Οι νόμοι του Γ’ Ράιχ για την προστασία των ζώων

«Στο νέο Ράιχ η σκληρότητα εναντίον των ζώων, δε θα επιτρέπεται.»

Στην ιστορία συχνά ο Χίτλερ παρουσιάζεται ως μια βίαιη και αυταρχική προσωπικότητα, δίχως ευαισθησίες και ενδιαφέροντα. Είναι όμως πραγματικά έτσι; Κάποια γεγονότα έρχονται για να διαψεύσουν τη παραπάνω θεωρία.

Έχει ακουστεί από επιτελείς του Χίτλερ και ανθρώπους του στενού του περιβάλλοντος που τον γνώρισαν καλά, ότι υπήρξε ένας «διερμηνέας του Πνεύματος της Φύσεως». Ο τίτλος αυτός δεν του αποδόθηκε άδικα αφού ήταν εκείνος που για πρώτη φορά στην ιστορία ασχολήθηκε σοβαρά και με απόλυτη αυστηρότητα σε θέματα που αφορούσαν τη προστασία της φύσεως και των ζώων.

Αν και το 1933 που ανήλθε το NSDAP στην εξουσία υπήρχαν ορισμένοι υποτυπώδεις νόμοι που αφορούσαν στη συμπεριφορά απέναντι στα ζώα, ο Χίτλερ ήταν το πρόσωπο που καθιέρωσε πραγματικούς νόμους  και αυστηρές ποινές σε αυτούς που θα κακομεταχειριζόντουσαν ένα ζώο για οποιοδήποτε λόγο.

Γελοιογραφία  του σατυρικού περιοδικού Kladderadatsch .
Τα ζώα  χαιρετίζουν με  υψωμένη τη δεξιά  τον Πρόεδρο του
Κοινοβουλίου Hermann Göring , πρωτεργάτη της ψήφισης
μιας σειράς πρωτοποριακών νόμων με αποκλειστικό σκοπό
τη προστασία τους από  βάναυσες και απάνθρωπες
συμπεριφορές. των "πολιτισμένων"ανθρώπων.

Στο Γ’ Ράιχ έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο φιλόζωοι, ενώ οι ποινές για τον βασανισμό και τον φόνο ενός ζώου φτάσανε σε επίπεδα που πάντα απαιτούσε η φιλοζωική κοινότητα και ίσως και παραπάνω. Ο Εθνικοσοσιαλισμός απέρριψε τους ανθρωποκεντρικούς λόγους για τη προστασία των ζώων και τόνισε ότι τα ζώα θα πρέπει να  προστατεύονται για τους δικούς τους λόγους.

Οι πολιτικές σχετικά με τη συνύπαρξη των ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού πραγματικά φτάσανε σε άλλα επίπεδα. Ακόμα και για τη κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων φρόντισε η εξουσία του Γ’ Ράιχ.

Ο «Reichstierschutzgesetz» ο νόμος του Ράιχ για τη προστασία των ζώων δηλαδή, θεσπίστηκε αμέσως και μάλιστα έγινε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά, τα γυμνάσια, τα λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Γερμανίας.!

Ο Χέρμαν Γκέρινγκ προειδοποιούσε: «Όσοι συμπεριφέρονται στα ζώα σαν να είναι άψυχα αντικείμενα θα στέλνονται στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως».

Η Γερμανία του Χίτλερ έγινε το πρώτο κράτος και δυστυχώς το τελευταίο που τιμωρούσε όσους έκαναν πειράματα σε ζώα και τεμαχίζονταν όσο ακόμα αυτά ήταν ζωντανά.Ακόμα και το εμπόριο παγίδας απαγορεύτηκε, όπως επίσης και το ανεξέλεγκτο κυνήγι. Απαγορεύτηκε το πετάλωμα των αλόγων και θεσπίστηκαν νόμοι ακόμα και για τον τρόπο βρασίματος των οστρακοειδών «ώστε να μη βράζονται ζωντανά και υποφέρουν». Στα τέλη του 19ου αιώνα ο εβραϊκός τρόπος σφαγής «kosher» και τα πειράματα στα ζώα ήταν από τις κύριες ανησυχίες της γερμανικής κυβέρνησης του Γ’ Ράιχ. Μάλιστα από το 1927 ακόμα, εκπρόσωπος του NSDAP είχε απευθυνθεί στο Ράιχσταγκ και είχε κάνει έκκληση για δράσεις κατά των βασανισμών των ζώων και τη σφαγή «kosher».

Στις 21 Απριλίου του 1933 ψηφίστηκε ο νόμος σχετικά με τη σφαγή των ζώων που όριζε ότι κανένα ζώο δε θα σφάζεται χωρίς αναισθητικό. Στις 24 Απριλίου εκδόθηκε νόμος σχετικά με την απαγόρευση της ζωοτομίας, ενώ στις 16 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς ψηφίστηκε η πλήρης απαγόρευση της. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ανακοίνωσε σχετικά: «Τέλος στα αφόρητα βασανιστήρια και στη ταλαιπωρία σε πειράματα  με ζώα. Μια απόλυτη και μόνιμη απαγόρευση στη ζωοτομία είναι όχι μόνο απαραίτητη νομοθεσία για την προστασία των ζώων δείχνοντας την αλληλεγγύη στον πόνο τους, αλλά είναι επίσης ένας νόμος για την ίδια την ανθρωπότητα… Ανακοινώνω επομένως,  την άμεση απαγόρευση της ζωοτομία η οποία θα αποτελεί πράξη αξιόποινη. Μέχρις ότου να ορισθεί η οριστική τιμωρία στον ένοχο, θα πρέπει να μεταβαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης».

Ψηφίστηκαν επίσης νόμοι που αφορούσαν την αναδάσωση και την προστασία των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Διαβάστε περισσότερα

Δρ ΣΤΡΑΤΧΟΥΖ: ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟ ΡΑΪΧ;

Αι καταπληκτικαί επιτυχίαι των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων κατά ξηράν, αέρα και θάλασσαν επεσκίασαν σχεδόν εντελώς μερικάς άλλας επιτυχίας , αι οποίαι , εν τούτοις, δεν συνετέλεσαν ολιγώτερον εις την μέχρι τούδε επιτευχθείσαν νίκην, Μεταξύ των επιτυχιών αυτών είναι άξια όλως ιδιαιτέρας μνείας η επί του οικονομικού πεδίου σημειωθείσα. Είναι εντελώς αυτονόητον ότι οι τεράστιοι γερμανικοί εξοπλισμοί , ο σχηματισμός μεγάλων αποθεμάτων εις τρόφιμα, πρώτας ύλας, πολεμοφόδια κοκε.. η περίθαλψις των πληθυσμών των κατακτηθέντων εδαφών και όλαι αι αμέσως ή εμμέσως συνδεόμεναι με τον πόλεμον προσπάθεια απήτησαν και εξακολουθούν να απαιτούν δαπάνας, αι οποίαι φθάνουν εις ιλιγγιώδεις αριθμούς.Το αυτό ισχύει άλλως τε όχι μόνον δια την Γερμανίαν , αλλά και δια τας άλλας εμπολέμους χώρας, είναι δε γνωστόν ότι μεταξύ των άλλων παραγόντων , οίτινες εξηνάγκασαν την Γαλλία να συνθηκολογήση , ήτο και η πλήρης καταβαράθρωσις των οικονομικών της. Με ποίους πόρους και με ποίας οικονομικάς μεθόδους ηδυνήθη να ανταπεξέλθη το Ράιχ εις τας δαπάνας αυτάς; Και πως συμβαίνει να διατηρή το γερμανικόν μάρκον την πλήρη συναλλαγματικήν και αγοραστικήν του αξίαν , καθ' ην στιγμήν η αγγλική λίρα και το γαλλικόν φράγκον απώλεσαν μέγα μέρος της αξίας των; Η απάντησις εις τα ερωτήματα αυτά δέον να αναζητηθή εις τα προπολεμικά ακόμα έτη. Ήδη από του 1931 ήρχισεν η Γερμανία εφαρμόζουσα συναλαγματικήν πολιτικήν , η οποία συνεχώς βελτιουμένη, επεδίωξε και επέτυχε την σταθεροποίησιν της τιμής του μάρκου. Χάρις εις την πολιτικήν αυτήν επετεύχθη και η σταθεροποίησις των τιμών και των ημερομισθίων εις αμετάβλητα επίπεδα, παρά το γεγονός ότι πολλά προϊόντα εσημείωσαν σημαντικήν αύξησιν της τιμής των εις την διεθνήν αγοράν. H σταθερότης του μάρκου εξησφαλίσθη πρωτίστως δι' εγκαίρου αποφράξεως όλων των οδών διαρροής συναλλάγματος.Το μέτρον του συναλλαγματικού ελέγχου, το οποίον ισχύει εις την Γερμανίαν από ετών εφηρμόσθη εις την Αγγλίαν ολίγον μετά την έκρηξιν του πολέμου και εξακολουθεί, ως είναι φυσικόν , να παρουσιάζη και σήμερον ασθενή σημεία , τα οποία εθεράπευσεν εις την Γερμανίαν η μεσολαβήσασα πείρα. Εκτός όμως του συναλλαγματικού ελέγχου επεβλήθη εν Γερμανία - και πάλιν εγκαίρως- πλήρης ρύθμισις και προσαρμογή της παραγωγής προς την κατανάλωσιν , αλλά και της καταναλώσεως προς την δυνατήν παραγωγήν. Περαιτέρω εφηρμόσθη αυστηρός έλεγχος των τιμών με αποτέλεσμα να μη παρατηρηθή, από του Αυγούστου 1939 και εντεύθεν, ειμή ελαφρά μόνον αύξησις του τιμαρίθμου χονδρικής πωλήσεως κατά 1,2 %. Πόσον αποτελεσματικός υπήρξεν ο έλεγχος των τιμών αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, παρά την ελαφράν αυτήν αύξησιν των τιμών του χονδρικού εμπορίου , παρετηρήθη ελάττωσις του κόστους της ζωής, ασήμαντος μεν (0,1%), σημαντικοτάτη όμως εάν ληφθούν υπ' όψιν αι εις τας άλλας εμπολέμους χώρας σημειωθήσαι αυξήσεις.

Και αυτά μεν όσον αφορά την σταθεροποίησιν του μάρκου και την ρύθμισιν του κόστους της ζωής. Ας ίδωμεν τώρα πόθεν προσεπορίσθη το Ράιχ τα δια την διεξαγωγήν του πολέμου αναγκαία οικονομικά μέσα. Κατά τον προηγούμενον πόλεμον , και καθ' όλην την τετραετίαν 1914-1918 , εισέπραξε -συνεπώς δε και εδαπάνησεν - η Γερμανία 96,5 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα. Εξ αυτών προήρχοντο μόνον τα 10,6 δισεκατομμύρια (ήτοι 11,3%) από φόρους. Τα υπόλοιπα εκαλύφθησαν δια δανείων , συγκεκριμένως δε τα 53% δια μακροπροθέσμων δανείων, τα δε υπόλοιπα δι' εντόκων γραμματίων. Κατά τον παρόντα όμως πόλεμον συνεισφέρουν τα εκ των φόρων εισοδήματα ασυγκρίτως μεγαλείτερα ποσά. Ούτω, ενώ, ως προαναφέραμε, ανήλθον αι εκ φόρων εισπράξεις καθ' όλην την τετραετίαν 1914-1918 εις 10,6 δισεκατομμύρια μάρκα, φθάνουν αύται , δια μόνον το οικονομικόν έτος 1939-`1940 τα 24 δισεκατομμύρια. Αι εκ φόρων εισπράξεις του προσεχούς οικονομικού έτους προβλέπεται ότι θα είναι κατά πολύ ανώτεραι. Τοιουτοτρόπως καλύπτει το Ράιχ , ένα αξιόλογον ποσοστόν των εκτάκτων πολεμικών του δαπανών δια τακτικών εισοδημάτων του προϋπολογισμού του .Τα εισοδήματα αυτά καλύπτουν μέχρι τούδε το ήμισυ σχεδόν των πολεμικών δαπανών ενώ εις την Αγγλίαν δεν φθάνουν δια να καλύψουν ουδέ το εν τρίτον,Σημειωτέον ότι ο υπολογισμός αυτός δια την Αγγλίαν γίνεται επί τη βάσει προβλεφθέντων εξόδων εξ 7,5 εκατομμυρίων λιρών ημερησίως. 

Το ποσόν όμως αυτό έχει φθάση ήδη προ πολλού τα 10 εκατομμύρια. 

Δια της καλύψεως των υπολοίπων πολεμικών του δαπανών , εκείνων δηλαδή τας οποίας δεν καλύπτουν τα εκ των φόρων εισοδήματα, προσέφυγε το Ράιχ εις εσωτερικά δάνεια. Δεον εν τούτοις να σημειωθή ότι τα δάνεια αυτά ανεζητήθησαν αποκλειστικώς εις τα πλεονάσματα της αποταμιεύσεως του γερμανικού λαού. Τα δάνεια αυτά δια των οποίων εκαλύφθη το υπόλοιπον ήμισυ των πολεμικών δαπανών , δεν προσέλαβον την μορφήν αναγκαστικού δανείου ή δανείων πραγματοποιηθέντων με εντατικήν διαφήμισιν και πομπώδεις υποσχέσεις .Μέχρι του τέλους Δεκεμβρίου του 1939 είχε δανεισθή το Ράιχ εσωτερικώς 10,5 δισεκατομμύρια μάρκα χωρίς να προσφύγη εις την έκδοσιν οιουδήποτε πολεμικού δανείου. Ακόμα και αυτή η Ράιχσμπανκ ελάχιστα κλήθηκε να συνεισφέρη. 

Αι πολεμικαί δαπάναι της Γερμανίας αντικρύσθησαν κατα το μεγαλείτερο ποσοστόν των από τα εκ φόρων εισοδήματα και από τα πλεονάσματα των οικονομιών του γερμανικού λαού. Δια να επιτευχθή όμως η είσπραξις μεγάλων φόρων και αποθεματικών πλεονασμάτων εχρειάσθη η συγκεντρωτική διεύθυνσις της όλης οικονομίας , η διατήρησις του χαμηλού κόστους ζωής, η καταπολέμησις και η τελεία εξάλειψις της ανεργίας και ολόκληρος σειρά άλλων επιτυχών προσπαθειών , αίτινες επέτρεψαν εις τον γερμανικόν λαόν να αναλάβη εις τους οικονομικώς ασθενείς ώμους τυ το τεράστιον φορτίον των δαπανών του μεγαλειτέρου πολέμου της ιστορίας. 

Εάν αι πολεμικαί μέθοδοι του γερμανικού στρατού εσημείωσαν επανάστασιν εις τας στρατιωτικάς μεθόδους, η οικονομική απόδοσις και αντοχή του γερμανικού λαού σημειώνει ανάλογον επανάστασιν η οποία θα έχη βαθύτατον αντίκτυπον εις την μελοντικήν διεθνή οικονομίαν.

Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ 3 Ιουλίου 1940

ΡΑΙΗΜΟΝ ΚΑΡΤΙΕ: Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΡΣ-ΕΛ-ΚΕΜΠΙΡ

Ολόκληρο το μήνα Ιούνιο στην Αγγλία δεν πέφτει ούτε μια βόμβα, τον Ιούλιο η αεροπορική δράση εξακολουθεί να περιορίζεται σε επιθέσεις εναντίον των λιμένων. Ο Χίτλερ αναγγέλλει μερική αποστράτευση του γερμανικού στρατού με τη διάλυση 35 μεραρχιών και διατάσσει να δοθούν εντολές στις διπλωματικές του αντιπρο­σωπείες να μην αποκρούουν κρούσεις Βρεταννών πρακτό­ρων. Οι συζητήσεις του με το φιλικό του περιβάλλον περιστρέφονται όλες γύρω στο ίδιο θέμα : οι Άγγλοι θα διαπραγματευθούν, η εκστρατεία στη Δύση ετελείωσε.
Ακριβώς τότε ένα δραματικό γεγονός, η καταστροφή μέρους του γαλλικού στόλου, έρχεται να διακήρυξη με έμ­φαση την απόφαση της Αγγλίας να συνέχιση τον πόλεμο με όλα τα μέσα.
Αυτόν τον γαλλικό στόλο, πού είχε γίνει εφιάλτης για τους Άγγλους, το γαλλικό Ναυαρχείο τον είχε απομακρύ­νει όσο μπορούσε περισσότερο από τα μητροπολιτικά ύ­δατα. Ένα σημαντικό τμήμα του, 2 θωρηκτά, 8 αντιτορπιλλικά, το πολύ μεγάλο υποβρύχιο «Συρκούφ», περίπου 200 βοηθητικά σκάφη βρίσκονται στ' αγγλικά λιμάνια. Ένα άλλο τμήμα, 1 θωρηκτό και 4 καταδρομικά υπό τας διαταγάς του ναυάρχου Γκοντφρουά είναι αγκυροβολη­μένα στην Αλεξάνδρεια' 1 αεροπλανοφόρο και 2 θωρη­κτά βρίσκονται στις Αντίλλες. Τα δύο μεγάλα πολεμικά των 35.000 τόννων, που η κατασκευή τους τέλειωνε και βρίσκονταν σε κατάσταση πλεύσεως, δραπέτευσαν από τα ναυπηγεία τη στιγμή που οι Γερμανοί έμπαιναν στη Βρετάνη, όμως το Ζαν - Μπαρ . σκάφος χωρίς εξοπλισμό ακόμα, δεν έφτασε παρά στην Καζαμπλάνκα, ενώ το «Ρισελιέ». εφοδιασμένο ήδη με τα πυροβόλα του των 15 ιντσών, είχε φτάσει στο Ντακάρ. Επτά καταδρομικά σταθμεύουν στο Αλγέρι και αυτό που αποκαλείται δύναμις επιδρομών, δηλαδή η ισχυρότερη μοίρα, βρίσκεται στο λιμάνι του Μερς ελ Κεμπίρ. Είναι εκεί τα θωρηκτά «Βρετάνη» και «Προβηγκία» το μεταγωγικό αεροπλάνων «Κομμαντάν Τεστ» ,6 αντιτορπιλλικά της κλάσεως του «Τερίμπλ», τέλος τα πολύτιμα θωρηκτά μάχης «Δουνκέρκη» και «Στρασβούργο» . Αυτά κυρίως τα σκάφη δικαιολογούν τις αγγλικές ανησυχίες. Αν η Γερμανία κατόρθωνε να τα πρόσθεση στο "Σάνχορστ " και το "Γκνάιζεναου θα διέθετε τότε μία μάχιμη δύναμη ή μία πειρατική ομάδα , εναντίον της οποίας θα έπρεπε να χρησιμοποιηθή το σύνολο του αγγλικού στόλου. Το άρθρο 7 της ανακωχής και ο όρκος του ναυάρχου Νταρλάν είναι οι μόνες εγγυήσεις, πού προστατεύουν τη Μεγάλη Βρεταννία εναντίον αυτού του κινδύνου.

Οι συνθήκες μέσα στις οποίες αποφασίσθηκε η επιχείρησις «Καταπέλτης», που απέβλεπε στο να τεθή εκτός μάχης ο γαλλικός στόλος παραμένουν σκοτεινές.Το αγγλικό Ναυαρχείο ήταν της γνώμης να μην εκτελεσθή . Ο Τσώρτσιλ όμως την επέβαλε.. Φαίνεται πώς οί στρατιωτικοί λόγοι επηρέασαν λιγότερο την απόφασή του. Κυρίως ήταν η επιθυμία να αποδείξη με μια τραγική χειρονομία τη θέληση της Αγγλίας να πολεμήση απεγνωσμένα. «Πέρα για πέρα αγγλικός τρόπος» θα πη ο έντιμος ιστορικός του Βισύ Ρομπέρ Αρόν , «να καις τα σκάφη σου θυσιάζοντας τα σκάφη των άλλων». Στα απομνημονεύματά του ο Τσώρσιλ συγκρίνει τον εαυτό του με τον Δαντόν: «Τί χρειάζεται ; Τόλμη. Οι συνασπισμένοι βασιλείς μας απειλούν ας τους απαντήσουμε ρίχνοντας τους, ένα βασιλικό κεφάλι....»

Η αναλογία ανάμεσα στις δυο αυτές περιπτώσεις δεν είναι φανερή και στο σύνολό τους , τ' αποτελέσματα της επιχειρήσεως «Καταπέλτης» υπήρξαν αποτρόπαια. Ήταν όμως μια επίδειξη ενεργητικότητος και εδημιούργησε τις εντυπώσεις, που είχε ελπίσει ο εμπνευστής της. 

Στην Αγγλία η επιχείρηση «Καταπέλτης» εξελίχθηκε χωρίς δυσκολία. Τα γαλλικά πληρώματα πιάστηκαν στον ύπνο και οι απώλειες περιορίσθηκαν, σε- έναν Άγγλο νεκρό και μερικούς τραυματίες. Στην Αλεξάνδρεια ο ναύαρχος Γκοντφρουά δέχθηκε να εξουδετερωθούν τα σκάφη του, που σκούριαζαν μέσα στον όρμο, χωρίς μαζούτ και με τα ουραία των πυροβόλων τους αφημένα στην ξηρά. Στο Ντακάρ το «Ρισελιέ» έπαθε ζημιές, όμως δεν αχρηστεύθηκε. 

Στο Μερς ελ - Κεμπίρ η τραγωδία έφθασε ως τη φρικτή λύση της. 

Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής η δύναμις των καταδρομικών προχωρούσε στο έργον του παροπλισμού της. Τα πέντε μεγάλα πολεμικά βρίσκονταν αγκυροβολημένα δίπλα - δίπλα στο μισοτελειωμένο λιμενοβραχίονα. Τα έξι αντιτορπιλλικά βρίσκονται στην άλλη πλευρά του κόλπου κάτω από τον υψηλό λόφο που δέσποζε πάνω στο λιμάνι. Οι φωτιές στα καζάνια ήταν σβησμένες και τα πληρώματα απασχολημένα με την μεταφορά των πυρομαχικών στην ξηρά. 

Η δύναμις «Η» υπό την διοίκηση του ναυάρχου Σόμερσβιλ εμφανίσθηκε στις 3 Ιουλίου, ώρα 7 το πρωί. Περιελάμβανε 1 καταδρομικό μάχης, 2 θωρηκτά και 1 αεροπλανοφόρο. Άρχισε να ποντίζη νάρκες στον δίαυλο, ύστερα ένα τελεσίγραφο δόθηκε στο ναύαρχο Ζανσούλ από τον πλοίαρχο Σ. Χόλλαντ. Το έγγραφο αυτό διατύπωνε ορισμένες προτάσεις με το δικαίωμα εκλογής: 

1) να φύγουν τα σκάφη μαζί μέ την αγγλική μοίρα, για να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον της Γερμανίας και της Ιταλίας' 

2) να κατευθυνθούν σ' ένα λιμένα του Ηνωμένου Βασιλείου με περιορισμένο πλήρωμα και υπό βρεταννικό έλεγχο' 

3) να καταφύγουν στις Αντίλλες, όπου τα γαλλικά πολεμικά θα μπορούσαν να τεθούν υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών ως το τέλος των εχθροπραξιών' 

4) να αυτοβυθιστούν τα σκάφη' 

5) να απορριφθούν όλες οι προηγούμενες λύσεις και στην περίπτωση αυτή ο Άγγλος ναύαρχος γνωστοποιεί πως έχει τα αναγκαία μέσα και την εξουσιοδότηση να καταστρέψη τα γαλλικά πολεμικά σκάφη. Στον Γάλλο ναύαρχο εδόθη μια προθεσμία έξι ωρών για να κάνη την εκλογή του. 

«Ήμουν προτεστάντης κι αγγλόφιλος » θα γράψη αργότερα ο Ζανσούλ «η προσωπική μου αντίδραση ήταν να φύγουμε με τους Άγγλους». Είχε όμως επίγνωση πως αυτό θα προκαλούσε την καταγγελία της ανακωχής και την κατοχή της Βορείου Αφρικής. Απάντησε στον Σόμερβιλ, πως θα αντέτασσε βία στη βία. Όταν δόθηκε η διαταγή ν' ανάψουν οι μηχανές, τα πληρώματα χειροκρότησαν πιστεύοντας πως ξαναμπαίνουν στη μάχη εναντίον των Γερμανών. 

Δέκα μέρες μετά την ανακωχή οι επικοινωνίες  βρίσκονταν ακόμα σε πλήρη αποδιοργάνωση. Ο Νταρλάν είχε αποσύρει τον πρότυπο σταθμό διοικήσεως του, που είχε εγκαταστήσει στο Μαινταινόν, κοντά στο Παρίσι , πρώτα στο Ρουαγιάν κι έπειτα είχε μεταφέρει τα υπολείμματα του ναυαρχείου του στο Νεράκ μικρή πόλη των Πυρηναίων, όπου η αδελφή του είχε ένα κτήμα κατάλληλο για προσωρινό άσυλο. Ο Ζανσούλ περιορίσθηκε να στείλη ένα σύντομο μήνυμα, όπου χωρίς να αναφέρη τις άλλες προτάσεις , γνωστοποιούσε, ότι ισχυρή αγγλική ναυτική δύναμη του είχε δώσει προθεσμία έξη ωρών για να αυτοβυθισθή και ότι είχε την πρόθεση ν΄ αντιτάξη βία.

Μια απάντηση, που δεν την περίμενε, του ήρθε πέντε λε­πτά πριν από τον πρώτο κανονιοβολισμό: τo γαλλικό Ναυαρχείο επιδοκίμαζε τη στάση του και τον διέτασσε ν' απόρριψη τo τελεσίγραφο. 

Το «Βρετάνη» χτυπημένο από την πρώτη ομοβροντία,
τινάχτηκε στον αέρα. 

Μια στιγμή πριν ο Ζανσούλ είχε πιστέψει, πως θ' απ­έφευγε την τραγωδία. Είχε αναλάβει την ευθύνη να δείξη στον Χόλλαντ τις μυστικές εντολές, με τις όποιες ήταν εφοδιασμένος κάθε διοικητής γαλλικού πολεμικού. Ο ναύαρχος Νταρλάν υπενθύμιζε, πως το μόνιμο καθήκον ενός διοικητού ήταν να προτίμηση να καταστρέψη το πλοίο του, παρά να το αφήση να πέση σε ξένα χέρια. Ο Χόλλαντ, ένας γαλλόφιλος αξιωματικός με γαλλική μόρ­φωση, που η αποστολή του τον έκανε να νιώθη σπαραγμό, έτρεξε να συναντήση τον Σόμερβιλ. Ο Σόμερβιλ έσπευσε να πληροφορήση το Λονδίνο, πως κατείχε την απόδειξη, ότι τα γαλλικά πολεμικά δεν κινδυνεύουν να αιχμαλωτισθούν από τον εχθρό. Οι λόρδοι του Ναυαρχείου με τη σειρά τους φάνηκαν διατεθειμένοι να δεχθούν τη γαλλική υπόσχεση. Όμως ο Τσώρτσιλ ήθελε «το βασιλι­κό κεφάλι του». Στις 4 και 26 το απόγευμα ο Σόμερβιλ έλαβε το συνοπτικό μήνυμα του Τσώρτσιλ : «Οι Γάλλοι πρέπει να αυτοβυθισθούν ή πρέπει να τους βυθίσετε πριν να νυχτώση».
Λίγο πριν τις 5 και μισή ο πλοίαρχος Χόλλαντ εγ­κατέλειψε το «Δουνκέρκη» μεταφέροντας στο ναύαρχο του την τελευταία γαλλική άρνηση. Όταν πέρασε μπροστά από το «Βρετάνη», ο αξιωματικός επιφυλακής, που δεν θα ζούσε παρά μερικές στιγμές ακόμα, του απέδωσε τιμές. Οι κανονιοβολισμοί άρχισαν στις 17 και 54'.[2]  Τα γαλλικά πολεμικά, που δεν είχαν σηκώσει τις άγκυρες, ήταν ακίνητοι στόχοι. Το «Στρασβούργο», καθώς και τα αντιτορπιλλικά « Τερίμπλ », «

Ναύαρχος Ζανσούλ

Τίγρης » και « Βολτά » αποσπάσθηκαν από τις άγκυρες τους και βγήκαν στο πέ­λαγος περνώντας ανάμεσα από τις νάρκες, που είχαν ποντίσει οι Άγγλοι, τις ομοβροντίες που τα επλαισίωσαν και τα αεροπλάνα που τα κατεδίωξαν. Το «Δουνκέρκη», επιχειρώντας τον ίδιο ελιγμό, απέτυχε, αφού έριξε 40 οβίδες εναντίον του «Χουντ». Το «Προβηγκία», βαριά χτυπημένο, έπεσε στην ακτή βάλλοντας με όλα τα πυροβόλα του. Μια οβίδα των 15 κατέστρεψε το αντιτορπιλλικό «Μογκαντόρ». Το «Βρετάνη» τέλος, χτυπημένο από την πρώτη ομοβροντία, τινάχτηκε στον αέρα. Οι βολές των πυροβόλων σταμάτησαν, όταν ο ναύαρχος Ζανσούλ έδωσε σήμα, ότι όλα τα πολεμικά του ήταν εκτός μάχης. Την άλλη μέρα ωστόσο με διαταγή του Λονδίνου τρία κύματα τορπιλλοβόλων αεροπλάνων δοκίμασαν μάταια ν' αποτελειώσουν το «Δουνκέρκη», πού είχε πάθει ελαφρές ζημιές. Πρόσθεσαν στη δράση τους και τον περιττό πολυβολισμό των βενζινακάτων, πού ήταν φορτωμένες ναύτες, ανεβάζοντας τούς νεκρούς τού Μερς-ελ-Κεμπίρ σε 1297, από τους οποίους 977 μόνο απ' το «Βρετάνη».[3]
Θα μπορούσε αυτή η απρόκλητη επίθεση να προκαλέση πόλεμο μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας. Προς στιγμήν ο ωροδείκτης της μοίρας δίστασε. Ο Νταρλάν δήλωσε : «Προδόθηκα από τους εν όπλοις συντρόφους μου' δεν πίστεψαν στο λόγο, που τους είχα δώσει». Με διαταγή του τα πολεμικά διακόπτουν τη διαδικασία παροπλισμού τους. Διατάσσεται γενική αντεπίθεση με το «Στρασβούργο» και τα θωρηκτά του Αλγερίου. Αποφασίζεται ο αεροπορικός βομβαρδισμός του Γιβραλτάρ. Ο υπουργός των Εξωτε­ρικών Πωλ Μπωντουέν κατορθώνει να αναβληθούν τα πολεμοχαρή αυτά μέτρα και περιορίζει την αντίδραση στη διακοπή των ανύπαρκτων πια διπλωματικών σχέσεων. Όμως η μνησικακία του γαλλικού Ναυτικού και του γαλλικού έθνους θ' αργήσουν να σβήσουν. 

Υποσημειώσεις:
[1] Κι' όμως ποτέ δεν είχε καθαρά αποδειχθεί ότι ο γαλλικός στόλος είχε εκδηλώσει εχθρικές διαθέσεις ενάντια στον βρεταννικό. Απ' την πρώτη στιγμή που έφτασα στο Λονδίνο, είχα βεβαιώσει .γι' αυτό την αγγλική κυβέρνηση καθώς και το ναυαρ­χείο. Ακόμη, είναι βέβαιο πως ο Νταρλάν, ανεξάρτητα από κάθε κίνητρο που θα του υπαγόρευε το εθνικό συμφέρον, δεν θα πήγαινε ποτέ από μόνος του να παρα­δοθεί στους Γερμανούς' και ο στόλος το ίδιο, όσο βρισκόταν κάτω απ' την διοί­κηση του. Στο βάθος, αν ο Νταρλάν κι' οι αξιωματικοί του, αρνήθηκαν να δε­χθούν τον υπέροχο ρόλο πού τους πρόσφεραν τα γεγονότα και να γίνουν η απώτατη ενίσχυση της Γαλλίας, τότε που, σε αντίθεση με τον στρατό, ο στόλος βρι­σκόταν ανέπαφος, τόκαναν μόνο και μόνο επειδή πίστευαν ότι θα περισώσουν τα πλοία τους, Ο λόρδος Λοϋντ, ο Άγγλος υπουργός Αποικιών κι΄ ο σερ Ντάντλεϋ Πάουντ, πρώτος λόρδος του Ναυαρχείου, ήρθαν στο Μπορντώ στις 16 Ιουνίου και πέτυχαν να τους δώσει ο Νταρλάν τον λόγο της τιμής του ότι τα πλοία του δεν θα παραδοθούν. Ο Πεταίν κι' ο Μπωντουέν, απ' την μεριά τους, είχαν δώσει κι'αυτοί ρητή υπόσχεση. Τέλος, αντίθετα με όσα πίστευαν στην αρχή οι αγγλοαμερικανικές υπηρεσίες, οι όροι της. συνθηκολόγησης δεν ανέφεραν καμιά άμεση επέμ­βαση των Γερμανών στο γαλλικό στόλο.
Πρέπει να παραδεχθούμε ωστόσο ότι, μπροστά στην συνθηκολόγηση των κυβερνητών του Μπορντώ και στις προοπτικές των μελλοντικών τους υποχρεώσεων, η Αγγλία μπορούσε πολύ καλά ν' αμφιβάλλει σχετικά με το ότι ο εχθρός δεν θα επιχειρούσε μια μέρα να γίνει κύριος του στόλου μας. Παρ' όλο τον πόνο και την αγανάκτηση, που είχε πλημμυρίσει εμένα και τους συντρόφους μου, μετά το δράμα του Μερ έλ Κεμπίρ, από την συμπεριφορά των Άγγλων κι' απ' τον τρόπο που πανηγύριζαν, έκρινα πώς ή σωτηρία-της Γαλλίας ήταν πάνω απ' όλα, ακόμη κι' απ! την τύχη των πλοίων της και πως το καθήκον μου εξακολουθούσε νάναι πάντα ή συνέχιση του αγώνα.(Σαρλ Ντε Γκωλ: Απομνημονεύματα Τόμος Α σελ 108-9)

[2] H πρώτη oμοβροντία σκάει πάνω στhν προβλήτα στις 4.57'. Σκοτώνει πολύν κόσμο και κάνει σκόνη τo φάρο. Ήταν πολύ κοντή για το «Δουνκέρκη». Αλλά η δεύτερη πέφτει πάνω στα πλοία. 

Οι Άγγλοι έπιασαν από την άλλη μεριά του ακρωτηρίου του Μερς ελ - Κεμπίρ. Όλη μέρα είχαν το καιρό να τηλεμετρήσουν, να κάνουν αναγνωρίσεις, να διαλέξουν τους στόχους τους. Τώρα είναι αθέατοι κρυμμένοι πίσω από μια γλώσσα γης. 

Οι Γάλλοι αγκυροβολημένοι είναι πιασμένοι σέ ποντικοπαγίδα. Δε θέλησαν να σαλέψουν ως τώρα, αλλά στο εξής πρέπει να ξεκινήσουν και νά βγουν στ' ανοιχτά. Αλλιώς δεν μπορεί να γίνει μάχη. 

Πρώτα πρώτα, δeν βλέπουν τον εχθρό, υστέρα δεν γίνε­ται με το δευτερότερο πυροβολικό τους συγκεντρωμένο στην πλώρη, να απαντήσουν στα 24 πυροβόλα των 380 των αγγλικών θωρηκτών. 

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, τόννοι και τόννοι εκρηκτι­κών υλών ξεχύνονται πάνω στον ασάλευτο άτυχο στόλο. Ρί­χνουν ωστόσο, τα γαλλικά καράβια ενώ προσπαθούν να αποπλεύσουν. 

Μονομιάς, το «Βρετάνη» έχει βληθεί ανεπανόρθωτα. Χτυπη­μένο στην πρύμνη, παίρνει φωτιά και η πυρκαγιά απλώνεται γρήγορα στην πλώρη και στα ύφαλα που ξερνούν έναν μαύρο καπνό. Το καράβι χτυπιέται ακόμα, αρχίζει να βουλιάζει. 

Κ' υστέρα, ξαφνικά, δεσπόζοντας πάνω άπ' όλο τον πάταγο, μια τεράστια καταπόρφυρη έκρηξη σκοτώνει 1.000 από τους 1.200 ναύτες του πληρώματος και στέλνει το καράβι στο βυθό ανάποδα. 

Το «Δουνκέρκη» άρπαξε απ' την πρώτη στιγμή μια μεγάλη οβίδα. Όχι σοβαρή ζημιά. Αλλά δέχεται άλλες τρεις, που σκοτώνουν πολλούς, παραλύουν τον πυργίσκο, και προπαντός κόβουν τα ηλεκτρικά καλώδια. 

Το «Δουνκέρκη» τρέχει με.την ταχύτητα πού άρχιζε να παίρνει και πάει να εξοκείλλει στο βάθος του κόλπου. 

Το «Προβάνς» κατάφερε να απομακρυνθεί από την προβλήτα. Αρχίζει να ρίχνει, αλλά η σκόπευση του, μοναδικό μέρος του καραβιού απ' όπου φαίνεται ο εχθρός, σε λίγο αχρηστεύεται. 

Ύστερα έρχονται κι άλλες αγγλικές οβίδες, που ανάβουν πυρκαγιές και ανοίγουν ένα σοβαρό ρήγμα στα ύφαλα. 

Με τη σειρά του, το «Προβάνς» θα εξοκείλλει κι' αυτό, με 200 νεκρούς. 

Το «Στρασβούργο», κατάφερε να φύγει. Τα πληρώματα των 82 άλλων καραβιών το βλέπουν σε λίγο να περνάει το πέρασμα. Δεν προσέκρουσε στις νάρκες. Από θαύμα. 

Η ισχυρή και μεγαλόπρεπη σιλουέτα του κατευθύνεται προς το πέλαγος συνοδευόμενη από πέντε αντιτορπιλλικά. 

Το έκτο, το «Μογκαντόρ», θαυμάσιο σκάφος εντελώς πρόσφατο, χτυπήθηκε σοβαρά τη στιγμή που πήγαινε να βγει από τον όρμο. Όλο το πίσω μέρος του εξαφανίστηκε. 

Αλλά το «Στρασβούργο» έφυγε. Αφού πολεμήσει με τα αγγλικά θωρηκτά, που κρύβονται πίσω από ένα προπέτασμα καπνού, θα κατορθώσει να φτάσει στην Τουλόν με άθικτα τα αντιτορπιλλικά, που τους καλύπτει την υποχώρηση. 

Το «Χουντ» καταδιώκει πραγματικά τούς Γάλλους περισσότερο από μια ώρα. 

Στις 5.10', ό Ζανσούλ αναγγέλλει με σήμα: 

«Όλα μου τα πλοία εκτός μάχης. Σας ζητώ να σταματή­σετε το πυρ». 

Ο Σόμερβιλ απαντα: 

«Υψώσατε το κατάλληλο σήμα (ήταν μια τετράγωνη λευκή σημαία)». 

Ψάχνοντας καλά, για ν' αποφύγουν τη λευκή σημαία, οι Γάλλοι βρίσκουν ένα κρεβατοσκέπασμα μπεζ ανοιχτό με μπλε γραμμές. 

Ο στόλος του Ατλαντικού, με την επωνυμία «Επιδρομική Δύναμη», τέλειωσε τις μέρες του. Δεν θα μπορέσει ποτέ πια να φτάσει στη Μαρτινίκα. Μαζί του, 1.297 ναυτικοί σκοτώθηκαν και 351 τραυματίστηκαν. (Κλωντ ντε Σαμπαλιέ: Η τραγωδία του γαλλικού στόλου  στο Μερς ελ Κεμπίρ.)
[3] Η ανακοίνωση του Βρετανικού Υπουργείου Πληροφοριών που εκδόθηκε το μεσημέρι της επομένης αναφέρει σχετικά: 
Ως γνωστόν η γαλλική κυβέρνησις, βασιζομένη εις τας υποσχέσεις της Γερμανίας  και της Ιταλίας  ότι ο γαλλικός στόλος δεν θα χρησιμοποιηθή κατά της Αγγλίας ανέλαβε δια των όρων της ανακωχής να επιτρέψη όπως ο γαλλικός στόλος  περιέλθη εις χείρας του εχθρού.

Η κυβέρνησις της Α, Μεγαλειότητος απολέσασα πάσαν εμπιστοσύνην εις τας υποσχέσεις της Γερμανίας και Ιταλίας ενόμισε ότι ήτο υποχρεωμένη όχι μόνον χάριν των ιδικών της συμφερόντων, αλλά και επί τη ελπίδι της αποκαταστάσεως της ακεραιότητος της Γαλλίας  και προτού είναι πολύ αργά,όπως  μη χρησιμοποιηθή ο γαλλικός στόλος εναντίον της υπό του κοινού εχθρού. Επί τω σκοπώ τούτω μέτρα ελήφθησαν όπως από της πρωίας της 4ης Ιουλίου συγκεντρωθούν  όλα τα γαλλικά πολεμικά τα ευρισκόμενα εις αγγλικούς λιμένας  υπό τον αγγλικόν έλεγχον. Η επιχείρησις αύτη διεξήχθη επιτυχώς. Μόνον δύο θύματα εσημειώθησαν λόγω παρανοήσεως.Ταυτοχρόνως τα γαλλικά σκάφη τα ευρισκόμενα  εις τους λιμένας  της Β.Αφρικής ετέθησαν υπό συνθήκας τοιαύτας , ώστε να μη περιέλθουν  εις χείρας εχθρού. Εις τον διοικούντα τα πλοία ταύτα αξιωματικόν εδόθη η εξήγησις , ότι εάν οι όροι αυτής δεν εγένοντο δεκτοί , η Μεγάλη Βρεττανία  είναι έτοιμη να λάβη όλα τα μέτρα όπως ουδέν εκτων σκαφών αυτών χρησιμοποιηθή εναντίον της μέχρι τέλους του πολέμου. Η κυβέρνησις της Μεγ. Βρεττανίας  ήλπιζεν , ότι οι όροι ούτοι  θα εγίνοντο δεκτοί. Επειδή όμως ο Γάλλος Ναύαρχος του Οράν ηρνήθη ν' αποδεχθή τους προταθέντας όρους εδέησε να γίνη ενέργεια κατά των γαλλικών σκαφών των ευρισκομένων εις τον εν λόγω λιμένα."(Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 5/7/40)

Σχετικά:
1.Ο ΤΣΟΡΤΣΙΛ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΡΣ ΕΛ ΚΕΡΙΜΠ ΚΑΙ Η ΒΟΥΛΗ ΤΟΝ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ.
2. ΣΑΡΛ ΝΤΕ ΓΚΩΛ: ΜΕΡΣ ΕΛ ΚΕΜΠΙΡ .ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΝΙΚΗ;

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ; ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Επιστροφή 

ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

«  Αναμένω από κάθε Γερμανό να εκτελέσει το καθήκον του μέχρι του τέλους, να δεχθεί κάθε θυσία, η οποία του ζητείται ή που πρόκειται να του ζητηθεί. Αναμένω από κάθε υγιή άνθρωπο να διαθέσει στον αγώνα το σώμα και την ψυχή του.

Αναμένω από κάθε άρρωστο, κάθε αδύναμο, από κάθε άνθρωπο απαραίτητο, να εργασθεί έως ότου σβήσουν και οι τελευταίες δυνάμεις του.

 Αναμένω από τους κατοίκους των πόλεων να λάβουν τα όπλα, αναμένω από τους αγρότες... να δώσουν ψωμί στους στρατιώτες και τους εργάτες αυτού του αγώνα.

Αναμένω από τις γυναίκες και τις κοπέλες όλες να βοηθήσουν αυτόν τον αγώνα, όπως έκαναν μέχρι τώρα. με υπέρτατο φανατισμό. Λέγοντας αυ­τά απευθύνομαι με πλήρη εμπιστοσύνη στην Γερμανική νεολαία...  Ακόμα και σ' αυτό τον αγώνα, δεν θα είναι η Κεντρική Ασία αυτή που θα νικήσει, αλλά η Ευρώπη...».

                       Αδόλφος Χίτλερ 30 - l - 45

 

 Με τους Ρώσους στον ποταμό Όντερ το Βερολίνο θεωρείται και τυπικά πόλη του μετώπου. Ο εχθρός απέχει πλέον από τα ανατολικά προάστια της πρωτεύουσας  μόλις δύο ώρες . Οι πολίτες προετοιμάζονται για τη τελευταία μάχη που αναπόφευκτα θα δώσουν από τη στιγμή που τα στρατεύματα του Μετώπου υποχρεωθούν να υποχωρήσουν .Στις 6 Μαρτίου ο Στρατηγός (Generalleutnant) Hellmuth Reymann[1] με προσωπική απόφαση του Φύρερ, καλείται να οργανώσει την άμυνα της Πρωτεύουσας του Ράιχ (σε αντικατάσταση του Bruno Ritter von Hauenschild.) Στις 9 Μαρτίου ημέρα που καινούρια  Σοβιετικά τμήματα προσεγγίζουν από Βορρά και από Νότο τη πόλη του Στεττίνο στην ανατολική Όχθη του Όντερ, ο στρατηγός Reymann υπογράφει την «βασική διαταγή» για την άμυνα του Βερολίνου. Μέσα από 24 άρθρα δίνεται ανάγλυφη η εικόνα της υπεράνθρωπης προσπάθειας και το μέγεθος των θυσιών που απαιτούνται. Το δεύτερο άρθρο δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και παρερμηνείες. Προβλέπει με σαφήνεια: «Η υπεράσπισις της πρωτευούσης θα συνεχισθεί μέχρι τον τελευταίο άνδρα και την τελευταία σφαίρα».

Στην πράξη ή πόλη είναι τεράστια θάλασσα από ερείπια.

Οι Αμερικανοί βομβάρδιζαν την ημέρα και η R.A F την νύκτα. Οι αριθμοί που αναφέρονταν στις καταστροφές μεγάλωναν ώρα με την ώρα και γίνονταν εντυπωσιακοί. Οι βόμβες είχαν ισοπεδώσει περισσότερα από 2.600 εκτάρια οικοδομημένης γης[2]. Μία έκταση δέκα φορές μεγαλύτερη από την κατεστραμμένη επιφάνεια του Λονδίνου εξ αιτίας των βομβαρδισμών της Λουφτβάφφε. Ογδοντα­τέσσερα εκατομμύρια κυβικά μέτρα ερειπίων έφραζαν τους δρόμους. Ήσαν αρκετά για να υψωθεί ένας λόφος πάνω από 300 μέτρα... Επί 1.562.000 κατοικιών περίπου οι μισές είχαν χτυπηθεί και ένα σπίτι στα τρία είχε τελείως καταστραφεί η είχε κριθεί ακατοίκητο.»[3]

 Παρ , όλα αυτά ή ζωή εξακολουθεί να κυλά έστω και φαινομενικά με τον πρώτο ρυθμό. Τα καταστήματα λειτουργούν κανονικά, οι Βερολινέζοι πληρώνουν τα τρόφιμα που αγοράζουν από τον μπακάλη, τα ταχυδρομεία και οι Τράπεζες προσπαθούν να λειτουργήσουν όπως και στους καιρούς της ειρήνης.  Οι  εφημερίδες εκδίδονται και κυκλοφορούν καθημερινά αρκετοί κινηματογράφοι και θέατρα καθώς και ένα μέρος του ζωολογικού κήπου παραμένουν ανοικτά  για το κοινό.

Χρησιμοποιούσαν στις συζητήσεις  τους τις ίδιες λέξεις  που χρησιμοποιούσαν και πριν. Εσέβοντο  ακόμη την προσωπικότητα  και την ατομική ζωή του άλλου. Εγόγγυζαν, αλλ' ακόμη σιωπούσαν  αν βρισκόταν κοντά τους κάποιος αδιάλλακτος Ναζί. Όταν ήθελαν  ν' ανακουφισθούν , πήγαιναν ακόμη στα κατάλληλα μέρη κι έκλειναν την πόρτα πίσω τους.Όλα αυτά επρόκειτο ν' αλλάξουν .Συγκρινόμενη με το παρελθόν, η ζωή είχε ξεφύγει από τον κανονικό ρυθμό της . αλλ' οι Βερολινέζοι δεν είχαν φθάσει ακόμη στο σημείο να διαπιστώσουν πως οι συνήθειες και τα έθιμα που καλλιεργήθηκαν επί αιώνες μπορούν να παραχωρήσουν ξαφνικά τη θέση τους στην άγρια βαρβαρότητα. Αυτό έμελλε να γίνη σε λίγο.[4]

  12.000 αστυνομικοί εκτελούν ακόμα υπηρεσία έστω και αν τώρα φορούν στρατιωτικό κράνος και είναι οπλισμένοι με τουφέκια και κάθε μέρα 600.000 κόσμος εξακολουθεί να πηγαίνει στις δουλειές του. Οι άνθρωποι μετά το πρώτο σοκ και βλέποντας τις ημέρες να περνούν δίχως θεαματικές εξελίξεις από το Μέτωπο της αντιμετωπίζουν τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία και δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι ο Gröfaz [5] θα στείλει τούς Ρώσους για μια ακόμη  φορά πίσω στην Ασία.
 Πόσοι ακριβώς βρίσκονταν στο Βερολίνο εκείνες τις τραγικές ημέρες δεν είναι δυνατόν να προσεγγίσει κανείς  με ακρίβεια. Υπολογίζεται ότι στις αρχές του 1945 υπήρχαν περίπου 2. 700.000. άτομα από τα οποία οι γυναίκες υπερέβαιναν τα 2.000.000. Οι άνδρες ηλικίας 18 - 30 χρόνων δεν ξεπερνούσαν τις 100.000 και οι περισσότεροι από αυτούς ήσαν η τραυματισμένοι η στο στάδιο της αναρρώσεως.
Βέβαια με τη ταχύτατη προέλαση των Σοβιετικών και την άφιξή τους στον Όντερ  μεγάλα κύματα προσφύγων πλημμυρίζουν τη πόλη παρά τις προσπάθειες των αρχών να ελέγξουν τις επιπτώσεις του. Όσοι από τους Βερολινέζους μπορούν να φύγουν το κάνουν δίχως καθυστερήσεις. "Όλοι πλέον διαισθάνονται το κίνδυνο. Όσοι μπορούν να φύγουν από το Βερολίνο το κάνουν δίχως χρονοτριβή. 
Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς ο υπουργός Προπαγάνδας του Ράιχ είναι η σπουδαιότερη μετά το Χίτλερ πολιτική προσωπικότητα που παραμένει στη Πρωτεύουσα. Γκαουλάιτερ του Βερολίνου και πολιτικός προϊστάμενος του Reymann είναι ο πρώτος πού αντιλαμβάνεται τις ολέθριες συνέπειες πάνω στο ηθικό του λαού πού θα έχουν αυτές οι άσκοπες μετακινήσεις των προσφύγων και οι ανεξέλεγκτες φήμες πού αρχίζουν ήδη να ταξιδεύουν μέσα από τα τηλεφωνικά καλώδια. Στα τέλη Ιανουαρίου οι πρόσφυγες ξεπερνούν τα 4.000.000 και μέσα σε ένα μόλις εικοσαήμερο υπερδιπλασιάζονται.
Με έντονα διαβήματα προς τούς Γκαουλάϊτερ των ανατολικών διαμερισμάτων του Ράιχ ζητά να ληφθεί μέριμνα ώστε να εξασφαλισθεί η μόνιμος διαμονή των προσφύγων πλησίον των συνόρων. Κάθε μαζική μετακίνηση πληθυσμών προς το εσωτερικό της χώρας απαγορεύεται. Τα τραίνα παρακάμπτουν τη Πρωτεύουσα .Τονίζει ότι ο πανικός των προσφύγων έχει μεγαλοποιήσει υπέρμετρα τόσο την σημασία όσο και την ισχύ της Ρωσικής επιθέσεως. Διαβεβαιώνει ότι τα στρατεύματα του ανατολικού μετώπου είναι πανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Ως εκ τούτου ο πανικός δεν δικαιολογείται και οποιαδήποτε προσπάθεια κατασκευής οχυρωματικών έργων όχι μόνον είναι περιττή αλλά και επιζήμια διότι υπονομεύει την Εθνική ενότητα και την πίστη του Γερμανικού λαού για την τελική Νίκη.

Ο Γκαίμπελς κατάφερε να φανεί αντάξιος των περιστάσεων. Αν και όλες οι επικλήσεις είχαν αποτύχει και οι πολυάριθμοι υποστηρικτές είχαν λιποταχτήσει, υπήρχε τουλάχιστον ακόμα το σύνθημα του επαναστατικού Ναζισμού' ένα σύνθημα που είχε εμπνεύσει τους απόκληρους, τους φτωχούς, τους περιθωριακούς, τα αποβράσματα της κοινωνίας, αυτούς δηλαδή που είχαν στηρίξει το Ναζισμό πριν από τους Πρώσους αριστοκράτες και τους στρατηγούς, τους βιομηχάνους και τους δημόσιους λειτουργούς ένα σύνθημα που θα μπορούσε γι' άλλη μια φορά να αποτελέσει πηγή έμπνευσης, τώρα που δεν μπορούσαν πια να υπολογίζουν σ' αυτούς τους δειλούς συμμάχους. Από το ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου, κι αργότερα από το σταθμό των Λύκων, το σύνθημα ακούστηκε και πάλι. Το σύνθημα της καταστροφής. Η φωνή του Ναζισμού χωρίς αναστολές, αναλλοίωτη από τις εξελίξεις που είχαν συμβεί στο μεσοδιάστημα.[7]

Ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού εύχεται να φθάσουν στο Βερολίνο πρώτοι οι Αγγλοαμερικάνοι αλλά, καλού κακού προετοιμάζονται καρτερικά για τα χειρότερα.

Η Μαργκό Σάουερμπρουχ είχε εντυπωσιαστεί από το πλήθος των πολιτών που είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν συμπεριλαμβα­νομένων δεκάδων γυναικών που δεν είχαν κακοποιηθεί η βιασθεί. Τρομοκρατημένοι από αυτά πού είχαν ήδη ακούσει, πολλοί είχαν κόψει τις φλέβες των χεριών τους. Μερικοί είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν ακόμα και τα παιδιά τους. Πόσοι κατόρθωσαν να αυτοκτονήσουν κανείς δεν μπορεί να το πει - ή ιατρός είχε δει μόνον όσους δεν τα είχαν καταφέρει - αλλά φαινόταν βέβαιο ότι αν οι Ρώσοι καταλάμβαναν την πόλη ένα κύμα αυτοκτονιών θα συγκλόνιζε το Βερολίνο[8]."

Όπως παραδέχεται ο ιατρός Λάμπρεχτ το πλέον διαδεδομένο θέμα ­ακόμα και ανάμεσα στους γιατρούς - είναι η τεχνική της αυτοκτονίας.

Αλλά ήσαν περισσότερο από απλές συζητήσεις. Πολλοί κατάστρωναν σχέδια για τον τρόπο πού θα πέθαιναν. Σε κάθε συνοικία οι γιατροί ήσαν πολιορκημένοι από ασθενείς και φίλους πού ζητούσαν πληροφορίες για μια ανώδυνη αυτοκτονία καθώς και συνταγές για το δηλητήριο. " Αν οι γιατροί αρνούντο τότε ο κόσμος έτρεχε στους φαρμακοποιούς. Παρασυρμένοι από ένα κύμα τρόμου έξαλλοι οι Βερολινέζοι  είχαν αποφασίσει κατά χιλιάδες να πεθά­νουν με κάθε τρόπο παρά να υπομείνουν τον ερυθρό στρατό.[9]

Όμως δίπλα σ' αυτούς τούς απελπισμένους ανθρώπους , υπάρχουν  και οι άλλοι. Αρνούνται ακόμα να πιστέψουν ότι είναι ποτέ δυνατόν οι Ρώσοι να φθάσουν μέχρι το Βερολίνο. Ακόμη και στη περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο είναι έτοιμοι να τούς υποδεχθούν με το όπλο στα χέρια. Αδιαφορούν για τις βόμβες που πέφτουν,δεν τρομάζουν με τις εκατόμβες των νεκρών και τη θάλασσα των ερειπίων   Όλες αυτές οι δοκιμασίες δεν καταφέρνουν τίποτε περισσότερο από το να εξαγνίζουν και να χαλυβδώνουν την αφοσίωσή τους στον Εθνικοσοσιαλισμό και τη πίστη τους για τη τελική δικαίωση.
Νέα παιδιά της Χιτλερικής νεολαίας ζουν με το άγχος, ότι ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει δίχως να προλάβουν να ρίξουν έστω και μία τουφεκιά και  ζητούν  να φύγουν το συντομότερο για το μέτωπο. Σ' αυτόν το γενικό ενθουσιασμό συμμετέχουν οι κοπέλες της , Ενώσεως Γερμανίδων καθώς και παιδιά της J. ν. Η οργάνωση αυτή είχε στις τάξεις της παιδιά ηλικίας 10 - 14 χρόνων. Στον καιρό της ειρήνης αποτελούσαν ένα διακοσμητικό στοιχείο στις γιγάντιες παρελάσεις και είχαν την φήμη του καλύτερου πληροφοριοδότη της κυβερνήσεως του Ράιχ. Τώρα στην γενική κινητοποίηση ασχολούνται με τις κατασβέσεις των πυρκαγιών, την μεταφορά των τραυματιών, γεμίζουν με συνθήματα τούς τοίχους πού έχουν απομείνει ακόμα όρθιοι και τραγουδούν:

Ένας νέος λαός ανατέλλει, έτοιμος για επίθεση
Ψηλότερα τις σημαίες συναγωνιστές
Αισθανόμαστε τον καιρό να μας πιέζει
τον καιρό των νέων πολεμιστών
μπροστά από μας βαδίζουν με σχισμένες σημαίες
οι νεκροί ήρωες του νέου έθνους
και πάνω από μας οι ήρωες πρόγονοι
Γερμανία πατρίδα μας. τώρα ερχόμαστε και εμείς.[10]

Τα πάρκα μετατρέπονται σε κέντρα εκπαιδεύσεως όπου αγόρια και κορίτσια εκπαιδεύονται στην ρίψη του Πάντσερ - φάουστ (αντιαρματική γροθιά) και στην σκοποβολή. Οι εκπαιδευτές συναντούν τρομερές δυσκολίες μ’ αυτά τα παιδιά πού γκρινιάζουν για τη περιορισμένη ποσότητα πυρομαχικών που προβλέπεται για την εκπαίδευσή τους  και ζητούν να φύγουν για το μέτωπο. Η διαχείριση των πυρομαχικών γίνεται με τρομερή φειδώ και μόνον μια φορά την εβδομάδα γίνονται ασκήσεις με πραγματικά πυρά. Η προσέλευση των «εκπαιδευόμενων» σ΄αυτές τις περιπτώσεις είναι τεραστία.

..Χιλιάδες από αυτούς τους φανατικούς ήσαν παιδιά και όπως το μεγαλύτερο μέρος εκείνης της γενιάς δεν γνώριζαν παρά έναν θεό: τον Χίτλερ. Από την προσχολική ακόμη ηλικία είχαν γαλουχηθεί με την ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλισμού... Αλλά οι πλέον πιστοί από αυτά τα στρατιωτικά ρομπότ ήσαν μέλη των SS. Ήσαν τόσο σίγουροι για την τελική νίκη και τόσο πιστοί στον Χίτλερ, πού για τούς άλλους Γερμανούς η διανοητική τους κατάσταση προκαλούσε τον οίκτο. Ο φανατισμός τους ήταν τόσο μεγάλος που μερικές φορές φαινόταν ότι είχε εισβάλει μέσα στο υποσυνείδητο. Ο ιατρός Φ. Σάουερμπρουχ του νοσοκομείου Σαριτέ την στιγμή κατά την οποία χειρουργούσε πάνω στο ναρκωμένο σώμα ενός SS πού είχε μεταφερθεί με βαριά τραύματα από το μέτωπο του Όντερ ξαφνικά έμεινε σαν απολιθωμένος. Στην ησυχία της χειρουργικής αιθούσης, παρ’ όλο πού ήταν ναρκωμένος ο SS άρχισε να μιλά. Ήρεμα και καθαρά συνέχιζε να επαναλαμβάνει: Χάιλ Χίτλερ, Χάιλ Χίτλερ, Χάιλ Χίτλερ.[11]

Παρ' όλη αυτή την γενική κινητοποίηση του πληθυσμού, το Βερολίνο δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα Φέστουγκ όπως το παρουσιάζει ή προπαγάνδα του δόκτορα Γκαίμπελς. 'Οχυρωματικά έργα δεν υπάρχουν. Ο στρατός όλος είναι στα διάφορα μέτωπα. . Ο Χίτλερ ακόμα και εκείνη την στιγμή δεν σκέφτεται να μετατρέψει την πρωτεύουσα του Ράιχ σε πεδίο μάχης. Πιστεύει ότι τα στρατεύματα του Όντερ είναι σε θέση να αναχαιτίσουν την Ρωσική απειλή, ελπίζει ακόμη την οριστική ρήξη των «συμμάχων». Οι ενδείξεις είναι ενθαρρυντικές. Στην απελευθερωμένη Γαλλία μια βιαστική συμφωνία του λιποτάκτη Τορές με τον Ντε Γκολ μόλις και σώζει την χώρα από ένα αιματοκύλισμα, ενώ στην Ελλάδα ή σύγκρουση Αγγλικών και Ρωσικών συμφερόντων αποκορυφώνει το δράμα του εμφυλίου πολέμου.
Παρόλα αυτά έστω και προληπτικά ή οχύρωση της πρωτευούσης ξεκινά . Σκάβονται αντιαρματικοί τάφροι, φράζονται οι δρόμοι με αντιαρματικά εμπόδια, σχηματίζονται ναρκοπέδια, τοποθετούνται πολυβόλα σε στρατηγικές θέσεις. Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι προετοιμασίες προβληματίζουν κάπως τούς Βερολινέζους.

Πριν αποφασιστούν τα καινούρια μέτρα   όλοι σκέπτονταν: . Ο Gröfaz βρίσκει άσκοπο να οχυρώσει την πρωτεύουσα.  Άρα τα πράγματα πάνε καλά.

Τώρα όμως βλέποντας τα αναποδογυρισμένα και παραγεμισμένα με πέτρες τραμ να φράζουν τούς δρόμους, τις οχυρωμένες πίσω από τα οδοφράγματα μονάδες VS και HJ αρχίζουν να αναρωτιούνται κατά πόσο το Βερολίνο μπορεί να θεωρηθεί ένα ισχυρότατο οχυρό, ένα «Festung».

0 δόκτωρ Γκαίμπελς όμως άγρυπνα. Γι’ αυτόν το ηθικό του πληθυσμού και η πίστη του αναφορικά με την τελική Νίκη του Ράιχ έχει πρωταρχική σημασία. Πιστεύει ότι οι πολίτες πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην πρωτεύουσα. Και αν τα οχυρωματικά έργα, που κατασκευάζονται δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, αυτός θα τους βρει καλύτερα. Με εντολή του το εικονογραφημένο Das Reich στα μέσα Μαρτίου θα δημοσιεύσει μία λεπτομερή περιγραφή ενός τεραστίου συγκροτήματος από οχυρωματικά έργα που περιτριγυρίζουν την πρωτεύουσα. Τα ανύπαρκτα αυτά έργα όχι μόνον πείθουν τούς Βερολινέζους αλλά και τους σκανδαλί­ζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναρωτιούνται, αν στο εξής πρέπει να δημοσιεύονται τέτοια υψίστης σημασίας μυστικά που μπορούν να χρησι­μεύσουν στον εχθρό. Ανάμεσα σ΄αυτούς είναι και ο συνταγματάρχης Hans Refior που μόλις έχει αναλάβει καθήκοντα Επιτελάρχη του Reymann'

 Ο στρατηγός Reymann γνωρίζει ότι η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Όχι μόνον δεν υπάρχουν οχυρωματικά έργα, όχι μόνον δεν υπάρχουν στρατεύματα αλλά του λείπουν ακόμα και αυτοί οι ανώτεροι αξιωματικοί για να επανδρώσουν το επιτελείο του.

Τα πυρομαχικά είναι ελάχιστα. Οι εντεταλμένοι για την αεροπορική άμυνα στους 6 τεράστιους αντιαεροπορικούς πύργους, οι οποίοι βρίσκονταν στο Humboldthain στο Friedrichshain και στον Ζωολογικό κήπο,έχουν εντολές να κάνουν οικονομία στη κατανάλωση των πυρομαχικών . 

«Στην έδρα του επιτελείου του στο Χοεντζόλλερνταμ ο διοικη­τής της πόλεως στρατηγός Reymann στεκόταν όρθιος μπροστά από τον απλωμένο στον τοίχο τοπογραφικό χάρτη του Βερολίνου κοιτάζοντας τις σημειωμένες γραμμές αμύνης, διερωτώμενος, όπως θα πει αργότερα «τι πράγμα, στο όνομα του Θεού πίστευαν ότι μπορούσα να κάνω»[12].

Δεν υπάρχει ένα γενικό σχέδιο φυγαδεύσεως του πληθυσμού. Τα στοιχεία του Δημάρχου αναφέρουν ότι ζουν μέσα στην πόλη II0.000 παιδιά τα οποία θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα την στιγμή της πολιορκίας.  Ο οπλισμός είναι ανεπαρκής. Τα στοιχειώδη εφόδια για μία άμυνα όπως τα συρματοπλέγματα και οι νάρκες λείπουν. Ο στρατηγός γνωρίζει ότι δεν πρέπει να περιμένει καμία βοήθεια από τα στρατεύματα του Όντερ. «Εμείς θα πολεμήσουμε και θα πεθάνουμε εδώ» τον διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ο Επιτελάρχης του  Μπούσσε.

Όπως θα παραδεχθεί ο Reymann:  

"βρισκόμαστε μπροστά σε μία αποστολή πού δεν μπορούσαμε να εκπληρώσουμε ούτε είχαμε την παραμικρή δυνατότητα επιτυχίας. Μπορούσα μονάχα να ελπίζω ότι θα γίνει κάποιο θαύμα πού θα αλλάξει την κατάσταση ή θα τελειώσει ο πόλεμος πριν πολιορκηθεί το Βερολίνο. ' Αλλιώς ο Θεός ας βοηθήσει τούς Βερολινέζους»[13].

 Παρ' όλα αυτά ή προσπάθεια κατασκευής οχυρωματικών έργων εντείνεται. Μία πρώτη γραμμή αμύνης - ένας κλοιός 100 περίπου χμ πού απέχει από τα προάστια του Βερολίνου 30 - 50 χμ - ενισχύεται με ένα δεύτερο εσωτερικό δακτυλίδι μήκους 40 χλμ.  Η πόλη διαιρείται σε 8 τομείς στην θεωρία αυτοδύναμους ενώ το κέντρο οχυρώνεται με ένα τρίτο δακτυλίδι άμυνας. Κάθε τομέας βαπτίζεται με ένα γράμμα του αλφάβητου (Α - Η) και διοικείται από έναν Μέραρχο. Το κέντρο συμβολίζεται με το γράμμα Ζ.[14]

Όλα αυτά προξενούσαν εντύπωση πάνω στον χάρτη του Γκαίμπελς αλλά στην πραγματικότητα σήμαιναν ελάχιστα πράγματα. Για μία σοβαρή άμυνα του Βερολίνου θα χρειάζονταν 18  πλήρεις μεραρχίες... 8 για την εξωτερική γραμμή και 10 για τις δύο εσωτερικές.[15]
Όμως ο στρατηγός δεν διαθέτει παρόμοιες δυνάμεις. Οι άνδρες του πέρα από τις λιγοστές δυνάμεις του τακτικού στρατού, προέρχονταν από τις τάξεις της VS ( Φόλκστουρμ - Λαϊκά τμήματα εφόδου) και της H.J (Χίτλερ-γιούγκεν Χιτλερική νεολαία). Σ' αυτούς θα προστεθούν και οι τραυματίες των νοσοκομείων που είναι σε θέση να σταθούν στα πόδια τους. Ένα σύνολο 75.000 ανδρών. Ο οπλισμός τους είναι ετερόκλητος. Δεκαπέντε διαφορετικά είδη όπλων. Σημειώνονται τα πρώτα κρούσματα λιποταξίας. Η επαγρύπνηση εντείνεται. Αιφνιδιαστικές έρευνες στο μετρό, τα εστιατόρια στους κινηματογράφους. Οι λιποτάκτες συλλαμβάνονται, δικάζονται συνοπτικά από τα έκτακτα στρατοδικεία και εκτελούνται επί τόπου δια απαγχονισμού. Στα στήθη των κρεμασμένων κρέμονται επιγραφές όπως: «ΣΤΑΘΗΚΑ ΔΕΙΛΟΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΩ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ» «ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑTIMAΣMENΟΣ». Οι κρεμασμένοι έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με τα γραμμένα στους τοίχους συνθήματα. ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟΝ XITΛΕΡ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ. ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ, Η ΒΙΕΝΝΗ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΓEPΜΑΝΙΚΗ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ.

Υποσημειώσεις:

[  1] Hellmuth Reymann (24 Nοεμβρίου 1892 – 8 Δεκεμβρίου 1988)
[  2] Υπολογίζεται ότι από τους 1.350.000 τόννους βομβών που έριξαν οι Σύμμαχοι στη Γερμανία κατά την διάρκεια του πολέμου το 1/3 περίπου έπεσε στο διάστημα μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου του 1945. Από τα 329.000 των νεκρών από τους βομβαρδισμούς πάνω από το 1/3 χάθηκαν στο ίδιο διάστημα.
[  3] C. Ryan L'ultima battaglia. Garzzanti1971 σελ 5
[  4] Έρικ Κιούμπι: Οι Ρώσοι και το Βερολίνο 1945 Εκδόσεις Δημ.Δαρεμά 1969 σελ 32
[  5] Σύντμηση των λέξεων Grosser Feldherr Aller Zeiten, ο μεγαλύτερος στρατηγός όλων των χρόνων. Μ ' αυτό τον τίτλο ο λαός του Βερολίνου αποκαλούσε τον Χίτλερ
[  6]

[  7] Hugh Trevor-Roper: Χίτλερ. Οι τελευταίες μέρες 1945
[ 8] C. Ryan L'ultima battaglia. Garzzanti1971 σελ 25 

[  9] C. Ryan L'ultima battaglia. Garzzanti1971 σελ 25

[10]Είη junges voIk steht auf zum Sturm Bereit/ Reisst die Fahnen Hohen Kameraden/ Wir FίίhΙen Nahen Unsere Zeit/Die Zeit der jungen Soldaten/ Vor uns marschieren mit sturmzerfetzten Fahnen/Die Toten Helden der Jungen Nation,/Und Uber uns die Heldenahnen/DeutschIand, VaterIand, wir Kommen schon

[11] C. Ryan L'ultima battaglia. Garzzanti1971 σελ 44

[12]

[13]

[14]

[15] Α. Tully: Le ultime ore di Berlino σελ 151
                                                                                                                                                                    Επιστροφή 

1936 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΚΠΛΗΞΙΣ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 26/1/36) 
ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΟΝΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ- Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΑΛΤΙΝ (ΒΡΑΔΥΝΗ 21/7/36)

ΕΝΩ ΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΝ ΠΥΡ ΕΦΘΑΝΕΝ  ΕΙΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ (ΠΑΤΡΙΣ 2/8/36)
ΒΕΡΟΛΙΝΟ: 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 2/8/36)
Ν.ΖΙΡΩ: ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΑΣ.(ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ31/8/36) 
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗ JAMES CLEVELAND OWENS

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ VITTORIO MUSSOLINI
VON CARL DIEM: OLYMPISCHE REISE 1937

Επιστροφή

OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ II

(επιστροφή)

Πήγαμε στο καθιστικό, ένα σκοτεινό δωμάτιο με βαριά έπιπλα από ξύλο βελανιδιάς.
O Στρατηγός , καθισμένος αναπαυτικά  σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, έμοιαζε σκεπτικός ,με ένα πούρο ανάμεσα στα χείλη του. Ο Χίτλερ δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα μέρος αλλά συνέχιζε να περπατά πάνω κάτω με το κεφάλι σκυφτό καταστρώνοντας, δίχως αμφιβολία, την εκδίκησή του . Ξαφνικά  γύρισε και μου έκανε μετωπική επίθεση.

'Herr Strasser,' είπε , δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν ένας πιστός πρώην αξιωματικός σαν και σας να υπήρξε ένας Κόκκινος ηγέτης κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Kapp το Μάρτιο.»
Πρέπει να είχε ακούσει την ιστορία από τον αδελφό μου. Επιτέλους πατούσε σε δικό του έδαφος.
«Οι δικοί μου «ερυθρόλευκοι », Herr Χίτλερ», απάντησα, «ενήργησαν για να υποστηρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας. Δεν ήταν αντάρτες, όπως φαίνεται να υπονοείτε, αλλά πατριώτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να ελέγξουν τους επαναστατημένους οπαδούς μερικών αντιδραστικών στρατηγών.»

Λίγο -λίγο ο Hitler έφτασε σε ένα μεγάλο βαθμό εκνευρισμού.

«Όχι», μου απάντησε, «δεν πρέπει κάποιος να είναι ικανοποιημένος με τα όσα φαίνονται , πρέπει κανείς να προσπαθήσει να διεισδύσει στο πνεύμα. Το πραξικόπημα Kapp ήταν αναγκαίο, αν και διεξήχθη  με προχειρότητα . Η «κυβέρνηση των Βερσαλλιών» πρέπει να ανατραπεί. »
Ποτέ δεν άκουσα Χίτλερ να αναφέρεται στη  «Δημοκρατία της Βαϊμάρης». Πάντα μίλησε για την «Κυβέρνηση των Βερσαλλιών », και πάντα χρησιμοποίησε τη φράση αυτή με βαθιά περιφρόνηση.
Βρήκα τον εαυτό μου σε μια κάπως δύσκολη θέση . Αν ήμουν  μόνος με τον Χίτλερ, θα του απαντούσα κατάλληλα  με τη συνήθη ορμή μου. Αλλά ο Λούντεντορφ ήταν παρών , και ο ρόλος του Λούντεντορφ στη τη διάρκεια του διάσημου πραξικόπημα δεν ήταν καθόλου σαφής. Ήταν στην Unter den Linden του Βερολίνου την ίδια την ώρα της θριαμβευτικής  εισόδου του Erhardt . Ήταν ένας τυχαίος θεατής  ή ένας μυστικός συνεργός; Ποτέ δεν το ξεκαθάρισα.
«Οι αντιδραστικοί», είπα, «εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική άγνοια πολλών πατριωτών αξιωματικών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Kapp συνεργαζόταν αρμονικά με το Tirpitz, τους  Πρώσους αντιδραστικούς, τους Junkers, τη βαριά βιομηχανία, τους  Thyssen και Krupp . Το πραξικόπημα Kapp δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια απόπειρα πραξικοπήματος.»
Ο Λούντεντορφ, του   οποίου οι σκέψεις έμοιαζαν  να είναι αλλού, παρενέβη ξαφνικά και πήρε μέρος μου
«Έχει δίκιο», είπε. «Το πραξικόπημα Kapp ήταν παράλογο. Κάποιος πρέπει να ξεκινήσει παίρνοντας με το μέρος του το λαό , ώστε να είναι σε θέση να επιβληθεί στη συνέχεια ,με τη δύναμη. »
Ο Χίτλερ έγινε αμέσως  υπάκουος και μειλίχιος.
«Ναι, η εξοχότητα σας,» είπε δυνατά .Στη συνέχεια συνέχισε με μια μονότονη φωνή:
«Αυτό είναι το αντικείμενο του κινήματός μου. Θα ήθελα να εμφυσήσω  στους ανθρώπους  την ιδέα της εκδίκησης. Μόνο ο λαός και ο καθολικός φανατισμός του μπορεί να μας κάνει να κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο. »
Σοκαρίστηκα από αυτή την ιδέα και αντιτάχθηκα έντονα.
«Δεν υπάρχει θέμα εκδίκησης και δεν υπάρχει ζήτημα  πολέμου», απάντησα. «Ο σοσιαλισμός μας πρέπει να είναι «εθνικός, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη στη Γερμανία και όχι να οδηγήσει σε μια νέα πολιτική  κατακτήσεων. »

«Ναι», είπε ο Γκρέγκορ, ο οποίος μέχρι τότε παρακολουθούσε   πολύ σοβαρά, «από τη δεξιά θα πάρουμε τον εθνικισμό, ο  οποίος  έχει τόσο καταστροφικά συμμαχήσει με τον καπιταλισμό, και από την  Αριστερά, η οποία έχει τόσο άτυχα συνδέσει τη τύχη της με το διεθνισμό, θα πάρουμε το σοσιαλισμό. Έτσι θα σχηματίσουμε  τον εθνικοσοσιαλισμό ο οποίος θα είναι η κινητήρια δύναμη μιας νέας Γερμανίας και μιας νέας Ευρώπης. »

«Και», συνέχισα, «η έμφαση σε αυτή τη συγχώνευση θα πρέπει να δοθεί πάνω στο σοσιαλισμό. Δεν μπορείτε να ονομάσετε την κίνησή σας  Εθνικοσοσιαλιστική μονολεκτικά, Herr Χίτλερ. Η Γερμανική γραμματική μας λέει, ότι στις σύνθετες λέξεις του είδους αυτού,  το πρώτο συνθετικό χρησιμεύει για να προσδιορίζει το δεύτερο, το οποίο είναι και το  κύριο τμήμα ».

Στη συνέχεια προχώρησα στην αναφορά μερικών αρκετά αναμφισβήτητων παραδειγμάτων για να καταδείξω αυτό το χαρακτηριστικό της γερμανικής γλώσσας, η οποία είναι πολύ πλούσια σε συνθέσεις αυτού του είδους. Είδα τον Χίτλερ να κοκκινίζει , και μια κάθετη γραμμή εμφανίστηκε στο μέτωπό του, που διασταυρώθηκε με μια οριζόντια γραμμή.
«Αλλά πιθανότατα  ο σύμβουλος σας από τη Βαλτική, ο Herr Rosenberg, είναι πάρα είναι άσχετος με τη γερμανική γλώσσα για να εκτιμήσει τη διαφορά », πρόσθεσα λίγο κακόβουλα.
Ο Χίτλερ έχασε ξαφνικά την υπομονή και χτύπησε με μανία το τραπέζι με την γροθιά του.
«Αρκετά με αυτήν την σχολαστικότητα,» αναφώνησε. Στη συνέχεια έκανε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον αυτοέλεγχο του, και με μισοσοβαρό, μισοαστείο   χαμόγελο, γύρισε στον αδελφό μου Gregor και είπε:
«Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα τα πάω καλά με αυτό το διανοούμενο αδελφό σου."
Στη συνέχεια παρακολούθησα μια από αυτές τις  επιδείξεις   των ρητορικών ακροβασιών με τις οποίες ο Χίτλερ θα γινόταν αργότερα διάσημος.

(Η συνέχεια εδώ)