Οι νόμοι του Γ’ Ράιχ για την προστασία των ζώων

«Στο νέο Ράιχ η σκληρότητα εναντίον των ζώων, δε θα επιτρέπεται.»

Στην ιστορία συχνά ο Χίτλερ παρουσιάζεται ως μια βίαιη και αυταρχική προσωπικότητα, δίχως ευαισθησίες και ενδιαφέροντα. Είναι όμως πραγματικά έτσι; Κάποια γεγονότα έρχονται για να διαψεύσουν τη παραπάνω θεωρία.

Έχει ακουστεί από επιτελείς του Χίτλερ και ανθρώπους του στενού του περιβάλλοντος που τον γνώρισαν καλά, ότι υπήρξε ένας «διερμηνέας του Πνεύματος της Φύσεως». Ο τίτλος αυτός δεν του αποδόθηκε άδικα αφού ήταν εκείνος που για πρώτη φορά στην ιστορία ασχολήθηκε σοβαρά και με απόλυτη αυστηρότητα σε θέματα που αφορούσαν τη προστασία της φύσεως και των ζώων.

Αν και το 1933 που ανήλθε το NSDAP στην εξουσία υπήρχαν ορισμένοι υποτυπώδεις νόμοι που αφορούσαν στη συμπεριφορά απέναντι στα ζώα, ο Χίτλερ ήταν το πρόσωπο που καθιέρωσε πραγματικούς νόμους  και αυστηρές ποινές σε αυτούς που θα κακομεταχειριζόντουσαν ένα ζώο για οποιοδήποτε λόγο.

Γελοιογραφία  του σατυρικού περιοδικού Kladderadatsch .
Τα ζώα  χαιρετίζουν με  υψωμένη τη δεξιά  τον Πρόεδρο του
Κοινοβουλίου Hermann Göring , πρωτεργάτη της ψήφισης
μιας σειράς πρωτοποριακών νόμων με αποκλειστικό σκοπό
τη προστασία τους από  βάναυσες και απάνθρωπες
συμπεριφορές. των "πολιτισμένων"ανθρώπων.

Στο Γ’ Ράιχ έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο φιλόζωοι, ενώ οι ποινές για τον βασανισμό και τον φόνο ενός ζώου φτάσανε σε επίπεδα που πάντα απαιτούσε η φιλοζωική κοινότητα και ίσως και παραπάνω. Ο Εθνικοσοσιαλισμός απέρριψε τους ανθρωποκεντρικούς λόγους για τη προστασία των ζώων και τόνισε ότι τα ζώα θα πρέπει να  προστατεύονται για τους δικούς τους λόγους.

Οι πολιτικές σχετικά με τη συνύπαρξη των ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού πραγματικά φτάσανε σε άλλα επίπεδα. Ακόμα και για τη κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων φρόντισε η εξουσία του Γ’ Ράιχ.

Ο «Reichstierschutzgesetz» ο νόμος του Ράιχ για τη προστασία των ζώων δηλαδή, θεσπίστηκε αμέσως και μάλιστα έγινε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά, τα γυμνάσια, τα λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Γερμανίας.!

Ο Χέρμαν Γκέρινγκ προειδοποιούσε: «Όσοι συμπεριφέρονται στα ζώα σαν να είναι άψυχα αντικείμενα θα στέλνονται στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως».

Η Γερμανία του Χίτλερ έγινε το πρώτο κράτος και δυστυχώς το τελευταίο που τιμωρούσε όσους έκαναν πειράματα σε ζώα και τεμαχίζονταν όσο ακόμα αυτά ήταν ζωντανά.Ακόμα και το εμπόριο παγίδας απαγορεύτηκε, όπως επίσης και το ανεξέλεγκτο κυνήγι. Απαγορεύτηκε το πετάλωμα των αλόγων και θεσπίστηκαν νόμοι ακόμα και για τον τρόπο βρασίματος των οστρακοειδών «ώστε να μη βράζονται ζωντανά και υποφέρουν». Στα τέλη του 19ου αιώνα ο εβραϊκός τρόπος σφαγής «kosher» και τα πειράματα στα ζώα ήταν από τις κύριες ανησυχίες της γερμανικής κυβέρνησης του Γ’ Ράιχ. Μάλιστα από το 1927 ακόμα, εκπρόσωπος του NSDAP είχε απευθυνθεί στο Ράιχσταγκ και είχε κάνει έκκληση για δράσεις κατά των βασανισμών των ζώων και τη σφαγή «kosher».

Στις 21 Απριλίου του 1933 ψηφίστηκε ο νόμος σχετικά με τη σφαγή των ζώων που όριζε ότι κανένα ζώο δε θα σφάζεται χωρίς αναισθητικό. Στις 24 Απριλίου εκδόθηκε νόμος σχετικά με την απαγόρευση της ζωοτομίας, ενώ στις 16 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς ψηφίστηκε η πλήρης απαγόρευση της. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ανακοίνωσε σχετικά: «Τέλος στα αφόρητα βασανιστήρια και στη ταλαιπωρία σε πειράματα  με ζώα. Μια απόλυτη και μόνιμη απαγόρευση στη ζωοτομία είναι όχι μόνο απαραίτητη νομοθεσία για την προστασία των ζώων δείχνοντας την αλληλεγγύη στον πόνο τους, αλλά είναι επίσης ένας νόμος για την ίδια την ανθρωπότητα… Ανακοινώνω επομένως,  την άμεση απαγόρευση της ζωοτομία η οποία θα αποτελεί πράξη αξιόποινη. Μέχρις ότου να ορισθεί η οριστική τιμωρία στον ένοχο, θα πρέπει να μεταβαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης».

Ψηφίστηκαν επίσης νόμοι που αφορούσαν την αναδάσωση και την προστασία των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Διαβάστε περισσότερα

Γκαίμπελς: «Αλίμονο στο έθνος που υποτιμά τις γυναίκες και τις μητέρες του» 18/3/33

Γερμανίδες, Γερμανοί!

Είναι ευτυχές το γεγονός ότι η πρώτη μου ομιλία ως Υπουργός Προπαγάνδας και Διαφώτισης του Λαού απευθύνεται στις Γερμανίδες γυναίκες. Παρόλο που συμφωνώ με τον Treitchke ότι οι άνδρες γράφουν ιστορία, δεν ξεχνώ ότι οι γυναίκες μεγαλώνουν τα αγόρια ώσπου να γίνουν άνδρες.

Γνωρίζετε ότι το Εθνικό-Σοσιαλιστικό κίνημα είναι το μόνο κόμμα που αφήνει τις γυναίκες εκτός της πολιτικής καθημερινότητας. Αυτό προκαλεί δριμεία κριτική και εχθρότητα, εξ ολοκλήρου αδικαιολόγητη. Έχουμε αφήσει τις γυναίκες έξω από τις κοινοβουλευτικές – δημοκρατικές μηχανορραφίες των τελευταίων δεκατεσσάρων ετών στη Γερμανία, όχι επειδή δεν τις σεβόμαστε, αλλά επειδή τις σεβόμαστε υπερβολικά πολύ. Δεν αντιμετωπίζουμε τη γυναίκα ως κατώτερο ον, αλλά ως κάποιο που έχει διαφορετική αποστολή από αυτήν του ανδρός. Επομένως πιστεύαμε ότι η Γερμανίδα, η οποία μπορεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στον κόσμο να είναι γυναίκα με όλη την έννοια της λέξης, πρέπει να χρησιμοποιεί τη δύναμη και τις ικανότητές της σε άλλους τομείς από αυτούς που δραστηριοποιούνται οι άνδρες.

Η γυναίκα έχει υπάρξει όχι μόνο ο ερωτικός σύντροφος του άνδρα, αλλά επίσης και συνεργάτης του. Πολύ παλιά έκανε σκληρή δουλειά μαζί με τον άνδρα στα χωράφια. Μετακόμισε μαζί του στις πόλεις, εισερχόμενη στα γραφεία και τα εργοστάσια, επιτελώντας το μερίδιο της στην παραγωγή για το οποίο ταίριαζε καλύτερα. Το έκανε αυτό με όλες της τις ικανότητες, την εντιμότητά της, την ανιδιοτελή της αφοσίωση, την προθυμία της να θυσιαστεί.

Διαβαστε περισσότερα

6 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ Κ. ΠΟΛΙΤΗ ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.

1. 
Η ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΙΔΕΙ ΤΟΝ ΤΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗΝ  ΑΓΩΝΙΑΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ- ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΑΡΑΜΟΝΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ- ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ Ο ΧΙΤΛΕΡ (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Κυριακή 28 Ιουνίου 1936) 
2. 
ΠΩΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ  ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ- ΤΟ ΤΡΙΤΟΝ ΡΑΪΧ ΑΠΕΡΑΝΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΝ- ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ.. (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Δευτέρα 29 Ιουνίου 1936)
3.
................................................................................................................................................................ ................................................................................................................................(ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Tρίτη 30 Ιουνίου 1936).
4.
ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ: O ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΣΤΑΘΜΑΡΧΟΥ ΑΛΟΪΣ  ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑΣ ΚΛΑΡΑΣ ΠΟΛΤΖΛ- ΕΛΑΙΟΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΩΡ.¨(ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Τετάρτη 1  Ιουλίου 1936)
5.
ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΑΙ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ Ο ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΓΩΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΩΣ- Η ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΔΙΚΗΤΩΝ ΤΟΥ ΡΑΙΜ (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Πέμπτη 2 Ιουλίου 1936)
6.
ΤΙ ΕΙΔΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΦΗΜΑ ΣΤΑΡΤΟΠΕΔΑ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ- Η ΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΝΑ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ  ΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΑΣ ΤΑΞΕΙΣ.(ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Παρασκευή 3 Ιουλίου 1936)

OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ II

(επιστροφή)

Πήγαμε στο καθιστικό, ένα σκοτεινό δωμάτιο με βαριά έπιπλα από ξύλο βελανιδιάς.
O Στρατηγός , καθισμένος αναπαυτικά  σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, έμοιαζε σκεπτικός ,με ένα πούρο ανάμεσα στα χείλη του. Ο Χίτλερ δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα μέρος αλλά συνέχιζε να περπατά πάνω κάτω με το κεφάλι σκυφτό καταστρώνοντας, δίχως αμφιβολία, την εκδίκησή του . Ξαφνικά  γύρισε και μου έκανε μετωπική επίθεση.

'Herr Strasser,' είπε , δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν ένας πιστός πρώην αξιωματικός σαν και σας να υπήρξε ένας Κόκκινος ηγέτης κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Kapp το Μάρτιο.»
Πρέπει να είχε ακούσει την ιστορία από τον αδελφό μου. Επιτέλους πατούσε σε δικό του έδαφος.
«Οι δικοί μου «ερυθρόλευκοι », Herr Χίτλερ», απάντησα, «ενήργησαν για να υποστηρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας. Δεν ήταν αντάρτες, όπως φαίνεται να υπονοείτε, αλλά πατριώτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να ελέγξουν τους επαναστατημένους οπαδούς μερικών αντιδραστικών στρατηγών.»

Λίγο -λίγο ο Hitler έφτασε σε ένα μεγάλο βαθμό εκνευρισμού.

«Όχι», μου απάντησε, «δεν πρέπει κάποιος να είναι ικανοποιημένος με τα όσα φαίνονται , πρέπει κανείς να προσπαθήσει να διεισδύσει στο πνεύμα. Το πραξικόπημα Kapp ήταν αναγκαίο, αν και διεξήχθη  με προχειρότητα . Η «κυβέρνηση των Βερσαλλιών» πρέπει να ανατραπεί. »
Ποτέ δεν άκουσα Χίτλερ να αναφέρεται στη  «Δημοκρατία της Βαϊμάρης». Πάντα μίλησε για την «Κυβέρνηση των Βερσαλλιών », και πάντα χρησιμοποίησε τη φράση αυτή με βαθιά περιφρόνηση.
Βρήκα τον εαυτό μου σε μια κάπως δύσκολη θέση . Αν ήμουν  μόνος με τον Χίτλερ, θα του απαντούσα κατάλληλα  με τη συνήθη ορμή μου. Αλλά ο Λούντεντορφ ήταν παρών , και ο ρόλος του Λούντεντορφ στη τη διάρκεια του διάσημου πραξικόπημα δεν ήταν καθόλου σαφής. Ήταν στην Unter den Linden του Βερολίνου την ίδια την ώρα της θριαμβευτικής  εισόδου του Erhardt . Ήταν ένας τυχαίος θεατής  ή ένας μυστικός συνεργός; Ποτέ δεν το ξεκαθάρισα.
«Οι αντιδραστικοί», είπα, «εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική άγνοια πολλών πατριωτών αξιωματικών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Kapp συνεργαζόταν αρμονικά με το Tirpitz, τους  Πρώσους αντιδραστικούς, τους Junkers, τη βαριά βιομηχανία, τους  Thyssen και Krupp . Το πραξικόπημα Kapp δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια απόπειρα πραξικοπήματος.»
Ο Λούντεντορφ, του   οποίου οι σκέψεις έμοιαζαν  να είναι αλλού, παρενέβη ξαφνικά και πήρε μέρος μου
«Έχει δίκιο», είπε. «Το πραξικόπημα Kapp ήταν παράλογο. Κάποιος πρέπει να ξεκινήσει παίρνοντας με το μέρος του το λαό , ώστε να είναι σε θέση να επιβληθεί στη συνέχεια ,με τη δύναμη. »
Ο Χίτλερ έγινε αμέσως  υπάκουος και μειλίχιος.
«Ναι, η εξοχότητα σας,» είπε δυνατά .Στη συνέχεια συνέχισε με μια μονότονη φωνή:
«Αυτό είναι το αντικείμενο του κινήματός μου. Θα ήθελα να εμφυσήσω  στους ανθρώπους  την ιδέα της εκδίκησης. Μόνο ο λαός και ο καθολικός φανατισμός του μπορεί να μας κάνει να κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο. »
Σοκαρίστηκα από αυτή την ιδέα και αντιτάχθηκα έντονα.
«Δεν υπάρχει θέμα εκδίκησης και δεν υπάρχει ζήτημα  πολέμου», απάντησα. «Ο σοσιαλισμός μας πρέπει να είναι «εθνικός, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα τάξη στη Γερμανία και όχι να οδηγήσει σε μια νέα πολιτική  κατακτήσεων. »

«Ναι», είπε ο Γκρέγκορ, ο οποίος μέχρι τότε παρακολουθούσε   πολύ σοβαρά, «από τη δεξιά θα πάρουμε τον εθνικισμό, ο  οποίος  έχει τόσο καταστροφικά συμμαχήσει με τον καπιταλισμό, και από την  Αριστερά, η οποία έχει τόσο άτυχα συνδέσει τη τύχη της με το διεθνισμό, θα πάρουμε το σοσιαλισμό. Έτσι θα σχηματίσουμε  τον εθνικοσοσιαλισμό ο οποίος θα είναι η κινητήρια δύναμη μιας νέας Γερμανίας και μιας νέας Ευρώπης. »

«Και», συνέχισα, «η έμφαση σε αυτή τη συγχώνευση θα πρέπει να δοθεί πάνω στο σοσιαλισμό. Δεν μπορείτε να ονομάσετε την κίνησή σας  Εθνικοσοσιαλιστική μονολεκτικά, Herr Χίτλερ. Η Γερμανική γραμματική μας λέει, ότι στις σύνθετες λέξεις του είδους αυτού,  το πρώτο συνθετικό χρησιμεύει για να προσδιορίζει το δεύτερο, το οποίο είναι και το  κύριο τμήμα ».

Στη συνέχεια προχώρησα στην αναφορά μερικών αρκετά αναμφισβήτητων παραδειγμάτων για να καταδείξω αυτό το χαρακτηριστικό της γερμανικής γλώσσας, η οποία είναι πολύ πλούσια σε συνθέσεις αυτού του είδους. Είδα τον Χίτλερ να κοκκινίζει , και μια κάθετη γραμμή εμφανίστηκε στο μέτωπό του, που διασταυρώθηκε με μια οριζόντια γραμμή.
«Αλλά πιθανότατα  ο σύμβουλος σας από τη Βαλτική, ο Herr Rosenberg, είναι πάρα είναι άσχετος με τη γερμανική γλώσσα για να εκτιμήσει τη διαφορά », πρόσθεσα λίγο κακόβουλα.
Ο Χίτλερ έχασε ξαφνικά την υπομονή και χτύπησε με μανία το τραπέζι με την γροθιά του.
«Αρκετά με αυτήν την σχολαστικότητα,» αναφώνησε. Στη συνέχεια έκανε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον αυτοέλεγχο του, και με μισοσοβαρό, μισοαστείο   χαμόγελο, γύρισε στον αδελφό μου Gregor και είπε:
«Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα τα πάω καλά με αυτό το διανοούμενο αδελφό σου."
Στη συνέχεια παρακολούθησα μια από αυτές τις  επιδείξεις   των ρητορικών ακροβασιών με τις οποίες ο Χίτλερ θα γινόταν αργότερα διάσημος.

(Η συνέχεια εδώ)

OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ

«Έλα να γευματίσεις μαζί μας αύριο και να συναντήσεις με την ευκαιρία το στρατηγό Λούντεντορφ και τον Αδόλφο Χίτλερ ... Επιμένω στο να έρθεις , είναι πολύ σημαντικό».
Αυτά τα λόγια, που μου είπε ο αδελφός μου Gregor, μέσω τηλεφώνου , με βρήκαν στο Deggendorf στη Βαυαρία, όπου τον Οκτώβριο του 1920 περνούσα τις διακοπές μου με τους γονείς μου, . Ο Gregor διαισθάνθηκε   το δισταγμό μου, γιατί γνώριζε τη δυσπιστία μου απέναντι στο Χίτλερ και τη προπαγάνδα του , αλλά παρ όλα αυτά επέμενε. Η αποδοχή από μέρους μου της πρόσκλησής του υπήρξε ένα σημείο καμπής στη ζωή μου, που επηρεάζει όλο το μέλλον μου.
Ποιος νεαρός Γερμανός αξιωματικός δεν θα άρπαζε την ευκαιρία μιας συνάντησης με το στρατηγό Λούντεντορφ; Στη χαοτική κατάσταση που βρισκόταν η Γερμανία τότε, ποιος νεαρός Γερμανός δεν θα διάθετε έστω και  λίγη περιέργεια ώστε να  θέλει να δει ο ίδιος από κοντά, τι ήταν ακριβώς ο Αδόλφος Χίτλερ; Η νεολαία της Γερμανίας, πρόθυμη να δημιουργήσουν ένα νέο μέλλον, είχε αρχίσει να συσπειρώνεται γύρω του.
Η πρόσκληση του αδελφού μου ήρθε σε μια κρίσιμη στιγμή. Όχι πολύ καιρό πριν, είχα εγκαταλείψει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, και  ακόμα έψαχνα να βρω το δρόμο μου.
 Έξι μήνες νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί στο Βερολίνο το περίφημο πραξικόπημα Kapp ,  στη διάρκεια του οποίου είχα την ευκαιρία αγωνιστώ  γενναία υπέρ  της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Είχα οδήγησει τρεις διμοιρίες εργατών του Βερολίνου ενάντια στη ταξιαρχία του συνταγματάρχη Erhardt και στο σύνταγμα του στρατηγού Luttwitz . Ο Erhardt και ο Luttwitz ήθελαν να καταλάβουν την εξουσία και να δημιουργήσουν μια αντιδραστική κυβέρνηση. Στρατιωτικά τις δυνάμεις μας (που ήταν γνωστές σαν «ερυθρόλευκοι» να ξεχωρίζουν από τους αντιδραστικούς «Λευκούς») είχαν ηττηθεί. Ο Erhardt είχε βαδίσει θριαμβευτικά στο Βερολίνο από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, και, με την πρωτεύουσα στα πόδια του, είχε πει στον Kapp, πρώην κυβερνήτη της ανατολικής Πρωσίας και πολιτικό ηγέτη της εξέγερσης: «- Έβαλα το πόδι σου στον αναβολέα, το πως θα κυβερνήσεις είναι πρόβλημά σου.»
Η νόμιμη κυβέρνηση είχε καταφύγει στη Στουτγάρδη, και για τρεις ημέρες οι πραξικοπηματίες είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν την εφήμερη νίκη τους. Μια γενική απεργία κηρυχθεί αμέσως και ακολούθησαν ταραχές στους δρόμους.

Αιματηρές μάχες έλαβαν χώρα στην περιοχή του Wesel στο Ρουρ. Ο Στρατηγός Luttwitz, ο συνταγματάρχης Erhardt και ο Κυβερνητης  Kapp κατέφυγαν στη Σουηδία. Οι Σοσιαλιστές, στους οποίους ήμουν ενταγμένος, δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να καταθέσουν τα όπλα τους, υπό  όρους, ανάμεσα στους οποίους  η εκκαθάριση στο  στρατό και η κοινωνικοποίηση της βαριάς βιομηχανίας, και υπέγραψαν τη συμφωνία Μπίλεφελντ με τον Υπουργό Herr Severing. Οι κομμουνιστές, εντούτοις, δεν κατέθεσαν  τα όπλα τους, και διεξήγαγαν  ένα αιμοδιψή αγώνα. Για να  καταστείλουν (την εξέγερση) η Κυβέρνηση της Βαϊμάρης δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τα αποκεφαλισμένα  και νικημένα  στρατεύματα του Luttwitz και του Erhardt. Μετά τη συντριβή των κομμουνιστών,  η επίορκη  κυβέρνηση αποκήρυξε τις δεσμεύσεις της απέναντι στους Σοσιαλιστές και ανακοίνωσε ότι ο  Severing δεν είχε καμία αρμοδιότητα να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία μαζί μας. Συνέπεια αυτής της συγκλονιστικής κατάστασης υπήρξε η αποχώρησή μου  από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

 Είχα αποθαρρυνθεί   από την έκβαση των γεγονότων στη Γερμανία, και ένιωθα σα πλοίο χωρίς πηδάλιο. Ήμουν ένας νεαρός φοιτητής του Δικαίου και των οικονομικών , επικεφαλής  της αριστερής φοιτητικής πτέρυγας, και εκπρόσωπος  των πρώην στρατιωτών φοιτητών .

Στο σπίτι με τους γονείς μου οι ημέρες , διαδέχονταν  μονότονα η μία την άλλη, όπως οι  ημέρες της παιδικής μου ηλικίας. Ο πατέρας μου εξακολουθούσε   να υπηρετεί στο δικαστήριο της  πόλης, εξακολουθούσε να πηγαίνει  τις Κυριακές στη λειτουργία , εξακολουθούσε  ακόμα να μιλά για πολιτική , τακτικά κάθε εβδομάδα, στην διάρκεια της επιστροφής του από την εκκλησία στο σπίτι. Κάποτε είχε γράψει ένα ανώνυμο φυλλάδιο, με τίτλο " Ο νέος  δρόμος, ένα δοκίμιο πάνω στο Κοινωνικό  Χριστιανισμό", και αυτό εξακολουθούσε  να παραμένει η κύρια ενασχόλησή του. Η μητέρα μου είχε πλέον γεράσει, και το σπίτι σταδιακά άδειασε.
Ο μεγαλύτερος αδερφός μου ο Paul είχε γίνει Βενεδικτίνος, ο μικρότερος αδερφός μου Anton φοιτούσε εσωτερικός σε σχολείο , και ο Gregor, μεγαλύτερος από μένα κατά 5 χρόνια  και η αδελφή μου, ήταν και οι δύο παντρεμένοι.  
Η προοπτική της εκδρομής την επόμενη ημέρα υποσχόταν μια καλοδεχούμενη αλλαγή ,μια ευκαιρία να αναπνεύσω λίγο .καθαρό ​​αέρα. 

Εξήντα περίπου μίλια χωρίζουν το Deggendorf από το Λάντσχουτ, στην Κάτω Βαυαρία, όπου ζούσε ο Gregor με τη γυναίκα του. Πήρα το πρωινό τρένο, και περπάτησα από το σταθμό κάτω από ένα καθαρό φθινοπωρινό ουρανό . Ο Gregor διατηρούσε ένα φαρμακείο στο κεντρικό δρόμο, που ήταν ένας τόπος συνάντησης για όλους τους επιφανείς πολίτες της πόλης. Περίμενα να είναι νωρίς, αλλά παρατήρησα ότι τα σιδερένια παραθυρόφυλλα ήσαν κατεβασμένα και ένα όμορφο αυτοκίνητο στεκόταν μπροστά από το σπίτι. Ο Στρατηγός Λούντεντορφ και ο Χίτλερ πρέπει να είχαν έρθει από το Μόναχο οδικώς, και προφανώς, είχαν φτάσει πριν από μένα. Ο Gregor προχώρησε αμέσως στις συστάσεις. Εντυπωσιάστηκα από το Λούντεντορφ με τη πρώτη ματιά. Είχε σκληρά χαρακτηριστικά και ένα σταθερό διπλοσάγονο. Υπήρχε κάτι συναρπαστικό στον τρόπο που σε κοίταξε κάτω από θαμνώδη φρύδια του, και παρά τα πολιτικά ρούχα του, κάθε ίντσα του φανέρωνε το στρατηγό. Αισθανόταν κανείς αμέσως την δύναμη της θέλησης του. Ο σύντροφός του, ο οποίος φορούσε ένα μπλε κοστούμι, έμοιαζε σα να προσπαθούσε να καταλάβει το δυνατό μικρότερο χώρο στη καρέκλα που καθόταν. Έμοιαζε σα να προσπαθούσε να βρει καταφύγιο κάτω από τα φτερά του φοβερού στρατηγού. Τι μπορώ να πω για τη προσωπική εμφάνιση του Αδόλφου Χίτλερ; Τότε ήταν εντελώς άγνωστος. Ήταν ένας άνθρωπος στα τριάντα ένα, με κανονικά χαρακτηριστικά και κοντοκομμένο μουστάκι. Το πρόσωπό του δεν αντικαθρέφτιζε ακόμη τον άνθρωπο των ιδεών. Τα σακουλάκια που αργότερα εμφανίστηκαν κάτω από τα μάτια του τότε μόλις που ήταν ορατά . Αυτό το πρόσωπο που στη συνέχεια θα γινόταν γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο δεν είχε αποκτήσει ακόμα  τη πραγματική αξία του. Ο Χίτλερ ήταν ένας νεαρός άνδρας, όπως οι άλλοι νέοι. Η ωχρότητα του προσώπου του έδειχνε έλλειψη καθαρού αέρα και σωματικής άσκησης. 

Πήγαμε στο μεσημεριανό γεύμα. Ο Λούντεντορφ διατηρούσε πάνω μου την ερευνητική ματιά του .
«Ο αδερφός σου μου έχει μιλήσει για σένα,» μου είπε. «Πόσα χρόνια υπηρέτησες; »
«Τέσσεράμισι χρόνια, κύριε», απάντησα. Ήμουν ο νεότερος Βαυαρός εθελοντής. Υπηρέτησα για τρία χρόνια σα στρατιώτης και για ένα έτος και μισό σαν ανθυπολοχαγός πρώτα και μετά σαν υπολοχαγός. Ήμουν στο στρατό από τις 2 Αυγούστου 1914, μέχρι τις 30 Ιουνίου του 1919, και τραυματίστηκα δύο φορές .».
«Μπράβο», είπε ο Λούντεντορφ. Σήκωσε το πράσινο ποτήρι του, το οποίο στηριζόταν σε μια συμπαγή βάση, και θέλησε να πιει μαζί μας. Όλοι φυσικά ανταποκριθήκαμε στη χειρονομία του, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι το ποτήρι του Χίτλερ, περιείχε νερό.περιείχε νερό.

«Ο Herr Χίτλερ απέχει τελείως από τα οινοπνευματώδη ποτά » εξήγησε ο Gregor με το χαμόγελό του οικοδεσπότη. «Είναι επίσης και χορτοφάγος, πρόσθεσε, ρίχνοντας μια ματιά σχεδόν αγχώδη στη σύζυγό του.
Το ψητό μόλις είχε σερβιριστεί.
«Herr Χίτλερ δεν θα με προσβάλλετε αρνούμενος να δοκιμάσετε τη μαγειρική μου, είπε ήρεμα, αλλά με κάποια δόση πρόκλησης η μικρή ετεροθαλής αδελφή μου . Μια ενστικτώδης απέχθεια για τους επισκέπτες και η αίσθηση μιας αδιόρατης απειλής, ήταν αισθητή στο βλέμμα της και σ' όλη τη συμπεριφορά της.
Η Έλσα ποτέ δεν ενέκρινε την οικειότητα του συζύγου της με τον Αδόλφο Χίτλερ. Τον ανέχθηκε κατά τη διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, χωρίς ποτέ να τολμά να εκφράσει την αποστροφή της μεγαλοφώνως. Αλλά η εχθρότητα της προς τον Χίτλερ δεν άλλαξε ποτέ.
Εκείνη τη μέρα ο Αδόλφος Χίτλερ έφαγε κρέας. Δεν νομίζω ότι το έχει ξανακάνει από τότε..........

(Η συνέχεια εδώ)

Jihad : Otto Ernst Remer (18.08.1912 – 04.10.1997): ο αγωνιστής της Ελευθερίας

Γεννήθηκε στο Neubrandenburg και όταν ενηλικιώθηκε βρέθηκε στην στρατιωτική ακαδημία όπου και προσφέρθηκε να υπηρετήσει την θητεία του ως εθελοντής.Την περίοδο της επίθεσης στην Πολωνία υπηρετούσε ως ανθυπολοχαγός σε μηχανοκίνητη μονάδα πεζικού ενώ έλαβε μέρος και στις επιχειρήσεις στα Βαλκάνια, καθώς και στην Ανατολική Ευρώπη.

Λόγω της εξαιρετικής επιτυχίας του στην οργάνωση και προώθηση των μονάδων που είχε υπό τις διαταγές του, αργότερα βρέθηκε στην διοίκηση άλλων κορυφαίων και επίλεκτων μηχανοκίνητων μονάδων του στρατού ενώ η δράση του στα πεδία των μαχών στο Kharkov καιKrivoi Rog έμειναν στην ιστορία. Αυτό το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσει κορυφαίες διακρίσεις και παράσημα και μάλιστα η ηγεσία της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας παρευρέθηκε στις εν λόγω επίσημες απονομές.

Τον Μάρτιο του ΄44 βρέθηκε στο Βερολίνο επικεφαλής μονάδων εσωτερικής ασφαλείας. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια μιας ομάδας αξιωματικών να σκοτώσουν τον Χίτλερ εναντιώθηκε στα σχέδια των πραξικοπηματιών και ενίσχυσε την πλευρά της επίσημης ηγεσίας. Στην συνέχεια υπήρξε διοικητής μονάδων στις Αρδένες και την Σιλεσία αλλά το τέλος του πολέμου τον βρήκε αιχμάλωτο των Αμερικανών.

 

(Διαβάστε περισσότερα)

 

OTTO ERNST REMER - Soldier of National Socialist Ideals

"Remer played a leading role in the formation of the postwar "Socialist Reich Party," which, after winning 16 seats in a state parliament, was banned in 1952. Remer than lived in exile for several years in Egypt and Syria. He also wrote two books, including "Conspiracy and Treason Around Hitler" (Verschwörung und Verrat um Hitler), a memoir and study reviewed by H. Keith Thompson in the Spring 1988 Journal.

As a featured speaker at the Eighth (1987) Institute for Historical Review Conference, Remer spoke on "My Role in Berlin on July 20, 1944." (His address was published in the Spring 1988 Journal, and is available on both audio- and video-tape from the IHR.)

In October 1992 a German court in Schweinfurt sentenced him to 22 months imprisonment for "popular incitement" and "incitement to racial hatred" because of allegedly anti-Jewish "Holocaust denial" articles that had appeared in five issues of his tabloid newsletter, Remer Depesche. The judges in the case flatly refused to consider any of the extensive evidence presented by Remer's attorneys. (See the March-April 1993 Journal, pp. 29-30, and the May-June 1994 Journal, pp. 42-43.)

 

 

(Διαβάστε περισσότερα)

 

ΝΕΟΛΑΙΑ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΘΕ ΕΘΝΟΥΣ

ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ, 14. (Ασύρματος "Ελλην.Μέλλοντος") .
Ολόκληρος η Γερμανία έχει εστραμμένην την προσοχήν προς την Νυρεμβέργην , όπου συνεχίζεται ,  το Συνέδριον του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, Εις το Συνέδριον αυτό, η Γερμανία διεκήρυξε την θέλησίν της να εργασθή δια την ειρήνην, αλλά και να διεκδικήση τα δικαιώματά της , ως Μεγάλης Δυνάμεως .Ούτω , σήμερον την πρωίαν ο Χίτλερ , ομιλών προς τους πολιτικούς ηγέτας του κόμματός του, είπε τα εξής: "H Γερμανία δεν εδημιούργησε τον νέον στρατόν της δι΄επιθετικούς πολέμους, αλλά δια την προστασίαν του ιδίου του λαού. Δεν προτίθεται να στερήση της ελευθερίας των άλλους λαούς. Προσκαλεί κληρωτούς με μόνην την πρόθεσιν να αναστήση τον θαυμάσιον στρατόν της. Σεις είσθε οι πολιτικοί αξιωματικοί του έθνους, συνδεδεμένοι αρρήκτως και εσαεί μετ΄εμού.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑΝ
Κατόπιν ο Χίτλερ ωμίλησε προς την γερμανικήν νεολαίαν, η οποία αποτελεί σήμερον την ελπίδα και την δύναμιν του έθνους. Εις το στάδιον της Νυρεμβέργης είχον συγκεντρωθή πενήντα χιλιάδες μέλη της Χιτλερικής Νεολαίας , αναμένοντα τον μέγαν λόγον του Χίτλερ . Την 10.15 πρωινήν προσήλθεν ο Χίτλερ , άμα τη εμφανίσει του οποίου , ολόκληρον το πλήθος εξέσπασεν εις ενθουσιώδεις επευφημίας. Όταν οι ήχοι της μουσικής έπαυσαν , ο αρχηγόςτης Χιτλερικής Νεολαίας , φον Σίραχ, εχαιρέτησε τον Χίτλερ με τις λέξεις:-Ενώπιόν σας, αρχηγέ, ευρίσκονται οι αντιπρόσωποι ολοκλήρου της νέας γενεάς του λαού μας".
Ευθύς αμέσως, έλαβε τον λόγον ο Χίτλερ, ο οποίος είπεν: -Όχι μόνον αριθμητικώς , αλλά και ψυχικώς, η γερμανική νεολαία βελτιούται από έτους εις έτος. Ο λαός μας καθίσταται επί μάλλον και μάλλον πειθαρχικός. Σήμερον η νεολαία δεν εμπνέεται από ιδέας κραιπάλης και δεν επαίρεται πόσας νύκτας θα διέλθη εν διασκεδάσει, αλλά πόσα χιλιόμετρα θα διανύση. Το ιδεώδες του γερμανικού λαού σήμερον είναι : σωματική υγεία και χαλυβδίνη θέλησις . Η νέα φυσική αγωγή αρχίζει από την νεολαίαν και συνεχίζεται άνευ τέλους. Αρχίζει από την παιδικήν νεολαίαν και δεν τελειώνει ούτε εις την ηλικίαν του γηραιοτέρου πολεμιστού .Θέλωμεν να εμφυσήσωμεν εις τας καρδίας της νεολαίας το πνεύμα το οποίον βραδύτερον μόνον του θα μας εξασφαλίση ασφαλές μέλλον. Εν τούτοις , ουδέν είνε δυνατόν αν δεν κυβερνά μια θέλησις και αν δεν επικρατή πειθαρχία , από του πρώτου μέχρι και του τελευταίου Γερμανού. Μετά την φυσικήν αγωγήν , η μεταφύτευσις της ιδέας της πειθαρχίας είνε το δεύτερον μέγα έργον, όπερ πρόκειται να κριθή ενώπιόν μας. Ολόκληρος ο λαός πρέπει να είναι ησκημένος, ώστε, όταν εις έχει την αρχηγίαν, οι λοιποί να αναγνωρίζουν το καθήκον των προς την υπακοήν, διότι ίσως αμέσως κατόπιν να είναι προωρισμένοι να αναλάβουν αρχηγίαν. Αύτη είναι η αρχή επί της οποίας ιδρύθη το κράτος της επιβολής , εν τω οποίω ο λαός από της παιδικής του ηλικίας διδάσκεται την πειθαρχίαν. Άλλοι λαοί πιθανώς, να μην εννούν τούτο. Αυτό, όμως δεν θα μας κάμη να αποστώμεν της γραμμής , ην εχαράξαμεν. Θα έλθη εποχή , καθ ην η γερμανική νεολαία θα είναι θαυμασίως υγιής, ειλικρινής,γενναία και τολμηρά.

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

 "-Αν ο λοιπός κόσμος δεν αναγνωρίζη τον σκοπόν της πειθαρχίας ταύτης, εις τούτο δεν πταίωμεν ημείς. Δεν είμεθα ταραξίαι. Κάμνομεν ολιγώτερον θόρυβον εν τω κόσμω από τους δημοκρατικώς και κοινοβουλευτικώς κυβερνομένους λαούς. Καθωρίσαμεν τον προορισμόν μας και θέλομεν να εκτελέσωμεν τα σχέδιά μας αδιατάρακτοι. Αυτός είναι ο μόνος λόγος , δια τον οποίον αγαπώμεν την ειρήνην. Δεν βλάπτομεν τους άλλους, αλλά και δεν ανεχόμεθα να μας βλάψουν άλλοι. Δεν θέλομεν να λησμονήσωμεν ότι μόνον οι ισχυροί είνε άξιοι φιλίας και μόνον οι ισχυροί επιτυγχάνουν φιλίας. Θέλομεν να είμεθα ισχυροί , δια να μας εννοούν. Δεν θέλομεν να είμεθα οι τελευταίοι εν τη συναυλία των εθνών .Θέλομεν να είμεθα μεταξύ των πρώτων. Καταλήγων ο Χίτλερ , ετόνισεν ότι η πραγματοποίησις της ευχής ταύτης εξαρτάται από την γερμανικήν νεολαίαν.Τους λόγους του Χίτλερ υπεδέχθη η νεολαία με θύελλαν χειροκροτημάτων και επευφημίας υπέρ του Φύρερ . Και ο αρχηγός αυτής φον Σίραχ εδήλωσεν ότι οι νέοι της Γερμανίας , πειθαρχικοί και εμπνεόμενοι από τας ηθικάς αρχάς της γερμανικής πατρίδος, θα αφιερωθούν ψυχή τε και σώματι εις το έργον της αναδημιουργίας, της νέας Γερμανίας.

(EΛΛΗΝΙΚΟΝ ΜΕΛΛΟΝ Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 1935)

ΧΕΡΜΑΝ Γ. ΑΛΣ: Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Για τη μελλοντική διαμόρφωση της γερμανικής εξαγωγής εμπορευμάτων , η ενίσχυση από την εξαγωγή τους   θα είναι τόσο σπουδαία και συνεχώς απαραίτητη, όσο και στις προηγούμενες δεκαετίες. Και απέναντι στις χώρες του Ευρωπαϊκου μεγάλου χώρου δεν θα μπορέσουμε ν' αποφύγουμε την υποχρέωση, να συμμετάσχουμε με κεφάλαια στις  επενδύσεις, οι οποίες οφείλουν να υλοποιηθούν για την ανάπτυξη των φυσικών παραγωγικών τους δυνάμεων.
Τυπικό  παράδειγμα παρέχουν και πάλι οι αγροτικές χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι οικονομικές τους δυνάμεις είναι η γεωργία, η δασοκομία και τα μεταλλεία. Η ικανότητα απόδοσης όλων αυτών των κλάδων μπορεί να αυξηθεί σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό , προϋποθέτει όμως τη  κατασκευή νέων εγκαταστάσεων και τη προμήθεια μηχανών, καθώς επίσης και τη βελτίωση των οδών συγκοινωνίας , δίχως τις  οποίες  δεν μπορεί να υλοποιηθούν εντατικές οικονομικές συναλλαγές με τις όμορες χώρες.

Η  εκμετάλλευση του φυσικού οικονομικού πλούτου μέσα από τις οικείες μόνο  δυνάμεις θα σήμαινε ατελείωτη επιβράδυνση της ιδρυτικής λειτουργίας, ενώ απεναντίας με τη βοήθεια του γερμανικού κεφαλαίου είναι δυνατή μία επιτάχυνση, αποβαίνουσα εξ ίσου επωφελής και για τα δύο μέρη. Χώρες οι οποίες παράγουν πρώτες ύλες, μέσα από την ανάληψη χρεών , για λόγους σκοπιμοτητας, αποβαίνουν πλουσιότερες.

Από τη πλευρά της η Γερμανία, σαν πιστώτρια χώρα, αποκτά τα πλεονεκτήματα της εξασφαλίσεως αγορών  για τη τοποθέτηση  της πλεονάζουσας  βιομηχανικής παραγωγής της και συγχρόνως, κατά την ανταλλαγή, το πλεονέκτημα του ανεφοδιασμού με τη μορφή πρώτων υλών και ειδών διατροφής, από τα οποία έχει πρόσθετες ανάγκες  και των οποίων  η  παραγωγή έχει αυξηθεί με τη βοήθεια των δικών της κεφαλαίων.
Θα ρωτήσετε: πλεονάζουσα βιομηχανική παραγωγή;

Μάλιστα. Σήμερα δεν υπάρχει, αλλά μπορεί αν γίνει  λόγος γι αυτή στη περίπτωση, που οι εθνικές ανάγκες έχουν  καλυφθεί τελείως και  ταυτόχρονα  οι ελεύθερες δυνατότητες της  βιομηχανίας ζητούν απασχόληση. Θα πρέπει όμως να φθάσουμε σε παρόμοια  πλεονάσματα αποδόσεων, - ακόμη και μέσα από το  στραγγαλισμό των καταναλωτικών μας τάσεων προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Μόνο έτσι απολαμβάνουμε τα εις εμπορεύματα πλεονάσματα της εξαγωγής, που είναι και και οι μοναδικοί  φορείς της εξαγωγής κεφαλαίων. Δεν υπάρχει άλλη λύσις στο πρόβλημα των ανταλλαγών. Η Γερμανία δε διαθέτει αποθέματα εξαγωγής κεφαλαίων υπό την μορφή χρυσού ή συναλλάγματος. Εξαγωγή κεφαλαίων δύναται να διενεργηθεί μόνο στη περίπτωση που θα παραιτούμεθα μέχρι ενός ορισμένου βαθμού από την άμεση είσπραξη του αντιτίμου των εξαγωγών μας, αφήνοντας δηλαδή   στο εξωτερικό, μέρος των κερδών μας από την   εξαγωγή . 

Κάτω από το  πρίσμα των συμψηφιστικών  συναλλαγών  κάτι τέτοιο πρακτικά σημαίνει, ότι στο κλήριγκ πρέπει να υπάρχουν γερμανικά ενεργά υπόλοιπα, τα οποία δεν θέλομε να συμψηφίσουμε με άμεσες προμήθειες από μια άλλη χώρα. Ο συμψηφισμός δεν. συντελείται με πράξεις  πάνω στα εμπορεύματα αλλά με πράξεις πάνω στα κεφάλαια.

Το υπόλοιπο του  κλήριγκ λαμβάνει τη μορφή  πιστώσεων και δανείων μέσης και μακράς διαρκείας και σταδιακά τοκίζεται και  επιστρέφεται από τη συμβαλλόμενη χώρα με τη μορφή εμπορευμάτων. Στη  Γερμανία η  εξεύρεση των αναγκαίων μέσων θα  έπρεπε να συντελεσθεί μέσα από τη μεσολάβηση των Τραπεζών για την έκδοση συνήθων αξιών, μέσα από τη  προεξόφληση των οποίων  να μπορούν να  πληρωθούν οι Γερμανοί κατασκευαστές των  εξαχθέντων ειδών, των οποίων το αντίτιμο των αξιών αυτών θα πληρώσει στο μέλλον η χρεώστρια χώρα.

Στη προκειμένη περίπτωση μπορούν να εφαρμοστούν  οι μάλλον ποικίλες μορφές τραπεζιτικής ενδιάμεσης χρηματοδότησης.
Το συμπέρασμα των σκέψεων αυτών είναι, ότι  η γερμανική ενεργή επί του κεφαλαίου πολιτική, σαν σκοπός της  εξωτερικής οικονομίας, δεν μπορεί ποτέ να περιορισθεί στην εξέλιξη των καθαρών χρηματοδοτικών εργασιών, αλλά πρέπει πάντοτε να υπολογιστεί  σε άμεση σχέση με  ανταλλακτικές εργασίες που βασίζονται σε εμπορεύματα  αντιμετωπιζόμενα σαν οικονομική συμπλήρωση κατά μία έννοια   της εθνικό-οικονομικής ανταλλαγής υπηρεσιών. Στο γεγονός αυτό οφείλεται επίσης  και ένας   περιορισμός της έκτασής της , όπως αυτός καταφαίνεται ,  θεώμενος  από της αγοράς κεφαλαίου του εσωτερικού, εκ του συναγωνισμού των πολυαρίθμων μνηστήρων κεφαλαίου.
Ποσότητες εξαχθέντων κεφαλαίων, όπως ο μέσος όρος της τριαντάχρονης περιόδου από το  1885 μέχρι του 1913, δεν θα καταφέρουμε να τις ππροσεγγίσουμε τουλάχιστον στην αρχή.  Τότε επι γραμματίων 57,2 δισεκατομμυρίων μάρκων, τα οποία κατά τη περίοδο αυτή  εξεδόθησαν  στη Γερμανία, 13,δ δισεκατομμύρια μάρκα, δηλαδή όχι λιγότερων  από  24ο/ο, αντιστοιχούσαν σε αξίες του εξωτερικού . Σ΄αυτά προστέθηκαν άλλες σημαντικές τοποθετήσεις  κεφαλαίων στο εξωτερικό, τα οποία   δεν έλαβαν χώρα με τη μορφή αποκτήσεως γραμματίων, αλλά με τη  μορφή συμμετοχών ή ιδρύσεων. Μέρος αυτών των τοποθετήσεων στο εξωτερικό    θα επιστραφεί στη Γερμανία με την επανόρθωση  της  αδικίας των Βερσαλλιών.
Αλλά και με ουσιαστικά μικρότερη  κλίμακα ποσών θα μπορούμε να προσδοκούμε υψηλό οικονομικό αποτέλεσμα από την εξαγωγή των κεφαλαίων αν επιλέξουμε σωστα τους δρομους πάνω στους οποίους τα κατευθύνουμε .
Η εξαγωγή κεφαλαίων πρέπει ν' αποβλέπει μόνον σε χώρες, των οποίων η διαμόρφωση -αποτελεί φυσική συμπλήρωση γιά την ίδια τους την  οικονομία όπως επίσης και για την οικονομία χωρών που είναι φιλικά προσκείμενοι σε μας.
Βοήθεια με τη μορφή κεφαλαίων για την ανάπτυξη των οικονομικών δυνάμεων μπορεί γενικά να συντελεσθεί με επιτυχία μόνο μεταξύ χωρών που βρίσκονται σε διαφορετικές βαθμίδες εξέλιξης .
Εξ άλλου η Γερμανία, με την ιδιότητα της μελλοντικής  πιστώτριας  χώρας, δεν υπόκειται σε  δεσμεύσεις απέναντι σε τρίτους  — όπως σα παράδειγμα η Αγγλική Αυτοκρατορία από τις συμβάσεις της Οττάβας —οι οποίες παρεμποδίζουν να  κινηθούν ελεύθερα οι δυνατότητες μιας υφιστάμενης ήδη συμπλήρωσης του οικονομικού μηχανισμού. Οφείλουμε να είμαστε πανέτοιμοι  να δεχθούμε την εξαγωγή τών χρεωστριών χωρών, τών οποίων πάλιν ή παραγωγή πρέπει να προσαρμοσθεί σε μεγάλο βαθμό πάνω στις ανάγκες .μας. Οι ηγέτες της εμπορικής -πολιτικής της χώρας πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη  τις ανάγκες αυτές. Χώρα, στην οποία οι συνθήκες της υπαγορεύουν να μη δέχεται τις εξαγωγές άλλων χωρών, θα κάμει καλύτερα να μη γίνει πιστώτρια χώρα. Επί του προκειμένου η πείρα των Ηνωμένων Πολιτειών ομιλεί τη σαφέστερη γλώσσα. 
Σήμερα η επιλογή των χωρών για τη κατεύθυνση της ενεργού πολιτικής επί των κεφαλαίων δεν  παρουσιάζει τη παραμικρή δυσκολία για τη Γερμανία .Πριν από το 1914 η γερμανικη εξαγωγή κεφαλαίων είχε καταστήσει πεδίο δράσεώς της ολόκληρο τον κόσμον, το τόξο ετεινόταν  μέχρι των εσχατιών της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής. Σήμερα ο ευρωπαϊκός χώρος προσφέρει εις τηνπολιτική σφαίρα  της επιρροής μας άφθονες  και συμφέρουσες δυνατότητες για τη  πλήρωση του πλαισίου της αποδοτικής μας ικανότητας. Τά προβλήματα που αναμένουν εδώ την λύση, είναι τόσον μεγάλα, ώστε, πέρα από εμάς , και οι  πολύ εξελιγμένες γειτωνικές σε εμάς χώρες  θα βρουν  εύρυ πεδίοευκαιριών για την εξαγωγή των κεφαλαίων τους. Ας αναλογισθούμε μόνον μία ανάπτυξη των συγκοινωνιών που θα λαμβάνει πρόμοια των αναγκών του μεγάλου χώρου στο σύνολό του. Ακόμη και σήμερα η κύρια σιδηροδρομική γραμμή που από το  Βουκουρέστι μέσω Ουγγαρίας οδηγεί στη .Γερμανία είναι απλή κατά το μεγαλύτερό της τμήμα. Ακριβώς αυτή η συνεργασία με τους ευρωπαίους γείτονες μας. των οποίων οι χώρες  μπορούν  νά υπολογίζονται σα χώρες εξαγωγής κεφαλαίων, θα συντέλεσει στη ταχύτερη ανάπτυξη των δυνάμεων του ευρωπαίκου χώρου στο σύνολό του και  προς όφελος όλων.
Η Γερμανία θα συγκεντρώσει τις εξαγωγές των εμπορευμάτων της , οι οποίες βαδίζουν παράλληλα με τις εξαγωγές κεφαλαίων, όχι μόνον επι των πολυτίμων ειδών κατανάλωσης, αλλά προ πάντων επί των αγαθών παραγωγής, πράγμα που κατά τα τελευταία χρόνια συνέβη σε αύξουσα κλίμακα. Είναι πάντοτε αναγκαίο, όπως οι προς ανάπτυξη βιομηχανίες επιλέγονται σε συνδυασμό με τις οργανικές συνθήκες της ενδιαφερόμενης εθνικής οικονομίας. Στο μεταξύ έγινε πασίγνωστο, ότι άδικα διατυπώνεται η ένσταση, κατά την οποία μέσα από τη  εκβιομηχάνιση  των χωρών, οι οποίες παράγουν τις πρώτες ύλες, απειλούνται οι βιομηχανικές εξαγωγές των παλαιών βιομηχανικών χωρών . Η εκβιομηχάνιση των παραγουσών πρώτες ύλες χωρών θα έχει τα μεγαλύτερα αποτελέσματα τόσο για τη Γερμανία όσο και γι'αυτές τις ίδιες τις χώρες , εάν η εκβιομηχάνιση αυτή είναι σε θέση  να συντελεσθεί μέσα στα όρια του  ευρωπαϊκού χώρου πάνω στη βάση ενός  μεγάλου πανευρωπαικού σχεδίου . Εάν πρόκειται να επιληφθούμε τέτοιων  μεγάλων προβλημάτων, πρέπει να έχουμεν υπόψη ότι  αυτά δεν απαιτούν μόνον την δημιουργίαν αναλόγων προϋποθέσεων  υπο τη μορφή της αναγκαίας ικανότητας αποδόσεως της γερμανικής οικονομίας, αλλά και τη μόρφωση ανθρώπων, οι οποίοι θα συνδυάζουν με την γνώση των οικονομιών της αλλοδαπής και τα αναγκαία προσωπικά προτερήματα.

(Απόσπασμα από τη διάλεξη που δόθηκε στο Γερμανικό Ινστιτούτο της Τραπεζιτικής Επιστήμης και των Τραπεζιτικών Ζητημάτων την 25 Οκτωβρίου 1940)

JOΗΝ TOLAND: ΑΝ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΣΤΑ 1937.

Αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει στα 1937 την τέταρτη επέτειο της ανόδου του στην εξουσία - παρ΄όλη τη μεγάλη οικονομική κρίση - θα μπορούσε να περάσει δίχως τη παραμικρή αμφιβολία, σαν μια από τις μεγαλύτερες  προσωπικότητες της γερμανικής ιστορίας [1] . Σε ολόκληρη την Ευρώπη είχε εκατομμύρια θαυμαστές. Η Gertrude Stein [2] ( που χαρακτήρισε το Roosevelt ανιαρό ), σκέφτηκε ότι ο Χίτλερ θα έπρεπε να πάρει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης .

Σε άρθρα περιοδικών και εφημερίδων ο George Bernard Shaw [3] υπερασπίστηκε τον Χίτλερ και τους άλλους δικτάτορες ' οι ομιλίες του Shaw  περί φασισμού εξαγρίωσαν τους  συναδέλφους του της Φαβιανής Εταιρίας [4] και προκάλεσαν ένα κύμα επικριτικών επιστολών από αντιφασίστες εξόριστους . Ένας άλλος ειλικρινής οπαδός ήταν ο Sven Hedin [5] , ο διάσημος Σουηδός εξερευνητής , ο οποίος έγραψε ότι ο Χίτλερ ήταν προικισμένος με ένα αδάμαστο πάθος για τη δικαιοσύνη , με ευρύ πολιτικό όραμα , αλάνθαστη διορατικότητα και « μια πραγματική μέριμνα για την ευημερία των συμπολιτών του . 

« Ο ίδιος ο Hedin , κατά το ένα δέκατο έκτο Εβραίος και περήφανος γι 'αυτό , υπερασπίστηκε τον αντισημιτισμό του Χίτλερ , ενώ αποδοκίμαζε τις σκληρές μεθόδους του . Μια αμερόληπτη εξέταση της συμπεριφοράς των Εβραίων στα χρόνια μετά την ανακωχή , είπε , έδειξε γιατί οι Γερμανοί απεχθάνονταν τους Εβραίους . Όπου μεθοδεύτηκε η πολιτική της υποταγής και της ηττοπάθειας, οι αρχηγοί πρωταγωνιστές ήταν Εβραίοι . Και , κατά κανόνα, ήταν οι ίδιοι Εβραίοι που διαμόρφωναν τη πρωτοπορία του κομμουνισμού και του μπολσεβικισμού »  Η περίληψη του για τα επιτεύγματα του Χίτλερ θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί από τον Γκαίμπελς : « Ένας άνθρωπος που μέσα σε διάστημα μόλις τεσσάρων ετών έχει ανυψώσει το λαό του από τα πολύ χαμηλότερα βάθη στην αυτοσυνειδησία ​​, στην υπερηφάνεια , στην πειθαρχία και στη δύναμη αξίζει την ευγνωμοσύνη των συμπολιτών του και το θαυμασμό όλης της ανθρωπότητας . » 

Πέρα από το να αποτελεί πηγή  έμπνευσης για μεμονωμένα άτομα εκτός  Γερμανίας , ο Χίτλερ , με το παράδειγμά του, τόνωσε την ανάπτυξη παρόμοιων κινημάτων σε όλη την Ευρώπη . Το πιο σημαντικό ήταν η Βρετανική Ένωση των Φασιστών [6] , των Blackshirts , και ο Χίτλερ είχε πρόσφατα τιμήσει τον αρχηγό τους , τον Sir Oswald Mosley [7] , με την παρουσία του στο γαμήλιο γεύμα , όταν ο τελευταίος παντρεύτηκε  με την Diana Mitford [8] . Στη Γαλλία , όπου ο αντισημιτισμός αντιπροσώπευε από καιρό μια πτυχή του εθνικισμού , της βασιλοφροσύνης και , κατά καιρούς , του Καθολικισμού , η Γαλλική Δράση, υπό τη καθοδήγηση του Charles Maurras [9] άνθισε και επηρέασε κάποιους προικισμένους συγγραφείς όπως ο André Malraux [10] . Υπήρχε επίσης το Croix de Feu [11] , η οργάνωση βετεράνων της άκρας δεξιάς » , υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Francois de la Rocque [12] , και μισή ντουζίνα παρόμοιες ομάδες . Ενώ σε παρόμοιους μη κομφορμιστές , ο φασισμός στην πράξη ήταν αποκρουστικός , τα επιτεύγματα και τα λόγια τόσο του Χίτλερ όσο και του Μουσολίνι τους είχαν στρέψει ενάντια στο φιλελεύθερο κράτος , τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό .

Στο Βέλγιο ο νεαρός Leon Degrelle [13] , ο οποίος θα έφτανε να θεωρήσει τον εαυτό του ως τον πνευματικό γιο του Χίτλερ , ίδρυσε το Ρεξιστικό κίνημα του σαν ένα προπύργιο ενάντια στον κομμουνισμό . « Το κίνημά μας , »  σχολίασε χρόνια αργότερα , « ήταν περισσότερο Φαλαγγιτικό παρά φασιστικό , περισσότερο πνευματικό παρά πολιτικό . Ο Ρεξισμός κατά την άποψή ήταν μια αντίδραση ενάντια στη διαφθορά των καιρών ' ένα κίνημα της πολιτικής ανανέωσης και πολιτικής δικαιοσύνης ' μια μάχη ενάντια στο χάος , στην ανικανότητα , στην ανευθυνότητα ,στην αβεβαιότητα και , πάνω απ 'όλα , στο μπολσεβικισμό .» 

Η φασιστική επιρροή επεκτάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες , όπου τα μέλη του Γερμανο -Αμερικανικού Σύνδεσμου [14] φορούσαν δημόσια μια ναζιστική στολή λευκό πουκάμισο , μαύρη γραβάτα , μπότες και εμβλήματα με τη σβάστικα ' καθώς και στην Κίνα, όπου ο Chiang Kai-shek [15] είχε κρυφά οργανώσει μια ομάδα ελίτ γνωστή ως Κυανοχίτωνες. [16] . 

" Ο φασισμός τώρα μοιάζει αναχρονιστικός παρατήρησε ' ένα από τα μέλη του, πολλά χρόνια αργότερα . " Αλλά στη συνέχεια φάνηκε να είναι ένα πολύ προοδευτικό μέσο για να ανάσταση της χώρας . " Ο Πρωταρχικός στόχος του φαίνεται πως ήταν η διατήρηση του έθνους . " Ο φασισμός είναι το μόνο εργαλείο για την αυτο-σωτηρία των εθνών που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής », ομολογήθηκε σε ένα σύγχρονο editorial του She-hid hsin-wen [17] οργάνου των κυανοχιτώνων . « Έσωσε την Ιταλία και τη Γερμανία . . . . επομένως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να μιμηθούμε το φασιστικό πνεύμα της βίαιης πάλης , όπως στην Ιταλία και τη Γερμανία . » 

Ο Chiang Kai-shek ήταν εξίσου ενθουσιασμένος . « Μπορεί ο φασισμός να σώσει την Κίνα ; » ρώτησε μια ομάδα από κυανοχίτωνες και έδωσε ο ίδιος την απάντηση : «Ναι ! Ο φασισμός είναι αυτό που έχει περισσότερη ανάγκη τώρα η Κίνα . » Παρά τις όποιες δημόσιες αποκηρύξεις για χάρη των δυτικών κι αυτός ο ίδιος απεχθανόταν τη δημοκρατία . ( « Στις τελευταίες δεκαετίες έχουμε μάταια μεθύσει με δημοκρατία και προάσπιση της ελεύθερης σκέψης ») και προσυπέγραψε το Χιτλερικό Führerprinzip [18]. « Το πιο σημαντικό μέρος του φασισμού , » είπε σε μια ομάδα στελεχών του κόμματος οκτώ μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Χίτλερ « είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη σε σοφά προετοιμασμένο ηγέτη . » 

Από τη στιγμή που το έθνος εμπιστεύεται ολοκληρωτικά αυτό τον ένα άνδρα , δεν μπορεί να υιοθετήσει άλλα σχήματα. «Αυτό γιατί ο ηγέτης , θα είναι φυσικά, ένας σπουδαίος άνθρωπος που θα διαθέτει ένα επαναστατικό πνεύμα , και θα χρησιμεύει σαν πρότυπο για όλα τα μέλη του κόμματος . Από το άλλο μέρος , κάθε μέλος οφείλει να εξαλείψει όλα όσα στρέφονται άμεσα ενάντια στον αρχηγό και στην ομάδα και έμμεσα,ενάντια στην κοινωνία , στο έθνος και στην επανάσταση . Από την ημέρα που ενταχθήκαμε σ' αυτή την επαναστατική ομάδα, έχουμε παραχωρήσει πλήρως τα δικαιώματά μας , στη ζωή , στην ελευθερία και στην ευτυχία στην ομάδα , και τα θέσαμε στη διάθεση του ηγέτη .... Έτσι, για πρώτη φορά μπορούμε πραγματικά να ονομαζόμαστε φασίστες ».

Τα επιτεύγματα του Χίτλερ στη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων χρόνων στην εξουσία είχαν επηρεάσει σημαντικά και άλλους με τις ίδιες αντιλήψεις. Η γοητεία του φασισμού δεν αναγνωριζόταν μόνο από τους δυσαρεστημένους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους , αλλά και από υπεύθυνους ανθρώπους καλής θελήσεως . Υιοθέτησε νεανικά χαρακτηριστικά καθώς και διανοούμενους που το βρήκαν μια αναζωογονητική εναλλακτική λύση απέναντι στον αστικό φιλελευθερισμό. Και ενώ κάθε χώρα είχε το δικό της ξεχωριστό παρακλάδι του φασισμού , όλοι οι οπαδοί ( συμπεριλαμβανομένου του Χίτλερ και του Μουσολίνι ) πίστευαν ότι , σε κάθε περίπτωση  , η πνευματική ενότητα των εθνών τους μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα . Αυτός ο σκοπός , πίστευαν , δικαιολογούσε τα μέσα .(σελ.409-411)

Υποσημειώσεις:

[ 1]

[ 2] Gertrude Stein (1874 – 1946) Αμερικανίδα συγγραφέας . 

[ 3]

[ 4] Φαβιανή Εταιρεία (Fabian Society). Πολιτικομορφωτική οργάνωση σοσιαλιστικής απόχρωσης, που ιδρύθηκε το 1883 στη Μεγάλη Βρετανία. 

[ 5]Sven Anders Hedin (Στοκχόλμη 1865-Στοκχόλμη 1952 )Σουηδός εξερευνητής , γεωγράφος και ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής,.

[ 6]

[ 7]

[ 8] Diana Mitford (17 Ιουνίου 1910 – 11 Aυγούστου 2003) Σύζυγος του Sir Oswald Mosley, 6th Baronet, of Ancoats, ηγέτη της British Union of Fascists. Παντρεύτηκαν στα 1936 στο σπίτι του Joseph Goebbels, με υψηλό προσκεκλημένο το Καγκελάριο Adolf Hitler. 

[ 9] Charles Maurras (Martigues, 1868 – Tours, 1952) Γάλλος δημοσιογράφος δοκιμιογράφος , ποιητής και πολιτικός.

[10] André Malraux (1901 – 1976) Γάλλος λογοτέχνης και πολιτικός..

[11]Croix-de-Feu (Φλεγόμενος σταυρός ) Γαλλική πολιτική ομάδα στη διάρκεια του μεσοπολέμου.Διαλύθηκε τη περίοδο του Λαϊκού Μετώπου και αναγεννήθηκε σαν Parti social français (PSF).

[12] François de la Rocque (1885–1946)

[13]

[14]

[15] Chiang Kai-shek (1887-1975) Κινέζος πολιτικός . Πρόεδρος της Κίνας από το 1928 έως το 1948 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν) έως το 1975.

[16]

[17]

[18] Ο καλύτερος πιο σύντομος ορισμός του όρου, έχει δοθεί πιθανότατα από το Rudolf Hess σε ένα δημόσιο λόγο του. «Ο Hitler είναι η Γερμανία και η Γερμανία είναι ο Hitler. Ότι και να κάνει, είναι αναγκαίο να γίνει .Ότι και να κάνει, το κάνει με επιτυχία . Σαφέστατα ο Führer έχει την ευλογία του Θείου.»