ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ NITTI: O ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΛΕΥΚΟΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

O Φασισμός όπως εκθέσαμε κιόλας, δεν στηρίζεται σε καμμιά θεωρία' είναι μια τυχοδιωκτική επιχείρηση, ένα κίνημα, που έχει συγκεντρώσει ανθρώπους από όλα τα κόμματα, αλλά που αγκαλιάζοντας τον εθνικισμό, ασπάστηκε και μερικά στείρα και επικίνδυνα αξιώματα , όπως είναι η στρατιωτική υπεροχή , ο ιμπεριαλισμός , η κατάκτηση. Οι φασίστες αποκαλούν τον αρχηγό τους ο «Ντούτσε». Στον τρόπο , με τον οποίο σήμερα διακυβερνούν , εφάρμοσαν αρχές και συστήματα ,που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το αρχικό πρόγραμμα του φασισμού και δεν συναντιούνται σε καμμιά πολιτισμένη χώρα. Με νόμο απονεμήθηκαν στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης , τον «Ντούτσε», τιμές και εξουσία , που κανένας πρωθυπουργός δεν έχει στον κόσμο και κάθε προσβολή, που του γίνεται ,τιμωρείται , όπως το ετονίσαμε πιο πάνω , σαν έγκλημα «εσχάτης προδοσίας» . Ο φασισμός δεν έχει κανένα ιδανικό , εκτός από το ιδανικό του Κράτους –Έθνους , που αναγκαστικά θα έφερνε σε μια ιμπεριαλιστική πολιτική. Και πραγματικά ο φασισμός κηρύχτηκε ιμπεριαλιστικός, γεγονός , που είναι σε τέλεια αντίθεση με τις αρχές, που στάθηκαν η αφορμή να γεννηθή. Αλλά δεν μπορεί κανείς νάναι ιμπεριαλιστής χωρίς νάχη «Αυτοκρατορία» και δεν υπάρχει Αυτοκρατορία» χωρίς εδάφη. Αλλά ποιους επωφελείς πολέμους θα μπορούσε να επιχειρήση η Ιταλία, ιδίως σήμερα, που όλος ο κόσμος είναι πιασμένος; Εις βάρος ποιανής κυριαρχίας θα μπορούσε να εδρεώση τη δική της; Αν δεν πρόκειται για κάτι ουσιαστικότερο , παρά μόνον για ένα σχήμα λόγου, τότε η έκφραση αυτή μπορεί να είναι επικίνδυνη, γιατί στηρίζεται σε μια διφορούμενη έννοια.

Όταν μερικές ιμπεριαλιστικές εκδηλώσεις προκάλεσαν δικαιολογημένες ανησυχίες στο εξωτερικό, ο Μουσολίνι θέλησε να εξηγήση, πως η επιθυμία της κυριαρχίας συγκεντρώνεται κυρίως στη θέληση να είναι κανείς δυνατός, και πως η Ιταλία , πλούσια σε ανθρώπινο υλικό, αλλά φτωχή σε εδάφη, πρέπει να έχη στον κόσμο τη θέση , που δικαιωματικά της αξίζει. Αλλά τη θέση αυτή μπορεί να την αποκτήση με δύο τρόπους: είτε με μια υπερεντατική εργασία και με ειρήνη, είτε με πόλεμο. Αλλά η ιμπεριαλιστική διάθεση θα οδηγήση αναγκαστικά στον πόλεμο. Πόλεμο όμως ενάντια σε ποιόν; Δεν υπάρχουν πια αυτοκρατορίες στην ηπειρωτική Ευρώπη’ ονομαστικά η μόνη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία είναι η Μεγάλη Βρεττανία. Οι λαοί που δημιούργησαν αυτοκρατορίες , ποτέ δεν διακήρυξαν την πρόθεσή τους αυτή από πριν. Η αυτοκρατορία δεν συγκροτιέται , παρά όταν πλέον είναι γεγονός συντελεσμένο.Η Μεγάλη Βρεττανία πήρε εξωτερικά τα γνωρίσματα της αυτοκρατορίας, όταν πια είχε συμπληρωθή η ιμπεριαλιστική δράση, δράση που στάθηκε έργο, όχι μονάχα του Κράτους, αλλά κυρίως θαυμαστής ατομικής πρωτοβουλίας, (101) όπως του Κλιβ, του Χάνστινγκς, και του Σέσιλ Ροντ. Αλλά το να προαναγγείλη κανείς την αυτοκρατορία, προτού να την δημιουργήση, είναι κάτι κωμικό. Ωστόσο, και αν πάλι παραβλέψουμε αυτά, ποια θα μπορούσε νάναι η Ιταλική αυτή αυτοκρατορία με τις σημερινές συνθήκες; Θα ήταν γελοίο ν’ ανακηρύξει κανείς σε αυτοκρατορία τις φτωχές ιταλικές αποικίες. Η Ρόδο, τα Δωδεκάνησα , η Ερυθραία , η Σομάλη, η Λυβία , έχουν μόλις ενάμισυ εκατομμύριο κατοίκους , που το μεγαλύτερο μέρος τους στη Λυβία δεν υπόκειται στον έλεγχο της Ιταλίας. Η Σομάλη και η Ερυθραία θα μπορούσαν ίσως να έχουν κάποιο μέτριο οικονομικό μέλλον , με μεγάλες όμως θυσίες και μεγάλη ακινητοποίηση κεφαλαίων. Η Λιβύα , η μόνη μεγάλη αποικία , δεν είναι, όπως το τόνισα πολλές φορές , παρά μια απέραντη έκταση άμμου, που ποτέ δεν θ΄αποκτήση κάποια αξία [1] και που ποτέ δεν θ΄αποδώση ούτε το πιο ελάχιστο μέρος από τις αβάσταχτες δαπάνες , που στοιχίζει . Πώς λοιπόν η Ιταλία μπορεί να συγκροτηθή σε αυτοκρατορία με τις σημερινές της αποικίες; Αλλά και πως μπορεί να τη δημιουργήση διαφορετικά;

Η Ιταλία γειτονεύει με την Ελβετία, τη Γαλλία , την Αυστρία ,και τη Γιουγκοσλαβία.Για την Ελβετία και τη Γαλλία δεν μπορεί να γεννηθή ζήτημα. Η Αυστρία , μετά τον περιορισμό της σε Κράτος, που κατοικιέται ολοκληρωτικά από λαούς γερμανικής φυλής, δεν παρέχει έδαφος για ιμπεριαλιστικές βλέψεις. Και κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι δυνατό να πιστέψη  πως μπορεί  να δημιουργηθή αυτοκρατορία  σε βάρος της Γιουγκοσλαβίας. Δύο μόνον χώρες στην Ευρώπη έχουν πραγματικά αποικιακό Κράτος: η Μεγάλη Βρεττανία που κατέχει περισσότερα (102) από 34 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα  κτήσεις , προτεκτοράτα και αποικίες , και η Γαλλία, που κυβερνάει, με τη μορφή αποικιών , προτεκτοράτων  και εντολών ,12 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Μεγάλη Βρεττανία όμως κατέχει κυρίως κτήσεις , δηλαδή χώρες ελεύθερες, που συνδέονται  με τη μητρόπολη μ΄ένα απλό πολιτικό και πνευματικό δεσμό , και γι αυτό ουσιαστικά η Γαλλία κατέχει  το μεγαλύτερο αριθμό αποικιών. Εφόσον συνεπώς είναι πρακτικά αδύνατο  να αποτολμηθή οποιαδήποτε επιχείρηση στην Αμερική ενάντια στις χώρες εκείνες όπου υπάρχουν  ισχυροί πυρήνες ιταλικού πληθυσμού , δεν θα κατόρθωνε η Ιταλία να δημιουργήση την αυτοκρατορία της, παρά μονάχα αεπάνω στα ερείπια της Μεγάλης Βρεττανίας και της Γαλλίας. Δεν υπάρχει τίποτε πιο γελοίο από το να διαβεβαιώνη κανείς ότι η Ιταλία θα είχε ανάγκη αποικιών  για να διοχετεύη τα πλεονάσματα του πληθυσμού της.Εάν , ισχυρίζονται οι Φασίστες , η Ιταλία έχη κάθε χρόνο μισό εκατομμύριο περισσότερες γεννήσεις από θανάτους, προκύπτει  γι αυτήν η ανάγκη αποικιών. Μονάχα άνθρωποι στερημένοι από κάθε οικονομική μορφωση, όπως είναι οι ιταλοί φασίστες , μπορούν να ικανοποιούνται με μια τόσον απλοποιημένη λογική .  Φαντάζονται ότι η μετανάστευση και οι αποικίες είναι απάνω- κάτω  τα ίδια πράγματα και ότι κάθε χώρα , και αν ακόμα είναι στερημένη από κεφάλαια , ή διαθέτει κεφάλαια πολύ περιορισμένα , μπορεί να κάμη κατοικήσιμα  τα αποικιακά της εδάφη.Aντίθετα όμως προς την αντίληψη αυτή, οι χώρες , που έχουν μεγάλες αποικίες , είναι ακριβώς , οι χώρες εκείνες που δεν παρουσιάζουν μετανάστευση. (103) Όσο παράλογο και αν φαίνεται τούτο, η εξήγησή του όμως είναι εύκολη.Σε κείνες τις χώρες παρουσιάζεται μετανάστευση όπου το κεφάλαιο είναι τόσο ανεπαρκές , ώστε δεν μπορεί  ν΄αποροφήση όλη τη προσφερόμενη από τον πληθυσμό εργασία.΄Ενα μέρος από την αχρησιμοποίητη  αυτή εργασία είναι συνεπώς αναγκασμένο  να μεταναστεύση σ' άλλες  χώρες, όπου το κεφάλαιο αναπτύσσεται ταχύτερα από τα εργατικά χέρια.

Στη Γαλλία, η στροφή προς την αποικιακή ανάπτυξη άρχισε ακριβώς ταυτόχρονα  με την ύφεση των γεννήσεων. Δεν ήταν λοιπόν το πλεόνασμα του πληθυσμού , που ζητούσε νέες χώρες , αλλά τα κεφάλαια , που προσπαθούσαν να βρουν νέες κερδοφόρες επιχειρήσεις για να τοποθετηθούν .Και υπήρχαν σκοποί πολιτικοί , που υποβοηθούσαν ή προκαλούσαν τις αποικιακές επιχειρήσεις. Η Γερμανία είναι μια από τις χώρες όπου παρουσιάστηκε μεγάλη μετανάστευση.Όταν όμως μεταβλήθηκε σε κράτος βιομηχανικό κατώρθωσελιγώτερο από εκατό χιλιάδες  και το 1900 μόλις σε είκοσι χιλιάδες.Τότε ακριβώς μπόρεσαν να διαπιστώσουν  το φαινόμενον ότι  ο εσωτερικός εποικισμός ξεπερνούσε την μετανάστευση και ότι οι αποικίες  δεν αποροφούσαν παρά ασήμαντο ποσοστό των γερμανικών εργατικών χεριών. Δεν είναι λοιπόν πιο μωρό παρά το να φανταστή (104) κανείς πως είναι δυνατόν οι εργάτες των προοδευμένων χωρών να μεταβούν ομαδικά σ΄αναζήτηση εργασίας σε χώρες με ξηρό και τροπικό κλίμα, όπου οι ιθαγενείς , εργάτες πληρώνονται  σε χαμηλές τιμές και όπου δεν υπάρχουν επαρκή κεφάλαια.Οι Ευρωπαίοι εργάτες , για ν΄αποδημήσουν σε μακρυνές χώρες , πρέπει να βρίσκουν εκεί ευνοϊκές συνθήκες εργασίας , και κατά συνέπεια να υπάρχη εκεί μεγαλύτερη προσφορά κεφαλαίων παρά εργασίας.Εάν οι Ιταλοί , και γενικότερα οι Ευρωπαίοι , μεταναστεύουν  κατά προτίμηση στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τούτο συμβαίνει , γιατί εκεί βρίσκουν αμέσως εργασία ,δηλαδή διαθέσιμα κεφάλαια.

Η δημιουργία αποικιακών αυτοκρατοριών σε χώρες φτωχές ή σε χώρες εφοδιασμένες με ανεπαρκή κεφάλαια , μεγαλώνει την κρίση από την οποία υποφέρουν. Κάθε ανάπτυξη  των αποικιών , προκαλώντας τη διοχέτευση κεφαλαίων  εκεί όπου είναι περισσότερον αναγκαία . αυξαίνει ουσιαστικά  την δυσπραγίαν.Σήμερα η Ιταλία δεν έχει πολλές αποικίες, αλλά για αρκετές απ' αυτές εδαπάνησε, ανώφελα, υπέρογκα ποσά. Το ποσό του πλούτου, που δαπανήθηκε άσκοπα  στις επιχειρήσεις της Λιβύας , θα ήταν υπεραρκετό για να μπορέση η Ιταλία να χρησιμοποιήση τις υδραυλικές της δυνάμεις  και ν΄αποτελειώση  κατά μεγάλο μέρος την ηλεκτροποίηση των σιδηροδρόμων της.

Οι δαπάνες για την κατάληψη της Λιβύας , οι δαπάνες για τη βλακώδικη προσπάθεια στην Αλβανία  και όλες οι άλλες αποικιακές δαπάνες , εστοίχισαν στην Ιταλία εξι περίπου δισεκατομμύρια χρυσέςλιρέττες. Μονάχα η Λιβύα εστοίχισε περισσότερα από τρία δισεκατομμύρια.Έτσι η Ιταλία χειροτέρεψε τη δυσπραγία της χωρίς (105) καν να πιτύχη ν΄αποστείλη στις αποικίες της παρά ένα γελοίον αριθμό μεταναστών.

Πού όμως αντίθετα, απέστειλε τη σημαντικώτερη μάζα του μεταναστευτικού της πληθυσμού;Πριν μεν από τον πόλεμο , στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ύστερα από τον πόλεμο στη Γαλλία.

Πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη μας τη διαπίστωση, που έκαμα κιόλας , πως ενώ η Γαλλία καταπιάστηκε  να κάμη αποικιακή πολιτική τη στιγμή που ο αριθμός  των γεννήσεών  της λιγόστευσε  , η Γερμανία βάλθηκε  να επιχειρήση  αποικιακή πολιτική , όταν πλέον έπαψε η μετανάστευσή της.

Τούτο δείχνει  αρκετά καλά πως,  όχι οι άνθρωποι , αλλά τα κεφάλαια ζητούν να τοποθετηθούν στις αποικίες.

Ο ιταλικός εθνικισμός , μολονότι  είναι αμφίβολη  η επικαιρότητα , που θέλει να δώση στο ζήτημα  αυτό, διεκδικεί αποικίες  για τους εργάτες, τη στιγμή ακριβώς  που το μεγαλύτερο τμήμα  της Ιταλίας έχει ανάγκη κεφαλαίων για την εσωτερική του οικονομία και που μια μελλοντική  εξαγωγή κεφαλαίων  σε τίποτε άλλο  δεν θα συντελούσε  παρά ν΄αυξήση την ανεργία και τη δυστυχία.

Αν υπήρξα πάντοτε αντίθετος από την άποψη  της Ιταλίας προς τους αποικιακούς τυχοδιωκτισμούς , είναι γιατί λαμβάνω υπόψη μου την πραγματική κατάσταση . Με τούτο όμως δεν παύει  να είναι ορθό να ληφθή υπόψη  η Ιταλία στο μέλλον , όταν θα γίνη μια γενικότερη  διεθνής αναδιοργάνωση. Γνωρίζω  καλά πως οποιαδήποτε αποικιακή ανάπτυξη  ή απόκτηση αποικιών , είναι τέλεια  άσχετη  με την πυκνότητα και την ανάπτυξη του Ιταλικού  πληθυσμού. Αλλ’ είναι δίκαιο να μη παραγκωνιστή η Ιταλία και τούτο για λόγους κυρίως πολιτικούς,  και να μπορέση ν’ αποκτήση κι’ αυτή  τις αποικίες (106) της , ακόμα και αν πρόκειται τίποτε να μην ωφεληθή απ’ αυτές.

............................................................................................
............................................................................................

Στην Αγγλία, ο πρωθυπουργός Μπάλντουϊν δήλωσε, σ΄ένα περίφημο λόγο του , ότι ο αγγλικός λαός δεν θ΄ανεχόταν ποτέ ένα φαινόμενο παρόμοιο με του Μουσολίνι. (115) Ο Σερ Ώστεν Τσάμπερλαιν, που κάποτε κατηγορήθηκε πως έδειξε κάποια εύνοια  προς τον Ιταλικό φασισμό , δήλωσε στον αγγλικό τύπο ότι ο φασισμός είναι αποκλειστικά ιταλικό φαινόμενο, αλλ' ότι αν ο Μουσολίνι  σκεφτότανε να το μεταφέρη και έξω από την Ιταλία , αυτός ο ίδιος ο Τσάμπερλαιν , θα του ήταν εχθρός. Ελπίζω  ότι ο Ώστεν Τσάμπερλαιν δεν θα εκφράστηκε ακριβώς με τις ίδιες λέξεις , γιατί δεν πιστεύω  πως μπορεί  να παραβάλη την Ιταλία, που κατά την ιστορική της σταδιοδρομία χάρισε στην ανθρωπότητα τρεις μεγάλους πολιτισμούς , με τη Σομαλία και το Σουδάν. Ο μόνος από τους αγγλο-σάξωνες πολιτικούς , που υπερασπίστηκε κάπως το φασισμό , υπήρξε ο κ. Ουίνστον Τσώρτσιλ. Επανέλαβε- πράγμα που από τότες όλος ο κόσμος απαράλλακτα αναγνωρίζει ότι ο φασισμός έσωσε την Ιταλία από τη δημοσιονομική κρίση και τον κομμουνισμό.Είπε ακόμα ή του αποδίδουν πως είπε: "αν ήμουν Ιταλός θάμουνα Φασίστας." [2] .Δεν μπορούμε όμως να εννοήσουμε γιατί ο κ.Τσώρτσιλ δεν είναι φασίστας στην Αγγλία, όπου η κοινωνική κρίση είναι βαθύτατη και όπου οι αγώνες των τάξεων είναι το ίδιο οξείς , όσο και στην Ιταλία.Είναι γιατί ο φασισμός δεν είναι εμπόρευμα κατάλληλο  για εξαγωγή και γιατί αυτοί ακόμα οι πιο αδιάλλακτοι συντηρητικοί ικανοποιούνται από την επικράτηση  της αντίδρασης σε μια φιλική χώρα -faciamus experimentum in anim avili- αλλά κατανοούν  πολύ καλά πως είναι αδύνατο να μιμηθούν το φασισμό. Ακόμα και οι "εκ περιστάσεως" δικτάτορες δεν επιθυμούν να συγχίζωνται με τον Ιταλικό φασισμό.Ο Στρατηγός Πιλσούδσκι, την ίδια ημέρα , που έκανε το πραξικόπημα στην Πολωνία, έσπευσε να δηλώση:-Νομίζω, πως δρ θάταν δυνατό να εγκλιματιστή στην Πολωνία κάτι παρόμοιο με το φασισμό. Ο Πολωνικός (116) λαός είναι υπομονητικός , αλλά αισθάνεται την ανάγκη να τρέφη βαθειά εμπιστοσύνη στους αρχηγούς του. Δεν θ' ανεχόταν ποτέ τη χρησιμοποίηση της βίας από μικρές τοπικές οργανώσεις. Όχι ένα τέτοιο σύστημα δεν είναι κατάλληλο για μας. Κάποιος αξιολύπητος Ιταλός πρεσβευτής στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξεστόμησε  τη μεγαλύτερη  βρισιά κατά της Ιταλίας, την ημέρα που, παρευρισκόμενος σε κάποια συγκέντρωση , είπε, απαντώντας  σε κείνους που υποστήριζαν  πως οι Αμερικανοί δεν θ' ανεχόντανε  ποτέ την εξαφάνιση των ελευθεριών τους, ότι ο φασισμός , ανώφελος για την Αμερική και τους Αγγλοσαξωνικούς λαούς, ήταν απαραίτητος για την Ιταλία. Ο φασισμός και ο μπολσεβικισμός δεν είναι δυό συγκρουόμενες θεωρίες. Και οι δύο αποτελούν την άρνηση των αυτών αρχών  της ελευθερίας και της τάξης. Ο Φασισμός, όπως το δήλωσε ο Μουσολίνι , είναι η άρνηση των αρχών του 1879, συνεπώς και των αρχών του αμερικανικού συντάγματος του 1787 και του αγγλικού δημοσίου δικαίου.Είναι συνεπώς η άρνηση όλων των αρχών  του νεώτερου  πολιτισμού .Είναι η επιστροφή  στην ηθική των απολυταρχικών  μοναρχιών, στην ατομική βία , στην αντίληψη ότι ο πόλεμος αποτελεί εθνική βιομηχανία. Η τάξη που έχει επιβληθή από το φασισμό, δεν είναι παρά επιφανειακή, γιατί οι μεγάλες εργατικές μάζες και οι διανοούμενοι υπομένουν κατ΄ανάγκη τη βία , χωρίς όμως να αναγνωρίζουν το καθεστώς.Και ένα καθεστώς που δεν βασίζεται στη γενική αναγνώριση, γκρεμίζεται (117) στην πρώτη επίθεση.Ο Σαίξπηρ , που γνώρισε καλύτερα απ' όλους την ανθρώπινη ψυχή , έχει γράψει, ότι η εξουσία, η στηριγμένη στην τρομοκρατία , δεν έχει στερεές βασεις ,γιατί σιγά σιγά , με το πέρασμα του χρόνου , ο φόβος μεταμορφώνεται σε μίσος. Στη Ρωσσία , τις παραμονές ακόμα της κατάρρευσης του τσαρικού καθεστώτος, όλα φαινόντανε σε τάξη, ενώ στην Αγγλία και στη Γαλλία η δυσαρέσκεια εκδηλωνόταν ελεύθερα. Όποιος κι αν πήγαινε στη Ρωσσία γυρνούσε πίσω με την αντίληψη, πως το τσαρικό καθεστώς είχε στερεές βάσεις. Ο Σιαλόγια, άνθρωπος έξυπνος και με πνεύμα διεισδυτικό  και που διετέλεσε υπουργός των εξωτερικών στην κυβέρνηση μου, επιστρέφοντας από τη Ρωσσία λίγες βδομάδες πριν ν΄ανατραπή το τσαρικό καθεστώς , δήλωνε στους δημοσιογράφους , με απόλυτη βεβαιότητα , ότι η ανατροπή του τσαρισμού δεν ήταν δυνατή.

Στην αυτή πλάνη πέσανε και πολλοί άλλοι έμπειροι πολιτικοί. Η τάξη που βασιλεύει  στην Ιταλία, είναι αποκλειστικά επιφανειακή. άτω από αυτήν κρύβεται το μίσος.Όλα   τα ευγενέστερα πνεύματα είναι ζωηρότατα αντίθετα στο φασισμό. Ο λαός τυραννούμενος , προσβαλλόμενος, περιφρονούμενος, ανέχεται κατ' ανάγκην. 

Αν ολόκληρος ο λαός δεν είχε τη διάθεση να κατηγορήση το φασισμό και το Μουσολίνι, τι θα τους ανάγκαζε να ψηφίσουν νόμο,που καταδικάζει σε φυλάκιση κάθε πολίτη που μιλεί εναντίον του Μουσολίνι και του φασισμού; Είμαι βέβαιος πως, αν μπορούσαν να ψηφίσουν ελεύθερα στην Ιταλία, οι φασίστες και ο Μουσολίνι δεν θα λάμβαναν ούτε το ένα πεντηκοστό των ψήφων.Θα τους εψήφιζε δηλ. μια μικρή μειονότητα από φανφαρόνους (118) μαυροχίτωνες και κακεντρεχείς αντιδραστικούς μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάπτωση.

Εάν πραγματικά μπορούσαν να κάνουν εκλογές χωρίς κίνδυνο γι' αυτούς, γιατί να καταργήσουν κάθε είδος  εκλογής, ακόμα και για τις τοπικές διοικήσεις. Για τον Ιταλικό φασισμό  δεν υπάρχουν παρά δυο λύσεις, η επανάσταση ή ο πόλεμος, ή η μία ν' ακολουθήση την άλλη. Όσο περισσότερο διαρκεί ο φασισμός, τόσο και ο κίνδυνος του πολέμου ή η επαναστατική απειλή μεγαλώνει.Η Ιταλία μοιάζει σήμερα με χώρα πώχει καταληφθή από μια οπλισμένη συμμορία. Έχει επιβληθή παντου σιωπή.Έχει αποσπαστή με τη βία η λαϊκή συναίνεση.Καμμιά ελεύθερη φωνή  δεν είναι ανεκτή.Η ένοπλη μειοψηφία είναι πάντοτε  έτοιμη να κτυπήση την μεγάλη πλειοψηφία, πούναι χωρίς όπλα, χωρίς δικαστές χωρίς καμμιά υπεράσπιση.Αν κανένας μιλήση  εναντίον του Μουσολίνι ή του φασισμού υπάρχει πάντα κάποιος κατάσκοπος για να τον καταγγείλη.Η προδοσία ανθίζει  στην Ιταλία πιο πολύ παρά η πορτοκαλιά .Την συναντά κανείς σήμερα παντου. Η φυλακή και οι δολοφονίες  είναι "στην ημερησία διάταξη." Η αστυνομία δεν μπορεί να επεμβαίνει ή είναι υποχρεωμένη νάναι συνένοχη.Οι δικαστές έχουν εξαναγκαστή να μην εισάγουν σε δίκη ή να αθωώνουν τους πιο εγκληματικούς φασίστες.

Όλες οι φασιστικές εφημερίδες μιλούν χωρίς υπεκφυγές, για πρόσωπα που θάπρεπε να δολοφονηθούν και οι μελλοθάνατοι αυτοί  είναι συχνότατα οι αξιολογώτεροι άντρες της χώρας , πρώην υπουργοί , γερουσιαστές , μεγάλοι συγγραφείς  κλπ. Θεωρούν ως αντεθνικούς όχι μονάχα τους σοσιαλιστές και τους δημοκρατικούς , αλλά και τους (119) φιλελεύθερους και αυτούς ακόμα τους καθολικούς και συντηρητικούς, που δεν προσχώρησαν στο Φασισμό.

Ο Φασισμός μπορεί να διαρκέση τρεις βδομάδες , τρεις μήνες  ή και τρία χρόνια Ότι όμως κι αν συμβή , μια κυβέρνηση που βασίζεται στη βία  και σ΄ένα μονάχα πρόσωπο , δεν μπορεί να διατηρηθή  πολύ. Ο Μουσολίνι φχαριστιέται  ν΄αυτοπαραβάλεται με το Σίλλα. Αλλά ο Σίλλας , ο μεγάλος ρωμαίος δικτάτορας , για να γίνη δημοφιλής, έπρεπε να κάμη μεγάλους πολέμους  και να φέρη μεγάλο πλούτο στη Ρώμη, παρ΄όλα δε αυτά η δικτατορία του δεν βάσταξε πολύ. Αλλά ποιόν πόλεμο μπορεί  να κάμη σοβαρά ο Φασισμός; Μιλούν αδιάκοπα για τον πόλεμο και οι φασίστες δεν έχουν άλλη σκέψη .Αλλά κανένας  δεν διακρίνει στον ορίζοντα  κάποιον πόλεμο , που δεν θα ήταν καταστροφικός. Ο Μουσολίνι είχε μάλιστα αναγγείλει σε κάποιο λόγο του, πως  το 1926 έπρεπε να είναι για την Ιταλία ο χρόνος της αυτοκρατορίας. Ο χρόνος αυτός υπήρξε μονάχα μια μαύρη περίοδο βίας και θανάτου, δο­λοφονιών και δυστυχίας.Υποχρέωσαν το λαό να τρώγη μαύ­ρο ψωμί και καθιέρωσαν την ποινή του θανάτου για τους αντιπάλους, Η μόνη αυτοκρατορική δράση, η μοναδική εκ­δήλωση μεγαλείου και παντοδυναμίας, ήταν ότι δεν πλη­ρώθηκε το λιξιπρόθεσμο δάνειο 21 δισεκατομυρίων λιρεττών.

Άλλα μέσα στο χρόνο αυτό κατορθώθηκε να διαπιστωθή ότι ο φασισμός αποτελεί διεθνή κίνδυνο. Ανακά­λυψαν στη Γαλλία ολόκληρη οργάνωση κατασκόπων, ταρα­χοποιών πρακτόρων και υπαλλήλων ακόμα της φασιστι­κής Κυβέρνησης, που ενεργούσαν για λογαριασμό και υπό τη διεύθυνση της Ιταλικής κυβέρνησης. Σ' όλες σχεδόν τις χώρες, ο ιταλικός φασισμός, οπως ο μπολσεβικισμός,—και με  πολύ μάλιστα μεγαλύτερη   δαστηριότητα,— χει εξαποστείλη (120) προπαγανδιστές μυστικούς πράχτορες και οργανωτές. Οι παράδοξοι αυτοί προπαγανδιστές προσπάθησαν να μπάσουν στο εξωτερικό ακόμα και τις φασιστικές μέθοδες, την κατασκοπεία, τη συκοφαντία και κάποτε-κάποτε τις δολοφονικές απόπειρες και τις δολοφονίες. Στη Γαλλία και ιδίως στο Βέλγιο, αλλά και σ' αυτές ακόμα τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, λάβανε κιόλας χώρα γεγονότα ή και θα λάβουν στό μέλλον, που θα δώσουν σαφή εικόνα της πραγματικής διεθνικής δράσης του φασισμού.
Αλλά συναντούμε ακόμα συντηρητικούς, που ανησυχούν για τις μέθοδες του μπολσεβικισμού, είναι όμως πολύ επιεικείς για τις φασιστικές μέθοδες. Δεν σκέπτονται οι άνθρωποι αυτοί, πως μεταξύ των δυο αυτών φαινομένων δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές και πως ο φασισμός, από ορισμένη άποψη, είναι το ίδιο πράγμα με τον μπολσεβικισμό. Είναι δυο μεταπολεμικά φαινόμενα της ίδιας φύσης: δυο διεθνείς κίνδυνοι. .Διαφέρουν μονάχα, γιατί ο φασισμός δεν έχει ούτε πρόγραμμα ηθικό, ούτε κοινωνική βάση. Αν, και σ ' αυτές τις φιλελεύθερες χώρες, όπως είναι η Αγγλία, η Αμερική, η Γαλλία, υπάρχη στους αντιδραστικούς κύκλους κάποια συμπάθεια για το φασισμό, τούτο οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι υπάρχουν παντού τυφλοί συντηρητικοί, που υποστηρίζουν κάθε αντι-δραστικότητα, οποιαδήποτε και αν είναι, χωρίς να σκέφτουνται τις συνέπειες. Αξίζει, άραγε, να εκπλαγούμε γι αυτό;

... Υπάρχουν ακόμα και σήμερα , και στις πιο πολιτισμένες χώρες , βάρβαροι. Μπορεί κανείς να χρησιμοποιή τους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους , το τηλέφωνο , τις γραφομηχανές και να είναι σύγχρονα , παρ΄όλα αυτά, βάρβαρος. Ο πολιτισμός βρίσκεται στον εσωτερικόν μας άνθρωπο, στις (121) ηθικές μας ιδέες , στις θρησκευτικές ή πολιτικές μας αντιλήψεις  για τη ζωή. Γνωρίζω , και σε μεγάλες ακόμα χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική , μεγάλους βιομηχάνους , πλούσιους ανθρώπους των σαλονιών , που είναι όμως ουσιαστικά κομψοντυμένοι βάρβαροι  και που είναι πολύ περισσότερο καθυστερημένοι από έναν ελβετό εργάτη ή ένα δανό χωρικό...........Αγαπούν κάθε τι που δίνει την ιδέα της δύναμης (the  (123) strong man), τη μεγαλοπρέπεια , τις μεγάλες φράσεις, γενικά κάθε τι θεατρικό. Ο Μουσολίνι απολαύει την ίδια σχεδόν συμπάθεια , που έχουν και οι πιό διάσημοι  πυγμάχοι , όπως ο Τούνυ ή ο Ντέμσυ. Καμμιά ποτέ κυβέρνηση δεν υπήρξε , ως προς το κεφάλαιο της θεατρικότητας και θεαματικότητας , περισσότερο  μεγαλοπρεπή από το φασισμό. Αλλά τι θ΄απομείνει απ' όλα αυτά;

Ο Φασισμός και ο Μπολσεβικισμός είναι δύο αρνήσεις της τάξης.

Όμως , απ΄ όποια άποψη κι΄αν τον εξετάσουμε , ο μπολσεβικισμός είναι μια ιδεολογία. Αποτελεί μια προσπάθεια  κομμουνιστικής οργάνωσης , που επιβάλλεται από μια μειοψηφία σε μια χώρα εξαντλημένη  από δύο άτυχυς πολέμους, όπου δεν υπάρχει και όπου δεν υπήρξε  ποτέ βιομηχανική αστική τάξη  πολυάριθμη και έξυπνη, και όπου  ο λαός , στη μεγάλη του πλειοψηφία , είναι αγράμματος και δεν λαβαίνει ούτε ελάχιστα μέρος στην Κρατική ζωή.

Ο μπολσεβικισμός, στη σκέψη των αρχηγών του είχε συλληφθή  σαν ένα σχέδιο κομμουνιστικής οργάνωσης.

Πολλά  από εκείνα για τα οποία ελεεινολογούμε  τον μπολσεβικισμό τα συναντάμε και στην ιστορία της Γαλλικής επανάστασης, που αν την εκθειάζουμε συνολικά , είναι γιατί  βρίσκεται πλέον μακρυά μας. Πολλά από τα λάθη του κομμουνισμού είναι κοινά σε όλες τις επαναστάσεις. Ο μπολσεβικισμός είναι  ο σοσιαλισμός της αθλιότητας με όλους τους παραλογισμούς  του και όλα τα λάθη του. Αλλά κλείνει  μέσα του κάτι , που δεν είναι μονάχα βία.

Ο Φασισμός δεν έχει κανένα ιδανικό . Είναι μια απλή καταληψη του Κράτους  από μια οπλισμένη μειονότητα, που διακηρύσσει αρχές αντίθετες μ΄εκείνες, για τις οποίες είχεν αγωνιστεί ο φασισμός  σ΄όλη του τη ζωή. Η μόνη(124) ιδέα που διαφαίνεται εξωτερικά, είναι η ιδέα του Κράτους-Έθνους , υποταγμένου σ΄οργανωμένο και οπλισμένο κόμμα, με το σκοπό να κάνη αισθητή τη δύναμή του. Αλλά οι εκδηλώσεις και επιδείξεις αυτές αποτελούν  απλή καρικατούρα των επιδείξεων και διαθέσεων του Γουλιέλμου ΙΙ και δεν είναι δυνατό παρά να προκαλέσουν  τις πιο σοβαρές συγκρούσεις  στο εσωτερικό  και να δημιουργήσουν τη δυσπιστία στο εξωτερικό. Κάθε μορφή  νασιοναλισμού αναγκαστικά οδηγεί  σε νέους πολέμους. Η Ιταλία όμως εξαιτίας της δημογραφικής και κοινωνικής της σύνθεσης, δεν έχει ανάγκη  παρά από ειρήνη , ελευθερία και ανταλλακτικό εμπόριο. Η Ρωσσία και η Ιταλία έχουν συνεπώς, με διαφορετικές  μορφές, καταλύσει την ελευθερία. Αλλά τα δύο αυτά φαινόμενα  πρέπει να θεωρηθούν  ως απομονωμένα; Πρέπει να αναγνωρίσουμε  ότι και στις άλλες χώρες , όπου εξακολουθεί ακόμα η νευρικότητα του πολέμου, υπάρχουν ρεύματα αντιδραστικά , ιδέες εθνικιστικές, προτεξιονιστικές υπερβολές , που δημιουργούν περιορισμούς της ελευθερίας  ή κινδύνους εναντίον της ελευθερίας.

[1] Χαρακτηριστικό δείγμα κοντόφθαλμης πολιτικής.
[2] Avevo letto in una biografía di mió padre che Churchill, lasciando Roma, nel 1927, avrebbe detto: « Duce, se fossi italiano, potete stare sicuro che sarei anch'io fascista ». Gliene chiesi conferma.
«Qualcosa di simile mormoró mentre saliva sorridendo sul treno — rispοse — ma non ricordo le sue precise parole evidentemente dettate dal desiderio di farmi piacere. Era senza alcun dubbio rimasto molto impressionato dal ristabilito ordine pubblico, dal buon funzionamento dei servizi dello Stato, dal migliorato servizio ferroviario, che, come sai, piace tanto agli inglesi, dal risanamento delle finanze e dalla nostra efficace azione diretta ad annullare l' opera dei sovversivi rossi ».(Vittorio Mussolini:Mussolini e gli uomini nel suo tempo. σελ. 82 Ciarrapico editore 1977

ΡΑ

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΝΙΤΤΙ :ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ,ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.   

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ   ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΜΠΑΜΠΗ Β, ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ. 

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ "ΑΘΗΝΑ" Α.Ι ΡΑΛΛΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ Σελ 222 ΑΘΗΝΑΙ 1927

Ν


Φ
ΦΦΦ

 

ΧΕΡΜΑΝ ΓΚΑΙΡΙΝΓΚ:ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

(Πολιτική ομιλία  στο Sportpalast του Βερολίνου  στις 9 Απριλίου 1933.)


Γερμανίδες και Γερμανοί !

Έχω μιλήσει σε πολυάριθμες συγκεντρώσεις, και έχω κατ' επανάληψη πάρει θέσεις σε πολλά ζητήματα. Αλλά σήμερα είναι για μένα μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή : είναι ιδιαίτερη επειδή σήμερα στέκομαι μπροστά από Γερμανούς που είτε καθημερινά εργάζονται σκληρά είτε είναι υποχρεωμένοι να ζουν σε καθεστώς τρομερής ένδειας, και έχουν διδαχτεί από την εμπειρία τους τι είναι ο εθνικός σοσιαλισμός , και τι σημαίνει η νίκη του για τους παραγωγικούς πολίτες.

Αγαπητοί μου πολίτες ! Ζούμε μέσα σε μια Εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση. Υπογραμμίζουμε τον όρο «σοσιαλιστική » επειδή πολλοί μιλούν μόνο για μια «εθνική» επανάσταση. Έννοια αόριστη , αλλά και λανθασμένη. Δεν ήταν μόνο ο Εθνικισμός αυτός που μας οδήγησε σ΄αυτή τη σημαντική ανακάλυψη. Είμαστε υπερήφανοι που θριάμβευσε μαζί του και ο γερμανικός σοσιαλισμός .

Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν μεταξύ μας άνθρωποι που υπογραμμίζουν τη λέξη «εθνικός» με τρόπο υπερβολικά έντονο, και οι οποίοι δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για το δεύτερο μέρος της κοσμοθεωρίας μας , κάτι το οποίο δείχνει ότι έχουν αποτύχει να κατανοήσουν και το πρώτο μέρος. Εκείνοι που δεν θέλουν να αναγνωρίσουν έναν γερμανικό σοσιαλισμό δεν έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται εθνικιστές.

Μόνο αυτός που υπογραμμίζει το γερμανικό σοσιαλισμό είναι αληθινά εθνικιστής. Όποιος αρνείται να μιλήσει για το σοσιαλισμό, οποίος αντιλαμβάνεται το σοσιαλισμό μόνο με τη καθαρά μαρξιστική έννοια, ή ανακαλύπτει στη λέξη «σοσιαλισμός» ένα δυσάρεστο ήχο , δεν έχει καταλάβει δυστυχώς τη βαθύτερη έννοια του εθνικισμού. Δεν έχει καταλάβει ότι κάποιος μπορεί να είναι εθνικιστής μόνο όταν αντιμετωπίζει ανοιχτά και ξεκάθαρα τα κοινωνικά προβλήματα . Από την άλλη , κάποιος μπορεί να είναι πραγματικός σοσιαλιστής μόνο όταν βλέπει ξεκάθαρα ότι ο εθνικισμός πρέπει να θριαμβεύσει για να προστατεύσει το ζωτικό χώρο του λαού του από τις εξωτερικές δυνάμεις.

Ακριβώς όπως ο εθνικισμός προστατεύει τους πολίτες από τις εξωτερικές δυνάμεις, έτσι ο σοσιαλισμός εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολιτών μέσα στο Κράτος.

Θέλουμε να απελευθερωθεί η δύναμη του λαού εντός του Έθνους , που θα οργανώσει το λαό για μια ακόμα μια φορά, σε ένα ισχυρό μέτωπο. Ο κάθε πολίτης πρέπει και πάλι να έχει την αίσθηση ότι ακόμα και αν βρίσκεται στην απλούστερη και η χαμηλότερη θέση, η ζωή και ευκαιρίες του είναι εξασφαλισμένες. Οφείλει να διαπιστώσει ότι η ύπαρξή του είναι ριζωμένη στην ύπαρξη του λαού του., και ότι πρέπει να υπηρετεί το λαό του με όλες του τις δυνάμεις. Για να  διασφαλίσω όμως ότι κάθε άτομο θα έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει , ότι κάθε Γερμανός , θα είναι σε θέση να δραστηριοποιηθεί, να εργαστεί , ότι για μια ακόμη φορά θα μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό του, οφείλω να εργαστώ επίσης για να διασφαλίσω στα σύνορά μας εκείνες ακριβώς τις συνθήκες  που επιτρέπουν την υλοποίησή όλων αυτών.

Εμείς δεν κάναμε μια εθνική επανάσταση, με την έννοια ενός άγονου, ξεπερασμένου υπέρ-πατριωτισμού, αλλά αυτή ακριβώς η επανάσταση, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, είναι μια Εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση. Προηγουμένως, οι δύο τάσεις που τη συνθέτουν πολέμησαν μεταξύ τους, διαιρεμένες από μίσος και ατυχή εχθρότητα. Εθνικισμός και σοσιαλισμός βρέθηκαν αντιμέτωποι : η αστική τάξη υποστήριξε τον εθνικισμό, οι μαρξιστές τον σοσιαλισμό. Η αστική τάξη έπεσε σε ένα άγονο υπέρ-πατριωτισμού, χαμένο μέσα στη φιλειρηνική δειλία. Από την άλλη πλευρά, ένα μαρξιστικό στρώμα του λαού, μια μαρξιστική τάξη, δεν ήθελε να έχει καμιά σχέση με το Ράιχ και το λαό. Δεν υπήρχε γέφυρα ανάμεσά τους.

Ο Μαρξιστικός σοσιαλισμός εκφυλίστηκε σε ένα ενδιαφέρον που είχε να κάνει μόνο με αμοιβή ή το στομάχι. Η αστική τάξη εκφύλισε τον εθνικισμό σε ένα άγονο υπέρ-πατριωτισμό. Και οι δύο έννοιες, συνεπώς, πρέπει να αποκατασταθούν και να παρουσιαστούν ξανά στους ανθρώπους μέσα από ένα  κρυστάλλινης καθαρότητας σχήμα .

Ο εθνικισμός της κοσμοθεωρίας μας έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Το κίνημά μας  αρπάζει την έννοια του σοσιαλισμού από τους άνανδρους Μαρξιστές και αποσπά την έννοια του εθνικισμού από τα άνανδρα αστικά κόμματα, και τις ρίχνει μαζί στο χωνευτήρι της κοσμοθεωρίας μας, ώστε να παραχθεί μία διαυγής σύνθεση : ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός . Αυτές βάζουν τα θεμέλια για την αναγέννηση του λαού μας.  Να γιατί αυτή η επανάσταση ήταν Εθνικοσοσιαλιστική................................

CURZIO MALAPARTE: ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΒΟΛΓΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Γιάσι, 22 Ιουνίου

Ο πόλεμος ενάντια στη Σοβιετική Ένωση άρχισε σήμερα, την αυγή. Είναι η πρώτη φορά εδώ και δύο μήνες, που ακούω πάλι τα κανόνια να βρυχιούνται. (Η τελευταία ήταν τον Απρίλιο, μπρος στα τείχη του Βελιγραδίου). Σ' αυτές εδώ τις πλατιές εκτάσεις, τις σπαρμένες με καλαμπόκι, σ' αυτά εδώ τα απέραντα δάση των ηλιοτροπίων, ο πόλεμος ξαναπροβάλλει μπρος μου μ' όλη του την μεταλλική τελειότητα, το σπινθήρισμα των ατσάλινων μηχανών του, το μονότονο, ομοιόμορφο βουητό των χιλιάδων μηχανημάτων του (Χόνεγκερ, Χίντεμιθ). Για μια ακόμα φορά η μυρουδιά της βενζίνης εξαφανίζει την οσμή ανθρώπων και αλόγων. (Χθες, καθώς πήγαινα κατά μήκος των σοβιετικών συνόρων, απ' το Γαλάτσι στο Γιάσι, ακολουθώντας την κοίτη του Προύθου, συναντήθηκα με ομάδες αυστηρών, αδιαπέραστων FELDGENDARNEN που στέκονταν στα σταυροδρόμια οπλισμένοι με τα κόκκινα κι άσπρα σήματα τους, ενώ οι μπρούτζινοι δίσκοι τους γυάλιζαν κρεμασμένοι απ' τους λαιμούς τους), Σ' ένα σταυροδρόμι έπεσα πάνω σε μια γερμανική στρατιωτική φάλαγγα και χρειάστηκε να περιμένω πάνω από δύο ώρες, ώσπου να περάσει.Ήταν μια μηχανοκίνητη μεραρχία. Μια ολόκληρη αρμάδα βαριών τανκς την συνόδευε και προπορεύονταν. Έρχονταν απ' την Ελλάδα. Είχε διαβεί απ' την Αττική, την Βοιωτία, την Θεσσαλία, την Μακεδονία, την Βουλγαρία, από την Ρουμανία. Απ' τις Δωρικές κολώνες του Παρθενώνα, στους ατσάλινους πυλώνες της Πιατλιέκλα. Οι στρατιώτες ταξίδευαν πάνω στ' ανοιχτά φορτηγά, καθισμένοι σε παράλληλους πάγκους, με τη ράχη γυρισμένη στον οδηγό. Τα πρόσωπα τους ήταν άσπρα απ' τη σκόνη. Στο κουβούκλιο κάθε φορτηγού είναι ζωγραφισμένος μ' άσπρη μπογιά, ένας μικρός Παρθενώνας - μια παιδιάστικη αναπαράσταση των Δωρικών κιόνων καμωμένη μ' άσπρο βερνίκι, πάνω στο σκούρο γκρι μέταλλο.

Ενστικτωδώς καταλαβαίνει κανείς πως κάτω από την μάσκα της σκόνης τα πρόσωπα των στρατιωτών ήταν καμένα και σημαδεμένα απ' τον ήλιο και τον άνεμο της Ελλάδας. Οι οπλίτες είχαν μια παράξενη ακαμψία. Μοιάζουν με αγάλματα. Ήταν τόσο σκονισμένοι που θα 'λεγε κανείς πως είναι καμωμένοι από μάρμαρο.

Ένας απ' αυτούς είχε μια κουκουβάγια, μια ζωντανή κουκουβάγια, που κάθονταν κουρνιασμένη στον καρπό του χεριού του. Προέρχονταν, χωρίς αμφιβολία, απ' την Αθήνα και θα ήταν μια από κείνες που φτερουγίζουν τα βράδια ανάμεσα στα ερείπια του Παρθενώνα. (Η παρουσία της μου θύμισε πως η κουκουβάγια ήταν το ιερό πουλί της Αθηνάς, της κουκουβαγιομάτας Αθηνάς, της γλαυκώπης Αθήνη). Κάθε τόσο αναφουρφούριζε και φτεροκοπούσε πασκίζοντας να διώξει από πάνω της τη σκόνη, μέσα στην τόση ασπρίλα τα μάτια της γυαλίζουν λαμπερά και ολοκάθαρα. Τα μάτια του Γερμανού που την κρατούσε ήταν κι αυτά το ίδιο λαμπερά και ολοκάθαρα, και πράγμα παράξενο μέσα σ' αυτά τα δυο ζευγάρια τόσο όμοια μάτια, φωλιάζει το ίδιο βλέμμα - μυστηριακό, ατέρμονο και ανεξήγητο.

Αμάξια από γκρίζο σίδερο περνάνε μουγκρίζοντας ανάμεσα στις λεύκες που στολίζουν την όχθη του Προύθου. Οι εξατμίσεις των τανκς φτύνουν γαλάζιο καπνό, 0 αγέρας είναι βαρύς από τον πιπεράτα αποπνικτικό γαλαζωπό ατμό, που μπλέκει με το πράσινο της χλόης και τις χρυσαφένιες ανταύγειες του καλαμποκιού. Κάτω από την τσιριχτή αψίδα των Στούκας οι κινούμενες φάλαγγες των τανκς μοιάζουν με λεπτές άσπρες γραμμές, χαραγμένες με κοντύλι πάνω στην πράσινη πλάκα του Μολδαβικού κάμπου.

Δεξιά όχθη του Προύθου, 23 Ιουνίου.

Πέρασα τη νύχτα μου σ' ένα χωριό της δεξιάς όχθης του Προύθου. Κάπου - κάπου, ανάμεσα στον ορυμαγδό της μαστιγωτικής βροχής Km to ουρλιαχτό των ξαπολυμένων στοιχείων, μπορώ και διακρίνω στον ορίζοντα τον κεραυνό των κανονιών, Διαρκεί λίνα δευτερόλεπτα και την επόμενη κιόλας στιγμή όλα βουλιάζουν στην απέραντη συμπαγή σιωπή, Μέσ' στο διασπαθισμένο από τις αστραπές σκοτάδι φάλαγγες αυτοκινήτων, τάγματα πεζικού και κανόνια συρμένα από δυνατά άλογα κυλούν πάνω στο δρόμο που περνάς μέσ' απ' το χωριό. Το μουγκρητό των μηχανών, το τριπόδιασμα των αλόγων, οι βραχνές φωνές των στρατιωτών γεμίζουν την νύχτα και δημιουργούν κείνο το αίσθημα της αγωνιώδους αναμονής που χαρακτηρίζει τις ώρες προετοιμασίας στις γραμμές του μετώπου. Ύστερα, καθώς το πρώτο ωχρό φως της αυγής σκορπίζεται στον ουρανό κι η ανατολή θαμποφέγγει, το μούγκρισμα των κανονιών ξανακούγεται. Μέσα απ' την γερή, βουβή ομίχλη που κρέμεται σαν μπαμπάκι απ' τα κλαδιά των δέντρων, ο ήλιος προβάλλει κι αρχίζει ν' ανεβαίνει απαλά, άχρωμος και πλαδαρός σαν κρόκος αυγού,

«ΙΝΑΙΝΤΕ, ΙΝΑΙΝΤΕ, ΒΑΙΤZΙ! SA MERGEM, SA MERGEM». Όρθιοι πάνω οτ' αμάξια τους οι στρατιώτες κροταλίζουν τα καμτσίκια τους και μαστιγώνουν τα αχνίζοντα πλευρά των αλόγων. «ΙΝΑΙΝΤΕ, ΙΝΑΙΝΤΕ, ΒΑΕΤΖΙ». «Μπρος παλικάρι μου, μπρος». Οι τροχοί τρίζουν και βουλιάζουν μες τη λάσπη ως τ' αξόνια τους. Κατά μήκος όλων των δρόμων που γειτονεύουν με τον Προύθο κυλούν ατέλειωτες φάλαγγες ρουμάνικων στρατιωτικών αμαξιών, συρμένων από κατσιασμένα, ετοιμόρροπα άλογα. Τ' αμάξια αυτά είναι CARUZZE, το είδος δηλ. των αμαξιών που χρησιμοποιούν ' οι Ρουμάνοι χωριάτες κι έχουν ένα μόνον αξόνι και κυρτά στο σχήμα του δρεπανιού πλευρά. «SA MERGEN, SA Μ ERG ΕΝ». Γερμανικές μηχανοκίνητες φάλαγγες προσπερνούν βρυχόμενες τούτες τις ( μακριές πομπές των κάρων. "WEG, WEG". "Παραμερίστε, παραμερίστε", ξελαρυγγίζονται οι οδηγοί των καμιονιών, γέρνοντας έξω απ' τα κουβούκλια τους. Τα κάρα γλιστρούν στους νερόλακκους, τα άλογα βουλιάζουν στην παχιά λάσπη, οι Ρουμάνοι φαντάροι ουρλιάζουν, βλαστημούν, γελάνε, κροταλίζουν τα καμτσίκια τους, μαστιγώνουν τα πλευρά των κοκαλιάρικων, τρεμουλιάρικων αλόγων, Τα μεταλλικά φτερά των γερμανικών αεροπλάνων που διαβαίνουν ακατάπαυστα σε γρήγορη διαδοχή, γδέρνουν τον ουρανό, χαράζοντας τόσο βαθιά το γυαλί του που λες κι είναι διαμάντια, Ο βόμβος των μηχανών τους κατακλύζει την στέπα, με τον απαλό, συριστικό ήχο της βροχής.

Κοντά στο Χούσι, 25 Ιουνίου.

Μ' όλο που ο πόλεμος έχει αρχίσει εδώ και τρεις μέρες, ο Κόκκινος Στρατός δεν έχει φανεί ακόμη. 0 όγκος των τανκς του, οι μηχανοκίνητες μονάδες του, οι μονάδες εφόδου, οι διμοιρίες των εξειδικευμένων οπλιτών του (που είναι γνωστοί με το όνομα STAKANOVITSI ή UDARNIKI) δεν έχουν αναλάβει μέχρι στιγμής καμιά δράση.

Τα στρατεύματα που βρίσκονται αντίκρυ μας είναι μονάδες καλύψεως. Δεν είναι πολυάριθμα, αλλά η ευκινησία τους και το πείσμα τους αντισταθμίζει την αριθμητική τους κατωτερότητα. Οι Ρώσοι στρατιώτες είναι πάν' απ' όλα μαχητές. Η υποχώρηση τους στην Βεσσαραβία δεν έχει καθόλου τον χαρακτήρα τυφλής φυγής. Είναι μια αργή, υπολογισμένη υποχώρηση ελαφρών μονάδων οπισθοφυλακής, οι οποίες κυρίως αποτελούνται από πολυβολητές, ίλες ιππικού και διμοιρίες μηχανικού. Είναι μια υποχώρηση μεθοδική και σχεδιασμένη από καιρό. Σημάδια βιαστικής αναχώρησης, ενδείξεις ότι ο εχθρός κατελήφθη απαράσκευος δεν είναι φανερά παρά στα σημεία όπου συναντά κανείς σημάδια μάχης με τη μορφή καμένων χωριατόσπιτων, ψόφιων αλόγων που σαπίζουν στους νερόλακκους, ξεκοΛιασμένων οχημάτων και κάποιων, σπάνιων πτωμάτων, που βρίσκονται πότε-πότε δω και εκεί. (Είναι αλήθεια πως τα πτώματα είναι τόσο ελάχιστα, που θα 'λεγες πως οι Ρώσοι έχουν διαταγή να παίρνουν μαζί τους τους νεκρούς τους). Με λίγα λόγια, είναι φανερό πως ο πόλεμος δεν βρήκε τους Ρώσους απροετοίμαστους από στρατιωτικής τουλάχιστον πλευράς. Πάντως, η μορφή του αγώνα, αυτές τις τρεις πρώτες μέρες, στάθηκε τέτοια, που να μη δίνη λαβές για την εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος. Μέχρι τώρα οι γερμανικές και ρουμανικές μεραρχίες συνεπλάκησαν με τις ρωσικές οπισθοφυλακές. Κατά τα φαινόμενα οι σοβιετικές στρατιές της Ουκρανίας δεν σκοπεύουν να δώσουν μάχη δυτικά του Δνείστερου, που αποτελεί μια φυσική γραμμή αμύνης, Ίσως προσπαθήσουν να καθυστερήσουν την γερμανική προέλαση, προσκολλούμενες στην δυτική όχθη του ποταμού, αλλά είναι φανερό πως ο αγώνας, η αληθινή μάχη, θα δοθεί κατά μήκος του Δνείστερου,


Κοντά στο Στεφανέτσι, 27 Ιουνίου.


Σήμερα συναντήθηκα με μια ομάδα Σοβιετικών αιχμαλώτων. Κατέβαιναν από ένα φορτηγό σταματημένο έξω από το γερμανικό φρουραρχείο. Ήταν φηλόκορμα παλικάρια, με ξυρισμένα κεφάλια και μακριές δερμάτινες χλαίνες. Έμοιαζαν πιότερο με μηχανικού παρά με στρατιώτες. Ζύγωσα τον πιο νέο κι άρχισα να του υποβάλω ερωτήσεις στα ρώσικα. Με κοιτάξει χωρίς ν' απαντά. Επέμενα να τον ρωτώ. Μ' ατένισε με λαμπερά και κρύα μάτια. «ΝΥΕ MOGU». «Δεν μπορώ, μου αποκρίθηκε, και στη φωνή του διακρίνονταν μια υποψία θυμού. Του πρόσφερα ένα τσιγάρο, που το πήρε εντελώς αδιάφορα, Μετά από δύο - τρεις ρουφηξιές, το πέταξε καταγής, κι ύστερα, σαν να 'θελε να δικαιολογηθεί γι' αυτή του την προσβλητική χειρονομία, μου 'στευλε ένα χαμόγελο, τόσο παράξενο και ντροπαλό, που θα προτιμούσα να μ' είχε κοιτάξει με απροκάλυπτο μίσος.


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ


Αριστερή όχθη του Προύθου, 29 Ιουνίου.


Σ' αυτές τις καταπράσινες εκτάσεις, που απλώνονται μίλια και μίλια όσο παίρνει το μάτι, ξεχνά κανείς λίγο λίγο την ανθρώπινη μυρουδιά, κι ό,τι του την θυμίζει είναι η αποφορά κάποιου πτώματος, που σαπίζει ξεχασμένο σε κάποιο χαντάκι, κάποιου χωριού, όπου οι Σοβιετικοί στρατιώτες αμύνθηκαν μέχρι τον τελευταίο, Μια μυρουδιά θανάτου, μα τόσο ζωντανή, τόσο υπαρκτή, που καταντά να 'ναι η μυρουδιά της ίδιας της ζωής.
Ολάκερη τη νύχτα ο σκοτεινός, φορτωμένος τραχύς ουρανός, ένας ουρανός καμωμένος θα 'λεγες από μαντέμι, βάραινε πάνω στην πεδιάδα σαν πρέσα χαλυβουργείου. Το γερμανικό στρατόπεδο δίπλα στη λίμνη ξύπνησε σύναυγα μ' ένα θόρυβο που θύμιζε μηχανουργείο εργοστασίου. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για στρατόπεδο αλλά για ιδιότυπη κατασκήνωση, που αποτελείται από είκοσι περίπου φορτηγά και τέσσερα βαριά PANZERWA6EN, τοποθετημένα σε σχήμα τετράγωνου, στο κέντρο ενός ξέφωτου, πλάι στο δρόμο. Με το που σηκώθηκαν οι Γερμανοί, οπλισμένοι με πένσες, τανάλιες, κατσαβίδια, σφυριά και κλειδιά, στρώθηκαν στη δουλειά κι άρχισαν να παλεύουν με τις μηχανές τους, Ο ρόγχος των εξατμίσεων και των καρμπυρατέρ πνίγει τα χλιμιντρίσματα των αλόγων μιας ρουμάνικης ίλης ιππικού που είχε διανυκτερεύσει πλάι στην γερμανική κατασκήνωση. Από τη λίμνη έρχονται τα γέλια κι οι φωνές των Γερμανών στρατιωτών που κολυμπούν, πλατσουρίζουν, πιτσιλιούνται και παίζουν κυνηγώντας ο ένας τον άλλον στις όχθες της. Παραπάνω, τ' άλογα της ρουμανικής ίλης μαζεμένα γύρω απ' την ποτίστρα τους, ποδοκτυπούν ανυπόμονα το έδαφος, σκορπίζοντας ολόγυρα τους μεγάλα κομμάτια λάσπης. Στη ρουμανική κατασκήνωση οι στρατιώτες έχουν ανάψει φωτιά και ψήνουν καφέ.
Ένας Γερμανός λοχίας, σκεπασμένος ως τα γόνατα μ' ένα δίχτυ καμουφλάζ, περπατά ανάμεσα στα χόρτα, πηγαίνοντας κατά το δρυμό, με το κεφάλι σκυφτό, σάμπως να ψάχνει για κάτι. Τα PANZERWAGEN και τα φορτηγά είναι κι αυτά σκεπασμένα με δίχτυα καμουφλάζ. Οι Γερμανοί με τους μεγάλους μπερέδες τους, φορεμένους λοξά, (σε κάθε μπερέ υπάρχει ένα ατσαλένιο έμβλημα, σε σχήμα νεκροκεφαλής) κινούνται γύρω στα οχήματα τους, ελέγχουν τις ερπύστριες των τανκς, δοκιμάζουν τους τροχούς, χτυπώντας τους μ' ένα σφυράκι, ακριβώς όπως κάνουν οι σιδηροδρομικοί......
(Μετάφραση Βαγγέλη Κατσάνη)

CLAUDIO MUTTI:ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΣΙΔΗΡΑΣ ΦΡΟΥΡΑΣ"

Γιάννη Σορώτου
Ο Ρουμανικός Εθνικισμός
Εκδόσεις Πρωτοβουλία
Αθήνα 1988 

O αντισημιτισμός του Κοντρεάνου και του κινήματος των Λεγεωναρίων παρουσιάζει όπως είναι λογικό πολλές πλευρές. Κάθε προσπάθεια να αναδειχθούν  ιεραρχικά και με κριτικό πνεύμα όλα όσα προκύπτουν μέσα από την «Σιδηρά Φρουρά» είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει μια σειρά από αντικειμενικές δυσκολίες  που οφείλονται πρωταρχικά στον ίδιο τον χαρακτήρα του έργου, μια που όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς, δεν αποτελεί ούτε την έκφραση κάποιου δόγματος ούτε την τυποποίηση κάποιου πολιτικού προγράμματος.

Στην συνέχεια πρέπει να επισημανθεί ότι οι περισσότερες αντισημιτικές θέσεις που παρουσιάζονται μέσα στο βιβλίο δεν πηγάζουν άμεσα  από την πέννα του Κοντρεάνου αλλά αναπαράγονται μέσα από τα γραπτά Ρουμάνων πολιτικών και διανοητών όπως του Cuza (1) του Paulescu (2) του Gavanescul (3) του Kogalineanu (4).

Από πολιτική τουλάχιστον άποψη δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο αντισημιτισμός συνιστά την βασική κινητήρια δύναμη του κινήματος των Λεγεωνάριων και ακριβώς για το λόγο αυτό φαίνεται να πλησιάζει περισσότερο στον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό παρά στα άλλα  «φασιστικά» κινήματα του Ευρωπαϊκού Μεσοπολέμου.

Σχετικά με το θέμα αυτό  χρειάζεται να επισημάνουμε ιδιαίτερα ότι ο αντισημιτισμός (του κινήματος των Λεγεωνάριων) μοιάζει  να τροφοδοτείται περισσότερο από μια αμυντική αντίδραση παρά από μια προμελετημένη θεώρηση, στηριζόμενη  σ' ένα συγκεκριμένο δόγμα είτε πολιτικό λέγεται αυτό είτε φιλοσοφικό

Πραγματικά όλα όσα ισχυριζόμαστε φαίνεται να επιβεβαιώνονται οπό την ανάγνωση των πρώτων κιόλας σελίδων του έργου του Κοντρεάνου μέσα στις οποίες περιγράφει τις πρώτες εμπειρίες του αγώνα . Εκεί μέσα ένα πράγμα φαίνεται ξεκάθαρα: ο μπολσεβικισμός - που λίγο πριν είχε επιβληθεί στην Ρωσία  και και απ΄εκεί επιχειρούσε να εξαπλωθεί στην Ευρώπη ολόκληρη, προπαγανδίζεται και υποστηρίζεται στην Ρουμανία,  οπό τους Εβραίους

Οι αρχηγοί των συνδικάτων είναι  Εβραίοι, ο ανατρεπτικός και αντεθνικός τύπος είναι Εβραϊκός, η μεγάλη μάζα των φοιτητών που διαλαλούσε «προοδευτικές» και διεθνιστικές ιδέες στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου, στελεχώνεται από Εβραίους.

Στο ΜΕΙΝ LEBEN ο Α. Χίτλερ περιγράφει μεθοδικά την δική του πορεία προς τις αντισημιτικές ιδέες.

Ο Κοντρεάνου δεν κάνει το ίδιο αλλά θεωρεί  αυταπόδεικτες  μια σειρά από  προϋποθέσεις.

Τουλάχιστον ο βασικός συλλογισμός του είναι αρκετά ευδιάκριτος: ο Κομμουνισμός αποτελεί για το Ρουμανικό Έθνος έναν θανάσιμο κίνδυνο.  Ο κομμουνισμός καθοδηγείται από τους Εβραίους· άρα οι Εβραίοι αποτελούν για το Ρουμανικό Έθνος ένα θανάσιμο κίνδυνο.

Αυτή είναι η πρώτη διαπίστωση που προκύπτει μέσα από  τον αντισημιτισμό του Κοντρεάνου. Η διαπίστωση αυτή βρίσκει την βάση της μέσα στο Εθνικισμό και συνιστά έκφραση μιας καθαρά αμυντικής συμπεριφοράς. Όμως αν όλα τελείωναν στο συμπέρασμα  αυτό,  γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι θα είχαμε επιδείξει σχετικά με το θέμα αυτό   μια απόλυτα  επιφανειακή συμπεριφορά: επιφανειακή γιατί παρόμοια θεώρηση  θα σήμαινε τη συρρίκνωση των  σημαντικότερων  χαρακτηριστικών  της, τα πάντα θα εκφυλίζονταν  σε ένα είδος συγκεχυμένης αντίδρασης, με αποτέλεσμα να ερμηνεύονται τα  αποτελέσματα και όχι οι αιτίες που τα είχαν προκαλέσει.

Και στη περίπτωση που  είχαμε να κάνουμε με κάτι  τελείως συμπτωματικό;

Μήπως δεν υπάρχουν  Εβραίοι σε άλλα πολιτικά κινήματα οι οποίοι τουλάχιστον πάνω στο προγραμματικό πεδίο δέν διάκεινται εχθρικά;

Και μήπως δεν συμμετέχουν στα διάφορα Μαρξιστικά κινήματα πολυάριθμα μη  Εβραϊκά στοιχεία;

Μοιραία η συζήτηση εξαπλώνεται σε άλλα πεδία και σε άλλες κατευθύνσεις. Από την μια,  μέσα σ' ένα σκηνικό που οδηγεί στην υπερβολή των Εθνικών περιορισμών , εντοπίζονται και  επισημαίνονται τα  γενικά σχέδια  του διεθνούς  Εβραϊσμού.  Από την άλλη, και έξω από την ειδική σχέση των δεσμών ανάμεσα στον Εβραϊσμό και τον Μπολσεβικισμό ανιχνεύεται μια κατάσταση που οδηγεί στην αναγνώριση των σχεδίων και το τρόπου δράσης του πρώτου τόσο σε εθνική όσο και σε παγκόσμια  κλίμακα.

Επομένως δεν αποτελεί μοναδική αλήθεια  το γεγονός ότι οι  Εβραίοι της Ρουμανίας υποστηρίζουν τον Κομμουνισμό ούτε επίσης  το γεγονός ότι ο Κομμουνισμός σε παγκόσμια κλίμακα δεν αποτελεί άλλο από  ένα όργανο του Ε β ρ α ϊ σ μ ο ύ με βασικό  σκοπό την εκμετάλλευση των λαών της γης.

Επί πλέον σε αναφορά πάντα με  την παγκόσμιο κλίμακα ο Ιουδαϊσμός ενεργεί δια μέσου της Μασονίας η οποία αν και δεν είναι πολιτικό κόμμα δρα παρ' όλα αυτά  παντού χρησιμοποιώντας κάθε μέσον.

Σε ότι έχει να κάνει με τη Ρουμανία, τα σχέδια του Ιουδαϊσμού έχουν εξυφανθεί σε ανύποπτο χρόνο και ο Μπολσεβικισμός δεν αποτελεί άλλο οπό το τελικό αποτελεσματικότερο όπλο για να πνίξει κάθε προσπάθεια αναχαίτισης  και να φέρει σε πέρας το έργο που έχει ήδη αρχίσει.

Αυτό ακριβώς το πρώτο όπλο έχει συσταθεί οπό την μαζική μετανάστευση που μέσα σε κάτι περισσότερο οπό έναν αιώνα έφερε μέσα στην Ρουμανία ένα εντυπωσιακό αριθμό Εβραίων(5).

 Όπως συνέβαινε πάντα ,έτσι και εδώ  η αποικία αυτή αμέσως οργανώθηκε στενά σε σχήματα τέτοια, ώστε να παρουσιάζεται σαν ένα πραγματικό κράτος εν κράτει. Εκμεταλλεύτηκε τις πεπαλαιωμένες Ρουμανικές δομές του εμπορίου, οδήγησε στην καταστροφή ότι είχε απομείνει από το τοπικό εμπόριο και απαγόρευσε την ανάπτυξη καινούργιων Ρουμανικών διοικήσεων.

"Έχει - λέγει ο Κοντρεάνου - προωθήσει ένα έργο που τείνει να καταστρέψει τους δεσμούς του Ρουμάνου με τον ουρανό και με την γη γινόμενοι κύριοι του Τύπου και διαδίδοντας αθεϊστικές και αντεθνικές ιδέες· προσπάθησε να διαίρεση τον λαό με διαμάχες, παραποιήσεις, φιλονικίες και διαιρώντας τον σε πολλά κόμματα το οποία χρηματοδοτεί αυτή ή ίδια έχει χρησιμοποιήσει το όπλα τής εσωτερικής και διεθνικιστικής διαφθοράς για να εγκλωβίσει στην Θέλησή της την πολιτική τάξη, την γραφειοκρατία και τον στρατό.

Εκμεταλλεύεται παρασιτικά την εργασία του Ρουμανικού λαού και τείνει να γίνει κυρίαρχη της γης, ενώ η αγροτική τάξη, δύναμη του γένους, οδηγείται κάθε μέρα και περισσότερο σε μία κατάστασή εξευτελιστικής δυστυχίας.

Δεν πρόκειται για κάτι νέο.' Η Ρουμανία μπορεί να είναι περήφανη για την αντισημιτική λογοτεχνία της η οποία χρονολογείται από πολύ παλιά, καθώς και για μια παλιά αντισημιτική πολιτική δράση. Τέλος μια παλιά νομοθεσία περιόριζε τα δικαιώματα τής Ισραηλιτικής κοινότητος.

Στην συνέχεια το Εβραϊκό πρόβλημα αναλύεται με επιστημονική μέθοδο σε κάθε του έκφραση. Και ιδού η παράθεση συνθετική αλλά καταπληκτικής διαύγειας, των βασικών σημείων της επιστήμης του αντισημιτισμού , που ο Cuza παρουσίασε στο περιοδικό « Η     Ε θ ν ι κ ή  ά μ υ να».

 Εδώ αφού πρώτα διαχωρίζει στον  αντισημιτισμό τις τρεις στιγμές του ένστικτου, της συνείδησης και της επιστήμης, ο επιφανής μελετητής παραπέμπει σε προσφερόμενα στοιχεία για την γνωριμία του  Εβραϊσμού τόσο από ιστορικής ανθρωπολογικής θεολογικής όσο και από πολιτικής και φιλοσοφικής απόψεως.  Η συμβολή αυτών των διαφόρων επιστημών και η χρησιμοποίηση των στοιχείων τους για την μελέτη του Εβραϊσμού οδηγούν στην υπερκέραση  των κοινωνικοπολιτικών ορίων του προβλήματος όπως τέθηκαν μέχρι τώρα. Δεν πρόκειται στο σημείο αυτό να εμβαθύνουμε στα μεμονωμένα επιχειρήματα αλλά περιοριζόμενοι  σ΄όσα μπορούμε να συμπεράνουμε επί  του προκειμένου από τα ίδια τα  γραπτά του Capitano πρέπει να σταθούμε πάνω σε δυο μορφές του αντισημιτισμού της Λεγεώνας. του θρησκευτικού και  του φυλετικού.

Όσον αφορά το  πρώτο μας είναι   δύσκολο να εντοπίσουμε στον Κοντρεάνου μια κάποια ειδική θρησκευτική αιτιολογία του Αντισημιτισμού. Το μόνο που μπορεί να επισημανθεί είναι μια συντομότατη σημείωση στην Θεολογία που όπως λέγεται έγινε από τον καθηγητή Cuza και ένα συντομότατο εδάφιο του καθηγητού Παουλέσκου μέσα στο οποίο αντιπαρατίθεται ο  Εβραϊσμός και ό Χριστιανισμός αντιστοίχως σαν θρησκεία  του ψεύδους και της αληθείας.

Μπορεί να επισημανθεί ακόμη μια αμυντική στάση του Κοντρεάνου όχι τόσο έναντι της Εβραϊκής Θρησκείας αλλά έναντι της δια μέσου των Εβραϊκών εφημερίδων αντιθρησκευτικής εκστρατείας. Κάτι τέτοιο όμως όπως είναι λογικό δεν έχει τίποτα το κοινό με τις ενδεχόμενες θρησκευτικές αιτιολογίες του αντισημιτισμού. Τέλος μας φαίνεται εμβληματική η απόλυτη έλλειψη στο έργο του Κοντρεάνου οποιασδήποτε αναφοράς για την συλλογική και αιωνία ευθύνη του Εβραϊκού λαού στην δολοφονία του Χριστού.

Νομίζουμε επί πλέον ότι δεν πρέπει να ξοδευτούν περισσότερες λέξεις, για να καταρρίψουμε την ιδέα μιας κάποιας θρησκευτικής βάσεως του αντισημιτικού αγώνος της Λεγεώνας και αυτό κατά την γνώμη μας είναι το πλέον σημαντικό αν ληφθεί υπ' όψιν ο δεδηλωμένος «Χριστιανικός» χαρακτήρας του κινήματος.

Μια ειδική επισήμανση γίνεται στο πρόβλημα των ενδεχομένων σχέσεων ανάμεσα στον φυλετισμό και τον αντισημιτισμό του Κοντρεάνου.

Οι δύο θέσεις της σκέψεως δέν πρέπει αναγκαστικά να συμβαδίζουν επειδή:

α- δέν είναι ανάγκη να είναι κάποιος ρατσιστής για να είναι και αντισημίτης μια που το  Εβραϊκό πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί κάτω από διαφορετικές όψεις.

β- Ο εμπνεόμενος οπό ρατσιστικές ιδέες δεν είναι υποχρεωμένος να είναι αναγκαστικά αντισημίτης όπως δεν είναι υποχρεωμένος να είναι αντιχαμίτης κ.λ.π. 

Κάτι τέτοιο δέν μας απαλλάσσει από το δίλημμα αν μπορούν ή όχι να εντοπισθούν φυλετικά στοιχεία στην σκέψη της Λεγεώνας. Δεν νομίζουμε ότι η ύπαρξις των προαναφερόμενων στοιχείων μπορεί να μας επιτρέψει να αποκλείσουμε κάτι τέτοιο με ευκολία και αυτό επειδή εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται μια πραγματική φυλετική τοποθέτησις μέσα στα γραπτά του Κοντρεάνου.

 Αναφορικά μ' αυτό θα ήταν  αναγκαίο να σταθούμε πάνω στο νόημα των όρων και ειδικά πάνω στο νόημα της φυλής και του φυλετισμού. Όμως θέλουμε να ελπίζουμε ότι η κατηγορία των αναγνωστών στους οποίους απευθύνεται το γραπτό αυτό έχει κάποια συνείδηση της  παρουσιάσεως τής φυλής - και συνεπώς του φυλετισμού - στις τρεις διαστάσεις του: την βιολογική (φυλετισμός του σώματος) ψυχολογική (φυλετισμός της ψυχής) και πνευματική (φυλετίσμος του πνεύματος).

Αν τώρα είναι αληθινό ότι στον Κοντρεάνου δέν επισημαίνεται σε κανένα από τα τρία επίπεδα ένα συγκεκριμένο φυλετικό δόγμα, είναι επίσης αληθινό ό τι και τα τρία συνυπάρχουν και διαφαίνονται καθαρά μέσα στην ζωή της Λεγεώνας.

Στο πρώτο επίπεδο ο Κοντρεάνου μιλά χωρίς περιστροφές για μια βιολογική κληρονομιά του γένους και για την ανάγκη της προστασίας της.

Στο δεύτερο επίπεδο η αντιπαράθεση ανάμεσα στον  Εβραϊκό και Ρουμανικό χαρακτήρα καθώς και στον ξεχωριστό τρόπο δράσεως είναι συνεχής στα γραπτά του Κοντρεάνου.  Η σχέσις ανάμεσα στα δύο επίπεδα διαφαίνεται στη σύντομη αλλά αποκαλυπτική μνεία του καθηγητού Guza στην σχέση μεταξύ της ανθρωπολογίας και της κουλτούρας.

Στο τρίτο επίπεδο το πρόβλημα είναι μάλλον  περιττό να τεθεί : είναι πράγματι πασιφανές ότι όλη η  δράση του κινήματος των Λεγεωναρίων τοποθετείται πρωταρχικά υπεράνω οποιουδήποτε που μπορεί να έχει πολιτικό χαρακτήρα στοχεύοντας στην πνευματική τελειοποίηση των μελών: μ ε   ά λ λ α   λ ό γ ι α  σ τ η  δ η μ ι ο υ ρ γ ί α μιας καινούριας φυλής του πνεύματος. 

Το γεγονός ότι πρωταρχικά υπογραμμίζεται η πνευματική μορφή της φυλής αποτελεί ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της Λεγεώνας και αποκτούν ιδιαίτερη άξια αυτές οι σαφείς λέξεις του Κοντρεάνου:

«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται στο γεγονός ότι η δομή της Δακο-Ρουμανικής φυλής μας έχει παραχαραχθεί, έχει αλλοιωθεί δίδοντας ζωή σ' αυτόν τον τύπο του ανθρώπου, δημιουργώντας αυτό το σκουπίδι, αυτό το ηθικό έκτρωμα: τ ο ν  π ο λ ι τ ι κ ά ν τ η   π ο  υ  δ ε ν  δ ι α θ έ τ ε ι  τ ί π ο τ α  π λ έ ο ν   α  π ό   τ η ν   ε υ γ έ ν ε ι α   τ η ς φ υ λ ή ς   μ α ς». Και ακόμη:

«Η σχολή των Λεγεωνάριων πρέπει να δημιουργήσει ότι ομορφότερο που μπορεί να φαντασθεί  το μυαλό μας από την πνευματική άποψη, ότι πιο περήφανο, υψηλότερο, σωστότερο, δυνατότερο, σοφότερο, αγνότερο, εργατικότερο, ηρωικότερο που μπορεί να δώσει  η φυλή μας. Έναν άνδρα στον οποίο θα αναπτυχθούν στον υπέρτατο βαθμό όλες εκείνες οι δυνατότητες του ανθρώπινου μεγαλείου που ο Θεός έσπειρε μέσα στο αίμα του γένους μας».

Όταν ο Κοντρεάνου διαβεβαιώνει «...το  Εβραϊκό πρόβλημα δεν γεννιέται μέσα από το φυλετικό μίσος· γεννιέται μέσα απ' ένα έγκλημα που οι  Εβραίοι διέπραξαν ενώπιον των νόμων και της φυσικής τάξης εντός των οποίων ζουν όλοι οι λαοί του κόσμου» διαβεβαιώνει την αλήθεια όπως άλλωστε και μεις προσπαθήσαμε να αποδείξουμε στις σελίδες αυτές. Αλλά αυτό δεν δείχνει, ούτε μπορεί να δείξει την απουσία του φυλετικού χαρακτήρα μέσα στο κίνημα των Λεγεωνάριων. Ας σημειωθεί ποιος είναι ο φυλετικός τύπος - ο φυλετισμός του πνεύματος - που η Λεγεώνα αποδέχεται. Ας ληφθεί επίσης υπ' όψη το εμπόδιο που η εβραϊκή δραστηριότητα προτάσσει στη γέννηση και την αναγέννηση αυτού του φυλετικού τύπου. Βεβαίως πρέπει να συγκρίνουμε πάνω σ' ένα γεγονός: ότι ο τύπος αυτός είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον φυλετικό τύπο που ενσαρκώνει ο Εβραίος.

Αν πράγματι είναι έτσι δεν μπορεί παρά να γεννηθεί η οντολογική αναγκαιότητα του αγώνα,  ενός αγώνα πνευματικού επιπέδου, ενός επίπεδου του πολιτισμού στο Βαθμό του απόλυτου. Μ' αυτό κλείνουμε το΄ θέμα νομίζοντας ότι έχουμε πει αρκετά σ' αυτόν που είναι σε θέση να κατανοήσει.

Στο σημείο αυτό δεν θα ήταν άχρηστες, λίγες λέξεις, για  να αποφύγουμε την περίπτωση που θα οδηγήσει  τον βιαστικό αναγνώστη να κολλήσει στο κίνημα του Κοντρεάνου την ετικέτα του «αντιδραστικού» με την ετυμολογική έννοια του όρου.

Αν ένα κίνημα γεννιέται και αναπτύσσεται σαν ένα αντί-κάτι, εύλογα κάποιος θα μπορούσε  να παρατηρήσει ότι το κίνημα αυτό μάχεται ενάντια σε κάτι και όχι για κάτι.

Οι δικαιολογίες αυτού του α ν τ ί που προβάλλει θα μπορούσαν να είναι σωστές και σεβαστές όμως η λειτουργία του θα είναι περιορισμένη απ εκείνο το προ συνθετικό, που στο τέλος θα μπορούσε να καταλήξει στην υπεράσπιση κάποιου που αυτό καθ' εαυτό δεν θα άξιζε τον κόπο να υπερασπισθεί.

Η συζήτησις φαίνεται ορθολογική και ανεπίληπτη και κάτι τέτοιο μπορεί να επιβεβαιωθεί από την ίδια την πραγματικότητα.  Αλλά αυτή σίγουρα δεν είναι η περίπτωση της Λεγεώνας. Όσα έχουν λεχθεί μέχρι τώρα θα έπρεπε να είναι αρκετά για να εξαλειφθεί κάθε υποψία του είδους. Όμως - ίσως κάποιος να πει - ότι μάταια θα αναζητηθεί στην Σιδηρά Φρουρά  μια καθαρή, οριστική, προγραμματική εκθείαση ενός δόγματος που θα αντιτασσόταν στο ιουδαϊκής καταγωγής Δόγμα. Που είναι λοιπόν εκείνο το κάτι για το οποίο πολέμησε το κίνημα των Λεγεωνάριων; Σ' αυτούς απαντούμε: αν θέλετε ένα πρόγραμμα που να ικανοποιεί τις διανοητικές ανάγκες της ιδεολογίας σας πηγαίνετε στα κοντινότερα γραφεία κάποιου πολιτικού κόμματος και θα μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι επειδή κάθε πρόγραμμα του είδους φαίνεται αυτό καθ' εαυτό τέλειο!

Και θ' απαντήσουμε πάνω απ όλα ότι το εμφανέστερο χαρακτηριστικό του φυλετικού τύπου που ασπάζεται η Λεγεώνα είναι η ικανότητα να  γνωρίζει δίχως να έχει ανάγκη από  εκκλήσεις σε άγονα εθνικά μέσα , να υπάρχει κατά κάποιο τρόπο πριν ακόμα ακολουθήσει  την μια ή την άλλη ιδεολογία, να προειδοποιήσει μ' ένα νόημα απολύτου αντικειμενικότητας  και αναγκαιότητας του πρωτείου.

Αν ο Κοντρεάννου και μαζί μ' αυτόν ο ανθός του Ρουμανικού γένους πολέμησε μέχρι την ύστατη θυσία ενάντια σε κάτι, το έκανε έχοντας συνείδηση ότι κατά πρώτο λόγο πολεμά γ ι α   κ ά τ ι, σε συνέπεια με τη πλέον βαθιά και  πλέον αληθινή φύση της ύπαρξής  του την «φύση ενός ανθρώπου ράτσας».

(1)  Alexandru  C Cuza:Γεννήθηκε στα 1857, σπούδασε στην Γαλλία και την Γερμανία πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Στα 1910 ίδρυσε με τον lorga το Εθνικιστικό Δημοκρατικό κόμμα που υποστήριξε την αγροτική· μεταρρύθμιση, την καθολική ψηφοφορία και μια μέτρια αποκέντρωση των εξουσιών. Στα 1918 εγκατέλειψε το κόμμα για να ιδρύσει την Εθνική Χριστιανική Ένωση.Στα 1937 έγινε πρωθυπουργός με τον Octavian Goga έπειτα Γερουσιαστής και βασιλικός σύμβουλος. Πέθανε στα 1947.
(2) Καθηγητής Paulescu: Συγγραφεύς πολλών μελετών πάνω οτό Εβραϊκό Cahal θεωρητικός του τρόπου δράσης εναντίον τοϋ Εβραϊσμού, θεωρήθηκε προπομπός τοϋ Ρουμανικού Λεγεωναρισμού.
(3) Ion Gavanescul: θεωρήθηκε ένας από τούς μεγαλύτερους Ρουμάνους παιδαγωγούς. Υπήρξε ένας φανατικός θαυμαστής του Κοντρεάνου και υπεράσπισε και προστάτευσε το κίνημα τις δύσκολες ώρες.
(4) Mihail  Kogalniceanu . Γεννημένος στα 1817 σπούδασε ατό Lunerille και στο  Βερολίνο.Υπουργός των εξωτερικών υπεράσπισε τα συμφέροντα τής Ρουμανίας ατό Συνέδριο τοϋ Βερολίνου (1878). Μελετητής τής Ιστορίας και λογοτέχνης εντόπισε και κατήγγειλε τον Εβραϊκό κίνδυνο. Πέθανε στα 1891.
(5) Βλέπε, «η διείσδυσις των Εβραίων στη Ρουμανία» παράρτημα του "Ημερολογίου,της φυλακής του Κοντρεάνου στην Ιταλική έκδοσι. Ar, Padova 1970.