Los 26 puntos de Falange, norma programática del Estado.

Nación, Unidad Imperio
1. Creemos en la suprema realidad de España. Fortalecerla, elevarla y engrandecerla, es la apremiante tarea colectiva de todos los españoles. A la realización de esa tarea habrán de plegarse inexorablemente los intereses de los individuos, de los grupos y de las clases.

2. España es una unidad de destino en lo universal. Toda conspiración contra esa unidad es repulsiva. Todo separatismo es un crimen que no perdonaremos.

La Constitución vigente en cuanto incita a las disgregaciones, atenta contra la unidad de destino de España. Por eso exigimos su anulación fulminante.
3. Tenemos voluntad de Imperio. Afirmamos que la plenitud histórica de España es el Imperio.

Reclamamos para España un puesto preeminente en Europa. No soportamos ni el aislamiento internacional ni la mediatización extranjera.

Respecto de los países Hispano-américa, tendemos a la unificación de cultura, de intereses económicos y de Poder. España alega su condición de eje espritual del mundo hispánico como título de preeminencia en las empresas universales.
4. Nuestras fuerzas armadas —en la tierra, en el mar y en el aire— habrán de ser tan capaces y numerosas como sea preciso para asegurar a España en todo instante la completa independencia y la jerarquía mundial que le corresponde.

Devolveremos al Ejército de tierra, mar y aire, toda la dignidad pública que merece y haremos a su imagen, que un sentido militar de la vida informe toda la existencia española.
5. España volverá a buscar su gloria y su riqueza por las rutas del mar. España ha de aspirar a ser una gran potencia marítima para el peligro y para el Comercio.

Exigimos para la Patria igual jerarquía en las flotas y en los rumbos del aire.
Estado, Individuo, Libertad.

6. Nuestro Estado será un instrumento totalitario al servicio de la integridad patria.

Todos los españoles participarán en él a través de su función familiar municipal y sindical. Nadie participará al través de los partidos políticos. Se abolirá implacablemente el sistema de los partidos políticos con todas sus consecuencias: sufragio inorgánico, representación por bandos en lucha y Parlamento del tipo conocido.
7. La dignidad humana, la integridad del hombre y su libertad, son valores eternos e intangibles.

Pero sólo es de veras libre quien forma parte de una nación fuerte y libre.

A nadie le será lícito usar su libertad contra la unión, la fortaleza y la libertad de la Patria.

Una disciplina rigurosa impedirá todo intento dirigido a envenenar, a desunir a los españoles o a moverlos contra el destino de la Patria.
8. El Estado nacionalsindicalista permitirá toda iniciativa privada compatible con el interés colectivo, y aun protegerá y estimulará las beneficiosas.

Economía, Trabajo, Luchas de Clases.

9. Concebimos a España en lo económico como un gigantesco sindicato de productores. Organizaremos corporativamente a la sociedad española mediante un sistema de sindicatos verticales por rama de la producción, al servicio de la integridad económica nacional.

10. Repudiamos el sistema capitalista, que se desentiende de las necesidades populares, deshumaniza la propiedad privada y aglomera a los :rabajadores en masas informes propicias a la miseria y a la desesperación.

Nuestro sentido espiritual y nacional repudia también el marxismo. Orientaremos el ímpetu de las clases laboriosas, hoy descarriadas por el marxismo, en el sentido de exigir su participación directa en la gran tarea del Estado nacional.
11. El Estado nacionalsindicalista no se inhibirá cruelmente de las luchas económicas entre los hombres, ni asistirá impasible a la dominación ce la clase más débil por la más fuerte. Nuestro régimen hará radicalmente imposible la lucha de clases, por cuanto todos los que cooperan a la proceden constituyen en él una totalidad orgánica.

Reprobamos e impediremos a toda costa los abusos de un interés parre sobre otro y la anarquía en el régimen del trabajo.
12. La riqueza tiene como primer destino —y así lo afirmará nuestro Estado— mejorar las condiciones de vida de cuantos integran el pueblo.

No es tolerable que masas enormes vivan miserablemente mientras unos cuantos disfrutan de todos los lujos.
13. El Estado reconocerá la propiedad privada como medio lícito para el cumplimiento de los fines individuales, familiares y sociales, y la prote¬gerá contra los abusos del gran capital financiero, de los especuladores y de los prestamistas.

14. Defendemos la tendencia a la nacionalización del servicio de Banca y mediante las corporaciones, a la de los grandes servicios públicos.

15. Todos los españoles tienen derecho al trabajo. Las Entidades públicas sostendrán necesariamente a quienes se hallen en paro forzoso.

Mientras se llega a la nueva estructura total, mantendremos e intensificaremos todas las ventajas proporcionadas al obrero por las vigentes leyes sociales.
16. Todos los españoles no impedidos tienen el deber del trabajo. El Estado nacionalsindicalista no tributará la menor consideración a los que no cumplan función alguna y aspiran vivir como convidados a costa del esfuerzo de los demás.

Tierra.

17. Hay que elevar a todo trance el nivel de vida del campo, vivero permanente de España. Para ello adquiriremos el compromiso de llevar a cabo sin contemplaciones la reforma económica y la reforma social de la agricultura.

18. Enriqueceremos la producción agrícola (reforma económica) por los medios siguientes:

Asegurando a todos los productos de la tierra un precio mínimo remunerador.

Exigiendo que se devuelva al campo, para dotarlo suficientemente, gran parte de lo que hoy absorbe la ciudad en pago de sus servicios intelectuales y comerciales.

Organizando un verdadero Crédito Agrícola nacional, que al prestar dinero al labrador a bajo interés con la garantía de sus bienes y de sus cosechas, le redima de la usura y del caciquismo.Difundiendo la enseñanza agrícola y pecuaria. Ordenando la dedicación de las tierra por razón de sus condiciones y de la posible colocación de los productos. Orientando la política arancelaria en sentido protector de la ganadería. Acelerando las obras hidráulicas.

Racionalizando las unidades de cultivo, para suprimir tanto los latifundios desperdiciados como los minifundios antieconómicos por su exiguo rendimiento.
19. Organizaremos socialmente la agricultura por los medios siguientes:

Distribuyendo de nuevo la tierra cultivable para instituir la propiedad familiar y estimular enérgicamente la sindicación de labradores.

Rendimiento de la miseria en que viven a las masas humanas que hoy se extenúan en arañar suelos estériles, y que serán trasladadas a las nuevas tierras cultivables.
20. Emprenderemos una campaña infatigable de repoblación ganadera y forestal, sancionando con severas medidas a quienes la entorpezcan e, incluso, acudiendo a la forzosa movilización temporal de toda la juventud española para esta histórica tarea de reconstruir la riqueza patria.

21. El Estado podrá expropiar sin indemnización las tierras cuya propiedad haya sido adquirida o disfrutada ilegítimamente.

22. Será designio preferente del Estado nacionalsindicalista la reconstrucción de los patrimonios comunales de los pueblos.

Educación Nacional. Religión.

23. Es misión esencial del Estado, mediante una disciplina rigurosa de la educación, conseguir un espíritu nacional fuerte y unido e instalar en el alma de las futuras generaciones la alegría y el orgullo de la Patria.

Todos los hombres recibirán una educación premilitar que les prepare para el honor de incorporarse al Ejército nacional y popular de España.
24. La cultura se organizará en forma de que no se malogre ningún talento por falta de medios económicos. Todos los que lo merezcan tendrán fácil acceso incluso a los estudios superiores.

25. Nuestro movimiento incorpora el sentido católico —de gloriosa tradición y predominante en España— a la reconstrucción nacional.

La Iglesia y el Estado concordarán sus facultades respectivas, sin que se admite intromisión o actividad alguna que menoscabe la dignidad del Estado o la integridad nacional.
Revolución Nacional.

26. Falange Española de las J.O.N.S. quiere un orden nuevo, enunciado en los anteriores principios. Para implantarlo, en pugna con las resistencias del orden vigente, aspira a la revolución nacional.

Su estilo preferirá lo directo, ardiente y combativo. La vida es milicia y ha de vivirse con espíritu acendrado de servicio y de sacrificio.
Έθνος, Ενότητα της Αυτοκρατορίας.
 1. Πιστεύομε στο μεγαλείο  της Ισπανίας .. Η  ενίσχυση, η ανύψωση και η εξάπλωσή της είναι μια παρορμητική προσπάθεια όλων των Ισπανών. Για την πραγματοποίηση της προσπάθειας αυτής πρέπει να τεθούν σε δευτέρα μοίρα τα ατομικά, τα ομαδικά και τα ταξικά συμφέροντα.
 2. Η Ισπανία είναι ενότητα του πεπρωμένου  στο μέλλον. Οποιαδήποτε συνωμοσία εναντίον αυτής της ενότητας πρέπει να αναχαιτισθεί. Κάθε αυτονομιστική προσπάθεια είναι έγκλημα που δεν πρόκειται να συγχωρήσουμε.
 3. Θέλουμε μια αξιοπρεπή διοίκηση. Βεβαιώνουμε ότι η Αυτοκρατορική αξιοπρέπεια αποτελεί την ιστορική ολοκλήρωση της  Ισπανίας. Απαιτούμε για την Ισπανία μια περίοπτη θέση μέσα στην Ευρώπη. Δεν ανεχόμαστε ούτε την διεθνή απομόνωση, ούτε τη ξένη επίδραση. Σχετικά με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής τασσόμαστε υπέρ της ενοποιήσεως της κουλτούρας, των οικονομικών συμφερόντων και της εξουσίας. Η Ισπανία υπογραμμίζει τον ρόλο της σαν πνευματικού άξονα του Ισπανικού κόσμου σαν προέχων τίτλος μέσα στη παγκόσμια αποστολή της.
 4. Οι ένοπλες δυνάμεις μας -τής ξηράς, τής θαλάσσης και του αέρα- πρέπει να προετοιμασθούν για να εξασφαλίσουν ανά πάσαν στιγμή την πλήρη ανεξαρτησία της  Ισπανίας και την θέση που της ανήκει μέσα στον κόσμο. Θα επαναφέρουμε στον Στρατό, το Ναυτικό και την  Αεροπορία όλη την αίγλη που τους ταιριάζει και θα ενσταλάξουμε στους Ισπανούς ένα στρατιωτικό νόημα τής ζωής που θα εμπνέεται από τα δικά τους πρότυπα.
 5.H Ισπανία θα αναζητήσει και πάλι στους ναυτικούς δρόμους την δόξα και την ευμάρεια της. Η Ισπανία πρέπει να φιλοδοξεί να γίνει μια μεγάλη στρατιωτική και εμπορική δύναμη στις θάλασσες και τούς ουρανούς.
Κράτος, Άτομο, Ελευθερία

 6. Το Κράτος μας θα είναι ένα ολοκληρωτικό μέσον στην υπηρεσία της ακεραιότητας  της Πατρίδας. Όλοι οι Ισπανοί θα ενταχθούν σ' αυτό, μέσα οπό τις οικογενειακές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές λειτουργίες. Κανείς δεν θα μετέχει των πολιτικών κομμάτων.

Το σύστημα των πολιτικών κομμάτων και όλα όσα περιλαμβάνονται σ' αυτό, όπως οι εκλογές, οι αντιπροσωπείες των αντιμαχομένων μερίδων και το κοινοβούλιο με τα ήδη γνωστά χαρακτηριστικά του, θα καταργηθούν αμετάκλητα.

 7. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η Ακεραιότητα του ανθρώπου και των ελευθεριών του, είναι αιώνιες και άθικτες αξίες. Μόνον αυτός που αποτελεί μέρος  ενός ισχυρού και ελευθέρου έθνους μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ελεύθερος. Σε κανένα δεν θα επιτραπεί να χρησιμοποιήσει την ελευθερία του εναντίον της ενότητας, της ισχύος και της Ελευθερίας της Ισπανίας. Μια σιδερένια πειθαρχία θα εμποδίσει κάθε προσπάθεια δηλητηριάσεως ή διασπάσεως των Ισπανών, στρέφοντας τους ενάντια στα συμφέροντα της Πατρίδας.
 8. Το Εθνικοσυνδικαλιστικό κράτος, θα επιτρέψει κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία που θα εναρμονίζεται με το συλλογικό συμφέρον, θα προστατέψει και θα παροτρύνει όλες όσες το εξυπηρετούν.
Οικονομία.Εργασία, Ταξικοί αγώνες.
 9. Στον οικονομικό τομέα οραματιζόμαστε την Ισπανία σαν ένα απέραντο συνδικάτο των παραγωγών. Θα οργανώσουμε την Ισπανική κοινωνία κατά τρόπο συντεχνιακό μέσα από ένα κάθετο σύστημα κατά κλάδο παραγωγής,  στην  υπηρεσία της Εθνικής οικονομικής ολοκλήρωσης.

10. Περιφρονούμε το καπιταλιστικό σύστημα πού αδιαφορεί για τα συμφέροντα του Λαού, που καθιστά απάνθρωπη την ατομική ιδιοκτησία, που συμπυκνώνει τους εργαζομένους σε μια άμορφη μάζα, καταδικασμένη στη δυστυχία και την απόγνωση. 

Στον ίδιο βαθμό η πνευματική και η  Εθνική μας αντίληψη περιφρονεί και τον Μαρξισμό. Θα προσανατολίσουμε την τάση των εργατικών τάξεων που σήμερα έχουν εκτροχιασθεί από τον μαρξισμό, και θα απαιτήσουμε την ενεργητική συμμετοχή τους στο μεγάλο έργο της αναδημιουργίας του   Εθνικού Κράτους.

11. Το «Εθνικοσυνδικαλιστικό» κράτος, δεν θα διστάσει να επέμβει στους οικονομικούς αγώνες μεταξύ των ανθρώπων, ούτε θα παραμείνει αδιάφορο στην προσπάθεια επιβολής των ισχυρότερων. Το καθεστώς μας θα αποδυνάμωσει τελείως τον ταξικό αγώνα, διότι όλοι όσοι συνεργάζονται στην παραγωγή, αποτελούν μια οργανική ολότητα.

Καταγγέλλουμε και θα εμποδίσουμε με κάθε μέσον όλες τις καταχρήσεις οποιουδήποτε τομέως επί των άλλων, καθώς και την αναρχία μέσα στο σύστημα τής εργασίας.

12. Ο πρώτος στόχος του πλούτου-έτσι θα διατυπωθεί οπό το καινούργιο κράτος-είναι η καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του λαού. Δεν είναι πλέον ανεκτό τεράστιες μάζες του λαού να ζουν μέσα στην αθλιότητα  για να γεύονται οι λίγοι τις πολυτέλειες και τα προνόμια.
13. Το Κράτος θα αναγνωρίσει την ατομική ιδιοκτησία, σαν νόμιμο μέσον για την επίτευξη της ατομικής και κοινωνικής ευημερίας, και θα την προστατέψει από τις καταχρήσεις του μεγάλου οικονομικού κεφαλαίου, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.
14. Υποστηρίζουμε την  Εθνικοποίηση των τραπεζιτικών υπηρεσιών και των σημαντικότερων δημοσίων υπηρεσιών, δια μέσου των συντεχνιών.
15. Όλοι οι Ισπανοί έχουν δικαίωμα εργασίας. Οι δημόσιοι οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να συμπαρασταθούν σ' όλους όσους είναι άνεργοι λόγω ανωτέρας βίας. Μέχρι να επιτευχθεί η καινούργια δομή, θα διατηρήσουμε και θα ενισχύσουμε όλα τα προβλεπόμενα μέτρα, που προβλέπουν οι κοινωνικοί νόμοι, σχετικά με τους εργάτες.

16. Όλοι οι ικανοί Ισπανοί έχουν υποχρέωση να εργάζονται.

Το Εθνικοσυνδικαλισπκό Κράτος δεν πρόκειται να ανεχθεί όσους αρνούνται να εργασθούν με σκοπό να ζήσουν παρασιτικά στις πλάτες των άλλων.

Γη. 
17. Χρειάζεται να καλυτερεύσει με κάθε θυσία το βιοτικό επίπεδο των επαρχιών, αιώνια φυτώρια της Ισπανίας. Για τον λόγο αυτό αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να προετοιμάσουμε δίχως αναβολή την οικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση της γεωργίας.

18. Θα αυξήσουμε την γεωργική παραγωγή (οικονομική μεταρρύθμισή) με τα παρακάτω μέτρα.

-Διασφαλίζοντας  όλα τα προϊόντα της γης, με μια κατώτερη τιμή πώλησης. -Απαιτώντας  να επιστραφεί στις αγροτικές περιοχές το μεγαλύτερο μέρος όσων  απορροφούν σήμερα οι πόλεις, σαν αντάλλαγμα των πνευματικών και εμπορικών τους υπηρεσιών.

-Οργανώνοντας  μια πραγματική Εθνική Αγροτική Τράπεζα, η οποία προσφέροντας στους αγρότες χαμηλότοκα δάνεια, με μόνη εγγύηση των γεωργικών αγαθών τους, να τους απαλλάξει  από τις καταπιέσεις των τοκογλύφων και των φεουδαρχών.

-Αναπτύσσοντας την  επαγγελματική κατάρτιση στην γεωργία και στην κτηνοτροφία.

-Αναδιατάσσοντας τις καλλιέργειες των χωραφιών σύμφωνα με τον τύπο και τις ανάγκες των αγαθών.

-Διευθύνοντας τη φορολογική πολιτική, με στόχο την προστασία της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

-Επεκτείνοντας  το δίκτυο των υδραυλικών έργων.

-Βάζοντας σε μια λογική βάση τις γεωργικές μονάδες, ώστε να εκλείψουν τόσο τα εγκαταλελειμμένα λατιφούντια όσο και τα αντιοικονομικά για την απόδοση τους μικρά χωράφια

19. Η κοινωνική οργάνωση της γεωργίας θα επιτευχθεί με τα ακόλουθα μέτρα:

Ανακατανομή της καλλιεργήσιμης γης, για να καθιερωθεί ο θεσμός της οικογενειακής περιουσίας και να ενταθούν οι αγροτικές εργασίες. Λύτρωση οπό τη δυστυχία όλων των ανθρώπων που εξαντλούνται από την κούραση εκχερσώνοντας άγονους χώρους και τη μεταφορά τους σε καινούργιες γόνιμες περιοχές.

20. Θα ξεκινήσουμε μια εντατική εκστρατεία υπέρ της κτηνοτροφίας και της δασονομικής αναπτύξεως, τιμωρώντας σκληρότατα κάθε παρεμπόδισή της, κάνοντας έκκληση σε μια άμεση υποχρεωτική κινητοποίηση της Ισπανικής νεολαίας, ώστε να επιταχυνθεί αυτή η ιστορική προσπάθεια που σκοπεύει στην ανοικοδόμηση  του πλούτου της Πατρίδας.
21.Το κράτος θα μπορεί να οικειοποιείται δίχως αποζημίωση, εκείνα τα κτήματα που αποκτήθηκαν παράνομα.
22. Το «Εθνικοσυνδικαλιστικό» κράτος θα δώσει ώθηση στην πρωταρχική προσπάθεια του να αναδιοργανώσει τις κοινοτικές περιουσίες.
Εθνική εκπαίδευση. Θρησκεία.
23. Το κράτος έχει σαν πρωταρχική του αποστολή να συνεχίσει με την βοήθεια μιας υποδειγματικής πειθαρχίας και εκπαιδεύσεως, προς ένα ισχυρό και ενωμένο εθνικά πνεύμα, και να ενσταλάξει στην ψυχή των μελλοντικών γενεών την χαρά και την υπερηφάνεια τής Πατρίδας τους. Όλοι οι άνθρωποι θα λάβουν μία βασική εκπαίδευση που θα τους προετοιμάσει να δεχθούν την τιμή να μπουν και να ενσωματωθούν στον  Εθνικό και Λαϊκό στρατό τής  Ισπανίας.
24. Η κουλτούρα θα γίνη αντιληπτή και θα οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε κανένα άτομο με αξιοσημείωτες διοικητικές ικανότητες δεν πρόκειται να αποκλεισθεί επειδή δεν διαθέτει χρήματα. Όλοι όσοι έχουν προσόντα θα μπορούν να κάνουν τις σπουδές τους, ακόμη και ανωτάτου επιπέδου.
25. Το κίνημα μας ενσωματώνει την καθολική έννοια -της ένδοξης και κυρίαρχης  παράδοσης στην Ισπανία - στην Εθνική αναδημιουργία.   Η εκκλησία και το κράτος θα συμφωνήσουν για τις αντίστοιχες δικαιοδοσίες τους δίχως να είναι επιτρεπτές επεμβάσεις ή δραστηριότητες που μπορούν να προκαλέσουν αμφιβολίες για την αξιοπρέπεια του κράτους ή στην ιδέα της εθνικής ενότητας.
Εθνική Επανάσταση.
 26.Η  Ισπανική Φάλαγγα των J.O.N.S επιθυμεί μια νέα τάξη, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες αρχές. Για να την εγκαθίδρυση και σε αντίθεση με τις τριβές της σημερινής διατάξεως, στοχεύει στην Εθνική επανάσταση. Το ύφος της θα προτιμήσει την ενθουσιώδη και μαχητική μετωπική δράση.

 Η ζωή μας είναι στράτευση και πρέπει καθένας μας να την ζήση, με πνεύμα διαποτισμένο από την θέληση να υπηρέτηση και να θυσιαστεί.

(Συντάχθηκε τον Νοέμβριο 1934)

Χοσέ   Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ,Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ

Ένα άλλο σημαντικό γεγονός που είχε αντίκτυπο και στα δύο στρατόπεδα ήταν η αλλαγή της στάσεως μερικών από τους πιο διακεκριμένους διανοουμένους της προπολεμικής Ισπανίας. Αρκετοί από αυτούς βρέθηκαν στην δημοκρατική Ισπανία την εποχή της εξεγέρσεως .Είχαν υπογράψει ένα μανιφέστο υπέρ της Δημοκρατίας. Ανάμεσα στις υπογραφές  ήταν και η υπογραφή του φυσικού και ιστορικού δόκτωρα Μαρανιόν, του πρώην πρεσβευτού και δοκιμιογράφου Πέρεθ ντε Αγιάλα, του ιστορικού Μενέντεθ Πιδάλ και  του πολυγραφότατου συγγραφέα και φιλοσόφου   Χοσέ Ορτέγκα υ Γκάσσετ. Οι θηριωδίες όμως των δημοκρατικών και η κομμουνιστική επιρροή που ολοένα μεγάλωνε, ανάγκασαν όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήσαν υπεύθυνοι   για την   θεμελίωση της Δημοκρατίας του 1931, να φύγουν για το εξωτερικό με οποιοδήποτε τρόπο. Εκεί, αρνήθηκαν την υποστήριξη τους στην Δημοκρατία'.

Ακριβώς αντίθετη τροχιά ακολούθησε ο Βάσκος φιλόσοφος Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, συγγραφέας του έργου   «Η τραγική αντίληψη της ζωής» και θερμός υποστηρικτής της γενιάς του '98, Ήταν πρύτανις του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκας, και βρέθηκε  σε εθνικιστικό έδαφος όταν άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος. Ως τις 15 Σεπτεμβρίου υποστήριζε το εθνικιστικό κίνημα   «στον αγώνα του για εκπολιτισμό, στον αγώνα του εναντίον τής τυραννίας». Από τις 12 Οκτωβρίου όμως άλλαξε. Εκείνη την ημέρα, ημέρα   εορτή, της Φυλής, μια μεγάλη τελετή έγινε στην αίθουσα   τελετών του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκας. Παρευρίσκονταν ο δόκτωρ Πλα υ Δενιέλ, αρχιεπίσκοπος της Σαλαμάνκας,   ο Κυβερνητικός   επίτροπος, η σενιόρα Φράνκο και ο στρατηγός Μίλιαν Αστράυ. Στην έδρα ο πρύτανις του Πανεπιστημίου, Ουναμούνο. 

Μετάφραση:
ΑΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Α/ΦΟΙ ΤΟΛΙΔΗ
ΤΟΜΟΙ  Α-Β
1971

 Ύστερα από τα τυπικά της ενάρξεως της γιορτής, ο Μίλιαν Αστράυ επετέθη βίαια. εναντίον της Καταλωνίας και των επαρχιών των Βάσκων,  χαρακτηρίζοντάς τες, «καρκινώματα εις το σώμα του Έθνους. Ο Φασισμός ο οποίος τυγχάνει ο θαυματουργός ιατρός της Ισπανίας, γνωρίζει τον τρόπο της εξολοθρεύσεως αμφοτέρων, βυθίζοντας το νυστέρι εντός της ζωντανής σαρκός, ως χειρουργός   αποφασιστικός, απαλλαγμένος από παντός είδους ψευδοσυναισθηματισμούς». Από το βάθος της αίθουσας, κάποιος άνδρας φώναξε το σύνθημα του  Μίλλιαν   Αστράυ:   «Βίβα  λα  μουέρτε!»  Ζήτω   ο   θάνατος! Και τότε ο Μίλλιαν Αστράϋ άρχισε τη σειρά των συνθημάτων του, που ήταν ήδη γνωστά, και που παρέσυραν και ενθουσίαζαν τον όχλο: «Ισπανία!» Αυτόματα, ένας σεβαστός   αριθμός από τους παρευρισκομένους φώναξε: «Μία!» «Ισπανία!» επανέλαβε ο Μίλλιαν Αστράυ. «Μεγάλη!» απάντησε χωρίς ενθουσιασμό το ακροατήριο. Στην τελευταία κραυγή του Μίλιαν Αστράυ, «Ισπανία!» οι οπαδοί του απάντησαν «Ελεύθερη!». Μερικοί Φαλαγγίτες, με τα γαλάζια τους πουκάμισα, χαιρέτησαν φασιστικά προς το μέρος που κρεμόταν υποχρεωτικά, επάνω από την έδρα, το πορτραίτο του Φράνκο. Όλων τα βλέμματα στράφηκαν τότε στον Ουναμούνο, που σηκώθηκε αργά και είπε:

«Όλοι εσείς κρέμεστε από τα λόγια. Όλοι εσείς με ξαίρετε και γνωρίζετε οτι μου είναι αδύνατον να σωπάσω. Μερικές φορές το να σωπαίνεις είναι σαν να ψεύδεσαι. Γιατί τη σιωπή μπορεί να την ερμηνεύσει κανείς σαν συγκατάθεση, θέλω να προσθέσω κάτι στον λόγο —αν μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι—- του στρατηγού Μίλιαν Αστράυ, που βρίσκεται εδώ, ανάμεσα μας. Ας βάλουμε στην πάντα την απήχηση που μπορεί να είχε προσωπικά επάνω σε ορισμένους από εμάς το βίαιο ξέσπασμα του εναντίον των Βάσκων και των Καταλάνων. Εγώ ο ίδιος έχω γεννηθεί στο Μπιλμπάο. Ο Αρχιεπίσκοπος (σ' αυτό το σημείο ο Ουναμούνο έδειξε τον αρχιεπίσκοπο που καθόταν δίπλα του και έτρεμε ολόκληρος) είτε το θέλει είτε όχι είναι Καταλάνος από την Βαρκελώνη».

Έκανε μιά παύση. Ακολούθησε μιά σιωπή γεμάτη δέος. Στην εθνικιστική Ισπανία δεν είχε εκφωνηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή παρόμοιος λόγος. Τί άλλο θα έλεγε ο Πρύτανις;

«Πριν από λίγο (συνέχισε ο Ουναμούνο) άκουσα μιά παράλογη και νεκρόφιλη κραυγή: «Ζήτω ο θάνατος».Και  εγώ που κατανάλωσα ολόκληρη τη ζωή μου σχηματίζοντας θεωρίες για το παράδοξο, θεωρίες που ξεσήκωσαν την ακατανόητη οργή μερικών - μερικών, πρέπει να σας πω, σαν μοναδική αυθεντία, ότι αυτή την «ξένη» παραδοξολογία την θεωρώ αποκρουστική. Ο στρατηγός Μίλιαν Αστράυ είναι ένας ανάπηρος. Και αυτό το λέω χωρίς το παραμικρό υπονοούμενο.(67)  Είναι ανάπηρος πολέμου. Και ο Θερβάντες ήταν ανάπηρος πολέμου. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή στην Ισπανία υπάρχουν πάρα πολλοί ανάπηροι. Και σίγουρα θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι αν δεν μας βοηθήσει ο Θεός. Υποφέρω στην σκέψη ότι ο στρατηγός Μίλιαν Αστράυ θα μπορούσε να βάλει τις βάσεις μιας ψυχολογίας του όχλου. Ένας ανάπηρος που δεν έχει το πνευματικό μεγαλείο του Θερβάντες συνήθως προσπαθεί να βρει ανακούφιση ακρωτηριάζοντας ό,τι μπορεί γύρω του».

Σ' αυτό το σημείο, ο Μίλιαν Αστράυ δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί περισσότερο. «Abajo la inteligencia!» (Κάτω η διανόηση) φώναξε. «Ζήτω ο θάνατος!». Από τη μεριά των Φαλαγγιτών ακούστηκαν φωνές επευφημίας και συμπαραστάσεως. Ο Ουναμούνο όμως συνέχισε:

«Βρισκόμαστε στον ναό του πνεύματος και της διανοήσεως. Εγώ είμαι ο αρχιερεύς του. Εσείς βεβηλώνετε τον άγιο χώρο του. Θα νικήσετε γιατί έχετε περισσότερη κτηνώδη δύναμη. Αλλά δεν θα κερδίσετε ουσιαστικά κανέναν. Για να κερδίσετε χρειάζεται να πείσετε. Και για να πείσετε σας χρειάζεται αυτό ακριβώς που σας λείπει: Λογική και Δικαιοσύνη στον αγώνα. Το θεωρώ ανώφελο να σας παροτρύνω να σκεφθήτε την Ισπανία. Τελείωσα».

Ακολούθησε μεγάλη σιωπή. Και τότε ο καθηγητής του εκκλησιαστικού δικαίου σηκώθηκε με θάρρος και παίρνοντας από το ένα μπράτσο τον Πρύτανι και από το άλλο την Σενιόρα Φράνκο βγήκε από την αίθουσα. Αυτή όμως η διδασκαλία του Ουναμούνο ήταν η τελευταία.[1] Από τότε ο Πρύτανις ετέθη υπό κράτηση στο σπίτι του. θα τον είχαν οπωσδήποτε φυλακίσει, αλλά οι εθνικιστικές αρχές φοβήθηκαν τον αντίκτυπο που θα είχε διεθνώς μια παρόμοια ενέργεια. Ο Ουναμούνο πέθανε αποκαρδιωμένος, την τελευταία ημέρα του 1936. Η τραγωδία των τελευταίων μηνών της ζωής του ήταν το φυσικό επακόλουθο της διαβιώσεως σε μια (68) κοινωνία όπου δια νόμου, τον Σεπτέμβριο, όλα τα βιβλία «σοσιαλιστικών ή κομμουνιστικών τάσεων εδόθη διαταγή να καταστραφούν δια λόγους δημοσίας εξυγιάνσεως». Τον Δεκέμβριο, όλα τα παρεμφερή βιβλία (καθώς επίσης και ό,τι άλλο υλικό ανατρεπτικού περιεχομένου) εδόθη διαταγή να ,παραδοθούν στις αρχές εντός σαρανταοκτώ ωρών.

[1] Ο Νίκος Καζαντζάκης στο Ταξιδεύοντας Ισπανία, μας μεταφέρει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχε με το μεγάλο αυτό Ισπανό διανοητή στα 1936 μέσα από την οποία, φωτίζονται  ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς του. 

Χτύπησα την πόρτα, μπήκα σ' ένα μακρόστενο γραφείο γδυμνό: λιγοστά βιβλία, δυο μεγάλα τραπέζια, δυο ρομαντικά τοπία στους τοίχους, Μεγάλα παράθυρα, άπλετο φως, έvα βιβλίο εγγλέζικο ανοιγμένο στο γραφείο, Τέντωσα το αυτί* από μακριά στο διάδρομο ακούγεται το βήμα του Ουναμούνο να ζυγώνει. Κουρασμένο, σουρτό, γεροντίστικο, Πού  είταν οι μεγάλες δρασκελιές κ' η νεανική ελαστικότητα που του καμάρωνα τώρα και λίγα χρόνια στη Μαδρίτη; Κι όταν άνοιξε η πόρτα είδα -ο  Ουναμούνο είχε γεράσει απότομα είχε  λιώσει, καμπούριασε. Μα το μάτι του άστραφτε πάντα άγρυπνο, γοργό, βίαιο, σαν ταυρομάχου, Δεν πρόλαβα ν' ανοίξω το στόμα' είχε κιόλας χοιμήξει ο Ουναμούνο ακάθεκτος στο κέντρο του στίβου :

- Είμαι απελπισμένος! φώναξε, σφίγγοντας τους γρόθους του. Ό,τι γίνεται εδώ που πολεμούν, σκοτώνουνται, καιν τις εκκλησιές, κάνουν λιτανείες, σηκώνουν κόκκινες σημαίες και λάβαρα του Χριστού, νομίζετε πως γίνεται επειδή οι Ισπανοί πιστεύουν; Οι μισοί στη θρησκεία του Χριστού κ' οι άλλοι μισοί στη θρησκεία του Λένιν; Όχι! Όχι! Ακούσετε, προσέξετε καλά αυτό που θα σας πω: Όλα αυτά γίνουνται γιατί oι Ι σπανοί δεν (161) πιστεύουν τίποτα ! Τίποτα! Τίποτα ! Είναι «Ντεσεσπεράδος». Καμμιά γλώσσα του κόσμου δεν έχει τη λέξη αυτή, Γιατί κανένα άλλο έθνος εξόν από το Ισπανικό δεν έχει  το νόημα της.  «Ντεσεσπεράδος» θα πει εκείνος που ξέρει καλά πως δεν έχει να πιαστεί  από τίποτα, που τίποτα δεν πιστεύει και μη πιστεύοντας κυριεύεται από λύσσα.

Ο Ουναμούνο σώπασε μια στιγμή, κοίταξε από το παράθυρο, Τί κάνετε εσείς στην Ελλάδα ; ρώτησε, Μά νωρίς να περιμένει απάντηση χοίμηξε πάλι στο στίβο: -Ο Ισπανικός λαός έχει κυριευτεί από τρέλλα! φώναξε. Όχι μονάχα ο Ισπανικός λαός παρά κι όλος ο κόσμος σήμερα, Γιατί; Γιατί το επίπεδο της νεότητας όλου του κόσμου έχει πνεματικά ξεπέσει, Δεν περιφρονούν μονάχα το πνέμα' το μισούν. Μισούν το πνέμα, να, τι χαραχτηρίζει όλους τους σημερινούς νέους του κόσμου. Θέλουν σπορτ, δράση, πόλεμο, πάλη των τάξεων, γιατί νομίζετε; Γιατί μισούν το πνέμα Θέλουν, λέει, να στηριχτούν στην πραγματικότητα, σιχαίνουνται, λέει, τους ρομαντισμούς, τις αιστηματικότητες και τις αφηρημένες Ιδέες. Γιατί, νομίζετε; Γιατί μισούν το πνέμα. Τους ξέρω καλά τους σημερινούς νέους, εγώ, τους μοντέρνους ! Μισούν το πνέμα !Σηκώθηκε, πήγε, έψαξε το εγγλέζικο βιβλίο που είταν  ανοιγμένο απάνω στο γραφείο του' βρήκε μια φράση, τη διάβασε: 

- Βλέπετε; είπε. Μισούν το πνέμα!  

Τή στιγμή εκείνη γρήγορα γρήγορα πρόφτασα να διατυπώσω μιάν ερώτηση ; 

-Τί πρέπει λοιπόν να κάνουν όσοι αγαπούν ακόμα το πνέμα; Ο Ουναμούνο, πράμα σπάνιο, άκουσε. Σώπασε λίγο και ξαφνικά ξέσπασε πάλι: 

-Τίποτα φώναξε. Τίποτα! Το πρόσωπο της αλήθειας είναι τρομερό. Ποιό είναι το χρέος μας ; Να κρύψουμε την αλήθεια από το λαό! Η Παλαιά Διαθήκη λέει:(162)

«Όποιος κοιτάξει το Θεό κατά πρόσωπο πεθαίνει»!  Ο Μωϋσής ο ίδιος δεν μπόρεσε να τον δει κατά πρόσωπο. Τον είδε από πίσω και μονάχα  μιαν άκρα από το φόρεμα του. Τέτοια είναι κ' η αλήθεια ! Ν' απατάς , ν'  απατάς το λαό, για νάχει ο  κακομοίρης δύναμη και κέφι να ζήσει. Αν ήξερε την  αλήθεια, δε θα μπορούσε πια, δε θάθελε πια να ζήσει. Ο λαός έχει ανάγκη από μύθο , από πλάνη, από άπατη. Αυτά τον στηρίζουν στη ζωή. Να, έγραψα απάνω στο τρομερό αυτό θέμα ένα  βιβλίο, το τελευταίο μου, πάρτε το !

Είχε  ζωντανέψει. Οι φλέβες του πάλι γιόμωσαν  αίμα, φούσκωσαν, κοκκίνισαν   τα   μάγουλα του, τεντώθηκε ο κορμός τους, ξανάνιωσε. Με μια δρασκελιά  έφτασε στη βιβλιοθήκη, πήρε ένα βιβλίο , έγραψε απάνω του βιαστικά λίγες λέξες, μου τόδωκε: 

-  Πάρτε το!  «Ο  Μάρτυς Σαν Μανουέλ Μπουένο" Διαβάστε το, θα δείτε. "Ηρωας μου είναι ένας καθολικός ιερέας που δεν πιστεύει. Όμως μάχεται να μεταδώσει στο λαό την πίστη που δεν έχει, για να του δώσει δύναμη να ζήσει, Να ζήσει ! Γιατί ξέρει  πως χωρίς την πίστη, χωρίς την ελπίδα, δεν μπορεί ο λαός να ζήσει.

Γέλασε έvα σαρκαστικό ανέλπιδο γέλιο. 

- Είναι τώρα πενήντα χρόνια που δεν ξομολογήθηκα Μα ξομολόγησα εγώ  παπάδες, καλόγερους, καλόγριες. Δεν μ' ενδιαφέρουν  οι   κληρικοί, που τρων και πίνουν πολύ ή θησαυρίζουν* περισσότερο μ΄ ενδιαφέρουν όσοι αγαπούν τις γυναίκες' αυτοί υποφέρουν.  Κι   ακόμα   περισσότερο   μ'   ενδιαφέρουν όσοι έπαψαν να πιστεύουν. Η   τραγωδία  αυτών  των ανθρώπων είναι  τρομαχτική. Τέτοιος είναι κι ο  ήρωας του  βιβλίου μου, ο Σαν Μανουέλ Μπουένο. Κοιτάχτε! Ο Ουναμούνο με βίαιο χέρι άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο, βρήκε μια φράση : « Η αλήθεια είναι κάτι τρομερό , αβάσταχτο, θανάσιμο...(163)

Ο απλός λαός αν τη μάθει δε θα μπορέσει πια να ζήσει. Kαι πρέπει να ζήσει, να ζήσει..... Ο Ουναμούνο έσκισε βιαστικά τις σελίδες κι άρχισε να διαβάζει, Διάβαζε , διάβαζε, τρελλαίνουνταν ν' ακούει τα λόγια του και τη φωνή του, Διάβασε όλο το βιβλίο και σταμάτησε: Λοιπόν, τι  λέτε; μου κάνει. Ποιά είναι ή Ιδέα σας;

--"Οπως στο τέλος του ελληνορωμαΐκου πολιτισμού, αποκρίθηκα, όμοια και σήμερα ο διαλεχτικός νους προχώρησε περισσότερο απ' ό,τι είναι χρήσιμο στη ζωή. Δεν πιστεύουμε πια στο μύθο και γι' αυτό η ζωή μαραίνεται. Νομίζω πως έφτασε ο καιρός να κοιμηθεί ο διαλεχτικός νους. Να κοιμηθεί για να ξυπνήσουν οι βαθειές δημιουργικές δυνάμες του ανθρώπου.

Νέος λοιπόν μεσαίωνας; φώναξε ο Ουναμούνο και τα μάτια του πέταξαν σπίθες. Το είπα κι αυτό ! Το είπα  μια μέρα του Βαλερύ: Δεν μπορεί ο νους να χωνέψει τις μεγάλες προόδους που έκανε. Πρέπει ν' αναπαυτεί».

 Τη στιγμή εκείνη ακούστηκαν κάτω οπό τα παράθυρα μουσικές και θόρυβος και στρατιώτες που ζητωκραύγαζαν: 

- Αρρίμπα Εσπανια! 

Ο Ουναμούνο τέντωσε το αυτί του. Πέρασε η οχλαλοή, ακούστηκε πάλι η φωνή του γέρου της Ισπανίας, κατάκοπη τώρα, θλιμένη :

-Στην κρίσιμη τούτη στιγμή που περνά η Ισπανία είταν ανάγκη, έπρεπε να πάω με τους στρατιωτικούς.Αυτοί θα   φέρουν την τάξη. Ξέρουν τι θα πει πειθαρχία και μπορούν να την επιβάλουν, Δεν έγινα, και μην ακούτε, δεξιός, δέν πρόδωκα την ελευτερία! Μα για τώρα είταν απόλυτη ανάγκη να επιβληθεί η τάξη. Μά γρήγορα θα σηκωθώ και θ' αρχίσω να μάχουμαι   πάλι   για  την  ελευτερία ολομόναχος.(164) Δεν είμαι φασιστής μήτε μπολσεβίκος .Είμαι μόνος.

Προσπάθησα ν΄αλλάξω την κουβέντα , γιατί έβλεπα τον κάτασπρον αυτόν παλεστή  να υποφέρει πολύ. Μα ο γέρος δεν καταδέχτηκε.

-Είμαι μόνος! φώναξε πάλι και σηκώθηκε.Μόνος όπως ο Κρότσε στην Ιταλία. 

ΖΑΝ-ΖΑΚ ΜΑΡΙ: Η γαλλική αριστερή αντιπολίτευση.

ΖΑΝ ΖΑΚ ΜΑΡΙ
Ο ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ
Μετάφραση:
ΜΠΑΜΠΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΑ
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1973

Oι δυσκολίες και τα προβλήματα όπου σκοντάφτει ο Τρότσκι, καθώς προσπαθεί να οικοδομήσει την Αριστερή Αντιπολίτευση στη Γαλλία, αντανακλούν με μεγάλη ακρίβεια τα προβλήματα της Αριστερής Αντιπολίτευσης σε διεθνές επίπεδο. Στη Γαλλία συνυπάρχουν ομάδες που κοινό χαραχτηριστικό τους έχουν ότι ορίζονται σε σχέση με τη ρώσικη Αντιπολίτευση και αγνοούν σχεδόν το γαλλικό εργατικό κίνημα. Ο Τρότσκι που κατά τη διάρκεια της ζωής του πολλές φορές είχε ανακατευτεί μ' αυτά τα προβλήματα και μόλις έφτασε στο Πριγκηπός έσκυψε με προσοχή πάνω στα προβλήματα της γαλλικής Αντιπολίτευσης, έχει συνειδητοποιήσει αυτό το γεγονός. Στις 11 του Ιούλη του 1929 γράφει στον Μωρίς Πάζ: " Το «Ενάντια στο ρεύμα» έχει γίνει πια συλλογή από ρώσικα ντοκουμέντα, κι' αυτό φαίνεται πιο έντονα από πριν. Η εφημερίδα αυτή δε μας λέει απολύτως τίποτα για το γαλλικό κίνημα." Στις 11 Αυγούστου του 1929 γράφει στη σύνταξη του «Ταξικού αγώνα:» " Η γαλλική αντιπολίτευση δεν έδωσε μέχρι σήμερα πολιτική μάχη με την πραγματική έννοια της λέξης. Γι' αυτό το λόγο, σχεδόν δεν έχει βγει ακόμα απ' την εμβρυακή κατάσταση της (...) Η αριστερή πτέρυγα της,(72) καθώς και η δεξιά αποκρυσταλώθηκαν γρήγορα - γρήγορα και δεν έχουν σχεδόν κανένα σύνδεσμο με τον αγώνα του γαλλικού προλεταριάτου."

Ο Τρότσκι ήθελε να γίνει η διαλογή μέσα σε μια πραγματική πολιτική μάχη και με μια καθαρή ιδεολογική οροθέτηση, κι' όχι σαν απόρροια του διακανονισμού των λογαριασμών του παρελθόντος. Ο πρώτος απολογισμός είναι αρκετά ενθαρυντικός: μια ομάδα συγκεντρώνεται γύρω άπ' τον Αλφρέντ Ροσμέρ (Μολινιέ, Γκουρζέ, Φράνκ, Βάν Χάιζενουρτ, Ναβίλ, Ρόζενταλ) και κυκλοφορεί στις 15 Αυγούστου του 1929 το πρώτο τεύχος της «Αλήθειας», που η προοιμιακή δήλωση της, γραμμένη απ' τον Τρότσκι, καταλήγει με μια προφητική προειδοποίηση προς τους αγωνιστές της Αντιπολίτευσης: αν η κομμουνιστική αριστερά εξακολουθήσει "να χρονοτριβεί στο προπαρασκευαστικό στάδιο και να μην αρχίζει την πολιτική της δράση δίπλα στους εργάτες (...), η κατάσταση αυτή υπάρχει φόβος να εκφυλίσει την αντιπολίτευση και να την κάνει αίρεση, ή ακριβέστερα πολλές μαζί αιρέσεις. Θέλουμε να κάνουμε τη βδομαδιάτικη εφημερίδα μας όργανο όλης της Αριστερής Αντιπολίτευσης (...) Οι στήλες της εφημερίδας θα είναι ανοιχτές για τις διάφορες τάσεις της σκέψης της κομμουνιστικής αριστεράς."

Τον Απρίλη του 1930 συγκροτείται « Ο κομμουνιστικός σύνδεσμος», με 200 - 300 μέλη. Ταυτόχρονα ιδρύεται μέσα στη C.G.T.U. — την κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση που ελέγχεται απ' το Κ.Κ. μετά τη διάσπαση της C.G. Τ. το 1921— η «Ενιαία Αντιπολίτευση», με κέντρο την Ενιαία Εκπαιδευτική Ομοσπονδία, που καθοδηγείται από μέλη που έχουν διαγραφεί ή πρόκειται να διαγραφούν απ' το Κ.Κ.

Είναι η εποχή της "τρίτης περιόδου" η Κομμουνιστική Διεθνής αναγγέλλει, απ' το τέλος του 1928 και μετά, τη διαρκή ριζοσπαστικοποίηση των μαζών καί καταγγέλει στους εργάτες τη σοσιαλδημοκρατία, το δίδυμο αδελφό του (73) φασισμού, σαν τον κυριότερο εχθρό" είναι η εποχή της απελπισμένης δράσης " ενάντια στον πόλεμο" το Κ.Κ. ρίχνει κατά της αστυνομίας όλο και πιο αδύνατες ομάδες εργατών. Η Ενιαία Αντιπολίτευση, που είναι συνδικαλιστικός συνασπισμός — και τόσο πολύ δεμένη με τον «Κομμουνιστικό σύνδεσμο» που η πρώτη έκκληση της και τα πρώτα κείμενα της δημοσιεύονται στην «Αλήθεια» — ορθώνεται ενάντια σ' αυτή την πολιτική και προσηλυτίζει κατά δεκάδες τους υπεύθυνους της C.G.T.U., προπάντων στο Βορά.

Η εύθραυστη ενότητα του Συνδέσμου και του συνδικαλιστικού ρεύματος της Ενιαίας Αντιπολίτευσης, που αναγκαστικά είναι ετερογενές, σκοντάφτει στο πρώτο εμπόδιο, όταν ορισμένος αριθμός στελεχών του Συνδέσμου, που είναι και στελέχη της Ενιαίας Αντιπολίτευσης, αρνούνται να τηρήσουν φραξιονιστική πολιτική γραμμή και να παρέμβουν στο συνδικαλιστικό ρεύμα, υποτάσσοντας, όπως λέει ο Τρότσκι, "το Σύνδεσμο στήν Ενιαία Αντιπολίτευση". Τελικά και οι δυό οργανώσεις διαλύονται, και ο Κομμουνιστικός σύνδεσμος δεν κερδίζει με το μέρος του ούτε εναν συμπαθούντα απ' την Ενιαία Αντιπολίτευση ...

Η ομάδα των μπολσεβίκων - λενινιστών που βγαίνει άπ' αυτή την κρίση, είναι ανίσχυρη κι αποτελείται από νεαρούς αγωνιστές χωρίς πείρα στη "μαζική δουλειά", τη στιγμή που με την κατάρευση του γερμανικού Κ.Κ. μπροστά στο χιτλερισμό καί την πολιτική χρεοκοπία της Κομμουνιστικής Διεθνούς μπροστά στην άνοδο του φασισμού, ανοίγεται για τον Τρότσκι μια νέα περίοδος.

Η διαδήλωση της 6ης του Φλεβάρη και η απάντηση των εργατών στις 12 του ίδιου μήνα, εγκαινιάζουν μια νέα περίοδο ριζοσπαστικοποίησης των εργατών στη Γαλλία, σε μια στιγμή που οι τροτσκιστές είναι πέρα για πέρα ανίσχυροι και απομονωμένοι. Ο Τρότσκι προσδιορίζει μια νέα ταχτική, προσαρμοσμένη σ' αυτή την κατάσταση" προτείνει στη γαλλική καί την Ισπανική ομάδα να μπουν μέσα στα σοσιαλιστικά κόμματα που επηρεάζουν την πλειοψηφία των (74) εργατών σ' αυτές τις δυό χώρες ενώ η αριστερή τους πτέρυγα έχει την τάση να ενισχύεται. Η ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, κατά τη γνώμη του, θα πραγματοποιηθεί αρχικά μέσα απ' τα παραδοσιακά κόμματα και συνδικάτα, που θεωρούνται απ' τους εργαζόμενους φυσικοί υπερασπιστές των συμφερόντων τους. Η έλλειψη δυνατότητας γι' αντιπολιτευτική δουλειά μέσα στους κόλπους του Κ.Κ. που εκπροσωπεί άλλωστε μια μειοψηφία του εργατικού κινήματος, είταν απόλυτη εκτός αν η δουλειά έπαιρνε τη μορφή της παράνομης φραξιονιστικής δράσης. Γι' αυτό oι Γάλλοι τροτσκιστές στα πλαίσια αυτής της ταχτικής, προσανατολίζονται, προς τη S.F.I.O., ενώ ταυτόχρονα συντάσσουν ένα πρόγραμμα δράσης, που αποτελεί πρώτο σχεδίασμα του μεταβατικού προγράμματος.

Τελικά, μετά από ζωηρές συζητήσεις, στις 29 Αυγούστου του 1934, οι μπολσεβίκοι - λενινιστές αποφασίζουν να περάσουν στις γραμμές της S.F.I.O. διατηρόντας "το πρόγραμμα τους και τις ιδέες τους" ... και το όργανό τους, την «Αλήθεια», που στο εξής θα έχει τούτο τον υπότιτλο: μπολσεβίκικο - λενινιστικό όργανο της S.F.I.O.

Η ομάδα τους αναπτύσεται γοργά" έχει δικό της άνθρωπο ένα επίτιμο μέλος της μόνιμης Διοικητικής Επιτροπής του σοσιαλιστικού κόμματος, ελέγχει τη Σοσιαλιστική Νεολαία στην περιοχή του Σηκουάνα, προοδεύει στον Σεν -ε - Ουάζ" το 1935 oι μπολσεβίκοι - λενινιστές παίρνουν 1.087 ψήφους στο συνέδριο της ομοσπονδίας στην περιοχή του Σηκουάνα, ενώ η τάση που εκπροσωπεί ο γενικός γραμματέας της S.F.I.O. Πωλ Φωρ παίρνει 1.571 ψήφους! Όμως το ρεύμα που τους προωθεί, γρήγορα θα στραφεί εναντίον τους: το πέρασμα των εργατικών οργανώσεων απ' το Ενιαίο Μέτωπο, που επιδίωκαν oι τροτσκιστές, στο Λαϊκό Μέτωπο με τους ριζοσπάστες, τους φέρνει ενάντια στο ρεύμα, τη στιγμή που οίι εργάτες αρχίζουν να κατεβαίνουν στους δρόμους στη Βρέστη ή στην Τουλώνα. Η δημιουργία της Επαναστατικής Αριστεράς μέσα στους κόλπους της S.F.I.O. απ' τον Μαρσώ

(75) Πιβέρ το Σεπτέμβρη του 1935, τους αποκόβει από χιλιάδες σοσιαλιστές εργάτες, που μπορούν να επηρεάσουν ή να οργανώσουν. Η προβοκατόρικη δολοφονία του Κύροφ, η προετοιμασία των δικών της Μόσχας προκαλούν μια βίαιη καμπάνια κατά των τροτσκιστών από μέρος του Κ.Κ., ενώ σχηματίζεται το Λαϊκό Μέτωπο κι' αγκαλιάζονται Τορέζ, Μπλούμ κι' Έριό με βάση το πρόγραμμα του τελευταίου. Τα αποτελέσματα δεν αργούν να 'ρθουν" η ηγεσία τηής S.F.I.O. διαγράφει 26 τροτσκιστές, έφηβους και νέους, " εξ αιτίας της καμπάνιας που άρχισε η «Αλήθεια» για την οικοδόμηση μιας 4ης Διεθνούς".

Βλέποντας το επαναστατικό κύμα που ξεσηκώνει το γαλλικό προλεταριάτο (μάρτυρες του είναι οι συγκρούσεις ανάμεσα στους εργάτες και την αστυνομία, στην Τουλώνα και στη Βρέστη τον Αύγουστο του 1935) και καταλαβαίνοντας ότι μετά απ' τις διαγραφές δε μπορεί να γίνει δουλειά μέσα στη S.F.I.O. χωρίς συνθηκολόγηση μαζί της, ο Τρότσκι ωθεί τους τροτσκιστές να φύγουν απ' το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η πρόταση του αυτή προκαλεί σοβαρή κρίση στις γραμμές τους: ο H. Φράνκ κι' ο Ρ. Μολινιέ θέλουν να παραμείνουν στη S.F.I.O. και συγκροτούν Όμάδες Επαναστατικής Δράσης (G.A.R.) , που παρουσιάζονται σαν πρώτη απόπειρα για ένα μελοντικό επαναστατικό κόμμα με βάση ένα μίνιμουμ πρόγραμμα αποτελούμενο από τέσερα σημεία, που θα το εκλαϊκεύει μια "μαζική" εφημερίδα [12]. Οι ομάδες αυτές μετασχηματίστηκαν το Μάρτη του 1936 σε Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Η εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου, το απεργιακό κύμα που την ακολουθεί, και κατά τον Τρότσκι σημαίνει την έναρξη της γαλλικής επανάστασης, είναι δυό γεγονότα που μεταβάλλουν την κατάσταση: οι τροτσκιστές ενώνονται βιαστικά και συγκροτούν (76) στις 2 του Ιούνη το Διεθνιστικό Εργατικό Κόμμα και κυκλοφορούν στις 12 του Ιούνη το πρώτο τεύχος μιας εφημερίδας, του «Εργατικού αγώνα», που κατάσχεται αμέσως απ' την κυβέρνηση Μπλουμ. Στην πρώτη σελίδα είχε για τίτλο:

ΣΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ  ΣΤΟΥΣ  ΔΡΟΜΟΥΣ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ.

"Περάστε Απ' τις απεργιακές επιτροπές στις μόνιμες εργοστασιακές επιτροπές!

Σχηματίστε ένοπλες εργατικές πολιτοφυλακές.

Πρέπει να συνδέσετε τις εργοστασιακές επιτροπές και να προετοιμάσετε ένα συνέδριο των εργοστασιακών επιτροπών για να οργανώσει τον αγώνα.

Παράλληλα με τις εργοστασιακές επιτροπές, δημιουργήστε επιτροπές άνεργων, στρατιωτών, αγροτών!"

Δέν πρόλαβε να συγκροτηθεί όμως το Διεθνιστικό Εργατικό Κόμμα κι' άρχισε να υποχωρεί το επαναστατικό κύμα, όταν ξαναγύρισαν οι απεργοί στις δουλιές υπακούοντας στους συνδικαλιστικούς καί πολιτικούς ηγέτες τους. Η μεταβολή αυτή είχε σα συνέπεια τη διάσπαση του νεαρού και μικρού κόμματος.

Η εξέλιξη που ακολούθησε η επαναστατική αριστερά της S.F.I.O. ενισχύει την κρίση. Ο Μ. Πιβέρ, αν και δέχτηκε να διαλυθεί η τάση που εκπροσωπούσε, υπακούοντας στην ηγεσία κατα τη διάρκεια του συνεδρίου της Μασαλίας το 1937, αν και αρνιέται, παρά την πίεση χιλιάδων αγωνιστών, να κόψει τις σχέσεις του με το κόμμα, μετά την δολοφονία του Κλισύ στις 6 του Μάρτη του 1937, όπου η αστυνομία του σοσιαλιστή υπουργού Μαρξ Ντορμουά σκότωσε πέντε διαδηλωτές εργάτες, τελικά έρχεται σε σύγκρουση μέ την επιδίωξη της κοινωνικής "ανακωχής" και με την πολιτική της ενότητας όλων των Γάλλων. Διαγράφεται απ' την ομοσπονδία του Σηκουάνα και ιδρύει το Εργατικό και Σοσιαλιστικό Κόμμα. Οι τροτσκιστές μπαίνουν σ' αυτό το (77) κόμμα σποραδικά, κατά τμήματα . . . Έρχεται όμως ο πόλεμος και το σαρώνει" ένα μέρος των τροτσκιστών ηγετών (Π. Ναβίλ, Ζ. Ρού...) καταρέει κι' αφήνει πίσω μια χούφτα τροτσκιστές, που αντιστέκονται στη φοβερή εξωτερική πίεση και στις δικές τους εσωτερικές συγκρούσεις που προκαλούνται απ' την εξωτερική πίεση κι' απ' την αδυναμία τους να πιαστούν απ' τους εργάτες. Για μιά στιγμή απομονώνονται, αποδιοργανώνονται αλλά εξακολουθούν να μην υποχωρούν μπροστά στην Ιερή Ένωση και στη σταλινική πολιτική που στηρίζει τους ναζί. Κι' αντιστέκονται μόνοι.

12. Την ίδια στάση πήρε σε χοντρές γραμμές και η " Εργατική πάλη" την επαύριο της γενικής απεργίας του Μάη - Ιούνη του 1968.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ: 6

H ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΊΔΗΣΗΣ (Garda Conştiinţei Naţionale GCN)

Το Φθινόπωρο του 1919 ο Κοντρεάνου εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία και  μετακομίζει στην πόλη του Ιασίου όπου  εγγράφεται στη Νομική Σχολή. Ανάμεσα στους δασκάλους του είναι και ένα πρόσωπο αγαπημένο, ο καθηγητής Κούζα[1].  σύντροφος πιστός του πατέρα του , πατριώτης και  ένθερμος Εθνικιστής . Το Ιάσιο είναι μια πόλη που από καιρό βρίσκεται σε αναβρασμό.................

Τα κοινωνικά προβλήματα που χρονίζουν  διογκώνουν την λαϊκή δυσαρέσκεια και ο άνεμος της επανάστασης φυσά πλέον δυνατός. 

Η εργατική μάζα του Ιασίου , που είχε περάσει σχεδόν στο σύνολό της στον κομμουνισμό ήταν έτοιμη να εξαπολύσει την επανάσταση, Στα εργοστάσια δούλευαν λίγο. Για ώρες ολόκληρες γίνονταν συγκεντρώσεις, συμβούλια συνελεύσεις. Πάνω από όλα έκαναν πολιτική .Βρισκόμασταν στο κέντρο ενός συστηματικού σαμποτάζ που εφαρμοζόταν σύμφωνα με την παρακάτω ακριβή διαδικασία.: «Σπάστε , καταστρέψετε τα μηχανήματα ,δημιουργήστε το καθεστώς της μιζέριας ,υλικής και γενικής που θα οδηγήσει στην έκρηξη της επανάστασης. ….Κάθε 3-4 ημέρες μεγάλες κομμουνιστικές διαδηλώσεις διέσχιζαν τους δρόμους του Ιασίου.10-15.000 εργαζόμενοι πεινασμένοι και υποκινούμενοι από το εγκληματικό εβραϊκό χέρι της Μόσχας , διέσχιζαν τους δρόμους ψέλνοντας την Διεθνή και κραυγάζοντας «Κάτω ο στρατός», «Κάτω ο Βασιλιάς», υψώνοντας πανό στα οποία μπορούσε κανείς να διαβάσει «Ζήτω η Κομμουνιστική Επανάσταση» , «Ζήτω η Σοβιετική Ρωσία»[2]…..

 Ένα βροχερό φθινοπωρινό βράδυ , καθώς ο νεαρός φοιτητής ξεφυλλίζει μια εφημερίδα ,νοιώθει το βλέμμα του να σταματά σε μια μικρή ανακοίνωση. Μια  πολιτική περιθωριακή ομάδα , που φέρει τον πομπώδη τίτλο: "Φρουρά της Εθνικής Συνείδησης" προσκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο να πάρει μέρος στην προγραμματισμένη για την ίδια ημέρα  ανοικτή συγκέντρωση φίλων και οπαδών. Η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία της οργάνωσης,στην Οδό Αλεξάνδρι αρ.3 στις 9 το βράδυ. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κοντρεάνου ακούει για τη δράση αυτής της ομάδας που έχει σαν αρχηγό της ένας απλό υδραυλικό τον  Costantin Pancu [3] .... Μια απροσδιόριστη εσωτερική παρόρμηση οδηγεί τα βήματα του φοιτητή μέχρι τα γραφεία της οδού Αλεξάνδρι. Δεν πηγαίνει σαν απλός ακροατής , σαν περίεργος αργόσχολος. Πάει αποφασισμένος  να ενταχθεί , να μείνει και να αγωνιστεί για τις αξίες της ομάδας με τα πατριωτικά υπερσυντηρητικά χαρακτηριστικά. Πάει με πρόθεση για να πολεμήσει μέσα από τις τάξεις της για τη σωτηρία ,της πατρίδας που βρίσκεται σε κίνδυνο.[4]. 

«Παρουσιάστηκα , είπα ότι ήμουν φοιτητής και ζήτησα να γίνω δεκτός στην Φρουρά. Έγινα δεκτός και προέδρευσα της συγκέντρωσης .Συμμετείχαν περίπου 20 άτομα , ένας τυπογράφος, ο Voinescu , ένας φοιτητής, τέσσερις μηχανικοί του Κρατικού Μονοπωλίου , δύο από τους σιδηροδρόμους μερικοί βιοτέχνες και εργάτες , ο δικηγόρος Victor Climesku, ένας παπάς."

Το κίνημα του Pancu θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το κίνημα του Ντρέξλερ στο Μόναχο και δεν είναι δύσκολο να καταγραφεί η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα  δύο εθνικιστικά κινήματα  που για την ώρα το  ένα αγνοεί  την ύπαρξη του άλλου. Με μηδενική σχεδόν  πιθανότητα λάθους μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στην Ρουμανική περίπτωση ο εθνικός χαρακτήρας υπερισχύει εμφανέστατα του σοσιαλιστικού..... 

Από την αρχή ο αγώνας του Κοντρεάνου είναι διμέτωπος. Χωρίς να παραγνωρίζει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν οι κομμουνιστές και οι Εβραίοι ή καλύτερα οι κομμουνιστοεβραίοι[ 5 ] επιχειρεί να εντοπίσει την πηγή του κακού που γεννά και αναπαραγάγει μια σειρά από εκφυλιστικά φαινόμενα που στρέφονται ενάντια σε κάθε τι το ρουμανικό . Οι κομμουνιστοεβραίοι θα ήσαν πρακτικά ακίνδυνοι ,αν "καθαρόαιμοι"  Ρουμάνοι δεν καλλιεργούσαν από άγνοια ή από συμφέρον το  ιδανικό περιβάλλον για όλους αυτούς............. 

Δεν είναι παράξενο ότι από την αρχή ο αγώνας του νεαρού  φοιτητή στρέφεται πρωταρχικά και με ιδιαίτερη μάλιστα ένταση ,ενάντια σε όλους αυτούς  που καλυπτόμενοι από τα εθνικά χρώματα στη πράξη ονειρεύονται μια τυραννική ολιγαρχία στις πλάτες του λαού. Καταγγέλλει τους «πατριώτες» που φωνάζουν «πατρίδα» - που όμως δεν αγαπούν, «Θεό» στον οποίο δεν πιστεύουν , «εκκλησία», στην οποία ποτέ δεν πατάνε το πόδι τους, «στρατό» , τον οποίο στέλνουν απαρασκεύαστο στον πόλεμο. 

Εντοπίζει στα πρόσωπά τους, τους ηθικούς αυτουργούς που παρέδωσαν ανυπεράσπιστη τη χώρα στους εχθρούς της. Με τις πρακτικές τους, την αδιαφορία τους κυρίως και την ανεπάρκειά τους γέμισαν με   φτώχεια και  απόγνωση ένα περήφανο λαό  . ........  .Τάσσεται ανοικτά υπέρ της αγροτικής μεταρρύθμισης και καταγγέλλει την υπονόμευση που επιχειρούν στο θέμα αυτό  οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης.

Ο Κοντρεάνου εντοπίζει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Σ΄ αυτόν που φωνάζει «Κάτω ο Κομμουνισμός απαντά. Δεν με προβληματίζει τόσο ο Κομμουνιστικός κίνδυνος όσο το γεγονός ότι οι εργάτες μας πεινάνε. Ο κομμουνισμός δεν σκοτώνεται σκοτώνοντας τον Κομμουνιστή αλλά εξαλείφοντας την πείνα και την δυστυχία του προλεταριάτου." 

Όσο για τον Εβραϊκό κίνδυνο οι θέσεις του είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένες και δεν ξεφεύγουν από τα  όρια της κοινής λογικής. Δεν ανησυχεί τόσο με τα εβραϊκά σχέδια να δημιουργήσουν πάνω σε ρουμανικό έδαφος την δική τους Παλαιστίνη, όσο με τους διεφθαρμένους Ρουμάνους πολιτικούς που είναι πρόθυμοι να διαπραγματευτούν και να προδώσουν για χάρη «αργυρίων»….. 
Πολύ σύντομα η αίθουσα της οδού Αλεξάντρι δεν είναι σε θέση να χωρέσει το πλήθος του κόσμου που έρχεται να ακούσει τον λόγο του νεαρού φοιτητή. Οι συγκεντρώσεις μεταφέρονται στη μεγάλη αίθουσα «Πρίγκιπας Mintea» όπου και πάλι δημιουργείται το αδιαχώρητο. Αρχίζουν να οργανώνονται δημόσιες ανοικτές συγκεντρώσεις  και η  μεγάλη πλατεία της Ένωσης κατακλύζεται από χιλιάδες άτομα........
Ο καινούριος αυτός επαναστατικός  λόγος τραβά την προσοχή του Στρατηγού Alexandru Averescu ο οποίος επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος επιχειρεί να συνασπίσει γύρω του όλες αυτές τις πατριωτικές φωνές διαμαρτυρίας............................... 

Μια καινούρια πολιτική κρίση αναστατώνει τη Ρουμανία. Αιτία το άρθρο 60 περί μειονοτήτων της Συνθήκης του Τριανόν. Η  Κυβέρνηση Μπρατιάνου παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

 Την 1 Οκτωβρίου 1919 ο Artur Vaitoianu[6] του PNR σχηματίζει κυβέρνηση η  οποία καλείται να  οδηγήσει την χώρα σε πολιτικές εκλογές [7]...... 

 Από αυτές τις εκλογές οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι το Αγροτικό Κόμμα και οι Εθνικιστές Δημοκράτες. 

Στις 9 Δεκεμβρίου, ύστερα από μια σειρά διαβουλεύσεων, αποφασίζουν να στηρίξουν την Κυβέρνηση του Τρανσυλβανού Alexandru Vaida-Voevod [8]  .

 

Υποσημειώσεις  

[1] Alexandru C. Cuza (1857—1947) Ρουμάνος Πανεπιστημιακός και πολιτικός. 

[2] 

[3] Ο Cuza από μια καθαρά πολιτικό-ιδεολογική άποψη θεωρείται από πολλούς μελετητές μέντορας και δάσκαλος του Κοντρεάνου .Στη πραγματικότητα ο πραγματικός δάσκαλος του Κοντρεάνου στάθηκε ο Constantin Pancu ο  υδραυλικός με τις πολιτικές φιλοδοξίες .Δίπλα στο Pancu ο νεαρός φοιτητής μυήθηκε στη τεχνική της κατάκτησης των πεζοδρομίων έστω και από ολιγάριθμες ομάδες και πάνω από όλα στη διαχείριση της οργανωμένης  βίας που μπορούσε να αγγίζει όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν,  τις παρυφές της τρομοκρατίας.  
[4] "Δεν είμαι σε θέση να προσδιορίσω πότε ξεκίνησα τον αγώνα . Πιθανότατα σαν κάποιο που βαδίζοντας τον δρόμο του με τις δικές του έγνοιες , ανάγκες και σκέψεις αιφνιδιάζεται από την φωτιά που καταπίνει κάποιο σπίτι, πετά το σακάκι και ορμά να βοηθήσει αυτούς που είναι στο έλεος της φωτιάς." 

[5] 

[6] Artur Vaitoianu (1864 - 1957) PNR 

[7] 
[8] Alexandru Vaida-Voevod (1872 - 1950) PNR

(Επιστροφή)