ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΓΚΟΝΤΖΑΛΕΘ :Η ΚΛΟΠΗ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

ΔΗΜ. Σ. ΣΟΥΤΖΟΥ
ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ
Σελ.100
ΑΘΗΝΑ 1967

«Τις παραμονές του εμφυλίου πολέμου, διηγείται ο Καμπεσίνο[1], δούλευα και τότε σ' ένα γιαπί. Και ξέρεις ποιόν είχα εργοδηγό; Τον Ιμπαρούρι, ναι, τον σύζυγο της Ντολορές, της περιφήμου Πασιονάριας!»

Και σ' αυτό το όνομα ξεσπάει για μια στιγμή γιομάτος βιαιότητα κι' αγανάκτησι.

—«Αχ αυτή! Τι βρωμοθήλυκο! Το ξέρεις ότι την ξαναβρήκα στη Ρωσία το 1940! Είχε φροντίζει να φέρη τον εραστή της απ' την κατεχομένη Γαλλία με ένα χιτλερικό αεροπλάνο! Εξ αιτίας τέτοιων Ανθρώπων χάσαμε. Που τους ενδιέφερε περισσότερο να καλοπεράσουν, να πλουτίσουν και να τρώγωνται για την εξουσία παρά να βάλουν τα δυνατά τους για να συντρίψουν τον Φράνκο. Η μόνη επιχείρησις που είχαν επιτυχία ήταν η κλεψιά του Ισπανικού χρυσού. Ήμουνα εκεί. Αχ, τι αφελής που στάθηκα κείνη την εποχή! Ήταν τον Οκτώβριο του 1936. Ο δόκτωρ Νεγκρίν, τότε υπουργός των Οικονομικών της Κυβερνήσεως Καμπαλλέρο, είχε θελήσει να μεταφέρη το χρυσάφι της Τραπέζης της Ισπανίας σε μέρος ασφαλές. Ήταν φυσικά ένα μυστικό του Κράτους. Αλλά ο Ρόζεμπεργκ, ο σοβιετικός πρέσβυς (στη Μαδρίτη), oι πράκτορες της Νικαβεντέ στην Ισπανία και ο Χοσέ Ντιάζ, ο γενικός γραμματεύς του κομμουνιστικού κόμματος Ισπανίας, ήσαν επίσης εν γνώσει. Ο ίδιος ο Ντιάζ με κάλεσε και μου είπε:

—Εσυ θ' αναλάβης τη διεύθυνσι της επιχειρήσεως. Πρέπει νάχης τελειώσει μέσα σε δυο ώρες.

—Μήπως θα πρέπει να χρηοιμοποιήσω βία; τον ρώτησα.

—Όχι. Η επιχείρησις έχει πολύ καλά προπαρασκευαστή. Δεν θα χρειαστή.

Ο μόνος που θα μπορούσε να έχη αντιρρήσεις γι' αυτή τη «μεταφορά» ήταν ο διευθυντής της Τραπέζης. 'Ενας τίμιος δημοκράτης. Ο Νεγκρίν τον κάλεοε οε μια σύσκεψί που κράτησε τέσσαρες ώρες. Εν τω μεταξύ oι φύλακες αντικατασταθήκανε από δικούς μας ανθρώπους που φορώντας στολές φυλάκων, έβγαλαν το χρυσάφι από τα υπόγεια. Υπήρχαν 7.800 κιβώτια που φορτώθηκαν σε τριανταπέντε καμιόνια. Αφήοαμε τη Μαδρίτη στις 10 και 42'. Στην έξοδο της πόλεως η φάλαγγα των αυτοκινήτων σταμάτηοε. Διώξαμε τους πρώτους σωφεραίους. Τοποθετήσαμε κόκκινες σημαίες πάνω στα καμιόνια για να δείξουμε ότι τα οχήματα είναι φορτωμένα με εκρηκτικές ύλες. Έτσι, οι καινούργιοι οδηγοί που έφτασαν σχημάτισαν την εντύπωσι ότι μεταφέρουν δυναμίτες και η κίνησι συνεχίστηκε χωρίς απρόοπτα πάνω στο δρόμο της Καρθαγένης. Στη Γαλέτα τα κιβώτια τοποθετήθηκαν μέσα σέ μπαράγκες που χρησίμευσαν για εναποθήκευσι αποθεμάτων εκκρητικών υλών. Στις 25 Οκτωβρίου κομμουνιστές πυροβολητές τις φόρτωσαν σε ένα βαπόρι και πήραν την κατεύθυνσι της Οδησσού. Ήταν μια τεραστία κλεψιά εις βάρος του Ισπανικού λαού. Εκείνη την εποχή ούτε που το σκέφτηκα. Τώρα όμως, η ανάμνησι της συνενοχής μου με κάνει να συχαίνωμαι τον εαυτό μου».

Μένει για λίγο σιωπηλός με το πηγούνι ανάμεσα στα δυο του χέρια και συνεχίζει:

—«Δεν ήταν εξ άλλου η μόνη κλεψιά που έγινε εις βάρος του Ισπανικού Λαού.'Οταν ξανακατέλαβα τη Λερίντα μ' ένα τολμηρό εγχείρημα, ανεκάλυψα μέσα σε μια υπόνομο μια μεγάλη ποσότητα από χρυσάφι και τον καλύτερο ραδιοπομπό που καθώς φαίνεται υπήρχε σ' όλη την Καταλωνία. Χάρισα τον πομπό στο Λουίς Κομπανύς τον πρόεδρο της Καταλωνίας. Το χρυσό τον μετέφερε ο κομμουνιστής Ούγγρια με δυο καμιόνια, και με την εντολή να τον παραδώση στό Χοσέ Ντιάθ και στην Πασιονάρια. Αργότερα ο Χοσέ Ντιάθ μου είπε ότι μεταφέρθηκε στη Γαλλία και παραδόθηκε στο Μωρίς Τορέζ (τον αρχηγό του Κ.Κ. Γαλλίας). Κατά τις τελευταίες μάχες στην Καταλωνία, στο Καστίγιο ντε Φιγκουέρος, έξη καμιόνια με χρυσάφι σε ράβδους και με πολύτιμους λίθους φορτώθηκαν απ' τον ταγματάρχη Μανόλο, το δεξί χέρι του στρατηγού Λίστερ — ακόμα ένα ωραίο μούτρο επαναστάτη αυτός εκεί! — που στη Μόσχα αφού εβίασε πέντε Ισπανίδες πρόσφυγες, τις κατήγγειλε σαν φασίστριες για να μην μπορέσουν να πιάσουν τα παράπονα τους. Τα τέσσαρα απ' τα έξη καμιόνια της "Φιγκουέρας, πέρασαν επίσης στη Γαλλία, θα πρέπει να εξασφαλίσουν στο Βιγιασαντέθ άνετα γεράματα. Α, τι βρωμιά! Τι βρωμιά! . . .».

[1] Από τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Φρανσουά Μπρινιώ για το περιοδικό "Ιστορία για όλους" στα 1961. Ο Βαλεντίνος Γκοντζάλεθ με το προσωνύμιο Καμπεσίνο (χωριάτης) ήταν ο  "Κόκκινος " Στρατηγός της "Δημοκρατικής Ισπανίας"  που μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου κατέφυγε στη ΄Γαλλία .

ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ : Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ 2

Προηγούμενο
.......................................................................................................................................................................................................... .......................................................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................................................

Αμέτρητα είναι τα δεινά που σώριασε και εξακολουθεί vα σωριάζει πάνω στην Ελλάδα η θεομηνία του σλαύικου κομμουνισμού. Να πιάσει να τα λογαριάσει κανείς, δε θα βρει άκρη. Μόνο στις δώδεκα πληγές του Φαραώ, που αναφέρει η γραφή, μπορεί να βρει κανείς κάτι ανάλογο, αν τις φανταστεί να ενεργούν σύγχρονα και χωρίς διακοπή επί χρόνια ολόκληρα. Ανάμεσα τους το πιο αποτρόπαιο είναι χωρίς άλλο το «παιδομάζωμα». Τη λέξη αυτή την έφκιασε το Ελληνικό Γένος στην πιο σκληρή περίοδο τής Τουρκικής σκλαβιάς. Είναι ένας όρος που ζημιώθηκε με ποταμούς από δάκρυα και αίμα. 
Τριακόσια χρόνια, τριακόσια έξη χρόνια για την ακρίβεια, η λέξη αυτή αποτελούσε τον πιο πικρό βραχνά για την Ελληνίδα μητέρα. Ξυπνούσε και πλάγιαζε, και μπροστά της στεκόταν αυτή η μυστική τρομάρα. Πότε θα περάσει η Κουστωδία του Σουλτάνου από το χωριό, να μαζέψει για τα Τάγματα των Γενιτσάρων τα πιο γερά, τα πιο έξυπνα, τα πιο όμορφα αγόρια τους. Τα μεγάλωναν, τα βύζαιναν, τα νανούριζαν και τα μοιρολογούσαν σα νάταν ετοιμοθάνατα. Η ομορφιά τους είταν μαχαίρι δίκοπο για τη βασανισμένη τους καρδιά. Η γέννηση του αγοριού σημάδευε για το ελληνικό σπίτι τη γέννηση μιας νέας δυστυχίας. Το παιδομάζωμα άρχισε στα 1320 ακόμα, από τα χρόνια του Ορχάν, που είταν ο γιος του Οσμάν, του ιδρυτού του τουρκικού Κράτους. Πήρε τέλος στα 1632, στα χρόνια του Σουλτάνου Μουράτ του Δ'. Ο Μουράτ κατάργησε το φοβερό τούτο φόρο των υποδουλωμένων Ελλήνων, για να διαλύσει αυτά τα τάγματα, που άρχισαν να παίζουν το ρόλο πραιτωριανών στην Τουρκική αυτοκρατορία. Ο Καρολίδης όμως πιστεύει πως ο Σουλτάνος φοβήθηκε μήπως με το παιδομάζωμα λείψει ολότελα το χριστιανικό στοιχείο από το κράτος του. Και το χριστιανικό στοιχείο ο Μουράτ το λογάριαζε πολύ χρήσιμο για την ύπαρξη και τη στερέωση της τουρκικής αυτοκρατορίας. Απ' αυτό είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο ελληνικό αίμα ρούφηξε αυτός ο απαίσιος φόρος από την καρδιά του σκλαβωμένου Γένους. Το πιο ακριβό και το πιο διαλεχτό του αίμα. Ο Παπαρρηγόπουλος λογαριάζει σε ένα εκατομμύριο τα Ελληνόπουλα που τούρκεψαν, και πολέμησαν τη φυλή που τα γέννησε, όλα αυτά τα τρακόσια έξη μαύρα χρόνια. Οι τούρκοι παίρνανε από κάθε οικογένεια ένα ή δύο αγόρια, κάποτε και τα μονογενή τους, από 10 μέχρι 14 χρονώ. Η απόγνωση και η λαχτάρα των μανάδων είτανε τέτοια που, όπως διηγείται ο Γερμανός συγγραφέας Γκέρλαχ που γύρισε την ανατολή στα 1572, οι μανάδες που είδε  στη Βιθυνία, κάνανε προσευχές στο θεό, να πάρει τ' αγόρια τους, πριν έρθουν οι Αξιωματικοί του Σουλτάνου γι' το παιδομάζωμα. ... «Τα δημοτικά τραγούδια που άκουσα στην,Ελλάδα, λέει ο Γάλλος περιηγητής Μπρυνέ ντε Πρελ, τραγουδάνε τις μανάδες του Μωρηά που σφάζουν με τα ίδια τους τα χέρια τ' αγόρια τους, να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων στρατολόγων». Και ο Μέντελσων Βαρτόλντι λέει: «Σπαράζει η καρδιά του ανθρώπου να μαθαίνει πως oι Ελληνίδες μητέρες σφάζουν τα παιδιά τους μπροστά στις στρατολογικές ορδές των Τούρκων, για να μη τα δούνε να ντροπιάζουν την πατρίδα τους και τη θρησκεία», Τα τάγματα αυτά των Γενιτσάρων έφτασε να έχουν στις αρχές του 17ου αιώνα δύναμη 46 χιλιάδων ανδρών. Όλοι αυτοί οι θηριώδεις διώχτες του Ελληνικού Γένους δεν είταν παρά εξισλαμισμένα Ελληνόπουλα, που τα μεγάλωσε ο Τούρκος, σπουδάζοντας τα να σφάζουν και να καίγουν την Ελλάδα και τους γονείς που τα γέννησαν. Από τότε που σταμάτησε αυτή η φριχτή δοκιμασία του Ελληνικού Γένους πέρασαν 316 χρόνια.

Τριακόσια δέκα έξη χρόνια είχε ν'  ακουστεί στον τόπο μας η λέξη "παιδομάζωμα", η πιο ανατριχιαστική λέξη που έπλασε ο Ελληνικός λαός με το αίμα, με το δάκρυ και με την πιο τρυφερή του σάρκα. Το ανάφερνε η ιστορία μονάχα. Με αποτροπιασμό το ανάφερε και η λαογραφία μας με τα τραγούδια-μοιρολόγια, που διασώθηκαν από κείνο το πανελλήνιο σύθρηνο. Και κατόπι σαν ήθελαν πια οι άνθρωποι να χαρακτηρίσουν τη βαρβαρότητα και την αγριότητα κείνης της εποχής, λέγανε: "την εποχή που γινόταν το παιδομάζωμα". Και εννοούσαν μιαν εποχή άγριας βαρβαρότητας, που οι μητέρες δάκρυζαν αίμα, και οι πατέρες καταργιούνταν την ερωτική χαρά του γάμου που έσπερνε τόση θλίψη και τόσο σπαραγμό μέσα στο σπίτι τους.

Καί ήρθε το 1948. Ο κόσμος σ' αυτό το αναμεταξύ προόδεψε. Υπάρχουν τώρα διεθνείς ερυθροί Σταυροί, υπάρχουν σύλλογοι προστασίας των ζώων, που δεν επιτρέπουν καν να κρατάς τα πουλερικά από τα πόδια με το κεφάλι κρεμασμένο προς τα κάτω, για να μην υποφέρουν από τούτη την αφύσικη στάση. Υπάρχουν διεθνείς οργανώσεις γυναικών, και ορφανοτροφεία και Υπουργεία περιθάλψεως. Υπάρχουν νόμοι και Δικαστήρια, που προστατεύουν τα παιδιά, ακόμα και από ένα μπάτσο που θα τους δώσει ο γονιός και ο δάσκαλος. Υπάρχουν ακόμα οργανώσεις ευαίσθητων ανθρώπων πού έχουν ως μοναδικό σκοπό ν' αγοράζουν και να ξελευτερώνουν από τα κλουβιά τους  τα σκλαβωμένα πουλιά. Τόσο πολύ προόδεψε μέσα σ' αυτά τα 316 χρόνια η ανθρωπιά, που έγινε νόμος και δικαστήριο. 
.......................................................................................................................................................................................................... .......................................................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................................................

Τι ειν αυτό  που γυρεύω; Μια μεγάλη, μια πανελλήνια οργάνωση της Μακρονήσου γυρεύω, για τα δηλητηριασμένα νειάτα , σαν αυτή που αυτοσχεδίασε και τόσο άξια έφερε σε τέλος ο Στρατός μας.

Αυτή είναι η νέα γενεά της Ελλάδας για την οποία πρέπει να αγωνιστούμε όλοι .Με πάθος, με φανατισμό, με επιμονή.Τα παιδιά, τα νιάτα. Αυτά είναι το νέο θεμέλιο , η ελπίδα μας για το μέλλον.Αυτό το ξέρει  ο σλαύος  Ελληνομάχος, γι' αυτό ζητά να μεταδώσει τη σαπίλα της προπαγάνδας του στο Εθνικό μας θεμέλιο. Αλλιώτικα, όταν θα μεστώσουν λιγάκι οι μικροί γενίτσαροι  του παιδομαζώματος που γίνεται στο εξωτερικό και εξαπολυθούν ενάντια στην Πατρίδα μας μόλις θα τους το διατάξει ο σλαύος, θα είναι πια τότε αργά.Και τι θα γίνει τότες αυτό:   Οι άλλοι, οι νέοι Γενίτσαροι που εκπαιδεύονται μέσα στις πόλεις μας και  μέσα στα χωριά μας, θα ενωθούν μαζί τους για να χτυπήσουν την Πατρίδα από τη ράχη, όπως μόνο oι κομμουνιστές ξέρουν να χτυπούν την πατρίδα τους από τη ράχη. Ποιος είναι  λοιπόν ο μυστικός αυτός προστάτης των συνοδοιπόρων, των δημοσιογράφων, των λογίων, των υπαλλήλων, που εμποδίζει το χέρι της Ελλάδας να ξετινάξει από πάνω της τα παράσιτα της σιγανής φθοράς; Δεν είναι καθόλου μυστικός. Και δεν είναι ένας. Δύο είναι. Ο ένας εσωτερικός. Ο πολιτευόμενος που ξέχασε πως είναι εθνικός απόστολος και Εθνικός αγωνιστής και έγινε επαγγελματίας της  Βουλής, και δούλος της συναλλαγής. Ο άλλος είναι εξωτερικός. Είναι ο διεθνής κομμουνισμός που το χρώμα του αρχίζει από το αιματηρό κόκκινο του μπολσεβίκου και φτάνει έως το πιο υποκριτικά δυσδιάκριτο τριανταφυλλί, τής συνοδοιπορίας, τής ουδετερότητας, τής δήθεν ανθρωπιάς, της δήθεν δημοκρατίας, της δήθεν ελευθερίας σκέψεως. Όλες αυτές τις ωραίες λέξεις που αποκοιμίζουν την συνείδηση των νωθρών, των ανάνδρων και των καιροσκόπων, ο κομμουνιστής προπαγανδιστής τις μεταχειρίζεται για να διαλύσει την εθνική ενότητα. Και γι' αυτό βλέπετε κάθε φορά που πάει η Ελλάδα να κάνει μιαν αποφασιστική κίνηση για να κόψει με το νυστέρι τον κακό καρκίνο που της κατατρώει τα σπλάχνα, ακούγονται από μέσα από τον τόπο καθώς και από όλα τα πέρατα της γης, από τα σλαυόδουλα κράτη εις τα Κοινοβούλια και τις εφημερίδες των δημοκρατιών, ακούγονται κραυγές και βρισιές και συκοφαντίες ενάντια στην Ελλάδα. Ενάντια στην Ελλάδα που υποφέρει, που αιμορροεί οχτώ συνεχή χρόνια, που αγωνίζεται για όλους τους λεύτερους λαούς, που καίγεται και ρημάζεται και δεν έχει λεφτά για να οπλιστεί όπως οπλίστηκε το 40—41. Και  δεν έχει λεφτά να ξοδέψει στο εξωτερικό για να απαντήσει στη διεθνή συκοφαντική επίθεση που της γίνεται. Και δεν έχει ηγέτες άξιους να μπουν επικεφαλής ενός πανελλήνιου συναγερμού. Ηγέτες άξιους αυτού του λαμπρού λαού, του προδομένου.

Ενός συναγερμού που να μην ενδιαφέρεται για τα κόμματα, και για τους κομματάρχες και  για τις ωραίες λέξεις τις αδειανές πού είναι ηχηρές, ακριβώς γιατί είναι αδειανές, όπως είναι ηχηροί οι  αδειανοί ντενεκέδες.

Τότε λοιπόν; θα μας ρωτήσετε. Είστε ένας απελπισμένος; Καθόλου δεν είμαι ένας απελπισμένος. Είμαι απεναντίας ένας αισιόδοξος, ένας Έλληνας γεμάτος πίστη για το μέλλον και για το παρόν της φυλής μου, ένας άνθρωπος γεμάτος από χαρά και περηφάνια για το λαό στον οποίον ανήκει. Γιατί κάθε μέρα αυτός ο λαός μας δίνει νέες αποδείξεις για   τη θαυμαστή ποιότητα του. Το δείχνει με την αντίσταση του προς τα μολύσματα της αποσύνθεσης που τον ποτίζουν. Το δείχνει με τα έργα του τα καταπληχτικά. Με το θάρρος του το ακατανίκητο. Με την τιμιότητα του την αμόλυντη. Με τη λεβεντιά του την αλύγιστη που κάνει την ιστορία του των 3000 χρόνων μια αδιάσπαστη σειρά από γεγονότα ομοιόμορφα υπέροχα. 

Αυτό το Λαό σήμερα δεν τον αντιπροσωπεύουν οι ανάξιοι πολιτευόμενοι, ούτε οι άνανδροι λόγιοι, ούτε οι συμβιβαστικοί κρυφοπροδότες. Τον αντιπροσωπεύει ο Στρατός. Ο Ελληνικός Στρατός, που δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά ο ένοπλος Ελληνικός Λαός, απαλλαγμένος από την πολιτική διαφθορά, θέλετε να δήτε την ποιότητα του Λαού μας; Κοιτάξετε το στρατό του. Αυτόν που στάθηκε στα σύνορα από την 28 του Οχτώβρη του 1940 και από τότε δεν σταμάτησε τον αγώνα του. Τον κράτησε ένοπλος, ώσπου τσακίστηκε στο χέρι του το όπλο, μαζύ με το χέρι που το κρατούσε. Δεν τόνε σταμάτησε άοπλος. Τον συνέχισε πεινασμένος, βασανισμένος, φυλακισμένος, ντουφεκισμένος, σταυρωμένος. Τον συνεχίζει τώρα μόλις του παράδωσαν μερικά από τα όπλα που τούκλεψαν πάνω στην ιερή μάχη του εχτροί και φίλοι. Τον συνεχίζει στην Πίνδο και στο εσωτερικό, στις πολιτείες και στα βουνά και στα καράβια, όπως μόνος αυτός ξέρει να τον συνεχίζει.

Αυτό είναι που λέμε με δύο λέξεις: «Το πνεύμα του Γράμμου». Το πνεύμα του Γράμμου είναι ο  δυνατός αγέρας του καθαρμού και της υγείας, που κατεβαίνει από τις τρομερές βουνοκορφές της Ηπείρου για να συνεπάρει στο πέρασμα του όλα τα μολύσματα του κάμπου και της Πολιτείας. Το πνεύμα του Γράμμου σαν έρθει η ώρα θα κατεβεί στις πολιτείες, θα κατεβεί στις καρδιές μας, να γίνει συνείδηση πανελλήνιου εξαγνισμού. Και ανόρθωσης. Και τιμωρίας. Ο Γράμμος είναι η μεγάλη αναπνοή μας. Η μεγάλη ελπίδα μας. Αυτός είναι που δίνει σήμερα τις αποστομωτικές απαντήσεις του στη διεθνή συκοφαντική εκστρατεία πού διεξάγει στο εξωτερικό ο κομμουνισμός σαν παγκόσμια οργάνωση κακοποιών. Αυτός είναι πάλι που θα φυσήξει μεθαύριο στο εσωτερικό, όταν θα τελειώσει εκεί πάνω και εδώ γύρω με τα ανδράποδα των σλαύων, για να συνεφέρει την Ελλάδα στη φυσική της, την ιστορική της ηθική υγεία. Το πνεύμα του Γράμμου είναι η αισιοδοξία μου και η πίστη μου. Ξαίρω ποια είναι η αισιοδοξία και η πίστη όλων των γνήσιων Ελλήνων. Γι΄ αυτόν τον ανώνυμο φαντάρο, γι΄ αυτόν τον ήρωα Χωροφύλακα, γι' αυτόν το φτωχό Μ.Α.Υ. πρέπει να κινηθεί, να κινείται αδιάκοπα, άγρυπνα, ακούραστα, γενναιόδωρα η στοργή μας, η φροντίδα μας, η αγάπη μας, η έγνοια μας. Γιατί αυτός είναι η αληθινή καρδιά της ΕΛΛΑΔΑΣ, η ζεστή, η πιο πιστή, η τίμια καρδιά της ΕΛΛΑΔΑΣ.

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ (1936)

Ι. Πριν από την εισβολή των βαρβάρων

Ισπανοί στρατιώτες και αξιωματικοί

της ξηράς, του Ναυτικού και της Αεροπορίας.

Πιθανότατα να υπάρχη μεταξύ σας αυτός που υποστηρίζει πως οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για την Πολιτική. Κάτι τέτοιο θα είχε βάσι μόνον στη περίπτωση που η πολιτική αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κομμάτων.

Σ' αυτήν την περίπτωσι το στρατιωτικό σπαθί δεν θα μπορούσε ποτέ να αναμιχθή στις διαμάχες τους που σε τελευταία ανάλυσι μόνον μέτριες μπορούν να χαρακτηρισθούν.

Όμως σήμερα δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν εσωτερικό αγώνα. Κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξις της Ισπανίας τόσο ως ενότητα όσο και ως οντότητα. Δίχως υπερβολή ο κίνδυνος που αντιμετωπίζομε σήμερα, μόνο με τον κίνδυνο μιας ξένης εισβολής μπορεί να παρομοιασθή. Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα: η ξένη προέλευσις του επαναστατικού κινήματος που πολιορκεί την Ισπανία, φανερώνεται ξεκάθαρα από τις διαταγές, τις κραυγές, τις προθέσεις, τις ιδέες. 

Οι διαταγές έρχονται από μακριά, από την Μόσχα[1]. Παρατηρήσατε την τελειότητα συνδυασμού τους στις άλλες χώρες. Παρατηρήσατε το γεγονός πως στη Γαλλία έπειτα από Ρωσικές διαταγές εσχηματίσθη ένα Λαϊκό μέτωπο πανομοιότυπο με το Ισπανικό. Σημειώσατε πως εδώ παρετηρήθη μια ανακωχή μέχρι την ακριβή ημερομηνία των γαλλικών εκλογών και όταν πλέον δεν ήσαν εις θέσι να επηρεάσουν τους Γάλλους ψηφοφόρους οι εμπρησμοί και οι δολοφονίες ξανάρχισαν.

Τις κραυγές, τις έχετε ακούσει στους δρόμους. Δεν αρκούνται μόνον στο «ζήτω η Ρωσία» ή στο «Ρωσία ναι' Ισπανία όχι», αλλά φωνάζουν εκείνο το τρομερό και απαίσιο: «Θάνατος στην Ισπανία» (Μέχρι τώρα κανείς δεν ετιμωρήθη επειδή φώναζε: «θάνατος στην Ισπανία». Αντιθέ­τως υπάρχουν εκατοντάδες που εφυλακίσθησαν επειδή φώναζαν: «Ζήτω η Ισπανία» ή «Υπεράνω όλων η Ισπανία».) 

Αν αυτή η πικρή αλήθεια δεν ήταν γνωστή σε όλους σας, θα είχαμε ενδοιασμούς να την αναφέρωμε από φόβο μην μας περάσετε για ψεύτες. 

Οι προθέσεις της επαναστάσεως είναι ξεκάθαρες. Ο Σοσιαλιστικός σύνδεσμος της Μαδρίτης, στο επίσημο πρόγραμμα που συνέταξε, προπαγανδίζει στις επαρχίες και στις αποικίες ένα άνευ προηγουμένου δικαίωμα αυτοδιαθέσεως, που τις παρακινεί να εκδηλωθούν υπέρ της ανεξαρτησίας. 

Η ουσία του επαναστατικού κινήματος είναι απόλυτα αντιισπανική. Στρέφεται εναντίον της πατρίδος. (Το σοσιαλιστικό όργανο CLARIDAD, ειρωνευόταν τον Ινταλέθιο Πριέτο επειδή είχε εκφωνήσει ενα πατριω­τικό λόγο.) 

Με την προτροπή των νεαρών εργατριών στην συλλογική πορνεία κατά την διάρκεια εκείνων των υπαιθρίων γιορτών όπου εφαρμόζεται κάθε τύπος ακολασίας, η γυναικεία αξιοπρέπεια ταπεινώνεται, η οικογένεια, που στην Ρωσία έχει αντικατασταθή από τις ελεύθερες σχέσεις, τα κοινά συσσίτια, την ευκολία του διαζυγίου και της εκτρώσεως-υπονομεύεται και οι γυναίκες πείθονται να απαρνηθούν την τιμή εκείνη που ανέκαθεν είχε κατευθύνει την Ισπανική συμπεριφορά ακόμη και στις κατώτερες τάξεις, (μήπως δεν ακούσατε στις μέρες μας πολλές Ισπανίδες να κραυγάζουν: «Παιδιά ναι' συζύγους όχι»;) 

Σήμερα η βρισιά κυριαρχεί στην Ισπανία. Ο κόσμος σκοτώνεται άνανδρα με την μέθοδο των 100 εναντίον ενός. Η αλήθεια αλλοιώ­νεται ακόμη και στα κέντρα των εξουσιών. Μέσα από αισχρούς λιβέλους αναπτύσσονται συνωμοσίες, τα στόματα των συκοφαντημένων κλείνονται για να μην αμυνθούν, η συνωμοσία και η συκοφαντία θριαμβεύουν[2] Αυτή άραγε είναι η καινούργια Ισπανία; Αυτός είναι ο Ισπανικός λαός; 

Τί πρέπει να υποθέσωμε; Πως ζούμε μέσα σ' έναν εφιάλτη ή πως ο παλιός Ισπανικός λαός (γαλήνιος, ατρόμητος, γενναιόδωρος) έχει αντικατασταθή με μια φρενιτική, εκφυλισμένη και δηλητηριασμένη από τις προκηρύξεις της κομμουνιστικής προπαγάνδας άμορφη μάζα; 

Παρόμοιες ώρες ο λαός μας είχε γνωρίσει μόνον στις χειρότερες στιγμές τού 19ου αιώνος, αλλά και εκείνες ακόμη δεν διέθεταν την σημερινή έντασι. 

Οι εμπρηστές των εκκλησιών (που την ώρα αυτή βρίσκονται επί το έργον) δικαιολογούν τα εγκλήματα τους με την ιστοριούλα πως οι καλόγριες μοιράζουν στα παιδιά των εργατών δηλητηριασμένες καραμέλες. Σε ποιά σελίδα τρόμου σε ποιά Ισπανία, ζωγραφισμένη δίχως συνοχή με αίμα και μαύρη καπνιά, πρέπει να ανατρέξωμε για να βρούμε παρόμοια; 

II Ό Στρατός προστάτης των αιωνίων άξιων.

Ασφαλώς αν ετίθετο θέμα κυριαρχίας του ενός ή του άλλου κόμματος, ο Στρατός θα έκανε το χρέος του παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα.

Όμως σήμερα βρισκόμαστε στις παραμονές μιας ημερομηνίας που η Ισπανία-σκεφθήτε το καλά Ισπανοί στρατιωτικοί- μπορεί να πάψη να υπάρχη.

Με λόγια απλά: αν εξ αίτιας της αφοσιώσεως σας στον κανονισμό παραμείνετε ουδέτεροι στον αγώνα πού σε αυτές τις ώρες αρχίζει, μπορεί ξαφνικά να βρεθήτε μέσα σε μια νύχτα μπροστά στο τετελεσμέ­νο γεγονός μιας Ισπανίας-πού εσείς υπηρετείτε- διαλυμένης. Αυτό είναι το όριο της ουδετερότητας σας' ή διατήρησις των αιωνίων άξιων, των βασικών εκείνων αξιών, που θα μπορέσουν να επιβιώσουν από τις κομματικές συγκρούσεις.

Όταν κινδυνεύουν οι αιώνιες αυτές αξίες δεν έχετε άλλο δικαίωμα να παραμένετε ουδέτεροι[3]. Πλησιάζει η ώρα που τα όπλα σας πρέπει να επέμβουν για να σώσουν τις πρωταρχικές αξίες, δίχως τις οποίες η πειθαρχία καταντά μια άχρηστη υποκρισία.

Πάντα έτσι γίνεται ' την τελευταία λέξι την έχουν τα όπλα. Ο Σπένγκλερ είχε πει πως την τελευταία στιγμή πάντα βρέθηκε μια ομάδα στρατιωτικών για να σώσει τον πολιτισμό.

Στην πρόσφατη ιστορία του ρωσικού στρατού, η πικρότερη σελίδα εγράφη την μέρα που οι αξιωματικοί φορώντας μια κόκκινη ταινία επαρουσιάσθησαν μπροστά στις επαναστατικές εξουσίες. Λίγο αργότερα κάθε αξιωματικός είδε να παρεμβάλλεται ανάμεσα σ' αυτόν και στους άνδρες του ένας κομμουνιστής πολιτικός κομισάριος και έπειτα από λίγο καιρό πολλοί αξιωματικοί ετυφεκίσθησαν.

Εξ' αιτίας της συνθηκολογήσεως των στρατιωτικών της Μόσχας ή Ρωσία έπαψε να άνήκη στόν Ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Θέλετε πραγματικά να πάθη το ίδιο και η Ισπανία;

III. Μια μεγάλη εθνική προσπάθεια.

Θα είχατε κάθε δικαίωμα να παριστάνετε τους κουφούς αν σας ζητούσαν να εγκαθιδρύσετε με τις δυνάμεις σας μια καινούργια αντιδρασ­τική πολιτική. Ελπίζουμε να μην υπάρχουν άλλοι παράφρονες που φιλοδοξούν να εκμεταλλευθούν την καινούργια (και τελευταία) ιστορική ευκαιρία για να ευνοήσουν βρώμικα συμφέροντα. Ακόμα και αν υπήρχαν, θα έπεφτε πάνω στα κεφάλια τους τόσο η δική σας όσο και η δική μας οργή. 

Δεν είναι πλέον δυνατό να γίνεται έκκλησι στην υπέρτατη τιμή του Στρατού, ούτε να επισημαίνεται η τραγική ώρα που απαιτεί τον παραμερισμό του Κανονισμού άν τελικά όλα αυτά καταλήξουν στην ενίσχυσι της ήδη παραφορτωμένης με πολλές εξουσίες , οικονομικής οργανώσεως. 

Η σημαία του Εθνικισμού δεν ανεμίζει για να στηρίξη το εμπόριο της πείνας. 

Εκατομμύρια Ισπανών συγκεντρώνονται πίσω της και είναι δύσκολο να κλείσετε τα μάτια σ' αυτή την πραγματικότητα. 

Γι' αυτό θα χρειασθή επειγόντως να αρχίσωμε το έργο για την μεγάλη εθνική ανοικοδόμησι. 

Όλοι πρέπει να πάρουν μέρος στην απόλαυσι των αγαθών που η Ισπανία παράγει ή μπορεί να παράγη. Αυτό θα απαιτήση θυσίες από την καθημερινή Ισπανική ζωή. Αλλά εσείς-σφυρηλατημένοι στην θρησκεία του χρέους και της θυσίας- και εμείς- που ηθελημένα έχομε επιβάλλει στην ζωή μας μια ασκητική και στρατιωτική συμπεριφορά- θα δείξωμε σε όλους τον τρόπο να δεχώμεθα τις θυσίες με χαρά. Με την χαρά αυτού που γνωρίζει ότι με την θυσία μερικών υλιστικών απολαύσεων μπορεί να σώση τις αιώνιες αξίες που ωδήγησαν την Ισπανία να εκτελέση την αποστολή της και να επιβληθή στον μισό κόσμο.

IV Η ώρα έχει σημάνει

Εύχομαι αυτές οι λέξεις μου να μπορούν να εκφράσουν όλη την βαρύτητα της ώρας αυτής! Ίσως να μην υπάρχη χώρα,-με εξαίρεσι την Ρωσία-που να έχη αντιμετωπίσει χειρότερη κατάσταση στην σύγχρονη εποχή. Στα άλλα έθνη τα χέρια των προδοτών δεν έχουν αναλάβει ακόμη τα ηνία του κράτους. Στην Ισπανία όμως είναι γεγονός. Οι σημερινοί υπεύθυνοι του Λαϊκού Μετώπου, υπάκουοι σ' ένα σχέδιο που έχει έλθει άπ' έξω, εξαλείφουν συστηματικά μέσα από την Ισπανική ζωή όλα όσα θα μπορούσαν να αντισταθούν στην εισβολή των Βαρβάρων.

 Εσείς -Ισπανοί στρατιώτες του Στρατού, του Ναυτικού, της Αερο­πορίας, της Πολιτοφυλακής, των Σωμάτων Ασφαλείας καί των Ασάλτος--γνωρίζετε πολύ καλά πως δεν θα σκύψετε το κεφάλι στην τελική πράξι της προδοσίας.

Εμείς, που φυλακισθήκαμε και βασανισθήκαμε κατα χιλιάδες δίχως δίκη, που είδαμε την κατάχρησι της πολιτικής εξουσίας να μπαίνη μέσα στα σπίτια μας, να ψάχνη τα χαρτιά μας, να γεμίζη αγωνία τις οικογένειες μας, το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Δεν καταδιωκόμεθα γι' αυτά που συμβαίνουν στον καθημερινό μας αγώνα: μας καταδιώκουν-όπως άλλωστε συμβαίνει και σε σας-γιατί είναι γνωστό πως είμαστε αποφασισμένοι να αναχαιτίσωμε τις κόκκινες ορδές που θέλουν να καταστρέψουν την Ισπανία.

Τήν ώρα που οι φαυλόβιοι κορτάκηδες των Σοσιαλιστικών οργανώοεων με τα κόκκινα πουκάμισα προσπαθούν να μιμηθούν τις στρατιωτι­κές παρελάσεις, τα δικά μας γαλάζια πουκάμισα στολισμένα με τα βέλη και τον ζυγό, κατάσχονται από τους χαφιέδες του Καζάρες (CASARES) και τους Ποντίους Πιλάτους του. Μας καταδιώκουν, γιατί είμαστε-όπως εσείς-εχθροί του σχεδίου εκείνου που κατά διαταγήν της Μόσχας σκοπεύει να χωρίση την Ισπανία σε πολλές ανεξάρτητες Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Αυτή η κοινή τύχη που μας ενώνει στην κακοτυχία πρέπει να μας ενώνη και στο μεγάλο εγχείρημα.

Δίχως τις δικές σας δυνάμεις  Ισπανοί στρατιώτες-θα είναι τρομερά δύσκολο να θριαμβεύσωμε σ' αυτόν τον αγώνα.

Αν η δική σας δύναμις είναι αβέβαιη, τότε δίχως αμφιβολία θα νικήση ο εχθρός.

Αναλογισθείτε καλά την τρομερή σας ευθύνη: από σας εξαρτάται αν η Ισπανία θα εξακολουθήση να ζη.

Σκεφθήτε αν πρέπει να απομακρυνθήτε από τους πουλημένους ή δειλούς αρχηγούς σας.

Ο εχθρός προσεκτικά, εκμεταλλευόμενος την αναποφασιστικότητα σας κάθε μέρα κάνει και μερικά βήματα. Προσέξτε μήπως την αποφα­σιστική στιγμή βρεθήτε ήδη ανίσχυροι στα δόλια δίκτυα που πλέκονται γύρω σας.

Γκρεμίστε   από   τώρα   τα συμπλέγματα.

Σχηματίστε από τώρα μιά ισχυρότατη ένωσι δίχως να περιμένετε τους αναποφάσιστους. Ορκισθείτε στην στρατιωτική σας τιμή ότι δεν θ' αφήσετε δίχως απάντησι το σημάδι του πολέμου που πλησιάζει.

Όταν τα παιδιά σας θα κληρονομήσουν την στολή που τώρα φορείτε, θα κληρονομήσουν μαζί της: ή την ντροπή να πρέπη νά πουν «Όταν ο πατέρας μου φορούσε αυτή τη στολή η  Ισπανία έπαψε να υπάρχη» ή την υπερηφάνεια να θυμούνται: «Η Ισπανία δεν κατεστράφη διότι ο πατέρας μου και οι συνάδελφοι του την έσωσαν την αποφασιστική στιγμή».

Αν ενεργήσετε με τον τρόπο αυτό, όπως λέγει ο αρχαίος όρκος «Ο Θεός ας σας επιβράβευση' και άν όχι ο Θεός ας σας κρίνη».

Ζήτω η   Ισπανία

4 Μαίου 1936

Χοσέ Άντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

[1] Όπως είναι γνωστό, η Ίδρυσις του Λαϊκού Μετώπου στην Ιβηρική χερσόνησο, αποφασίζεται από την Κόμιντερν τον Ιούλιο του 1935 κατά την διάρκεια του 7ου Παγκοσμίου συνεδρίου της Σοβιετικής Διεθνούς. (Μεταφραστής)

[2] Από το βήμα της Βουλής, ο Δεξιός Βουλευτής Κάλβο Σοτέλο, είχε καταγγείλει ότι από τις 16 Φεβρουαρίου 1936 έως τις 2 Απριλίου, δηλαδή σε διάστημα πολύ μικρότερο των δύο μηνών, είχαν σημειωθή: 199 περιπτώσεις λεηλασιών. (ανάμεσα σ' αυτές 36 αφορούσαν εκκλησίες και 58 δημόσια κτίρια) και  178 περιπτώσεις εμπρησμών (από τις οποίες οι 108 αφορούσαν εκκλησίες). Καταγράφησαν  85 επιθέσεις μέ 74 νεκρούς καί 345 τραυματίες. 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ: ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΑΜ- ΕΛΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΜΦΥΛΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟ ΘΕΡΜΟΣ

Ευρισκόμην εν αναμονή εις τα γραφεία του ΕΛΑΣ, προς συνάντησιν του Σαμαρινιώτη και εκαλούμην να εισέλθω.

Μόλις εισήλθον αντίκρυσα τον Τζίμαν (Σαμαρινιώτην). Εκάθητο έχων εμπρός του, μίαν μεγάλην τράπεζα. Εις ολίγην απόστασιν από αυτόν και εις το δεξιόν άκρον του δωματίου τούτου, εκάθητο καταγινόμενος με την ανάγνωσιν διαφόρων εγγράφων εις μίαν μικράν τράπεζαν ο συντ/ρχης Στέφανος Σαράφης. Δεν είχε διακριτικά ούτε επωμίδας ούτε παράσημα. Ένα αμπέχωνον κοινόν. Δια την εξίσωσίν του με τους μεθ' ους συνειργάζετο καπεταναίους. Εις το άκρον του δωματίου υπήρχον δύο βαρύτατα οπλισμένοι άνδρες του ΕΛΑΣ. Τέλος έμπροσθεν της τραπέζης του Σαμαρινιώτη υπήρχον δύο κενά καθίσματα δια να κάθονται προφανώς εκεί οι κατηγορούμενοι και ακούουν τας ασυστόλας συκοφαντίας και σκευωρίας του κομμουνιστού Σαμαρινιώτη. Μόλις με είδε εισερχόμενον μου είπε: Καθήστε κ. Παπαϊωάννου και μου έδειξε το κάθισμα. Και ταυτοχρόνως κρατών εις χείρας του μία δέσμη χαρτιών μου είπεν:

- Ασχολούμαι πως να ημπορέσω και αν θα ημπορέσω να σε τακτο­ποιήσω όπως έμπλεξες τα πράγματα!... Του απήντησα:

- Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλεις να πης.

- Τότε μου είπεν:

- Σου αποδίδουν ευθύνας δια την επίθεσιν και το χυθέν αίμα!... Απήντησα:

- Εγώ τουλάχιστον δεν έχω καμίαν ευθύνην δια τας δύο αυτάς κατηγορίας, όλως αναιτίως και όλως απροσδοκήτως χωρίς να έχη καμμίαν εκ μέρους μου αφορμήν μου επετέθη το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εις Θέρμον. Ολίγον μετά την επίθεσιν, του είπον, οι επιτεθέντες εναντίον μου, ενώ­πιον όλων σχεδόν των κατοίκων του Θέρμου, εδήλωσαν ότι μετεμελήθησαν δι' αυτό που έκαναν, και εφώναξαν προς ημάς τους περικυκλωμέ­νους:

- Παρεξήγησις! Αδέλφια είμαστε! Συνεργασία! Επίσης ότι είμαι ελεύ­θερος να επιστρέψω εις το Τμήμα μου, αλλά ιδού ότι ευρέθην κατηγο­ρούμενος ενώπιον σας, ενώπιον των υπευθύνων της επιθέσεως και της αιματοχυσίας. 

Εις την απάντησιν μου ταύτην, ο Σαμαρινιώτης μου απήντησεν:

- Δεν ξέρω αυτά που μου λες. Εγώ, συνέχισε, βγάζω τα συμπεράσμα­τα απ' αυτά τα έγγραφα που έχω εδώ.

Του απήντησα:

- Δεν γνωρίζω τί γράφουν τα έγγραφα αυτά. Αυτά, όμως, που λέγω εγώ είναι γνωστά εις όλους τους κατοίκους του Θέρμου.

Και τότε μου λέγει:

- Εν πάση περιπτώσει δια να τελειώσουμε εγώ ετοίμασα μία επιστολήν μου λέγει. Θα σου την αναγνώσω. Και ανέγνωσε ένα κείμενον μιας περίπου σελίδος, δια του οποίου ούτε ολίγον ούτε πολύ, εκαλούμην να συμφωνήσω ότι τα εν Θέρμω διαδραματισθέντα γεγονότα με όλας τας φρικτάς συνεπείας (αιματοχυσίαν και δοκιμασίαν μας), υπήρξαν αποτέ­λεσμα ιδικής μου υπαιτιότητος!...

Όπως ήτο επόμενον μη δυνάμενος να δώσω την αρμόζουσα εις αυτόν απάντησιν ενώπιον τοιούτου θράσους, λόγω συνθηκών υφ' ας διετέλουν του απήντησα:

- Κύριε Σαμαρινιώτη είναι καταπληκτική αυτή η αξίωσις. Τουλάχι­στον χάριν της αληθείας, μου είναι αδύνατον να δεχθώ ότι εγώ επροκάλεσα την επίθεσιν. Μου απήντησε:

- Πρέπει να πιστεύσης ότι δι' αυτού του τρόπου, θα ημπορέσω να επιτύχω την απαλλαγήν σου. Και μοι προσέθεσεν:

- Επί της προτάσεως μου αυτής, πρέπει να γνωρίζης ότι επιμένουν και τα άλλα μέλη της επιτροπής. Απήντησα:

- Είμαι υποχρεωμένος να αρνηθώ! Μου απήντησε.

- Έν τοιαύτη περιπτώσει δεν θα ημπορέσω να σε βοηθήσω. Και έλαβε την απάντησιν:

- Μπορείτε να με καταδικάσετε αδίκως εις οιανδήποτε ποινήν. Εγώ αποδοχήν αυτών που μου λέτε είναι αδύνατον να δεχθώ, διότι, θα ευρισκόμην μακράν των πράγματι λαβόντων χώραν εκ μέρους σας δρα­ματικών εκείνων γεγονότων!

Θα επαναλάβω - μου είπεν - ότι είναι αξίωσις τούτο των μελών της επιτροπής, διότι τα άλλα μέλη είναι απολύτως κατηγορηματικά. Δια να απομακρυνθή η βαρύτατη σου ευθύνη. Του απήντησα:

- Αλλά και αξίωσις παντός ανθρώπου σεβόμενου εαυτόν είναι να μη κακοποιή την αλήθειαν ανεξαρτήτως συνεπειών! Θα δεχθώ την μοίραν μου!

Ήτο προφανές ότι δια της απειλής, ειλημμένης αποφάσεως ήδη της εκτελέσεως μου και δη, δι' απάνθρωπων μέσων ως εσυνήθιζεν ο ΕΛΑΣ , υφιστάμην απάνθρωπον και αποκρουστικόν εκβιασμόν ! Παρά ταύτα με την βοήθειαν του Θεού διετήρησα την ψυχραιμίαν μου και περιέσωσα τελικώς την αξιοπρέπειάν μου!

 Αλλά ας συνεχίσωμεν: Ο Σαμαρινιώτης αντελήφθη ότι ήμην αμετάπειστος και δεν απέμεινε τίποτε άλλο εις αυτόν παρά μία ελπίς, περί αποδοχής των όσων μου προέτεινε να με αφηνεν ολίγον ελεύθερον, ίνα σκεφθώ τους κινδύνους που διέτρεχον εάν δεν απεδεχόμην τας προτά­σεις του. Και μου είπεν:

- Θα σε αφήσω ένα τέταρτο ελεύθερον μόνον σου, να σκεφθής καλύτερα και να αποφασίσης. Και μου είπεν να αποσυρθώ.

Απομακρυνόμενος του είπον:

- Δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωσις άλλης απαντήσεως! Και εξήλθον!... Έξωθεν του ανακριτικού, ας είπομεν, αυτού γραφείου με ανέμενεν ο στενός συνεργάτης μου, Χαραλαμπίδης Μιχαήλ ο οποίος με αγωνία με ηρώτησε εάν ετελείωσα.

Εις απάντησιν μου περί των διαμειφθέντων μετά του Σαμαρινιώτη μου είπεν:

- Εγνώριζα πως σκέπτεσαι και δι' αυτό έμεινα εδώ. Και συνέχισε με χαμηλήν φωνήν:

- Να δώσης ό,τι θέλουν ό,τι ζητούν ώστε να φύγωμεν το ταχύτερον απ' εδώ. Καί εάν ζήσωμεν, θα δώσωμεν εις αυτούς την πρέπουσα απά­ντησιν μαζί. Σου το ορκίζομαι! Σκέψου τα παιδιά σου, την γυναίκα σου καί τα νιάτα σου! Πρέπει να γλυτώσης και θα τους δώσουμε το μάθημα που χρειάζονται.

Αποδοχήν - ότι εγώ έδωσα αφορμήν δια την επίθεσιν εν Θέρμω -είπον εις τον Χαραλαμπίδην - δεν θα δεχθώ ποτέ! Ανεξαρτήτως συνε­πειών!...

Εγνώριζα τον χαρακτήρα σου μου απήντησεν - και δι' αυτό παρέμει­να κοντά σου ενδιαφερόμενος να σε αποσπάσω από τους όνυχας αυτών. Δώσε, μου επανέλαβεν - ό,τι σου ζητούν «παπάς δεμένος γράφει καί ξεγράφει»! Σου ορκίζομαι - προσέθεσεν - θα μείνω μαζί σου να αγωνισθώμεν μέχρι τέλους! Εγνώριζα και εγώ τα αισθήματα του αγνού αυτού πολεμιστού και οι λόγοι του εκείνην την στιγμήν με συνεκίνησαν βαθύ­τατα. Εις άλλη περίπτωσιν, δυσκόλως θα ηδυνάμην ίσως να μη δεχθώ την σύστασιν αυτήν, όμως τώρα δεν έπρεπεν να δοθή το συγχωροχάρτι που εζήτουν οι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ δια το εθνικόν των έγκλημα και δεν εδόθη, ανεξαρτήτως συνεπειών.

Μετά πάροδον, όχι ενός τετάρτου της ώρας αλλά μετά ημίσειαν και πλέον ώραν, με εκάλεσεν ο Σαμαρινιώτης να εισέλθω και πάλιν στο γραφείον του. Και εισήλθον. Μου είπε:

- Κύριε Παπαϊωάννου, ετροποποίησα το κείμενον που σου είχα προτείνει να υπογράψης. Τώρα δεν ημπορείς να αρνηθής. Τούτο θα απετέλη απερισκεψίαν! Και επέμενεν και πάλιν εις το τροπάριόν του. Έχω όλην την διάθεσιν, να σε βοηθήσω αλλά τα άλλα μέλη της επιτροπής είναι κατηγορηματικά. Έλα να δώσωμεν ένα τέρμα εις αυτά τα γεγονότα!...

Αίφνης επεμβαίνει και ο μέχρι της στιγμής εκείνης καθήμενος εις το παραπλεύρως γραφείον, δήθεν αδιάφορος, αλλά παρακολουθών την διεξαγομένην συζήτησιν, ο ψευδοδημοκράτης όστις εδέχθη να γίνη όργανον του ΚΚΕ ήτοι να ταχθή υπό τας διαταγάς διαφόρων ανωνύμων αλλά επωνύμων γνωστών αναρχικών. Επεμβαίνει ο «πολύς» Στέφανος Σαράφης όστις διαδραματίζει εκεί επάνω τον πλέον επαίσχυντον ρόλον, καταγινόμενος να παρασύρη εκλεκτούς αξιωματικούς του Εθνικού μας Στρατού, εις τον θλιβερόν κατήφορον που ηκολούθησεν αυτός. Και τούτο δια να αποδεικνύη συνεχώς την πίστιν και αφοσίωσίν του προς τας προθέσεις των καπεταναίων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ούτος μου λέγει:

- Κύριε Παπαϊωάννου, δεν πρέπει να αρνηθής να μας βοηθήσης, να θεωρηθή λήξαν το θέμα. Και να συνεργασθώμεν. Είναι ανάγκη να παραδεχθής και εσύ μίαν αφορμήν, δια την σύγκρουσίν μας εις Θέρμον! Και πάλιν όπως βλέπωμεν εδώ, ανερυθριάστως επιδιώκουν να αποσπάσουν μίαν δικαιολογίαν δια την αντεθνικήν των πράξιν, της επιθέσεως των εν Θέρμω. Ενεφανίσθη τουτέστιν αμέσως ως φερέφωνον του προ ολίγου λέγοντος τα ίδια προς εμέ γνωστού κομμουνιστού Σαμαρινιώτη και συνέχισεν:

- Από το Αγρίνιον έχομεν καλάς πληροφορίας, δια τα δημοκρατικά σου αισθήματα! Αλλά και εξ Αθηνών, δεν σου αποκρύπτομεν ότι είχομεν εκδηλώσεις ενδιαφέροντος για σένα. Πράγματι, ως εκ των υστέρων επληροφορήθην, είχον μεσολαβήσει δια την απελευθέρωσίν μου, οι αείμνηστοι, Θεμιστοκλής Σοφούλης και Γεώργιος Παπανδρέου εντόνως διαμαρτυρηθέντες, προς την εν Αθήναις ηγεσίαν του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δια την αντεθνικήν δράσιν του ΕΛΑΣ εκδηλωθείσαν δια της επιθέσεως τούτου εναντίον μου εν Θέρμω. Εις τούτον απήντησα ότι δεν έχω υπ' όψιν μου τας επεμβάσεις περί ων μοι ομιλείτε και του προσέθεσα:

- Εις το σημείον αυτό να μου επιτραπή μία παρένθεσις: Είχεν ο Σαράφης πληροφορίας δια τα δημοκρατικά μου αισθήματα από το Αγρίνιο· αλλά και εξ Αθηνών εδέχετο, απεσταλμένους και μηνύματα - ως μου είπεν - δια να δύναμαι να απαλλαγώ, από τα δεσμά των. Καί βεβαίως, δεν ησθάνθην καμίαν υποχρέωσιν, να ευχαριστήσω δια τας πληροφορίας του, δι' εμέ, τον Σαράφην, ας άλλωστε δεν εδυσκολεύθη να μοι ανακοινώση. .....

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ

Τις τραγικές εκείνες μέρες, τη γραφική και, μερικές φορές μάλιστα, κωμική νότα την έδωσαν οι εξαιρετικές περιπέτειες που είχαν για θέατρο τους τη Σεβίλλη. Η λέξη «θέατρο» χρησιμοποιείται εδώ μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά.

Η πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας είναι μια μεγάλη πόλη, η τρίτη της Ισπανίας. Είναι πυκνοκατοικημένη, δύσκολη, και γίνεται συχνά εστία επαναστατικών εκδηλώσεων. Οι συνωμότες είχαν εμπιστευθή την περιοχή στον στρατηγό Κέιπο ντε Λάνο.

Ο Γκονθάλο Κέιπο ντε Λάνο, ηλικίας τότε 60 χρονών, ήταν ένα παράξενο και πολύ γραφικό πρόσωπο. Στα νιάτα του είχε δουλέψει χτίστης, ήταν δημοκρατικός και διακρινόταν για το θάρρος, τον δυναμισμό του και τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του. Επίσης, του άρεσαν οι φανφαρονισμοί, οι διασκεδάσεις, το κρασί. Στο Μαρόκο, είχε γίνει διάσημος με τις επελάσεις του ιππικού του. Ήταν ο τύπος του γενναίου αξιωματικού της Αφρικής.

Στη Σεβίλλη, ο Κέιπο ντε Λάνο δεν διέψευσε τη φήμη του. Κέρδισε το παιχνίδι, μ' ένα τόλμημα από κείνα που αξίζει να περάσουν στην Ιστορία.

Tο βράδυ της 17ης, έφτασε μ' ένα θαυμάσιο αυτοκίνητο, μια επίσημη «Ισπανοσουίζα» που, όπως καυχήθηκε αργότερα ,του είχε επιτρέψει να διανύση «τριάντα χιλιάδες χιλιόμετρα συνωμοσίας, με το πρόσχημα πως πήγαινε να επιθεωρήση τα τελωνεία». Δεν είχε μαζί του παρά τον σωφέρ και την ορντινάντσα του.

Το πρωί της 18ης Ιουλίου, παρουσιάζεται πρώτα στο Γενικό Αρχηγείο της επαρχίας. Εξ αιτίας της ζέστης, που ήταν αποπνικτική εκείνη την εποχή στη Σεβίλλη, βρίσκει τα γραφεία σχεδόν άδεια.

Εγκαθίσταται λοιπόν ήσυχα στο κτίριο. Έπειτα, καθώς δεν ερχόταν κανείς, αφήνει εκεί έναν ή δυο υπαξιωματικούς και μερικούς στρατιώτες, που έλαβαν εντολή να γνωστοποιήσουν σε όλους πως αυτός θα είναι στο εξής ο αρχηγός. Εκείνοι τον υπακούουν με εμπιστοσύνη, χωρίς άλλωστε να καταλαβαίνουν καλά καλά τι γίνεται.

Από εκεί, πηγαίνει στον στρατηγό που διοικούσε την πόλη. Τον βρίσκει στη θέση του και τον καλεί να συνταχθή με εξέγερση. Εκείνος διστάζει, βρίσκεται σε αμηχανία, δείχνει φανερά πως φοβάται να πάρη μιαν απόφαση προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Ο Κέιπο ντε Λάνο θέτει τέρμα στην αμφιταλάντευση του, δηλώνοντας του πως «πρέπει να θεωρή τον εαυτό του κρατούμενο». Παρακαλεί τον συνάδελφο του, που στο βάθος είναι ικανοποιημένος επειδή δεν χρειάστηκε να πάρη πρωτοβουλίες, να περάση στο διπλανό δωμάτιο. Επειδή ο διοικητής δεν είχε κλειδί, καλεί ένα δεκανέα, που μένει μ' ανοιχτό το στόμα μπροστά στην εκπληκτική αυτή σκηνή ανάμεσα σε δυο στρατηγούς. Ο Ντε Λάνο του δίνει διαταγή να σταθή μπροστά στην πόρτα του γραφείου και «να πυροβολήση εναντίον οποιουδήποτε θα επιχειρούσε να μπη ή να βγη από εκεί».

Κατόπιν, πάντα με τον μοναδικό υπασπιστή του, ο Ντε Λάνο φτάνει στο στρατώνα του πεζικού. Στην αυλή, βρίσκει τους άνδρες παρατεταγμένους στη γραμμή , με το όπλο στο χέρι .Ρωτά τον συνταγματάρχη τι συμβαίνει . Ο τελευταίος του απαντά πως αυτή η επιφυλακή " προοριζόταν για την υποστήριξη της κυβερνήσεως.". "Δεν ξέρεις τι σου γίνεται! " ουρλιάζει ο Κέιπο ντε Λάνο και προσθέτει , με το ίδιο θράσος, πως "τον καθαιρεί" και" του αφαιρεί αμέσως τη διοίκησή του".

Ο συνταγματάρχης , ασφαλώς ανακουφισμένος που απαλλάσσεται από μια επικίνδυνη ευθύνη , υποτάσσεται με κρυφή ικανοποίηση . Χωρίς να διαμαρτυρηθή , χωρίς να πη λέξη, χωρίς να ρωτήση το παραμικρό , αποσύρεται φρόνιμα, γυρίζει στο σπίτι του και κλειδώνεται εκεί , περιμένοντας να ξεκαθαριστούν αυτές οι πολύ δυσάρεστες ιστορίες.

Εξακολουθούσε να υπάρχη το ζήτημα , τι έπρεπε να γίνη μ' αυτά τα στρατεύματα που ήταν πάντα συγκεντρωμένα στην αυλή και που περίμεναν οδηγίες, εκφράζοντας παράπονα επειδή τα είχαν αφήσει μέσα στον καυτερό ήλιο. Ο Κέιπο ντε Λάνο δεν είχε κανένα για να του αναθέση τη διοίκησή τους . Βρίσκει λοιπόν έναν ασήμαντο λοχαγίσκο, του αναγγέλλει πως θα τον προβιβάση , σε ανώτερο βαθμό, και του εμπιστεύεται προσωρινά τη διοίκηση του συντάγματος. Εκείνος αναλαμβάνει αμέσως τα καινούργια του καθήκοντα. Ο Κέιπο ντε Λάνο είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη του πεζικού της Σεβίλλης.

Στην πραγματικότητα, αυτό το πεζικό δεν είχε παρά 140 άνδρες. Ήταν λίγοι για να κρατήση κανείς υπό τον έλεγχο του μια πόλη 300.000 κατοίκων. Το τοπικό τμήμα της Φάλαγγας καλείται να προμηθέψη γρήγορα όσους οπαδούς μπορούσε να συγκεντρώση. Στις 11, έστειλε 15 πολύ νέους άνδρες .

Τους ενίσχυσαν και με καμμιά σαρανταριά υπαλλήλους των υπηρεσιών της επιμελητείας. Βέβαια, δεν ήταν πολύ εμπειροπόλεμοι , μα τουλάχιστο φορούσαν στολή. Από κάποια απόσταση μπορούσε κανείς να τους πάρη για στρατιώτες.

Ευτυχώς , οι προλεταριακές μάζες δεν είχαν ακόμα εκδηλώσει την παρουσία τους. Βρίσκονταν πάντα στα εργοστάσια, απασχολημένες με ατέλειωτες συζητήσεις. Σε λίγο όμως θα ήταν μεσημέρι, κι οι εργάτες δεν θ' αργούσαν να βγουν από τους τόπους της εργασίας τους.

Με μια τελευταία τυχοδιωκτική ενέργεια, ο Κέιπο ντε Λάνο πετυχαίνει την προσχώρηση μιας ομάδας πυροβολικού. Μερικά παλιά κανόνια τοποθετούνται γρήγορα σε θέση μάχης, στην κεντρική πλατεία. Ο στρατηγός δίνει διαταγή να ρίξουν μερικές άσφαιρες βολές, όσο το δυνατόν πιο θορυβώδεις. Ήταν καιρός: Οι σειρήνες των εργοστασίων αντηχούν κιόλας, αναγγέλλοντας την επικείμενη έξοδο των εργαζομένων.

Οι εργάτες είναι έτοιμοι για διαδηλώσεις, μα, μπροστά στην επίδειξη «δυνάμεως», μένουν δισταχτικοί γεμάτοι αμηχανία. Για να τους κάνη περισσότερη εντύπωση, ο Κέιπο ντε Λάνο, πάντα απίθανος σκηνοθέτης, σκέφτεται να βάλη να παρελάσουν στην πόλη μερικά φορτηγά με καμμιά σαρανταριά λεγεωνάριους, που είχαν έρθει αεροπορικώς από το Μαρόκο, σε πολύ κατάλληλη στιγμή. Τους βάζει να περάσουν πολλές φορές από τις μεγάλες λεωφόρους, όπως οι κομπάρσοι της όπερας, που μπαίνουν από τη μια μεριά της σκηνής και βγαίνουν από την άλλη. Με θριαμβευτικό τόνο, δηλώνει στο ραδιόφωνο πως ένα ολόκληρο σώμα στρατού έρχεται από την Αφρική.
Το απόγευμα, τα προάστια ξύπνησαν. Οδοφράγματα στήθηκαν. Καμμιά δεκαριά εκκλησίες πυρπολήθηκαν, καθώς και τα νηματουργεία που άνηκαν σ' ένα γνωστό βασιλόφρονα, τον μαρκήσιο Λούκα ντε Τένια. Τρομαγμένες όμως από την παρέλαση των λεγεωνάριων, οι λαϊκές μάζες δεν τόλμησαν να κατέβουν στο κέντρο της πόλεως, που ο Κέιπο ντε Λάνο το είχε καταλάβει σχεδόν ολομόναχος.
Όταν έπεσε η νύχτα, ο Ντε Λάνο εγκαταστάθηκε για πολλή ώρα στο μικρόφωνο του ραδιοφωνικού σταθμού. Ήταν ο πρώτος από τους σύγχρονους δημόσιους άνδρες που είχε τη φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήση συστηματικά τα ερτζιανά κύματα, για να μεταδώση πολιτικά ψέματα και να οργανώση τη δηλητηρίαση του λαού. Με αδιάκοπα βραχνό λαιμό, απειλεί τους αντιπάλους του με τα τρομερώτερα αντίποινα από μέρους των μαροκινών ενισχύσεων. Βρίζει, μαίνεται, ουρλιάζει: " Οι Άραβες θα κόψουν τα κεφάλια των κομμουνιστών, οι Μαυριτανοί θα βιάσουν τις γυναίκες τους! Τα καθάρματα που τόλμησαν ν' αντισταθούν περισσότερο, θα σκοτωθούν σαν σκυλιά!"

Έτσι η Σεβίλλη πέφτει στα χέρια της ανταρσίας.

1936-1939 ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ (Πριμο Ντε Ριβέρα Χοσέ Αντωνιο)
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ,Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ (Τόμας Χιου)
"ΤΕΡΘΙΟ", ΜΙΛΑΝ-ΑΣΤΡΑΫ (Καλλονάς Δημήτριος)
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ (Ρου Ζωρζ)
Η (ΙΣΠΑΝΙΚΗ) ΦΑΛΑΓΓΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. (Almirante Giorgio)
LEDESMA RAMOS (Μανιάτης Θεόδωρος)
CARA AL SOL
ORIAMENDI
ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ. (Δ.Σ. Σούτζος)
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΑΛΚΑΖΑΡ (Τσοπάνης Κων/νος)
ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΚΑΡΜΕΝ (Τόνοϋ Φέρντιναντ)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΦΡΑΝΚΟ ΣΤΟ ΣΠΥΡΟ ΜΕΛΑ
ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ (Καίστλερ 'Αρθουρ)
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ (Χέμινγουέϊ Έρνεστ)
Ο CARLO ROSSELLI ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ (13 Νοεμβρίου 1936)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ Ο ΧΟΣΕ ANTONIO ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ  ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΟ JAY ALLEN ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ  ΦΥΛΑΚΕΣ TOY ΑΛΙΚΑΝΤΕ

RAMIRO LEDESMA RAMOS ΙΙ

(Επιστροφή)
7. Falange Española y de las JONS.

Από τις δημοτικές εκλογές της 23ης Απριλίου μέχρι τις γενικές εκλογές της 19ης Νοεμβρίου 1933 η απόσταση ήταν πολύ μικρή για να σημειωθούν αξιόλογες αλλαγές, στις διαθέσεις των Iσπανών ψηφοφόρων. 

Για μια ακόμα φορά οι δυνάμεις της Αριστεράς νικήθηκαν. Έχοντας στη διάθεσή τους μόλις 100 Βουλευτές έναντι 205 της Δεξιάς και 165 του Κέντρου, υποχρεώθηκαν για δεύτερη φορά, να πληρώσουν πανάκριβα τα προηγούμενα λάθη τους. Στο στρατόπεδο των νικητών ο συνασπισμός CEDA [1] κατάφερε να κερδίσει 115 έδρες και στο Κάδιξ ο José Antonio Primo de Rivera , στηριζόμενος στις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής. Η Καινούρια Κυβέρνηση[2] δήλωσε σαν βασικό της στόχο να απαλλάξει τη χώρα από τις επαναστατικού τύπου υπερβολές, στη πράξη όμως αυτό που επιθυμούσε ήταν να καταστρέψει αδιάκριτα το έργο της προηγούμενης.... 

Ακόμα και σαν Βουλευτής ο José Antonio Primo de Rivera δεν έπαψε να αναζητά τρόπους προσέγγισης με όλες τις ιδεολογικά συγγενικές προς τη Φάλαγγα ομάδες. Ο διάλογος με τοJONS επαναλήφθηκε κάτω από καινούριες και φαινομενικά καλύτερες προϋποθέσεις. Καποιες προηγούμενες αγκυλώσεις ξεπεράστηκαν ή απλά έδωσαν τέτοια εντύπωση.. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1934 οι συνομιλίες έφτασαν μια ανάσα μακρυά από συμφωνία προγραμματικού τύπου. Το Εθνικό Συμβούλιο του JONS που συγκλίθηκε στη Μαδρίτη , έδωσε τη τελική έγκριση ύστερα από διαβουλεύσεις δύο ημερών. 

Μια ημέρα αργότερα, στις 13 Φεβρουαρίου οι δύο ηγετικές προσωπικότητες , των αντίστοιχων πολιτικών ομάδων, ο Ledesma Ramos και ο José Antonio Primo de Rivera έβαλαν τις υπογραφές τους στο τελικό πολιτικό κείμενο , γνωστό και σαν ενωτικό σύμφωνο. Με τον τρόπο αυτό η Falange Española και το JONS συγχωνεύτηκαν σε ένα καινούριο πολιτικό σχήμα με τίτλο: Falange Española y de las JONS. 

Το γεγονός αναγγέλθηκε επίσημα στις 4 Μαρτίου 1939 στη διάρκεια πολιτικής εκδήλωσης στο κατάμεστο θέατρο Calderon του Valladolid. 

Κεντρικός ομιλητής ο Βουλευτής  José Antonio Primo de Rivera  .[3] 

Η διεύθυνση του καινούριου αυτού πολιτικού σχήματος ανατέθηκε σε μια επιτροπή , μια junta de Mando Nacional. Την επιτροπή κλήθηκαν να στελεχώσουν οι : José Antonio Primo de Rivera, Ramiro Ledesma Ramos, Ruiz de Alda, Onésimo Redondo, Raimundo Fernández Cuesta και Rafael Sánchez Mazas. 

Το κίνημα αυτοχαρακτηρίσθηκε εθνικό-συνδικαλιστικό και διέθετε ένα πρόγραμμα επαναστατικό. Τα μέλη της ηγετικής ομάδας αδιαφορούσαν αν τα όποια κοινωνικό -ιδεολογικά χαρακτηριστικά του μπορούσαν να παραπέμψουν σε συνειρμούς για επιρροές φασιστικού ή Εθνικοσοσιαλιστικού τύπου .Το πρόγραμμα συνδύασε με τρόπο θαυμαστό το σεβασμό στις παραδοσιακές ιστορικές αξίες με τις δογματικές αρχές κύρια πάνω στα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης .Έστρεψε τη πλάτη στον ίδιο βαθμό τόσο στο Καπιταλισμό όσο και στο Μαρξισμό, καυτηρίασε τις υπερβολές του ταξικού αγώνα και τη διαβρωτική του επίδραση πάνω στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Στη θέση των απαρχαιωμένων δομών και λειτουργιών του Κράτους διακήρυξε μια επαναστατική κοινωνική πολιτική , που χαρακτηριζόταν από μια φιλοσοφία συντεχνιακού τύπου ,προέβλεπε τη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής , το ξεπέρασμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μέσα από καινούργια σχήματα λαϊκής συμμετοχής (οργανική δημοκρατία) την Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων οργανισμών κοινής ωφέλειας, τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας της λεγομένης ατομικής περιουσίας και αυτή ακόμα την υπαγωγή των ατομικών συμφερόντων στο γενικότερο συμφέρον του Κράτους και του λαού.............. 

Τον Σεπτέμβριο η Διοικούσα επιτροπή ,παραχώρησε τα δικαιώματά της σε ένα σχήμα περισσότερο ευέλικτο, σε μια τριανδρία ( triunvirato) που αποτελείται από τους Ruiz de Alda,Primo de Rivera και Ledesma Ramos. Όπως θα δείξουν τα πράγματα ήταν το ενδιάμεσο στάδιο πριν το κίνημα περάσει κάτω από τον έλεγχο του ενός Ανδρός , του Ηγέτη , του Εθνικού Αρχηγού.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

7.1 Confederatión Espanola de Derechas Autónomas (CEDA) .Ιδρύθηκε από το José Maria Gil Robles στις 28 Φεβρουαρίου σαν αντίδραση στη πολιτική του Manuel Azaña και της Κυβέρνησης της Μαδρίτης. 

7.2 Οι εκλογές πράγματι διεξήχθησαν και είχαν ως αποτέλεσμα τον εκλογικό καταποντισμό των αριστερών δυνάμεων. Τα δύο σοσιαλιστικά κόμματα κατέλαβαν μόλις 68 έδρες στο κοινοβούλιο έναντι 221 του Κεντροδεξιού Κόμ­ματος και του Καθολικού Κόμματος. Ακόμα και οι βασιλόφρονες κατέλαβαν 35 έδρες και οι Καταλανοί 24. Η συγκεκριμένη βέβαια κατανομή των εδρών είχε να κάνει και με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο. Παρόλα αυτά η επικράτηση της δεξιάς ήταν αναμφισβήτητη.

Η νέα κυβέρνηση της δεξιάς είχε από την πρώτη στιγμή να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των αναρχι­κών, οι οποίοι μάλιστα απείχαν από τις εκλογές. Και πάλι σημειώθηκαν σφοδρές συγκρούσεις με τον στρα­τό με πολλούς νεκρούς. Στο μεταξύ οι σοσιαλιστές διασπάστηκαν. Οι συντηρητικότεροι τάχθηκαν στο πλευρό του Πριέτο. Οι μαχητικότεροι τάχθηκαν υπέρ του Λάργκο Καμπαλλέρο. Άρχισαν μάλιστα να οργανώνουν και παραστρατιωτικές ομάδες. Κύριος φόβος των αριστερών ήταν η συμμετοχή στην κυβέρνηση του ηγέτη του μεγαλυτέρου εκείνη τη στιγμή κόμματος της καθολικής δεξιάς, του Χιλ Ρόμπλες. Αν ο Ρόμπλες αναλάμβανε έστω και χαρτοφυλάκιο, διακήρυσσαν, αυτοί θα κατέφευγαν στα όπλα. Ο Ρόμπλες ήταν φυσι­κά επηρεασμένος από τη ναζιστική Γερμανία. Αποστα­σιοποιήθηκε όμως από αυτήν λόγω της αθεΐας του καθεστώτος του Χίτλερ. Ο ίδιος ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Το όνειρο του ήταν να μετατρέψει την Ισπανία σε μια χριστιανοδημοκρατική χώρα. Η απειλή της αριστεράς πάντως έπιασε τόπο και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Ζαμόρα ανέθεσε την εντολή σχηματι­σμού κυβέρνησης στον Λερούχ, τον αρχηγό του Κεντροδεξιού Κόμματος, αν και αυτό μειοψηφούσε σε έδρες έναντι του κόμματος του Ρόμπλες - 104 έδρες οι Κεντροδεξιοί, 117 το κόμμα του Ρόμπλες. .Ωστόσο η κυβέρνηση του Λερούχ πολιτεύθηκε εξίσου ασύνετα με την προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνη­ση. Έσπευσε να καταργήσει όλες τις μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης κυβέρνησης και έπληξε σκληρά ης αδύναμες οικονομικά ομάδες του πληθυσμού. Σε καμία περίπτωση δεν επέδειξε το πρόσωπο της λαϊ­κής δεξιάς που ευαγγελιζόταν πριν τις εκλογές. Μοιραία λοιπόν και η κυβέρνηση αυτή αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 1934. Ο Ρόμπλες ζήτη­σε τότε από τον πρόεδρο της δημοκρατίας να του αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, εφό­σον το κόμμα του ήταν το πρώτο σε αριθμό εδρών στο κοινοβούλιο. Και πάλι όμως η αριστερά αντέδρασε και απείλησε ανοικτά ότι θα καταφύγει στα όπλα -πολλά μέλη αριστερών κομμάτων είχε ήδη εξοπλι­στεί. Ο πρόεδρος Ζαμόρα υποχώρησε και πάλι και ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και πάλι στον Λερούχ. Το κόμμα όμως του Ρόμπλες θα συμμετείχε αυτή τη φορά στην κυβέρνηση και μέλη του θα αναλάμβαναν υπουργοί. Η αριστερά δεν δέχθηκε ούτε καν αυτόν τον συμβιβασμό.(Παντελής Καρύκας:Ισπανικός εμφύλιος Πόλεμος. Πολεμικές μονογραφίες 23)

7.3 .... Αν με πολλή δυσκολία και κάποιους κινδύνους, ξεχυθήκαμε στους κάμπους και στις πόλεις της Ισπανίας -και δεν είναι αυτό που ενδιαφέρει-για να κηρύξουμε αυτό τον καλό λόγο, το κάναμε -όπως άλλωστε σας είπαν όλοι οι σύντροφοι που μίλησαν πριν από μένα- διότι πλέον δεν έχουμε μια μόνον Ισπανία. Η Ισπανία αντιμετωπίζει τρεις διαφορετικού τύπου απειλές που και οι τρεις αποσκοπούν στον διαμελισμό της: οι προσπάθειες για τοπική αυτοδιάθεση, ο κομματικός αγώνας, η ταξική διαίρεση.

Το τοπικό αυτονομιστικό κίνημα, είναι ένα σημάδι εκφυλισμού πού εμφανίζεται αμέσως μόλις λησμονηθεί πως η πατρίδα δεν είναι το αντικείμενο που ο καθένας θα μπορούσε ενστικτωδώς να κατανοήσει στο πρωτόγονο στάδιο του αυθορμητισμού του, πως η Πατρίδα δεν είναι η γεύση του νερού αυτής της πηγής ή το χρώμα της γης κάτω απ' εκείνα τα δένδρα, αλλά πως είναι μια αποστολή στην Ιστορία, μια αποστολή σε παγκόσμιο επίπεδο..................

Όταν κατά παρόμοιο τρόπο, επιτυγχάνεται ο εκφυλισμός της παγκόσμιας αποστολής, τότε βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι αυτονομιστικές τάσεις κι ο κόσμος επιστρέφει στη γη του, στη δική του διάλεκτο, τη δική του μουσική, και τότε ξαναβάζει σε κίνδυνο αυτή την ένδοξη ενότητα της Ισπανίας των ένδοξων εποχών.................

Σαν να μην φθάνει αυτό είμαστε χωρισμένοι σε πολιτικά κόμματα. Τα κόμματα είναι γεμάτα από σκουπίδια. Όμως πέρα από τα σκουπίδια αυτά υπάρχει μια αίτια που από μόνη της είναι σε θέση να τα καταστήσει μισητά. 

Τα πολιτικά κόμματα γεννιούνται τη στιγμή ακριβώς που χάνεται η αίσθηση της αλήθειας, σύμφωνα με την οποία λαοί και άνθρωποι, έχουν μια αποστολή μέσα στην ίδια την ζωή. Πριν από την γέννηση των κομμάτων, οι λαοί και οι άνθρωποι αυτοί, γνώριζαν ότι πάνω απ' αυτούς υπήρχε μια αλήθεια σε αντίθεση με το απόλυτο ψέμα.

Όμως φθάνει μια στιγμή που στους ανθρώπους αυτούς λέγουν πως ούτε η αλήθεια ούτε το ψέμα μπορεί να υπάρξουν σαν απόλυτες αξίες και πως όλα μπορούν να συζητηθούν, πως όλα μπορούν να λυθούν με την ψηφοφορία, αποφασίζοντας με τον τρόπο αυτό για το αν η πατρίδα πρέπει να συνεχίσει τον δρόμο της ενωμένη ή να καταφύγει στην αυτοκτονία, αν υπάρχει ή όχι θεός.

Οι άνθρωποι διαιρούνται σε φατρίες, βρίζονται, μάχονται και τέλος μια Κυριακή τοποθετούν ένα κουτί πάνω σ' ένα τραπέζι και αρχίζουν να ρίχνουν μέσα, κομμάτια χαρτιού, τα οποία αποφασίζουν αν υπάρχει ή όχι θεός, αν ή Πατρίδα πρέπει να αυτοκτονήσει ή όχι.......

8. Η διαγραφή 

Τα Χριστούγεννα του 1934 η εικόνα που παρουσίαζε  το Κόμμα ήταν απογοητευτική. Το πολιτικό συμβούλιο που συνεδρίασε εκτάκτως  στη Μαδρίτη κατέγραψε  μια σειρά από προβλήματα που φάνταζαν αξεπέραστα. Χρήματα δεν υπήρχαν ούτε για τα στοιχειώδη,  τα γραφεία ξενοικιάζονταν, στη Κεντρική Διεύθυνση το ηλεκτρικό ήταν  κομμένο από καιρό και οι συνεδριάσεις γίνονταν με το φως των κεριών . Στη θέση των σπασμένων παραθύρων πύκνωσαν τα χάρτινα μπαλώματα που περιόριζαν κάπως το κρύο. Μπροστά από μια παλιά γραφομηχανή τα στελέχη που ήθελαν να γράψουν ένα άρθρο  ή ένα γράμμα περίμεναν  οπλισμένοι με υπομονή τη σειρά τους. 

Δίκαια ή άδικα όλη αυτή η κατάσταση χρεώθηκε  στο  jefe nacional. Ο κίνδυνος μήπως υπάρξει γενικευμένη αντίδραση οδήγησε σε εν θερμώ αποφάσεις. Οι φήμες που άρχισαν να διαρρέουν μιλούσαν  για σχέδιο ανατροπής του Αρχηγού. Οι  υποψίες έπεσαν στο  Ramiro Ledesma Ramos  και τους συνωμότες της Καφετέριας  Fuyma. Είναι αλήθεια ότι ο  Ramiro Ledesma Ramos   έχει μετανοιώσει για τη συνένωση του JONS με τη  Falange Española και προφανώς σχεδίαζε  να σώσει ότι είναι δυνατό να σωθεί. Από το σημείο αυτό μέχρι την ανατροπή του Αρχηγού η απόσταση είναι υπερβολικά μεγάλη.
Θεωρητικά η αφορμή δόθηκε από μια δήλωση η οποία δημοσιεύθηκε στις 14 Ιανουαρίου στη ρεπουμπλικανική εφημερίδα Heraldo de Madrid .Μέσα από τη δήλωση αυτή την οποία είχαν υπογράψει ο  Ramiro Ledesma Ramos, ο Redondo και ο  Sotomayor, εκφραζόταν «la necesidad de reorganizar las JONS fuera de la órbita de Falange Española y de la disciplina de su jefe, José A. Primo de Rivera».[1]
Αφού άφησε να περάσουν 24 ώρες στη διάρκεια των οποίων έγιναν αλλεπάλληλες συσκέψεις τη Κυριακή  16 Ιανουαρίου ο  Jose Antonio συγκάλεσε το Συμβούλιο με βασικό θέμα την αποπομπή από το Κόμμα των δύο από τους τρεις που είχαν υπογράψει τη δήλωση. Για την ώρα ο Redondo Onesimo παρέμενε στο απυρόβλητο γιατί όπως σωστά είχε διαβλέψει ο Jose Antonio το Valladolid θα προσδιόριζε την επιτυχία ή την αποτυχία του σχίσματος.[2]

Μετά τη διαγραφή του Ramiro Ledesma η πολιτική διεύθυνση του Συμβουλίου ανατέθηκε στο Ruiz del Alda του οποίου η εντιμότητα και η παντελής έλλειψη πολιτικών φιλοδοξιών ήταν σε όλους πολύ γνωστές . Την άδεια καρέκλα του  Ramiro Ledesma Ramos  στο Συμβούλιο κλήθηκε να καταλάβει με διαταγή του Εθνικού Αρχηγού ( jefe nacional ) ο Alejandro Salazar, καινούριος υπεύθυνος του SEU...............

Η τελευταία μάχη που θα εξασφάλιζε και τη νίκη, περνούσε μέσα από τις γραμμές του CONS όπου οι πιστοί στο Sotomayor αποτελούσαν την πλειοψηφία. Το πέρασμα του Σωματείου στον έλεγχο του Αρχηγού ήταν μια άμεση αναγκαιότητα. .
 Τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου ο  José Antonio Primo de Rivera   έκανε την εμφάνισή του με κάποιους από τους στενούς συνεργάτες του στα Κεντρικά Κομματικά γραφεία αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει οριστικά τη κατάσταση. Αντί για στολή, φορούσε ένα κομψό ατσαλάκωτο γκρι κουστούμι , λευκό πουκάμισο και γραβάτα. Ειδοποιημένοι για την άφιξή του  ένα πυκνό πλήθος εργατών συγκεντρώθηκαν του έκλεισαν το δρόμο .Δεν έλειψαν οι εχθρικές χειρονομίες οι κραυγές και αυτές ακόμα οι απόπειρες χειροδικίες. Ρυθμικά οι συγκεντρωμένοι οπαδοί του Ledesma κραύγαζαν:«¡fuera de aquí los señoritos!»

Μια ακόμα  κρίσιμη στιγμή. Μπροστά σ' αυτό το πλήθος που προκαλούσε  ο  José Antonio Primo de Rivera  μίλησε ήρεμα κάνοντας έκκληση στη λογική: 

«Quizá salga muerto de este cuarto. Pero lo que es seguro es que antes de matarme habréis de oír a este señorito.»

Η διάσπαση τελικά αποφεύχθηκε και η συντριπτική πλειοψηφία  παρέμεινε στο πλευρό του  José Antonio .

Περίπου δύο εβδομάδες αργότερα σε μια επιστολή του στον Υπεύθυνο Πληροφοριών της Οργάνωσης, ο José Antonio διαβεβαίωσε ότι οι αποχωρήσεις των στελεχών από τις  τάξεις της Οργάνωσης , σε ολόκληρη την Ισπανία , δεν ξεπερνούσαν τις δύο δωδεκάδες.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

8.1  "η ανάγκη αναδιοργάνωσης του JONS έξω από τη τροχιά της Ισπανικής Φάλαγγας και τον έλεγχο του αρχηγού της, é José A. . Primo de Rivera."

8.2 Προς τη κατεύθυνση αυτή σημαντικός υπήρξε ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι José Miguel Guitarte και ο Alejandro Salazar. Μεγάλη επιρροή επίσης,άσκησαν στο Onesimo Redondo κύκλοι Ιησουιτών .

9.Μια νέα αρχή. 

Μετά την επίσημη διαγραφή του από το Κίνημα, στις 14 Ιανουαρίου 1935, ο Ledesma Ramos δεν άφησε το χρόνο να περάσει. Στο μυαλό του είχε ωριμάσει η ιδέα να γυρίσει σελίδα και να ξεκινήσει από την αρχή μια καινούρια προσπάθεια . Εγχείρημα δύσκολο που το οδηγούσε το πείσμα και όχι η λογική. Πρώτα από όλα έπρεπε να ξαναστήσει σε καινούριες βάσεις τις δομές του JONS και να το στελεχώσει με τους έμπειρους συντρόφους που ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Στο κάλεσμά του όμως πολύ λίγοι έδωσαν το παρόν. Με μεγάλες δυσκολίες κατάφερε να εκδώσει ένα εβδομαδιαίο θεωρητικά περιοδικό το οποίο ονόμασε La patria libre.[1] Δεν έπαψε να κατηγορεί μέσα από τις σελίδες του το Χοσέ Αντόνιο και την ίδια την οργάνωση της Φάλαγγας ότι ήσαν υπόλογοι γιατί είχαν προδώσει συνειδητά τα ιδανικά της κοινωνικής επανάστασης. Ο διανοούμενος στη περίπτωση αυτή δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι η στείρα πολεμική με τους παλιούς συντρόφους όχι μόνο δεν οδηγούσε πουθενά αλλά πρακτικά περιθωριοποιούσε τόσο τον εαυτό του όσο και τη προσπάθεια που είχε αναλάβει.
Σταδιακά ο Πολιτικός άρχισε να επισκιάζεται από το Διανοούμενο. Ο Ledesma Ramos ένοιωσε ότι είχε ακόμα να πει πάρα πολλά . Ξεκίνησε να γράφει και να καταγράφει . Άρχισε να συντάσσει το περίφημο Discurso a las Juventudes de Espãna (Ομιλία προς τη νεολαία της Ισπανίας ), μια αυθεντική σύνοψη της επαναστατικής και ριζοσπαστικής ιδεολογίας του καιρού του. Κατάφερε να ΤΟ τελειώσει σχετικά γρήγορα και το βιβλίο εκδόθηκε μέσα στο Μάιο.Συνέχισε να γράφει ασταμάτητα . Έξι μήνες αργότερα ολοκλήρωσε το Φασισμός στην Ισπανία (οι ρίζες,η ανάπτυξη και οι εκπρόσωποί του) αλλά αυτή τη φορά το υπέγραψε με το ψευδώνυμο Robert Lanza, ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε παλιά στο περιοδικό του JONS .
Μέσα από αυτό το δεύτερο βιβλίο επιχείρησε μια βαθιά ανάλυση των ισπανικών φασιστικών κομμάτων και ανέδειξε τις τροχιές τους (της ομάδας του, της La conquista del Estado, της Falange, και του JONS). Η μελέτη αυτή απετέλεσε το καλύτερο οδηγό για τη κατανόηση της αποτυχίας και επί πλέον βοήθησε να αναλυθούν όλες εκείνες οι αιτίες που τροχοπέδησαν κάθε προσπάθεια επιβολής φασιστικού τύπου προσανατολισμού, στην Ισπανία. Ο ίδιος ο Φασισμός ,πάντα κατά την άποψή του, απογυμνωμένος από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τις επιπτώσεις του φόβου της μεσαίας τάξης μπροστά στη κοινωνία της μάζας έτσι όπως εκδηλώθηκε δυναμικά στη διάρκεια της μεταπολεμικής κρίσης.
Η πρότασή που κατέθεσε για το ξεπέρασμα της κρίσης σε κάποια σημεία της ήταν αμφιλεγόμενη . Αν η σύγχρονη κοινωνία δεν θα κατάφερνε τελικά να προσανατολιστεί προς ένα μονοκομματικό καθεστώς, αριστοκρατικού τύπου, τότε τη πρωτοβουλία θα έπρεπε να αναλάβουν οι εργάτες οι οποίοι επιπλέον θα είχαν την αποστολή να προστατέψουν και να διασφαλίσουν τόσο την επανάσταση τους όσο και τα επιτεύγματα που θα προέκυπταν από αυτή. .................
Το βιβλίο έκλεινε με τα παρακάτω λόγια του συγγραφέα που αποτελούν και ένα είδος αυτοκριτικής.
«A Ramiro Ledesma y a sus camaradas les viene mejor la camisa roja de Garibaldi que la camisa negra de Mussolini.»[2]

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

9.1 La Patria Libre, είχε μικρή διάρκεια ζωής μόλις ένα μήνα και μισό.Στο διάστημα αυτό εκδόθηκαν 7 τεύχη. Τα κείμενα στη συντριπτική τους πλειοψηφία  είχαν γραφεί από το Ramiro Ledesma. 

9.2 "Στο Ramiro Ledesma και τους συντρόφους του ταιριάζει καλύτερα το κόκκινο πουκάμισο του Garibaldi παρά το μαύρο πουκάμισο του Mussolini.."

12.Το τέλος. 

Ο κύκλος έμοιαζε να κλείνει. Ο διανοούμενος και φιλόσοφος κυριάρχησαν και πάλι στη ψυχή και στο πνεύμα ενός άνδρα που παρέμεινε παρόλα αυτά ένας ονειροπόλος επαναστάτης . Μόλις έμαθε ότι κρατούσαν το José Antonio Primo de Rivera στις φυλακές της Μαδρίτης , δίχως να το σκεφτεί δεύτερη φορά , αποφάσισε να τον συναντήσει αδιαφορώντας για τη προσωπική του ασφάλεια.[1] Τι μπορεί να συζήτησαν οι δύο άνδρες εκείνη τη Μαγιάτικη ημέρα του 1936 στη διάρκεια ενός συντομότατου επισκεπτηρίου είναι εύκολο να υποθέσει κανείς. Ασφαλώς το παρελθόν δεν ήταν πλέον εμπόδιο να δουν ξεκάθαρα τώρα οι δύο άνδρες ,όλα όσα είχαν παραγνωρίσει  και παρερμηνεύσει κάποιους μήνες πριν. Σε εκείνη ακριβώς τη περίσταση, λέγεται ότι ο José Antonio Primo de Rivera θέλησε να παραδώσει την ηγεσία της Φάλαγγας στα χέρια του παλιού του συντρόφου. Ο Ramiro Ledesma Ramos αρνήθηκε. Πως θα μπορούσε να συμπεριφερθεί διαφορετικά;….. 

Ακολουθώντας  τη μοναχική του πορεία επιχείρησε,  στις αρχές Ιουλίου,  μια καινούρια εκδοτική περιπέτεια. Είδε το φως ένα ακόμα περιοδικό με το χαρακτηριστικό τίτλο Nuestra Revoluciòn (Η δική μας Επανάσταση). Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουλίου 1936, μια εβδομάδα περίπου πριν από την έναρξη του εμφυλίου. Δεύτερο τεύχος δεν βγήκε ποτέ. 

Τον συνέλαβαν, πραγματικά κατά τύχη, λίγο μετά τη στρατιωτική εξέγερση. Τα χρόνια του αγώνα είχαν χαραχθεί πάνω του και εξωτερικά θύμιζε ελάχιστα το παλιό διανοούμενο , τον εύθυμο και ατρόμητο καβαλάρη της θρυλικής θορυβώδους μοτοσυκλέτας του .Τον μετέφεραν στις φυλακές της Μαδρίτης και εκεί όταν βεβαιώθηκαν για τη ταυτότητά του , διέταξαν να μη του δώσουν ούτε ένα βιβλίο , ούτε ένα χαρτί, ούτε ένα μολύβι . Για να έχει μια κάποια στοιχειώδη επικοινωνία με τον έξω κόσμο μυήθηκε γρήγορα στο παμπάλαιο αλλά τόσο αποτελεσματικό κώδικα επικοινωνίας των κρατουμένων. Έτσι κατάφερε να πληροφορηθεί ανάμεσα στα άλλα , το τιμημένο θάνατο του συντρόφου του Onésimo Redondo [2] και τη μεταφορά του Χοσέ Αντόνιο στις φυλακές του Αλικάντε. 

Ο Θάνατος του Ramiro Ledesma Ramos  αποφασίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Στις 29 Οκτωβρίου οδηγήθηκε για εκτέλεση στο νεκροταφείο του Aravaca . Σύντροφός στου στο οδοιπορικό του θανάτου ο πολιτικός και συγγραφέας Ramiro de Maeztu.[3] 

Κυκλοφόρησαν διάφορες ιστορίες σχετικά με το θάνατό του , και όλες επιχείρησαν να υπογραμμίσουν το θάρρος του μπροστά στο θάνατο [4] . Υπάρχει η μαρτυρία ότι όταν ο δάσκαλός του Ortega y Gasset πληροφορήθηκε την εκτέλεση του αγαπημένου του μαθητή, αναφώνησε ταραγμένος: Δεν σκότωσαν τον άνθρωπο , σκότωσαν την ιδέα! [5]

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

12.1 

12.2 Ο Onesimo Redondo(1905-1936) σκοτώθηκε πολεμώντας στο μέτωπο της Μαδρίτης. Κατά μία άλλη εκδοχή σκοτώθηκε σε ενέδρα του εχθρού.

12.3 Βουλευτής του Κόμματος της Ισπανικής Ανανέωσης (Μοναρχικός) Λέγεται ότι τη στιγμή της εκτέλεσης πρόφτασε να πει στους άνδρες του εκτελεστικού αποσπάσματος : "Εσείς δεν γνωρίζεται το λόγο για τον οποίο με σκοτώνετε αλλά εγώ τον γνωρίζω' για να γίνουν τα παιδιά σας καλύτερα από σας."

12.4 Μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία σχετικά με το τέλος του είναι και η ακόλουθη:

"Έφθασε η 28η Οκτωβρίου. Ο Ramiro είπε:" Νοιώθω ότι σήμερα θα με εκτελέσουν." Προαίσθημα ; 

Την νύχτα, όταν είχε ήδη ξαπλώσει στο πάτωμα για να κοιμηθεί , έφτασαν οι πολιτοφύλακες με ένα κατάλογο .Περιείχε 32 ονόματα κρατουμένων, που έπρεπε να μεταφερθούν στις φυλακές Chinchilla , πρόσχημα για να κρύψουν την αλήθεια.

-Δεκατέσσερα.Ramiro Ledesma!

Οι ελάχιστες ελπίδες εξανεμίστηκαν κι αυτές ολοκληρωτικά. Μαζί με το Ledesma καλούν το Ramiro Maeztu. Ο δημιουργός του Hispanidad πεθαίνει σαν θεματοφύλακας των Ισπανικών αξιών. Δεν υπάρχει τρόπος καλύτερος.Ο Ramiro βγαίνει με τη σειρά του, δεν έχει κανένα νόημα πλέον να κρατά τη ταυτότητα του Roberto Lanzas ,στα μισά του δρόμου θέλει να επιστρέψει για να πάρει το σακάκι του .Δεν του το επιτρέπουν. Στη γραμμή έχει για τελευταία φορά την ευκαιρία να μιλήσει με το Maeztu , σε μια προσπάθεια να στηρίξει ο ένας τον άλλο για να παραμείνουν δυνατοί. Ο Ramiro βλέπει το τέλος ... Επιθυμεί να τελειώσουν όλα όσο γίνεται πιο γρήγορα. αλλά δεν θέλει να δείχνει αυτό που αισθάνεται, δεν θέλει να πεθάνει στο σημείο που αυτοί έχουν ορίσει...

Είχε μπει ήδη η 29η Οκτωβρίου, είχε ήδη φτάσει η ώρα του θανάτου. Οπλισμένοι πολιτοφύλακες στα πλευρά του τον οδήγησαν προς το φορτηγό που θα τον μετέφερε.

Ξαφνικά ορμά πάνω σε ένα πολιτοφύλακα και προσπαθεί να του αρπάξει το ντουφέκι.

-Θα πεθάνω όπου θέλω εγώ και όχι εσείς .

Και πέφτει.Η σφαίρα από το όπλο ενός άλλου στρατιωτικού ανακόπτει την έκρηξη της οργής του,,,.. 

Δεν χρειάστηκε να τον αποτελειώσουν , κυλούσε ήδη το αίμα από το κεφάλι του, δεν γινόταν τίποτα. Όλα είχαν τελειώσει. Τον σήκωσαν και τον μετέφεραν με τους άλλους 31 στο νεκροταφείο όπου έγινε η εκτέλεση...... 

12.5 Erik Norling Από το πρόλογο του στο:Η σφραγίδα του Θανάτου.