JUDEA DECLARES WAR ON GERMANY

ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ.

ΕΝΑ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ  ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ...

ΔΕΝ ΕΙΝΕ ΒΙΟΠΟΡΙΣΤΙΚΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ

Χρόνια και χρόνια είχε να ιδδή η Ελληνική Βουλή τοιαύτην ομοφωνίαν  γνωμών  και αντιλήψεων επί συζητουμένου θέματος , όπως συνέβη κατά την προχθεσινήν συνεδρίασιν της με την γνωστήν πρότασιν περί αυξήσεως της βουλευτικής αποζημιώσεως.

Μίση, έχθραι, αντιπάθειαι , φανατισμοί και αδιαλλαξίαι  που επλήρουν προ ολίγου μόλις και καθίστων πνιγηράν την ατμόσφαιραν της Βουλής,  ρήτορες και των δύο παρατάξεων δεν επρόφθαιναν  ν' αρχίσουν την θερμήν συνηγορίαν των  υπέρ της περιφήμου προτάσεως  και έδρεπαν  αφθόνους  επευφημίας  και ενσθουσιώδη χειροκροτήματα από όλους τους συναδέλφους των. Έτσι , ό,τι δεν επέτυχαν  αι εκκλήσεις του Ελληνικού Λαού και αι επιταγαί των κρισ΄΄ιμων περιστάσεων  του Έθνους , το επέτυχε  μία πρότασις νόμου , αφορώσα την οικονομικήν ενίσχυσιν  των κυρίων πατέρων  του Έθνους! Ουδέποτε πράγματι  εσημειώθη τόση αλληλεγγύη , τόση συναδελφωσύνη , τόση...  συγκινητική ταυτ'οτης αντιλήψεων, όση εξεδηλώθη προχθές εις τοπρώτον νομοθετικόν Σώμα. Αρχηγοί κομμάτων , υπουργοί, βουλευταί, Προεδρείον  μετεβλήθησαν  εις ένα άνθρωπον, με μίαν ψυχήν, με ένα νουν και .... με ένα στόμα, έτοιμοι να επιπέσουν  κατά του ασθενούντος προϋπολογισμού και ν' ανοίξουν  εις το καχεκτικόν και αιμάσσον σώμα του νέας πληγάς επαχθών βαρών και ελλειμμάτων . Ενώπιον  της αιφνιδιαστικής αυτής επιδρομής της ολομελείας της Βουλής ευρεθείς  ο κ.Πρωθυπουργός  είχε το θάρρος - και είνε προς τιμήν του αυτό -να βροντοφωνήση  μίαν μεγάλην αλήθειαν, ότι δηλαδή τους επιδιώκοντας  τώρα με τόσην επιμονήν  πρόσθετον  αύξησιν της αποζημιώσεως  των  αντιπροσώπους του Λαού "δεν τους ενέπνευσε να έλθουν εις την Βουλήν Η ΑΝΤΙΜΙΣΘΙΑ, αλλά κάποια άλλη ανωτέρα ιδέα".

*

 Ασχέτως όμως τούτου , ενεποίησεν  εις την Κοινήν Γνωμην  χειρίστην εντύπωσιν το γεγονός , ότι δια μεν την δικαίαν αύξησιν των γλισχροτάτων απολαυών των δημοσίων υπαλλήλων  και αξιωματικών , οι οποίοι ουδένα άλλον  πόρον ζωής  πλήν του μισθού των έχουν  και ουδέν άλλο επάγγελμα εξασκούν , συζητούν  εν τούτοις να ξανασυζητήτουν επί μήνας  τώρα  οι κύριοι βουλευταί με πρωτοφανή απροθυμίαν  και εσκεμμένην αναβλητικότητα, ενώ προκειμένου  περί αυξήσεως  της ιδικής των αποζημιλώσεως ολίγον έλειψε να την πραγματοποιήσουν  εν μία νυκτί και μόνη! Πότε δε; Όταν δια την αυτήν συνεδρίασιν  είχεν ορισθή η εισήγησς του νέου Προϋπολογισμού, από την οποίαν ήτο  γνωστόν ότι θα διαπιστωθή, ότι παρ' όλας τας προσπαθείας της Κυβερνήσεως, ηπειλείτο δια την τρέχουσν οικονομικήν χρήσιν  έλλειμμα πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων!!! 

Απαθείς και αδιάφοροι  οι κύριοι βουλευταί  δια το αποκαλυπτόμενον  τεράστιον κρατικόν έλλειμμα  του οποίου η αρχική  γένεσις πρέπει να αναζητηθή εις την βαρείαν κληρονομίαν , την οποίαν,  αμερολήπτως κρίνοντες τα πράγατα , οφείλομεν  να ομολογήσωμεν ότι παρέλαβεν η σημερινή κυβέρνησις  από τους μεγαλοπράγμονας  και ανοιχτοχέρηδες  προκατόχους της , ζητούν από τον Ελληνικόν Λαόν , ως από εργοδότην των, να φορτωθή και άλλους φόρους, δια να προσθέσουν  αυτοί εις τα μηνιαία των εισοδήματα μερικά ακόμη χιλιόδραχμα -διότι ισχυρίζονται ότι από την βουλευτικήν και μόνον αποζημίωσίν  των, περιμένουν να ζήσουν και να συντηρηθούν.!!!

 *

Εκείνο το Δεκέμβρη του 1933 Πρωθυπουργός της Ελλάδας
  ήταν ο Παναγής Τσαλδάρης. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας
ο Γεώργιος Πεσμαζόγλου.  Αυτός ανέλαβε ουσιαστικά το
δύσκολο έργο,"να τετραγωνίσει το κύκλο", να δώσει δηλαδή
αύξηση στους Εθνοπατέρες,  δίχως όμως να επιβαρύνει
  το Κρατικό Προϋπολογισμό. Τελικά τα κατάφερε.  Τον
τρόπο μας τον εξηγεί η φιλοκυβερνητική εφημερίδα
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ στο φύλο της 15/12/33.
Ηθικό συμπέρασμα :
 Όταν θέλει κανείς κάτι πραγματικά,
 μπορεί και κάνει θαύματα. 

Το λέγουν δε τούτο άνθρωποι , οι οποίοι και αν δεν είνε βαθύπλουτοι, εξασκούν πάντως, ΟΛΟΙ ΣΧΕΔΟΝ, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, άλλα προσοδοφόρα επαγγέλματα (δικηγόροι, ιατροί, βιομήχανοι, έμποροι και άλλων κλάδων  επιχειρηματίαι) και το βουλευτικόν  αξίωμα το εκυνήγησαν δι' επιβοηθητικόν μάλλον, δια διακοσμητικόν τίτλον ή από φιλοδοξίαν έστω να εξυπηρετίσουν  ως μέλη του Κοινοβουλίου την εκλογικήν περιφέρειαν, εις την οποίαν αναστρέφονται και εξετέθησαν.

Ουδείς από τους κυρίους αυτούς, που προβάλλουν σήμερον τόσον ιταμώς την αξίωσιν να ευρυνθή προς χάριν των το έλλειμμα του Προϋπολογισμού και να αυξηθή υπέρ το διπλάσιον  η βουλευτική των αποζημίωσις, εζήτησε  τας ψήφους των εκλογέων του με την ομολογίαν ότι θέλει το τιμητικώτατον αυτό αξίωμα, ως βιοποριστικόν επάγγελμα- κατά τον ίδιο δηλαδή τρόπο ν που θέλουν οι συνήθεις θεσιθήραι ένα αποκούμπι  δια να ζήσουν.

Ας μη λησμονούν δε οι κ.κ. βουλευταί, ότι το επίσημον Κράτος, εις βάρος του οποίου εξήμεσαν προχθές τας βαναυσωτέρας  ύβρεις , πλην των επτακισχιλίων δραχμών  που τους προσφέρει  μηνιαίως  από το υστέρημά του, τους έχει συχρόνως παραχωρήσει πλείστας όσας ευκολίας (συγκοινωνιακήν και ταχυδρομικήν  ατέλειαν κλπ), κατόπιν των  οποίων  αι δαπάναι των μειούνται  ουσιωδώς. Ουδέ έχει ο Ελληνικός Λαός καμμίαν υποχρέωσιν ν' αμοίβη πλουσιοπαρόχως τους αντιπροσώπους του  και αν ακόμη υποθέσωμεν ότι μοναδικός των πόρος είνε η βουλευτική των αποζημίωσις. Είναι άρα γε πολλοί Έλληνες που έχουν μηνιαίων εισόδημα επτά χιλιάδων δραχμών, το οποίον γίνεται  πολύ περισσότερον εαν υπολογίση κανείς και τους πέντε το πολύ μήνας  που εργάζονται και τους απασχολεί η Βουλή ;

Αντί συνεπώς των κ.κ βουλευτών , θα ήτο δίκαιον η αιτουμένη παρ' αυτών  αύξησις να ενισχύση τους πενιχρούς μισθούς των κατωτέρων υπαλλήλων και αξιωματικών, οι οποίοι, ομολογουμένως, έχουν δίκαιον να παραπονούνται δια την προς αυτούς αστοργίαν του Κράτους .

(Κύριο άρθρο της ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 1933)

ΑΝΤΡΕ ΜΑΡΛΩ: H ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΤΟΥΚΑ

ΜΙΑ ΔΕΞΙΩΣΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.

Το βράδυ της 29 Δεκεμβρίου 1933 κατά τας 9, ήμουνα στο "Καφέ Κάψα" μαζί μ' ένα φίλο μου ρουμάνο, πρώην αξιωματικό, και τώρα διευθυντή κάποιας μεγάλης εταιρίας πετρελαίων. Καθόμασταν σ΄ένα τραπεζάκι της μικράς αιθούσης του ισογείου , της οποίας τα παράθυρα δίνουν προς την οδόν Εντγκάρ-Κινέ. Γύρω μας εβασίλευε ζωηροτάτη κίνησις. Η ατμοσφαίρα ήτανε βαριά από τους καπνούς και τις γυναικείες μυρουδιές. Έξαφνα εκεί που μιλούσαμε παρακολουθούντες την κίνησιν του δρόμου από τα μεγάλα παράθυρα , το μάτι μου έπεσε στο αντικρυνό κτίριο, πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα του οποίου , έβλεπα να κινούνται οι σιλουέττες πολλών κομψών κυριών με βραδυνά φορέματα και κυρίων φρακοφορεμένων. 
-Ποιός κάθεται σ' αυτό το μέγαρο ; ρώτησα το σύντροφό μου.-Είναι η λέσχη του Κόμματος των Φιλελευθέρων . Μπα! Κάποια δεξίωσις γίνεται απόψε .... Και σταματώντας το γκαρσόνι που περνούσε δίπλα μας , πήρε την απάντησι: 
-Απόψε γίνεται δεξίωσις προς τιμήν του κ. Ντούκα, που αναμένεται από στιγμής εις στιγμήν από τη Σινάια. Δεν επρόλαβε να τελειώση το γκαρσόνι , και η πόρτα του κέντρου ανοίγει με κρότο , για να μπη μέσα κάποιος κομψός κύριος , ξεκαπέλλωτος και χωρίς παλτό, με ύφος ταραγμένο. 

-Εδολοφόνησαν τον πρωθυπουργό Ντούκα είπε, φωνάζοντας δυνατά ώστε να ακουσθή από όλους.

Για μια στιγμή όλοι εσιώπησαν κατάπληκτοι προ της απροσδοκήτου ειδήσεως. Αμέσως όμως τη νεκρική σιγή την διεδέχθη ένας θόρυβος τρομερός.Πηδώντας τα τραπέζια , ρίχνοντας τις καρέκλες , οι θαμώνες του κέντρου περιεκύκλωσαν τον άγγελο της θλιβεράς ειδήσεως , ζητούντες πληροφορίας, διψώντες να μάθουν πως έγινε το δράμα.
Ο δυστυχής δεν ήξευρε περισσότερα. Προσέθεσε μόνον , ότι ετηλεφώνησαν από τη Σινάϊα στη Λέσχη των Φιλελευθέρων , για να ματαιωθή η εσπερίς.

"Η ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ"
Μονάχα ο φίλος μου δεν εσάλευσε από τη θέσι του. Ωχρός σαν το κερί , αλλ' ατάραχος, περιωρίσθηκε μόνον εις το να ψιθυρίση: "Τον εσκότωσαν λοιπόν !" Και προτού ακόμα εκφράσω την κατάπληξί μου, προσέθεσε με απόλυτη βεβαιότητα:
-Είναι η "Σιδηρά Φρουρά".
-Πως το ξεύρετε; Πέστε μου σας παρακαλώ, είπα μη δυνάμενος να συγκρατηθώ.
-Όχι εδώ απήντησε .Ελάτε...
Σηκώθηκε και βγήκε έξω .Τον ακολούθησα , και σε λίγο βαδίζαμε κατά μήκος της οδού Σαριντάρ, η οποία οδηγεί κατ΄ευθείαν εις το μέγαρον της εφημερίδος "Ουνιβέρσουλ". Εις τα γραφεία της εφημερίδος αυτής μας επιβεβαίωσαν την είδησιν της δολοφονίας, προσθέσαντες ότι ο συλληφθείς δολοφόνος ήτο ένας φοιτητής μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Μόλις εγκαταλείψαμε τα γραφεία της "Ουνιβέρσουλ" ερώτησα με αγωνία το φίλο μου:
-Θα μου εξηγήσετε λοιπόν;
-Ναι .Μάθετε λοιπόν ότι προ ελαχίστων εβδομάδων ήμουν μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Παρητήθην , την ημέρα ακριβώς κατά την οποίαν το Προεδρείον απεφάσισε να καταφύγη εις την χρήσιν μέτρων τρομοκρατικών , εις απάντησιν της κυβερνητικής αποφάσεως προς διάλυσιν της οργανώσεως μας .Εμάντευα πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβή, και δεν ήθελα να αναμειχθώ.
-Ώστε ο Ντούκα εδολοφονήθη διότι υπέγραψε το διάταγμα της διαλύσεως της "Σιδηράς Φρουράς;
-Ασφαλώς και βεβαίως. Αλλά τα αίτια τα οποία ώθησαν τον πρωθυπουργόν εις την λήψιν της αποφάσεως αυτής, αποτελούν το θέμα άλλης ιστορίας.
Ετοιμαζόμουνα να τον ερωτήσω για την "άλλη" αυτή ιστορία , αλλ' εκείνος βυθισμένος καθώς ήτο στις σκέψεις του, εξηκολούθησε σα να μονολογή.
-Και όμως τον ειδοποίησαν ότι θα τον δολοφονήσουν!
-Ποιός τον ειδοποίησε;
Εδάγκασε τα χείλη του και δεν απήντησε.
((Ελληνικόν Μέλλον Κυριακή 28 Ιανουαρίου 1934)

Επιστροφή

ANTONIO ANIANTE: ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ

1.Πως έγινε δικτάτωρ.

Ο Μουσσολίνι , ο Χίτλερ, ο Κεμάλ Πασάς και ο Στάλιν βγήκαν από μέσα από τον λαόν. Μικρός ακόμη ο Ιταλός δικτάτωρ ηργάζετο ως σιδηρουργός, ο Χίτλερ ήτο ελαιοχρωματιστής και ο Τούρκος δικτάτωρ εφύλασσε χήνες. Αν τώρα ο λαός  τους έφερεν αργότερα εις την εξουσίαν δια να δεθή  χειροπόδαρα απ' αυτούς , δεν πρέπει , να εκπλήττεται κανείς.
Εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και μάλιστα από λαούς, που δεν εζούσαν παρά δια την ελευθερίαν των.Ο πατέρας του Μουσσολίνι , ο Αλέξανδρος, ήταν οπαδός του Ρώσου αναρχικού συγγραφέως Μπακουνίν και έφτιανε πέταλα εις την κωμόπολιν Ντόβια, πλησίον του Πρεντάπιο. Η μητέρα του, η Ρόζα Μαλτόνι, μια γυναίκα  με καθυστερημένας αρχάς, ήτο δασκάλα . Ο Μπενίτο  εγεννήθη  εις τας 29 Ιουλίου 1883, μίαν  από τις  φλογερές εκείνες Κυριακές , όπου ο ήλιος ωριμάζει τα στάχυα. Ο Μουσσολίνι συνηθίζει να λέγη, όταν ερωτάται, δια την νεανικήν  του ηλικίαν:
"Δεν θυμούμαι τίποτε'  το παρελθόν άλλως τε δεν μ΄ενδιαφέρει ' αγαπώ το μέλλον" Και όμως αι λεπτομέριαι της ιδιωτικής τους ζωής  είνε εκείναι , που μας  αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του.
"Ήμουν ο τολμηρότερος  λαθροθήρας, γράφει  κάπου. Στις εορτές άρπαζα  το δόκανο , που έστηνα για τα πουλιά και έτρεχα  στις όχθες  των ποταμών , μαζί με τον αδελφόν μου  Αρνάλδον, παντού όπου ήξευρα , πως μπορούσα  να πιάσω πουλιά. Θυμούμαι , πως  μια ημέρα  έκλεψα τα πουλιά , που είχε  πιάσει στο δόκανό του κάποιος άλλος. Ο νόμιμος ιδιοκτήτης  του μ' εκυνήγησε. Εστάθηκε αδύνατον να με πιάση γιατί τρέχοντας  πιάση γιατί τρέχοντας μ΄απίστευτη ταχύτητα , εσκαρφάλωσα σ΄ένα λόφο , επέρασα ένα ποτάμι και χωρίς ν' αφήσω από τα χέρια μου την λείαν μου του εξέφυγα. Αγαπούσα πολύ τα πουλιά." 
Συχνά ο νεαρός Μουσσολίνι , την ώρα, που εβοηθούσε τον πατέρα του , στο σιδηρουργείον να σφυροκοπήση το κατακόκκινο πυρωμένο σίδερο, αφαιρενόταν και τα μεγάλα ζωηρά μάτια του εταξίδευαν στο πέλαγος των ονείρων. Ο πατέρας του αυταρχικός και δεσποτικός , τον επανέφερεν εις την πραγματικότητα!
-Είσαι τεμπέλης του εφώναζε. Δεν είσαι άξιος για τίποτα.
-Δεν είμαι για τίποτα! θα το ιδούμε αυτό, εψιθύριζεν ο Μουσσολίνι και καθώς άνοιγε περισσότερο τα μεγάλα μάτια του εκύτταζε τον πατέρα του , με το βλέμμα ενός μικρού αγρίου θηρίου.O Μπενίτο ήτο εκ φύσεως ανεξάρτητος χαρακτηρ. Με το παραμικρόν επαναστατούσεν. Παιδάκι ακόμη, δεν αγαπούσε με κανένα τρόπο να δεχθή να τον κρατεί από το χέρι η μητέρα του. Και έτρεχε να χαρή την ομορφιά των ηλιολουσμένων τοπίων  και τα χάδια της χλοϊσμένης γης. Αγαπούσε  περισσότερον την θρησκείαν της φύσεως από την θρησκείαν του Χριστού.

"Δεν μου άρεσε να μένω πολλήν ώραν εις την εκκλησίαν, γράφει, ιδίως κατά τας μεγάλας τελετάς.

Η ρόδινη φλόγα που σκορπούσαν οι λαμπάδες, η δυνατή μυρωδιά από το λιβάνι , η αίγλη των ιερών αμφίων , η μονότονη φωνή των πιστών και των μουσικών οργάνων  της εκκλησίας μου προξενούσαν μια αλλόκοτη ταραχή."

Αν μικρός περιφρονούσε  την εργασίαν του πατέρα του , αργότερα όμως  τον εκυρίευσε μια περίεργη νοσταλγία δια την εργασίαν αυτήν, που κατώρθωνε να δαμάζη το σίδερο.Αυτή τον είχε συνηθίσει εις την τραχείαν πάλην , εις την πλέον σκληρή δουλειά.Και όταν ανεδείχθη εις την ζωήν , κατά την φασιστικήν προπαγάνδαν, την οποίαν διηύθυνεν  αυτοπροσώπως , πρωτού ακόμη γίνη δικτάτωρ , δεν παρέλειψε  να δώση δείγματα  του επαγγέλματος της εφηβικής ηλικίας του  εις ένα χωριό , όπου τον είδαν να πυρώνη  μόνος του , μέσα εις ένα  σιδηρουργείον τον σίδηρον  και να του δίνη τα ανάλογα σχήματα, με την βοήθειαν της "βαρειάς"! Κατάπληκτοι τότε  οι παριστάμενοι  είδαν τον βουλευτήν, τον δημοσιογράφον, τον αεροπόρον , να φτιάνη με πολλήν υπομονήν  και δεξιοτεχνίαν , από τον κατακόκκινο σίδηρο, τανάλιες και τσιμπίδες.

Τα μάτια του έλαμπαν  από ευχαρίστησιν γράφει η κυρία Σαρφάτη, η οποία  τον παρηκολούθησεν  εκείνην την ημέραν , νοσταλγόν  του σκληρού νεανικού επαγγέλματος του. Έστειλε  και ειδοποίησαν  τους φίλους του , δια να τους δείξη πόσο δυνατός ήτο. Ε, οι έπαινοι  των παρισταμένων , δια την μεθοδικότητά του , εις την κατεργασίαν  του σιδήρου , τον ενεθουσίαζαν περισσότερον, από ό,τι  θα τον  ενθουσίαζε μία ευτυχία του εις την Βουλήν.

Τα χέρια του είναι γερά , αλλά και λεπτά συγχρόνως. Και τα μπράτσα του  είνε γερα΄, χωρίς  να παρουσιάζουν καμμίαν δυσαρμονίαν , με όλον το άλλο σώμα του. Το πρόσωπό του τραχύ, αλλά και γλυκό συγχρόνως......................................

Ποίαι αι σχέσεις του Ιταλού δικτάτορος και του βασιλέως.  
Στα 1900, την ημέραν , όπου απέθανεν ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε , ο νεαρός τότε Μουσσολίνι εδιάβαζε , κάτω από ένα δένδρον εις την εξοχήν του Πρεντάπιο το σπουδαιότερον έργον του Νίτσε , "Ζαρατούστρας ". Την ιδίαν ημέραν εδολοφονείτο ο βασιλεύς της Ιταλίας , ο Ουμβέρτος Α' .
Την ιδίαν ημέραν ο εθνικόφρων Ιταλός ποιητής Ντανούνζιο , έγραφε ,εις την έπαυλίν του , εις την Καπουτσίνα, κοντά εις την Φλωρεντίαν τους δύο περιφήμους ύμνους του: τον ύμνον προς τον Νίτσε και τον ύμνον προς τον νέον βασιλέα , τον Βίκτωρα Εμμανουήλ τον Γ.  Ο Μουσσολίνι , ο οποίος ήτο δημοκρατικός τότε , αναρχικός , θα ημπορούσε να ειπή κανείς, μόλις εδιάβασεν εις το "Κορριέρε ντε λα Σέρρα" τον ύμνον, προς τον νέον βασιλέα, του Ντανούνζιο, έκαμεν ένα μορφασμόν και έσχισε την εφημερίδα, φωνάζων:

-Μίαν ημέραν η επανάστασις θα σαρώση αυτούς τους γελοτοποιούς! υπονοών τους βασιλείς.

Από τότε , πολλοί βασιλείς εγνώρισαν τον δρόμον της εξορίας. Είναι περίεργον, ότι ο ιδικός μας βασιλεύς θα είνε ένας από τους τελευταίους .Μια λεπτομέρεια , η οποία έχει χαραχθή εις την μνήμην μου εν σχέσει με τους βασιλείς του οίκου της Σαβοΐας, είναι τα υπέροχα μουστάκια του και τα φουσκωτά πανταλόνια που φορούν . Αγαθοί μονάρχαι ,φιλάνθρωποι και λαοφιλείς δεν έχουν καταλάβει τους υπηκόους των , παρά μέχρις ενός σημείου μόνον . Δι' αυτό , αν βγάλετε απ' αυτούς τα στολίδια των , θα ιδήτε , ότι δεν μένουν μεγάλα πράγματα. Ένας από αυτούς , ο Κάρολος Αλβέρτος , απέθανεν εις την εξορίαν , εις το Οπόρτο . Την Ιταλίαν την παρέλαβον οι βασιλείς ηνωμένην από τα χέρια ενός δημοκράτου , του Γαριβάλδη και έπειτα από πολλάς αιματοχυσίας , ολίγον δε έλειψε να την αφήσουν να περιέλθη εις τα χέρια του Πάπα. 

Ο σημερινός βασιλεύς της Ιταλίας, δεν έχει πλέον δικαιώματα, παρά μόνον εις τα ... γραμματόσημα και εις τα νομίσματα. Εκεί ευρίσκετε την εικόνα του , εις ηλικίαν σαράντα ετών . Και όμως, όλοι οι μονάρχαι της Ιταλίας ήσαν μέχρι σήμερον αγαθοί και πρωτοστάτησαν πάντοτε εις πολλά φιλανθρωπικά έργα , εις δωρεάς δια την ενίσχυσιν της καλλιτεχνίας , εις την ίδρυσιν νοσοκομείων , με το μειδίαμα πάντοτε εις τα χείλη. Όταν όλοι εφοβούντο ν΄ανεβούν εις το αυτοκίνητον ο βασιλεύς μας ανέβηκε με θάρρος εις την πρώτην "Φίατ" . που έφθασεν εις την Ρώμην και περιήλθε την πρωτεύουσαν , με ταχύτητα δέκα χιλιομέτρων την ώραν . Όταν η χολέρα εθέριζεν ο βασιλεύς έτρεχε μέσα εις τους χολεριώντας δια να τους παράσχει βοήθειαν. Όταν η Μεσσήνη εσωριάζετο εις ερείπια από τους σεισμούς , ο βασιλεύς έτρεχε να βοηθήση τους σεισμοπαθείς και όταν ο πόλεμος ξέσπαζεν ιδού αυτός εις το μέτωπον , υπό τα βλήματα του εχθρού! Μεγάλη καρδιά και ορθολογισμός, ιδού τα δύο κυριώτερα προτερήματα του μικροσκοπικού μας βασιλέως. Ηκολούθησε την θέλησιν του λαού, όπως ένας πατέρας ο οποίος δεν θέλει να επιβάλη τας ιδικάς του θελήσεις εις τα παιδιά του. Εάν ιδή ,ότι ο λαός του τείνει οριστικώς προς τον μπολσεβικισμόν ,τότε καταλαβαίνει , ότι ο μπολσεβικισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του και είνε έτοιμος να καταφύγη εις Σιβιταβέκια , η οποία υπήρξεν η τελευταία κατοικία του προγόνου του Καρόλου Αλβέρτου. Αν τώρα ο λαός κηρύσσεται υπέρ του φασισμού, τούτο σημαίνει, δια τον βασιλέα , ότι ο φασισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του. Με λίγα λόγια είνε ένας βασιλεύς , ο οποίος δέχεται την πρόοδον χωρίς όμως να παύση να σέβεται και τας παραδόσεις. Και ιδού, αν και πιστεύη ότι και οι βασιλείς πρέπει να εκλέγονται μολαταύτα , είνε έτοιμος να αποσυρθή του θρόνου, υπέρ του υιού του.

*

Ο ιταλικός λαός είνε πολύ παράξενος λαός . Εκεί που τον βλέπετε να ζητοκραυγάζη με φρενίτιδα τον βασιλέαν του, μπορεί τε να τον ιδήτε να μην δακρύση καν , την στιγμήν , όπου ο βασιλεύς εγκαταλείψη είτε δια τον ένα είτε δια τον άλλον λόγον τον θρόνον του. Και αυτό θα συμβή. Το ξεύρει, άραγε , ο βασιλεύς; Πιθανόν να το ξεύρη. Ίσως δι αυτό μάλιστα είνε τον τελευταίον καιρόν λυπημένος .Κανείς δεν τον είχεν ιδή να γελάση. Τον λένε μάλιστα υποχόνδριον. Όσον αφορά την βασίλισσαν, την Ελένην του Μαυροβουνίου , την ωραίαν και σωματώδη χωρικήν, ε, αυτή όπως λέγουν δεν περιφρονεί το κρασί των υπογείων του παλατιού. Η αποστολή του βασιλέως μας όμως φαίνεται ότι του είνε πολύ επαχθής. Δι΄ αυτό και διασκεδάζει εργαζόμενος .Είναι πολύ μορφωμένος. Το πρωί σηκώνεται στις πέντε και το βράδυ στις οκτώ είναι στο κρεβάτι του .Τον βλέπω πάντοτε με ένα βιβλίο στα χέρια εις τον κήπον των ανακτόρων .Έπειτα αφήνει το βιβλίον , δια να πάρη το ποτιστήρι και το τσαπί, με το οποίον καλλιεργεί τον ανακτορικόν του κήπον. Έπειτα, αφού κάνη ένα γύρον , με το άλογόν του, κάθεται εις το γραφείον του , όπου υπογράφει κρατικώ τω τρόπω, τα έγγραφα.

"Tα πολιτεύματα περνούν οι λαοί μένουν". Πως ο Μουσσολίνι ελάκτισε τους φίλους του, οι οποίοι επλούτισαν αιφνιδίως.

Αι τυραννικαί ακρότητες , εις τας οποίας φθάνουν τα σημερινά δικτατορικά καθεστώτα, όσον σοβαραί και αν υποτεθή, ότι είναι, θεωρούνται δυστυχώς από τον ξένον τύπον  και την διπλωματίαν ως απαραίτητοι , δια την εσωτερικήν τάξιν .Όσον αφορά  τώρα τας διαμαρτυρίας του πολιτισμένου κόσμου, αύται περιορίζονται , δι' ολίγας ημέρας και σπανίως εις συλλαλητήρια, εναντίον της δικτατορίας , και έπειτα αι ακρότητες λησμονούνται. Ο Μουσσολίνι κατ' επανάληψιν έκαμε γνωστάς τας ιδέας του περί ελευθερίας και αντιδημοκρατισμού. Εις το ζήτημα αυτό μάλιστα υπάρχει και ένα θεμελιώδες σημείον του προγράμματος του, το οποίον επικαλείται, εις κάθε λόγον, που εκφωνεί.

"Ο φασισμός είπε τελευταίως, αρνείται εις την δημοκρατίαν το παράλογον και το συμβατικόν αυτό ψεύδος : την πολιτικήν ισότητα , το ομαδικόν ανεύθυνον και τον μύθον της ευτυχίας και της προόδου.

Αν όμως πάρωμε την δημοκρατίαν διαφορετικά, εάν υποθέσω μεν, ότι είναι ένα πολίτευμα υπό το οποίον ο λαός εκτοπίζεται εις το περιθώριον του Κράτους , τότε ημπορώ να ειπώ, ότι ο φασισμός  είνε "μια οργανωμένη, συγκεντρωτική και κυριαρχική δημοκρατία."

Εάν ρίψωμεν ένα βλέμμα  εις την ιστορίαν  θα ίδωμεν, ότι το φιλελεύθερον πολίτευμα δεν έζησε παρά μόνον δεκαπέντε χρόνια από το 1830 έως το 1845,

Την δημοκρατίαν της Ρώμης την εσκότωσεν  η γαλλική δημοκρατία. Την ιδίαν εποχήν ο Κάρλ Μαρξ εκήρυσσε το ευαγγέλιόν του σοσιαλισμού εις το περίφημον μανιφέστο των Κομμουνιστών.Το 1859 ο Ναπολέων ο Γ καταφεύγει εις το αντιφιλελεύθερον πραξικόπημα  του και βασιλεύει εις την Γαλλίαν έως το 1870. Ανετράπη τότε  από ένα λαϊκόν κίνημα, έπειτα από μίαν στρατιωτικήν ήτταν.

Νικητής είναι ο Μπίσμαρκ, ο οποίος δεν ηθέλησε  ποτέ να μάθη τίποτε, από το τι είνε η ελευθερία, ούτε ν΄ακούση τους προφήτας της. Είναι συμπτωματικόν , αλήθεια το ότι ένας λαός, με ανώτερον πολιτισμόν  όπως είναι ο γερμανικός, ηγνόησε  καθ΄ολοκληρίαν , καθ΄όλον τον δέκατον έννατον αιώνα την θρησκείαν  της ελευθερίας.

Η Γερμανία επέτυχε την εθνικήν ενότητά της αγωνιζομένη κατά της ελευθερίας, η οποία φαίνεται ξένη προς την ψυχοσύνθεσίν της.

Η ψυχή της είναι βαθύτατα φιλομοναρχική, άρα δι' αυτήν η ελευθερία είνε ο λογικός και ιστορικός προθάλαμος της αναρχίας. Ο αποκληθείς αιών της ελευθερίας δεν έκαμε τίποτ' άλλο παρά αφού περιέπλεξε τους γορδίους δεσμούς , επεζήτησε να τους λύση με τας εκατόμβας του παγκοσμίου πολέμου. 

Ποτέ καμμία άλλη ιδεολογία δεν επέβαλε ,τόσας θυσίας, όσας επέβαλον η ιδεολογία της ελευθερίας. 

Οι Θεοί της ελευθερίας λοιπόν είχαν τόσην δίψαν δι' αίμα. Σήμερον η φιλελευθερία κλείνει τους ερήμους πλέον ναούς της διότι οι λαοί βλέπουν , ότι με το οικονομικόν , το πολιτικόν, και το ηθικόν σύστημά τους , τους οδήγησεν εις την καταστροφήν.

Ιδού διατί όλοι οι σημερινοί πολιτικοί πειραματισμοί είνε εις την βάσιν αντιφιλελεύθεροι, παρ΄όλον ότι οι οπαδοί του χρεωκοπήσαντος συστήματός του φιλελευθερισμού, προσπαθούν να παραστήσουν την σημερινήν μορφήν πολλών πολιτευμάτων ως πολιτεύματα, που είνε έξω από την ιστορίαν ,ωσάν η ιστορία ν' αποτελή τιμάριον των οπαδών του φιλελευθερισμού, ωσάν η ελευθερία να είνε η τελευταία λέξις της ιστορίας. 

Ο Μουσσολίνι λέγων αυτά, απολογείται βεβαίως της πολιτικής του. Η πολιτική πρέπει να καθρεπτίζη την εποχήν της και την λαϊκήν ψυχήν . Κάθε πολιτική έχει την εποχήν της. Ο σημερινός αιών είναι ο αιών του φασισμού. 

Το ότι ο Φασισμός απελάκτισε τον σοσιαλισμόν , την δημοκρατίαν και την φιλελευθερίαν , λέγει ο Μουσσολίνι, ομιλών περί πολιτευμάτων , δεν θα ειπή, να επαναφέρη τον κόσμον εις την κατάστασιν , που ήτο ούτος προ του 1789 (έτος κατά το οποίον και ενεκαινιάσθη ο δημοκρατικο-ελεύθερος αιών.) Η ανθρωπότης δεν πηγαίνει προς τα πίσω. Από τα ερείπια του σοσιαλιστικού, του δημοκρατικού και του φιλελευθέρου πολιτεύματος , ο φασισμός παίρνει τα στοιχεία, που έχουν ακόμη μια ζωντανήν αξίαν. Τα πολιτικά συστήματα περνούν' οι λαοί μένουν. Έπειτα ας μη ξεχνάμε ότι τα περισσότερα πολιτικά συστήματα έχουν πολλά τα κοινά σημεία, μεταξύ των. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός του Μαρξ είναι αλληλένδετος με τον ουτοπιστικόν σοσιαλισμόν του Φουριέ και του Σαιν-Σιμόν! 

Ο φασισμός θεωρεί την βίαν ως νόμιμον, ή τουλάχιστον φαίνεται υποχρεωμένος να την θεωρή ως τοιαύτην δι' ένα χρονικόν διάστημα .Είνε γεγονός εν τούτοις, ότι το ξίφος ,το οποίον κρατεί, δια να προασπίζη με αυτό το καθεστώς του , το καρφώνει συχνά στη καρδιά του. Επί εκατόν προσώπων ,τα οποία έπληξε , τα εννενήντα εννέα ήσαν φασίσται. 

Δώσατε είκοσι χρόνια ζωής εις τον Φασισμόν και αν υποθέσωμεν ότι ο Μουσσολίνι εξακολουθήση να είναι δικτάτωρ, καθ' όλο αυτό το διάστημα, τότε θα ιδήτε, ότι δεν θα μείνει ούτε ίχνος από τας σημερινάς του βιαιότητας. 

Η νέα γενεά, η οποία θα προσέλθη από την φασιστικήν πειθαρχίαν και η διατήρησις των βιαίων μέτρων θα είνε περιττή πλέον. Οι άνθρωποι , τους οποίους τιμωρεί σήμερα ο Μουσσολίνι, ανήκουν εις το παρελθόν. Τα σφάλματά των , αι ελλείψεις των , αι αδυναμίαι των είναι λείψανα του παρελθόντος, είνε σφάλματα, τα οποία θα εξαφανισθούν εις τας μελλούσας γενεάς.

*

Ο Μουσσολίνι ως πρώτον καθήκον του, ευθύς ως ήρχισε τον αγώνα του καθαρμού του περιβάλλοντός του , εθεώρησε τον έλεγχον όλων εκείνων των αρχηγών του φασισμού , οι οποίοι ενώ ήσαν πτωχοί, όπως ο Ιωβ, αιφνιδίως ευρέθησαν πλούσιοι. Τον έλεγχον αυτόν δεν κατόρθωσε βέβαια να τον πραγματοποιήση αμέσως, αλλά πολύ αργότερα ,οπότε και επέταξεν από τας θέσεις, που κατείχαν, τους υπόπτως πλουτίσαντας φασίστες. Ο πλούτος, η δίψα του χρυσού , είνε δια το ηθικόν του Μουσσολίνι ατιμία. Ιδού διατί δεν εκπλήττομαι, όταν βλέπω τα στόμια των φασιστικών όπλων να στρέφονται κατ' εκείνων , τους οποίους όλοι εθεωρούσαν ως καλυτέρους φίλους του Μουσσολίνι, οι οποίοι μάλιστα είχαν χρηματίσει και άμεσοι συνεργάται του.

Αniante Antonio είναι το ψευδώνυμο του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου A.Rapisarda (Viagrande 1900- Ventimiglia 1983 ) Αυτοεξόριστος στη Γαλλία  εξέδωσε στα 1932 μια γλαφυρή αλλά αμφιλεγόμενη βιογραφία του ισχυρού ηγέτη του Φασισμού .Το μεγαλύτερο μέρος της βιογραφίας αυτής δημοσιεύτηκε σε συνέχειες  στην εφημερίδα  ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ αρχή κάνοντας από το φύλο της 5ης Ιανουαρίου 1933.

Συνέχεια

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ (Νοέμβριος 1933)

Σιδηροδρομικοί, Ναυτεργάτες, Φορτοεκφορτωτές, σκλάβοι των μεταλλείων.
Τροχιοδρομικοί , Φωταεριεργάτες καί Ηλεκτροτεχνίτες, εργάτες, εργάτριες και εργατική νεολαία των εργοστασίων, των στρατώνων και των πολεμικών καραβιών.
Υπάλληλοι, Δημόσιοι και Ιδιωτικοί, φτωχοί αγρότες που δουλεύετε τη γη για να παίρνουν οι άλλοι τα αγαθά της.
Επαγγελματίες που η κρίση σας καταβάλλει καί σας καταστρέφει. Μακεδόνες, εβραίοι και Τούρκοι εργαζόμενοι που στενάζετε κάτω από το ζυγό και τη δουλεία της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
Εργαζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι όλων των πεποιθήσεων.
Εχθροί του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Σημαίνει η ώρα των πολεμικών εκρήξεων, της νέας ανθρωποσφαγής καί της ένοπλης πάλης των κεφαλαιοκρατικών κρατών ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Εμπρός ! Το Κομμουνιστικό Κόμμα σας καλεί σ' ένα αντιπολεμικό συναγερμό ενόντια στα καταχτητικά πολεμικά σχέδια των παρασίτων που κάθονται στο σβέρκο μας, για την υπεράσπιση της λευτερωμένης χώρας των Σοβιέτ που απειλείται.
Δεν πρόφτασαν καλά-καλά να τελειώσουν οι γιορτές και οι παράτες, που η κυβέρνηση επίτηδες έκανε υστέρα απ΄ την υπογραφή Ελληνοτουρκικού συμφώνου, για να κρύψει πίσω από όμορφα λόγια για την ειρήνη καί τη «συμφιλίωση των προαιωνίων εχθρων" τον πραγματικό πολεμικό σκοπό της ελληνοτουρκικής συμμαχίας και να στρέψει την προσοχή του εργαζόμενου λαού μακρυά απ' τό καθημερινό δράμα για το ψωμί του και το μεροκάματο κι άρχισε ένας πρωτοφανής πολεμικός πυρετός. Όλος ο τύπος των κεφαλαιοκρατικών συγκροτημάτων και οι αρχηγοί των κομμάτων του κεφαλαίου δεν έγραφαν και δεν μιλούσαν, παρά για τον πόλεμο και τις πολεμικές προπαρασκευές. Όλων μαζί ένα ήταν το σύνθημα. Να γίνουν μεγαλύτεροι εξοπλισμοί. Να αγοραστούν πιο πολλά κανόνια, τουφέκια και αεροπλάνα. Να φτιαχτούν καινούργια πολεμικά καράβια και εργοστάσια παραγωγής χημικών αερίων. Τα δυό δισεκατομμύρια δραχμές, ξέχωρα απ' τα άλλα μυστικά κονδύλια, που κάθε χρόνο ξοδεύονται απ' τα τρία πολεμικά υπουργεία, είναι λίγα ουρλιάζει ο Κονδύλης, ο Βενιζέλος, ο Καφαντάρης, ο αγροτικός Σοφιανόπουλος και ο «ειρηνόφιλος» Τσαλδάρης. Οι μισθοί των αξιωματικών πρέπει να αυξηθούν δηλώνει ο Κονδύλης εξ ονόματος της φορομπηχτικής Κυβέρνησης, που εν ονόματι της «ειρήνης» νύχτα και μέρα δεν σκέφτεται και δεν πασχίζει, παρά για τον πόλεμο.
Γιατί αν θέλανε πραγματικά την ειρήνη οι Έλληνες Τραπεζίτες, βιομήχανοι και όλοι οι μεγαλοκαρχαρίες και η αντάξια Κυβέρνηση τους, δεν θα ξόδευαν εκατομμύρια δραχμές για ατέλειωτα γυμνάσια του στρατού και του στόλου και της αεροπορίας, ενώ ο λαός πεινά και υποφέρει. Δεν θα έδιναν 550 ολοστρόγγυλα εκατομμύρια για να αγοράσουν τα τρία νέα άντιτορπιλλικά, ούτε και τα δημόσια ταμεία θα τα είχαν ανοιχτά νάα ξοδεύουν με τη σέσουλα τα λεφτά όταν πρόκειται για πολεμικούς εξοπλισμούς.
Το Κομουνιστικό Κόμμα σας βροντοφωνάζει, ότι βαδίζομε ολοταχώς στη νέα ανθρωποσφαγή, στον καινούργιο πόλεμο, που, όπως και οι προηγούμενοι, έγιναν για τα συμφέροντα των βασιλιάδων του πλούτου, των ελλήνων κεφαλαιούχων και των ευρωπαίων τραπεζιτών. Ο πόλεμος, το φοβερό αιματοκύλισμα του εργαζόμενου λαού, που τούτη τη φορά θα είναι πιό άγριο αποτρόπαιο και φονικό, που γνώρισε η ανθρωπότητα και οι Έλληνες εργατοαγρότες, είναι ζωτική ανάγκη για τους Ρωμηούς μεγαλοκαρχαρίες. Θα γίνει για να καταλάβουν νέα εδάφη, τη Σερβική και Βουλγαρική Μακεδονία και Θράκη στην πρώτη γραμμή, για να μεγαλώσουν το εκμεταλλευόμενο ανθρώπινο υλικό και να βρουν καινούργιες αγορές, που θα πουλάνε τα εμπορεύματά τους. Προτετοιμάζεται ο πόλεμος απ' την αντιλαϊκή Κυβέρνηση του Τσαλδάρη και από στιγμή σε στιγμή μπορεί να αρχίσει το κανονίδι μόνο καί μόνο για να αυξήσουν τα πλούτη και τα κέρδη των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τσιφλικάδων, όλων των παρασίτων αυτών, που καταδυναστεύουν και ξεζουμίζουν τα 6 εκατομμύρια του φτωχού εργαζόμενου ελληνικού λαού.
Προετοιμάζουν τον πόλεμο οι Έλληνες ληστές κεφαλαιούχοι και ενάντια στη Σοβιετική Ένωση για την κατάληψη των πλουσίων εδαφών της και την ανατροπή της εργατοαγροτικής εξουσίας.
Πώς συμβιβάζεται η ειρηνόφιλη πολιτική, που λέει ο Τσαλδάρης ότι ακολουθεί, με την πατριωτική προπαγάνδα που γίνεται σ' όλον τον πληθυσμό, μα πιό πολύ στην εργατοαγροτική νεολαία, τους στρατιώτες και ναύτες ; Αφού δεν υπάρχει κίνδυνος για νέο πόλεμο, γιατί στη θάλασσα, τον αέρα και τους κάμπους γίνονται συνεχώς γυμνάσια; Ενόσω η ειρήνη δεν απειλείται, όπως ψεύτικα διαβεβαιούν όλοι οι τσαρλατάνοι πολιτικοί, γιατί ενάντια στον Μακεδόνικο λαό που στενάζει κάτω απ' τον ζυγό του Έλληνα κομιτατζή-χωροφύλακα εξαπολύθηκε μιά άγρια και φοβερή τρομοκρατία ; Αφού στερεώθηκε και η ειρήνη, και δεν υπάρχει φόβος για καμμιά νέα Μακεδονική αυτή τη φορά και Ουκρανική εκστρατεία, γιατί καταδιώκονται οι κομμουνιστές που αγωνίζονται παλληκαρίσια κατά του πολέμου και γιατί δεν μοιράζονται τα κολοσιαία ποσά που ξοδεύονται για τα σύνεργα που θα σκορπίσουν τον θάνατο, στις χιλιάδες πεινασμένους ανέργους και τους καταστραμμένους απ' τις θεομηνίες και την κρίση αγρότες ;
Ψεύτικες  λοιπόν είναι όλες οι ειρηνικές παρλαπίπες. Μιά είναι η αλήθεια. Πως δεν είναι μακρυά η μέρα που θα κληθείτε στα όπλα, αν με τον αγώνα σας δεν ματαιώσετε τα σχέδια της κεφαλαιακρατίας.
Μα  η ελληνική κεφαλαιοκρατία δεν ετοιμάζεται μόνο να ριχτεί ενάντια στή Βουλγαρία και τη Σερβία. Ακονίζει τα σπαθιά της για να είναι έτοιμη και να πάρει μέρος στην ένοπλη επέμβαση ενάντια στη Σοβιετική Ρωσσία, τη μοναδική στον κόσμο χώρα, που κυριαρχεί η εργατιά και η αγροτιά και εργάζεται πραγματικά για την ειρήνη. Θυμηθείτε την άτιμη Ουκρανική εκστρατεία που μας έσυρε ο Βενιζέλος κι ο Κονδύλης μόνο και μόνο, γιατί αυτό το απαιτούσε το συμφέρον των ξένων και Ελλήνων. 
 Σύντροφοι, αδέρφια, εργάτες, εργαζόμενε λαέ,
Όπως , η ελληνική κεφαλαιοκρατία και όλα της τα Κόμματα, Βενιζελικοί, Λαϊκοί, Καφανταρικοί, Παπαναστασιακοί και Αγροτικοί είναι σύμφωνοι και από κοινού εργάζονται για τον πόλεμο, κατά τον ίδιο τρόπο ενεργούνε και οι κυβερνήσεις των άλλων Βαλκανικών Κρατών. 'Οπως οι Εμπειρίκοι, Κανελλόπουλοι, Μάξιμοι, Βενιζέληδες, Τσαλδάρηδες θέλουν να καταλάβουν νέα εδάφη, το ίδιο θέλει και επιδιώκει η Βουλγαρία και η Σερβία. Η Σερβική και Βουλγαρική κεφαλαιοκρατία θέλει να αρπάξει την ελληνοκρατούμενη Μακεδονία, Θεσσαλονίκη και τη Θράκη. Η Βαλκανική γίνεται το ηφαίστειο που είναι έτοιμο να εκραγεί και να σκορπίσει ξανά τον πόλεμο. Τα ταξείδια του Σέρβου Βασιληά Αλέξανδρου και των άλλων δημίων του Βαλκανικού λαού , οι συνεννοήσεις και οι διαπραγματεύσεις δεν έγιναν για την ειρήνη, όπως γράφουν για να σας αποκοιμίσουν οι πουλημένες εφημερίδες και όπως δηλώνουν υποκριτικά οι μακελλάρηδες αυτοί, αλλά για τον πόλεμο. Προσπάθησαν και προσπαθούν έστω και προσωρινά να παραμερίσουν τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για να χτυπήσουν μετά τον κοινό τους εχθρό, που δεν είναι, άλλος απ' τη Σοβιετική Ένωση, με τα 160 εκατομμύρια απελευθερωμένου απ' την εκμετάλλευση και καταπίεση λαού της, που χτίζει ειρηνικά το σοσιαλισμό, τον νέο κόσμο της δουλείας και της αγάπης των εργαζομένων.
Να γιατί ετοιμάζονται να μας ξανασύρουν σε νέες Ουκρανικές εκστρατείες. Θέλουν να μεταβάλλουν τον ελληνικό εργαζόμενο λαό σε δήμιους των λεύτερων Ρώσσων εργατοαγροτών.
Η ατμόσφαιρα σ' όλη την γη είναι γεμάτη ηλεχτρισμούς. Η πολεμική πυρκαγιά πού άναψε στην μακρυνή Ανατολή, από μέρα σε μέρα υπάρχει κίνδυνος να ξαπλωθεί σ' όλο τον κόσμο.
Ύστερα απ' την Ιαπωνία, φεύγει απ' την Κοινωνία των Εθνών και η Γερμανία. Ο Χίτλερ τρίζει τα δόντια του στον Γαλλικό ιμπεριαλισμό, πού απειλεί ένοπλη επέμβαση για την εφαρμογή της ληστρικής συνθήκης των Βερσαλλιών.
Ο ληστρικός Γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός προχωρεί στην εφαρμογή του σκοπού του, της έναρξης του πολέμου κατά της Σοβιετική; Ένωσης. Παντού μυρίζει μπαρούτι. Ολούθε ετοιμάζονται για τη μάχη. Η κατάστασή είναι ίδια και χειρότερη απ' τις παραμονές του 1914, όταν κηρύχτηκε ο παγκόσμιος πόλεμος.
 Σύντροφοι,
Ο ελληνικός εργατικός λαός μαστίζεται απ' την ανεργία. Όσοι δουλεύουν δε χορταίνουν το ψωμί. 750 εκατομμύρια καινούργιοι φόροι του φορτώθηκαν στις πλάτες από την Κυβέρνηση, που χωρίς να κοκκινίζει από ντροπή , λέγεται Λαϊκή. Το ψωμί πάλι ακριβαίνει και και­νούργια φορολογία γίνεται του σταριού. Κανένα εργατοϋπαλληλικό αίτημα δεν γίνεται δεκτό από τα αφεντικά και την Κυβέρνηση τους.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά δεν σταματάνε ούτε στιγμή τις απόπει­ρες να κόψουν ξανά τα μεροκάματα, να παραμερίσουν τους ανταγω­νισμούς τους και να βυθίσουν, σε μεγαλύτερη πείνα και εξαθλίωση τις εργαζόμενες μάζες .Στα χωριά οι φοροεισπράχτορες οργιάζουν κατάσχοντας για λογαριασμό του κράτους και της Αγροτικής Τράπεζας , τη λίγη σοδειά τους που το τελευταίο ζώο που τους έμεινε απούλητο.
Προετοιμασία του πολέμου γρήγορα και ταυτόχρονα επίθεση κα­τά του εργαζόμενου λαού. Αυτή είναι η πολιτική που εφαρμόζει σή­μερα ο Τσαλδάρης, όμοια και χειρότερη από κείνη του Βενιζέλου. Όλοι οι σκύλοι μιας γεννιάς είναι. Όλοι λοιπόν μαζί γδέρνουν και ξεζουμίζουν το λαό. Και επειδή η εργατιά, οι υπάλληλοι και η φτωχολογιά στο χωριό δεν κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα, αλλά πα­λεύει για το ψωμί, το μεροκάματο και τις ελευθερίες της, με αρχη­γούς της τους κομμουνιστές και τα Επαναστατικά Σωματεία, γι' αυ­τό μπαίνει σε ενέργεια η τρομοκρατία και η ψευτιά. Οι συνελεύσεις των εργατικών σωματείων απαγορεύονται. Τα γραφεία των εργατικών Οργανώσεων λεηλατούνται απ' την αστυνομία. Οι κομμουνιστές καταδιώκονται αγρία. Καταδικάζονται σε μεγάλες ποινές και βασανί­ζονται απάνθρωπα στα αστυνομικά τμήματα. Οι απεργοί εργάτες πυ­ροβολούνται μέσα στους δρόμους και οι βιομήχανοι ξοδεύουν αράδα χιλιάρικα για να φτιάξουν φασιστικές συμμορίες, όπως του Χίτλερ. Ο «Ριζοσπάστης», η μοναδική εφημερίδα της φτωχολογιάς, κατα­διώκεται για τον αντιπολεμικό του αγώνα και οι συντάχτες του κλεί­νονται στη φυλακή. Τα όργανα του κεφαλαίου, οι λεγόμενοι «συντη­ρητικοί» σοσιαλφασίστες και αρχειομαρξιστές, όλη η φάρα των προ­δοτών αυτών που δουλεύει μέσα στην εργατιά για λογαριασμό των πα­τρώνων τους, που τους πληρώνει, βοηθάν όσο μπορούν τα σχέδια των κεφαλαιούχων. Σπάνε και προδίνουν τις απεργίες. Κάνουν το παν για να προδόσουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και να εξυπηρε­τήσουν τους κεφαλαιούχους.
  Εργάτες, εργαζόμενοι,
Στις εξαιρετικά κρίσιμες αυτές στιγμές, που η πολεμική μπόρα μπορεί να ξεσπάσει από ώρα σε ώρα, για να σκορπίσει τον όλεθρο και την καταστροφή, θυμηθείτε τις φρίκες των δεκάχρονων μακελειών. Τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών και τραυματισμένων, τις χήρες και τα ορφανά, το αισχρό εμπόριο των κοκκάλων των παιδιών σας, τον πρωτάκουστο εξανδραποδισμό των προσφύγων, τη φτώχεια, τη γύμνια, την εκπόρνευση, τους λοιμούς, τις επιδημίες.
Στις εξαιρετικά κρίσιμες αυτές στιγμές, μην ξεχνάτε πως όλα τα κεφαλαιοκρατικά Κόμματα, λαϊκοί και βενιζελικοί, παπαναστασιακοί και καφανταρικοί, όσο και αν συγκρούονται μεταξύ τους για το ψητό της εξουσίας, συμφωνούν απόλυτα για τις πολεμικές προετοιμα­σίες, για το καινούργιο ανθρωπομακελειό, για τις καινούργιες Ουκρανίες. Και έχουν, όπως πάντα ,τους αγροτιστές , σοσιαλφασίστες και αρχειοφασίστεςκαλλίτερους βοηθούς και υποστηριχτές τους. Αυτοί διασπούν τις δυνάμεις των εργαζομένων, όταν δεν μπορούν να προλάβουν το ξέσπασμα της πάλης κατά του κεφαλαίου, μπαίνουν επί κεφαλής τους για να πνίξουν και να προδόσουν τους αγώνες τους, υποστηρίζουν ένθερμα τα εγκληματικά σχέδια των καπιταλιστών. Οι αγροτοφασίστες μιλάν ανοιχτά για την ανάγκη των πολεμικών προε­τοιμασιών. Το κράτος και οι σοσιαλφασίστες στρατικοποιούν τις εργα­τικές οργανώσεις των σιδηροδρομικών, των εργατών του λιμανιού, των ναυτεργατών. Οι αρχειοφασίστες σκεπάζουν τα πολεμικά σχέδια της κεφαλαιοκρατίας, προετοιμάζουν με τις συκοφαντίες τους κατά της Σοβιετικής Ένωσης, τη δεύτερη ουκρανική εκστρατεία.
Στις εξαιρετικά κρίσιμες αυτές στιγμές το Κομμουνιστικό, το μοναδικό Κόμμα που παλεύει ενάντια στον πόλεμο, βροντοφωνάζει σ' ολόκληρο τον εργαζόμενο λαό.

ΜΟΝΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ ΜΠΟ­ΡΕΙ ΝΑ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕ­ΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΕΙ.
ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΚΡΑ­ΓΕΙ ΝΑ ΣΤΡΕΨΕΤΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ ,ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΟΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Σύντροφοι, αδέρφια,
Το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Κόμμα σας, σας καλεί να σχηματί­σετε το ακατανίκητο αντιπολεμικό μέτωπο στα εργοστάσια, στις συνοι­κίες, στα χωριά, στις στρατώνες και τα πολεμικά καράβια.
Με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, στάσεις και πολιτικές απεργίες: ξεσηκωθείτε ενάντια στο καινούργιο έγκλημα, την καινούργια ανθρω­ποσφαγή.
ΔΙΑΔΗΛΩΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΑΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΔΕΡΦΩΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ, ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΞΑΓΕΤΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΏΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΝΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Συσπειρωθείτε γύρω απ' τις ταξικές οργανώσεις και αγωνισθεί­τε για φτηνό ψωμί, για την μη περικοπή των μεροκάματων, για την αύξηση τους, για το οχτάωρο, για το μοίρασμα των πολεμικών κον­δυλίων στους πεινασμένους της πόλης και κάμπου. Μπάτε μέσα στις Ενώσεις Αντιφασιστικής Δράσης και τσακίστε τις φασιστικές προ­κλήσεις.

Έλληνες εργάτες και εργαζόμενοι. 
Υπερασπισθείτε τον καταπιεζόμενο λαό των εθνικών μειονοτή­των. Παλέψτε μαζί του για το δικαίωμα να καθορίζουν μόνοι τους την τύχη τους. Για την ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη. Οι Εβραίοι, οι Μακεδόνες, οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι της χώρας μας είναι αδέρφια μας, στην εκμετάλλευση και καταπίεση κοινό έχουμε μαζί τους τον εχθρό, τους Έλληνες καπιταλιστές, κοινό πρέπει να είναι το μέτωπό μας μαζί τους.
Εργάτες των πολεμικών εργοστασίων, σιδηροδρομικοί, λιμενεργάτες, ναυτεργάτες,
Δυναμώστε την αντιπολεμική σας πάλη. Ιδρύστε Αντιπολεμικές επιτροπές για την καταγγελία της κατασκευής και μεταφοράς πολε­μικού υλικού, για την πάλη, για την παρεμπόδιση της κατασκευής και μεταφοράς πολεμοφοδίων. Μετατρέψτε τα πολεμικά εργοστάσια και τις μεταφορές σε αντιπολεμικά φρούρια.

Εργάτες εργαζόμενοι,
Πυκνώστε τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος , που έχει γραμμένα στη σημαία του :
ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ, ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΣΤΡΕΨΤΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ, ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ. ΠΕΡΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΛΟΥ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΟΥΚΡΑΝΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ, ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΕΓΓΥΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.
ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.


Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ: ΔΙΑΤΊ ΕΚΑΜΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ 6ης ΜΑΡΤIΟY 1933 ΙV

(Προηγούμενο)
 Και όχι μόνον αυτό αλλά και προ πολλού εντός της Βουλής ο αρχηγός του μεγαλυτέρου Δημοκρατικού κόμματος και δια της στάσεως του εν γένει και δια λόγων εθεώρει ως φυσικόν το ενδεχόμενον αυτό.
Οποία πλάνη των ηγετών του δημοκρατικού κόσμου, οι οποίοι εγκατέλειψαν ούτω απροστράτευτον την Δημοκρατίαν. Είνε πλάνη δια την οποίαν ο ελληνικός λαός δεν θα τους το συγχωρήση ποτέ, η δε ιστορία θα τους κρίνη βαρύτατα.
Θα τους κρίνη και θα τους καταδικάση η Ιστορία, διότι ουδεμία σοβαρά δικαιολογία υφίστατο, ώστε να πεισθούν και να συζητήσουν ακόμη περί δυνατότητος της προσχωρήσεως του βασιλόφρονος κόσμου εις την Δημοκρατίαν μετά τόσα ιστορικά γεγονότα που εχώρισαν αθεραπεύτως τους δυο κόσμους.
Ποίος θα επίστευε εάν σήμερον ανήρχετο εις το βήμα ένας των αρχηγών των Δημοκρατικών κομμάτων π.χ. ο κ. Παπαναστασίου είτε οι άλλοι αρχηγοί — δεν θα το έκαμνον βέβαια — και εδήλωναν ότι δέχονται να επανέλθη εις την Ελλάδα η Βασιλεία; Ουδείς βεβαίως. Πώς όμως ημείς παρεδέχθημεν μίαν τοιαύτην δήλωσιν των αντιπάλων;
Αυτό το όλιγωτερον αφέλεια ασυγχώρητος δύναται να χαρακτηρισθή. Αλλά  αν δεν αρκούν όλα αυτά δια να πεισθούν και οι πλέον δύσπιστοι, δεν έχομεν παρά να παρατάξωμεν σειράν γεγονότος συμβάντος μετα την 5ην Μαρτίου, οπότε η κυβέρνησις της χώρας περιήλθεν εις τας χείρας της αντιπάλου παρατάξεως, παρατάξεως [εχούσης] ελαχίστην πλειοψηφίαν και εν τη Βουλή μόνον και ταύτην ουχί εξ ολοκλήρου ομοιογενή. Η κυβέρνησις αυτή προέβη εις αναριθμήτους πράξεις κάθε άλλο παρά συντελούσας εις τον σεβασμόν και την ενίσχυσιν του δημοκρατικού πολιτεύματος.Και θα αντιτάξουν δι' όλα αυτά πάλιν την 6ην Μαρτίου· ουδείς όμως καλής πίστεως θα το παραδεχθή. Είνε αδύνατον επί τέλους να στηριχθούν εις την 6ην Μαρτίου δια να δικαιολογήσουν τας καταδιώξεις των αξιωματικών και υπαλλήλων των συμμετασχόντων εις το κίνημα, αφού κακοπίστως και ως προς αυτό παρέβησαν συμφωνίας.
Πέραν όμως τούτου τίποτε δεν δικαιολογείται.
Πταίει η  6η Μαρτίου διότι από την υπηρεσίαν της Ασφαλείας της κυβερνήσεως παρεσκευάσθη καί εξετελέσθη το ειδεχθές ανοσιούργημα της Λεωφόρου Κηφισσιάς;

Πταίει η 6η Μαρτίου δια να μεταβληθή η Βουλή εις στίβον ταυρομαχιών καί να καταργηθή η ελευθερία του λόγου;

Πταίει η 6η Μαρτίου διότι ηπείλουν επισήμως ότι θα κατήργουν την Γερουσίαν, θεσμόν εις τον οποίον βασίζεται το δημοκρατικόν πολίτευμα;

Πταίει η 6η Μαρτίου διότι εν πλήρει Δημοκρατία ου μόνον γίνονται ανεκταί οργανώσεις βασιλοφρόνων, άλλα και προστατεύονται παντοιοτρόπως, καθ' ον χρόνον αμυντικαί δημοκρατικαί οργανώσεις θεωρούνται έχθρικαί και απειλούνται δια διαλύσεως;
Πταίει η 6η Μαρτίου αν και των εθνικών εορτών γίνεται εκμετάλλευσις παρά των αυτών οργανώσεων, εις ας παραχωρείται και η μουσική του Στόλου δια να παιανίζη τον Γιόν του Αετού και να χειροκροτούν και παριστάμενοι υπουργοί;
Πταίει η 6η Μαρτίου δια την κατάπτυστον απόφασιν της ακυρώσεως των εκλογών Θεσσαλονίκης και της εκλογικής αφομοιώσεως των Εβραίων δια να επακολουθήσουν πρωτοφανή εκλογικά όργια προς κατάκτησιν των εδρών της Θεσσαλονίκης [14];
Πταίει η 6η Μαρτίου δια τον εξωφρενικόν τεμαχισμών των Δήμων δια την κατάκτησιν και την παντοίαν εκμετάλλευσιν αυτών;
Πταίει η 6η Μαρτίου δια την κομματικήν κατάκτησιν του Στρατού και την διάλυσιν της Αεροπορίας;
Πταίει η 6η Μαρτίου δια τον εξευτελισμόν της Εκκλησιάς με την αναχρονιστικήν ανοχήν των Παλαιοημερολογιτών, δια τας αναισχύντους προσπαθείας προς εκβιασμόν της δικαιοσύνης να καλύψη εγκλήματα και δια την εξάρθρωσιν της παιδείας;
Πταίει η 6η Μαρτίου δια τας ενόχους προς οικονομικήν εξυπηρέτησιν των φίλων συμβάσεις;
Πταίει τέλος η 6η Μαρτίου δια την εκμετάλλευσιν των δημοσίων υπηρεσιών προς εξυπηρέτησιν των ανηθίκων κομματικών των σκοπών και δια την εκφαύλισιν των πάντων;
Είνε λοιπόν αναμφισβήτητον ότι εις τίποτε από αυτά δεν πταίει η 6η Μαρτίου.
Η 6η Μαρτίου αν έβλαψε ως εξελίχθη, έβλαψε μόνον την δημοκρατικήν παράταξιν και ιδία το κόμμα των Φιλελευθέρων, εις του οποίου αρχηγού την επιμονήν οφείλεται η συγκατάθεσις του αρχηγού του κινηματος εκείνου να δώση οικειοθελώς την προταθείσαν λύσιν.
Η 6η Μαρτίου ως εξελίχθη οχι μόνον δεν έβλαψε την εκ των εκλογών εξελθούσαν νικήτριαν παράταξιν, αλλά απετέλεσεν [15] δι αυτήν δώρον μοναδικόν πεσόν εξ ουρανού , επί του οποίου στηριζομένη της παρήχετο η ευκαιρία να αποδείξη τας καλάς της διαθέσεις προς ένα ομαλόν πολιτικόν βίον.^.
Ηδύνατο να διαψεύση κατά τον πασιφανέστερον τρόπον τας δικαιολογίας εκείνων επί των οποίων κυρίως εστηρίχθη το πραξικόπημα τής 6ης Μαρτίου.

Ηδύνατο εξαιρομένη εις εθνικόν ύψος να αποδείξη ως φαντασιοπληξίαν τους ισχυρισμούς μας, να αποκτήση απέραντον ηθικόν κύρος εφ' ολοκλήρου του ελληνικού λαού και παντοδυναμίαν κυβερνητικήν δια να χαρίση την ησυχίαν και την ομαλότητα εις την προ πολλού υπό ερίδων ταρασσομένην χώραν.
Και είχε την ευκολίαν να παρουσιάση έργον έθνικόν, να εκτελέση πράξιν ιστορικήν δια την οποίαν θα επέσυρε την ευγνωμοσύνην ολοκλήρου του Έθνους.
Και θα ήρκει μόνον όπως από της πρώτης στιγμής δείξη την στοργήν της προς το Δημοκρατικόν πολίτευμα και να άρη πάσαν κατ' αυτής υποψίαν των αντιφρονούντων.

Και τότε πρώτοι ημείς θα εχαίρομεν, διότι θα μας εδίδετο η ευκαιρία — και θα το ηυχόμεθα με όλην μας την ψυχήν — όπως δημοσία διακηρύξωμεν την πλάνην μας και να δώσωμεν το παράδειγμα του σεβασμού και της υποταγής εις τα κελεύσματα μιας τοιαύτης κυβερνήσεως αξίας της μεγαλυτέρας τιμής, την οποίαν ημείς τόσον ηδικήσαμεν όχι εκ κακής προθέσεως αλλ' εξ εσφαλμένου υπολογισμού.

Και θα ήτο αύτη η μεγαλυτέρα νίκη της κυβερνήσεως, ενώ ημείς θα απερχώμεθα εις πλήρη αφάνειαν, αφάνειαν όμως ευχάριστον, διότι θα μας ήρκει η ψυχική ικανοποίησις ότι βλέπομεν την πατρίδα μας εν μέσω ομαλού πολιτικού βίου, της οποίας τα τέκνα απηλλαγμένα πλέον των εμφυλίων ερίδων διαθέτωσιν πλέον όλας των τας δυνάμεις δια την ευημερίαν της και την ηθικήν της ανύψωσιν.
Αλλ' αντί όλων αυτών η κυβέρνησις των εκλογών της 5ης Μαρτίου έπραξε παν ό,τι ήτο δυνατόν όχι δια να μας διαψεύση απλώς, αλλά δια να πιστοποιήση κατα τον σαφέστερον τρόπον την ορθότητα των αντιλήψεων μας εκείνων, ένεκεν των οποίων ήχθημεν εις το πραξικόπημα της 6ης Μαρτίου.

Και από της πρώτης στιγμής εφάνη η αναξιότης και αβουλία του αρχηγού της κυβερνώσης παρατάξεως, παραδοθέντος ολοσχερώς εις τας θελήσεις των αλλοφρόνων αδιαλλάκτων, οίτινες τον εξεβίασαν να αθέτηση υποσχέσεις προ ολίγον αναληφθείσας και ου μόνον τούτο, αλλά και να ανεχθή πράξεις εγκληματικάς, πρωτοφανείς στιγματιζούσας αυτόν τον ελληνικόν πολιτισμόν.(Τέλος κεφαλαίου).

 Υποσημειώσεις:

[14] Η επαναληπτική εκλογή της Θεσσαλονίκης έγινε στις 2 Ιουλίου 1933. Πρβ. Βενιζέλος, σ. 210. Η εκλογή χρειάστηκε να επαναληφθεί επειδή στις 23 Μαρτίου 1933 το εκλογοδικείο ακύρωσε την εκλογή των 18 βουλευτών Θεσσαλονίκης και των 2 βουλευτών του εκλογικού συλλόγου των Ισραηλιτών. Ο εκλογικός σύλλογος των Ισραηλιτών συγχωνεύθηκε με την εκλογική περιφέρεια Θεεεσσαλονίκης. Η κυβέρνηση έλπιζε να κερδίσει τις 18 έδρες της αντιπολίτευσης, για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία. Βλ. σχ. Γρ. Δαφνή, ο.π., σ. 227-229.ΚΙΝΗΜΑ 6ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1933

MIX. Α. ΒΟΛΟΝΑΚΗ: Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΜΑΘΗΜΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑ­ΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ κ. MIX. Α. ΒΟΛΟΝΑΚΗ 

O φασισμός αποτελών καινοφανές, δύναται τις να είπη, πολίτευμα, είνε δημιούργημα των ιδιαιτέρων συνθηκών, υφ' ας διετέλει η Ιταλία από της ενάρξεως του παγκοσμίου πολέμου και κυρίως μετά την λήξιν αυτού.

Μιχ..Δ Βολονάκης

Η Ιταλία έζησεν από της εθνικής αποκαταστάσεως της υπό το κρά­τος μιας και μόνης εμμόνου ιδέας, ότι δηλ. είνε η κατ' εξοχήν προνομιού­χος χώρα της Ευρώπης και η επηγγελμένη να καθοδήγηση τον σύγγρονον κόσμον προς νέους ηθικούς ρυθ­μούς και ιδεολογικούς παραδείσους. Το μέγα παρελθόν της, το τε ρωμαϊκόν και το των ελευθέρων πόλεων της εδικαιολόγει εν μέρει τας Ιταλικάς ταύτας αξιώσεις και ευγενείς αναμφισβητήτως  φιλοδοξίας.

Αλλ' η περίοδος αύτη,καθ' ην η Ιταλία τοιαύτα έτρεφεν όνειρα και δια τοιούτων εβαυκαλίζετο ελπίδων και τοιαύτην είχεν επί τας δυνά­μεις της πεποίθησιν, συνέπιπτε  με την ανάπτυξιν του λεγομένου εν Ευ­ρώπη πρακτικού πνεύματος την με-μελετημένην και αποδεδειγμένην  παρασκευήν των  κατ' ιδίαν εθνικών δυνάμεων των λαών και προ παντός με την στρατιωτικήν συγκρότησιν αυτών.

Αντιθέτως η Ιταλία τότε προήγετο και πάλιν εις τα γράμματα, τας επιστήμας και τας  τέχνας, αλλά κα­θυστερεί προδήλως εις την οικονο­μικήν  και πολεμικήν  κατάστασίν της.

Η  γεωγραφική όμως θέσις της, ο διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός της Μιχ. Δ. Βολανάκης και η αναμφισβήτητος διπλωματική  δεξιότης   της   συνετέλεσαν,   ώστε να συνδεθή μετά της τότε ισχυρότερας και ενδοξοτέρας στρατιωτικής δυνάμεως  της Ευρώπης, της Γερμανίας , και  μετ' αυτής έτι της πατροπαραδό­του και επικινδύνου εχθράς της Αυστρίας.

Τούτο όμως δεν ικανοποιεί απολύτως τας ίταλικάς επιδιώξεις, αίτινες συνίσταντο προ παντός εις την ανάδειξιν της Ιταλίας εις πραγματι­κώς εξέχουσαν και προτίστως  ισχύουσαν  δύναμιν, όπερ θα επραγματοποιείτο διά της πλήρους εθνικής αποκαταστάσεως όλων των Ιταλών και  της συνενώσεως μετά της  Ιταλίας όλων  των εδαφών του ιταλικού απολυτρωτισμού.

Ίνα δε ικανοποιηθώσι πάντες οι ιταλικοί πόθοι, θα εχρειάζετο γεν­ναία και αποτελεσματική συμμετοχή της Ιταλίας εις τον μέγαν πόλεμον, όστις ανεμένετο υπό πάντων ότι θάττον ή βραδύτερον θα εξερρηγνύετο, θα διέσπα τα πλαίσια των κρατών, θα εξήλειψε τα ορόσημα των και, γενι­κώς ειπείν, θα καθίστα τον χάρτην της Ευρώπης ζύμην προς μετάπλασιν.

Υπό τας συνθήκας ταύτας η Ιταλία ευρέθη αντιμέτωπος προς την φοβεράν απόφασιν των διευθυνόντων πολιτικών και στρατιωτικών κύκλων του Βερολίνου, όπως διά πυρός και αιμάτων εξαναγκασθή ο κόσμος να δεχθή τας απόψεις των περί διευθετήσεως των της οικουμένης κατά τρόπον τελείως εξασφαλίζοντα την απ' αιώνων ποθουμένην τευτονικήν μονοκρατο­ρίαν. Η Ιταλία δεν έσπευσε μετά την έκρηξιν του μεγάλου πολέμου εις την άμεσον επέμβασιν, ως θα ανεμένετο, δεδομένου ότι η μετά των κεντρι­κών δυνάμεων συμφωνία της είχε τον αναμφισβήτητον τύπον συμμαχίας.

Η δικαιολογία ήτο κατά το φαινόμενον μεν, ότι η φιλελεύθερα δημο­κρατική ψυχολογία του ιταλικού λαού αντετίθετο προς την σύμπραξιν μετά των μοναρχουμένων συμμάχων δυνάμεων, εφ' όσον αύται επεδίωκον την υποταγήν του κόσμου εις σύστημα άκρως αντίθετον  προς τας παραδόσεις, τα ιερά και τα όσια και την θέλησιν αυτού, κατ' ουσίαν όμως, διότι η χώρα ήτο όλως απαράσκευος δια μεγάλας πολεμικάς περιπετείας και ησκείτο επ' αυτής συστηματικώς από ικανών ετών κρυφία, αλλ' αποτελεσματική επίδρασις της Αγγλίας και της Γαλλίας.

Όταν δε μετά εν έτος από της ενάρξεως του πολέμου και καθ' ον ακριβώς χρóvov ο τευτονικός δαίμων τού πολέμου είχεν εγκαθιδρυθή απαρασάλευτος επί μεγίστων και σπουδαιοτάτων τμημάτων των εχθρικών χω­ρών, η Ιταλία παραδόξως εξερχόμενη εκ της ειρηνικής της αναμονής, κα-τήρχετο εις τον πόλεμον παρά το πλευρόν της Συνεννοήσεως και έστελλε τον στρατόν της εναντίον της Αυστρίας, το τόλμημα ήτο μέγα και αι ακολουθήσασαι θυσίαι απέβησαν μέγισται:

Βεβαίως η Ιταλία δι' ιδιαιτέρων μυστικών συμφωνιών (του Λονδίνου και του Αγίου Ιωάννου) είχεν εξασφαλίσει αξιόλογον ανταμοιβήν εκ μέρους των νέων εν πολέμω συμμάχων της, ότι δηλ. εν περιπτώσει της ως βεβαίας άλλως τε ελπιζομένης νίκης της Συνεννοήσεως θα εκαρπούτο σημαντικάς εδαφικάς και άλλας ωφελείας εκ της αποφασισθείσης διαλύσεως της δυαδικής μοναρχίας.

Αλλ' επειδή μετά την έξοδον της Ιταλίας εις τον πόλεμον συνέπρα­ξαν και άλλα έθνη μετά των Δυνάμεων της Συνεννοήσεως, αι δε φυλετικαί και άλλαι επιδιώξεις τούτων θα  παρέμενον απραγματοποίητοι, αν εφηρμόζοντο πλήρως αι προμνημονευθείσαι μυστικαί εν πολλοίς συμφωνίαι  Γαλ­λίας, Αγγλίας και Ιταλίας, διά τούτο η  τότε Ιταλική κυβέρνησις και μέγιστον μέρος της Ιταλικής δημοσίας γνώμης ήσθάνθησαν άπογοήτευσιν εκ των αποτελεσμάτων  της μεγάλης εν Παρισίοις συνδιασκέψεως της ειρήνης.

Το συναίσθημα τούτο, δεόντως καλλιεργηθέν παρά τω ιταλικώ λαώ, εγέννησεν ακριβώς την ιδέαν του φασισμού, ήτοι την εναπόθεσιν της πραγ­ματοποιήσεως των πόθων της Ιταλίας εις τας ιδίας της δυνάμεις, δι΄ων δεν θα επετυγχάνετο μόνον η εκπλήρωσις των εθνικών ιταλικών πόθων, αλλά θα υπεβάλλοντο και εις σιδηράν πειθαρχίαν αι αναρχούμεναι τότε ένεκα της επαναστατικής των Ιδεολογίας εργατικαί ιδία μάζαι.

Τα γεγονότα της περιόδου εκείνης περιτράνως μαρτυρούσιν ότι τα προαναφερόμενα βασικά αίτια της γενέσεως του φασισμού είνε και τα πραγματικά.Ούτω των πρώτων οχλαγωγικών διαδηλώσεων, αίτινες  υπήρξαν η απαρχή μακράς σειράς λαϊκών διαμαρτυριών, και εν τέλει κατέληξαν εις την περιλάλητον και ιστορικήν πορείαν προς την Ρώμην, (marcia su Roma) ηγήθη αυτή η νόμιμος αρχή της χώρας , υπό τον πρωθυπουργόν  Ορλάνδο, διεκδικούσα και αξιούσα, όπως οι υψηλοί σύνεδροι των Παρι­σίων ολοκληρώσωσι την εθνικήν αναγέννησιν της Ιταλίας. Το πανίσχυρον όμως τότε σοσιαλιστικόν κόμμα της Ιταλίας, ούτινος ηγούντο άνδρες ισχυροί και γενικού κύρους, ικανοί δε να φθάσωσιν εις τα έσχατα προς πραγματοποίησιν των σκοπών των, προεκάλεσε δια των δημοσιογραφικών του οργάνων, των φανατικών πρακτόρων του και της ισχυράς επί του αποκαμόντος εκ του πολέμου λαού επιρροής των κατά τόπους άριστα ώργανωμένων τμημάτων του εμφύλιον πόλεμον και εγκατέστησεν εις μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Ιταλίας σχεδόν σοβιετικήν κυβέρνησιν.

Ο κίνδυνος του ιταλικού έθνους ως εκ τούτου ήτο μέγιστος. Ο στρα­τός, η διοίκησις, όλη η αστική συγκρότησις, το παρόν και το μέλλον της ιταλικής πατρίδος, παρεδίδοντο εις την μη καταφανή έτι βούλησιν του δαίμονος της επαναστάσεως.

Κατά του κινδύνου τούτου το κράτος και η κοινωνία συνεκέντρωσαν ειδικήν δύναμιν ομάδων αντιδραστικών υπό την θαρραλέαν και αληθώς επιδεξίαν και εμπνευσμένην ηγεσίαν παλαιού και δεδοκιμασμένου μαχη­τού των πολιτικών αγώνων και γνωστού εις τας λαϊκάς μάζας δημοσιογρά­φου και δημαγωγού, του Μπενίτο Μουσσολίνι, όστις και τον κίνδυνον τού­τον ευθύς ηδυνήθη να άπομακρύνη και ευρύτερα σχέδια πολεμικής και κοι­νωνικής αναδημιουργίας να επιδίωξη. Ούτω δε καθ' ον ακόμη χρόνον η ιταλική κυβέρνησις παρηκολούθει αναποφάσιστος την εσωτερικήν συνταραχήν, ο Μουσσολίνι τη 28η Οκτωβρίου του 1922, ήτοι μόλις μετά τρία έτη και επτά μήνας από της εν Μιλάνω κατά τον Μάρτιον του 1919 ιδρύ­σεως του μαχητικού συνδέσμου (fascio Italiano di combatimento) , δι' ου κατήρξατο του φασιστικού αγώνος, επραγματοποίησε και την ουσιαστικήν κατοχήν της αρχής, βαδίσας προς την Ρώμην επί κεφαλής πολλών μυριάδων ενόπλων οπαδών, και φερόντων ομοιόμορφον μέλαιναν στολήν και κατασκηνώσας ως αληθής κυρίαρχος περί αυτήν.

Από της ημέρας εκείνης η τύχη της Ιταλίας μετεβλήθη και νέον όλως στοιχείον προέβαλεν εν τη διαμορφώσει του πολιτικού και κοινωνι­κού βίου της χώρας, ης πάντες oι πολιτειακοί παράγοντες απ' αυτού του βασιλέως έγιναν εκουσίως ή ακουσίως δοριάλωτοι του φασισμού.

Την κατίσχυσιν του φασισμού επηκολούθησεν, ως ήτο φυσικόν, η εξάρθρωσις του πρότερον ισχύοντος δημοκρατικού και φιλελευθέρου συστή­ματος και η επαναστατική βία εμφάνισις νέων μορφών πολιτειακής, διοι­κητικής και οικονομικής οργανώσεως, περί ων θα κάμωμεν αμέσως κατω­τέρω λόγον.

Ο φασισμός εβασίσθη τελικώς επί δύο αρχών, ων η πρώτη και σπου­δαιότατη, συγγεννηθείσα μετ' αυτού, συνίστατο εις το ότι η θέλησίς του ήτο και θέλησις του έθνους, η δε δευτέρα, προκύψασα μετά την οριστικήν διακοπήν πάσης σχέσεως του μετά του λοιπού πολιτικού κόσμου της Ιτα­λίας, ήτο η κήρυξις εκτός νόμου πάσης κατ' αυτού αντιδράσεως.

Ως εκ τούτου κατά λογικόν πλέον επακολούθημα ο φασισμός δεν είνε πολιτικόν κόμμα, αλλ' όργανον απαραίτητον, δι' ου εκφράζεται η εθνική θέλησις και γίνεται εκτελεστική εξουσία.

Η κυβέρνησις ούτω αποτελεί την εκφρασιν της δυνάμεως ταύτης του φασισμού, ο δ'  αρχηγός της κυβερνήσεως, καταστάς ο μόνος ρυθμιστής όλων των εν τη πολιτεία εξουσιών, κατευθύνει διά μόνης της θελήσεως του πάσας τας ενεργείας των υπουργών, ους διορίζει μεν ο βασιλεύς τη υπο­δείξει του, απέναντι του οποίου και μόνον είνε ούτοι υπεύθυνοι.

Κατ' ακολουθίαν ο πρωθυπουργός δεν είνε πλέον εν Ιταλία πρόεδρος κοινοβουλευτικής κυβερνήσεως, αλλ' ο ασκών απόλυτον εξουσίαν και πραγματικός αρχηγός της πολιτείας.

Παρά την κυβέρνησιν υφίσταται και άλλος θεσμός, καθαράς φασιστι­κής εμπνεύσεως συνθέσεως, το λεγόμενον μέγα έθνικόν συμβούλιον του φα­σισμού (Μ. Φ. Ε. Σ.).

Τούτο ιδρύθη προς διεξαγωγήν του μεγάλου υπέρ κατισχύσεις αγώ­νος του φασισμού κατά το 1922, συγκεντρώνει ολόκληρον  την δύναμιν αυ­τού και ρυθμίζει πάσαν εν τη διαξαγωγή των κρατικών υποθέσεων ενέρ­γειαν , κανονίζον προς τούτοις και την εν τη φασιστική πολιτεία ιεραρχικήν τάξιν.

Και κατά τον καταρτισμόν δε του υψίστου και παντοδυνάμου τούτου οργάνου του φασισμού καταδεικνύεται η όλως εξαιρετική και υπέροχος θέσις του αρχηγού της κυβερνήσεως, διότι τούτο, αποτελούμενον εκ των υπουργών, εκ των προέδρων της Γερουσίας και της Βουλής, εκ του γενι­κού γραμματέως του φασιστικού κόμματος, ως και εκ τίνων άλλων ανω­τάτων βαθμούχων, ευρίσκεται ύπό την άμεσον αρχηγίαν εκείνου.

Μεταξύ των έργων του ανωτάτου τούτου συμβουλίου είνε ο καταρτι­σμός του καταλόγου των διοριστέων υπουργών και υφυπουργών υπό του βασιλέως, τη υποδείξει πάντοτε, ως προερρήθη, του πρωθυπουργού, του πίνακος των εκλεκτέων βουλευτών, η παροχή, δωρεάν πάντοτε, γνώμης περί ζητημάτων αφορώντων εις την οργανικήν σύνθεσιν του φασιστικού κράτους και του πολιτεύματος του, και το πάντων σπουδαιότατον ,η υπόδειξις των προσώπων", εφ' ων ο βασιλεύς θα διορίση τον αρχηγόν της κυ­βερνήσεως εν περιπτώσει χηρείας της, υπερτάτης εν τη πολιτεία θέσεως ταύτης.

Ο φασισμός χρησιμοποιών την από της υπ' αυτού καταλήψεως της αρχής κτηθείσαν πείραν, και ταυτοχρόνως πιστεύων ότι το κυρίαρχον εν τη πολιτεία στοιχείον δεν είνε ο λαός, αλλά το κράτος, εις ο το παν ανή­κει, και υπέρ ου τα πάντα γίνονται, επεδίωξεν, όπως η απόλυτος αύτη έν­νοια και ενέργεια ενσαρκωθή εις τας παραγωγικάς δυνάμεις του έθνους, συγκεκροτημένας εις οργανώσεις και συλλόγους.

Αι οργανώσεις αύται είνε επαγγελματικαί και εργατικαί, λειτουργούσαι συμφώνως προς τον από της 21ης Απριλίου 1927 καταστατικόν  χάρτην της εργασίας (La carta del lavoro), oι δε σύλλογοι είνε σύνδεσμοι, α­ποβλέποντες εις ανωτέρους διανοητικούς, μορφωτικούς, ηθικούς ή και πο­λιτικούς προσηλυτιστικούς υπέρ του φασισμού σκοπούς.

Τα σωματεία ταύτα ευρίσκονται υπό την έμμεσον εποπτείαν και καθο-δήγησιν του Μ. Φ. Ε. Σ. και εξαρτώνται αμέσως εξ ειδικού υπουργείου, του λεγομένου υπουργείου των οργανώσεων, (corporationi) όπερ προΐστα­ται πάσης ενεργείας, τεινούσης εις την πραγματοποίησιν του οικονομικού σκοπού των, όστις πάλιν, συνίσταται εις τον συντονισμόν της προσπαθείας εργοδοτών και εργατών, κεφαλαίου και εργασίας προς εν αρμονία και αμίλλη ανάπτυξιν της βιομηχανίας, της γεωργίας και του εμπορίου της χώρας.

Εν τούτω καταφαίνεται ριζική διαφορά του φασιστικού συστήματος προς το σοσιαλιστικόν, διότι ο  μεν φασισμός βασίζει την ανάπτυξιν των παραγωγικών και οικονομικών δυνάμεων εις την συνεργασίαν των  τάξεων,  αντιθέτως προς τον σοσιαλισμόν, όστις, ως γνωστόν, φρονεί ότι  τούτο επι­τυγχάνεται μόνον δια του εξαφανισμού των τάξεων, ήτοι της οριστικής και αναντιρρήτου επικρατήσεως της μιας τούτων, της εργατικής.Όθεν ο φασισμός αποκρούει ως παρανόμους τας τε απεργίας και  τας ανταπεργίας, και δικάζων δι' ειδικού δικαστηρίου, του λεγομένου δικαστηρίου της εργασίας, τιμωρεί αυτάς αυστηρώς.

Αι προειρημέναι οργανώσεις ούσαι καθαρώς εθνικαί, στερούνται απολύτως του δικαιώματος συμμετοχής εις διεθνείς οργανώσεις, εκτός αν το προϊστάμενον αυτών υπουργείον, κρίνον εξυπηρετικόν  του εθνικού συμ­φέροντος, δώση την προς τούτο ρητήν συναίνεσίν του, οπότε αι οργανώσεις αντιπροσωπεύονται υπό τούτου,

Αι οργανώσεις πλην του παραγωγικού και οικονομικού των σκοπού έχουσι και έτερον προορισμόν, την συγκρότησιν δηλ. της Βουλής. Η Βου­λή είνε σώμα αιρετόν καΐ αντιπροσωπευτικόν, καταρτίζεται όμως κατά  ιδιόρρυθμον και καινοφανές σύστημα, όπερ εισήγαγεν ο αρχηγός της κυ­βερνήσεως δια του από 17 Μαΐου 1928 εκλογικού νόμου. Απαρτίζεται δε εκ 400 μελών, εκλεγομένων κατ' ειδικήν διαδικασίαν μεταξύ 1.000 υποψηφίων, ων 800 μεν προτείνονται υπό των οργανώσεων 200 δε υπό του ανωτάτου φασιστικού συμβουλίου. Πλην της Βουλής υφίσταται και έτερον νομοθετικόν σώμα ισόβιον, απεριορίστου δ'  αριθμού μελών, και καθα­ρώς αριστοκρατικών, η γερουσία-, θεσμός προερχόμενος εκ παλαιοτέρου ο­μοειδούς συστήματος, προβλεπομένου ήδη εν τω 33 αριθ. του από 4 Μαρ­τίου 1848 συντάγματος τού βασιλέως Καρόλου Αλβέρτου.

Ως πάσαι δε αι εν τη πολιτεία εξουσίαι δημιουργούνται υπό του φα­σισμού και λειτουργούσιν υπέρ αυτού, ούτω και η υψίστη και ιερωτάτη, η της δικαιοσύνης, πλην των ασχολιών της εις υποθέσεις του αστικού και ποι­νικού δικαίου, εφαρμόζει δι' ειδικού δικαστηρίου και τους νόμους, δι' ων κατοχυρούται το φασιστικόν καθεστώς, ήτοι είνε και αύτη θεραπαινίς της μεγίστης εν τη πολιτεία θέσεως του φασισμού και των γενικών σκοπών αυ­τού.

Ο φασισμός διά του συστήματος τούτου επιδιώκει την πραγματοποίη­σιν  των εθνικών, κοινωνικών και οικονομικών του σκοπών, χρησιμοποιών συστηματικώς και ανενδότως, μετά πείσματος και φανατισμού, αλλά και δεξιότητος απαράμιλλου, όλας τας ηθικάς και πνευματικάς δυνάμεις του έθνους και διαπλάσεως την νέαν κοινωνικήν κατά τας εμπνεύσεις και βου­λήσεις αυτού.

Ούτω διηυθέτησε και τας από εξ και πλέον δεκαετηρίδων νόθους και βλαπτικάς σχέσεις της ιταλικής πολιτείας μετά του Πάπα, κατέστησε την παιδείαν ασφαλές και πλήρες μέσον διαμορφώσεως και εθνικής διαπλάσεως της ιταλικής νεολαίας συμφώνως προς τα ιδεώδη και τους σκοπούς του και διά της υπαγωγής ολοκλήρου του έθνους εις σιδηράν πειθαρχίαν , ε­πέβαλε γενικόν σύστημα στρατιωτικού καταρτισμού αυτού από της νεαρωτάτης ηλικίας.

Οι σκοποί του φασισμού και τα ιδεώδη του ούτε εξεδηλώθησαν, ούτε διετυπώθησαν, ούτε απεσαφηνίσθησαν ευθύς εξ αρχής. Διαρκώς ο φασι­σμός καθ' όλην την από της κατισχύσεώς του δεκαετίαν, ως και πρότερον, κατά τα προπαρασκευαστικά του έτη, και σήμερον, ευρίσκεται εν τω γίγνεσθαι" τούτο δε ακριβώς αποτελεί την εξαίρετον δυναμικότητα του, την στερεάν επιβολήν  του και τας ισχυράς ελπίδας ότι θα συνέχιση την σταδι­οδρομίαν του επί μακρόν.

Η προσήλωσίς του εις τα εσωτερικά και εξωτερικά συμφέροντα του κράτους, δεδικαιολογημένα και αδικαιολόγητα, δίκαια τε και άδικα, είνε όντως καταπληκτική, και δύναται να αποτελέση παράδειγμα προς μίμησιν εις τάς δημοκρατικά: και κοινοόουλευτικάς πολιτείας, αίτινες εκ φύ­σεως και καταρτισμού, περισπώνται υπέρ το δέον περί την κρείττονα διε­ξαγωγήν των κρατικών υποθέσεων και εξυπηρέτησιν του κοινού συμφέ­ροντος.

Το Λαϊκόν Πανεπιστήμιον
της  "ΒΡΑΔΥΝΗΣ"
ΤΕΥΧΟΣ ΤΡΙΤΟΝ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 1933

Το μέγα και φωτοβόλον όραμα της Ρώμης, ως εννοίας και ιστορικής πραγματικότητος, ευρίσκεται αδιακόπως προ της ψυχής και της διανοίας των ηγετών του φασισμού, και μάλιστα του φύσει και θέσει δυνατοτάτου όλων, του πανίσχυρου και κυριάρχου εν τη φασιστική πολιτεία Μπενίτο Μουσσολίνι.

Αν αι σημεριναί συνθήκαι του κόσμου ήσαν διάφοροι, αν τα λοιπά κράτη του κόσμου δεν ευρίσκοντο εν επιφυλακή και δεν ηγρύπνουν περί του ιδίου των συμφέροντος, και αν η Ιταλία δεν ήτο εκ φύσεως τόσον πτωχή, ο φασισμός εν τω επιμόνω και δημιουργικώ ενθουσιασμώ και οργασμώ του θα επετύγχανε διά του δυαδικού δόγματος του, πειθαρχία και εργασία, (disciplina e favoro) πράγματι να εισαγάγη την Ιταλίαν εις την μεγάλην και ιστορικήν λεωφόρον, εφ' ης εβάδισεν η Ρώμη.

Σημ. Λεπτομερεστάτην του φασιστικού συστήματος ανάπτυξιν ευρίσκει ο αναγνώστης εν τω περισπουδάστω συγγράμματι του . Μιχαήλ Δ. Βολονάκη, "αγωγήν του πολίτου", όπερ προ μικρού εξεδόθη και είλκυσε δικαιότατα το γενικόν ενδιαφέρον.