάλωσε ο αρχηγός του Φασισμού, τη περίοδο της πρώτης του νεότητας, συνταραζόταν ακόμα από ισχυρούς αγώνες μεταξύ δημοκρατικών και σοσιαλιστών. Η εκκλησία και κάθε δεσμός με τη θρησκευτική πίστη τύχαιναν βαθύτατης περιφρόνησης στη πατρίδα του. Στην Ελβετία όπου είχε καταφύγει ο Μουσσολίνι για να αποφύγει τη στρατιωτική του θητεία, γυρίζοντας τη πλάτη στη σταδιοδρομία ενός φτωχού δάσκαλου , που θα το καταδίκαζε σε πείνα για μια ολόκληρη ζωή , το περιβάλλον του αποτελούσαν σοσιαλιστές κτίστες και άλλοι εργατικοί που στη κυριολεξία μοιράζονταν το ψωμί τους μαζί του. 

Η ηθοποιός Susanne Lothar
σαν Angelica Balabanoff
στη ταινία του Gianluigi Calderone
Il giovane Mussolini (1993)
 Στο ρόλο του νεαρού Μουσολίνι
ο José Antonio Domínguez 
Bandera

Όταν ύστερα από την αμνηστία που χορηγήθηκε ο Μουσολίνι με πολλούς άλλους λιποτάκτες επέστρεψε στη Πατρίδα[5] από την Ελβετία και προσλήφθηκε σαν συντάκτης σε μια επαρχιακή εφημερίδα. ΄Οταν του προτάθηκε μισθός 150 λιρετών, θεώρησε τόσο καταπληκτική αυτή την απροσδόκητη ευκαιρία , ώστε θεώρησε καθήκον του να δηλώσει πως θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και με πολύ λιγότερα...... Στην Ελβετία που είχε μάθει τη γαλλική γλώσσα είχε αποκτήσει και στοιχειώδεις γνώσεις γαλλικής φιλολογίας και καθώς ήταν μια φύση εξαιρετικά νευρική σχεδόν υστερική, υποκείμενη σε ξένες επιρροές κατόρθωσε να προσομοιωθεί με το γαλλικό ύφος , το οποίο μιμείται ακόμη και σήμερα τόσο στο γραπτό, όσο και στο προφορικό του λόγο. 

Αργότερα, μετά το συνέδριο της Εμίλια Ρέτζια κλήθηκε στην υπεύθυνη θέση του αρχισυντάκτη του κεντρικού δημοσιογραφικού οργάνου του κόμματος "Αβάντι" Παρ όλα αυτά, για να δεχθεί τη τιμητική θέση που του προτεινόταν ο Μουσολίνι έθεσε ένα απροσδόκητο όρο. Έχοντας προφανώς συναίσθηση της ανεπάρκειάς του και γιατί κατά βάθος αισθανόταν φόβο για τη μεγάλη ευθύνη που αναλάμβανε δήλωσε: "Δέχομαι υπό ένα όρο. Να συμμετέχει στη σύνταξη της εφημερίδας και η Μπαλαμπανώφ. 

ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ. 

Η απαίτηση αυτή με παραξένεψε στο έπακρο: Ανάμεσά μας δεν υπήρχε πια ούτε προσωπική φιλία , ούτε ψυχική συγγένεια. Μόνο αργότερα κατανόησα τη σημασία του όρου του. Τη στιγμή ακριβώς κατά την οποία οι σύντροφοί του ήθελαν να τον επιφορτίσουν με ένα υπεύθυνο αξίωμα είναι φυσικό να διαισθανόταν ο Μουσολίνι το μέγεθος της αδυναμίας του . Έχοντας ζήσει πάντοτε στην επαρχία δίσταζε να εκτεθεί σε αγώνες μέσα στο νέο περιβάλλον μιας μεγαλούπολης. 

Από τη συνεργασία μου με το Μουσολίνι στη σύνταξη του "Αβάντι συναποκόμισα αδιάσειστα τεκμήρια της αδυναμίας του. O "πανίσχυρος " άνθρωπος των φασιστικών θρύλων, δεν έγραφε κανένα άρθρο δεν έπαιρνε καμία απόφαση χωρίς να ζητήσει τη γνώμη μου , και δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια περίπτωση που να μην υποχώρησε,αποδεχόμενος την άποψή μου. 

Επειδή δεν εργαζόμουν στην εφημερίδα σαν απλός συντάκτης αλλά σαν γραμματέας σύνταξης και ταυτόχρονα μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος, ο Μουσολίνι είχε την ευκαιρία να παραπέμψει σε μένα κάθε τι που δεν του ήταν ευχάριστο και συνεπαγόταν ευθύνες. 

Αλλά η ανανδρία που χαρακτηρίζει το Μουσολίνι φάνηκε ξεκάθαρα σε μια περίπτωση που προκάλεσε και τη δική μου παραίτηση από τη σύνταξη του "Αβάντι". Μια ημέρα είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα μια επιθετική σημείωση , την οποία ο Μουσολίνι είχε διαβάσει τόσο το χειρόγραφο όσο και στη διόρθωση και τη τυπωμένη εφημερίδα , χωρίς να προβεί στη παραμικρή παρατήρηση. Η δημοσίευση είχε σαν αποτέλεσμα να προσέλθει στα γραφεία έξω φρενών μια επιτροπή της σοσιαλιστικής οργάνωσης η οποία ένοιωθε θιγομένη από τη δημοσίευση. Τα μέλη της επιτροπής διαμαρτυρήθηκαν σε τόνο αυθάδη και απείλησαν μάλιστα ότι οι συνδρομητές της εφημερίδας σ΄εκείνη τη περιφέρεια θα σταματούσαν να την αγοράζουν. Αντί να τους απαντήσει δειλά δειλά:
-Σας ζητώ συγγνώμην.Το πράγμα δεν θα επαναληφθεί. Από σήμερα θα αναλάβω προσωπικά τη παρακολούθηση αυτών των πραγμάτων.

Κατ επανάληψη με είχε προσκαλέσει ο Μουσολίνι να τον περιμένω τη νύκτα που γύριζε αργά στο σπίτι του. Παρά το γεγονός ότι λόγω θέσεως , εργαζόμουν   τις πρωινές ώρες και μπορούσα κατά συνέπεια να φεύγω πολύ νωρίτερα το βράδυ, πολλές φορές τον περίμενα να φύγουμε μαζί αργά τη νύχτα γιατί, όπως οι περισσότεροι συντάκτες ο Μουσολίνι ερχόταν συνήθως αργά το απόγευμα στο γραφείο του και έφευγε αναγκαστικά αργά .

-Τι φοβάσαι επί τέλους και θέλεις να σε συνοδεύω τον ρωτούσα μεταξύ σοβαρού και αστείου;

-Τι φοβάμαι  μου απαντούσε ο Μουσολίνι.Τον εαυτό μου, τη σκιά μου, ένα σκυλί , τη σκιά ενός δένδρου. 

Και σήκωνε τους ώμους του[6].

Υποσημειώσεις:
[1] Ο Μουσολίνι μετανάστευσε στην Ελβετία σε στρατεύσιμη ηλικία στις 9 Ιουλίου 1902 και εγκαταστάθηκε στη Λοζάνη .
[2]Ήταν ένα καλοκαίρι ισχυρής πνευματικής ενασχόλησης .Καταβρόχθισα , μπορεί κανείς να πει, μια ολόκληρη βιβλιοθήκη. Το πρωί πήγαινα στο  Πανεπιστήμιο, το απόγευμα μελετούσα στο σπίτι  και έπινα  απίθανες ποσότητες τσαγιού. Μετέφρασα από τα γαλλικά το "Οι μαύροι τσαρλατάνοι " του  Malot για την Βιβλιοθήκη της ρατσιοναλιστικής  προπαγάνδας και κατάφερα να τελειώσω  μαζί με τη Balabanoff τη μετάφραση  για τη Σοσιαλιστική Avanguardia , του βιβλίου του Κάουτσκι  Am Tage. nach der sozialen Revolution  . Mοιράζονταν μαζί μου τη μποέμικη ζωή  ο Serrati, εκδότης  , που είχε γυρίσει από τη Νέα Υόρκη , ο  Tomoff , ένας Βούλγαρος για τον οποίο έχω μιλήσει, ο Ρουμάνος  Eisen, ο Βούλγαρος Bontschef  ένας Παριζιάνος ο Gateaux και ο   Sigismund Bartoli, Ρωμαίος μόδιστρος. Βοηθούσαμε  ο ένας στον άλλο. Το καλό του καθενός ήταν το καλό όλων.......(B.Mussolini: La mia vita . Opera Omnia Τόμος ΧΧΧΙΙΙ σελ 257 
[3] Ο De Felice γράφει ότι η Angelica Balabanoff οδήγησε το  Mussolini "στο δρόμο του μαρξισμού  και γενικά σε μια βαθύτερη κατανόηση της σοσιαλιστικής κουλτούρας".
[4] Δεν είχε αντιληφθεί όμως μια που αισθήματα και ένστικτα ελάχιστα ακαδημαϊκά την είχαν φέρει σε διανοητική σύγχυση ότι ο  Sorel ήταν περισσότερο σπουδαίος για το  Mussolini από ότι ο Marx τον οποίο ήδη αμφισβητούσε ο Bernstein ..... φαίνεται να μη αντιλαμβανόταν  ότι οι σκέψεις πάνω στη βία , πάνω στη γενική απεργία  , με μια λέξη στον επαναστατικό συνδικαλισμό  ήσαν γι αυτόν, εμπνευστή  του πρώτου φασισμού που γεννιέται σαν εκτροπή  της αναρχικής και μαξιμαλιστικής αριστεράς , αρκετά πιο συμπαθητικά  από τον ιστορικό ή διαλεκτικό υλισμό που δίδασκε ο προφήτης του "Κεφαλαίου"  Όχι τυχαία ο Mussolini θαύμαζε το Βakunin και είχε μεταφράσει από τα γαλλικά κάποια σελίδα του Kropotkin. 
[5] Επέστρεψε τον Νοέμβριο του  1904 ύστερα από αμνηστία για τους ανυπότακτους Κλήθηκε  να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στο 10ο Σύνταγμα βερσαλιέρων της Βερόνα Όπως  θα παραδεχθεί ο ίδιος:
"Ήταν αδύνατον να παραμείνω στην Ελβετία. Υπήρχε η λαχτάρα για την πατρίδα που ανθίζει στις καρδιές όλων των Ιταλών. Εξάλλου με καλούσε και η υποχρεωτική υπηρεσία στον στρατό. Γύρισα πίσω. Υπήρξαν καλωσορίσματα, ερωτήσεις, όλα τα συμβάντα της επιστρο­φής ενός τυχοδιώκτη - και ύστερα κατατάχθηκα στο σύνταγμα - ένα σύνταγμα Βερσαλιέρων στην ιστορική πύλη της Βερόνα. Οι Βερσαλιέροι φορούν πράσινα φτερά κόκορα στα καπέλα τους· είναι διάσημοι για τον γρήγορο βηματισμό τους, ένα κάπως μονότονο βάδισμα σκύ­λου που καλύπτει μεγάλες αποστάσεις, για την πειθαρχία τους και το πνεύμα τους.
Μου αοεσε η ζωή του στρατιώτη. (Benito Mussolini Η Αυτοβιογραφία μου σελ 28 Νέα Γενεά)"
[6] Το άρθρο αναδημοσιεύτηκε στην  εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ (31/3/1929)

GIOACCHINO VOLPE: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ

Η λέξις αυτή (φυλή) ανεφαίνετο από καιρού εις την γραφίδα και εις το στόμα πολλών φασιστών, συμπεριλαμβανομένου και του Μουσσο­λίνι, του οποίου τώρα υπεμιμνήσκοντο λέξεις και φράσεις, δια να αποδειχθή η πλήρης συνοχή μεταξύ αυτού και του φασισμού. Είναι αληθές ότι περί φυλής είχε γίνει λόγος κυρίως υπό την έννοιαν του «λαού», του «έθνους», του «γένους», με χαρακτήρα προπάντων ηθικόν. Τώρα όμως καθωρίσθη το υλικόν περιεχόμενον της εννοίας αυτής και διετυπώθη από μίαν ομάδα επιστημόνων, κατά το πλείστον φυσιολόγων, ζωολόγων και βιολόγων, η ιταλική θεωρία της φυλής, η οποία έλαβεν όλα τα στοιχεία μιας επισήμου θεωρίας και διεδόθη δια του Τύπου ομοφώνως. Διαφορετικά από τον γερμανικόν «νατσισμόν» (εθνισμόν), ως και από τον των Αγγλοσαξώνων, μολονότι ούτοι δεν τον ανήγαγον ποτέ εις απόλυτον θεωρίαν, ο ιταλικός « φυλετισμός» (razzismo), τουλάχιστον εις την πρώτην αυτήν διατύπωσίν του, δεν ωμίλει περί φυλών ανωτέρων ή κατωτέρων, δεν καθώριζε σχέσεις μεταξύ αξιών βιολογικών και αξιών ηθικών. Αλλ' όπως ο γερμανικός «νατσισμός», ούτω και ο ιταλικός έστρεψεν αμέσως όλα τα πυρά του κατά του εβραϊκού στόχου, χωρίς να παραλείψη να συνδυάση την εμφάνισίν του με το νέον γεγονός της Αυτοκρατορίας και με τας νέας απαιτήσεις του ιταλικού έθνους, που είχε γίνει μεγάλη αποικιακή δύναμις, είχεν έλθει εις στενάς σχέσεις με φυλάς διαφόρου χρώματος, ενδιεφέρετο να δημιουργήση εις τους πολίτας την εναργή συνείδησιν της ατομικότητας των, δια να απομακρύνη τοιουτοτρόπως και τον κίνδυνον της επιμιξίας, με όλα τα πολιτικά και ηθικά κακά της. Η φωνή του αντισημιτισμού δεν ήτο εντελώς νέα εις την Ιταλίαν. Αντήχει από καιρού, επί παραδείγματι, εις την επιθεώρησιν «Ιταλική Ζωή», διευθυνομένην υπό του δόκτορος Πρετσιόζι. Δεν δύναται όμως να λεχθή ότι υπήρχε διαδεδομένη η ιδέα ενός προβλή­ματος σημιτικού ή εβραϊκού εις την χώραν μας. Η τεραστία μάζα του λαού, οι κάτοικοι των πόλεων, και, ακόμη περισσότερον, οι αγρόται, ηγνόουν τον Εβραίον, όλως αντιθέτως προς άλλας χώρας της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Ακόμη και εις αυτάς τας μεσαίας και μορφωμένας τάξεις, δεν έφθαναν πολύ πέραν της τρεχούσης διαπιστώσεως, ότι, εις την Ιταλίαν, οι Εβραίοι είχον μονοπωλήσει σχεδόν ωρισμένους οικονομικούς κλάδους (Ασφάλειαι, Χρηματιστήριον, εμπόριον υφασμάτων κλπ.)' ότι μεγάλην θέσιν, εν συγκρίσει προς τον αριθμόν των, ο οποίος ήτο πολύ μικρός, κατείχον ούτοι εις τα Πανεπιστήμια, ιδίως δε εις ωρισμένους κλάδους σπουδών' ότι, καίπερ αναμιγνυόμενοι εις την ζωήν του έθνους και μη αποστρεφόμενοι ουδέ τους μικτούς γάμους, είχον μεταξύ των μεγάλην αλληλεγγύην, αλληλοεβοηθούντο εις την προσπάθειαν όπως ανέλθουν, απετέλουν ένα μικρόν, αλλά καλώς ωργανωμένον έθνος εντός του έθνους. Όλα αυτά εδημιούργουν, πράγματι μέχρι προ τίνων ετών, ένα αίσθημα αποστάσεως μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων, οφειλόμενον εις λόγους πολυπλόκους και δυσκόλως καθοριζόμενους, θρη­σκευτικούς ή φυλετικούς, όχι όμως εις μίαν αληθή αντίθεσιν. Ακόμη και μετά την επικράτησιν του φασισμού, παρά την κάποιαν δυσπιστίαν προς τους Εβραίους, παρ' όλην την ζωηράν διάθεσιν όπως κτυπηθούν ωρισμένα ισχυρά και, πολιτικώς, μάλλον κακόφημα τραπεζικά ιδρύ­ματα, εις τα οποία οι Εβραίοι, επιπροσθέτως δε και οι ξένοι, ήσαν αληθινοί κύριοι' παρ' όλα αυτά, η άνοδος Εβραίων εις διευθυνούσας θέσεις της οικονομίας, εις τας δημοσίας διοικήσεις, εις τα Πανεπι­στήμια, δεν ανεχαιτίσθη καθόλου: αντιθέτως, μάλιστα, ηυξήθη κατ' αναλογίαν.

Μέ τον φασισμόν όμως, καθώς ανεπτύσσετο ούτος καί απεσαφηνίζετο εις εαυτόν, ισχυράν τόνωσιν ελάμβανον αι έθνικιστικαί τάσεις που ήσαν αντικοσμοπολιτικαί, άντιουμανιστικαί και αντιπασιφιστικαί, αντιπλουτοκρατικαί, αντιδημοκρατικαί, αντιφιλελεύθεραι, αντιμασωνικαί, αντιμπολσεβικικαί: και όλαι αυταί αι τάσεις ήσαν, κατά το μάλλον ή ήττον αναγκαίως, τάσεις αντιεβραϊκαί ή ηδύναντο να απολήξουν εις έν αντιεβραϊκόν κίνημα. Καθίστατο, εξ άλλου, ολοέν φανερώτερον ότι οι Ιταλοί Ισραηλΐται, μολονότι είχον να παρουσιάσουν πολλούς φασίστας και πολλούς εγγεγραμμένους εις το Κόμμα, και μάλιστα από της πρώτης ώρας, και αξιεπαίνους οπαδούς του καθεστώτος, συνεισέφερον, εν τούτοις, αρκετά και εις τον αντιφασισμόν και εις την μαχητικήν δράσιν των πολιτικών φυγάδων ' και ότι, εις τον αγώνα κατά του φασισμού και της φασιστικής Ιταλίας, οι Εβραίοι του εξωτερικού ευρίσκόντο, σχεδόν όλοι, μεταξύ των εχθρών μας. Δεν έλειψε, μάλιστα, εις την εκδήλωσιν τόσων εθνικισμών εις όλα τα μέρη, και κάποια άνθησις ενός εβραϊκού εθνικισμού ή « σιωνισμοΰ >>, ακόμη και εις την Ιταλίαν: ήτοι επύκνωνον και οί Εβραίοι της Ιταλίας τας γραμμάς των, συνεσπειρούντο νοερώς γύρω από μίαν ιδανικήν πατρίδα των, η οποία δια πολλούς ενεσαρκούτο εις το νέον Κράτος της Παλαιστίνης. Προσετέθη, διαρκούντος του πολέμου της Αιθιοπίας, και μετ' αυ­τόν, αφ' ενός, η εκτράχυνσις της Ευρωπαϊκής και παγκοσμίου πάλης κατά του φασισμού, η στενή αλληλεγγύη μεταξύ Αγγλίας και Εβραίων, η οποία δεν έλειψεν από του να εκδηλωθή διαρκουσών των κυρώ­σεων · αφ' ετέρου, η έξοδος των Εβραίων εκ Γερμανίας, είτα δε και εξ Αυστρίας και η συρροή των κατά χιλιάδας και δεκάδας χιλιάδων εις τήν Ιταλίαν, όπου και πρότερον ηφθόνουν ήδη οι Γερμανοεβραίοι και όπου τώρα οι πρόσφυγες, στηριζόμενοι επί των ομοθρήσκων των, έδειξαν αμέσως ότι ήθελον να ριζοβολήσουν, διαπνεόμενοι και αυτοί όχι βεβαίως από μεγάλην αγάπην προς τον φασισμόν, την Γερμανίαν και την πολιτικήν του Άξονος. Εφάνη τότε — και συ­νετέλεσαν εις τούτο και άλλα γεγονότα και περιστάσεις, που δεν εθεωρήθη σκόπιμον να εκτεθούν δημοσία — ότι ένα εβραϊκόν πρόβλημα παρουσιάζετο και εις την Ίταλίαν (είναι άραγε άτοπον να σκεφθή κανείς ότι επεδιώκετο επίσης να αντιταχθή εις τον γερμανικόν φυλετισμόν, ο οποίος εστρέφετο κάπως εναντίον όλων των με­σογειακών φυλών, συμπεριλαμβανομένων και των Ιταλών, και εναν­τίον τής Ρώμης, τής κλασσικής ή χριστιανικής, να αντιταχθή, λέγω, εις αυτόν μία θεωρία που θα εξεχωρίζε μεταξύ των μεσογειακών φυλών τους Ιταλούς και θα διεξεδίκει δι' αυτούς μίαν θέσιν μέσα εις την ευγενή « αρίαν » οίκογένειαν;). 

Εγεννήθη ούτω ο φασιστικός φυλετισμός, ο οποίος, μολονότι προέβαλεν, εις την γενομένην εκλαϊκευσιν του, και πολιτικάς αιτιο­λογίας, ετόνισε περισσότερον παντός άλλου τους εθνικοφισιολογικούς, είτα δε τους πνευματικούς και ηθικούς σκοπούς. Έναντι αυτού, δεν έλειψε κάποια ανησυχία και αντίδρασις της ιταλικής δημοσίας γνώ­μης, μολονότι ουδείς παρεγνώριζε την δικαιολογίαν ωρισμένων φυλε­τικών απαιτήσεων. Απρόοπτος σχεδόν ως ήτο, η πολιτική της φυλής δεν εύρεν έδαφος πολύ προπαροσκευασμένον. Δεν υπήρξεν ευχερές να θραυσθούν δια μιας ωρισμένοι δεσμοί μεταξύ Εβραίων καί Χριστια­νών, δηλαδή μεταξύ « Σημιτών » καί « Αρίων », δημιουργηθέντες από τας σπουδάς και την πανεπιστημιακήν συναδελφικήν ζωήν, από τους δύο από κοινού διεξαχθέντας πολέμους, από την κοινήν υπαγωγήν εις το κόμμα, ακόμη δε και από τας εργασίας. Πολλοί διηρωτήθησαν αν, δια να άναχαιτισθή ολίγον το εβραϊκόν στοιχείον, ασφαλώς εισδυτικόν και απορροφητικόν, ήτο όντως αναγκαίον να στηθή το μέγα τούτο θεωρητικόν οικοδόμημα, αμφιβόλου επιστημονικής αξίας και κακώς ανταποκρινόμενον εις τας πατροπαραδότους ιστορικάς ιταλικάς αντι­λήψεις. Υπεμνήσθη ότι το παλαιόν αλυτρωτικόν κίνημα της Τεργέστης είχε γνωρίσει πολλούς αγωνιστάς του μεταξύ των Εβραίων, ακόμη και με το αίμα των. Εξεφράσθησαν φόβοι, ότι ο αντισημιτισμός ηδύνατο να παραβλάψη την μεσογειακήν πολιτικήν και τα μεσογειακά συμφέροντα της Ιταλίας. Αντεμετωπίσθη η αμφιβολία αν, εις μίαν στιγμήν σοβαράς διεθνούς κρίσεως, ως η παρούσα, ήτο συμφέρον να πολλαπλασιασθούν και να εξαφθούν ακόμη περισσότερον οι εχθροί τής Ιταλίας. Εις άλλος μυστικός φόβος ήτο, μήπως ο φασισμός εγίνετο απλούς ακόλουθος του « νατσισμού », εις το κεφάλαιον της περί φυλής θεωρίας, και έχανεν ούτω ωρισμένα στοιχεία της πηγαίας και απλής ιταλικότητός του. 

Αύται και άλλαι παρόμοιαι αμφιβολίαι, φόβοι, αντιρρήσεις εφάνησαν έρπουσαι, κατά τας ημέρας εκείνας, εις το ιταλικόν υπέδαφος, ενώ φανεραί κριτικαί και αντίθεσις αρχών προήλθον από την εφη­μερίδα της Πόλεως του Βατικανού « Ρωμαίος Παρατηρητής », και από αυτόν τον Ποντίφηκα, ως και άλλους ανωτάτους κληρικούς, αρκετά καλώς διατεθειμένους, έως τότε, έναντι του φασισμού. Εις ταύτα ο Τύπος απήντα εντείνων την εκστρατείαν κατά των Εβραίων και διεκδικών προτεραιότητα δια τον φασισμόν, ακόμη και εις την κίνησιν αυτήν. Ο Μουσσολίνι απευθυνόμενος ειδικώς προς τους ξέ­νους πολιτικούς, επανελάμβανε την φράσιν εκείνην της εποχής των κυρώσεων, η οποία είχε μείνει περίφημος και ένδοξος: «Θα προχωρήσωμεν κατ' ευθείαν εμπρός». 

Και, πράγματι, επήλθον ταχέως τα γεγονότα: απαγόρευσις εις παιδία και νέους, τέκνα γονέων αμφοτέρων Εβραίων, να φοιτούν εις τα δημόσια σχολεία έστω και αν έχουν βαπτισθή, και ίδρυσις ειδικών σχολείων στοιχειώδους και μέσης εκπαιδεύσεως δι' αυτά, απόλυσις των Εβραίων καθηγητών και διδασκάλων από την εκπαίδευσιν, απομάκρυνσις των από τας Ακαδημίας, απαγόρευσις διδακτικών βι­βλίων γραφέντων υπ' αυτών, περιορισμοί εις την συγγραφικήν δράσιν των ' απομάκρυνσις των Εβραίων από τας ιθυνούσας θέσεις των μεγάλων οικονομικών οργανισμών και από τας δημοσίας υπηρεσίας' άρνησις παροχής αδειών δια μικτούς γάμους' απέλασις των εκ του εξωτερικού Εβραίων, των ελθόντων εις την Ιταλίαν μετά τον πόλε­μον. Με την δήλωσιν ότι δεν υπήρχε πρόθεσις εφαρμογής πολιτικής διωγμού κατά των Εβραίων, τα ληφθέντα έναντι αυτών μέτρα ενεφανίσθησαν ως μέρος μιας ευρυτέρας μάχης, την οποίαν ήρχιζεν η αυτοκρατορική Ιταλία, εντός των ευρωπαϊκών και αφρικανικών συνό­ρων της, δια την ακεραιότητα της φυλής, κατά του κινδύνου αναμί­ξεων και «μολύνσεων» με ετερογενή στοιχεία ' ως μία όψις της δημογραφικής μάχης, η οποία απέβλεπεν όχι μόνον εις το να αυξήση την ποσότητα, αλλά και να βελτιώση την ποιότητα του ιταλικού λαού' ως τελειωτική προσπάθεια δια την εθνικοποίησιν του ιταλικού πολι­τισμού, απαλλασσομένου από τας επιρροάς τάσεων ή ρευμάτων νοσηρώς νεωτεριστικών εις την φιλολογίαν ή την Τέχνην, αι οποίαι αντεπροσωπεύοντο, κατά μέρος σημαντικόν, από Εβραίους, ήτοι από ξένους οι οποίοι ήσαν και άλλη φυλή, ανεπίδεκτος οιασδήποτε αφο­μοιώσεως, καυχωμένη ότι υπερείχε πάσης άλλης φυλής... 

( ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ)

PNF: IL PRIMO E SECONDO LIBRO DEL FASCISTA

Στα 1941 το Partito nazionale fascista  σε μια προσπάθεια να κωδικοποιήσει τις βασικές ιδεολογικές αρχές της Φασιστικής κοσμοθεωρίας, προχώρησε στην έκδοση ενός τόμου με το χαρακτηριστικό τίτλο "Το πρώτο και δεύτερο βιβλίο του Φασίστα." Μέσα σε 160 σελίδες και με τη τεχνοτροπία της  σύντομης  αλλά περιεκτικής διδασκαλίας , με εμβόλιμες ερωτήσεις και απαντήσεις, το βιβλίο αυτό αποτελεί  σήμερα στα χέρια του μελετητή  ένα  εύχρηστο χρήσιμο εργαλείο για τη  κατανόηση της  πραγματικής φύσης του φασιστικού φαινομένου  πέρα από ότι μέχρι πρότινος πιστεύαμε, πέρα από ότι μέχρι πρότινος  νομίζαμε. Θ.Μ

Prefazione (Πρόλογος)  σελ.3
DATE STORiCHE DELLA RIVOLUZIONE (Ιστορικές ημερομηνίες της Επανάστασης. σελ 5

1o. ΒΙΒΛΙΟ
IL DUCE (Ο ΝΤΟΥΤΣΕ)  σελ.17
LA RIVOLUZIONE FASCISTA (Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ)
L'interventismo σελ. 21
La guerra mondiale (Ο παγκόσμιος πόλεμος) σελ. 22
Il dopoguerra (Η μεταπολεμική εποχή)
I Fasci di combattimento
Lo squadrismo
Il programma fascista (Το φασιστικό πρόγραμμα)
La fondazione del P.N.F (Η ίδρυση του Εθνικού Φασιστικού κόμματος).
La conquista del potere. (Η κατάκτηση της εξουσίας) σελ.27
IL PARTITO (Το κόμμα)
Natura e scopi σελ. 30
Gerarchie e inquadramento σελ.32
Disciplina (Πειθαρχία) σελ.39
Amministrazione .σελ. 41
Doveri degli iscritti al P. N. F. (Υποχρεώσεις των εγγεγραμμένων στο  P. N. F) σελ. 43
Il Partito Fascista Albanese (Το Αλβανικό Φασιστικό κόμμα) 
ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ  P.N.F.  ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ
I  G. U. F.
La gioventù Italiana del Littorio
I Fasci femminili .
L'Associazione fascista della Scuola
Le Associazioni fasciste del Pubblico impiego,
dei Ferrovieri dello Stato, dei Postelegrafonici,
degli Addetti alle Aziende industriali dello Stato .σελ. 66
L' O. N. D  σελ. 69
L' U. N. U. C. I σελ. 71
Il C. O. N. I σελ. 73
La  L. N. L σελ. 74 
LA MILIZIA
IL REGIME 
Il Gran Consiglio . σελ. 91
LO STATO CORPORATIVO
La Carta del Lavoro
I Sindacati e le Confederazioni
Le Corporazioni
La Camera dei Fasci e delle Corporazioni
L'AUTARCHIA
2ο. ΒΙΒΛΙΟ
La specie umana e le razze umane. (Το ανθρώπινο είδος και οι ανθρώπινες φυλές) σελ. 113
L'arianesimo e la popolazione italiana σελ.115
La supremazia della razza ariana (Η ανωτερότητα της Άριας φυλής) σελ. II7
La difesa della razza  σελ. 119
La nazione e la razza. (Το έθνος και η φυλή) σελ 121
II pensiero del DUCE sulla razza  σελ. 122
Che cosa ha fatto il Fascismo per la razza σελ.132
Il Fascismo e gli ebrei σελ.135
Le leggi fasciste sulla razza. (Οι φυλετικοί φασιστικοί νόμοι) σελ .137
- Ebrei stranieri (Αλλοδαποί Εβραίοι) σελ. 138
- Matrimoni misti. (Μικτοί γάμοι) σελ. 138
- Fondamento della legislazione razziale fascista. σελ.139
- Chi e ebreo? σελ. 139
- Limitazioni ed esclusioni σελ.140
- Discriminazioni σελ.141
Razza e Impero (Φυλή και Αυτοκρατορία)  143
Che cosa devo sapere sulla razzaΤι πρέπει να γνωρίζω  σχετικά με τη φυλή; σελ 147

ANTONIO ANIANTE: ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ

1.Πως έγινε δικτάτωρ.

Ο Μουσσολίνι , ο Χίτλερ, ο Κεμάλ Πασάς και ο Στάλιν βγήκαν από μέσα από τον λαόν. Μικρός ακόμη ο Ιταλός δικτάτωρ ηργάζετο ως σιδηρουργός, ο Χίτλερ ήτο ελαιοχρωματιστής και ο Τούρκος δικτάτωρ εφύλασσε χήνες. Αν τώρα ο λαός  τους έφερεν αργότερα εις την εξουσίαν δια να δεθή  χειροπόδαρα απ' αυτούς , δεν πρέπει , να εκπλήττεται κανείς.
Εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και μάλιστα από λαούς, που δεν εζούσαν παρά δια την ελευθερίαν των.Ο πατέρας του Μουσσολίνι , ο Αλέξανδρος, ήταν οπαδός του Ρώσου αναρχικού συγγραφέως Μπακουνίν και έφτιανε πέταλα εις την κωμόπολιν Ντόβια, πλησίον του Πρεντάπιο. Η μητέρα του, η Ρόζα Μαλτόνι, μια γυναίκα  με καθυστερημένας αρχάς, ήτο δασκάλα . Ο Μπενίτο  εγεννήθη  εις τας 29 Ιουλίου 1883, μίαν  από τις  φλογερές εκείνες Κυριακές , όπου ο ήλιος ωριμάζει τα στάχυα. Ο Μουσσολίνι συνηθίζει να λέγη, όταν ερωτάται, δια την νεανικήν  του ηλικίαν:
"Δεν θυμούμαι τίποτε'  το παρελθόν άλλως τε δεν μ΄ενδιαφέρει ' αγαπώ το μέλλον" Και όμως αι λεπτομέριαι της ιδιωτικής τους ζωής  είνε εκείναι , που μας  αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του.
"Ήμουν ο τολμηρότερος  λαθροθήρας, γράφει  κάπου. Στις εορτές άρπαζα  το δόκανο , που έστηνα για τα πουλιά και έτρεχα  στις όχθες  των ποταμών , μαζί με τον αδελφόν μου  Αρνάλδον, παντού όπου ήξευρα , πως μπορούσα  να πιάσω πουλιά. Θυμούμαι , πως  μια ημέρα  έκλεψα τα πουλιά , που είχε  πιάσει στο δόκανό του κάποιος άλλος. Ο νόμιμος ιδιοκτήτης  του μ' εκυνήγησε. Εστάθηκε αδύνατον να με πιάση γιατί τρέχοντας  πιάση γιατί τρέχοντας μ΄απίστευτη ταχύτητα , εσκαρφάλωσα σ΄ένα λόφο , επέρασα ένα ποτάμι και χωρίς ν' αφήσω από τα χέρια μου την λείαν μου του εξέφυγα. Αγαπούσα πολύ τα πουλιά." 
Συχνά ο νεαρός Μουσσολίνι , την ώρα, που εβοηθούσε τον πατέρα του , στο σιδηρουργείον να σφυροκοπήση το κατακόκκινο πυρωμένο σίδερο, αφαιρενόταν και τα μεγάλα ζωηρά μάτια του εταξίδευαν στο πέλαγος των ονείρων. Ο πατέρας του αυταρχικός και δεσποτικός , τον επανέφερεν εις την πραγματικότητα!
-Είσαι τεμπέλης του εφώναζε. Δεν είσαι άξιος για τίποτα.
-Δεν είμαι για τίποτα! θα το ιδούμε αυτό, εψιθύριζεν ο Μουσσολίνι και καθώς άνοιγε περισσότερο τα μεγάλα μάτια του εκύτταζε τον πατέρα του , με το βλέμμα ενός μικρού αγρίου θηρίου.O Μπενίτο ήτο εκ φύσεως ανεξάρτητος χαρακτηρ. Με το παραμικρόν επαναστατούσεν. Παιδάκι ακόμη, δεν αγαπούσε με κανένα τρόπο να δεχθή να τον κρατεί από το χέρι η μητέρα του. Και έτρεχε να χαρή την ομορφιά των ηλιολουσμένων τοπίων  και τα χάδια της χλοϊσμένης γης. Αγαπούσε  περισσότερον την θρησκείαν της φύσεως από την θρησκείαν του Χριστού.

"Δεν μου άρεσε να μένω πολλήν ώραν εις την εκκλησίαν, γράφει, ιδίως κατά τας μεγάλας τελετάς.

Η ρόδινη φλόγα που σκορπούσαν οι λαμπάδες, η δυνατή μυρωδιά από το λιβάνι , η αίγλη των ιερών αμφίων , η μονότονη φωνή των πιστών και των μουσικών οργάνων  της εκκλησίας μου προξενούσαν μια αλλόκοτη ταραχή."

Αν μικρός περιφρονούσε  την εργασίαν του πατέρα του , αργότερα όμως  τον εκυρίευσε μια περίεργη νοσταλγία δια την εργασίαν αυτήν, που κατώρθωνε να δαμάζη το σίδερο.Αυτή τον είχε συνηθίσει εις την τραχείαν πάλην , εις την πλέον σκληρή δουλειά.Και όταν ανεδείχθη εις την ζωήν , κατά την φασιστικήν προπαγάνδαν, την οποίαν διηύθυνεν  αυτοπροσώπως , πρωτού ακόμη γίνη δικτάτωρ , δεν παρέλειψε  να δώση δείγματα  του επαγγέλματος της εφηβικής ηλικίας του  εις ένα χωριό , όπου τον είδαν να πυρώνη  μόνος του , μέσα εις ένα  σιδηρουργείον τον σίδηρον  και να του δίνη τα ανάλογα σχήματα, με την βοήθειαν της "βαρειάς"! Κατάπληκτοι τότε  οι παριστάμενοι  είδαν τον βουλευτήν, τον δημοσιογράφον, τον αεροπόρον , να φτιάνη με πολλήν υπομονήν  και δεξιοτεχνίαν , από τον κατακόκκινο σίδηρο, τανάλιες και τσιμπίδες.

Τα μάτια του έλαμπαν  από ευχαρίστησιν γράφει η κυρία Σαρφάτη, η οποία  τον παρηκολούθησεν  εκείνην την ημέραν , νοσταλγόν  του σκληρού νεανικού επαγγέλματος του. Έστειλε  και ειδοποίησαν  τους φίλους του , δια να τους δείξη πόσο δυνατός ήτο. Ε, οι έπαινοι  των παρισταμένων , δια την μεθοδικότητά του , εις την κατεργασίαν  του σιδήρου , τον ενεθουσίαζαν περισσότερον, από ό,τι  θα τον  ενθουσίαζε μία ευτυχία του εις την Βουλήν.

Τα χέρια του είναι γερά , αλλά και λεπτά συγχρόνως. Και τα μπράτσα του  είνε γερα΄, χωρίς  να παρουσιάζουν καμμίαν δυσαρμονίαν , με όλον το άλλο σώμα του. Το πρόσωπό του τραχύ, αλλά και γλυκό συγχρόνως......................................

Ποίαι αι σχέσεις του Ιταλού δικτάτορος και του βασιλέως.  
Στα 1900, την ημέραν , όπου απέθανεν ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε , ο νεαρός τότε Μουσσολίνι εδιάβαζε , κάτω από ένα δένδρον εις την εξοχήν του Πρεντάπιο το σπουδαιότερον έργον του Νίτσε , "Ζαρατούστρας ". Την ιδίαν ημέραν εδολοφονείτο ο βασιλεύς της Ιταλίας , ο Ουμβέρτος Α' .
Την ιδίαν ημέραν ο εθνικόφρων Ιταλός ποιητής Ντανούνζιο , έγραφε ,εις την έπαυλίν του , εις την Καπουτσίνα, κοντά εις την Φλωρεντίαν τους δύο περιφήμους ύμνους του: τον ύμνον προς τον Νίτσε και τον ύμνον προς τον νέον βασιλέα , τον Βίκτωρα Εμμανουήλ τον Γ.  Ο Μουσσολίνι , ο οποίος ήτο δημοκρατικός τότε , αναρχικός , θα ημπορούσε να ειπή κανείς, μόλις εδιάβασεν εις το "Κορριέρε ντε λα Σέρρα" τον ύμνον, προς τον νέον βασιλέα, του Ντανούνζιο, έκαμεν ένα μορφασμόν και έσχισε την εφημερίδα, φωνάζων:

-Μίαν ημέραν η επανάστασις θα σαρώση αυτούς τους γελοτοποιούς! υπονοών τους βασιλείς.

Από τότε , πολλοί βασιλείς εγνώρισαν τον δρόμον της εξορίας. Είναι περίεργον, ότι ο ιδικός μας βασιλεύς θα είνε ένας από τους τελευταίους .Μια λεπτομέρεια , η οποία έχει χαραχθή εις την μνήμην μου εν σχέσει με τους βασιλείς του οίκου της Σαβοΐας, είναι τα υπέροχα μουστάκια του και τα φουσκωτά πανταλόνια που φορούν . Αγαθοί μονάρχαι ,φιλάνθρωποι και λαοφιλείς δεν έχουν καταλάβει τους υπηκόους των , παρά μέχρις ενός σημείου μόνον . Δι' αυτό , αν βγάλετε απ' αυτούς τα στολίδια των , θα ιδήτε , ότι δεν μένουν μεγάλα πράγματα. Ένας από αυτούς , ο Κάρολος Αλβέρτος , απέθανεν εις την εξορίαν , εις το Οπόρτο . Την Ιταλίαν την παρέλαβον οι βασιλείς ηνωμένην από τα χέρια ενός δημοκράτου , του Γαριβάλδη και έπειτα από πολλάς αιματοχυσίας , ολίγον δε έλειψε να την αφήσουν να περιέλθη εις τα χέρια του Πάπα. 

Ο σημερινός βασιλεύς της Ιταλίας, δεν έχει πλέον δικαιώματα, παρά μόνον εις τα ... γραμματόσημα και εις τα νομίσματα. Εκεί ευρίσκετε την εικόνα του , εις ηλικίαν σαράντα ετών . Και όμως, όλοι οι μονάρχαι της Ιταλίας ήσαν μέχρι σήμερον αγαθοί και πρωτοστάτησαν πάντοτε εις πολλά φιλανθρωπικά έργα , εις δωρεάς δια την ενίσχυσιν της καλλιτεχνίας , εις την ίδρυσιν νοσοκομείων , με το μειδίαμα πάντοτε εις τα χείλη. Όταν όλοι εφοβούντο ν΄ανεβούν εις το αυτοκίνητον ο βασιλεύς μας ανέβηκε με θάρρος εις την πρώτην "Φίατ" . που έφθασεν εις την Ρώμην και περιήλθε την πρωτεύουσαν , με ταχύτητα δέκα χιλιομέτρων την ώραν . Όταν η χολέρα εθέριζεν ο βασιλεύς έτρεχε μέσα εις τους χολεριώντας δια να τους παράσχει βοήθειαν. Όταν η Μεσσήνη εσωριάζετο εις ερείπια από τους σεισμούς , ο βασιλεύς έτρεχε να βοηθήση τους σεισμοπαθείς και όταν ο πόλεμος ξέσπαζεν ιδού αυτός εις το μέτωπον , υπό τα βλήματα του εχθρού! Μεγάλη καρδιά και ορθολογισμός, ιδού τα δύο κυριώτερα προτερήματα του μικροσκοπικού μας βασιλέως. Ηκολούθησε την θέλησιν του λαού, όπως ένας πατέρας ο οποίος δεν θέλει να επιβάλη τας ιδικάς του θελήσεις εις τα παιδιά του. Εάν ιδή ,ότι ο λαός του τείνει οριστικώς προς τον μπολσεβικισμόν ,τότε καταλαβαίνει , ότι ο μπολσεβικισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του και είνε έτοιμος να καταφύγη εις Σιβιταβέκια , η οποία υπήρξεν η τελευταία κατοικία του προγόνου του Καρόλου Αλβέρτου. Αν τώρα ο λαός κηρύσσεται υπέρ του φασισμού, τούτο σημαίνει, δια τον βασιλέα , ότι ο φασισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του. Με λίγα λόγια είνε ένας βασιλεύς , ο οποίος δέχεται την πρόοδον χωρίς όμως να παύση να σέβεται και τας παραδόσεις. Και ιδού, αν και πιστεύη ότι και οι βασιλείς πρέπει να εκλέγονται μολαταύτα , είνε έτοιμος να αποσυρθή του θρόνου, υπέρ του υιού του.

*

Ο ιταλικός λαός είνε πολύ παράξενος λαός . Εκεί που τον βλέπετε να ζητοκραυγάζη με φρενίτιδα τον βασιλέαν του, μπορεί τε να τον ιδήτε να μην δακρύση καν , την στιγμήν , όπου ο βασιλεύς εγκαταλείψη είτε δια τον ένα είτε δια τον άλλον λόγον τον θρόνον του. Και αυτό θα συμβή. Το ξεύρει, άραγε , ο βασιλεύς; Πιθανόν να το ξεύρη. Ίσως δι αυτό μάλιστα είνε τον τελευταίον καιρόν λυπημένος .Κανείς δεν τον είχεν ιδή να γελάση. Τον λένε μάλιστα υποχόνδριον. Όσον αφορά την βασίλισσαν, την Ελένην του Μαυροβουνίου , την ωραίαν και σωματώδη χωρικήν, ε, αυτή όπως λέγουν δεν περιφρονεί το κρασί των υπογείων του παλατιού. Η αποστολή του βασιλέως μας όμως φαίνεται ότι του είνε πολύ επαχθής. Δι΄ αυτό και διασκεδάζει εργαζόμενος .Είναι πολύ μορφωμένος. Το πρωί σηκώνεται στις πέντε και το βράδυ στις οκτώ είναι στο κρεβάτι του .Τον βλέπω πάντοτε με ένα βιβλίο στα χέρια εις τον κήπον των ανακτόρων .Έπειτα αφήνει το βιβλίον , δια να πάρη το ποτιστήρι και το τσαπί, με το οποίον καλλιεργεί τον ανακτορικόν του κήπον. Έπειτα, αφού κάνη ένα γύρον , με το άλογόν του, κάθεται εις το γραφείον του , όπου υπογράφει κρατικώ τω τρόπω, τα έγγραφα.

"Tα πολιτεύματα περνούν οι λαοί μένουν". Πως ο Μουσσολίνι ελάκτισε τους φίλους του, οι οποίοι επλούτισαν αιφνιδίως.

Αι τυραννικαί ακρότητες , εις τας οποίας φθάνουν τα σημερινά δικτατορικά καθεστώτα, όσον σοβαραί και αν υποτεθή, ότι είναι, θεωρούνται δυστυχώς από τον ξένον τύπον  και την διπλωματίαν ως απαραίτητοι , δια την εσωτερικήν τάξιν .Όσον αφορά  τώρα τας διαμαρτυρίας του πολιτισμένου κόσμου, αύται περιορίζονται , δι' ολίγας ημέρας και σπανίως εις συλλαλητήρια, εναντίον της δικτατορίας , και έπειτα αι ακρότητες λησμονούνται. Ο Μουσσολίνι κατ' επανάληψιν έκαμε γνωστάς τας ιδέας του περί ελευθερίας και αντιδημοκρατισμού. Εις το ζήτημα αυτό μάλιστα υπάρχει και ένα θεμελιώδες σημείον του προγράμματος του, το οποίον επικαλείται, εις κάθε λόγον, που εκφωνεί.

"Ο φασισμός είπε τελευταίως, αρνείται εις την δημοκρατίαν το παράλογον και το συμβατικόν αυτό ψεύδος : την πολιτικήν ισότητα , το ομαδικόν ανεύθυνον και τον μύθον της ευτυχίας και της προόδου.

Αν όμως πάρωμε την δημοκρατίαν διαφορετικά, εάν υποθέσω μεν, ότι είναι ένα πολίτευμα υπό το οποίον ο λαός εκτοπίζεται εις το περιθώριον του Κράτους , τότε ημπορώ να ειπώ, ότι ο φασισμός  είνε "μια οργανωμένη, συγκεντρωτική και κυριαρχική δημοκρατία."

Εάν ρίψωμεν ένα βλέμμα  εις την ιστορίαν  θα ίδωμεν, ότι το φιλελεύθερον πολίτευμα δεν έζησε παρά μόνον δεκαπέντε χρόνια από το 1830 έως το 1845,

Την δημοκρατίαν της Ρώμης την εσκότωσεν  η γαλλική δημοκρατία. Την ιδίαν εποχήν ο Κάρλ Μαρξ εκήρυσσε το ευαγγέλιόν του σοσιαλισμού εις το περίφημον μανιφέστο των Κομμουνιστών.Το 1859 ο Ναπολέων ο Γ καταφεύγει εις το αντιφιλελεύθερον πραξικόπημα  του και βασιλεύει εις την Γαλλίαν έως το 1870. Ανετράπη τότε  από ένα λαϊκόν κίνημα, έπειτα από μίαν στρατιωτικήν ήτταν.

Νικητής είναι ο Μπίσμαρκ, ο οποίος δεν ηθέλησε  ποτέ να μάθη τίποτε, από το τι είνε η ελευθερία, ούτε ν΄ακούση τους προφήτας της. Είναι συμπτωματικόν , αλήθεια το ότι ένας λαός, με ανώτερον πολιτισμόν  όπως είναι ο γερμανικός, ηγνόησε  καθ΄ολοκληρίαν , καθ΄όλον τον δέκατον έννατον αιώνα την θρησκείαν  της ελευθερίας.

Η Γερμανία επέτυχε την εθνικήν ενότητά της αγωνιζομένη κατά της ελευθερίας, η οποία φαίνεται ξένη προς την ψυχοσύνθεσίν της.

Η ψυχή της είναι βαθύτατα φιλομοναρχική, άρα δι' αυτήν η ελευθερία είνε ο λογικός και ιστορικός προθάλαμος της αναρχίας. Ο αποκληθείς αιών της ελευθερίας δεν έκαμε τίποτ' άλλο παρά αφού περιέπλεξε τους γορδίους δεσμούς , επεζήτησε να τους λύση με τας εκατόμβας του παγκοσμίου πολέμου. 

Ποτέ καμμία άλλη ιδεολογία δεν επέβαλε ,τόσας θυσίας, όσας επέβαλον η ιδεολογία της ελευθερίας. 

Οι Θεοί της ελευθερίας λοιπόν είχαν τόσην δίψαν δι' αίμα. Σήμερον η φιλελευθερία κλείνει τους ερήμους πλέον ναούς της διότι οι λαοί βλέπουν , ότι με το οικονομικόν , το πολιτικόν, και το ηθικόν σύστημά τους , τους οδήγησεν εις την καταστροφήν.

Ιδού διατί όλοι οι σημερινοί πολιτικοί πειραματισμοί είνε εις την βάσιν αντιφιλελεύθεροι, παρ΄όλον ότι οι οπαδοί του χρεωκοπήσαντος συστήματός του φιλελευθερισμού, προσπαθούν να παραστήσουν την σημερινήν μορφήν πολλών πολιτευμάτων ως πολιτεύματα, που είνε έξω από την ιστορίαν ,ωσάν η ιστορία ν' αποτελή τιμάριον των οπαδών του φιλελευθερισμού, ωσάν η ελευθερία να είνε η τελευταία λέξις της ιστορίας. 

Ο Μουσσολίνι λέγων αυτά, απολογείται βεβαίως της πολιτικής του. Η πολιτική πρέπει να καθρεπτίζη την εποχήν της και την λαϊκήν ψυχήν . Κάθε πολιτική έχει την εποχήν της. Ο σημερινός αιών είναι ο αιών του φασισμού. 

Το ότι ο Φασισμός απελάκτισε τον σοσιαλισμόν , την δημοκρατίαν και την φιλελευθερίαν , λέγει ο Μουσσολίνι, ομιλών περί πολιτευμάτων , δεν θα ειπή, να επαναφέρη τον κόσμον εις την κατάστασιν , που ήτο ούτος προ του 1789 (έτος κατά το οποίον και ενεκαινιάσθη ο δημοκρατικο-ελεύθερος αιών.) Η ανθρωπότης δεν πηγαίνει προς τα πίσω. Από τα ερείπια του σοσιαλιστικού, του δημοκρατικού και του φιλελευθέρου πολιτεύματος , ο φασισμός παίρνει τα στοιχεία, που έχουν ακόμη μια ζωντανήν αξίαν. Τα πολιτικά συστήματα περνούν' οι λαοί μένουν. Έπειτα ας μη ξεχνάμε ότι τα περισσότερα πολιτικά συστήματα έχουν πολλά τα κοινά σημεία, μεταξύ των. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός του Μαρξ είναι αλληλένδετος με τον ουτοπιστικόν σοσιαλισμόν του Φουριέ και του Σαιν-Σιμόν! 

Ο φασισμός θεωρεί την βίαν ως νόμιμον, ή τουλάχιστον φαίνεται υποχρεωμένος να την θεωρή ως τοιαύτην δι' ένα χρονικόν διάστημα .Είνε γεγονός εν τούτοις, ότι το ξίφος ,το οποίον κρατεί, δια να προασπίζη με αυτό το καθεστώς του , το καρφώνει συχνά στη καρδιά του. Επί εκατόν προσώπων ,τα οποία έπληξε , τα εννενήντα εννέα ήσαν φασίσται. 

Δώσατε είκοσι χρόνια ζωής εις τον Φασισμόν και αν υποθέσωμεν ότι ο Μουσσολίνι εξακολουθήση να είναι δικτάτωρ, καθ' όλο αυτό το διάστημα, τότε θα ιδήτε, ότι δεν θα μείνει ούτε ίχνος από τας σημερινάς του βιαιότητας. 

Η νέα γενεά, η οποία θα προσέλθη από την φασιστικήν πειθαρχίαν και η διατήρησις των βιαίων μέτρων θα είνε περιττή πλέον. Οι άνθρωποι , τους οποίους τιμωρεί σήμερα ο Μουσσολίνι, ανήκουν εις το παρελθόν. Τα σφάλματά των , αι ελλείψεις των , αι αδυναμίαι των είναι λείψανα του παρελθόντος, είνε σφάλματα, τα οποία θα εξαφανισθούν εις τας μελλούσας γενεάς.

*

Ο Μουσσολίνι ως πρώτον καθήκον του, ευθύς ως ήρχισε τον αγώνα του καθαρμού του περιβάλλοντός του , εθεώρησε τον έλεγχον όλων εκείνων των αρχηγών του φασισμού , οι οποίοι ενώ ήσαν πτωχοί, όπως ο Ιωβ, αιφνιδίως ευρέθησαν πλούσιοι. Τον έλεγχον αυτόν δεν κατόρθωσε βέβαια να τον πραγματοποιήση αμέσως, αλλά πολύ αργότερα ,οπότε και επέταξεν από τας θέσεις, που κατείχαν, τους υπόπτως πλουτίσαντας φασίστες. Ο πλούτος, η δίψα του χρυσού , είνε δια το ηθικόν του Μουσσολίνι ατιμία. Ιδού διατί δεν εκπλήττομαι, όταν βλέπω τα στόμια των φασιστικών όπλων να στρέφονται κατ' εκείνων , τους οποίους όλοι εθεωρούσαν ως καλυτέρους φίλους του Μουσσολίνι, οι οποίοι μάλιστα είχαν χρηματίσει και άμεσοι συνεργάται του.

Αniante Antonio είναι το ψευδώνυμο του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου A.Rapisarda (Viagrande 1900- Ventimiglia 1983 ) Αυτοεξόριστος στη Γαλλία  εξέδωσε στα 1932 μια γλαφυρή αλλά αμφιλεγόμενη βιογραφία του ισχυρού ηγέτη του Φασισμού .Το μεγαλύτερο μέρος της βιογραφίας αυτής δημοσιεύτηκε σε συνέχειες  στην εφημερίδα  ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ αρχή κάνοντας από το φύλο της 5ης Ιανουαρίου 1933.

Συνέχεια

Α ΣΙΚΟΡΣΚΑ : ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ

 



'Οταν το "voi" επιχειρεί να εκτοπίσει το "lei" ,
 το  "lei" αλλάζει όνομα και γίνεται Annabella"



Εις το αρχαίον «Φόρουμ»,   από την αψίδα του  Τίτου μέχρι του κά­τω μέρους  του Καπιτωλίου, η Ιερά Οδός υπενθυμίζει  την θριαμβευτικήν  προέλασιν . Πλησίον εκεί , η οδός της Αυτοκρατορίας , η νέα «βία» της μουσσολινιακής Ρώμης, φαίνεται ετοίμη να δεχθή  την επάνοδον  ενός νικηφόρου στρατού. Δεν είναι περίεργον  ότι οδηγεί  κατ΄ευθείαν  εις το ανάκτορον της Βενετίας , όπου ο Μπενίτο Μουσσσολίνι  εργάζεται, κυβερνά και δέχεται:

Έπειτα από στοάς , πίνακας , προθήκας και κατά γης , μωσαικά, η υψηλή θύρα  ανοίγεται  προς μίαν  μεγάλην αίθουσαν .

Εις το βάθος λάμπει  μία μεγάλη λάμπα  πρασίνου χρώματος .Πίσω  της , κατά το ήμισυ ορατή , φαίνεται  η άκρη του μετώπου. Ο Ντούτσε εγείρει τον βραχίονά και χαιρετά.

-Είνε επληκτικόν, Εξοχώτατε, να βλέπη κανείς πόσον διετηρήσατε την επαφήν σας με τον λαόν.

-Καταλαβαίνω τον λαόν  και με καταλαβαίνει  και αυτός , διότι προέρχομαι από τον λαόν .Αυτόν σκέπτομαι  πάντοτε.

Θέλει να μελετήσουν  οι ξένοι τον λαόν.

— Ταξιδεύσατε και αναμιχθήτε  εις την απλήν ζωήν της χώρας , θα μάθετε πολλά πράγματα. Δεν αρκεί να σκέπτεται κανείς . Η φιλοσοφία είναι καλή , πλανάται όμως  όταν παραχωρή  εις την λογικήν  την θέσιν η οποία ανήκει  εις την διαίσθησιν. Αν η διαίσθησις μου μου έλεγε μίαν ημέραν, ότι δύο και δύο δεν κάνουν τέσσαρα, θα το επίστευα.

Τα μάτια του Ντούτσε μεγαλώνουν ξαφνικά  και η   λάμψις  των αποκαλύπτει την ρεαλιστικήν δράσιν του ανδρός, το πάθος μιάς   μεγάλης πίστεως:

Θα γνωρίσωμεν μιαν νέαν ανθρωπότητα , ωραιοτέραν παρά ποτέ. Θα προοδεύση  ολόκληρος ο λαός.

Ήλθεν η στιγμή να είπω εις τον Ντούτσε, ότι οι ατομισταί  των άλλων χωρών , εξαιρέσει μιάς μειοψηφίας , πιστεύουν και αυτοί ότι η κοινωνία αξίζει όσον και το άτομον. Θέλουν να δοθούν  εις την μάζαν , προς το συμφέρον του καθενός ,τα μέσα βελτιώσεως της θέσεώς της , να μεγαλώση την ψυχήν της , να διαμορφωθή ως ένα ισχυρόν και ευτυχές ον, συγχρόνως όμως σκέπτονται ότι εξαιρετικά όντα, αναγκαία  εις την εξέλιξιν της ολότητος , επιζητούν να ανυψωθούν υπεράνω του πλήθους και ότι αυτά έχουν ανάγκην ελευθερίας.Το ιδεώδες αυτό, πως είνε δυνατόν να μην ανήκη και εις όλα τα παιδιά της Ιταλίας, χώραν των ηρώων και των μεγαλοφυών.

Ο Ντούτσε δεν ταράσσεται .

-Είναι κακόπιστοι εκείνοι που παραγνωρίζουν τα πραγματικά σχέδια των Ιταλών. Πρέπει να υπάρχουν στύλοι εις την ομαδικήν άνοδον . Μία εξίσωσις εκ των κάτω , μάλιστα , αλλά δια να δώση εις όλους την ευημερίαν  και διά να επιτρέψη εις τους καλύτερον  προικισμένους να ανυψωθούν , Χάριν των επιτυχιών  που προσδίδουν εις την ανθρωπότητα την πραγματικήν  της έννοιαν , δεν πρέπει κανείς να θυσιάζη την πλειοψηφίαν της ανθρωπότητος. Όλοι έχουν  το δικαίωμα να ζήσουν. Και όσον περισσότερον ευνοεί κανείς την ύπαρξιν όλων τόσον περισσότερον θα δημιουργή κατάλληλον  περιβάλλον  δια την εκκόλαψιν του τόσον σπανίου αυτού προίόντος, δηλαδή της μεγαλοφυίας, η οποία ετοιμάζεται  από αιώνος εις αιώνα, αργά, εις το αδιείσδυτον μυστήριον των γενεών. 

-Aφού δέχεσθε την ανάπτυξιν κάθε ατομικής δυνάμεως , δεν θα αναγνωρίσετε και εις τας γυναίκας την δυνατότητα να ανυψωθούν;

Κάποια ανταύγεια του φωτός μεατκινείται  εις το μεγάλον πρόσωπον; Ή είνε μήπως πτυχή ειρωνείας;

Ο κ. Μουσσολίνι απαριθμεί τας αρετάς τας οποίας  αναγνωρίζει  εις την γυναίκα: ευαισθησία, γενναιοδωρία, ηθικόν και φυσικόν θάρρος, πολλάκις ανώτερον του ανδρός.

-Αλλ' όταν συμβουλεύομαι  το παρελθόν ,προσθέτει , βλέπω προς λύπην μου ότι τα δημιουργικά μυαλά ήσαν πάντοτε ανδρικά.

Λατίνος , εξ ίσου πιστός εις την Ελλάδα με έναν Ρωμαίον  της μεγάλης εποχής , εξετάζει  την ελληνικήν σκέψιν  και επιστήμην , από της εποχής του Ησιόδου και του Ομήρου μέχρι του Πλάτωνος  και του Αριστοτέλους, επιμένων ιδιαιτέρως  εις την φυσιογνωμίαν του Πυθαγόρα . Υπενθυμίζει  ότι αι γυναίκες της Ελλάδος είχον τα μέσα να αναδειχθούν και λυπείται διότι η Σαπφώ, η μόνη ποιήτρια , δεν έψαλλε τίποτα άλλο παρά έρωτας, επιθυμίας και μελαγχολίας.

Αλλ' ίδωμεν ποίαν σημασίαν αποδίδει εις την διαίσθησιν εναντίον της λογικής. Δι αυτό δεν θα εκπλαγή κανείς μανθάνων  ότι αι γυναίκες , κατ΄εξοχήν διαισθητικαί , δεν του φαίνονται αναγκαστικώς καταδικασμέναι από την αιωνιότητα των αιώνων εις δευτερεύοντας ρόλους.

-Ο Ρενάν έλεγεν ότι δεν είχε τον τρόπον να μάθη  αν εις μίαν δεδομένην στιγμήν  της εξελίξεως, θα καθίστατο καταφανής η ύπαρξις του Θεού. Το ίδιο και εγώ δεν ξέρω να πω αν μια ημέρα αι γυναίκες....ποιός ξέρει;

Από το γραφείον μέχρι της θύρας το διάστημα που διασχίσαμε  μαζί είναι αρκετά εκτεταμένον  και είχα τον χρόνον να του θέσω ένα ακόμα ερώτημα .

-Και το αιθιοπικόν ζήτημα, Εξοχώτατε;

Με σφιγμένας τας ισχυράς σιαγόνας, ο Μπενίτο Μουσσολίνι απαντά:

-Η Ιταλία θα κάμη ό,τι πρέπη να κάμη.Όταν λαμβάνη μίαν απόφασιν, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να την εμποδίση από του να φθάση εις το τέρμα.

(Η συνέντευξη  δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα ΠΡΩΪΑ  της 9ης Σεπτεμβρίου 1935)

ΑΡΙΣΤΕΙΔHΣ Ε ΒΕΚΙΑΡΕΛΗΣ :TO ΣYNTEΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ

                 IV         

ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΠΟΡΑΤΙΣΜΟΥ

Το Υπουργείον των Συντεχνιών. Συσταθέν δια του Ν. 2.7.1926, εχαρακτηρίσθη υπό του Μουσολίνι, όστις διετελεσεν και πρώτος υπουργός αυτού, ως «όργανον πρσγματοποιούν και όλοκληρώνον την συντεχνιακήν οργάνωσιν και την ισορρόπισιν των συμφερόντων και των δυνάμεων του κοινωνικού και οικονομικού κόσμου». Εις τούτο μετεβιβάσθησαν αι αρμοδιότητες οργανώσεως, συντονισμού και ελέγ­χου, όσας αρχικώς είχεν η κυβέρνησις και το υπουργείον Ε­θνικής Οικονομίας, καταργηθέν τω 1929. Περιλαμβάνει 5 διευθύνσεις : της Γραμματείας του Συμβου­λίου Συντεχνιών, των Επαγγελματικών οργανώσεων, της Ερ­γασίας, Προνοίας και Περιθάλψεως, της Βιομηχανίας και του Εμπορίου, και διαθέτει Σώμα Επιθεωρήσεως Συντεχνιακής, εξήσκησε δέ, μέχρις ιδρύσεως των Συντεχνιών, απ' ευθείας τας συνδιαλλακτικάς λειτουργίας με τας οποίας αύται επιφορτί­ζονται.
Αι δικαιοδοσίαι του είνε πολλαί και μεγάλαι αφού είνε το «όργανον της οικονομικής πολιτικής του καθεστώτος», από της ιδρύσεως του δε μέχρι της «συντεχνιακής μεταρρυθμίσεως» διηυθύνετο αυτοπροσώπως υπό του Μουσολίνι, εκτός μιας πε­ριόδου καθ' ην διετέλεσεν υπουργός ο G. Bottai.
Τo Eθνικόν Συμβούλιον των Συντεχνιών. Τούτο συνεστήθη διά Β. Δ, της 2 Ιουλίου 1926 συγχρόνως με το υπουργείον Συντεχνιών. Κατέστη το βασικόν όργανον του συντεχνια­κού συστήματος, εκπληρώσαν (Ν. 20, 3. 1930 αρθρ. 13) μέχρις ολοκληρώσεως αυτού τας αρμοδιότητας και εξουσίας των Συντεχνιών,των οποίων ήδη επικυρώνει τας αποφάσεις διά της Γε­νικής αυτού Συνελεύσεως.
Εις το Συμβούλιον των Συντεχνιών «ανήκει η γενική οικο­νομική πολιτική εν ταις σχέσεσι μεταξύ εθνικών αναγ­κών και Συντεχνιών», Το Συμβούλιον αποτελείται από 125 μέλη, αντιπροσωπεύοντα τας Συνομοσπονδίας, 25 το φασιστικόν κόμμα και 15 πραγματογνώμονας, ονομαζόμενα διά Β, Δ, και οφείλοντα να έχουν προσόντα βουλευτικής εκλογιμότητος (Ν. 1930 αρθ. 9).
Ως όργανα του έχει τα τμήματα και υποτμήματα αυτού (ελευθέρων επαγγελμάτων και τεχνών, βιομηχανίας και βιο­τεχνίας, γεωργίας, εμπορίας, μεταφορών ξηράς, θαλάσσης, αέρος, και τραπεζών) ως και τας μονίμους του Επιτροπάς, και την Γενικήν Συνέλευσιν. (αρ.2) Η προεδρία του ανήκει εις τον Αρχηγόν της Κυβερνήσεως, συγκαλούντα αυτό. (αρ. 3) κατ' εξουσιοδότησιν δε και εις τον υπουργόν των Συντεχνιών.
Αι κυριώτεραι αρμοδιότητες του είναι: Να γνωματεύη επί της εφαρμογής και πραγματοποιήσεως των εν τω Χάρτη Εργασίας αρχών, συμφώνως προς την εξέλιξιν του συντε­χνιακού συστήματος και επί σχεδίων νόμων και διαταγμάτων εχόντων αντικείμενον την ρύθμισιν της παραγωγής και της εργασίας. Να εφορά και εποπτεύη επί των σωματειακών οργανώσεων, να κανονίζη την δράσιν αυτών εντός του πλαι­σίου των συμφερόντων της παραγωγής, να δίδη κατευθύν­σεις εις αυτάς, να κανονίζη τας εισφοράς, να προβαίνη εις την σύστασιν των Συντεχνιών και εις έπιστημονικήν και εκλαϊκευτικήν προπαγάνδαν των συντεχνιακών αρχών (άρθρ, 10). Επίσης να καθορίζη κανόνας και διατάξεις διά το έργον της περιθάλψεως, την ρύθμισιν των σχέσεων εργασίας την προβλεπομένην διά των συλλογικών συμβολαίων, την διευθέτησιν των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών της παραγωγής κλπ. (άρθρ. 12).
Παρά τω Εθν. Συμβουλίω των Συντεχνιών λειτουργεί Κεν­τρική Επιτροπή, συντονίζουσα την δράσιν του Συμβουλίου και αναπληρούσα την Γενικήν Συνέλευσιν (Διάταγμα 18.4,1935) εις την οποίαν μετέχουν οι Υπουργοί των Συντεχνιών, Ε­σωτερικών, Γεωργίας και Δασών, ο γραμματεύς του Κόμματος, οι υφυπουργοί των Συντεχνιών, οι πρόεδροι.των Συν­ομοσπονδιών εργοδοτών, εργαζομένων και ελευθέρων επαγ­γελματιών, ο πρόεδρος του Οργανισμού του Συνεργατισμού, του της Κοινωνικής περιθάλψεως και ο γενικός γραμματεύς του Συμβουλίου Συντεχνιών. (16)
Διά της μεταγενέστερος συστάσεως των Συντεχνιών (1934) εγένετο αναπροσαρμογή των δικαιοδοσιών του, ήδη δε κατά τας δηλώσεις του Αρχηγού της Κυβερνήσεως, το Εθνικόν Συμβούλιον των Συντεχνιών προορίζεται συντόμως ν' αντικαταστήση την Βουλήν, καθιστάμενον Επαγγελματικόν κοινοβούλιον, «Κοινοβούλιον των Παραγωγών», ως λέγει ο καθηγη­τής G. Bortolotto και «τοιουτοτρόπως όπως με την ίδρυσιν του Υπάτου Φασιστικού Συμβουλίου ετάφη ο πολιτικός λιμπεραλισμός και με την ίδρυσιν των Συντεχνιών ετάφη ο οικο­νομικός, ούτω με την υποκατάστασιν του Εθνικού Συμβου­λίου των Συντεχνιών εις την Βουλήν, θα ταφή και ο κοινο­βουλευτικός λιμπεραλισμός.»
Αι Συντεχνίαι. Το Κορπορατικόν σύστημα ολοκληρώνεται διά των Συντεχνιών.
Ο Ν. 563 του 1926 (άρθρ. 3) δεν είχε μεταχειρισθή ακό­μη τον όρον «συντεχνίαι», αλλ' ωμίλει «περί ενώσεων των συνδικάτων εργοδοτών και εργαζομένων διά κεντρικών συν­δετικών οργάνων, υπό κοινήν ανωτέραν ιεραρχίαν», ωσεί περί «μικτών» ανωτέρων οργανώσεων. Το Β. Δ. του Ιουλίου του ιδίου έτους ομιλεί το πρώτον εις κεφ. Ill «περί κεντρικών ορ­γάνων συνδέσεως ή Συντεχνιών» διά των ακολούθων άρ­θρων :
42. «Τα όργανα συνδέσεως τα προβλεπόμενα εις άρθρον 3 του Ν. 3.4.1926 έχουσι χαρακτήρα εθνικόν. Ταύτα συνενώ­νουν τας εθνικάς συνδικαλιστικάς οργανώσεις των διαφόρων συντελεστών της παραγωγής, εργοδοτών και εργαζομένων διανοητικώς ή σωματικώς, τας αφορώσας καθωρισμένον κλάδον παραγωγής ή μίαν ή πλείονας κατηγορίας επιχειρήσεων».
Αι ούτω συνενούμεναι οργανώσεις αποτελούν Συντεχνίαν.»

42—43. «Αι Συντεχνίαι συνιστώνται διά διατάγματος του υπουργού, δεν έχουν δε νομικήν προσωπικότητα, αλλ' απο­τελούν όργανα του Κράτους».

44. «Καθήκοντα των Συντεχνιών είναι η συνδιαλλαγή των μεταξύ των εξ αυτών έξηρτημένων συνδικάτων διαφο­ρών και η έκδοσις των προβλεπομένων υπό του  Ν. 1926 γενικών κανόνων επί των όρων της εργασίας, η προώθησις, ενθάρρυνσις και επιχορήγησις των πρωτοβουλιών των συντελουσών εις την προαγωγήν της παραγωγής, η ίδρυσις γραφείων εξευρέσεως εργασίας και ο καθορισμός του χρόνου της μαθητεύσεως, εφαρμοζομένων των διατάξεων περί συλλο­γικών συμβολαίων».

46. »Οι πρόεδροι των Συντεχνιών διορίζονται και ανακαλούνται διά διατάγματος του Υπουργού. Εκάστη Συν­τεχνία έχει Συμβούλιον, τελούν υπό την άμεσον εξάρτησιν του Υπουργού, αποτελούμενον εξ ίσου αριθμού αντιπροσώ­πων των υπαγομένων εις αυτήν οργανώσεων εργοδοτών και εργαζομένων».

Ο δε Χάρτης της Εργασίας (1927) διά της VI διακηρύξεως καθορίζει ότι «αι Συντεχνίαι αποτελούν την ενιαίαν οργάνωσιν των δυνάμεων της παραγωγής».

Μέχρις όμως του 1934 μία και μόνη Συντεχνία είχε συσταθή, των συντεχνιακών λειτουργιών ενασκουμένων υπό του Εθνικού Συμβουλίου των Συντεχνιών, του Υπουργείου και των Συνομοσπονδιών.

Ούτω το «Συντεχνιακόν Κράτος» εστερείτο Συντεχνιών, κατά την πρώτην μορφήν του, το δε επίθετον «συντεχνιακόν» αναφέρεται κατά βούλησιν είτε εις την δράσιν των συνδικά­των είτε εις την ιδέαν της αλληλεγγύης και τας προγραμματικάς αρχάς του κόμματος (ίδε μέρος Ι σημ. 2), είτε εις τας διακηρύξεις του Χάρτου, ουχί όμως ακόμη εις  την λειτουργίαν των Συντεχνιών—Οργάνων.

Ο μη σαφής καθορισμός των δικαιοδοσιών των διαφόρων Αρχών και Οργανώσεων προσκαλεί συγχύσεις και παρεξηγή­σεις έστιν ότε δε και εχθρότητας, εκάστης οργανώσεως διεκ­δικούσης υπέρ αυτής μεγαλειτέρας δικαιοδοσίας, εις ην κατάστασιν μετά μακράς συζητήσεις έθεσεν τέρμα ο Ν. της 5 Φε­βρουαρίου 1934 αριθ. 163, διά του οποίου  εδημιουργήθησαν αι Συντεχνίαι, ως πραγματική έκφρασις των οικονομι­κών δυνάμεων και δεσμός όχι μόνον μεταξύ των ατόμων και των παραγωγικών κατηγοριών αλλά και μεταξύ όλων αυτών των   συμφερόντων   και της Εθνικής Κοινωνίας.

Εις το  όργανον τούτο, δια του οποίου το Κράτος διευθύ­νει και ρυθμίζει την οικονομίαν, εδόθη αυτεξουσιότης» ώστε μολονότι υπό την αιγίδα του Κράτους διατελούντος να μη δύναται να χαρακτηρισθή εντελώς κρατικόν όργανον. Το Εθνικόν Συμβούλιον των Συντεχνιών εις την συνεδρίασίν του της 13ης Νοεμβρίου 1933 διά της εγκριθείσης ημερησίας διατάξεως την οποίαν παρουσίασεν ο Μουσολίνι, καθορίζει τας Συντεχνίας : «το όργανον το οποίον υπό την αιγίδα του Κράτους, πραγματοποιεί την ολοκληρωτικήν, οργανικήν και ενιαίαν πειθαρχίαν των παραγωγικών δυνάμεων επί σκοπώ αναπτύξεως του πλούτου, της πολιτικής δυνάμεως και της Ευημερίας του Ιταλικού λαοϋ»-

Η Συντεχνιακή οργάνωσις δέον να θεωρηθή ιδιαιτέρα της συνδικαλιστικής (επαγγελματικής) ήτις εξακολουθεί να παραμένη   η   βάσις   του   συστήματος.

Αντί πάσης άλλης διασαφηνίσεως της διαφοράς μεταξύ Επαγγελματικών Σωματείων (συνδικάτων) και Συντεχνιών (διότι και εν Ιταλία με την ίδρυσιν των Συντεχνιών ενομίσθη ότι εμειώθησαν τα δικαιώματα των συνδικάτων—εξ άλλου δε  ο αδόκιμος όρος «συντεχνία» δίδει συχνάς αφορμάς εις παρανοήσεις αναγκάζων και αυτούς τους Ιταλούς να πλατυλογούν προς εξήγησιν της ουσίας του), παραθέτομεν απόσπασμα λόγου του Μουσολίνι τής 21.4.30, εγκαινιάζοντος το Συμβούλιον των Συντεχνιών, όπερ εξεπλήρου, ως εϊπομεν, τας συντεχνιακάς λειτουργίας μέχρι της εφαρμογής του Νόμου του 1934 : «Εν τη Συντεχνία ο συνδικαλισμός ευρίσκει τον σκοπόν του. Ο συνδικαλισμός δεν δύναται να είναι σκοπός αυτός ο ίδιος. Όδηγεί εις τον Σοσιαλισμόν ή την Συντεχνίαν. Μόνον εν τη Συντεχνία πραγματοποιείται η οικονομική ενότης των   διαφόρων   παραγόντων κεφαλαίου,   εργασίας   και τεχνικής. Μόνον μέσω της Συντεχνίας ήτοι διά της συνεργασίας όλων των παραγόντων κατευθυνομένων προς ενιαίον σκοπόν, εξασφαλίζεται η ζωτικότης των συνδικάτων. Εν άλ­λοις λόγοις Συνδικάτον και Συντεχνία είναι ανεξάρτητα, μολονότι αμοιβαίως συμπληρούνται. Χωρίς το Συνδικάτον, η Συντεχνία είναι αδύνατος, αλλά και χωρίς την Συντεχνίαν το Συνδικάτον περιορίζεται εις λεπτομερειακήν δράσιν, ξένην προς την εξέλιξιν της παραγωγής, δράσιν θεατού και όχι πρωταγωνιστού,  στατική κι όχι δυναμικήν».

«Η Συντεχνία, λέγει ο υφυπoυργός των Συντεχνιών Biaggi, προορίζεται όχι μόνον να συμβιβάση τα ενίοτε αντιτιθέμενα συμφέροντα του κεφαλαίου και της εργασίας και να εξασφαλίση υπερτέραν κοινωνικήν δικαιοσύνην, αλλά πρέπει επί­σης να θεωρηθή και ως τύπος ολοκληρωτικής εκπροσωπήσεως των οικονομικών συμφερόντων και να δώση εις το Κράτος μίαν συνεργασίαν εν τω πεδίω της οικονομικής πολιτικής».
Πάντως η διάκρισις είναι περισσότερον νοητή όταν σημειωθή ότι τα σωματεία είναι νομίμως ανεγνωρισμέναι οργα­νώσεις επαγγελματικαί προσώπων εχόντων ομοειδή συμ­φέροντα προς υποστήριξιν τούτων, ενώ αι Συντεχνίαι είναι κρατικά όργανα, μη αποτελούντα ίδια νομικά πρόσωπα, μη εκπροσωπούντα επαγγελματικάς κατηγορίας προσώπων, αλλά κατηγορίας προϊόντων παραγωγής, όργανα χρησιμοποιούμενα υπό του Κράτους προς πραγματοποίησιν των σκοπών του. (Rocco, Υπ. Δικαιοσύνης. Λόγος εις Βουλήν Ιανουάριος 1934).
«Τα συνδικάτα εργοδοτών, εργαζομένων, τοπικά, περιφερειακά κλπ. έχουν υπεράνω τας ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας, ιδιαιτέρας διά τους εργοδότας και ιδιαιτέρας διά τους εργαζομένους. Μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών (εργοδοτών—εργατών) υπάρχουν φυσικά αντιθέσεις και ανταγωνισμοί, αλλά όχι συγκρούσεις, αίτινες άλλως τε απο­φεύγονται διά των συλλογικών συμβολαίων και του Δικαστηρίου εργασίας. Αύτη είναι η κάθετος διάταξις. Είναι όμως προφανές ότι η διάταξις αύτη ρυθμίζει την εργασίαν' αλλά η ενιαία οργάνωσις και τα συμφέροντα της Εθνικής παραγωγής ρυθμίζονται διά των Συντεχνιών, αι οποίαι είναι όρ­γανα συνδέσεως των καθέτων, εν οριζοντίω διατάξει. Τα όρ­γανα ταύτα προέβλεψεν ο Νόμος 563 και το Β. Δ. Ιου­λίου 1926, ταύτα δέ αντεκαθίστα το Εθνικόν Συμβούλιον των Συντεχνιών και το Υπουργείον, μέχρι συστάσεως των τω 1934. Άνευ αυτών το Φασιστικόν Κράτος ηδύνανο να ονομασθή «συνδικαλιστικόν» αλλ' όχι «συντεχνιακόν.» Η διάκρισις μεταξύ Συνδικαλισμού .και Συντεχνισμού (κορπορατισμού) είναι οργανική» (G. Bottai, τότε Υπουργός Συν­τεχνιών).
Αι Συντεχνίαι συνιστώνται δια διατάγματος του Αρχηγού της Κυβερνήσεως, προτάσει του Υπουργείου των Συντεχνιών και κατόπιν γνωμοδοτήσεως του Κεντρικού Συντεχνιακού Συμβουλίου (αρθρ. 1) και προεδρεύονται υπό Υπουργού, Υφυπουρ­γού ή του Γραμματέως του Κόμματος, διοριζομένων δια δια­τάγματος του Αρχηγού της Κυβερνήσεως.
Το συστατικόν διάταγμα καθορίζει τον αριθμόν των μελών του Συμβουλίου και πόσα εκ τούτων θα προέρχονται εξ εκάστης των ομοσπόνδων επαγγελματικών ενώσεων (αρθρ. 3).
Εις τας Συντεχνίας ενθ' αντιπροσωπεύονται κατηγορίαι δια­φόρων κλάδων, δύνανται να ιδρυθώσιν ειδικά τμήματα. Δια ζητήματα ευρυτέρου ενδιαφέροντος ο αρχηγός της Κυβερ­νήσεως δύναται να συγκαλέση τας Συντεχνίας ανά δύο ή περισσοτέρας, εχούσας ως προς τα υπό μελέτην θέματα την αυτήν εξουσίαν των μεμονωμένων Συντεχνιών (αρθρ. 5).
Διά τον καθορισμόν των ενεργειών ως προς ωρισμένα προϊόντα δύνανται να συνιστώνται συντεχνιακά συμβούλια, εις τα οποία μετέχουν αντιπρόσωποι των οικονομικών κατηγοριών, των αρμοδίων υπηρεσιών του Κράτους και του Κόμματος, των οποίων αι αποφάσεις υπόκεινται εις έγκρισιν των οικείων Συντεχνιών και της Γενικής Συνελεύσεως του Εθνικού Συμβουλίου των Συντεχνιών (αρθρ. 6).
Εις το συνδικαλιστικόν πεδίον τα σωματεία καθίστανται αυτόνομα, αλλ' εξακολουθούν να υπάγωνται εις τας ιδίας αυτών συνομοσπονδίας, κατά τα υπό του υπουργείου καθορισθησόμενα (αρθρ. 7).
Αι Συντεχνίαι εκτός των λειτουργιών και εξουσιών, ας αναγνωρίζουν ο Ν. 3.4.26 και το Β.Δ. 1.7.26 κανονίζουν τας οικονομικάς σχέσεις και την ρύθμισιν της παραγωγής, ασκούσαι την λειτουργίαν ταύτην προτάσει των αρμοδίων υπουργών ή αιτήσει των εις αυτάς συνδεδεμένων σωματείων (αρθρ. 8),
Αι Συντεχνίαι γνωμοδοτούν επί των καταρτιζομένων υπό των επαγγελματικών σωματείων συμβάσεων, αίτινες υποβάλλονται προς έγκρισιν εις την γενικήν Συνέλευσιν του Εθν. Συμβουλίου των Συντεχνιών, καθιστάμεναι υποχρεω­τικαί διά διατάγματος, (αρ. 9.11).
Επίσης καθορίζουν τας τιμάς των ειδών και των υπηρε­σιών των παρεχομένων υπό του Κράτους (αρ. 10). Γνωμοδοτούσιν επί των ζητημάτων των ενδιαφερόντων τον κλάδον πα­ραγωγής, ον αντιπροσωπεύουν και ασκούν δι' ειδικής επιτρο­πής την απόπειραν συμβιβασμού των συλλογικών διαφο­ρών εργασίας, (αρθρ. 12.13).
Δυνάμει του Νόμου τούτου ιδρύθησαν, διά διαταγμάτων Μαΐου-Ίουνίου 1934, είκοσι δύο Συντεχνίαι προεδρευόμεναι υπό του Υπουργού των Συντεχνιών, όστις κατά το 1934 ήτο αυτός ούτος ο αρχηγός της Κυβερνήσεως και εδρεύουσαι εν τω Υπουργείω Συντεχνιών.

1) Συντεχνία των Δημητριακών.

2) Λαχανοκομίας, ανθοκο­μίας και οπωροκομίας.

3) Αμπελουργίας και οινολογίας.

4) Ελαιουργίας και παραγομένων.

5) Τεύτλων και ζακχάρεως.

6) Ζωοτεχνίας και Αλιείας,

7) Ξυλουργίας,

8) Υφαντικών προϊόντων,

9) Οικοδομικών κατασκευών.

10) Μεταλλουργίας και Μηχανουργίας.

11) Ιματισμού.

12) Υέλου και κεραμι­κής.

13) Χημικών προϊόντων.

14) Χάρτου και Τύπου.

15) Ε­ξορυκτικών βιομηχανιών.

16) Ύδατος, Αεριόφωτος και ηλεκ­τρισμού.

17) Ελευθέρων επαγγελμάτων και τεχνών (με τμή­ματα νομικών επαγγελμάτων,υγειονομικών, τεχνικών και καλλιτεχνίας

18) Συγκοινωνιών εσωτερικού (με τμήματα σιδη­ροδρόμων, τροχιοδρόμων και εσωτερικών ναυτικών συγκοι­νωνιών, μεταφορών δι' αυτοκινήτου, βοηθητικών υπηρεσιών εμπορίου, συγκοινωνιών τηλεφωνικών και ραδιοφωνικών).

19) Θαλάσσης και αέρος.

20) Ξενοδοχείων και Τουρισμού,

21) Προνοίας και Πίστεως (με τμήματα Τραπεζών, Ταμιευτηρίων και Οργανισμών δημοσίου δικαίου και Ασφαλειών)

22) Θεάματος.

Συμβούλια και Επιτροπαί

Κατά το σύστημά του ο κορπορατισμός έχει συστήσει διάφορα Συμβούλια και Επιτρο­πάς τοπικάς, αίτινες παρακολουθούν τα ιδιαίτερα τοπικά συμφέροντα και φροντίζουν διά τον συντονισμόν αυτών με τα καθολικά συμφέροντα της παραγωγής. Τοιαύτα τα«Επαρ­χιακά Συμβούλια της Συντεχνιακής Οικονομίας», προεδρευόμενα υπό των νομαρχών και απαρτιζόμενα από αντιπρο­σώπους των εν τη περιφερεία εργοδοτών και εργαζομένων. Τα Συμβούλια ταύτα φροντίζουν και διά την συνδιαλλαγήν των αντιθέτων συμφερόντων και έχουν δικαιοδοσίαν τινά «επαρχιακών τμημάτων Συντεχνιών».

Εξ άλλου εις εκάστην πρωτεύουσαν επαρχίας εδρεύει Επιτροπή «Διασυνδικαλιστική» προεδρευομένη από αντιπρόσωπον του κόμματος, η οποία είναι τοπικόν πολιτικόν όργανον παρακολουθήσεως της εφαρμογής των συντεχνιακών αρχών.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής κατευθύνει τα «Γραφεία εξευ­ρέσεως εργασίας» άτινα εδρεύουν παρα τώ «Επαρχιακώ συμβουλίω» και εφορά επί των σωματείων και της παραγωγής, καθόσον, κατά το φασιστικόν δόγμα, η πολιτική τάξις και η οικονομική τοιαύτη εισίν αλληλένδετοι.

Ο κορπορατισμός αντιτάσσει εις την ατομικιστικήν οικονομίαν ότι «η παραγωγή εμπιστευομένη εις το κριτήριον των ατόμων και ανταποκρινομένη εις σκοπούς ιδιωτικούς αυτών, είναι αναγκαίως εις δυσαρμονίαν και ασυμβίβαστος με τους σκοπούς του Κράτους» εις δε την κρατικήν ή κολλεκτιβιστικήν οικονομίαν αντιτάσσει «ότι οικονομία εμπιστευομένη εις οργανισμούς δημοσίους, των οποίων οι εκπρόσωποι ενδια­φέρονται μόνον εμμέσως, είναι αναγκαίως κατωτέρα εκείνης την οποίαν το ατομικόν συμφέρον περιβάλλει αμέσως» (46).

«Το φασιστικόν καθεστώς δεν προτίθεται να κρατικοποίηση-ή όπερ χειρότερον να «υπαλληλοκρατήση» την εθνικήν οικο­νομίαν, του αρκεί να την ελέγχη και να την ρυθμίζη δια των Συντεχνιών», είπεν προσφάτως έτι ο Μουσολίνι (47), εις δε την εισηγητικήν του Έκθεσιν προς την Γερουσίαν επί του σχεδίου του περί Συντεχνιών νόμου (8.1.34) έλεγεν: «Εκ της αναλύ­σεως των διατάξεων του νομοσχεδίου εξάγεται ότι τούτο τείνη να πραγματοποιήση την συλλογικήν διεύθυνσιν της παραγωγής, ήτις είναι η περισσότερον καταστάσα αισθητή ανάγκη του οικονομικού κόσμου. Όπως άλλοτε ελέχθη, ο κορπορατισμός είναι οικονομία πειθαρχημένη και κατά συνέπειαν ελεγχομένη, καθόσον δεν δύναται να νοηθή πειθαρχία άνευ ελέγχου. Ο κορπορατισμός υπερβάλλει τον σοσιαλισμόν και τον ψιλελευθερισμόν, δημιουργών νέαν σύνθεσιν... Η πρωτοτυπία της Ιτα­λικής λύσεως έγκειται εις το ότι η διεύθυνσις της παράγω­γης δεν επιβάλλεται εκ των άνω, ούτε υπό οργάνου ευρισκο­μένου εκτός της παραγωγικής δραστηριότητος, αλλά δια της Συντεχνίας, ήτις είναι αυταί αύται αι παραγωγικαί κατηγορίαι. Εν μια λέξει ο νόμος ούτος πραγματοποιεί την αντίληψιν καθ' ην η Συντεχνία καθωρίσθη «μέσον οργανικής αυτοπειθαρχήσεως της παραγωγής».

Διά των παρεχομένων δικαιοδοσιών εις τας Συντεχνίας αύ­ται έχουν ν' ασχοληθούν εν τη εννοία τής « ενιαίας ρυθμίσεως της παραγωγής» με τας παραγομένας ποσότητας, τας ανάγκας της καταναλώσεως, την επάρκειαν και κα­τανομήν των πρώτων υλών, την αναζήτησιν τοιούτων εν τη χώρα διά συσταθέντων ειδικών οργανισμών, την ϊδρυσιν, επέκτασιν, συγχώνευσιν ή συγκέντρωσιν των βιομηχανιών κλπ. διότι εις διευθυνομένην οικονομίαν ενδιαφέρει όχι μό­νον η ποσότης και η ποιότης των προϊόντων εν σχέσει με τας ανάγκας της καταναλώσεως, αλλά και ο τρόπος και ο τόπος της παραγωγής (48). Ως εκ τούτου ρυθμίζεται η συγκέντρωσις ή κατανομή των βιομηχανιών και εν γένει επι­χειρήσεων εις ωρισμένα σημεία του εθνικού εδάφους ανα­λόγως των παρουσιαζομένων ευκολιών ως προς τα μεταφο­ρικά μέσα, τας εν γένει συνθήκας, το κόστος παράγω­γης κλπ.

Σειρά ολόκληρος μέτρων λαμβάνεται διά την αξιοποίηαιν της γης, ενθαρρυνομένων και ενισχυομένων των προοδευ­τικών αγροτών εις εκτέλεσιν έργων αποξηράνσεων,αρδεύ­σεων, και οδοποιίας, ανεξαρτήτως των απ' ευθείας εκτελουμένων υπό του Κράτους, προβλεπομένων και μέτρων αναγκαστικών συνεταιρισμών και απαλλοτριώσεων διά τους δυστροπούντας ή ανικάνους ίδιοκτήτας (49).

Συγχρόνως δι' άλλων μέτρων ρυθμίζεται η εσωτερική μετανάστευσις διά την κατανομήν του πληθυσμού κατά τας ανάγ­κας πάντοτε της παραγωγής. «Κυβερνάν είναι περισσότερον κατευθύνειν παρά εξουσιάζειν», λέγει ό Rossoni, και τας κατευθύνσεις αυτάς οφείλει να δίδη το Κράτος,

Εις τον λόγον του επί της συστάσεως τών Συντεχνιών της 14-11-1933 ο Μουσολίνι αναλύων τας «οικονομικάς κα­τηγορίας» δίδει τους ακολούθους αριθμούς της συνθέσεως του πληθυσμού: (50)

« Επί 8 εκατομμυρίων προσώπων ασχολουμένων εις την Γεωργίαν 3 εκατομ,εκμεταλλεύονται ιδιόκτητον έδαφος, 858 χιλ. είναι μισθωταί κτημάτων, 1600 επίμορτοι και έποικοι και 2500 χιλ. μισθωτοί και εν γένει εργάται γεωργίας. Οι Βιομήχα­νοι ανέρχονται εις 523 χιλ., οι έμποροι εις 841 χιλ., οι χειροτέχναι εις 724 χιλ., οι ημερομίσθιοι εργάται εις4.283 χιλ.. οι λοιποί παρέχοντες σωματικήν εργασίαν εις 849 χιλ., αι ένοπλοι δυνάμεις εις 541 χιλ., οι ελεύθεροι έπαγγελματίαι και οι καλλιτέχναι εις 553χιλ., οι υπάλληλοι ιδιωτικοί και κρατι­κοί 905 χιλ.. Σύνολον 17 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήται και είσοδηματίαι 201 χιλ., φοιτηταί και σπουδασταί 1.945 χιλ., αι οικοκυραί11.244 χιλ. και οι μη ανήκοντες εις επαγγελματικήν κατηγορίαν εις 1.295 χιλ.

« Η εθνική λοιπόν οικονομική συγκρότησις είναι ποικίλη αφού και οι 523 χιλ. βιομήχανοι είναι όλοι σχεδόν μικροβιομήχανοι ή μέσοι τοιούτοι....

« Πόσον άδικον είχεν ο Καρλ Μαρξ, ο οποίος με τας απο­καλυπτικάς κατατάξεις του, διετείνετο ότι η κοινωνία ηδύνατο να διαιρεθή εις δύο τάξεις εντελώς διακρινομένας μεταξύ των και αιωνίως ασυνδιαλλάκτους.»

Αφού τοιαύτη η σύνθεσις των επιχειρήσεων, μένουν ολίγαι εκτάσεως τοιαύτης ώστε να «παύουν να είναι οικονομικόν φαινόμενον, καθιστάμενοι κοινωνικόν ζήτημα».«Η μεν μικρά και μέση βιομηχανία, λέγει, (λόγος 25.3.1936) θα πα­ραμείνουν εντός του πλαισίου της ατομικής πρωτοβουλίας και ευθύνης, εναρμονιζόμεναι υπό πνεύμα εθνικόν και κοινωνικόν διά της συντεχνιακής αυτοπειθαρχίας. Η μεγάλη όμως βιο­μηχανία, η εργαζομένη αμέσως ή εμμέσως διά την άμυναν της χώρας και η οποία εσχημάτισε τα κεφάλαια της δι' εγγραφής μετοχών, και η άλλη εκείνη βιομηχανία,ήτις εξελίχθη εις καταπιταλιστικήν και υπερκαπιταλιστικήν — τουθ' όπερ θέτει προβλήματα όχι πλέον οικονομικής τάξεως αλλά κοινωνικής—θα συγκροτηθούν εις μεγάλας μονάδας και θα προσλάβουν ειδικόν χαρακτήρα εντός του πλαισίου του Κρά­τους,πράγμα διευκολυνόμενον, διότι το Κράτος διά του «Οργανισμούτης Βιομηχανικής Ανασυγκροτήσεως» (51) έχει ικανήνσυμμετοχήν και ενίοτε τηνπλειοψηφίαν του μετο­χικού κεφαλαίου...

Το θλιβερόν φαινόμενον του νεοπλούτου δεν θα αναφανή πλέον και με το σύστημα μας αι αποστάσεις οφείλουν να σμι­κρύνουν—και θα σμικρύνουν—μεταξύ των κατηγοριών της παραγωγής».

Υπενθυμίζομεν ότι «κατηγορίαι παραγωγής» εις την φασιστικήνορολογίαν σημαίνει «τάξεις».

Υποσημειώσεις

46. Ugo Spirito. Capitalismo e corporativismo σελ. 5.

47. Λόγος Καπιτωλίου (εις συνελ. Συντεχνιών) 23.3·1936.

4b. Εν Ελλάδι από χρόνων νομοθεσία ρυθμιστική ποσοτήτων παραγιυγής (εκρίζωσις αμπέλων, παρακράτημα σταφίδος κλπ.) και ποιοτήτων (φυτείαι καπνού, ποιότης ελαίου κλπ,). .

49. Οι Κορπορατισταί υπερηφανεύονται διότι δια του νόμου «Μουσολίνι 1928», διά των σωματείων των «πιστών της γης», διά των απαλλοτρίω­σεων και της παραχωρήσεως εις τον Οργανισμόν των Πολεμιστών μη επαρ­κώς καλλιεργουμένων, γαιών, αξιοποιήθησαν υπέρ τα 2 εκατομ, εκτάρια,εγένοντο έργα 5 δισεκατομ. λιρεττών, εδόθη εργασία εις 100 χιλιάδας εργάτας,εδημιουργήθησαν νέα κέντρα και προέκυψαν επαρχίαι ολόκληροι — η Littoria τω1934.—Εάν και η Ελλάς ομιλήση ποτέ διά την έργασίαν της (διότι οί νεοέλληνες δεν υπερηφανεύονται αλλά κατά συνήθειαν μεμψιμοι­ρούν και αλληλοκατακρίνονται)θα αναοφέρη τας αποξηρανθείσας εκτάσεις της, τα παραγωγικά της έργα, την αγροτικήν της πολιτικήν, την ρυθμιστικήν της πρόβλεψιν διά την καλλιέργειαν,τας νέας πόλεις και επαρχίας αίτινες ανέκυψαν και την «δυναμικότητα» της, η οποία της επέτρεψεν ν' απορροφήση ,εγκαταστήση και καταστήση «παράγοντας παραγωγής» εν και ήμισυ εκατομμύριον πληθυσμού ομαδικώς εισρεύσαντος.

50. Επεκτεινόμενα ολίγον διότι εξ αυτού δυνατόν να.εξαχθούν και δι' ημάς αναλογίαι

51· Δι' αυτονόμων πιστωτικών οργανισμών προβλέπεται η παροχή δα­νείων εις τας επιχειρήσεις. Τω 1932 ιδρύΰη ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ανασυγκροτήσεως διά κεφαλαίων χορηγηθέντων υπό του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, όστις χρηματοδοτεί τας βιωσίμους βιομηχανίας δι'εκδόσεως ομολογιών 15—20 ετών και προβλέπει διά την εκκαθάρισιν των μη βιωσίμων.........
(Επιστροφή)