ΗΑΒΕ HANS : ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΛΕΟΝ ΝΤΕΓΚΡΕΛ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (1936)

ΕΝΤΟΣ ΕΞΗ ΜΗΝΩΝ ΘΑ ΚΡΑΤΩ ΕΙΣ ΧΕΙΡΑΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ

ΒΡΥΞΕΛΛΑΙ, Σεπτέμβριος. Αρκεί να μείνη κανείς μερικάς στιγμάς μόνο εις τας Βρυξέλλας δια να μην αγνοή τον Λεόν Ντεγκρέλ .Το όνομά του έχει απασχολήσει ήδη τον διεθνή τύπον κι' εδώ εις το Βέλγιον η εφημερίς "Η αληθινή χώρα " δημοσιεύει τρις της ημέρας το νεανικό αυτό κεφάλι , κεφάλι μάλλον εφήβου ή ανδρός , και κατά τας τελευταίας βελγικάς εκλογάς εψήφισαν τριακόσιαι χιλιάδες πολιτών.

Επήγα να τον συναντήσω εις το υπό κατασκευήν κτήριον του κόμματος . Με δέχεται ανεβασμένος σε μίαν ανεμόσκαλα. Είναι απησχολημένος με την οικοδομήν. Βάζει ένα καρφί στον τοίχο:

-Δεν έχω γραφείο είμαι υποχρεωμένος να σας δεχθώ εδώ μου λέγει... 

Το κόμμα του Λεόν Ντεγκρέλ ονομάζεται ως γνωστόν , "Ρεξ" αλλά οι οπαδοί αποκαλούν Ρεξ τον ίδιο τον αρχηγόν. Το νέον κτίριον κτίζεται , επεκτεινομένου του παλαιού μακρού σπιτιού , όπου εστεγάζετο το κόμμα εις το στενό δρομάκι του Σαρτρέ. Πίσω ευρίσκεται η μικρή αγορά , όπου πωλούν ψάρια , λουλούδια , κάλτσες και γραβάτες ευθηνές. Πηγαινοέρχονται πρόσωπα απησχολημένα ανθρώπων , που οι περισσότεροι φέρουν παράσημα του μεγάλου πολέμου. Διαταγαί διαβιβάζονται εις τόνον στρατιωτικόν, νέοι εμφανίζιονται και εξαφανίζονται κατά διαλείμματα.... Όλα αυτά μου δίδουν την εντύπωσιν εικόνων που τας έχω ιδή.... Μου φέρουν ακουσίως την σκέψιν μερικά χρόνια πίσω, στην εποχήν που το "Φαιό σπίτι" εκτίζετο εις το Μόναχον. Η μόνη διαφορά είναι ότι το βραχιόνιον των ανθρώπων , αντί του χιτλερικού στρατού , φέρει την λέξιν "Ρεξ", γραφομένην με κόκκινα γράμματα εις σχήμα δράκοντος.

Επί των ημιτελών τοίχων του κτιρίου υπάρχουν τοιχοκολλημέναι διάφοροι προκηρύξεις με εικόνες του ανθρώπου αυτού , που ευρίσκεται εμπρός μου ανεβασμένος σε μίαν ανεμόσκαλα.Τον παρουσιάζουν πότε μ' ένα κερί στο χέρι , πότε με μια λυχνία και άλλοτε μ' ένα λαμπρό ποτήρι.

Ο Λεόν Ντεγκρέλ είναι ένας νέος συμπαθέστατος . Μόλις 30 ετών , με γαλανά μάτια γεμάτα ειλικρίνειαν. Η μύτη του είναι ελαφρώς γαμψή και τα χείλη αυτά τον κάμνουν να φαίνεται ακόμη περισσότερον έφηβος , συγχρόνως δε του δίδουν ένα ύφος προκλητικόν.

-Δεν έχω ακόμη γραφείον , μου επαναλαμβάνει ο Ντεργκρέλ. Πρέπει να κτίσωμε γρήγορα και γι' αυτό βοηθώ τους συντρόφους μου.

Κατεβαίνει από την σκάλα και ενώ μου δίνει την συνέντευξιν δεν παύει να ασχολήται με την οικοδομή.

Η συνομιλία μας γίνεται σ' ένα αδιάκοπο πήγαινε και έλα, ανάμεσα από τους κτίστας, τους ελαιοχρωματιστάς και τους ξυλουργούς.

Οι οπαδοί του κόμματος "Ρεξ¨, μου τονίζει ο κ. Ντεγκρέλ , πιστεύομεν ότι αποτελεί βασικόν σφάλμα ν' αντιτάσση κανείς εις τον μπολσεβικισμόν ένα καπιταλισμόν βαρέως ασθενή, Είμεθα εχθροί και του πρώτου και του δευτέρου . Επιθυμούμεν μίαν κοινωνικήν αναμόρφωσιν . Αντί όμως της καταπτώσεως του γενικού επιπέδου της ζωής , επιθυμούμεν την ανύψωσίν του. Αντί να κάμωμεν όλους τους ανθρώπους προλεταρίους ,επιθυμούμεν ν΄ ανυψώσωμεν τους προλεταρίους . Το κόμμα μας είναι κόμμα προοδευτικόν . Δεν αγνοεί ότι εις μία εποχή τοιούτων κολοσσιαίων τεχνικών προόδων δεν ημπορεί η κοινωνική ζωή να πλαισιούται εις τα παλαιά όριά της. Πηγαίνομεν εμπρός , ακολουθούντες την πρόοδον , λαμβάνουμεν όμως υπ' όψιν μας τον άνθρωπον οπως στη  πραγματικότητα  είναι. 
-Κηρύσσετε λοιπόν κατά βάθος μίαν επανάστασιν των μικροαστικών τάξεων.
-Δεν το αμφισβητώ. Η μεσαία τάξις έχει θυσιασθή εις όλον τον κόσμον . Κηρύττω όντως την επανάστασιν των μικροαστικών τάξεων , αλλά υπό την στενωτέραν έννοιαν της λέξεως , διότι είμαι εχθρός πάσης βίας . Δεν είμαι οπαδός της τακτικής της αιφνιδιαστικής επιθέσεως , αλλά της κατακτήσεως δια της πειθούς.

Εις ερώτησιν αν είναι φασιστής , ο κ. Ντεγκρέλ μου απαντά: 
-Τί σημαίνει φασιστής ; Δίδουν το όνομα αυτό εις τον Μουσσολίνι και τον Χίτλερ , αλλά εγώ δεν ευρίσκω καμμίαν ομοιότητα μεταξύ των δύο αυτών ανδρών. Εάν τώρα με το επίθετον του φασιστού χαρακτηρίζεται πάντα άνθρωπον επιθυμούντα να επθιβάλη την τάξιν και την γαλήνην εις τον τόπον του, τότε είμαι και εγώ φασιστής.

Πιστεύω εν τούτοις ότι η επιθυμία επιβολής της εσωτερικής τάξεως και της αμύνης κατά του μπολσεβικισμού δεν δύναται να ακολουθήται εις πάσαν χώραν με τα αυτά μέσα . Με τους Ιταλούς και τους Αυστριακούςς συμμερίζομαι την αντίληψιν περί της ανάγκης της δημιουργίας ενός Κράτους επί βάσεων συναιτεριστικών . Αλλ' ημείς εις το Βέλγιον αποδίδομεν ιδιαιτέραν όλως σημασίαν και εις έναν άλλον παράγοντα , την οικογένειαν. Φρονούμεν δηλονότι ότι ο πατήρ της οικογενείας πρέπει να ψηφίζη και δια τα ανήλικα παιδιά του και συνεπώς όσο μεγαλυτέρα είναι η οικογένεια , τόσον μεγαλυτέρα οφείλει να είναι και η συμμετοχή της εις τον δημόσιον βίον . Θέλομεν να δώσωμεν ευρύτερα δικαιώματα εις τας πολυμελείς οικογενείας.

Η οικογένεια αποτελεί το πρώτον κεφάλαιον του καταστατικού μας χάρτου .Το δεύτερον ο συνεταιρισμός.

-Ποίοι νομίζετε, κ.Ντεγκρέλ , ότι είναι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι της Ευρώπης;

-O Μουσσολινι, ο Χίτλερ και εγώ. Θα με εκλάβετε πιθανόν ώς μεγαλομανή. Πιστεύσατέ με όμως ότι μόνη η ζωντανή και πειστική δύναμις ενός ανθρώπου δύναται να δημιουργήση έν κίνημα , που θα παρασύρη όλα τα εμπόδια ,  ένα κίνημα που θα επιβληθή με κεραυνοβόλον ταχύτητα, ένα κίνημα ώς το ιδικόν μας.

Επί της αρχής  του κινήματος  των Ρέξ ο κ. Ντεγκρέλ εδήλωσε τα εξής:

-Το κίνημά μας υπήρξε κατ΄αρχάς κίνημα καθολικόν, Γενικώς πιστεύεται ότι η ονομασία του κόμματός μας οφείλετα εις τα μοναρχικά αισθήματά μας. Είμεθα βεβαίως ψυχή τε και σώματι οπαδοί της μοναρχικής ιδέας και όταν έλθωμεν εις την εξουσίαν θα ενισχύσωμεν τον μοναρχικόν θεσμόν. Αλλ' ωνομάσαμεν το κόμμα μας Ρεξ εκτου "Χριστός Βασιλεύς " (Christus Rex) . Επί του σημείου αυτού οφείλω να σας τονίσω , ότι από τους Εθνικοσοσιαλιστάς της Γερμανίας μας χωρίζει η θεωρία περί "φυλετικής προελεύσεως" Υμείς δεχόμεθα εις τους κόλπους μας όλους όσους έρχονται προς ημάς ανεξαρτήτως τάξεως, θρησκείας και γλώσσης.

Εις ερώτησιν ποίον υπήρξε το μυστικόν της μέχρι τούδε επιτυχίας του απήντησε.

-Το μυστικόν αυτό το αγνοώ, αλλ' ερωτήσατε καλλίτερα τους μεγάλους ηγέτας λαών ποίον υπήρξε το μυστικόν της επιτυχίας των . Απ' αυτούς , όπως και απ' εμέ , αναβλύζει μία δύναμις που υποτάσσει τα πλήθη. Ευθύς ως ο Μουσσολίνι ή ο Χίτλερ αρχίζουν να ομιλούν , ένας σπινθήρ σκορπίζεται απ' αυτούς που ανάβει φλόγα εις την καρδίαν των ακροατών των.

Συνεχίζων ο κ. Ντεγκρελ ωμίλησε περί της αρχής του σταδίου του , περί των φιλολογικών και νομικών σπουδών του, περί των λογοτεχνικών αγώνων του.

Ειργαζόμην και τότε είπεν , όπως και τώρα , και ήδη την εποχήν εκείνην είχα προσελαύσει την προσοχήν των συντρόφων μου. Γράφω τουλάχιστον άπαξ της ημέρας το κύριον άρθρον της εφημερίδος μας η "Αληθινή χώρα". είμαι δε ικανός ν' ανέβω δεκαπέντε φοράς την ημέραν εις το βήμα και να ομιλήσω. Ίσως η εργατικότης μου να είναι το μυστικόν μου.

-Και τα μελλοντικά σχέδιά σας ; Σήμερα τα αριστερά κόμματα κυβερνούν ακόμα το Βέλγιον. Πιστεύετε ότι θα τα νικήσετε;

-Σας δίδω το χέρι μου , μου απαντά ο Ντεγκρέλ , για να σας διαβεβαιώσω  ότι εντός έξι μηνών  θα κρατώ εις χείρας μου την εξουσίαν.Και ο Ντεγκρέλ παίρνει  και πάλιν το σφυρί  στο χέρι και συνεχίζει  να βάζει καρφιά  εις τον τοίχον. Την ώραν  που βγαίνω  από την οικοδομήν  ακούω τον θυρωρόν να λέγη εις κάποιον:

-Eίναι αδύνατον να σας δεχθή  τώρα . Ο Ρεξ εργάζεται. 

Οι οπαδοί του τον αποκαλούν Ρεξ δηλαδή βασιλέα , τον νέον αυτόν , που θεωρείται σήμερα δικαίως  ως ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς άνδρας της Ευρώπης. 

(Αναδημοσίευση από την ελληνική εφημερίδα "Η Βραδυνή")

LEON DEGRELLE: Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ 13

Η Ευρώπη, η οποία απειλείται ανά πάσα στιγμή από μια εισβολή των Σοβιετικών [1] , έχει ήδη αρχίσει να βυθίζεται σταδιακά, στα άλυτα προβλήματα - παρά τις τηλεοράσεις και τις έξι εκατομμύρια ασφυξιογόνα αυτοκίνητα .
Απόδειξη της αξιοσημείωτης ήττας που υπέστη από την οικονομική και κοινωνική της πολιτική, είναι ότι σέρνει το τρομερό φορτίο των επτά εκατομμυρίων ανέργων.
Αντίστροφο φαινόμενο: υπέστη τη διείσδυση των εγχρώμων λαών , τρεις φορές πιο παραγωγικούς από τους Ευρωπαίους!
                                                                                    *
Χάρι στα 4.000.000 αλλοδαπών , η Γαλλία σε διάστημα είκοσι χρόνων θα βρεθεί να έχει 10.000.000 παιδιά άλλων εθνικοτήτων στο μεγαλύτερο μέρος τους Αφρικανών [2]. Τα σπάνια γαλλόπαιδα , λιγότερο πολυάριθμα από όσα στις προηγούμενες γενιές , από τη στιγμή που θα ενηλικιωθούν και θα μπουν στη παραγωγική διαδικασία θα ζουν σε καθεστώς ασφυξίας από τα εκατομμύρια πρόωρα συνταξιοδοτούμενων , μια που θα είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν κοινωνικές συνεισφορές όλο και πιο δυσβάστακτες ,  με μοιραία κατάληξη , την ίδια την εξόντωσή τους.
Τότε (η χώρα )θα πρέπει πραγματικά να ενδώσει στον εκβιασμό - άδικη λέξη: θα πρέπει να μιλάμε αντίθετα για συνήθεις διεκδικήσεις - ενός Τρίτου Κόσμου που θα έχει μάθει να αντιστέκεται στην υπεράσπιση των πρώτων υλών του.
                                                                                                                                                                         

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών του αιώνα, θα γίνουμε μάρτυρες μιας τεράστιας αύξησης του πληθυσμού του Τρίτου Κόσμου. Η Ινδία θα φτάσει το ένα δισεκατομμύριο κατοίκους. Η Κίνα θα την ξεπεράσει.
Η Δυτική Ευρώπη, αντίθετα, θα παραλύσει , συρρικνωμένη όλο και περισσότερο στις τράπεζες με τα επιδοτούμενα από τη κοινωνική πρόνοια, έμβρυα.
Θα φιλοξενήσει μόνο το τριακοστό πέμπτο μέρος της ανθρωπότητας - ή ίσως λιγότερο.
Την ίδια στιγμή, εάν οι Σοβιετικοί δεν έχουν ακόμη κυριεύσει την υπόλοιπη Ευρώπη - εξουδετερώνοντας έτσι το πρόβλημα -, οι άλλοι λαοί του κόσμου θα έχουν αποκτήσει την υποστήριξη της Μόσχας.
 Η πιο μειονεκτική ήπειρος, η Αφρική, ήδη βλέπει τα σοβιετικά τανκς να κινούνται - αργά αλλά αποφασιστικά - από την Αιθιοπία στην Αγκόλα, στη Μοζαμβίκη.

Αύριο, τι νόημα μπορεί να έχει ακόμα για αυτούς τους λαούς η απώλεια της παραγεμισμένης με λίπος Δυτικής Ευρώπης , που δεν πιστεύει πια σε τίποτα, ανίκανη να δημιουργήσει οτιδήποτε μεγάλο;
Στην καλύτερη περίπτωση, θα γίνει ένα είδος απομονωμένου νησιού.
Ας σκεφτούμε τώρα , σε μια απόσταση τριάντα πέντε χρόνων από το 1945, τι είδους ευλογία αποδείχθηκε η (θανατηφόρα) νίκη της δημοκρατίας!
Υπήρξε μια πράξη ντροπής!
Χτύπησε στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης.
Έχει σαπίσει τα θεμέλια της.
Δημιούργησε τις προϋποθέσεις μιας αναπόφευκτης υποταγής της στις σκληρές επιθυμίες του Τρίτου Κόσμου, εκτός αν η Δυτική Ευρώπη δεν υποστεί , πριν από αυτό, μια εισβολή των Σοβιετικών που θα αντιπροσώπευε ίσως (ποιος ξέρει;) τη τελευταία ευκαιρία της να αναγεννηθεί .

Υποσημειώσεις:

[1] To βιβλίο "Η δική μας Ευρώπη" εκδόθηκε στα 1980.
[2] http://storiacontroversa.blogspot.gr/2013/01/la-france-compte-plus-de-65-millions.html


(Επιστροφή)

LEON DEGRELLE: Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ 20

Αυτά είναι   όλα όσα χάσαμε, στις 8 Μαΐου 1945.
Τριάντα-πέντε χρόνια εξορίας, το μόνο που χρησίμευσαν τελικά  ήταν  να διογκώσουν τη θλίψη  μου , που δεν κατάφερα ,  από κοινού με το Φύρερ και με τα εκατομμύρια των  συντρόφων μου , να προσφέρουμε στην Ευρώπη αυτό το βασιλικό  δώρο.
Αντ' αυτού, είμαστε υποχρεωμένοι  να υπομείνουμε  το θέαμα της βαθιά γερασμένης Δύσης που για αιώνες υπήρξε η καρδιά της ανθρωπότητας. 

Οι  δύο μεγάλες «δημοκρατίες», τόσο υποκρίτριες και οι δύο στη διαχείριση της ίδιας τους της δημοκρατίας- παραμένοντας η μια απλή ολιγαρχία  των κομματικών στελεχών  και  η άλλη μια ξεκάθαρη  ολιγαρχία του χρήματος - κατάφεραν να πλήξουν  διπλά την Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δηλητηριάσει την ψυχή της  με το μερκαντιλιστικό υλισμό τους ' η  ΕΣΣΔ της έκλεψε το μισό της έδαφος αυξάνοντας κάθε  χρόνο και περισσότερο  τη πίεσή της , χάρη στην απεριόριστη άνοια της αμερικανικής διπλωματίας. Με αποτέλεσμα σήμερα να  βρίσκεται παντού. 

Έτσι, προτιμώ χίλιες φορές πραγματικά που βρέθηκα   μεταξύ των ηττημένων ,  που  όμως ήσαν αποφασισμένοι , που κάηκαν  στη φλόγα του  μεγάλου  ονείρου , αντί να βρίσκομαι  στο πλευρό εκείνων των φανατικών δημοκρατιών που προκάλεσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να εγκαταλείψουν   στο τέλος, την  8η  Μαΐου 1945, πάνω στο ρημαγμένο πεδίο της  νίκης τους, μια αποδυναμωμένη Ευρώπη. 

                                                                                                  *
Καθηλωμένος στην εξορία μου, καταδιώχτηκα  με άγριο μίσος , από τους νικητές καταφεύγοντας από  καταφύγιο σε καταφύγιο, υποχρεωμένος να αναζητώ κάθε φορά τα μέσα προς το ζην. Έξι φορές υπήρξα στόχος απόπειρας απαγωγής . Ο θάνατος με άγγιξε συχνά. Καταδικασμένος  για καθαρά πολιτικούς λόγους - γιατί μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προέκυψε  τελικά ότι όλες οι καταγγελίες για «εγκλήματα πολέμου» που μου αποδόθηκαν ήταν ξεκάθαρα ψέματα  - εξακολουθώ  να περιμένω τη παραμικρή ένδειξη  για μια έστω και  αόριστη αμνηστία. 
Το μόνο που διατηρώ στη μνήμη μου από τη χώρα μου είναι η ανάμνηση ενός δολοφονημένου αδελφού μου , των γέρων γονιών μου που είχαν πεθάνει  από τη θλίψη μέσα σε σκληρές φυλακές , των άλλων μελών της οικογένειας που υποχρεώθηκαν  να υποστούν τις χειρότερες διώξεις. Στο όνομα της δημοκρατίας - φυσικά! Και των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου! Οι αντιξοότητες όμως, δεν έχουν σημασία. 

Τουλάχιστον, είχα ζήσει αξιοπρεπώς: για να επαναφέρω  τη χώρα μου στο πριν από το 1940 επίπεδο, για την επιβίωση της μετά την εισβολή, για την ανάσταση, και ύστερα, για  την  επιστροφή στα ιστορικά σύνορά της - που  θα ήταν η ανταμοιβή της ταλαιπωρίας μας στο μέτωπο της Ανατολής. Θα είχα ζήσει  για την Ευρώπη, έτσι ώστε, ενδυναμωμένη   από το έπος μας, θα υλοποιούσε με το παραπάνω  όλα όσα  οι μεγάλοι οραματιστές  του παρελθόντος είχαν ονειρευτεί γι ' αυτήν. 

Η ατυχία ενός ανθρώπου παραμένει ένα απλό περιστατικό. Επιπλέον, δεν νοιώθω άτυχος. Είμαι περήφανος και χαρούμενος με τη ζωή μου. Αύριο, αν η μοίρα αποφάσιζε μια ακόμα να με συναντήσει , θα ξεκινούσα πάλι από την αρχή: μετερχόμενος των ίδιων σκληρών συγκρούσεων , πηγαίνοντας ακόμα μακρύτερα.... 

Αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός να  κρατά κανείς κλεισμένα στη ψυχή του όσα έχουν πραγματική αξία: το πάθος του μεγάλου, του καθαρού , του όμορφου, του σωστού  - και η δυνατότητα να προεκτείνει κανείς σε βάθος  και να διαχέει απλόχερα αυτήν την ένταση μεταξύ των ανθρώπων.
Στη σκιά της εξορίας χωρίς τέλος, η ψυχή μου διατηρεί όλα εκείνα τα ζωηρά φώτα που καθοδήγησαν   την παιδική μου ηλικία, τη νεότητά μου , τα πολιτικά μου επιτεύγματα, τις μάχες μου σα στρατιώτη. Τη στιγμή του θανάτου , δεν θα χρειαστεί να επικαλεστώ όπως  ο Γκαίτε: «Mehr Licht! Mehr Licht "(περισσότερο φως! Περισσότερο φως!). Το φως, εκείνο το φως που φώτισε κάθε ημέρα  της ζωής μου, θα είναι εκεί: μπροστά μου.

(Επιστροφή)

LEON DEGRELLE: Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ 6

Για κακή της τύχη , η μεταπολεμική Γαλλία, δεν είδε να ξεπροβάλει μέσα από την εθνική της κοινότητα ο ισχυρός ηγέτης σε θέση να την επαναφέρει στο καθεστώς εργασίας και δόξας, σε μια  παράδοση  δεκαπέντε αιώνων. Από αυτό προκύπτει η δημοκρατική της καταστροφή, η αποσύνθεση συχνά γελοία, που προκλήθηκε, από τις εκατοντάδες των υπουργών, οι οποίοι, κατά τις δεκαετίες της κυβερνητικής κρίσης του μεσοπολέμου, διαδέχονταν ο ένας τον άλλο. Και σε σχέση πάντα με μία αυξανόμενη αποσύνθεση των θεμελιωδών αρετών της και των ίδιων της των υλικών δυνάμεων ... Με αποτέλεσμα να υποστεί τον Μάιο του 1940 , όπως στη πραγματικότητα ήταν άλλωστε προβλέψιμο, τη πιο τρομερή ηθική και στρατιωτική ήττα στην ιστορία της!
Μια ήττα , που η αλαζονεία των νικητών του 1945 δεν  έχει μεταβάλει  σημαντικά , αν σκεφτεί κανείς, ότι από μόνο του , το δυτικό τμήμα της Γερμανίας - νικημένο , αλλά με ακόμα ισχυρό το πνεύμα της πρωτοβουλίας, της αίσθησης της ευθύνης και της χαράς της εργασίας που ο Χίτλερ είχε εμπνεύσει στη νεολαία -  ξεπερνά ακόμα τη Γαλλία σε όλα τα επίπεδα . 

 «Μετά το 1945, ο De Gaulle κατανόησε για μια στιγμή την ανάγκη  των καθεστώτων της τάξης απαιτώντας για τη χώρα του την εγκαθίδρυση μιας ισχυρής αρχής. Αλλά έκανε πίσω συνεχώς , προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, την ηλιθιότητα και την εξουσία. Ο De Gaulle αποκαλούσε τους Γάλλους μάλλον υποτιμητικά , "μοσχάρια". Την παραμονή των εκλογών, όμως, μεταχειριζόταν με στόμφο όλα εκείνα τα «μοσχάρια», χρήσιμα  μόνο για να ψηφίζουν , σαν να ήταν ένα πλήθος από Pico della Mirandola [1].
Τα «μοσχάρια», όμως πολυπληθέστερα αυτού, κατέληξαν τελικά να τον εξορίσουν από το βοσκότοπο.
 Η μεγάλη προσπάθειά του να αποκαταστήσει την εξουσία - η μοναδική προσπάθεια που η Δύση έχει γνωρίσει μετά τον πόλεμο - απέτυχε. 

 Ήταν αναπόφευκτο. Μόνο οι αυτοαποκαλούμενες "λαϊκές" δημοκρατίες - οι οποίες δεν είναι καθόλου λαϊκές - είχαν το θράσος να επιβάλλουν στις χώρες τους αυταρχικά καθεστώτα: στυγνά ολοκληρωτικά στην πραγματικότητα, όπου ο λαός - αντί να είναι ο υπεύθυνος υποστηρικτής  ενός ηγέτη τον οποίο καταλαβαίνει και αγαπά όπως συνέβαινε στους φασισμούς - το μόνο που έχει σα δικαίωμα είναι απλά να «ευθυγραμμίζεται» με τρόπο βλακώδη  και ανεύθυνο.

Μερικά αναλαμπές ευφυίας ο De Gaulle τις είχε. Ήταν ένας περίεργος αλλά αληθινός θαυμαστής του Χίτλερ: στη πραγματικότητα , τον ζήλευε. Δίστασε, ωστόσο, πριν από μια απαραίτητη και καθοριστική απόφαση. Ενώ κατάφερε να ξαναβρεί  τους μεγάλους πολιτικούς κανόνες που ακόμα θα μπορούσαν να σώσουν τη χώρα - εξουσία , συνέχεια, υπευθυνότητα , αρμοδιότητα - οπισθοχώρησε μπροστά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, αντί όπως όφειλε να  υλοποιήσει μέχρι τέλους τις εμπειρίες που είχαν προκύψει από τη προσωπική του περί κράτους αντίληψη.
Περιφρονούσε βαθιά τη δημοκρατία - δικός του είναι ο ορισμός της «μασκαράτας» - αλλά συνθηκολόγησε πάντα μπροστά της σε κάθε δύσκολη στιγμή. Στο τέλος, δεν είχε άλλη επιλογή από το να πάει να πεθάνει κάτω από συνθήκες αρκετά επώδυνες στο Colombey-les-deux-Églises, επειδή καταβρόχθισε με πολύ λαιμαργία, μια δύσπεπτη πάπια. Δεν γνώρισε τη πραγματική επιτυχία γιατί ήταν υπερβολικά αναποφάσιστος μπροστά από τη «δημοκρατία των μοσχαριών», της οποίας γνώριζε πολύ καλά τα θανάσιμα βαρίδια, αλλά μπροστά από την οποία, κάθε φορά που ετοιμαζόταν να της στρίψει το λαιμό , τα χέρια του πάντα έτρεμαν.

 Ο Λουδοβίκος XIV του εικοστού αιώνα, κατάφερε τελικά να  ανοίξει το δρόμο για τη νέα "μασκαράτα" που θα οδηγούσε αναπόφευκτα τους Γάλλους στο Λαϊκό Μέτωπο του Μιτεράν, του Μαρσέ και των άλλων  αυτοαποκαλούμενων δημοκρατών συνοδοιπόρων.

Υποσημειώσεις:

[1] Κόμης Giovanni Pico della Mirandola (1463 – 1494) Ιταλός φιλόσοφος της Αναγέννησης.

(Επιστροφή)

ROBERT BRASILLACH: LEON DEGRELLE KAI REX 2

Στις 2 Νοεμβρίου 1935, ημέρα των νε­κρών, ο RΕΧ έρχεται πραγματικά στην επι­φάνεια...
Εκείνη τη μέρα στο Courtrai γινόταν ένα συνέδριο της ομοσπονδίας των ενώσεων και των καθολικών κύκλων.
Ο Ντεγκρέλ ο­δήγησε στο Courtrai 300 αποφασισμένα παιδιά ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ένας μεγάλος αριθμός ανέργων που είχαν έλθει με το ξεροκόμματο τους...
Πήραν όλοι θέσεις στην αίθουσα των συνεδρίων.
- Ζητώ το λόγο... φώναξε ο Ντεγκρέλ.
- Σας τον αρνούμαι απάντησε ο Πρόε­δρος, ο πρώην υπουργός Seghers [12].
- Αδιαφορώ... απάντησε με την σειρά του ο Ντεγκρέλ.
Πραγματικά η ομιλία του χαρακτηρίστη­κε από μια πρωτοφανή βιαιότητα, ο Ντεγ­κρέλ μεταχειρίσθηκε τους καθολικούς συνέδρoυς σαν σκουπίδια και δημιούργη­σε το
μεγαλύτερο σκάνδαλο σ΄ολόκληρη τη Βελγική πολιτικής ιστορία. Την επόμενη μέρα όλες οι εφημερίδες ανέφεραν το γεγονός.
Μέσα σε μερικές εβδομάδες ο τύπος του RΕΧ τετραπλασίασε τους αριθμούς πωλήσεων.
Λίγο καιρό αργότερα κατά τη διάρκεια μιας δίκης οι καθολικοί ηγέτες Seghers και Ρhilips [13]  έχαναν κάθε αξιοπρέπεια γιατί αποδείχθηκε ο αρκετά σκοτεινός χρηματο­δοτικός τους ρόλος.
Το νέο κίνημα, είχε οριστικά επιβληθεί.
Όλος ο χειμώνας του 1935-36 αφιερώ­θηκε στον αγώνα ενάντια στους συντηρη­τικούς και ειδικά στην επισήμανση των οι­κονομικών σκανδάλων.
Είναι βέβαια γνω­στό το γεγονός ότι ο Ρεξισμός επιθυμού­σε πάνω από κάθε τι την κάθαρση. Επιτέθηκε με πολύ μεγάλη βιαιότητα ενάντια στη δικτατορία των «διεφθαρμένων» και η λέ­ξη αυτή αποτέλεσε όπως είναι φυσικό τμήμα του λεξιλογίου του.
Είμαστε ελάχιστα ενημερωμένοι για να κρίνουμε αν οι κατηγορίες του Ντεγκρέλ, ενάντια στα παλαιά κόμματα είναι ή όχι υπερβολικές...
Κάθε βδομάδα ο Ντεγκρέλ εκτόξευε καταγγελίες σ' ένα καθολικό, σ' ένα φιλε­λεύθερο και σ' ένα σοσιαλιστή. Οι πιο φη­μισμένες επιθέσεις του είχαν σαν στόχο τον Boerenbond ,  που ήταν προστατευόμε­νος των ανώτερων εκκλησιαστικών κύ­κλων: οι κληρικοί δεν γεννήθηκαν για να γίνουν επιχειρηματίες, διαπιστώνει ο νεα­ρός ηγέτης...
Όπως ήταν αναμενόμενο οι «διεφθαρ­μένοι» συσπειρώθηκαν ενάντια στο REΧ, σε συνεννόηση με τις μεγάλες οικονομι­κές δυνάμεις, όπως οι τραπεζίτες γνω­στοί στο λαό σαν «banxters».
Το πρώτο καταλυτικό στοιχείο των νεα­ρών ιδρυτών του κόμματος υπήρξε το αί­τημα για διαφάνεια και η αηδία για τον κοι­νοβουλευτισμό, λίγο πολύ ανάλογη   μ' ε­κείνη που γνώρισε η Γαλλία ύστερα από την υπόθεση Stavinsky...
Από την άλλη πλευρά, ο RΕΧ δεν περιο­ριζόταν στις επικρίσεις ενάντια στο πα­λαιό Καθολικό κόμμα και το ενδιαφέρον του για τα «εγκόσμια» αλλά με την ίδια έν­ταση ,
κατηγορούσε την δειλία του και την άγνοια του μπροστά στα κοινωνικά προ­βλήματα.
Ο RΕΧ άνοιξε πόλεμο ενάντια στους με­τριοπαθείς και όπως ήταν αναμενόμενο, ο πόλεμος αυτός τον έκανε πολύ αγαπητό ανάμεσα στις τάξεις των νέων.
Οι συντηρητικοί από την άλλη πλευρά, μπροστά σ' αυτή του την επιτυχία, δίνουν πολλά φανερά δείγματα διάλυσης.
Τον Μάιο του 1936 ιδρύθηκε ένα έντυπο το Judex που αντέγραφε κι αυτή ακόμη την εξωτερική παρουσίαση του RΕΧ. Από τις 24 σελίδες του οι 23 ήσαν αφιερωμένες σε επιθέσεις ενάντια στον Ντεγκρέλ. Στiς 24 ο Judex με τα «αυτιά πεσμένα» δηλώνει ότι "επιθυμούμε την συνεργασία με το νεαρό ηγέτη από την στιγμή που κι αυτός πολεμούσε για
τις ίδιες ιδέες".
Στη συνέχεια ο Judex υποχρεώθηκε να κλείσει. Την τύχη του ακολούθησαν και άλλα μετριοπαθή έντυπα.
Ο αγώνας των Ρεξιστών είχε πολύ με­γάλη επιτυχία που έγινε ακόμη μεγαλύτε­ρη με τη χρήση του humour . Το humour ή­ταν ένα σίγουρο μέσο για να παρασυρ­θούν  προς τη μεριά του RΕΧ, οι τραγουδο­ποιοί. Η σκούπα των ρεξιστών έγινε το σύμβολο της επιθυμίας για ηθική εξυγίανση.
Κάποια μέρα είκοσι περίπου νεα­ροί άρχισαν να σκουπίζουν με επιμονή και ζήλο, μπροστά από την πόρτα του σπιτιού κάποιου υ­πουργού.
Μπορούσε κανείς να εμποδίσει κάποι­ους που σκούπιζαν τον δρόμο; Γύρω τους μαζεύτηκαν οι περίεργοι, σημειώθηκαν κάποιοι τσακωμοί, η αστυνομία έκανε την εμφάνιση της
αλλά δεν ήξερε πως να συμ­περιφερθεί από την στιγμή που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί αδίκημα το σκούπι­σμα κάποιου δρόμου.
Με ύφος σοβαρό οι ρεξιστές εξακολου­θούσαν να σκουπίζουν. Τελικά οι αστυνο­μικοί αδιαφορώντας για τον όποιο κίνδυνο γελοιοποίη­σης τους οδήγησαν στο τμήμα.
Οι εκλογές έπρεπε να γίνουν τον Οκτώ­βριο. Αναβλήθηκαν για τον Μάιο του επό­μενου χρόνου. Ο RΕΧ μέσα σ' ένα εύθυμο κλίμα, αυτοσχεδιάζει προωθώντας τους πιο περίεργους  υποψήφιους και τρεις ε­βδομάδες πριν από τις εκλογές εκδίδει μια τετρασέλιδη εφημερίδα, που σήμερα είναι μια από τις πρώτες βελγικές εφημε­ρίδες, τη La Pays Reel!
Αρχίζουν οι συγκεντρώσεις. Ο Ντεγκρέλ εκφωνεί σε διάστημα 5 εβδομάδων 150 πολιτικούς λόγους. Συχνά, σε διάρ­κεια μιας μόνο μέρας μιλούσε σε 10 δια­φορετικούς τόπους συγκέντρωσης.
Στις 24 Μαΐου το Βέλγιο εκλέγει 21 βου­λευτές και 12 γερουσιαστές που όλοι τους είναι ρεξιστές και προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Ανάμεσα τους βρί­σκονται μεταλλεργάτες, ο Κόμης Xavier de Grune , γόνος μια από τις μεγαλύτερες οι­κογένειες της Βελγικής αριστοκρατίας,  ο θαυμάσιος συγγραφέας Pierre Daye και ακόμη ένας καθηγητής της Παλαιοντολο­γίας, ο γερουσιαστής Ρraipont , ένας φιλήσυχος άνθρωπος που δεν είχε ασχοληθεί ποτέ στο παρελθόν με την πολιτική (η παλαιοντολογία δεν είναι μια βίαιη επιστήμη) αλλά ο οποίος σήμερα έχει αναλάβει την οργάνωση 35 συγκεντρώσεων. Ο πρώτος καιρός στο Κοινοβούλιο, υπήρξε αρκετά ταραγμένος. Είναι ήδη γνωστό ότι ο Βασιλιάς στα πλαίσια των διαβουλεύ­σεων με τα κόμματα για τον σχηματισμό κυβέρνησης, είχε μια συνάντηση με τον Ντεγκρέλ διάρκειας μεγαλύτερης της μιας ώρας.
Είναι επίσης γνωστό ότι αντίθετα με την περίπτωση του κομμουνιστή βουλευ­τή Jacquemotte ο αρχηγός του  RΕΧ ήλθε στο παλάτι δίχως καπέλο και σακάκι.
Αυτή η περιφρόνηση του πρωτοκόλλου δημιούργησε κάποιες αρνητικές κριτικές. Βέβαια υπήρξαν κι αυτοί που διαβεβαίω­ναν ότι ο βασιλιάς δεν είχε ενοχληθεί και ότι το καπέλο δεν κάνει τον άνθρωπο ό­πως και να έχει το θέμα, κατά την διάρκεια των πρώτων συνεδριάσεων, οι νέοι βου­λευτές,
διακρίθηκαν για την ζωηράδα τους και την γοητευτική κακοήθεια τους.

 Ο Λεόν Ντεγκρέλ που δεν είναι βουλευτής κάθεται στα θεωρεία του κοινού και από κει στέλνει σημειώματα στα «στρατεύμα­τα »του.
Από την άλλη πλευρά το κόμμα είχε α­παγορεύσει στους βουλευτές του να πη­γαίνουν στο κυλικείο του κοινοβουλίου και να ταξιδεύουν στα τραίνα με εισιτήριο πρώτης θέσης.
«Εκεί κινδύνευαν να συ­ναντήσουν κι άλλους βουλευτές» δηλώ­νει επίσημα ο Ντεγκρέλ. Έγινε βέβαια κάποια προσπάθεια να καθιερώσει τον όρο ο βου­λευτές τρίτης κατηγορίας, αλλά η προσ­πάθεια αυτή, όσο και αν ήταν καλή, δεν γνώρισε την επιτυχία των άλλων ευφυολογημάτων του RΕΧ.
Κατά την διάρκεια των διακοπών ο Λεόν Ντεγκρέλ προήδρευσε πολυάριθμων συ­σκέψεων, εμπόδισε τους σοσιαλιστές να δημιουργήσουν Λαϊκό Μέτωπο με τους κομμουνιστές και έβαλε εντονότερα το δίλημμα: «RΕΧ ή Μόσχα».
Στην επιστροφή, εξακολουθώντας τις ε­πιθέσεις ενάντια στους διεφθαρμένους και ιδιαίτερα ζητώντας την παραίτηση του Φιλελεύθερου Υπουργού Jaspar, συμμάχησε με τους Φλαμανδούς Εθνικιστές και δήλωσε έτοιμος να αναλάβει την εξουσία.
Στις αρχές του χειμώνα του 1936, η μά­χη ανάμεσα στη τρικομματική κυβέρνηση και το λαϊκό Μέτωπο του RΕΧ παίρνει και­νούργιες διαστάσεις.
Η κυβέρνηση παίρνει επίσημα θέση ε­νάντια σε πολιτικό κόμμα κάτι που δεν εί­χε ξανασυμβεί ποτέ κατά την διάρκεια της Βελγικής πολιτικής ιστορίας.
Ο Van Zeeland και ο Spaak κηρύσσουν α­νοικτά τον πόλεμο ενάντια στον RΕΧ ο δε Vondervelde δηλώνει ότι ανάμεσα στον Κομμουνισμό και στον καινούργιο «φασι­σμό», προτιμά τον πρώτο.
Το έντυπο L indipentance belge αγο­ράστηκε ειδικά για τις ανάγκες του αγώνα ενάντια στο RΕΧ.
Στις 25 Οκτωβρίου, ο RΕΧ που είχε κα­τηγορηθεί ότι για τις κινητοποιήσεις του χρησιμοποιούσε τους ίδιους και τους ίδιους οπαδούς αποφασίζει να αποδείξει  το ψεύδος των κατηγοριών αυτών, οργα­νώνοντας στις Βρυξέλλες μια συγκέντρω­ση 250.000 ανθρώπων. Η συγκέντρωση απαγο­ρεύεται.
Ο ίδιος ο  Λεόν Ντεγκρέλ συλλαμβάνεται για μερικές ώρες.΄

(Επιστροφή)

 

ROBERT BRASILLACH: LEON DEGRELLE KAI REX

Πριν ακόμη αναχωρήσει για το Μεξικό, ο Λεόν Ντεγκρέλ όπως και τόσοι άλλοι, είχε αναζητήσει στο Καθολικισμό τις αρχές της ανθρώπινης αδελφότητας και της Κοινωνικής Δράσης.
Το Lovanio [1] (Oλλανδικά  Leuven, Γαλλικά Louvain)  διαθέτει ένα  καθολικό πανεπιστήμιο γύρω από το οποίο συσπειρώνονταν οι δραστηριότητες των καθολικών νεολαιών ανάμεσα στις οποίες και η Καθολική Δράση που από τα 1927 αποκτά πρωταρχική σημασία. Αυτή η τελευταία μάλιστα είχε κατορθώσει να επιβάλει στους νέους τον διαχωρισμό της πολιτικής αποστολής τους από εκείνη της θρησκευτικής.
Είναι γνωστό ότι από το 1884 οι Βέλγοι καθολικοί ακολουθώντας λίγο η πολύ το παράδειγμα της Γερμανίας και του Zentrum είχαν συσπειρωθεί σε κόμμα που το όνομα του είχε ένα διπλό νόημα: Θρησκευτικό και πολιτικό.
Ακόμα και σήμερα, το Καθολικό κόμμα [3] είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα βελγικά κόμματα και συμμετέχει στην κυβέρνηση συνασπισμού του \/an Zeeland [4]  δίπλα στο Φιλελεύθερο και στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν έγινε δίχως κάποιους συμβιβασμούς.
Αντίθετα οι νέοι προσπάθησαν να δώσουν στη Θρησκεία την πρώτη της ανεξαρτησία και για το λόγο αυτό ασχολήθηκαν αποκλειστικά με προβλήματα ηθικής τάξης και με κοινωνικά έργα, δείχνοντας για δύο ολόκληρα χρόνια την αδιαφορία τους για την πολιτική. Ο Λεόν Ντεγκρέλ ήταν ένας από τους νέους αυτούς.
Όταν στα 1930 επέστρεψε από το Μεξικό, ο Γραμματέας της Καθολικής Δράσης είχε μόλις ιδρύσει έναν εκδοτικό οίκο κάτω από το σύμβολο του βασιλιά Χριστού. Από αυτό ακριβώς το σύμβολο πήρε και την ονομασία Christus Rex.
Ο νεαρός Λεόν Ντεγκρέλ που είχε ήδη δημοσιεύσει φλογερά και τεκμηριωμένα άρθρα πάνω στο ταξίδι του στο Μεξικό και είχε γίνει αντικείμενο προσοχής εξ ' αιτίας της έντονης πολεμικής του, ανέλαβε την διεύθυνση των εκδόσεων RΕΧ του Lovanio. Σ' αυτές δημοσίευσε ένα μεγάλο αριθμό δοκιμίων και ερευνών πάνω σε κοινωνικά προβλήματα καθώς και συλλογές ποιημάτων.
Σύντομαέγινε το κέντρο μιας ομάδας νεαρών συγγραφέων που στη συνέχεια θα δημιουργούσαν και τον πυρήνα του κόμματος του...
Πολύ σύντομα εξέδοσε το εικονογραφημένο SOIREES [5]  που αντλούσε τα θέματα του από την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και όλες τις εκφράσεις της σύγχρονης ζωής. Ο νεαρός διευθυντής των εκδόσεων RΕΧ δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα για την πολιτική. Την εποχή εκείνη επισκεπτόταν το Παρίσι, συζητούσε με τους δασκάλους της νεολαίας, πήγαινε στο Vallery-Radot και στο Bernanos, αντάλλασε απόψεις με τον  [6]   με τον Μassis [7] με τον Maritain [8]

Στα 1932, ο Λεόν Ντεγκρέλ και οι φίλοι του εξέδιδαν ένα μικρό μηνιαίο περιοδικό, που είχε το όνομα των εκδόσεων RΕΧ. Στη πράξη δεν ήταν άλλο από μια παρουσίαση των βιβλίων που είχαν εκδοθεί από τον οίκο. Λίγο αργότερα το RΕΧ έγινε δεκαπενθήμερο, μετά εβδομαδιαίο και άρχισε να αφιερώνει όλο και περισσότερο χώρο σ' όσα συνέβαιναν γύρω του.
Παρ' όλα αυτά οι νέοι εξακολουθούσαν να δηλώνουν ότι μένουν μακρυά «από τη σημερινή μορφή της πολιτικής» και δημοσίευαν έντυπα για να προειδοποιήσουν όλους εκείνους που δίχως σεβασμό αποκαλούσαν «βόνζους».
Ένα τρίτο περιοδικό στάθηκε αφορμή να στρέψει την ομάδα των νέων που ήσαν ακόμα αναποφάσιστοι προς τον τελικό προσανατολισμό τους. Στα 1933 ο πάντα πλημμυρισμένος από εμπνεύσεις Ντεγκρέλ εξέδωσε ένα pamphlet , το Vlan που ύστερα από κάποιες δυσκολίες κατέληξε στη συγχώνευσή του με τον RΕΧ. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι αρχικά δεν είχε και τόσο κατασταλαγμένες, ιδέες αναφορικά με τον προορισμό του Vlan, από το οποίο σε μεγάλο βαθμό απουσίαζε η τόλμη.
Μερικά διαχειριστικά μικροσκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν προειδοποίησαν και τους πλέον συγκαταβατικούς ότι ο κοινοβουλευτικός κόσμος δεν ήταν τόσο αγνός όσο πολλοί νόμιζαν. Το Vlan ρίχτηκε με θάρρος στη διένεξη και παρ' όλη την έλλειψη των μέσων που αντιμετώπιζε κατηγόρησε άμεσα τον Francqui [9] , που ήταν το αφεντικό της Société Générale [10] και ο οικονομικός δικτάτορας του Βελγίου. Με τον τρόπο αυτό άρχιζε η φημισμένη «εκστρατεία ενάντια στους διεφθαρμένους μια εκστρατεία που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα».
Οι αντίπαλοι πίστευαν πως θα μπορούσαν ν' απαλλαγούν απ' αυτά τα «αλητάκια» που άσχετα αν το περιοδικό τους δεν είχε μεγάλη σπουδαιότητα, απειλούσαν να ξεσηκώσουν δίχως λόγο την δημόσια γνώμη. Επειδή γνώριζαν τις οικονομικές δυσκολίες, τους τους δημιούργησαν καινούργιες προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, με αποτέλεσμα οι εκδόσεις του RΕΧ να οδηγηθούν πολλές φορές στο χρεοκοπεία. Και σ' αυτή ακριβώς τη στιγμή όλοι θυσίαζαν ότι είχαν και δεν είχαν και κατεύθαναν βοήθειες δίχως ανταλλάγματα, ένας νέος, ο Victor Matthys [11], ένας από τους πρώτους ρεξιστές μόλις 25 χρόνων διατύπωσε την πρόκληση που κάτω από εκείνες τις συγκεκριμένες περιστάσεις μόνο γέλια μπορούσε να προκαλέσει «Ο RΕΧ θα νικήσει».
Για να γίνει πιστευτό κάτι τέτοιο, αναμφισβήτητα χρειαζόταν πολύ καλή θέληση. Επειδή ακριβώς αυτοί οι ανήσυχοι νέοι ήσαν καθολικοί έγινε απόπειρα να κτυπηθούν μ' ένα ειδικό τέχνασμα και οι εκκλησιαστικές αρχές άρχισαν να δίνουν συμβουλές σ' αυτή τη θυγατρική της Καθολικής Δράσης που τελείως ξαφνικά είχε εκδηλώσει μια ανεξαρτησία τόσο λίγο χριστιανική. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο RΕΧ διασπάστηκε από την Γραμματεία της Καθολικής Δράσης και μετατράπηκε σ' ένα καθαρά πολιτικό κίνημα που δεχόταν πιστούς και μη πιστούς. Το έμβλημα του κόμματος ήταν το παλαιό έμβλημα των εκδόσεων που συμπεριλάμβανε τα τρία γράμματα RΕΧ, το στέμμα και τον σταυρό... Γι' αυτούς που ο σταυρός ερχόταν σε αντίθεση με τις προσωπικές τους πεποιθήσεις ήταν αρκετά λοιπόν τα τρία γράμματα.
Η διαφώτιση άρχισε να οργανώνεται με τη βοήθεια νέων που ήσαν γεμάτοι από ενθουσιασμό και πίστη καθώς και με καλοπροαίρετες οικονομικές ενισχύσεις που άρχισαν να καταφτάνουν.
Ο Λ. Ντεγκρέλ με μια σιδηροδρομική κάρτα πολλαπλών διαδρομών τρίτης θέσης μετακινείται ασταμάτητα από τη μια άκρη του Βελγίου στην άλλη με σκοπό να συναντήσει τους συντρόφους έναν προς ένα.
- Σήμερα δεν θα μπορούσα να ξαναρχίσω από την αρχή... λέγει. Και προσθέτει χαμογελώντας.
- Δεν είμαι πλέον αρκετά νέος. Γίνεται όμως πάλι σοβαρός για να καταλήξει.
- Δεν μπορείτε να ξέρετε τι πράγμα ήταν αυτές οι επιστροφές μέσα στη νύκτα, στις 2 το πρωί, μέσα στα ξύλινα βαγόνια, αφού είχα πρώτα χωθεί στο βάθη του Ηainaut ή της Φλάνδρας για να συναντήσω 4-5 ανθρώπους γύρω από μια σόμπα. Α! μπορώ να σας πω με σιγουριά πως κέρδισα αυτή την χώρα άνδρα προς άνδρα, ψυχή προς ψυχή...
Γύρω από τον Ντεγκρέλ και τους συντρόφους του της πρώτης ώρας, οι νέοι συρρέουν κατά εκατοντάδες πρώτα, κατά χιλιάδες αργότερα. Δημιουργούνται ομάδες πρώτα στις Βρυξέλλες και στη Βαλλόν και στη συνέχεια στα «απολυτρωμένα» καντόνια του Εupen και του Malmedy.
Στη διάρκεια του χειμώνα του 1934-35 ο Λεόν Ντεγκρέλ ξεκινά μια εκστρατεία διαφώτισης και αποδεικνύεται ένας ασυναγώνιστος ρήτορας. Οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται την δύναμη του νέου αυτού κινήματος είναι οι Σοσιαλιστές και οι Κομμουνιστές που αρχίζουν να υπονομεύουν συστηματικά τις συγκεντρώσεις. Παρ' όλα οι συγκεντρώσεις γνωρίζουν όλο και μεγαλύτερες επιτυχίες. Την πρωτομαγιά του 1935 σ' ένα meeting «επί πληρωμή» ο Ντεγκρέλ συγκεντρώνει 4.000 άτομα. Αυτή ήταν μια πραγματική πρωτοτυπία του κινήματος. Για να γίνει κάποιος δεκτός στις συγκεντρώσεις έπρεπε να πληρώσει από 2-10 φράγκα, και για αρκετό διάστημα αυτές οι εισφορές στάθηκαν η κύρια πηγή της οικονομικής ενίσχυσης του κόμματος.
«Αν θέλεις να δεις κινηματογράφο είσαι υποχρεωμένος να πληρώσεις εισητήριο» λέγει. «Το ίδιο πρέπει να κάνεις αν θέλεις να μ'ακούσεις».

Ο τύπος όμως τυλίγει αυτές τις συγκεν­τρώσεις σ' ένα πέπλο σιωπής.

Τον Ιούνιο του 1935 δημιουργήθηκαν έξω από το αστικό φοιτητικό περιβάλλον οι πρώτες ομάδες που πήραν το όνομα Front Populaire de Rex και στις οποίες συμ­μετείχαν άνδρες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξης.

Υποσημειώσεις:
[    1] Μόλις 30 χιλιόμετρα ανατολικά των  Βρυξελλών .
[   2] Το καθολικό Πανεπιστήμιο της πόλης  χρονολογείται από τα 1935 . Αρχικά οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ήσαν αποκλειστικά κληρικοί διαφόρων βαθμών και τη διαχείριση και έλεγχο του ιδρύματος ασκούσαν Βέλγοι επίσκοποι.
[   3]
[   4]
[   5] 
[   6]Henry de Montherlant, (1895 – 1972), Γάλλος συγγραφέας
[   7]
[   8]Jacques Maritain (18 Νοεμβρίου  1882 – 28 Aπριλίου  1973) Γάλλος Καθολικός φιλόσοφος .
[   9]
[ 10]
[ 11] Victor Matthys (20 Μαρτίου 1914 – 10 Noεμβρίου 1947) Βέλγος πολιτικός στέλεχος του Ρεξισμού. Εκτελέστηκε με τη κατηγορία της συνεργασίας με τον εχθρό.

(Συνέχεια και τέλος)

LEON DEGRELLE: Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ

  1. Σελ. 11 
  2. Σελ. 15
  3. Σελ. 19
  4. Σελ. 21
  5. Σελ. 23
  6. Σελ. 25
  7. Σελ. 27
  8. Σελ. 29
  9. Σελ. 31
10. Σελ. 35
11. Σελ. 37
12. Σελ. 39
13. Σελ. 41
14. Σελ. 43
15. Σελ. 45
16. Σελ. 47
17. Σελ. 51
18. Σελ. 53
19. Σελ. 55
20. Σελ. 59

LEON DEGRELLE: XΙΤΛΕΡ ΓΙΑ 1000 ΧΡΟΝΙΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος.  Σελ. 7

Παρουσίαση της γαλλικής έκδοσης . Σελ. 11

  I. Φίμωτρο για τους ηττημένους . Σελ.  13

 II. Όταν η Ευρώπη ήταν φασιστική. Σελ. 21

III. Προς την εξουσία σε ηλικία 25 μόλις ετών. Σελ.  39

IV. Η Ευρώπη εκρήγνυται. Σελ. 55 

 V. Χίτλερ για 1000 χρόνια. Σελ 85 

VI. Στο πλευρό των Γερμανών. Σελ 97

VII. Τα τραμ της Μόσχας. Σελ 109

VΙΙΙ. Ο ρωσικό χειμώνας. Σελ 123 

 IX. Ποιος ήταν ο Χίτλερ; Σελ  135

  X.  Από το Στάλνγκραντ στον Άγιο Σεβαστιανό. Σελ. 159

 XI. Οι εξόριστοι.  Σελ. 175 

XII. Και στη περίπτωση που νικούσε ο Χίτλερ; Σελ 189

ΕΦ΄ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ Ο ΛΕΟΝ ΝΤΕΓΚΡΕΛ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ" ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΡΩΤΟ

Το Αντίδοτο : Κύριε Ντεγκρέλ , γνωρίσατε από πολύ κοντά τον Α. Χίτλερ. Τι ήταν και τι αντιπροσώπευε για σας ο Α. Χίτ­λερ ;

Λεόν Ντεγκρέλ : Την επανάσταση στην καθαρή της μορφή ! Πολλοί λένε διάφο­ρες «ιστορίες» γύρω από τον Χίτλερ , αλλά εγώ τον γνώρισα από πολύ κοντά. Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ένας ηγέτης ταγμένος στην υπηρεσία όχι μόνο του λαού του αλλά και όλης της Ευρωπαϊκής Φυλής. Πολέμησε όλες τις αντι - ε­θνικές δυνάμεις. Τσάκισε όλα τα στη­ρίγματα του καπιταλιστικού συστήματος. Φεουδάρχες , βιομήχανοι έπεσαν κάτω από την σοσιαλιστική αντεπίθεση του N.S.D.A.P.
Ο Αδόλφος Χίτλερ είτε θέλουν να το παραδεχτούν είτε όχι ε­φήρμοσε το πιο σοσιαλιστικό πρόγραμ­μα σ' όλη την Ευρώπη. Σας βλέπω που γελάτε κύριε Σορώτο , διότι ξέρω την ι­δεολογική σας τοποθέτηση. Αλλά ότι είπα δεν είναι για να σας ευχαριστήσω αλλά η πραγματικότητα.

Ο Χίτλερ μου μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για τον καπιταλισμό και τους μικροαστούς. Μάλιστα μου είχε πει κάποτε πως «δεν πολεμάμε τον μπολσεβικισμό για να σώσουμε τα κεφάλια της αστικής τάξης αλλά για να σώσουμε το μέλλον της πα­τρίδας μας». Ο Χίτλερ επίσης ήτανε αντι - αποικιοκράτης.

Πάντα συμπαθούσε τους Άραβες , τον πολιτισμό τους και τους αγώνες τους. Ο φυλετισμός του δεν είχε να κάνει με το να σκλαβώνει άλλες φυλές, όπως λένε οι άσχετοι , αλ­λά με το η κάθε φυλή να ζήσει σύμφωνα με τους δικούς της νόμους. Μια λοιπόν νίκη του Χίτλερ θα ήταν προς το συμ­φέρον όχι μόνο της Λευκής φυλής αλ­λά κι όλου του κόσμου. Ο Ε.Σ. δεν θα εκ­μεταλλευόταν καμιά φυλή. Ο καπιταλι­σμός τις έχει εκμεταλλευτεί όλες. Κύ­ριε Σορώτο όλοι μας είμαστε σκλάβοι. Ζούμε σε πατρίδες που δεν μας ανή­κουν. Ανήκουν στους Αμερικάνους , στους Σοβιετικούς, αλλά όχι , σ’ εμάς.

Ποιο το κέρδος από τη νίκη των συμμάχων στο Β. Π.Π. ;

Κανένα. Έχουμε σήμερα τα Αμερικανικά τραστ να μας διευθύνουν και τους Ρώσους να καταδυναστεύουν την Αν. Ευρώπη. Ο Ε.Σ. έσπαγε όλες αυτές τις αλυσίδες για όλους τους λαούς. Το σύνθημά μας «ποτέ πια σκλαβωμένες πατρίδες , ποτέ πια σκλαβωμένοι λαοί». Αυτός ήταν ο δικός μας αγώνας. Δυστυχώς αυτός ο αγώνας συκοφαντήθηκε όσο κανείς άλλος.
Στις μάχιμες γραμμές του Ε.Σ. πολέμησαν οι νέοι από τα Βαλκάνια την Κ. Ευρώπη, από την Σκανδιναβία και τις Βαλτικές χώρες, από την Ινδία έως τα μουσουλμανικά SS - αυτούς τους πιστούς άραβες συντρόφους, πολεμήσαμε για μια ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ ενάντια στην εκμετάλλευση του κεφαλαίου και την κόκκινη παρακμή.

Το Αντίδοτο : Κύριε Ντεγκρέλ από την πρώτη μας ερώτηση κατακρίνατε το κεφαλαιοκρατικό οικονομικό σύστημα. Για σας πως πρέπει να είναι διαρθρωμένη η οικονομία σ' ένα έθνος ;

Λ.Ν.: Το οικονομικό σύστημα πρέπει να είναι πάντα προς όφελος του λαού και του έθνους , να εξασφαλίζει μία σχετική εθνική αυτάρκεια και να μη βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξεως και του κάθε εργαζομένου. Εμείς φτιάξαμε μια εθνικολαική οικονομία , μια οικονομία για όλο το λαό. Γνωρίζετε πως στην Ε.Σ. Γερμανία στο κάθε δάνειο που έπαιρνε ο εργάτης για αγοράσει σπίτι , είχε το δικαίωμα να το εξοφλήσει σε δέκα χρόνια. Για κάθε παιδί τώρα που θα έκανε του αφαιρείτο το 25% της αξίας του δανείου. Δηλαδή με 4 παιδιά εξοφλούσε το δάνειο του σπιτιού του.

Αυτός ήταν ο σοσιαλισμός και αυτός ήταν ο Χίτλερ. Έχετε δει κανένα σημερινό καθεστώς να εφαρμόζει τέτοια πολιτική ; Ο Ε.Σ. όμως την εφήρμοσε πριν από 50 χρόνια.

Κύριε Ντεγκρέλ είστε σο­σιαλιστής ;

Λ.Ν. : Μα φυσικά αφού ο σοσιαλισμός είναι το σπουδαιότερο σημείο της πολιτικής του Χίτλερ. Είναι βλακεία να ταυτίζεται ο σοσιαλισμός με τον μαρξισμό. Για μας τους Ε.Σ. είναι αντίθετα πράγματα. Επειδή νομίζω ότι απευθύνομαι σε συνειδητοποιημένους αναγνώστες δεν χρειάζεται να αναφερθώ στις τεράστιες διαφορές σοσιαλισμού – μπολσεβικισμού.


Το Αντίδοτο : Κύριες Ντεγκρέλ πιστεύετε ότι ο μπολσεβικισμός έχει να προσφέρει τίποτα στο λαό ;

Ούτε έχει και ούτε είχε και ποτέ να προσφέρει. Από την εποχή των Λαϊκών Μετώπων , που ήταν περισσότερο αντι – λαϊκά παρά λαϊκά , έως σήμερα ο μπολσεβικισμός το μόνο που έχει «δώσει» στους εργάτες είναι μιζέρια , ανέχεια , εργασιακές σχέσεις χειρότερες και από αυτές τις φεουδαρχίας και τίποτα περισσότερο. Ο Ε.Σ. ανέβηκε στην εξουσία έχοντας στο πλευρό του την πλειοψηφία του λαού με όλους τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ο μπολσεβικισμός όμως παρέμεινε μια ισχνή μειοψηφία κομματικών κομισάριων η οποία ζει παρασιτικά στις πλάτες του λαού. Ο Γκορμπατσώφ το μόνο που μπορεί να κάνει και το κάνει με μέγιστη επιτυχία , είναι να διορθώσει τη βιτρίνα του σοβιετικού καθεστώτος. Το «αρχιπέλαγος» των γκουλάγκ όπως έλεγε ο Σολζενίτσυν δεν είναι δυνατόν να ξεχαστεί. Τα εκατομμύρια των ψυχιατρείων , οι εκτοπίσεις , έχουν δείξει στον κόσμο τι σημαίνει «δικτατορία του προλεταριάτου».

Το Αντίδοτο : Κύριε Ντεγκρέλ εκτός από ένας πολύ μεγάλος πολιτικός είστε και στρατηγός του μοναδικού Ευρωπαϊκού στρατού – των Waffen SS. Τι ήταν τα Waffen SS ;

Λ. Ν. : Οι αριστοκράτες του ηρωισμού , η αφρόκρεμα της Ευρωπαϊκής νεολαίας που πολέμησε στις στέπες του Ανατολικού Μετώπου κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου μας Αρχηγού , θυσιαζόμενοι για την Ζωή , για τον Πολιτισμό και την Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη. Μας απο­κάλεσαν «μισθοφόρους» και «δολοφό­νους» , ταπεινά άτομα αστικής νοοτρο­πίας. Θεέ μου πόσο έχουν σφάλλει σ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Αυτό που μας καθοδηγούσε ήταν η αντίδρα­ση μας στον μπολσεβικισμό και στις μα­σωνόδoυλες δυτικές δημοκρατίες. Αυ­τά τα παιδιά που πολέμησαν στα WAF­FEN SS , 18 - 22 χρόνων από διαφορετικές χώρες και κοινωνικές τάξεις, οι πε­ρισσότεροι αγροτόπαιδα και φοιτητές, ήταν ιδεαλιστές.
Πολεμούσαν και πέ­θαιναν για την ιδεολογία και την πατρί­δα μας, την Ευρώπη. Οι Γερμανοί πέθαι­ναν στο ίδιο χαράκωμα με τους Σουη­δούς , τους Γάλλους , τους Ισπανούς και ας μην ξεχνάμε τους 60.000 SS μου­σουλμάνους. Στα WAFFEN-8S δεν υ­πήρχαν μόνο Γερμανοί. Θυμάμαι τώρα ότι την πρωτοχρονιά του 1944 όλοι οι μουσουλμάνοι SS πήραν ως δώρο από τον Χίτλερ μια χρυσή αλυσίδα που κρε­μασμένο στην άκρη της είχε ένα μικρό Κοράνι, ύστατη προσφορά του Χίτλερ προς αυτούς τους ηρωικούς άντρες που είχαν συνδέσει το μέλλον της πατρίδας τους με τη νίκη των Ευρωπαϊκών Επαναστατικών δυνάμεων. Στα WAF­FEN SS όλη αυτή την περίοδο πολέμησε ότι πιο αγνό, ότι πιο ηρωικό και ιδεαλιστικό στοιχείο υπήρχε στην Ευρωπαϊκή νεολαία. Αυτό ήταν τα WAFFEN SS.

Το Aντiδοτο : Θα μπορούσατε να μας πείτε τι γνωρίζετε για την πατρίδα μας ;

Λ.Ν. : Την Ελλάδα την έχω γνωρίσει από τα βιβλία. Είμαι λάτρης του πολιτισμού και της φιλοσοφίας σας. Όπως θα παρατηρήσατε στο γραφείο μου έχω το ά­γαλμα του Λεωνίδα. Το όνομά μου είναι επίσης ελληνικό.
Ακόμα θυμάμαι κάποτε που ρώτησα τον Χίτλερ ποια είναι η πατρίδα μας , είχα την εντύπωση πως θα μου απαντούσε η Ευρώπη. Ξέρετε όμως τι μου απάντησε ; Η Ελλάδα , Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα.
Ελπίζω στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να την επισκεφτώ.

LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

(Προηγούμενο)

 O Χίτλερ, ο von Hinderburg, και von Papen, στην εκκλησία της Φρουράς  την επίσημη «Ημέρα της τελετής του Πότσνταμ"

Πρώτα από όλα , ο Hitler ανέδειξε    προσεκτικά το προφίλ του Hindenburg, του ηλικιωμένου Στρατάρχη του  Πρώτου Παγκοσμίου  Πολέμου , που αποτελούσε σύμβολο της παράδοσης. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, ο Χίτλερ διοργάνωσε μια σεμνή τελετή προς τιμήν του  Hindenburg στο Πότσνταμ, στην ιστορική κατοικία των Βασιλιάδων της Πρωσίας. Αυτό το αριστούργημα μεγαλοπρέπειας,  ομορφιάς, παράδοσης και κατάνυξης έλαβε χώρα  στην Εκκλησία της  Φρουράς του  Πότσνταμ στις 21 Μαρτίου 1933, λίγες μέρες πριν από την εκ νέου σύγκληση του  Ράιχσταγκ.

Ο Hindenburg είχε υπηρετήσει ως αξιωματικός του στρατού για μισό αιώνα. Έτσι , με πρόθεση να ξαναφέρει το  παλιό στρατιώτη σε επαφή με τους συντρόφους του, ο Hitler είχε κανονίσει να παρευρίσκονται σε αυτή την επίσημη τελετή βετεράνοι από όλους τους πολέμους στους οποίους είχε λάβει μέρος ο  Hindenburg . Από κάθε μέρος της χώρας  ήρθαν: βετεράνοι του Γάλλο-πρωσικού πολέμου του 1870-1871 (62 χρόνια πριν), του πολέμου του  1866 ενάντια στην αυστριακή αυτοκρατορία (67 χρόνια πριν), ακόμη και του  πολέμου του 1864 εναντίον της Δανίας ( 69 χρόνια πριν!). Για κάποιον που ήταν εγγεγραμμένος στους καταλόγους αποστρατείας   από τα  1911,  και μόνο το  γεγονός ότι είχε την ευκαιρία να ξανασμίξει με τους συντρόφους από τα πολύ παλιά χρόνια, πρέπει να στάθηκε ένα συγκινητικό γεγονός .

Με σεβασμό και εμφανή συστολή ,  ενδεδυμένος με επίσημο ένδυμα για την περίσταση, ο Χίτλερ έσκυψε το κεφάλι του μπροστά από τον υπερήλικα. Στη  μεγαλόπρεπη εκκλησία όπου η τελετή έλαβε χώρα, ο Hitler είχε κανονίσει ώστε  η καρέκλα του  πρώην Κάιζερ, Γουλιέλμου Β, που είχε παραμείνει άδεια  για 14 χρόνια, να παραμείνει κενή, έτσι ώστε ο Hindenburg να σταματήσει μπροστά της και να αποδώσει τιμές  με υψωμένη τη στραταρχική του ράβδο  , σαν  ο μονάρχης να  ήταν ακόμα εκεί.
Ο Hitler  οδήγησε ήσυχα το Hindenburg  κάτω στη κρύπτη της εκκλησίας , για να καταθέσει  στεφάνια στους τάφους του παλαιού του Ηγεμόνα , του  Kaiser Wilhelm I, και του Φρειδερίκου του Μεγάλου. Τα γέρικα μάτια του  Προέδρου ήταν δακρυσμένα.
Εκείνη την 21η  Μαρτίου στο Πότσνταμ, ο υπερογδοντάχρονος  Πρόεδρος  αναβίωσε το ένδοξο παρελθόν της γερμανικής μοναρχίας. Αυτός ο ζοφερός χαιρετισμός (μπροστά στον άδειο θρόνο)  στάθηκε το αποκορύφωμα. Ο Χίντενμπουργκ υπήρξε πάντα ένας πιστός υπηρέτης του αυτοκράτορα, και η παραπομπή  αυτή στους πρώην Βασιλείς του, καθώς και στις ένδοξες ημέρες της δικής του μακρόχρονης σταδιοδρομίας του, τον συγκίνησαν βαθιά. Ο Hitler ήταν ο πρώτος καγκελάριος μετά την ήττα του 1918 που θέλησε  να αποδώσει τέτοιες τιμές στις παραδόσεις της Πρωσίας και της Γερμανίας. Ο νεαρός επαναστάτης καγκελάριος είχε αγγίξει την καρδιά του.
Ένα μήνα και μισό νωρίτερα, Hindenburg είχε αναθέσει στον Πάπεν, τον Hugenberg,  το Neurath και άλλους  συντηρητικούς υπουργούς να δημιουργούν προβλήματα  στο Χίτλερ , μέχρι να τον κάνουν να παρεκτραπεί. Τώρα όλα είχαν τελειώσει. Ο Hitler τον είχε κερδίσει ολοκληρωτικά : οδηγώντας τον μπροστά από ένα άδειο θρόνο   και μπροστά στους τάφους των ενδοξότερων βασιλιάδων της  Πρωσίας.
Ένα και ενάμιση χρόνο αργότερα, καθώς πέθαινε, ο γέρο Στρατάρχης  ίσως να είχε την αίσθηση  ότι βρισκόταν  πίσω στα χρόνια της δυναστείας των Hohenzollern , και ίσως μέσα στο παραλήρημα του απευθυνόμενος προς το Hitler να τον είχε προσφωνήσει    "Μεγαλειότατο."
Με  αυτή τη τελετή της«Ημέρας του Πότσνταμ"  ο Hitler κέρδισε νέα στήριξη από τους πολλούς μοναρχικούς της χώρας, δίνοντάς τους την εντύπωση ότι δεν ήταν εντελώς αρνητικός  στην ιδέα της αποκατάστασης της μοναρχίας. Αλλά η προσωρινή συναίνεση του νέου Καγκελάριου είχε υπολογιστεί με ακρίβεια.
"Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να καταστρέψει κανείς τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα», διαβεβαίωσε ο Hitler, «αν πρώτα δεν έχουμε τα   καλύτερα που θα πάρουν τη θέση των παλαιών."
Είχε ακόμα ανάγκη  ανδρών, όπως φον Πάπεν και άλλων τρωγλοδυτων της άρχουσας τάξης . Τους κράτησε κοντά του  και   ο ίδιος τους περιέφερε στο  Πότσνταμ εκείνη την ιστορική ημέρα, σε μια πόλη που γιόρταζε στολισμένη όχι μόνο με σημαίες με τη  σβάστικα, αλλά και με τις   μαύρο-άσπρο-κόκκινες σημαίες του Δεύτερου Ράιχ, που είχαν αναρτηθεί για τη περίσταση.           

Αλλά πάνω από όλα αυτό που αποτελούσε στόχο της πιο ζωηρής επιθυμίας του Χίτλερ ήταν ο στρατός της Γερμανίας - η Reichswehr -. Στα 1933, χρειαζόταν απεγνωσμένα την υποστήριξη του στρατού. Οι στρατηγοί με απροθυμία είχαν ανεχθεί την άνοδο του στην εξουσία . Για τους υπερόπτες με το μονύελο στο μάτι στρατηγούς, ένας δεκανέας στη Καγκελαρία, φάνταζε σαν κάτι το ανυπόφορο . Κάποιοι φιλόδοξοι από αυτούς προσπαθούσαν να εποπτεύσουν τις πολιτικές δομές του έθνους.

Κανείς δεν μπήκε στο κόπο να τους ρωτήσει όταν ο Χίτλερ ονομάσθηκε καγκελάριος στις 30 Ιανουαρίου. Επιπλέον ο γηραιός Στρατάρχης είχε αποπέμψει με τρόπο μάλλον αυστηρό τον von Hammerstein-Equord, ο οποίος είχε έρθει να ενημερώσει το Hindenburg για την αντίθετη άποψη του Γενικού Επιτελείου σχετικά με το γεγονός αυτό. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι στρατηγοί μόλις που ανέχονταν τον νεαρό παρείσακτο.

Έχοντας βαθιά επίγνωση ότι ένα πραξικόπημα που θα εκδηλωνόταν από την παρούσα υπερήφανη στρατιωτική κάστα θα μπορούσε να σαρώσει από τη μια στιγμή στην άλλη όχι μόνο τον ίδιο και το κόμμα του αλλά και όλα του τα μελλοντικά σχέδια , ο Χίτλερ συνειδητοποίησε την ανάγκη να συμπεριφερθεί έξυπνα μπροστά στους αγέρωχους στρατηγούς. Στο πλαίσιο αυτό δόθηκε στη Reichswehr μια τιμητική θέση στο Πότσνταμ. Στο διάδρομο εισόδου του βασιλικού ανακτόρου , στρατεύματα της Reichswehr παρουσίαζαν όπλα από τη μία πλευρά, ενώ αντικριστά ήταν παρατεταγμένοι σε μια σειρά άνδρες των SA ( Stormtroopers ) . Συνενώνοντας τις συντηρητικές στρατιωτικές παραδόσεις του καθήκοντος και της τιμής με μια επαναστατική νέα δύναμη, δημιούργησε μια από κοινού τιμητική φρουρά, που συμβόλιζε τη Γερμανία που είχε επιστρέψει και πάλι στην αρμονία.

Όσο για τους στρατηγούς, με τα αστραφτερά στολίδια στους χιτώνες και με φουσκωμένα τα στήθη τους , για άλλη μια φορά βάδισαν πίσω από παλιό διοικητή τους, μια ηρωική ακολουθία άξια ενός μεγάλου Γερμανού στρατιωτικού αρχηγού. Επιτέλους, μετά από δεκατέσσερα χρόνια παραγκωνισμού στα πλαίσια της δημοκρατικής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, για μια ακόμη φορά λούστηκαν με το χρυσό φως της πολεμικής δόξας. Ο δεκανέας Χίτλερ ίσως και να μην ήταν τόσο ποταπός όσο πίστευαν. Ο πρώην δεκανέας, που στέκονται σε στάση προσοχής με το ημίψηλο και το επίσημο ένδυμα , τους εξασφάλισε την δική τους ημέρα δόξας στο Πότσνταμ. Ήξερε καλά τι έκανε όταν τους επέτρεπε να απολαμβάνουν τα φώτα της δημοσιότητας. Ο Hitler τους είχε πάρει με το μέρος του.
Για να προσεγγίσουν τους πολίτες , ο Χίτλερ και ο Δρ Goebbels έθεσαν κάτω από τον έλεγχό τους το Εθνικό Ραδιόφωνο , από το οποίο είχαν αποκλειστεί στο παρελθόν (και που οι αντίπαλοί τους το είχαν σχεδόν παροπλισμένο ). Μέσα σε λίγες εβδομάδες, είχαν καταφέρει να κάνουν το ραδιόφωνο το πλέον αποτελεσματικό εργαλείο τους. Όλες οι σημαντικές ομιλίες του Χίτλερ μεταδίδονταν ραδιοφωνικά στο έθνος με μια άγνωστη μέχρι σήμερα δύναμη.
Το Ραδιόφωνο, επίσης, έφερε το θέαμα του Πότσνταμ στο λαό.. Ο Goebbels είχε στήσει τα μικρόφωνα του παντού: Μπροστά από το  Hindenburg, πίσω από τον Hindenburg, στην βασιλική κρύπτη, κοντά στις στρατιωτικές μπάντες, ακόμα και στις στέγες των σπιτιών (όπου οι εκφωνητές διακινδύνευαν να γκρεμοτσακιστούν για να καλύψουν την φαντασμαγορική τελετή). Ένας από αυτούς ήταν και ο νεαρός Εθνικοσοσιαλιστής Βουλευτής του Ράιχσταγκ που ονομαζόταν Baldur von Schirach, ο οποίος το 1946 θα βρεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου μπροστά από την εκδικητικούς Σύμμαχους δικαστές του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης.

LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

(Προηγούμενο)
II. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ." Θα έχω πετύχει τη σπουδαιότερη από όλες τις φιλοδοξίες μου ," είπε ο Hitler μόλις διορίστηκε Καγκελάριος , αν στο τέλος των ημερών μου θα μπορώ να αποδείξω ότι όχι μόνο κέρδισα την εμπιστοσύνη του Γερμανού εργαζόμενου, αλλά επιπλέον κατάφερα να τον επανατοποθετήσω στη σωστή του θέση, στα πλαίσια του Ράιχ". 
Με το τρόπο αυτό, δεν εκδήλωνε απλά τη πρόθεσή του να ξαναβάλει τους ανθρώπους σε δουλειές , αλλά και τη φροντίδα του να διασφαλίσει ότι οι εργάτες,στα πλαίσια της εθνικής κοινότητας, δεν θα απολάμβαναν μόνο δικαιώματα αλλά και αξιοπρέπεια .
  Σε σχέση με το Γερμανό εργαζόμενο, η εθνική κοινότητα από καιρό, συμβόλιζε τη παροιμιώδη κακιά μητριά .Η ταξική πάλη δεν υπήρξε η μοναδική πρωτοβουλία των Μαρξιστών. Ήταν επίσης και ένας τρόπος ζωής απέναντι σε μια προνομιούχα τάξη , εκείνη των καπιταλιστών , που αγωνίζονταν να κυριαρχήσουν πάνω στην εργατική τάξη. Με το τρόπο αυτό, ο Γερμανός εργαζόμενος , που ένοιωθε προδομένος, σαν παρίας συχνά γύριζε τις πλάτες του στη πατρίδα , η οποία έδειχνε να τον αντιμετωπίζει σαν ένα απλό εργαλείο παραγωγής.
Στα μάτια των καπιταλιστών , το χρήμα ήταν το μοναδικό ενεργό στοιχείο στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας. Με το τρόπο σκέψης του Hitler, παρόμοια σύλληψη ήταν ριζικά λανθασμένη: αντίθετα γι αυτόν ,το κεφάλαιο, ήταν μόνο το εργαλείο.Το πρωταρχικό στοιχείο ήταν η εργασία : η προσπάθεια του ανθρώπου, η τιμή του ανθρώπου, το αίμα , μυική δύναμη και ψυχή.
Ο Hitler δεν ήθελε απλά και μόνο να θέσει τέρμα στους ταξικούς αγώνες , αλλά να αποκαταστήσει τη σπουδαιότητα που πρέπει να έχουν για κάθε άνθρωπο , η δικαιοσύνη και ο σεβασμός , στα πλαίσια των πρωταρχικών παραγόντων της παραγωγής.
Ένα από τα πράγματα που ο Hitler επιθυμούσε να πετύχει ήταν η απεξάρτηση από το χρυσό .Μια δωδεκάδα άλλα πράγματα μπορούσαν να υποκαταστήσουν το χρυσό σαν μέσο για τη τόνωση της βιομηχανίας και ο Χίτλερ ήθελε να τα ανακαλύψει. Σε ότι είχε να κάνει με την εργασία αυτή αποτελούσε την απαραίτητη βάση. 
Για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του εργαζόμενου στη μητέρα Πατρίδα, θα έπρεπε ο ίδιος ο εργαζόμενος να αισθάνεται από εδώ και στο εξής ότι είναι(και αντιμετωπίζεται) σαν ισότιμος , αντί να παραμένει κοινωνικά στο περιθώριο. Κάτω από τις κυβερνήσεις των λεγομένων δημοκρατικών κομμάτων τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, ο εργαζόμενος είχε παραμείνει στο περιθώριο , γιατί καμία από αυτές δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι στην ιεραρχία των εθνικών αξιών, η εργασία είναι η ίδια η ουσία της ζωής ' και η ύλη είτε πρόκειται για ατσάλι είτε για χρυσό δεν παύει να είναι το εργαλείο.
Ο σκοπός του, τότε , ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος από το να οδηγηθούν πίσω στην εργασία 6.000.000.000 άνεργοι.Ήταν η επίτευξη μιας πραγματικής επανάστασης.
"Οι άνθρωποι ," δήλωσε ο Hitler " δεν ήλθαν πάνω στη γη για χάρη της οικονομίας, και η οικονομία δεν υπάρχει για χάρη του κεφαλαίου. Αντίθετα το κεφάλαιο οφείλει να υπηρετεί την οικονομία , και σε αντάλλαγμα η οικονομία να υπηρετεί το λαό."
Ασφαλώς δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξανανοίξει τα χιλιάδες κλειστά εργοστάσια και να τα γεμίσει με εργαζόμενους.Αν παρέμεναν σε ισχύ οι παλιές αντιλήψεις ,οι εργαζόμενοι για μια ακόμη φορά, δεν θα ήσαν τίποτα περισσότερο από έμψυχες μηχανές , απρόσωπες και αναλώσιμες. Αυτό που χρειαζόταν. ήταν η αποκατάσταση της ηθικής ισορροπίας μεταξύ των εργαζομένων σαν ανθρωπίνων όντων, που επεξεργάζονται την ύλη , και ένα χρήσιμο και ελεγχόμενο καπιταλισμό, που επιστρέφει στη προηγούμενη λειτουργία του και ξαναγίνεται εργαλείο. Αυτό θα σήμαινε την αλλαγή ενός ολόκληρου κόσμου κάτι όμως που θα απαιτούσε χρόνο.
Όπως ο Hitler γνώριζε καλύτερα από το καθένα , μια παρόμοια επανάσταση δεν μπορούσε να επιτευχθεί την ώρα που η κεντρική και οι περιφερειακές κυβερνήσεις συνέχιζαν να λειτουργούν σε ένα καθεστώς αναρχίας και κάποιες φορές ακόμα και υστερίας και οι οποίες σπάνια κατέληγαν σε κάτι αξιόλογο. Ούτε μπορούσε να υπάρξει μια επανάσταση στη κοινωνία την ώρα, που δωδεκάδες κόμματα και χιλιάδες από εκπροσώπους που με κάθε τρόπο επιδίωκαν να προωθήσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα κάτω από ένα πολιτικό σύστημα που είχε δώσει δείγματα κακοδιαχείρισης ήδη από τα 1919.
Η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας των γερμανικών θεσμών σε μια ευρεία εθνική βάση ήταν επομένως μια απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική αναγέννηση.
"Το ψάρι σαπίζει από το κεφάλι" λέγει μια ρωσική παροιμία . Και το κεφάλι ήταν η πριν από το Χίτλερ πολιτική Γερμανία , που ακολουθούσε λάθος δρόμο. Στο τέλος , τα "δημοκρατικά" κόμματα παραιτήθηκαν δίχως καν να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους. Στα 1930 ο ηλικιωμένος Πρόεδρος Στρατάρχης von Hindenburg χρησιμοποιούσε τις έκτακτες εξουσίες του που πήγαζαν από το Άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης [1] με αποτέλεσμα να επιτρέψει σε μια σειρά ημιδικτατόρων να κυβερνούν με διατάγματα.Αλλά ακόμα και έτσι πολύ λίγα μπορούσαν να καταφέρουν.
Αυτοί οι τελευταίοι Καγκελάριοι --Herr Brüning, Herr von Papen, και Στρατηγός Schleicher -- μπορούσαν να κυβερνούν μόνο με τη κάλυψη των Προεδρικών διαταγμάτων. Η εξουσία τους, που υποστηριζόταν τεχνητά από τα μέτρα του Αρθρου 48 , εξηρτάτο από τις διαθέσεις του von Hindenburg και της αυλής του..Το πόσο αδύναμο ήταν το επίπεδο της λαικής υποστήριξης καταδείχθηκε σε μια κατ΄εξοχήν ταπεινωτική διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ του 1932 , όπου περισσότεροι από το 90% των βουλευτών ψήφισαν ενάντια σ΄αυτόν (von Papen) και στη Κυβέρνησή του.[2] Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία έβαλε απότομα τέλος στην κυβερνητική ανικανότητα. Ως προϋπόθεση ωστόσο,για το διορισμό του, ο Hindenburg είχε απαιτήσει ότι ο νέος καγκελάριος όφειλε να βρίσκεται υπό επιτήρηση , φυλακισμένος μέσα στη δική του κυβέρνηση.[3] Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Χίτλερ υποχρεώθηκε να ονομάσει τέσσερις φορές περισσότερους από τους δικούς του, συντηρητικούς ή καλύτερα αντιδραστικούς υπουργούς. Μόλις δύο μέλη του πρώτου υπουργικού συμβουλίου του ήταν εθνικοσοσιαλιστές.[4]
Οι εκπρόσωποι του Hindenburg είχαν σαν αποστολή να κρατούν το Hitler από το λουρί. Παρ΄όλα αυτά στη συνεδρίαση του Reichstag στις 24 Μαρτίου ο Hitler έσπασε το λουρί, με το οποίο τον κρατούσαν δεμένο, χωρίς τη βοήθεια κάποιου προεδρικού διατάγματος (σαν αυτά που έκαναν χρήση οι αμέσως πριν από αυτόν) αλλά πείθοντας απλά κάτι παραπάνω από τα 2/3 της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας να ψηφίσουν υπέρ της Πράξης εξουσιοδότησης [5], η οποία με τρόπο νόμιμο, παρέκαμψε το Σύνταγμα και του παραχώρησε εν λευκώ εξουσία για μια περίοδο 4 ετών.
Στα τέσσερα αυτά χρόνια που βρέθηκε στην εξουσία , δημιούργησε και πήρε αποφάσεις. Από πολιτικής πλευράς επρόκειτο για μια επανάσταση: Ήταν η πρώτη επανάσταση του Hitler. Και παντελώς δημοκρατική , όπως ακριβώς ήταν και σε κάθε περίοδο της ανόδου του.
Ο αρχικός του θρίαμβος προήλθε μέσα από την υποστήριξη των εκλογέων. Παρόμοια ισχυρότατη εντολή να κυβερνήσει έλαβε, μέσα από τη ψήφο εμπιστοσύνης περισσοτέρων από τα 2/3 των βουλευτών του Reichtag, που είχαν εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία.
Όλα αυτά ήταν σε συμφωνία με τη βασική αρχή του Hitler: Καμία εξουσία δίχως την ελεύθερη συναίνεση του λαού. Συνήθιζε να λέει : "Αν ο μόνος τρόπος για να επιβάλεις τη θέλησή σου στο λαό είναι η Κρατική καταστολή , τότε πρέπει να απαγορεύεις τη κυκλοφορία των πολιτών από τις 9 ".
Πουθενά αλλού, στη διάρκεια του ΧΧ αιώνα, η Ευρώπη δεν είχε να παρουσιάσει άλλο παράδειγμα αρχηγού κράτους που να στηριζόταν σε τέτοια συντριπτικά μεγάλη και ελεύθερη εθνική συναίνεση. Πριν από το Hitler, από το 1919 μέχρι το 1932 οι κυβερνήσεις εκείνες που ευλαβικά αυτοχαρακτηρίζονταν δημοκρατικές καταλάμβαναν συνήθως την εξουσία με πενιχρές πλειοψηφίες , συχνά κάτω από το 51 ή 52%
"Δεν είμαι δικτάτορας," πολύ συχνά διαβεβαίωνε ο Hitler , "ούτε πρόκειται να γίνω ποτέ. Η Δημοκρατία θα ενισχυθεί δυναμικά μέσα από τον Εθνικοσοσιαλισμό."
Εξουσία δεν σημαίνει αναγκαστικά και τυραννία. Ένας τύραννος είναι κάποιος που καταλαμβάνει την εξουσία, χωρίς τη θέληση του λαού και ενάντια στη θέληση του λαού. Ένας δημοκράτης αναρριχάται στην εξουσία από το λαό. Αλλά η δημοκρατία δεν περιορίζεται σε έναν μόνο τύπο. Μπορεί να είναι κομματική ή κοινοβουλευτική. Ή μπορεί να είναι αυταρχική. Το σημαντικό είναι οι άνθρωποι να την επιθυμούν, να την επιλέξουν και να της δώσουν ένα δεδομένο σχήμα.
Αυτή ήταν ακριβώς η περίπτωση του Hitler. Ήρθε στην εξουσία με ένα ουσιαστικά δημοκρατικό τρόπο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο. Και μετά την άνοδό του στην εξουσία, η λαϊκή υποστήριξη στο άτομό του αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Οι πιο έξυπνοι και ειλικρινείς από τους εχθρούς του υποχρεώθηκαν να το ομολογήσουν , άνδρες, όπως ο δηλωμένος αντι-Ναζί ιστορικός και καθηγητής Joachim Fest, ο οποίος έγραψε:

JOACHIM C FEST
HITLER
Σελ 844

Ο Χίτλερ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τη δημιουργία μιας αυθεντικής τυραννίας. Η απόλυτη δίψα για εξουσία δεν φτάνει για να εξηγήσει την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά του - Δεν είχε γεννηθεί για να είναι ένας απλός τύραννος. Είχε εμμονή με την αποστολή του που δεν ήταν άλλη από εκείνη της υπεράσπισης της Ευρώπης και της Άριας φυλής ... Ποτέ δεν είχε νοιώσει τόσο εξαρτημένος από τις μάζες , όπως αυτή τη στιγμή, και παρατηρούσε τις αντιδράσεις τους με άγχος ανησυχία.
Οι γραμμές αυτές δεν γράφτηκαν από τον Δρ Goebbels , αλλά από ένα αυστηρό κριτικό του Χίτλερ και της καριέρας του. (J. Fest, Χίτλερ, Νέα Υόρκη:.. 1974, σ. 417)
Από 28 του Φεβρουαρίου, 1933, λιγότερο από ένα μήνα μετά το διορισμό του ως καγκελάριος, ο Χίτλερ είχε ήδη καταφέρει να ελευθερώσει τον εαυτό του από τη συντηρητικά βαρίδια με τα οποία ο Χίντενμπουργκ είχε προσπαθήσει να τον υπονομεύσει. Η φωτιά του Reichstag το προηγούμενο βράδυ οδήγησε τον ηλικιωμένο Πρόεδρο να εγκρίνει ένα νέο νόμο έκτακτης ανάγκης "Για την Προστασία του Λαού και του Kράτους», o οποίος αύξησε σημαντικά τις εξουσίες της εκτελεστικής εξουσίας.
Ο Χίτλερ είχε ωστόσο πρόθεση , να λάβει περισσότερες παραχωρήσεις από όσες με φειδώ χορηγούσε ο ασταθής πλέον στις απόψεις του , γέροντας. : ζήτησε πλήρεις εξουσίες οι οποίες νόμιμα του παραχωρήθηκαν από τον ανώτατο δημοκρατικό θεσμό , το Reichstag. Ο Χίτλερ προετοίμασε το σχέδιό του με ικανότητα, με υπομονή, και με μια οξύνοια για την οποία έγινε διάσημος.. «Αυτός κατείχε," έγραψε ο ιστορικός Fest αργότερα, "μια νοημοσύνη που περιλάμβανε πάνω απ όλα μια σίγουρη αίσθηση του ρυθμού που πρέπει να τηρείται στη λήψη των αποφάσεων."

 .

Υποσημειώσεις:
[1] Wenn ein Land die ihm nach der Reichsverfassung oder den Reichsgesetzen obliegenden Pflichten nicht erfüllt, kann der Reichspräsident es dazu mit Hilfe der bewaffneten Macht anhalten.
Der Reichspräsident kann, wenn im Deutschen Reiche die öffentliche Sicherheit und Ordnung erheblich gestört oder gefährdet wird, die zur Wiederherstellung der öffentlichen Sicherheit und Ordnung nötigen Maßnahmen treffen, erforderlichenfalls mit Hilfe der bewaffneten Macht einschreiten. Zu diesem Zwecke darf er vorübergehend die in den Artikeln 114, 115, 117, 118, 123, 124 und 153 festgesetzten Grundrechte ganz oder zum Teil außer Kraft setzen.( Σε περίπτωση που η δημόσια ασφάλεια απειληθεί  σοβαρά ή διαταραχθεί, ο Πρόεδρος του Ράιχ  μπορεί να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης, ακόμη και με τη χρήση ένοπλης βίας εάν κριθεί απαραίτητο. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, μπορεί να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα που περιγράφονται στα άρθρα 114, 115, 117, 118, 123, 124 και 153, εν μέρει ή στο σύνολό τους .)
Von allen gemäß Abs. 1 oder Abs. 2 dieses Artikels getroffenen Maßnahmen hat der Reichspräsident unverzüglich dem Reichstag Kenntnis zu geben. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Bei Gefahr im Verzuge kann die Landesregierung für ihr Gebiet einstweilige Maßnahmen der in Abs. 2 bezeichneten Art treffen. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichspräsidenten oder des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Das Nähere bestimmt ein Reichsgesetz.
[2] Στις 20 Αυγούστου ο  Thalmann  καταθέτει  πρόταση μομφής ενάντια στη  κυβέρνηση του  Papen. Η ψηφοφορία ορίζεται να λάβει χώρα δύο ημέρες αργότερα. Ο Papen  που διαισθάνεται τη καταστροφή, σχεδιάζει με τη συνεργασία  του Προέδρου της Δημοκρατίας  ένα "κοινοβουλευτικού" τύπου πραξικόπημα ώστε να αποφευχθεί η ψηφοφορία. Εφοδιασμένος με ένα προεδικό διάταγμα που αφορά τη διάλυση της Βουλής δείχνει αισιόδοξος. Μετά την αγόρευση  του Thalmann ζητά το λόγο, αλλά ο Πρόεδρος της Βουλής Γκαίρινγκ τον αγνοεί επιδεικτικά. Έξαλος ο  Papen πετά το διάταγμα πάνω στο έδρανο του Γκαίρινγκ και  αξιώνει να διαβαστεί. Ο Πρόεδρος της Βουλής για μια ακόμη φορά τον αγνοεί και δίνει αμέσως εντολή να αρχίσει η ψηφοφορία για την πρόταση μομφής. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό . 513 Βουλευτές (από τους οποίους 230 Εθνικοσοσιαλιστές)ψηφίζουν υπέρ της πρότασης των Κομμουνιστών και μόλις 32 κατά .
[3] Η άνοδος στο αξίωμα του Καγκελαρίου, του δεκανέα του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου Adolf Hitler στις 30 Ιανουαρίου 1933, παρουσιάζεται σαν αφετηρία μιας καινούργιας εποχής που σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η πρώτη κυβέρνηση Hitler   έχει όλες τις προϋποθέσεις να περάσει στην ιστορία σαν ένας ακόμη κρίκος στην μακρά αλυσίδα των βραχύβιων αποτυχημένων κυβερνήσεων .Οι πολιτικές συνθήκες είναι σαφώς χειρότερες από εκείνες του περασμένου χρόνου και επί πλέον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι σύμβουλοί του έχουν ήδη λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα που θα κρατήσουν κάτω από απόλυτο έλεγχο τον επικίνδυνο λαοπλάνο. Σίγουρος ο von Papen  για την Προεδρική εύνοια στο πρόσωπό του και αισιόδοξος ότι μετά από τη σύντομη παρένθεση Χίτλερ , θα είναι και πάλι Καγκελλάριος καθησυχάζει όσους ανησυχούν. «-Τον έχουμε στριμώξει σε μια γωνία και σε δύο μήνες κανείς δεν θ΄ακούει τις στριγκλιές του.»
[4] Από τα 11 Υπουργεία της καινούργιας Κυβέρνησης οι Εθνικοσοσιαλιστές κατέχουν τα 3. Πέρα από τον Hitler o ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα του Καγκελαρίου, ο Wilhelm Frick παρέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών και ο Hermann Goring (Πρωθυπουργός ήδη της Πρωσίας) ορκίστηκε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Να σημειώσουμε ότι τα κόμματα που συμμετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση Χίτλερ αντιπροσώπευαν το 40% του Ράιχσταγκ και ήταν μια μειοψηφία πολύ πιο ισχυρή από αυτή που στήριζε τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Η πρώτη Κυβέρνηση Hitler υπήρξε ο καταλύτης που διευκόλυνε τον μετασχηματισμό τηςΝόμιμης επανάστασης σεΕθνική Επανάσταση μέσα από τις εκλογές του Μαρτίου..
[5] Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich Der Reichstag hat das folgende Gesetz beschlossen, das mit Zustimmung des Reichsrats hiermit verkündet wird, nachdem festgestellt ist, daß die Erfordernisse verfassungsändernder Gesetzgebung erfüllt sind: Artikel 1
Reichsgesetze können außer in dem in der Reichsverfassung vorgesehenen Verfahren auch durch die Reichsregierung beschlossen werden. Dies gilt auch für die in den Artikeln 85 Abs. 2 und 87 der Reichsverfassung bezeichneten Gesetze.
Artikel 2
Die von der Reichsregierung beschlossenen Reichsgesetze können von der Reichsverfassung abweichen, soweit sie nicht die Einrichtung des Reichstags und des Reichsrats als solche zum Gegenstand haben. Die Rechte des Reichspräsidenten bleiben unberührt.
Artikel 3
Die von der Reichsregierung beschlossenen Reichsgesetze werden vom Reichskanzler ausgefertigt und im Reichsgesetzblatt verkündet. Sie treten, soweit sie nichts anderes bestimmen, mit dem auf die Verkündung folgenden Tage in Kraft. Die Artikel 68 bis 77 der Reichsverfassung finden auf die von der Reichsregierung beschlossenen Gesetze keine Anwendung.
Artikel 4
Verträge des Reiches mit fremden Staaten, die sich auf Gegenstände der Reichsgesetzgebung beziehen, bedürfen für die Dauer der Geltung dieser Gesetze nicht der Zustimmung der an der Gesetzgebung beteiligten Körperschaften. Die Reichsregierung erläßt die zur Durchführung dieser Verträge erforderlichen Vorschriften.
Artikel 5
Dieses Gesetz tritt mit dem Tage seiner Verkündung in Kraft. Es tritt mit dem 1. April 1937 außer Kraft, es tritt ferner außer Kraft, wenn die gegenwärtige Reichsregierung durch eine andere abgelöst wird.

Επόμενο:
Ο Χίτλερ, ο von Hinderburg, και von Papen,

στην εκκλησία της Φρουράς στην επίσημη

«Ημέρα της τελετής του Πότσνταμ"