ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ (απόσπασμα)

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ	ΒΑΘΜΟΣ	ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ	ΚΑΤΑΓΩΓΗ	ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ  KAI ΤΟΠΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΑΒΡΑΣΟΓΛΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΜΒΡΑΚΙΩΤΗΣ
ΑΓΑΠΗΝΟΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ		7/6/1907 ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΒΛΑΔΟΒΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ  Γ ΤΑΞΗΣ (υπό τον Π. Παπατζανατέα		ΒΕΡΟΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΑΘΗΤΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ.	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΓΑΛΑΤΑΣ ΧΑΝΙΩΝ	29/5/06 ΣΤΡΕΜΠΕΝΑ
ΑΛΕΞΙΟΥ (ΜΑΚΡΗΣ) ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΓΡΕΒΕΝΑ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ	ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ	ΜΑΤΑΠΑΣ ή ΠΑΠΑ-ΧΡΗΣΤΟΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΡΕΒΕΝΩΝ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΓΡΕΒΕΝΑ
ΑΝΔΡΕΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΑΝΔΡΙΑΝΑΚΗΣ ΔΗΜ	ΟΠΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΧΑΝΙΑ	20/11/1906 ΠΡΟΓΚΙΛΙΣΤΑ
ΑΝΔΡΙΑΝΑΚΗΣ  ΝΙΚ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΛΑΚΚΟΙ ΧΑΝΙΩΝ	9/8/1908 ΚΑΤΕΡΙΝΗ
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΑΚΗΣ ΣΤ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	28/7/1905 ΑΕΤΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΠΑΛΙΟΥΡΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΒΛΑΣΤΗ ΚΟΖΑΝΗΣ	14/6/1907 ΛΕΧΟΒΟ
ΑΡΑΜΠΑΤΖΙ ΣΤΟΓΙΟ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΝΩ ΚΟΠΑΝΌ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΒΛΑΣΤΗ ΚΟΖΑΝΗΣ	14/6/1907 ΛΕΧΟΒΟ
ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΙΜΩΝ	ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ
ΒΑΓΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΣΑΜΑΡΙΝΑ
ΒΑΔΟΛΑΣ (ΜΠΑΝΤΟΛΑΣ) ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΡΚΟΧΩΡΙ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΒΑΔΟΛΑΣ (ΜΠΑΝΤΟΛΑΣ) ΣΠΥΡΙΔΩΝ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΡΚΟΧΩΡΙ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΒΑΡΔΗΣ  Ι	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ
ΒΑΡΔΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	ΥΠΙΛΑΡΧΟΣ
ΒΑΡΔΟΥΛΑΚΗΣ  Π	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΣΦΑΚΙΑ	22/4/1905 ΜΟΥΡΙΚΙ
ΒΑΡΟΥΚΗΣ ΑΝΤ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	8/5/1906 ΜΟΡΙΧΟΒΟ
ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ  ΒΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΒΕΛΤΣΙΔΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ ΒΕΛΩΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΙΑΤΡΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΒΕΝΖΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΔΙΑΚΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΒΕΡΓΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΒΕΡΡΟΣ ΖΗΣΗΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΑΒΔΕΛΛΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗΣ Γ.	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΚΑΣΤΕΛΙ	;/6/1906 ΠΕΤΡΟΒΟ
ΒΛΑΧΑΚΗΣ  ΑΝΤΩΝΗΣ Ι	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΝΑΚΗΣ ΛΙΤΣΑΣ	ΓΥΘΕΙΟ	7/5/1906 ΟΣΝΙΤΣΑΝΗ
ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΛΟΧΑΓΟΣ	ΟΔΥΣΣΕΑΣ
ΒΟΛΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΒΡΑΚΑΣ ΖΗΣΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΒΡΑΝΑΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΚΑΛΙΚΡΑΤΗ ΧΑΝΙΩΝ	17/4/1905 ΜΠΕΛΚΑΜΕΝΗ
ΒΡΑΝΑΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	29/5/06 ΣΤΡΕΜΠΕΝΟ
ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ Ν	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	29/5/06 ΣΤΡΕΜΠΕΝΟ
ΓΑΛΕΡΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΓΑΡΕΖΟΣ  ΓΙΑΝΝΗΣ	ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ	ΛΕΦΑΣ
ΓΑΡΕΦΗΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΜΗΛΙΕΣ ΠΗΛΙΟΥ	23/8/06 ΜΟΡΙΧΟΒΟ
ΓΑΥΓΙΩΤΑΚΗΣ Μ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	4/5/06  ΜΠΕΣΦΙΝΑ
ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ Κ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	27/2/1906 ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΓΕΛΕΝΙΑΚΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΓΕΡΜΑΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ (υπό τον Ι. Δεμέστιχα "Νικηφόρο")		ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΕΦΕΔΡΟΣ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ Μ	ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΧΑΝΙΑ	19/5/1907 ΜΟΣΛΑΡ
ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ Γ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	ΝΑΟΥΣΑ
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ			ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΓΙΑΝΝΟΥΡΑΚΗΣ Α.
ΓΙΔΙΩΤΗΣ(ΚΟΥΓΚΑΣ) ΘΕΟΧΧΑΡΗΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ		ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΓΙΩΤΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΙΑΝΙΤΣΑ	1908 ΛΙΜΝΗ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ
ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ ΗΛΙΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΗΔΟΝΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΒΕΡΜΙΟ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΓΚΟΓΚΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΡΙΟΣ		ΜΗΤΡΟΥΣΗΣ	ΧΟΜΟΝΔΟΣ ΣΕΡΡΩΝ	14/7/1907 ΣΕΡΡΕΣ
ΓΚΟΓΚΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΓΚΟΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΓΚΟΥΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΜΕΣΟΛΟΥΡΙ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΓΡΥΛΛΟΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΧΑΝΙΑ	15/7/1906 ΓΚΟΡΝΙΤΣΟΒΟ
ΓΥΠΑΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ  Δ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΕΜΕΣΤΙΧΑΣ  Ι	ΑΝΘΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ	ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ
ΔΗΜΑΡΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΤΡΟΜΑΡΑΣ(;)
ΔΙΚΟΝΙΜΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΟΥΚΑΣ  ΣΤΕΦΑΝΟΣ	ΛΟΧΑΓΟΣ	ΜΑΛΛΙΟΣ
ΔΟΥΜΠΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΜΥΝΤΑΣ
ΔΟΥΓΙΑΜΑΣ ΓΚΟΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΟΥΓΙΑΜΑΣ ΛΑΖΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΜΠΑΡΟΒΙΤΣΑ	1909
ΔΟΥΓΙΑΜΑΣ  ΜΗΤΡΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ			1912
ΔΟΥΓΙΑΜΑΣ ΤΡΑΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΟΥΚΑΣ  ΣΤΕΦ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΜΑΛΙΟΣ
ΔΟΥΚΑΣ ΔΟΥΚΑΣ (ΓΑΪΤΑΤΖΗΣ)	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΔΟΥΜΠΙΩΤΗΣ  ΝΙΚΟΣ	ΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΜΥΝΤΑΣ
ΖΑΓΚΑΒΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ (υπό τις διαταγές του Βρόντα και του Λαύρα)		ΔΕΣΚΑΤΗ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΖΑΜΚΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ	ΚΥΝΗΓΟΣ	ΓΡΕΒΕΝΑ
ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΖΕΛΙΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ			ΚΑΡΠΕΡΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΖΕΡΒΕΑΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΖΗΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ
ΖΗΣΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ ( υπό  το Ν. Κουκουτέγο (καπεταν Τάσο)		ΑΡΚΟΧΩΡΙ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΖΟΥΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ
ΘΑΝΑΣΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΝΩ ΚΟΠΑΝΌ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΘΕΙΑΦΗΣ ΣΤΑΘΗΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΣ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΣΠΕΡΧΙΑΔΑ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ	26/41906 ΒΕΡΟΙΑ
ΚΑΛΟΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ  ΝΙΚΟΣΤΡΑΤΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ (;)	ΝΙΔΑΣ
ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΖΥΜΒΡΑΓΟΥ XANIΩΝ	28/7/1905 ΑΕΤΟΣ
ΚΑΜΗΛΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ	20/5/1907  ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΚΑΝΟΥΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ(υπό τον Π.Γύπαρη)		ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΚΑΟΥΔΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΣ  ΦΙΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ	ΚΑΤΡΑΝΙΤΣΑ		ΝΕΡΕΤΙ
ΚΑΡΑΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ	ΒΑΓΓΕΛΗΣ (ΓΕΩΡΓΙΟΥ)	ΣΤΡΕΜΠΕΝΟ ΦΛΩΡΙΝΑΣ	12/5/1904  ΑΕΤΟΣ(ΑΕΤΟΖΙ)
ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ Ι	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΝΑΚΟΣ			ΓΡΕΒΕΝΑ
ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ			ΜΠΟΓΔΑΝΤΣΑ	ΣΤΡΩΜΝΙΤΣΑ
ΚΑΡΑΜΑΤΣΟΣ ΚΟΣΜΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ
ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΚΑΡΑΜΠΑΤΑΚΗΣ  ΜΗΤΣΙ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΝΩ ΚΟΠΑΝΌ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΚΑΡΑΠΑΝΟΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ	ΠΑΝΟΣ ΜΕΛΑΣ
ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ Ι	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΡΑΤΑΣΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΗΔΟΝΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΚΑΤΕΧΑΚΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΡΟΥΒΑΣ
ΚΑΤΣΙΓΑΡΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ.	ΠΟΛΙΤΗΣ	ΚΑΡΑΜΑΝΩΛΗΣ	ΝΙΠΟΣ ΧΑΝΙΩΝ	20/4/1908  ΟΛΥΜΠΟΣ
KΕΧΑΓΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΚΛΕΙΔΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΛΕΙΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΑΝΘΥΠΙΛΑΡΧΟΣ	ΔΟΜΠΡΑΣ ή ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ
ΚΟΗΣ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΒΑΛΤΣΟΣ
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΟΥΚΑΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ		ΡΟΔΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΚΟΝΔΥΛΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ ΕΥΑΓ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΜΑΝΤΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ	11/9/1908 ΣΙΑΤΙΣΤΑ
ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΟΥΡΠΕΤΗΣ(;)
ΚΟΥΒΕΛΗΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΚΟΥΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ(;) ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΚΑΜΠΟΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ	8/5/1907  ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ
ΚΟΥΚΟΥΛΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ	ΔΡΑΓΟΣ
ΚΟΥΚΟΥΛΟΥΡΗΣ ΘΩΜΑΣ	ΔΑΣΚΑΛΟΣ		ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΚΟΥΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΒΑΦΕΣ ΧΑΝΙΩΝ	22/3/1907 ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΚΡΙΑΡΑΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΛΑΔΑΡΧΗΣ		ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ	3/6/1907 ΟΣΤΡΟΒΟ(;)
ΚΡΙΘΑΡΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΥΡΟΥ ΠΑΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΖΕΛΟΒΟ	19/11/1906 ΟΣΤΙΜΑ
ΚΩΣΤΑΝΤΑΡΑΚΗΣ Α	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΠΟΜΠΙΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ	3/5/1905 ΑΓ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
ΚΩΤΑΣ ΚΩΣΤΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΡΟΥΛΙΑ ΦΛΩΡΙΝΑΣ	27/9/1905 ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΛΑΜΠΡΙΝΟΣ  ΒΡΑΝΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΚΑΛΙΚΡΑΤΗΣ ΧΑΝΙΩΝ	17/4/1905 ΜΠΕΛΚΑΜΕΝΗ ΔΡΟΣΟΠΗΓΗΣ
ΛΙΑΠΗΣ 'Η ΜΗΝΑΔΑΚΗΣ Γ.	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΡΕΘΥΜΝΟ	8/7/1906 ΛΕΧΟΒΟ
ΛΙΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΛΟΧΙΑΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΦΟΥΡΝΑ ΑΙΤ/ΝΙΑΣ	12/1906 ΛΙΜΝΗ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ
ΛΙΧΑΔΙΩΤΗΣ ΣΤΑΘΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΞΕΡΟΧΩΡΙ ΕΥΒΟΙΑΣ	7/12/1905 ΤΥΡΝΑΒΟ
ΛΟΥΡΟΣ ΣΤΡ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΡΟΜΠΑΣ	ΜΕΣΣΗΝΙΑ	7/11/05 ΠΕΤΑΛΙΝΟ
ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΚΡΙΤΑΣ
ΜΑΚΟΥΛΗΣ ΑΝΤΡΕΑΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ	ΣΤΕΝΗΜΑΧΟΣ		14/7/1907 ΔΟΒΙΤΣΑ
ΜΑΚΡΗΣ ΑΘΑΝ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΑΚΡΗΣ-ΔΙΚΩΝΥΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΛΑΠΑΣ
ΜΑΝΟΣ  ΠΕΤΡΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΒΕΡΓΑΣ ή ΒΕΡΓΟΣ
ΜΑΝΤΑΚΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ			ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΜΕΛΑΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΜΙΚΗΣ ΖΕΣΑΣ	ΑΘΗΝΑ	13/10/1904  ΣΤΑΤΙΣΤΑ
ΜΕΦΑΣ Κ	ΠΟΛΙΤΗΣ			4/2/1907 ΓΚΟΡΝΙΤΣΟΒΟ
ΜΕΦΑΣ ΜΙΧΑΗΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΝΙΠΟΣ ΧΑΝΙΩΝ	22/3/06 ΓΡΟΥΝΙΤΣΑ
ΜΗΤΡΟΥΣΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΙΓΚΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΙΝΙΔΗΣ ΧΡ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ (υπό τον Λουκά Κόκκινο)		ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΜΟΣΧΟΒΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΥΠΟΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ
ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ (ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ) ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΓΡΕΒΕΝΑ
ΜΠΑΝΤΗΣ Ι	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΜΠΕΝΗΣ  ΕΥΑΓΓ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΠΕΝΟΥΚΑΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΜΠΟΛΑΝΗΣ Γ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΜΠΟΥΖΙΝΟΣ ΤΡΟΥΨΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΜΠΟΥΖΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΠΕΤΡΙΛΟΣ
ΜΠΟΥΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΡΕΒΕΝΑ
ΜΠΡΑΝΤΟΥΝΑΣ  ΧΡ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΑΨΑΛΗΣ
ΜΩΡΑΪΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ	ΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΟΔΡΟΣ	ΑΘΗΝΑ	17/5/1905 ΛΙΒΑΔΙΑ  ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ
ΝΑΚΙΤΣΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΚΑΣΤΟΡΙΑ	4/8/1906 ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΡΟΔΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΝΙΚΛΑΜΗΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΝΙΚΟΒΑΡΔΑΚΗΣ ΕΜ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΛΑΚΟΙ ΧΑΝΙΩΝ	18/7/1906 ΓΚΟΡΝΤΙΤΣΟΒΟ
ΝΤΑΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ	ΤΣΙΑΡΑΣ
ΝΤΑΛΙΠΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΚΑΜΠΡΕΣΙ	19/11/1906 ΖΕΛΟΒΟ
ΝΤΑΟΥΤΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΤΑΦΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΤΟΓΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΝΤΟΥΦΕΚΑΣ			ΜΕΣΟΛΑΚΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΒ
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ-ΠΑΠΑΠΑΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΑΛΑΜΙΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΑΓΡΙΝΙΟ	ΣΕΡΡΕΣ
ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΤΡΟΜΑΡΑΣ ή ΛΑΧΤΑΡΑΣ
ΠΑΝΤΕΛΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Β	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΠΑΠΑΒΙΕΡΟΣ ΔΗΜ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΜΗΤΣΟΣ ΓΚΟΥΡΑΣ
ΠΑΠΑΓΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΤΡΕΑΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ	ΒΕΛΙΤΣΑΣ
ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΝΙΚ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΠΑΠΑΔΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΦΟΥΦΑΣ	ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑ	8/5/1907 ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Β	ΒΡΑΧΑ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ	20/6/1907 ΚΟΝΙΚΟΒΟ
ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΓΑΡΔΙΚΗ ΛΑΡΙΣΑΣ	30/4.1905 ΟΝΤΡΙΑ
ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΛΑΖΑΡΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΡΟΔΙΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗΣ			ΜΑΚΡΥΕΒΟ	1907 ΜΠΕΛΕΣ
ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ ΛΟΥΚΑΣ	ΑΝΘΥΠΙΛΑΡΧΟΣ	ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ
ΠΑΠΑΜΑΛΕΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ	ΘΡΥΛΟΣ		1912
ΠΑΠΑΠΑΣΧΑΛΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΠΑΠΑΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΙΛΑΡΧΟΣ	ΒΡΟΝΤΑΣ
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ  ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Γ ΤΑΞΗΣ		ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΑΠΑΤΖΑΝΕΤΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΔΑΣΚΑΛΟΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΑΡΛΙΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΠΕΡΔΙΚΑΣ ΠΑΥΛΟΣ			ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΚΟΖΑΝΗΣ	13/10/1908 ΣΙΑΤΙΣΤΑ
ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ (ΤΖΟΛΑΣ) ΓΕΩΡΓΙΟΣ			ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΥΘΕΙΟ	7/5/1906 Οσνίτσανη
ΠΗΧΕΩΝΑΣ ΦΙΛΟΛΑΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΦΙΛΩΤΑΣ
ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΛΑΧΤΑΡΑΣ
ΠΟΥΛΑΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΠΛΑΤΑΝΟΣ
ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΠΡΑΝΤΟΥΝΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	ΑΝΘΥΠΙΛΑΡΧΟΣ	ΚΑΨΑΛΗΣ	ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ	28/4/1906 ΛΙΜΝΗ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ
ΡΑΚΟΒΙΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΡΑΚΟΒΟ	4/10/1908 ΡΑΚΟΒΟ
ΡΗΓΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΑΒΟΝΤΟΡΟΣ
ΡΟΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΟΛΙΑΣ ή ΚΟΛΙΟΣ
ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ	1912
ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΣΑΜΑΝΤΑΣ Π	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΣΑΜΑΡΑΣ  ΓΙΩΡΓΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΟΥΛΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
ΣΑΡΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΚΑΛΛΑΣ
ΣΕΪΜΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΑΝΩΠΟΛΗ ΧΑΝΙΩΝ	23/7/1903 ΚΛΕΙΣΟΥΡΑ
ΣΚΑΛΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ	20/3/1906 ΙΒΕΝΙΚ(;)
ΣΚΑΡΜΗΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΑΝΩΠΟΛΗ ΧΑΝΙΩΝ	3/6/1907 ΟΣΤΡΟΒΟ
ΣΚΟΥΝΤΡΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΣΟΥΛΤΟΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΟΠΛΙΤΗΣ		ΣΥΚΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ ΣΠΥΡΟΣ	ΥΠΟΜΟΙΡΑΡΧΟΣ	ΜΠΟΥΑΣ
ΣΤΕΦΟΣ Κ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΣΤΗΜΩΝΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΤΣΙΑΡΑΣ
ΣΤΟΓΙΑΝΝΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΣΤΡΙΜΠΕΑΣ Ν	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΕΛΟΣ ΑΓΑΠΗΝΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΑΓΡΑΣ	ΑΘΗΝΑ	7/6/1907 ΒΛΑΔΟΒΟ
ΤΖΟΥΤΖΟΥΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΛΑΚΚΟΙ ΧΑΝΙΩΝ	4/1/1907 ΜΟΡΙΧΟΒΟ
ΤΙΤΕΛΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ	ΘΠΛΙΤΗΣ (υπό τον Π. Σερίδη ή Σπανού)		ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΤΟΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ			ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΤΟΜΠΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ	ΡΟΥΠΑΚΙΑΣ
ΤΟΥΡΛΕΝΤΕΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΤΡΙΠΟΛΗ	14/7/1907 ΣΕΡΡΕΣ
ΤΟΥΡΝΟΒΙΤΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ
ΤΡΑΪΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΝΩ ΚΟΠΑΝΌ ΗΜΑΘΙΑΣ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΤΣΑΚΤΟΥΡΗΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΤΣΙΜΠΙΔΑΡΟΣ  Α	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΜΑΝΗ	16/7/1907 ΛΟΣΝΙΤΣΑ
ΤΣΙ(Μ)ΠΟΥΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ	ΤΡΑΪΚΟΣ
ΤΣΙΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΧΑΝΙΑ	;/8/1907 ΜΠΕΣΙΤΣΑ
ΤΣΙΤΟΥΡΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΣΙΤΣΙΟΣ ή ΒΛΑΧΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Β ΤΑΞΗΣ		ΕΔΕΣΣΑ	ΕΔΕΣΣΑ
ΤΣΟΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΓΕΡΜΑΣ	ΓΡΕΒΕΝΑ;
ΤΣΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ(;)	ΡΕΜΠΕΛΟΣ
ΤΣΟΝΤΟΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΒΑΡΔΑΣ
ΤΣΟΝΤΟΣ  ΜΙΧΑΗΛ	ΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΣΟΤΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΓΕΡΜΑΣ	ΓΕΡΜΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ	16/7/1907 ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟ
ΤΣΟΥΚΑΝΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΡΕΒΕΝΑ
ΦΑΛΗΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΖΑΚΑΣ
ΦΙΩΤΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΓΑΛΑΤΑΣ ΧΑΝΙΩΝ	23/6/1907 ΜΟΡΙΧΟΒΟ
ΦΙΩΤΑΚΗΣ  ΣΤΕΦΑΝΟΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ  ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ		ΧΑΝΙΑ	23/6/1907 ΜΟΡΙΧΟΒΟ(;}
ΦΙΩΤΑΚΗΣ ΣΤΕΛ	ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ
ΦΑΡΜΑΚΗΣ (ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ) ΗΛΙΑΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ	ΦΑΡΜΑΚΗΣ	ΚΟΖΑΝΗ	23/9/1908 ΒΛΑΣΤΗ ΚΟΖΑΝΗΣ
ΦΟΥΡΝΙΔΑΚΗΣ ΜΙΧ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΦΡΑΓΚΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ	ΜΑΛΕΑΣ
ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ  ΣΠΥΡΟΣ	ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ	ΖΑΚΥΝΘΟΣ	ΖΟΓΡΑΣ	17/5/1905 ΛΙΒΑΔΙΑ  ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ
ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ		ΑΒΔΕΛΛΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ	1908 ΒΕΡΤΙΣΚΟ ΕΛΑΣΣΩΝΑΣ
ΧΑΤΖΗΠΑΝΤΑΖΗΣ  ΘΑΝΑΣΗΣ	ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ Α ΤΑΞΗΣ		ΣΚΟΤΟΥΣΑ	2/9/1906 ΣΕΡΡΕΣ
ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜ	ΕΠΙΛΟΧΙΑΣ
ΧΙΟΝΑΚΟΣ	ΛΟΧΙΑΣ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΕΤΡΟΣ	ΔΑΣΚΑΛΟΣ		ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ	24/6/1908 ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Τσολακόπουλος Χρήστος (1868-1923) 
Ο θρυλικός Καπετάν Ρέμπελος του Μακεδονικού Αγώνα γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Απεφοίτησε από την σχολή Υπαξιωματικών με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού (πζ) στα 1899. Πολέμησε επικεφαλής ανταρτικού σώματος στον Μακεδονικό αγώνα και τραυματίστηκε . Έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο και τραυματίστηκε πάλι μπροστά στα Ιωάννινα. Πολέμησε στον Μεγάλο Πόλεμο και σε ηλικία 51 χρόνων διοίκησε το 34ο Σύνταγμα Πεζικού στην ατυχή ελληνική εκστρατεία στη Νότια Ρωσία. Για τις πολύτιμες υπηρεσίες στην Πατρίδα η Κυβέρνηση τον αποστράτευσε στα 1920 με τον βαθμό που έφερε μέχρι τότε. Εκείνο του Συνταγματάρχη .Ο Τσολακόπουλος προήχθη μετά θάνατον στον βαθμό του Υποστράτηγου.






Φιωτάκης Παναγιώτης (        - 12/4/1907)
Καταγόταν από το Γαλατά Χανίων. Έλαβε μέρος σαν εθελοντής στον Μακεδονικό Αγώνα. Αναδείχθηκε Οπλαρχηγός Α Τάξης . Στις 12 Απριλίου 1907 ο ίδιος και η ομάδα του κυκλώθηκαν  στη καμπή του Εριγώνα κοντά στη μονή Παραλόβου και αντιστάθηκαν μέχρις εσχάτων. Αυτοκτόνησε με το περίστροφό του για να μη πέσει ζωντανός στα χέρια των εχθρών. 










Χρήστου Πέτρος (1887-21/6/1908)

Γεννήθηκε το 1887 στη Βελούσινα Μοναστηρίου . Φοίτησε στην Αστική Σχολή Μοναστηρίου και εργάστηκε ως δάσκαλος στην περιοχή του Περιστερίου, το χειμώνα του 1904 - 1905. Την άνοιξη του 1905 εντάσσεται στο σώμα του Ιωάννη Καραβίτη και το Μάϊο του 1905 αναλαμβάνει την περιοχή Φλώρινας και Καστοριάς μαζί με το Γεώργιο Πρώιμο, ύστερα από εντολή του καπετάν Βάρδα. Μετά εντάσσεται στο σώμα του Γεώργιου Δικώνυμου Μακρή ως το φθινόπωρο του 1906, οπότε αναγνωρίστηκε οπλαρχηγός. Με την ομάδα του στάθηκε δίπλα στο Βάρδα, ο οποίος από το Νοέμβριο του 1906 συνέχισε να θεωρείται η κυρίαρχη παρουσία στις γεωγραφικές περιφέρειες Φλώρινας - Μοναστηρίου - Περιστερίου - Κορεστίων. Τον Απρίλιο του 1907 ο Ρακοβίτης Βάρδας μαζί με μία ομάδα ικανότατων οπλαρχηγών (Καραβίτης, Τσόντος, κ.α.), ανάμεσα τους και ο Πέτρος Χρήστου αιφνιδίασε δύο φορές τους εξαρχικούς στα χωριά Μαρεσάνη και Κάλενικ (Καλινίκη). Πολλοί νέοι έσπευσαν να καταταχθούν στις ομάδες των οπλαρχηγών. Το Μάϊο του 1908, ύστερα από συμπλοκή με τουρκικό απόσπασμα στα νοτιοδυτικά του Μοναστηρίου ξεφεύγει στο χωριό Μπούκουβα, όπου όμως προδίδεται και συλλαμβάνεται. Απαγχονίστηκε στις 21-6-1908 από τους Τούρκους στο Μοναστήρι, ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ζεϊνέλ Μπέη μουντίρη (υποέπαρχος) Νυμφαίου. (Εργασία του 2ου Δημοτικού Σχολείου της Φλώρινας με θέμα τα αγάλματα της Πόλης, 5/6/1996 

https://florina-history.blogspot.com/2011/06/blog-post.html)

Πέτρος Γιάλλουρος, μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου, προτού εκπνεύσει ανεφώνησε: «ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ»

Η Μ Ε Ρ Α Τρίτη ήταν το 1956 η 7η Φεβρουαρίου. Λίγο πριν από τις 9 π.μ., στη συμβολή των οδών Ερμού και Κυπριανού της Αμμοχώστου, έξω από το κατάστημα τροφίμων Καψουράχη, απέναντι από το φαρμακείο Μίκη Μιχαηλίδη, Εγγλέζος/υπαξιωματικός, μέλος εποχούμενης σε ανοικτό λαντρόβερ περιπόλου της στρατιωτικής αστυνομίας, σκόπευσε με αυτόματο Στεν, πυροβόλησε και σκότωσε τον επικεφαλής μαθητικής διαδήλωσης, άοπλο, δεκαεπτάμισι χρονών μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου Πέτρο Γιάλλουρο, από το Ριζοκάρπασο. (Διαβάστε περισσότερα)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ "ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΠΟΣΟΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ Ή ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΩΝ"(ΝON POSSUMUS)

Έ κ θ ε σι ς Αθ. Σμπαρούνη [1]

 Εντολή της Ελληνικής Αντιπροσωπείας κατά την εν τω Υπουργείω των Εξωτερικών του Ράιχ γενομένην τη 25η Σεπτεμβρίου 1942, ώρα 6. μ.μ., Συνεδρίασιν της Ολομελείας των Γερμανών και Ελλήνων Αντιπροσώπων.[2]

I. Διαπιστώσεις

Υπό των Κυβερνήσεων του Άξονος και της Ελληνικής και υπό εντεταλμένων αυτών εγένοντο, κατά το 1941, επανειλημμέναι έρευναι δια την επίλυσιν των δημοσιονομικών και οικονομικών ζητημάτων της Ελλάδος, των δημιουργηθέντων από της Κατοχής. Κατά τας έρευνας ταύτας υπεστηρίχθη εξ Ελληνικής πλευράς:

α) ότι, μέχρι τέλους Νοεμβρίου 1941, η Ελλάς είχε καταβάλει ποσά ανώτερα μιας δικαίας αναλογίας δια δαπανάς κατοχής, β) ότι η οικονομία της Ελλάδος, ως εκ των βαρών της κατοχής, είχε καμφθή, γ)ότι ο λαός εμαστίζετο υπό λιμού και

διότι ο αρξάμενος νομισματικός πληθωρισμός ηπείλει να εξαθρώση την ζωήν της χώρας.

Η συνελθούσα, τον Ιανουάριον 1942, εν Ρώμη, Διάσκεψις των αντιπροσώπων των Κυβερνήσεων του Άξονος έλαβεν αποφάσεις, αναγνωριζούσας εν τινι μέτρω τα δίκαια της Ελλάδος. Αντί των πρότερον καταβαλλομένων 3 1/2 δισεκατομμυρίων δραχμών μηνιαίως, η Ελλάς θα εβαρύνετο εφεξής μόνον με 1 1/2 δισεκατομμυρίων δραχμών μηνιαίως. Η Διάσκεψις μάλιστα υπέδειξε την ανάγκην, να παρασχεθή «αρωγή» προς την Ελλάδα, διά ν' αναρρώση οικονομικώς.

Προεβλέπετο και πληρωμή προκαταβολών εκ μέρους της Ελλάδος, αλλ' αύται, δεδομένης της μικράς ικανότητος προς

πληρωμήν, ην είχεν η Ελλάς, ωφειλε προφανώς να είναι μικραί.

Ατυχώς, τα πράγματα έκτοτε εξειλίχθησαν επί το δυσμενέστερον δια την Ελλάδα.

Αι καταβολαί προς τας Αρχάς Κατοχής, ενώ τη 1η Ιανουαρίου ήσαν 37 δισεκατομμύρια δραχμών, σήμερον ανέρχονται εις 182 δισεκατομμύρια. Η νομισματική κυκλοφορία, ήτις τη 1η Ιανουαρίου ήτο 49 δισεκατομμύρια δραχμών, σήμερον ανέρχεται εις 160 δισεκατομμύρια. Αι τιμαί υψώθησαν, τόσον εις τας επισήμους διατιμήσεις του Κράτους, όσον και εις τας ελευθέρας συναλλαγάς. Τούτο οφείλεται,όχι μόνον εις τον πληθωρισμόν, αλλά και εις την βαθμιαίαν εξάντλησιν των αποθεμάτων και την μεγάλην πτώσιν της παραγωγής.

Υπάρχουν είδη, ανατιμηθέντα 100 φοράς, 200 φοράς, άλλα δέ: (εισαγόμενα εκ του εξωτερικού και σπανίζοντα ήδη) 1000 φοράς.

Το επισιτιστικόν πρόβλημα ορθούται διαρκώς απειλητικώτερον. Κατά το επισιτιστικόν έτος 1941—42, αι στερήσεις ήσαν μέγισται. Φαινόμενα λιμού, εντονώτερα από τα σημειωθέντα εν Γερμανία κατά τον παρελθόντα πόλεμον, εξεδηλώθησαν εν Ελλάδι, με καταστρεπτικά  αποτελέσματα, αύξησιν θνησιμότητος, σωματικάς φθοράς, ψυχικάς και ηθικάς βλάβας. Δια το έτος 1942-43, ως προς τα κυριώτερα ξηρά φυτικά προϊόντα και τα ζωοκομικά και αλιευτικά προϊόντα, υπελογίσθη έλλειμμα 460 χιλιάδων τόννων, με βάσιν πενιχρόν πολεμικόν σιτηρέσιον. Ατυχώς, η πορεία της παραγωγής έδειξεν, ότι το έλλειμμα θα είναι ακόμη μεγαλύτερον.

Ο πληθωρισμός ορθούται απειλητικώτερος. Αι πράξεις τοις μετρητοίς αντικατεστάθησαν εις μεγάλην κλίμακα, εις τας συναλλαγάς δια του συστήματος των ανταλλαγών εις είδος. Με την κεκτημένην ταχύτητα των εκδόσεων, το νόμισμα θα περιπέση εις τελείαν ανυποληψίαν. Δεν είναι μακράν ο χρόνος, εις ον τούτο θα παύση να είναι μέσον πληρωμών και γενικώς να πληροί τον προορισμόν του. Τότε αι Αρχαί Κατοχής και η Ελληνική Κυβέρνησις θα οφείλουν, ν' ακολουθήσουν μίαν των δύο οδών: ή α) να καταργήσουν την δραχμήν και να δημιουργήσουν νέον «νόμισμα ελληνικόν, ή β) να θέσουν εις κυκλοφορίαν γερμανικά και ιταλικά νομίσματα. Ο πρώτος τρόπος θα είναι άνευ αποτελέσματος, καθόσον η ανυποληψία προς το παλαιόν νόμισμα θα μεταφερθή και επί του νέου ελληνικού νομίσματος. Επομένως αι Κυβερνήσεις του Άξονος πρέπει ν' αποφασίσουν από τούδε ή να περισώσουν ό,τι ακόμη υφίσταται εκ της δραχμής ή να μελετήσουν τα της εισαγωγής γερμανικών ή ιταλικών νομισμάτων.

Τέλος η κατάστασις του όλου οικονομικού βίου επιδεινούται οσημέραι.

Η Ελλάς υπέστη σειράν ολόκληρον ατυχιών καί αδικιών.

Η  παράδοσις της Ανατολικής Μακεδονίας καί της Θράκης εις  την Βουλγαρίαν, γεγονός όπερ δεν εξετάζομεν ενταύθα από πολιτικής πλευράς, απεστέρησε την Ελλάδα των πλουσιωτέρων αυτής επαρχιών, αίτινες έδιδον παντοειδή περισσεύματα. Η εντεύθεν οικονομική ζημία ισοδυναμεί προς καταβολήν κολοσσιαίων δαπανών κατοχής προς τας Δυνάμεις του Άξονος. Το υπόλοιπον τμήμα της Ελλάδος στερείται διοικητικής και οικονομικής ενότητος. Η απόσχισις της Επτανήσου καί των Νήσων Κυκλάδων απο του  κέντρου, ως και η απαγόρευσις μεταφοράς προϊόντων από της Μακεδονίας και  Ηπείρου, της Κρήτης και άλλων επαρχιών, κατατεμαχίζει την οικονομίαν της Ελλάδος, δημιουργούσα ανομοιογένειαν συνθηκών.

Θα υπομνήσωμεν επίσης τας τόσας άλλας δυσκολίας, τας οποίας επιφέρει εις την οικονομικήν ζωήν της χώρας μία Στρατιωτική Κατοχή.

Η Ελλάς όμως αποτελεί, όχι απλώς κατεχομένην χώραν, αλλά και θέατρον πολεμικών επιχειρήσεων. Βεβαίως, ευρισκομένη εις γεωγραφικόν σημείον, ένθα διεξάγεται σήμερον αγών μεγάλων αυτοκρατοριών, ήτο μοιραίον να υποστή φθοράν.

Αλλ' η υπό των ισχυρών παραγνώρισις της μικράς αντοχής της Ελλάδος κινδυνεύει να συνθλίψη ταύτην ολοτελώς.

Η διατήρησις εν Ελλάδι στρατιωτικών δυνάμεων κατά πολύ ανωτέρων των απαιτουμένων δια την κατοχήν, η δια της χώρας συνεχής εξυπηρέτησις του πολεμικού θεάτρου της Ανατ. Μεσογείου, η οχύρωσις της χώρας κλπ., μολονότι εξυπηρετούν ευρυτέρους σκοπούς του Άξονος, εν τούτοις προεκάλεσαν δια την  Ελλάδα βάρη, ου μόνον δυσανάλογα προς την αντοχήν της, αλλά και μη ανήκοντα εις αυτήν. Ενώ αλλαχού ταύτα κατενεμήθησαν άλλως.

Η  Γερμανία λ.χ. τας δαπάνας της κατασκευής της γραμμής »Σίγκφρηδ επέρριψεν, ουχί εις τας γειτονικάς προς αυτήν επαρχίας, αλλ' εφ' ολοκλήρου του εκ ταύτης ωφελουμένου γερμανικού λαού. Εν Γαλλία, αΙ δαπάναι οχυρώσεως του μετώπου της Μάγχης και του Ατλαντικού κατανέμονται επί ευρείας, πλουσίας οικονομίας, δεδομένου οτι το πληθωρικώς εκδιδόμενον φράγκον κυκλοφορεί επί ευρυτάτης χώρας. Αντιθέτως, αι δαπάναι οχυρώσεως της Ελλάδος επιρρίπτονται, όχι εις άπαντα τα κράτη της ευρωπαϊκής ενδοχώρας, αλλ' εις μόνην την ζώνην οχυρώσεως δηλ. την Ελλάδα.

Ένεκα τούτου, αι πληρωμαί δια την κατοχήν, αίτινες εν Γαλλία λ.χ. ανήλθον εις 170 δισεκατομμύρια φράγκα δια διάστημα σχεδόν διετίας, εν Ελλάδι δια 16 μόνον μήνας ανήλθον εις 180 δισεκατομμύρια, δραχμών.

Εν Γαλλία, το ημερήσιον ποσόν δαπανών κατοχής είναι 7 φράγκα κατά κεφαλήν κατοίκου, ενώ  εν Ελλάδι, αι προς την κατοχήν πληρωμαί, κατά μεν τον παρελθόντα Νοέμβριον, ήσαν δραχμ. 18, σήμερον δε είναι δραχ. 111 κατά κεφαλήν κατοίκου ημερησίως.

Τα ύπερθεν της Ελλάδος Κράτη υφίστανται μηδαμινά βάρη.»Δεν πρόκειται βεβαίως ν' αξιώσωμεν, όπως το πληθωρικώς εκδιδόμενον ελληνικόν χαρτονόμισμα κυκλοφορήση εις την ευρωπαϊκήν ενδοχώραν. Είναι όμως δυνατόν, είτε δια μεσολαβήσεως μάρκων κατοχής (Reichskreditkassenscheine)  είτε όχι, το ελληνικόν πληθωρικόν χαρτονόμισμα ν' αντικρυσθή δι' εισαγωγής εκ του εξωτερικού εμπορευμάτων και δη τροφίμων.

Εκ της ανωτέρω βραχείας περιγραφής σαφώς συνάγεται, ότι η Ελλάς ευρίσκεται προ του βαράθρου. Σήμερον δεν πρέπει  να διασκεφθώμεν πως θα δοθούν διευκολύνσεις εις την Ελλάδα, αλλά  πως θα συγκρατήσωμεν αυτήν από της πτώσεως εις το βάραθρον. Βάσις των αποφάσεων πρέπει να είναι το αδύνατον της συνεχίσεως της καταστάσεως. Οι Έλληνες οφείλομεν να δηλώσωμεν  ότι αδυνατούμεν να συνεχίσωμεν τας παροχάς προς τας Δυνάμεις Κατοχής.

Περί της τοιαύτης αδυναμίας υπάρχει ομόφωνος κοινή συνείδησις εν Ελλάδι. Οι Πολιτικοί Αρχηγοί, άνδρες δυνάμενοι να έχουν έγκυρον γνώμην περί των ικανοτήτων της Ελλάδος, προέβησαν εις διάβημα προς την Έλληνικήν Κυβέρνησιν,[3] τονίζοντες την τοιαύτην άδυναμίαν. Η προσωπική δέ ημών εντύπωσις είναι, ότι και η Ελληνική Κυβέρνησις φρονεί, ότι δεν δύναται νά φέρη τας ευθύνας οιασδήποτε περαιτέρω παροχής πρός τας Δυνάμεις της Κατοχής.

II Ληπτέα μέτρα.
Δια να προληφθή η καταστροφή της Ελλάδος, είναι ενδεδειγμένον, να ληφθούν υπό των Κυβερνήσεων του Άξονος και της Ελληνικής Κυβερνήσεως τα κάτωθι μέτρα.:

1ον Πρέπει να σταματήση πάσα περαιτέρω έκδοσις χαρτονομίσματος εν Ελλάδι.

2ον Πρέπει να παύση πάσα πληρωμή εκ μέρους της Ελλάδος δαπανών κατοχής ή προκαταβολών προς τας Αρχάς Κατοχής.

3ον Πάσα τυχόν παροχή, είτε δραχμών είτε εμπορευμάτων είτε υπηρεσιών είτε οιονδήποτε άλλων αγαθών, εκ μέρους της Ελλάδος προς τας Δυνάμεις της Κατοχής, πρέπει ν' αντικρύζεται δι' αμέσου και ισοδυνάμου αντιπαροχής εις είδος υπό των Δυνάμεων της Κατοχής. Τα εισαχθησόμενα εις Ελλάδα εμπορεύματα θα είναι έξω του κλήριγκ, η δε τιμή αυτών θα είναι ανωτέρα των τιμών του κλήριγκ και ανάλογος προς τας επισήμους διατιμήσεις του Κράτους.

»4ον Δεδομένου, ότι αι σημεριναί ανάγκαι της Ελλάδος εις εμπορεύματα είναι επείγουσαι και ότι η Ελλάς ευρίσκεται πιστώτρια (εις το κλήριγκ και εκ προκαταβολών προς τας Αρχάς Κατοχής) δια μέγιστα ποσά, πρέπει ν' αυξηθούν αι εισαγωγαί εμπορευμάτων εις Ελλάδα δια του κλήριγκ»......

[1] Ο Αθανάσιος Σμπαρούνης υπηρέτησε σαν οικονομικός σύμβουλος στο Υπουργείο των Οικονομικών

[2]Το κείμενο της ομιλίας, παραδόθηκε μεταφρασμένο στα γερμανικά στο κ. Clodius.

[3]Πρόκειται για την επιστολή της 18ης Αυγούστου 1942 με παραλήπτη το Πρωθυπουργό Τσολάκογλου .Η ίδια επιστολή μεταφρασμένη στα γερμανικά απεστάλη και στο πληρεξούσιο του Ράιχ στην Αθήνα. Την επιστολή υπέγραφαν οι Θ. Σοφούλης, Γ.Καφαντάρης, Στ. Γονατάς , Δ. Μάξιμος, Γ. Παπανδρέου ,Ι Ράλλης και Θ .Πάγκαλος.

PAUL DE CSIKAY : Η ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΟΝ( La Hongrie après le Traité de Trianon).

Nul autre que Ladislas de Buday (1) qui fut directeur pendant un quart de siècle de l'Office statistique hongrois, n'aurait rempli avec plus de bonheur la tâche difficile de faire connaître au public étranger l'état actuel de la nouvelle Hongrie. Bien que l'évolution économique ait depuis sur plusieurs points modifié la situation de la Hongrie, il n'en reste pas moins que ses livres imprimés en quatre langues sont une manifestation retentissante, un indéniable témoignage de l'unité économique de la Hongrie, et en même temps ils nous renseignent sur la valeur et l'étendue des territoires cédés aux Etats successeurs, notamment à l'Autriche, à la Roumanie, à la Tchécoslovaquie et à la Yougoslavie.

Cette œuvre n'est point une publication de propagande, comme on le présumerait au premier abord. Elle est loin d'être cela. Son caractère objectif, ses données statistiques, sou impartialité, qui nous frappent dès les premières pages, imposent au lecteur une conviction opposée.

Il ne nous parie jamais de la situation économique actuelle, qui est sans doute précaire ; il ne sonde point les anciennes blessures, mais il passe en revue, avec satisfaction, les forces économiques que le traité de Trianon a laissées à la Hongrie, et indique une nouvelle voie, en nous montrant que, si la Hongrie sait mettre en œuvre les ressources qui lui restent, elle peut s'acheminer vers une heureuse prospérité.

C'est ainsi que nous allons essayer de dégager de ces quatre ouvrages (des éditions hongroise, allemande, anglaise et française) les données les plus intéressantes. Nous nous efforcerons d'élucider la question de la restauration financière et économique de la Hongrie, et en même temps de faire connaître pour la première fois, à l'aide de ce témoignage, les enseignements de ces livres précieux.

Avant d'aborder le sujet, jetons, avec l'auteur, un coup d'œil sur le passé, fondement de l'avenir, pour être au courant de l'évolution prochaine. Puisqu'aucune des éditions ne se ressemble, nous tâcherons d'extraire les données les plas intéressantes de celles qui pourront être utiles dans nos recherches scientifiques.

La Hongrie a dû abandonner 282.870 kilomètres carrés, peuplés de 18.264.533 habitants, ce qui représentait une densité de 64,6; la Hongrie a gagné de ce chef au point de vue national, car à l'heure actuelle elle a instauré son unité ethnographique, de sorte qu'il n'y aura plus que 4,6 p. 100 de nationalités allogènes sur son territoire parmi 88,4 p. 100 Hongrois, tandis que sur les territoires formant la Tchécoslovaquie, la Roumanie, la Yougoslavie et l'Au triche il n'y a que :

30 p. 100 Hongrois en Slovaquie ;

32 p. 100 Hongrois en Transylvanie ;

30,4 p. 100 Hongrois en Banat et Bacska ;

20,3 p. 100 Hongrois en Burgenland ;

13 p. 100 Hongrois à Fiume.

Cependant la Hongrie, après le Traité de Trianon, obtient des territoires plus denses (densité moyenne, 8,2 p. 100), plus denses encore que ceux de la Belgique. Cette circonstance implique des conséquences considérables au point de vue agricole, car la Hongrie, comme tout le monde le sait, était pendant des siècles un pays agricole par excellence ; et maintenant, il a perdu ce rôle prépondérant sans gagner grand'chose au point de vue industriel. Une partie considérable des terres arables situées dans le nouveau territoire sont des biens de mainmorte ou bien appartiennent à de grands propriétaires. Bien que ces terres soient plus accessibles que les parcelles morcelées, la Hongrie ne peut produire que la moitié du rendement allemand (5 quintaux par hectare), alors que ses terres sont beaucoup plus fertiles que celles de l'Allemagne. Il est cependant indiscutable que les climats des deux pays ne peuvent pas se comparer. Celui de la Hongrie qui est un climat continental rend impossible tous calculs et semble même souvent paralyser ia culture. C'est pourquoi la prétendue réforme agraire est à l'heure actuelle plus urgente que jamais. Par suite des pertes en étendues emblavées la Hongrie ne pourra jamais produire un excédent considérable de blé qu'elle pourrait jeter sur les marchés du monde, comme c'eût été le cas si elle avait pu garder ses terres d'où sortait le meilleur froment du monde, celui du Banat et Bacska.

Ceux qui prétendent que la Hongrie agricole pourrait améliorer favorablement sa balance commerciale en utilisant son superflu semblent avoir parfaitement oublié que la Hongrie, il y a encore quelques années, se trouvait aux prises avec les plus graves perturbations quant à son propre ravitaillement, et qu'elle a même dû recourir aux importations de blé. En prenant pour base la période 1911-1915, L. de Buday nous démontre qu'il y avait jadis un excédent de 7.795.000 quintaux de blé utilisable pour l'exportation. Mais depuis lors, la situation s'est tellement modifiée que si l'on considère qu'il y eut une carence dans la production de blé de 1918 qui a atteint 3 millions 618.000 quintaux, et qu'on a dû couvrir par les importations, on peut se rendre immédiatement compte de la disette dont ce pays a souffert. La Hongrie actuelle cependant enregistre une exportation de blé de 679.992 quintaux. Données de 1928.

Pour examiner les besoins de la Hongrie, il est utile de reproduire la statistique d'importation dressée par L. de Buday. En 1920, par exemple, la Hongrie a importé les marchandises suivantes :

24.000 quintaux de sucre ;

18.000 quintaux de blé d'Argentine ;

10.000 quintaux de farine d'Argentine ;

22.000 quintaux de confiture ;

30.000 quintaux de graisse ;

67.000 quintaux de produits coloniaux.

Il ressort clairement de cette statistique que la farine et le blé ont figuré à la première place comme les articles les plus nécessaires, tandis que l'ancien territoire de la Hongrie a livré un excédent de blé de 13,5 mille quintaux qu'elle exportait jadis en Allemagne et en Grande-Bretagne (farine, 8.000 quintaux) (2).

Les statistiques de 1928 font ressortir un rendement moyen en blé de 9.17 quintaux par arpent, soit sur une superficie ensemencée de 2.944.320 arpents un rendement total de 27.001.211 quintaux.

Quant aux exportations, en prenant pour base l'année 1920, nous obtiendrons les données suivantes : 500.000 quintaux de vin ; 18.000 quintaux d'eaux minérales ; 2.800 quintaux de piments ; 28.000 quintaux de fruits frais; 10.000 quintaux de pommes de terre ; 15.000 quintaux de bière. En revenant encore une fois sur la question agraire, ni est une des questions vitales de la Hongrie, nous : -nalions tout à l'heure la disproportion de la réparation des propriétés sur notre territoire. Selon L. de Buday et M. de Renez, ce sont justement ces constances qui retardent l'accroissement de la population hongroise qui ne peut pas se développer à cause des grandes propriétés rurales.

Depuis, les rendements de l'agriculture hongroise Ont atteint leur niveau d'avant-guerre.

Le fait qui ressort des statistiques ci-après :

La production de blé en quintaux était :

Année 1925, 19.506.500;

Année 1926, 20.386.825;

Année 1927, 20.639.315.

Notamment dans la Hongrie actuelle, les grandes propriétés audessus de 500 hectares forment 17.7p. 100 des terres arables; 23 p. 100 celles depuis 300 jusqu'à 500 ; 39 p. 100 celles de 10 à 100, mais il n'y a plus que 10,3 p. 100 des propriétés qui ont de 2 1/2 à 5 hectares et la proportion tombe seulement à 9 p. 100, pour les propriétés au-dessous de 2 hectares (3). C'était le même cas aussi eu Transylvanie, où, selon les statistiques dressées par L. de Buday, les Roumains ont gagné la prépondérance en favorisant le morcellement des terres. C'est ainsi que les Hongrois ont perdu leur prédominance dans ces régions avant même que la Transylvanie soit occupée par les Roumains. C'est malheureux, mais c'est un fait incontestable que le petit nombre des classes hongroises possédantes a engendré l'intrusion des émigrants roumains, qui ont pu acheter, de cette manière, les terres bon marché des mains de propriétaires hongrois endettés. Voici une statistique fort intéressante :

Sur les propriétés de 25 hectares, en 1900, il n'y avait que :

44,2 Roumains, 43,2 Hongrois. Tandis qu'en 1910, il y avait déjà: 47,1 Roumains, 41.4 Hongrois.

Sur les propriétés au-dessus de 25 hectares :

64,1 Roumains,

23,9 Hongrois. Tandis qu'en 1910, il y avait déjà:

66.5 Roumains,

24,8 Hongrois.

Comme L. de Buday le déclare tresjustement.il y a encore un moyen de favoriser l'accroissement de la population, c'est la politique sociale. La dépopulation est due aux conséquences de la guerre, puisque, selon le célèbre statisticien viennois Winkler, c'est la nation hongroise qui a été la plus éprouvée parmi toutes les populations del'ancienne monarchie austro-hongroise. 11 nous démontre qu'en Croatie, les pertes n'ont été que de 20 morts sur 1.000; en Bosnie, 19,1 ; en Autriche, 23,3, tandis qu'en Hongrie, 25 sur 1.000. Ne parlons pas des estropiés, des mutilés de la guerre pour lesquels la Hongrie vient en premier lieu.

En 1914, la population était en train de s'accroître, de sorte qu'il y a un excédent dj 208.941.

En 1915, elle diminue déjà de 29.546.

En 1916, de 77.804.

En 1917, de 87.604.

En 1918, de 181.992. En comparant ces chiffres avec ceux de la France et de l'Angleterre, il ressort qu'en proportion la Hongrie a dû subir de graves pertes quant à l'accroissement de sa population.

Eu Angleterre, l'accroissement naturel faisait :

En 1913, 317.000;

En 1917, 169.000;

En 1918, 51.000.
En France :

En 1916, 293.000 ;

En 1917, 270.000 ;

En 1918, 390.000. Et ici L. de Buday regarde avec effroi l'avenir, et il annonce les graves conséquences qui atteignirent la Hongrie en 1924 et 1925. il y eut un déficit général dans chaque classe de population, car :

En 1921, il y avait une diminution d'élèves de 132.000 dans les écoles ;

En 1922, 332.000 ;

En 1923, 583.690 ;

En 1924, 843.000. La crise parvient à la plus grave ampleur en 1925 quand il y eut 997.000 élèves de moins qu'en temps normal. Pendant ces années, le même phénomène se répercuta sur les classes ouvrières.

Quant au mouvement de la population, la Hongrie absorbe tellement d'ouvriers (surtout les centres paysans et Budapest) qu'il y a une émigration qui tend vers Budapest ; c'est ainsi qu'en 1900, l'Alfœid, le grand et fertile bassin hongrois, avait un accroissement de 100.833 ; en 1910, 123.375 ; ce sont les Autrichiens surtout qui se rendent vers Budapest et les peuples des Karpathes qui y vont en cherchant du travail agricole. Cependant les frontières de la langue hongroise sont restées immuables pendant ces derniers siècles, ce fait ressort clairement de l'œuvre de M. Kovacs (4), circonstance qui paraît démontrer que les Hongrois n'ont pas opprimé les minorités en leur imposant de force leur culture et leur langue.

Abordons maintenant la seconde partie du volume qui parle de l'industrie, des mines et des forêts. La Hongrie ne possède plus une seule de ses mines d'or, de sel, d'argent et d'antimoine. Il ne lui reste que du charbon, insuffisamment d'ailleurs pour couvrir les besoins de l'industrie hongroise.

 Les mines cédées aux Etats successeurs représentaient une production globale de 550.000 quintaux dont :

35 quintaux pour les mines d'or ;

120 quintaux pour les mines d'argent;

105.000 quintaux pour les mines de cuivre.

C'est un fragment infinitésimal qui lui reste de ses gisements de charbon produisant 72 p. 100 du rendement houillier total. Les perspectives qui lui ont été offertes par l'exploitation de la houille blanche ne sont pas plus rassurantes, car la Hongrie possédait ses forces hydrauliques dans les montagnes, surtout dans les Karpathes, de sorte qu'il ne lui reste plus que 24,9 p. 100 à l'heure actuelle utilisables pour les turbines, circonstance fort préjudiciable d'ailleurs, puisque c'est l'industrie hongroise qui aurait tant besoin de ces ressources élémentaires pour prendre son essor.

L'industrie nous montre un développement fort intéressant, notamment la population ouvrière ne représentait plus que 12,3 p. 100 des habitants du pays en 1890. Leur nombre s'accroît tout le temps ; ainsi en 1900, il y a 13,8 p. 100 ; en 1910,17,4 p. 100. Les grandes industries et usines appartiennent à l'heure actuelle à la Hongrie nouvelle dont la force motrice représente 50 p. 100 de l'ancien Etat. Bien qu'elle ait perdu 42,7 p. 100 de son industrie alimentaire, celle-ci aura quand même un avenir intéressant dont la production globale atteint déjà la moitié de la production d'avant-guerre, à peu près 1.650 millions de couronnes.

En second lieu se place l'industrie sidérurgique avec une production totale de 502 millions de couronnes. L'industrie hongroise souffre énormément des cordons douaniers qui interdisent la fourniture des matières premières. Le protectionnisme et le courant prohibitionniste des Etats limitrophes empêchent l'industrie hongroise de prendre son essor. L. de Buday considère insurmontables les pertes de la Hongrie quant aux matières premières ; peut-être a-t-il raison, mais, selon notre humble avis, une raisonnable politique commerciale pourrait redonner ce qui est perdu eu ouvrant les frontières douanières et en rétablissant le libre échange entre les Etats voisins. Il va sans dire que ce n'est pas la faute de la Hongrie, que c'est plutôt celle de la Tchécoslovaquie qui éiève de véritables murs de Chine contre les produits hongrois sur sa frontière, inaccessible d'ailleurs aux marchandises étrangères. Tant que cette politique de défiance sera en vigueur, on ne parlera pas d'une réconciliation économique dans l'Europe centrale et aussi longtemps la prostration économique durera. Il n'y a rien de plus inimaginable que de concevoir un pays dont les ressources sont situées dans les régions voisines inabordables à cause des mesures douanières et des taxes protectionnistes (5).

Espérons que le temps, meilleur remède de tous les maux, guérira tous ces malaises économiques, et que ces Etats trouveront leur équilibre dans le libre jeu des principes économiques, en redonnant à chacun son débouché et le plus court chemin qui y conduit ; autrement, il n'y a pas moyen d'arriver à une entente durable.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Ungarn nach dem Friedensehluss. Vereinigung wissenschaft-iicher Verlâger, Leipzig, 1923, 290 p. A megcsonkitott Magyarorszag, Panthéon, Budapest, 1922, 296 p. Dismembred Hungary. London, 1922, Grant Richards Ltd. 288 p. La Hongrie après le Traité de Trianon. G; Roustan, édit., Paris, 1923, 279 p.

(2) Cependant la Roumanie, dont le territoire s'est accru de 298.000 kmc. n'est pas en mesure d'exporter en blés 1/3 des quantités d'avant-guerre.

(3) Cette disproportion est moins accentuée depuis que le Gouvernement a exécuté, tout au moins en partie, la réformé agraire : à peu près 500.000 hectares furent répartis sous forme de petites propriétés rurales.

(4) Le développement de la population hongroise sous le régime turc.

(5) Les graves conséquences de cette situation fâcheuse se reflètent aussi dans la formation des balances commerciales de la Hongrie pendant les dernières années. Il y avait un déficit de millions pengoës :

En 1920 : 293 ;

En 1921 : 309 ;

En 1922 : 243 ;

En 19 '6 : 52 ;

En 1926 : 81 ;

En 1927 : 275.

H ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΣΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

3 Νοεμβρίου 1920....Η θρυαλλίς, η οποία πρόκειται να ανατινάξη το οικοδόμημα της Μεγάλης Ελλάδος έχει τεθή ήδη από δύο ημερών.... Εις τους δρόμους τα οργανέττα παίζουν ευθαρσώς τον "Γυιόν του αητού" ενώ εις τα καταστήματα καταβιβάζονται βιαστικά αι εικόνες του Βενιζέλου....

Εις το σπίτι του Τυράννου επικρατεί μία απροσδιόριστος ατμόσφαιρα πένθους.Σαν να απέθανε και να εκηδεύθη κάποιος προ ολίγου. Οι φίλοι του σπιτιού πηγαινοέρχονται ακροποδητεί και συζητούν ψιθυριστά το απίστευτον γεγονός. Κάπου-κάπου φθάνει απ έξω κανείς επισκέπτης δια να υποβάλη τα καθυστερημένα συλλυπητήρια του και να ερωτήση κατά την αστείαν Ελληνικήν συνήθειαν : «πώς έγινε αυτό ;».

Ο Βενιζέλος ευρίσκεται εις το δωμάτιόν του εν κύκλω συναδέλφων. Αναμένει ψυχραίμως πλέον την ώραν της αναχωρήσεως, η οποία έχει αποφασισθή δια την μεσημβρίαν. Εν τω μεταξύ απαντά με αρκετήν ζωηρότητα εις τας ερωτήσεις που του υποβάλλονται και συγχρόνως χαράσσει μερικάς γραμμάς εις ένα υπηρεσιακόν «μπλοκ-νοτ», που έχει εμπροστά του.

Αίφνης ακούεται από την οδόν Πανεπιστημίου μία οχλοβοή. Κάποια μικροδιαδήλωσις των σωτήρων πλησιάζει απ' εκεί, με διαθέσεις όχι και πολύ φιλικάς δια τον «άνθρωπον, ο οποίος, δυστυχώς δια την Ελλάδα, ζη ακόμη». Εις τον προθάλαμον του γραφείου, οι λεοντόθυμοι Κρητικοί, που δαγκάνουν με απελπισίαν τα χείλη των, ανησυχούν, εξανίστανται, αγανακτούν και ορμούν προς τον εξώστην με τα περίστροφα των ανά χείρας, έτοιμοι ν' απαντήσουν και εις την ελαχίστην προσβολήν. Ο Τύραννος όμως τους προλαμβάνει. Αντιληφθείς από τον δημιουργηθέντα θόρυβον, ότι κάτι συμβαίνει, αφίνει την πένναν, τινάζεται όρθιος, ανοίγει την θύραν και, μαντεύων τα πάντα, ορμά και καταλαμβάνει πρώτος το κατώφλιον του εξώστου. Εκεί , με την πλάτην προς τον εξώστην, εκτείνει απαγορευτικώς τα χέρια του προ του παραθύρου και φωνάζει νευρικά :

—Μη, για όνομα του Θεού! Τί θέλετε να κάμετε! Τέτοιο πράγμα στο σπίτι μου; Δεν θα το επιτρέψω ποτέ. Να με κτυπήσετε εμένα πρώτα. Οι «καπετάνιοι» υποχωρούν προ της απειλής και ο Βενιζέλος, ωχρός ακόμη εκ συγκινήσεως, επιστρέφει εις το δωμάτιόν του. Κάθηται πάλιν, αλλά μόλις προφθάνει να γράψη δύο λέξεις και ειδοποιείται ότι έρχεται να τον ιδή ο πρέσβυς της Αγγλίας.

Η συνάντησις, συντελουμένη εις το γραφείον του «Προέδρου», δεν είναι μακρά. Ο τέως Πρωθυπουργός αποχαιρετά τον από τετραετίας πιστόν φίλον και συνεργάτην του. Εκείνος τον εναγκαλίζεται και δακρύων εξέρχεται, ενώ ο Βενιζέλος γυρίζει πάλιν εις το τραπέζι του. Εκεί αναγινώσκει επιτροχάδην τας ολίγας γραμμάς, που είχε χαράξει ήδη :
«Καταλείπων την Αρχήν και την πολιτικήν σκηνήν ο Βενιζέλος επιθυμεί όπως κλπ.».

Προφανώς όμως η αρχική του σκέψις ήλλαξεν. Άνευ δισταγμού σβύνει το όνομα του και μεταβάλλει παντού το τρίτον πρόσωπον εις πρώτον. Χωρίς να προσέξη, ότι αφήκεν αδιόρθωτους τας λέξεις «φίλους του» και «ζητήση», εξακολουθεί γοργά το γράψιμον. Και μόνον όταν τελειώνη, μαντεύουν οι παρακαθήμενοι ότι το φύλλον αυτό, γραμμένον ήδη και από τας δύο του όψεις, είναι το αποχαιρετιστήριον Διάγγελμα του Ελ. Βενιζέλου προς τον Λαόν. Ο ίδιος ετοιμάζεται να το αναγνώση εις κάποιον επισκέπτην του, όταν αίφνης αντιλαμβάνεται ότι το φύλλον αυτό, όπως και τα λοιπά του ιδίου στελέχους, φέρει την συνήθη επικεφαλίδα : «Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ» :

—Α! Μια στιγμή! Ελησμόνησα ότι δεν είμαι.... Με μίαν απλήν χειρονομίαν σχίζει την γωνίαν εκείνην του φύλλου, το οποίον μένει ούτω χωρίς επικεφαλίδα...

Όταν μετ' ολίγας ώρας δημοσιεύεται το Διάγγελμα, ο Βενιζέλος έχει ήδη λάβει την οδόν της εξορίας.

PAUL CARELL: ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ SΑDOVAIA

 Οι θυρωροί της οδού Μοsciaisk τέντωναν το αυτί κάθε φορά που ακουγόταν θόρυβος από ερπύστριες στο δρόμο. Να είχαν κιόλας φτάσει;

Για τους Μοσχοβίτες , όλα ήσαν δυνατά εκείνες τις ημέρες.

Οι πόλεις διαθέτουν και αυτές νευρικό σύστημα. Και όταν τα νεύρα τεντώνονται υπερβολικά ακολουθεί η κατάρρευση. Στις 19 Οκτωβρίου 1941 τα νεύρα της Μόσχας ήσαν πολύ τεντωμένα. Ανησυχητικές ειδήσεις διέσχιζαν τη πόλη: η κυβέρνηση είχε φύγει. Το διπλωματικό σώμα είχε εγκαταλείψει τη Μόσχα. Πήραν ακόμα και το φέρετρο του Λένιν, το γυάλινο φέρετρο του πατέρα της επανάστασης. Το πήγαν ποιος ξέρει που. Όλες αυτές οι ειδήσεις και οι φήμες συμπυκνώνονταν στη φράση: οι Γερμανοί βρίσκονται ήδη στις εισόδους της Πρωτεύουσας. Και αμέσως μετά χαμηλόφωνα: Τα τεθωρακισμένα τους μπορεί να φτάσουν εδώ από τη μια στιγμή στην άλλη.

Αυτό το ενδεχόμενο έκανε τους Μοσχοβίτες να χάνουν τα μυαλά τους και εκμηδένιζε και αυτόν τον ίδιο το φόβο που τους ενέπνεε η μυστική αστυνομία του Στάλιν......

Στις ουρές μπροστά από τα αρτοπωλεία ο κόσμος άρχισε να γκρινιάζει: Φτάνει πια ο πόλεμος. Παρατήστε τα.

Έπειτα στην οδό Sadovaia , σημειώθηκε εισβολή στο πρώτο κατάστημα, ένα φορτηγό γεμάτο κονσέρβες λεηλατήθηκε, ανατράπηκε και πήρε φωτιά. Η εξέγερση παραμόνευε στους υγρούς και παγωμένους δρόμους , στα σπίτια με την υποτυπώδη θέρμανση , καθόταν στο ίδιο τραπέζι με άτομα που πεινούσαν. Η εξουσία του Στάλιν διασαλευόταν. Ο κόσμος άρχισε να αποκαθηλώνει τα πορτραίτα του από τους τοίχους , οι πρώτες ταυτότητες του Κομμουνιστικού κόμματος ρίχτηκαν στη φωτιά.
Ξαφνικά , ένα όμορφο πρωινό στα γραμματοκιβώτια των θυρωρείων εμφανίστηκαν προκηρύξεις με περιεχόμενο απλό κάποιες φορές μάλιστα τυπωμένο."Θάνατος στους Κομμουνιστές" έγραφαν. Υπήρχαν και αντισημιτικά συνθήματα. Οι παραλήπτες αυτών των απειλών διάβαζαν κατάπληκτοι ,πρωτόγνωρες, πρωτόγονες προκλητικές φράσεις......

Γράφει σχετικά ο Α.Μ Samsonov στο βιβλίο του "Η μεγάλη μάχη της Μόσχας" .

"Ο συναγερμός διαδόθηκε στη πόλη. Η εκκένωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων, των υπουργείων των υπηρεσιών , των οργανισμών επιταχύνθηκε. Εκείνη την εποχή σημειώθηκαν σποραδικές εκδηλώσεις αποπροσανατολισμού ανάμεσα στο πληθυσμό . Υπήρχαν άτομα που καλλιεργούσαν τον πανικό , που εγκατέλειπαν τη θέση εργασίας τους, που βιάζονταν να εγκαταλείψουν τη πόλη. Υπήρχαν επιπλέον και οι προδότες που εκμεταλλεύονταν τις περιστάσεις και για να κλέψουν αγαθά σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας και προσπαθούσαν να υπονομεύσουν την εξουσία του σοβιετικού κράτους."..........

Όμως ούτε ο φανατισμός του Κόμματος , ούτε τα στρατοδικεία και οι με συνοπτικές διαδικασίες εκτελέσεις μπόρεσαν στα τέλη Οκτωβρίου, να τροχοπεδήσουν περισσότερο , τα συνεχώς συχνότερα φαινόμενα διάλυσης. Οι κατοικίες όσων έφευγαν λεηλατούνταν και στη συνέχεια γίνονταν καταλύματα για λιποτάκτες. Τραυματίες , νέοι που είχαν λιποταχτήσει από τα τμήματα εργασίας και παιδιά περιφέρονταν λίγο πολύ παντού. Τμήματα ασφαλείας όφειλαν συνεχώς να "χτενίζουν" τις στοές του μετρό, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς και τα προάστια που είχαν καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς. Έμοιαζε να είναι το τέλος της Μόσχας.

Αυτή τη σκληρή, μη αναστρέψιμη αλήθεια τη παρουσίασε με τη μορφή χρονικού  ένας Πολωνοεβραίος δάσκαλος ο Μendel Mann, που εκείνη την εποχή είχε καταφύγει στη Ρωσία, και που ο ίδιος το χαρακτήριζε  " μυθιστόρημα" παρά το γεγονός ότι οι κυριότερες σκηνές βασίζονται σε γεγονότα που συνέβησαν πραγματικά. Το βιβλίο του Vor Moskaus Toren που δημοσιεύτηκε στο Ισραήλ, μεταφράστηκε σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του δυτικού κόσμου .Στις σελίδες 141-2 του μυθιστορήματος περιγράφεται μια σκηνή που ρίχνει ένα ζωηρό φως στη κατάσταση που βρισκόταν η Μόσχα στα τέλη Οκτωβρίου 1941.

"Από ένα πλάγιο μικρό δρόμο , εμφανίστηκαν δύο τραυματισμένοι στρατιώτες. Ο πρώτος, ψηλός και σκυφτός, είχε το ένα χέρι στο γύψο, ο άλλος μικρόσωμος και εύσωμος περπατούσε με τα δεκανίκια αρκετά άνετα. Ήταν τραυματισμένος στο γόνατο. Έφτασαν στο κέντρο του μεγάλου μισοέρημου δρόμου και άρχισαν να κραυγάζουν: Γερμανικά τεθωρακισμένα στην οδό Καλούγκα και στο Psotchnaia. Είναι μέσα στη πόλη! Φτάνουν! Ρώσοι ,τρέξτε να σωθείτε! 

Μια περίπολος από 6 οπλισμένους άνδρες, τρεις πολιτοφύλακες και τρεις της NKWD σταμάτησε μπροστά σε κάποιο πορτόφυλλο και στη συνέχεια άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί προς την οδό Sadovaia . Δεν είπαν λέξη και συνέχισαν να κοιτάζει ο ένας τον άλλο σιωπηλά ...
Τα παντζούρια στα παράθυρα άρχισαν ξαφνικά να κλείνουν. Ακούστηκε η φασαρία από μεταλλικά ρολά που κατέβαιναν το ένα μετά το άλλο. Οι πόρτες των σπιτιών άνοιγαν και ένα πλήθος με απορημένα πρόσωπα εμφανίστηκε στο δρόμο.
Οι δύο τραυματίες σταμάτησαν στη γωνία ενός χαμόσπιτου ο αδύνατος στρατιώτης τέντωσε το γερό του χέρι προς κάποια απροσδιόριστη  κατεύθυνση κραυγάζοντας.
-Νάτοι..έρχονται οι Γερμανοί.
Η περίπολος εξαφανίστηκε στο σκοτεινό διάδρομο κάποιου σπιτιού. Μετά από λίγο , από την ίδια πόρτα που μπήκαν ξεμύτισαν και οι έξι , αυτή τη φορά με τα κεφάλια ακάλυπτα και άοπλοι. Από τις στρατιωτικές χλαίνες είχαν αφαιρέσει όλα τα διακριτικά.
-Τα ποντίκια εγκαταλείπουν το καράβι που βυθίζεται...φώναξε μια γυναίκα.
-Αφήστε τους να φύγουν . Έτσι και αλλιώς θα τους πιάσουν παρακάτω.
Αργά η μάζα του κόσμου πύκνωνε  στο δρόμο και  σχημάτισε μια πομπή . Επί κεφαλής βάδιζαν οι δύο τραυματίες , μετά κάποιες γυναίκες και παραπίσω το πλήθος.
Από τους πλάγιους δρόμους εμφανίστηκαν σε ομάδες παιδιά δεκατετράχρονα που δούλευαν στα εργοστάσια. Όλοι αυτοί ενώθηκαν με τη πορεία κραυγάζοντας.
Ξαφνικά ένας άνδρας ξεδίπλωσε ένα μεγάλο λευκό σεντόνι και άρχισε να το ανεμίζει σα σημαία πάνω από το κεφάλι του . Στο κέντρο του σεντονιού ήταν ζωγραφισμένη μια μαύρη σβάστικα.
Το πλήθος κοντοστάθηκε αναποφάσιστο, απογοητευμένο.
-Θάνατος στους κομμουνιστές ! φώναξε ο άνδρας με τη σημαία. Κάτω οι Εβραίοι.
Μια μεγάλη σιωπή απλώθηκε στη γκρίζα μοσχοβίτικη ατμόσφαιρα. Ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια του πλήθους βάραινε σαν μια μάζα παγωμένου τρόμου.
-Ο πόλεμος τελείωσε.
-Σ' ευχαριστούμε Παναγία Παρθένα μητέρα του Θεού.
Τα αυτόματα ενός περίπολου ασφαλείας έβαλαν τέλος στη παράξενη αυτή σκηνή.
Και οι Γερμανοί δεν ήρθαν. Γιατί δεν μπόρεσαν να έλθουν; Που κατέληξαν από τη στιγμή που είχαν διεισδύσει σε διάφορα σημεία κοντά στη περιφέρεια της Μόσχας , στο διεθνή και εθνικό δρόμο, μόλις μια ώρα με το αυτοκίνητο, μακριά  από τη πόλη;
Μα που κατέληξαν τελικά οι Γερμανοί;