JULIUS EVOLA: SINTESI DI DOTTRINA DELLA RAZZA

1, - Razzismo di secondo grado. - La razza dell'anima. 

     (Ρατσισμός δεύτερου βαθμού- Η ράτσα της ψυχής)

JULIUS EVOLA:
SINTESI DI DOTTRINA DELLA RAZZA
Σελ. 310
Edizioni di Ar

Torniamo ora alla precisazione dei tre gradi della dottrina della razza. Come razzismo di secondo grado devesi considerare una teoria della razza dell' anima e una tipologia del­l'anima delle razze.(Ο ρατσισμός δεύτερου βαθμού υποδηλώνει  μια θεωρία  της φυλετικής ψυχής και μια τυπολογία της ψυχής των φυλών.) Un tale razzismo ha da in­dividuare gli elementi, a loro modo primari e irreducibili, che agiscono dall'interno, facendo si che gruppi di individui manifestino un co­stante modo d'essere o "stile" in fatto di agire, di pensare, di sentire. Qui si viene ad un nuovo concetto della purità razziale di un dato tipo: non si tratta più, come nel razzismo di primo grado, di vedere, se un dato individuo presenta quel dato gruppo di caratteristiche fisiche o, anche, genericamente caratteriologiche, che lo rendono conforme al tipo ereditario, ma si tratta di stabilire se la razza del corpo portata da un dato individuo è l'espressione adeguata, con­forme, della sua razza dell'anima, e viceversa. Se ciò si verifica, il tipo è puro anche ai sensi dell'indagine di secondo grado. La quale integra dunque i risultati di quella di primo grado, perché non considera più le varie caratteri­stiche corporee in astratto, in una semplice clas­sificazione, e quali potrebbero presentarsi anche in maschere, invece che in volti e individui viventi. Essa cerca invece di cogliere il loro segreto, vale a dire, ciò che esse esprimono, la (113 ) funzione secondo la quale esse sono assunte e per via della quale, di caso in caso, esse pos­sono anche significare una cosa diversa. Come abbiamo già accennato, un naso di una data forma e un cranio allungato, dolicocefalo, pos­sono riscontrarsi sia in un tipo delle razze de­rivate dal ceppo nordico, sia in un esemplare di razze africane: ma nell'uno e nell'altro caso è evidente che essi non hanno lo stesso signifi­cato. Inoltre, può accadere che un dato tipo abbia, ad esempio, prevalenti caratteristiche p. es. mediterranee in fatto di razza antropolo­gica del corpo —- tanto che il razzismo di primo grado lo assegnerebbe appunto alla razza me­diterranea o dell'uomo dell'Ovest: tuttavia la ricerca ulteriore può riscontrare, che quei tratti mediterranei, nel tipo in quistione, sono assunti in una funzione diversa di quella che normal­mente sarebbe da attendersi. Il tipo, di cui si parla, li usa per esprimere, invece, un'anima, un atteggiamento interno, che non è mediterraneo, ma p. es. nordico o levantino; cosa che dà agli stessi tratti un valore espressivo affatto diverso e conduce talvolta a certe distorsioni o altera­zioni dell'elemento esteriore mediterraneo, che alla ricerca di primo grado son quasi impercet­tibili o da essa son considerati irrilevanti e tra­scurabili, mentre per la ricerca di secondo grado rappresentano altrettante vie per cogliere la "razza interiore". Qui la fisiognomica, cioè lo studio del senso delle fisionomie umane, avrà una parte importante: 6ì svilupperà però in direzioni diverse di quella precedente, la quale concepiva ogni individualità separata­mente invece che come membro di una data comunità superbiologica, di una data razza del­l'anima. 

Έ su questo piano più alto che l'antropologia e la paleantropologia divengono preziosi ausi­liari per la ricerca degli elementi razziali pri­mari, entrati in composizione, sovrappostisi o scontratisi nei primordi delle civiltà. Per i com­piti più alti della dottrina della razza, non basta aver constatato la presenza, ad esempio, nelle origini italiche, di un dato numero di sche­letri e di crani tipici e, integrando tali ricerche con quelle archeologiche, poter affermare fon­datamente l'esistenza di un antico, puro tipo umano nordico-ario italico. Non si uscirebbe, con ciò, da un àmbito da museo. Bisogna, in più, far parlare questo tipo, penetrare quel che una data forma corporea esprime, ciò di cui una data struttura umana è simbolo. Cosa impossibile, senza passare nel dominio del raz­zismo di secondo e, in una certa misura, per­sino di terzo grado, discipline che lavorano con altri metodi di ricerca e utilizzano un altro or­dine di documenti e di testimonianze. 

Come razzismo di secondo grado si può con­siderare la cosiddetta Rassenseelekunde o "psi-antropologia" di L. F. Clauss, per quanto ri­guarda i suoi metodi e i suoi criteri generali. (Σαν ρατσισμός δεύτερου βαθμού , σε ότι αφορά τις μεθόδους του και τα γενικά κριτήρια ,μπορεί να θεωρηθεί η αποκαλούμενη "φυλετική ψυχολογία" του L. F. Clauss.) La necessità di una tale ricerca, dal Clauss è stata messa in chiaro con esempi convincenti. (115)

Si consideri, p. es. il fenomeno della compren­sione. Nella realtà si danno fin troppi casi di persone, che sono esattamente della stessa razza del corpo, dello stesso ceppo, talvolta perfino — come fratelli o padri e figli — dello stesso san­gue nel senso più reale, ma che purtuttavia non riescono a comprendersi. Una frontiera separa le loro anime, il loro modo di sentire e di vedere è diverso e contro di ciò la comune razza del corpo e il comune sangue nulla possono. Esiste una possibilità di comprensione, e quindi di vera solidarietà, di unità profonda, solo dove esiste una comune "razza dell'anima". Entrano in quistione, qui, clementi sottili, di una istin­tiva sensibilità. Mentre per lunghi anni di nulla si è sospettato, in una data circostanza può ac­cadere che una data persona col suo modo di agire ci dia la sensazione netta che essa "è di un'altra razza" e, allora, non vi è più nulla da fare con essa, potranno sussistere, con essa, rap­porti di varia natura, ma sempre presso ad un intimo ritegno, ad un' intima disianza. Essa "non è più dei nostri". Di solito, qui, si par­lava di carattere. L'espressione è vaga. Non vi è, infatti, un "carattere" in generale ma vi sono differenti modi, condizionati dalla razza interna, di apparire delle doti di carattere. Ad esempio, il modo di esser "fedele" di un essere di razza levantina è diverso da quello di un uomo di razza nordica o dinarica. Il modo di concepire l'eroismo di un uomo mediterraneo è diverso da quello di un Giapponese o di un Russo, per usare espressioni generiche e non entrar, qui, nelle precise denominazioni inerenti ad una dottrina della razza dell'anima. 

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ V

Εβραίοι της Γαλικίας φορώντας τα γραφικά
καφτάνια τους

Με την ησυχία του , ο νεαρός Χίτλερ επιχείρησε να κάνει μια ιεραρχική αξιολόγηση των πραγμάτων που είχε στο μυαλό :
Πρώτο: Οι Αυστριακοί αποτελούσαν τμήμα της Γερμανίας ,της κοινής πατρίδας [1].
Δεύτερο : Οι Εβραίοι ήσαν ξένοι στο εσωτερικό της γερμανικής κοινότητας [2].
Τρίτο: Ο πατριωτισμός ήταν έγκυρος μόνο αν στηριζόταν από όλες οι τάξεις. Οι κοινοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Χίτλερ είχε μοιραστεί τη θλίψη και τη ταπείνωση, ήσαν ένα μέρος μόνο της πατρίδας, όπως ένα μέρος της πατρίδας ήσαν και οι εκατομμυριούχοι της υψηλής Κοινωνίας .
Τέταρτο: Ο ταξικός αγώνας, σε κάθε χώρα, αργά ή γρήγορα οδηγεί τους εργαζόμενους και τα αφεντικά στη καταστροφή Καμιά χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει ύστερα από ένα ταξικό πόλεμο'[3] μόνο η συνεργασία ανάμεσα σε εργάτες και εργοδότες μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της χώρας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και να ζουν με ευπρέπεια και τιμή . Η δημιουργία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να στραγγαλιστεί. 
Όταν o Χίτλερ παραδέχτηκε αργότερα, ότι είχε σχηματίσει το κοινωνικό και πολιτικό του δόγμα στη Βιέννη, έλεγε την αλήθεια. Δέκα χρόνια αργότερα οι παρατηρήσεις που είχε κάνει στη Βιέννη θα έμπαιναν στην ημερήσια διάταξη.

Βιέννη:Στο  προάστιο Leopoldstadt ( βόρειο-ανατολικά) 
κυριαρχούσε απόλυτα το εβραϊκό στοιχείο

Με το τρόπο αυτό ο Χίτλερ που έζησε για κάποια χρόνια στη πυκνοκατοικημένη Βιέννη, σαν ένα εικονικά περιθωριακός , μπορούσε να παρατηρεί γαλήνια, κάθε τι γύρω του.
Η δύναμή του πήγαζε από τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν εμπιστευόταν κανένα να υλοποιήσει τις σκέψεις του για λογαριασμό του. Εξαιρετικοί άνθρωποι πάντα νοιώθουν μόνοι, ακόμα ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα σε μια λαοθάλασσα.
Ο Χίτλερ είδε στη μοναξιά του μια θαυμάσια ευκαιρία για να ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του και να μη χαθεί μέσα σε μια θάλασσα δίχως λογική. Σε μια προσπάθεια να μη χαθεί σε στείρες αρνήσεις, μια δυνατή ψυχή ζητά καταφύγιο μέσα σ΄αυτόν τον ίδιο τον εαυτό της. Ο Χίτλερ ήταν μια τέτοια ψυχή. Ο κεραυνός στη ζωή του Χίτλερ θα προέκυπτε από το λόγο.
Όλο το καλλιτεχνικό του ταλέντο μπόρεσε να διοχετευθεί στη μαεστρία της επικοινωνίας και της ευγλωττίας. Ο Χίτλερ δεν είχε διανοηθεί ποτέ λαϊκές διεκδικήσεις δίχως τη δύναμη του λόγου Μάγευε και μαγευόταν από αυτόν. Μπορούσε να εισπράξει πλήρη αποδοχή όταν η μαγεία των λέξεών του συνέπαιρνε τις καρδιές και τα μυαλά των μαζών με τις οποίες επικοινωνούσε.
Θα ένοιωθε να αναγεννιέται κάθε φορά, που εξέφραζε με μυστικιστική ομορφιά τη γνώση, που είχε αποκτήσει στη διάρκεια της ζωής του.
Η μαγευτική ευγλωττία του Χίτλερ θα παραμείνει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ένα ευρύτατο πεδίο μελέτης για τον ψυχαναλυτή. Το κλειδί βρίσκεται στη δύναμη του λόγου του Χίτλερ.Δίχως αυτή δεν θα υπήρχε ποτέ μια περίοδος Χίτλερ.
Πίστευε ίσως ο Χίτλερ στο Θεό; Πίστευε βαθύτατα στο Θεό Αποκαλούσε το Θεό παντοδύναμο Κύριο "ορατών τε πάντων και αοράτων".
Οι προπαγανδιστές παρουσιάζουν τον Χίτλερ σαν ένα άθεο. Δεν ήταν. Περιφρονούσε τους υποκριτές και υλιστές κληρικούς , αλλά δεν ήταν ο μοναδικός που εκδηλωνόταν με αυτό τον τρόπο. Πίστευε στην ανάγκη των κανόνων και των Θεολογικών δογμάτων , δίχως τα οποία , όπως είχε πει κατ΄επανάληψη ο μεγάλος Θεσμός της χριστιανικής εκκλησίας θα κινδύνευε με κατάρρευση. Εκείνα τα δόγματα συγκρούονταν με την εξυπνάδα του αλλά από την άλλη πλευρά αναγνώριζε ότι ήταν βασανιστικό για το ανθρώπινο μυαλό, να κατανοήσει όλα τα προβλήματα της δημιουργίας, με τις δίχως όρια διαστάσεις τους , και την εκπληκτική τους ομορφιά. Αναγνώριζε ότι κάθε ζωντανός άνθρωπος είχε και πνευματικές ανάγκες.
Το τραγούδι του αηδονιού, το σχήμα και το χρώμα των λουλουδιών, τον έφεραν συνεχώς πίσω στα μεγάλα προβλήματα της δημιουργίας. Κανείς στον κόσμο δεν μου έχει μιλήσει τόσο εύγλωττα για την ύπαρξη του Θεού. Είχε διαμορφώσει αυτές τις αντιλήψεις , όχι διότι είχε ανατραφεί ως Χριστιανός, αλλά επειδή η αναλυτική τουσκέψη τον είχε συνδέσει με την έννοια του Θεού.

Η πίστη του Χίτλερ ξεπέρασε τους τύπους και τα απρόβλεπτα. Ο Θεός ήταν γι ' αυτόν η βάση των πάντων, ο ποιητής όλων των πραγμάτων,του πεπρωμένου του δικού του και των άλλων.
Υποσημειώσεις:
[1]
[2] H αντισημιτική προπαγάνδα αποκαλούσε τη Weimar μια Judenrepublik και  εν μέρει ήταν αλήθεια  , υπό την έννοια ότι οι Εβραίοι ασκούσαν ένα ρόλο  αρκετά πιο σπουδαίο από ότι στη Γουελμινιανή Γερμανία, στη διάρκεια της οποίας είχαν αποκλειστεί από τις δημόσιες υπηρεσίες. Η επανάσταση του 1919  άνοιξε στους Εβραίους πολιτικές καριέρες που προηγουμένως δεν είχαν πρόσβαση.Για ελάχιστους μήνες οι δραστηριότητες του Eisner και της Rosa Luxemburg (η οποία θεωρούσε την εβραϊκή της καταγωγή σαν  τυχαίο γεγονός) δημοσιοποιήθηκαν ευρύτατα , αλλά μετά τα 1920 ένας μόνο Εβραίος ο Walter Rathenau κάλυψε ένα αξίωμα  μεγάλης σπουδαιότητας .....Πολυάριθμοι ήσαν οι Εβραίοι στους τομείς της δημοσιογραφίας και του θεάτρου(οι συνεργάτες των  Weltbühne και Tagebuch σαν παράδειγμα, ήταν  στη πλειοψηφία τους  εβραϊκής καταγωγής ) και πολύ ευδιάκριτη ήταν η παρουσία τους σε όλους σχεδόν τους τομείς της γνώσης στη λογοτεχνία και στις τέχνες . Αλλά κατά κανόνα ήσαν βαθύτατα χειραφετημένοι  και θεωρούσαν τους εαυτούς τους Γερμανούς.....(Walter Laqueur:Weimar.A cultural History 1918-1933.Weidenfeld and Nicolson Ldt, London 1974.)

The Journal for Historical Review
http://www.ihr.org/jhr/v14/v14n3p22_Degrelle.html

(Προηγούμενο)

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ IV



Στο δωμάτιό του, ο Χίτλερ είχε πάντα μια παλιά φωτογραφία της μητέρας του. Η μνήμη της μητέρας που αγαπούσε παρέμεινε ζωντανή μέσα του μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Πριν φύγει για πάντα από αυτή τη γη, στις 30 Απριλίου του 1945, στάθηκε μπροστά από τη φωτογραφία της μητέρας του για μια τελευταία φορά . Είχε γαλανά μάτια , όπως και τα δικά του και του έμοιαζε στο πρόσωπο. Η μητρική της διαίσθηση της είχε φανερώσει ότι ο γιος της ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Τον είχε αντιμετωπίσει σαν να ήξερε ποια θα ήταν η μοίρα του . Ακόμα και τη στιγμή του θανάτου της ένιωθε αγχωμένη για όλο αυτό το τεράστιο μυστήριο που περιέβαλε το γιο της.

Όλα αυτά τα χρόνια της νιότης του, ο Χίτλερ ζούσε τη ζωή ενός κοσμοκαλόγερου. Η μεγαλύτερη επιθυμία του ήταν να αποσυρθεί από τον κόσμο. Καρδιά μοναχική, περιπλανηθηκε αρκετά , συντηρήθηκε με πενιχρά γεύματα, αλλά καταβρόχθισε το περιεχόμενο των βιβλίων , τριών δημόσιων βιβλιοθηκών. Απείχε από συναναστροφές και είχε λίγους φίλους. Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς μια άλλη παραπλήσια πορεία σαν τη δική του, ένας άνδρας να ρίχνεται στον αγώνα με τόσα λίγα εφόδια και τελικά να καταφέρνει να ανεβεί τόσο ψηλά. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ο γιος ενός βασιλιά. Ο Ναπολέων, προερχόμενος από εύπορη και ισχυρή οικογένεια, ήταν Στρατηγός στα 24 χρόνια του. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη Βιέννη, ο Χίτλερ εξακολουθούσε να είναι ένας άγνωστος δεκανέας. Χιλιάδες άλλοι είχαν χίλιες φορές περισσότερες ευκαιρίες από αυτόν για να αφήνουν το σημάδι τους στον κόσμο.

Ο Χίτλερ δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα για τη προσωπική του ζωή . Στη Βιένη είχε ζήσει σε στενάχωρα άθλια δωμάτια . Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο, να νοικιάσει ένα πιάνο, που καταλάμβανε το μισό του δωμάτιο, και να αφοσιωθεί στη σύνθεση της όπερας .Έζησε με ψωμί, γάλα και λαχανόσουπες . Η φτώχεια του ήταν πραγματική . Δεν διέθετε ούτε παλτό . Τις ημέρες που χιόνιζε, φτυάριζε χιόνι .Κουβαλούσε αποσκευές στο σιδηροδρομικό σταθμό .Πέρασε πολλές εβδομάδες στα άσυλα για άστεγους.Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να να ζωγραφίζει ή να διαβάζει.
Παρά την απόλυτη φτώχεια του ο Χίτλερ είχε καταφέρει κατά κάποιο τρόπο, να διατηρεί μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Οι άνθρωποι που του νοίκιασαν τα σπίτια τους στη Βιέννη και στο Μόναχο, είχαν να λένε για τη πολιτισμένη και τη ευχάριστη παρουσία του. Η συμπεριφορά του ήταν άψογη . Το δωμάτιό του ήταν σε απόλυτη τάξη , τα λίγα του υπάρχοντα μεθοδικά τακτοποιημένα και τα ρούχα του με επιμέλεια κρεμασμένα και διπλωμένα. Έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα του, κάτι που πολλοί λίγοι άνδρες εκείνες τις εποχές, συνήθιζαν να κάνουν. Χρειαζόταν ελάχιστα για την επιβίωσή του και τα χρήματα από τη πώληση των λίγων πινάκων του ήταν αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες του. Εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της εκκλησίας σε ένα μοναστήρι Βενεδεκτίνων όπου συμετείχε σαν μέλος της χορωδίας και είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν παπαδάκι , ο Χίτλερ έκανε σχέδια, έστω και φευγαλέα, να γίνει βενεδικτίνος μοναχός.
Έχει αρκετό ενδιαφέρον να πούμε ότι εκείνη την εποχή κάθε φορά που πήγαινε εκεί για να πάρει μέρος στη λειτουργία, ήταν υποχρεωμένος να περνά κάτω από μια σβάστικα, ένα σύμβολο που ποτέ δεν είχε ξαναδεί , ένα σύμβολο με τη μορφή θυρεού που ήταν σκαλισμένο πάνω από τη πύλη του μοναστηριού. Ο πατέρας του , ένας τελωνειακός υπάλληλος ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει τα βήματά του και να γίνει δημόσιος υπάλληλος. Κάποιος κηδεμόνας του αργότερα τον ενθάρρυνε να γίνει μοναχός. Αντί γι αυτό ο Χίτλερ πήγε ή καλύτερα έφυγε τρέχοντας για τη Βιέννη. Και εκεί , με τις πνευματικές του φιλοδοξίες κομμάτια από τη γραφειοκρατική μετριότητα της ακαδημίας , επέστρεψε στην απομόνωση και στη περισυλλογή.

Alois Hitler

Klara Poelzl

Χαμένος στη μεγάλη πρωτεύουσα της Αυστροουγγαρίας αναζήτησε το πεπρωμένο του.
Στη διάρκεια των πρώτων 30 χρόνων της ζωής του Hitler η ημερομηνία 20 Απριλίου 1889, δεν σήμαινε τίποτα σε κανένα. Είχε γεννηθεί εκείνη την ημέρα στο Braunau, μια μικρή πόλη στη κοιλάδα του Inn . Στη διάρκεια της εξορίας του στη Βιέννη , συχνά σκεφτόταν το ταπεινό σπιτικό του , και ειδικά τη μητέρα του . Όταν αυτή αρρώστησε ,εγκατέλειψε τη Βιέννη και επέστρεψε πίσω για να τη συμπαρασταθεί. Για εβδομάδες τη περιποιόταν , έκανε όλες τις οικιακές εργασίες, και τη στήριξε όπως ο πιο αγαπημένος από τα παιδιά. Όταν τελικά πέθανε , παραμονή των Χριστουγέννων, ο πόνος του ήταν απέραντος.Συγκλονισμένος από το γεγονός έθαψε τη μητέρα στο νεκροταφείο της μικρής πόλης "Δεν έχω δει ποτέ μου κανένα τόσο βασανισμένο από θλίψη" είπε ο γιατρός της μητέρας του , που συνέβαινε να είναι Εβραίος.
Ο Χίτλερ δεν είχε ακόμα εστιάσει το ενδιαφέρον του αποκλειστικά στη πολιτική αλλά κατά βάθος πίστευε ότι αυτή ήταν η καριέρα που τον συγκινούσε περισσότερο. Η πολιτική σε τελευταία ανάλυση βασίζεται πάνω στο πάθος για τη τέχνη. Ο λαός ,οι μάζες θα μπορούσαν γίνουν ο πηλός που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης για να δώσει σχήμα σε μια αθάνατη δημιουργία. Ο ανθρώπινος πηλός προορίζεται να γίνει στα χέρια του ένα όμορφο έργο τέχνης σαν ένα από τα μαρμάρινα γλυπτά του Μύρωνα, σαν ένας πίνακας ζωγραφικής του Hans Makart, ή σαν τη Τριλογία του βαγνερικού δακτυλιδιού.
Η αγάπη του για τη μουσική , τη τέχνη και την αρχιτεκτονική δεν τον απέσπασαν από τη πολιτική ζωή και τα κοινωνικά δρώμενα της Βιέννης. Στη προσπάθειά του να επιβιώσει εργάστηκε σαν κοινός εργάτης , στο πλευρό άλλων εργαζομένων.Ήταν ένας σιωπηλός θεατής , αλλά δεν του ξέφευγε τίποτα: ούτε η ματαιοδοξία και ο εγωισμός της μπουρζουαζίας ούτε η ηθική και υλική εξαθλίωση του λαού και ακόμα περισσότερο των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων που που όλο και περισσότερο γέμιζαν τις μεγάλες λεωφόρους της Βιέννης με τις καρδιές τους πλημμυρισμένες από οργή...      Είχε εκπλαγεί επίσης από την αυξημένη παρουσία στη Βιέννη μουσάτων Ιουδαίων που φορούσαν καφτάνια , μια εμπειρία τελείως άγνωστη στο Λίντς.
"Πως μπορεί να λογίζονται Γερμανοί;" αναρρωτήθηκε. Διάβασε τις στατιστικές : στα 1860 υπήρχαν 69 ιουδαικές οικογένειες στη Βιέννη' σαράντα χρόνια μετά ήσαν 200,000. Υπήρχαν παντού .Παρατήρησε την εισβολή τους στα πανεπιστήμια και στα νομικά και ιατρικά επαγγέλματα και τη δραστηριότητα τους για την εξαγορά των εφημερίδων . Ο Χίτλερ έγινε μάρτυρας στις έντονες αντιδράσεις των εργαζομένων γι αυτή την διείσδυση , αλλά οι εργαζόμενοι δεν ήσαν μόνοι στη δυστυχία τους,Υπήρξαν πολύ σπουδαία άτομα στην Αυστρία και την Ουγγαρία που δεν έκρυψαν τη δυσφορία τους γι αυτό που θεωρούσαν σαν εχθρική εισβολή στη χώρα τους. Ο Δήμαρχος της Βιέννης , ένας Χριστιανοδημοκράτης και ικανότατος ρήτορας έκανε μεγάλη εντύπωση στο Χίτλερ όταν τον άκουσε.
Επιπλέον ο Χίτλερ ήταν ανήσυχος για τα 8.000.000 Γερμανών της Αυστρίας που ήσαν ξεκομμένοι από τη Γερμανία και για το λόγο αυτό στερημένοι από τη νόμιμη γερμανική ιθαγένεια.. Είδε τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ σαν ένα πικραμένο και ασήμαντο γεράκο ανίκανο να αντινετωπίσει τα προβλήματα της ημέρας και τις απαιτήσεις του μέλλοντος..

(Προηγούμενο)

 

 

Ο Πατριωτισμός και η ανατομία της λέξης «Εθνικισμός»

Ο Πατριωτισμός και η ανατομία της λέξης «Εθνικισμός»

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Είναι πράγματι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο, ένα λεκτικό και εννοιολογικό λάθος, καθιερώνεται στην καθομιλουμένη γλώσσα και πως η συνήθεια διαιωνίζει την ύπαρξη του. Ένα παράδειγμα, που πρώτο μου έρχεται στο μυαλό, είναι το ρήμα «παντρεύομαι». Προέρχεται από το υπανδρεύομαι = τίθεμαι υπό ανδρός, στην κυριολεξία, και κατά περίφραση. εφόσον το ρήμα αφορά μόνο γυναίκα, σημαίνει τον γάμο της με έναν άνδρα. Ο άνδρας, λοιπόν, κανονικά νυμφεύεται = παίρνει νύμφη και όχι άνδρα!

Αν όμως πεις, ότι «νυμφεύεσαι», οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι είσαι ιδιότροπος με την γλώσσα και περίεργος, γιατί παίρνεις νύμφη. Αν, βέβαια, δηλώσεις, ότι την επόμενη Κυριακή «παντρεύεσαι» (δηλαδή παίρνεις άνδρα), ε, τότε, είσαι φυσιολογικός άνθρωπος! Τόση δύναμη αποκτά τελικά μια εννοιολογική διαστρέβλωση, όταν ριζώνει, που φτάνει στο σημείο να εξουδετερώνει ακόμη και την ορθή και ουσιαστική διατύπωση ενός όρου.

Κάπως έτσι, θαρρώ, σήμερα, πως διαστρέφεται και η έννοια του πατριωτισμού. Δηλαδή, της υγιούς αγάπης ενός ανθρώπου για την πατρίδα του και για οτιδήποτε τη συνθέτει σε επίπεδο βιωματικό, πολιτισμικό, ιστορικό και πνευματικό, καθώς τείνει πλέον να αναγνωρίζεται στη κοινή συνείδηση, υπό τον περιοριστικό πολιτικό όρο, «Εθνικισμός». Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η έννοια του πατριωτισμού, που κανονικά θα έπρεπε, παρά τις όποιες άλλες διαφορές, να αποτελεί κοινό και οριζόντιο διαπολιτικό γνώρισμα, από την δεξιά έως και την αριστερά, να μεταβάλλεται σήμερα σε ένα κομματικό στεγανό, στριμωγμένο κάπου στη δεξιά άκρη του πολιτικού μας διανύσματος. Και βασική υπεύθυνη για αυτό, είναι η αριστερά στο σύνολο της, με την ακατανόητη εμμονή της να θυσιάζει στη διεθνιστική της ουτοπία την εθνική μας πραγματικότητα, με την εγκατάλειψη κάθε εθνικού περιεχομένου.

                              ( H συνέχεια εδώ)

 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 46ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Διοικητής: Ταγματάρχης Πεζικού Σταφυλάς Μενέλαος.
ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ
Δ. Αμπανάζ 12-8-22
Ιλμπουλάκ 15-8-22
Σάλκιοϊ 17-8-22
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

I Τάγμα: Ταγ/ρχης Παπαβασιλείου Αλέξανδρος

ΙΙ Τάγμα: Ταγ/ρχης Σταγκάκης Παναγιώτης

ΙΙΙ Ταγ/ρχης Σοφιανόπουλος Ιωάννης

Επιστροφή στη ΧΙΙ Μεραρχία

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 41ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣH

Διοικητής: Συνταγματάρχης Πεζικού Κωτούλας Παναγιώτης.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ

Τσαβνταρλί 12-8-22.

Iλμπουλάκ 15-8-22.

Aλή Βεράν 17-8-22.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣH

I Τάγμα: Ταγ/ρχης  Βασιλείου Νικόλ.

II Τάγμα : Ταγ/ρχης Κατσίνας Γεώργ.

III Τάγμα  :Ταγ/ρχης  Σκαμβούγερας Γεώργ.

Επιστροφή στη ΧΙΙ Μεραρχία

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΙΙΙ

Το πλέον αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό  του Χίτλερ, ήταν η απλότητά του . Ακόμα και το  πιο σύνθετο πρόβλημα λυνόταν, μέσα στο μυαλό του από μόνο του, με τη βοήθεια λίγων μόνων βασικών  αρχών. Οι πράξεις του καθοδηγούνταν  από ιδέες  και αποφάσεις που ήσαν κατανοητές στο καθένα. Ο εργάτης του  Essen, ο μεμονωμένος αγρότης , ο βιομήχανος του  Ruhr, και ο πανεπιστημιακός καθηγητής  μπορούσαν όλοι  να ακολουθήσουν με ευκολία τη γραμμή της σκέψης του . Η διαύγεια  των συλλογισμών του  έκανε το κάθε τι αυτονόητο.

Η συμπεριφορά του και ο τρόπος ζωής δεν άλλαξαν ακόμη και όταν έγινε ο Κυβερνήτης της Γερμανίας. Ντυνόταν και ζούσε απλά.Στη διάρκεια των πρώτων ημερών του στο Μόναχο της Βαυαρίας δεν ξόδευε για τροφή περισσότερο από ένα μάρκο την ημέρα. Σε καμία περίοδο της ζωής του δεν ξόδεψε τίποτα για τον εαυτό του .Στη διάρκεια των 13 χρόνων στη Καγκελαρία δεν είχε ποτέ του πορτοφόλι ούτε διέθετε δικά του χρήματα.

Ο Χίτλερ υπήρξε αυτοδίδακτος , και δεν έκανε ποτέ προσπάθεια να αποκρύψει το γεγονός αυτό.  

Η αλαζονική έπαρση των διανοουμένων, οι φανταχτερές ιδέες , τοποθετημένες  όπως οι μπαταρίες στο φακό, κατά διαστήματα τον εκνεύριζαν . Είχε αποκτήσει τις   γνώσεις του  μέσα από την επιλεκτική και αδιάκοπη μελέτη, και ήξερε πολύ περισσότερα από  πολλές χιλιάδες διακοσμημένων  με πτυχία  ακαδημαϊκών.

Δεν γνωρίζω κανένα που να διάβαζε τόσο πολύ όσο αυτός. Συνήθως  διάβαζε ένα βιβλίο την  ημέρα , αρχή κάνοντας πάντα από τον επίλογο και τα περιεχόμενα  με σκοπό να εκτιμήσει το ενδιαφέρον που το περιεχόμενό του, είχε γι αυτόν. Είχε τη δύναμη να εντοπίζει  την ουσία κάθε βιβλίου και στη συνέχεια να την απομνημονεύει στο μυαλό του , όπως ακριβώς ένα κομπιούτερ .   Τον άκουσα να κάνει αναφορά σε σύνθετα επιστημονικά βιβλία  με άψογη ακρίβεια , ακόμη και την εποχή που  ο πόλεμος είχε φτάσει  στο αποκορύφωμά του.
Οι περιπλανήσεις του  στο χώρο της διανόησης  δεν είχαν τέλος. Ήταν άμεσα εξοικειωμένος με τα γραπτά των πλέον διαφορετικών συγγραφέων  και τίποτα δεν έμοιαζε  τόσο πολύπλοκο για τη αντίληψή του. Διέθετε βαθιά γνώση και κατανόηση για το  Bούδα, το  Κομφούκιο  και τον Ιησού Χριστό  όπως και για το Λούθηρο, το Καλβίνο και το Σαβοναρόλα , για τους γίγαντες της λογοτεχνίας όπως  το Δάντη, το Σίλλερ το Σοπενχάουερ και τον Γκαίτε  και τους αναλυτικούς συγγραφείς  όπως τους  Ρενάν και  Γκομπινό, Τσάμπερλαιν και Σορέλ. Είχε εκπαιδεύσει τον εαυτό του στη φιλοσοφία μελετώντας Αριστοτέλη και Πλάτωνα . Μπορούσε να επαναλάβει   από μνήμης ολόκληρες παραγράφους από κείμενα του Σοπενχάουερ , και για αρκετό καιρό κουβαλούσε μαζί του μια έκδοση τσέπης του συγγραφέα αυτού.  Από το Nίτσε  διδάχτηκε  πολλά   πάνω στη δύναμη της θέλησης.

Η δίψα του για θέληση ήταν άσβεστη. Ξώδεψε έκατοντάδες ώρες  μελετώντας τα έργα του Τάκιτου  και του  Mόμσεν, στρατιωτικών θεωρητικών  του πολέμου, όπως ο  Κλάουζεβιτς, και ιδρυτών αυτοκρατοριών όπως ο Βίσμαρκ. Τίποτε δεν  μπορούσε να του ξεφύγει. : η παγκόσμια ιστορία ή η ιστορία των πολιτισμών, η μελέτη της Βίβλου και του Ταλμούδ  η θωμιστική φιλοσοφία(1) και όλα τα αριστουργήματα  των  Ομήρου, Σοφοκλή, Ορατίου, Οβιδίου, Tiίτου Λίβυου και Κικέρωνα. Γνώριζε τον Ιουλιανό τον Αποστάτη  σαν να ήταν κάποιος από τους συγχρόνους του..

Η γνώση του εκτεινόταν επίσης  στη μηχανική. Γνώριζε τον τρόπο που δoύλευε η μηχανή ' καταλάβαινε τη βαλλιστική των διαφόρων όπλων και άφηνε έκπληκτους  τους καλύτερους επιστήμονες της ιατρικής  με τις γνώσεις του στην ιατρική και τη βιολογία.

Η παγκοσμιότητα της γνώσης του Χίτλερ μπορεί να εκπλήσσει  ή να δυσαρεστήσει όσους δεν το γνωρίζουν αλλά αλλά παρ 'όλα αυτά δεν παύει να είναι  ένα ιστορικό γεγονός: Ο Χίτλερ ήταν ένας από τους πλέον καλλιεργημένους  άνδρες του αιώνα αυτού. Πολύ  περισσότερο από το   Τσόρτσιλ, μια διανοητική μετριότητα, ή από το  Πιέρ Λαβάλ, που διέθετε  συνοπτική μόνο γνώση της ιστορίας, ή από το Ρούσβελτ, ή από τον  Αιζενχάουερ, του οποίου οι διανοητικές ανησυχίες δεν ξεπερνούσαν τα όρια ενός αστυνομικού  μυθιστορήματος.

Ακόμη και στη διάρκεια των πολύ νεανικών του χρόνων , ο  Hitler ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Διέθετε μια εσωτερική δύναμη  και καθοδηγείτο από  από το πνεύμα του και τα ένστικτά του.

Μπορούσε να ζωγραφίζει με επιδεξιότητα από την ηλικία των 11 χρόνων του. Τα σχέδια που έκανε  σε εκείνη την ηλικία  δείχνουν μια αξιοσημείωτη σταθερότητα και ζωντάνια. Οι πρώτοι του πίνακες και ακουαρέλες που δημιούργησε στα 15 του χρόνια είναι είναι γεμάτα ποίηση και ευαισθησία  Ένα από τα  περισσότερο πρώιμα έργα του , το  "οχυρό Ουτοπία" , δείχνει  ένα καλλιτέχνη με σπάνια φαντασία.  Οι καλλιτεχνικοί του προσανατολισμού πήραν πολλά σχήματα. Έγραψε ποίηση  όταν ήταν ακόμα παιδί.

Υπαγόρευσε ένα ολοκληρωμένο έργο στην αδελφή του Paula που εντυπωσιάστηκε από τη πλοκή του. Στη Βιέννη σε ηλικία 16 ετών , ασχολήθηκε με τη σύνθεση μιας όπερας .Σχεδίασε ακόμη και τα σκηνικά καθώς και τα κουστούμια και φυσικά όλα τα πρόσωπα ήσαν βαγνερικοί ήρωες . Περισσότερο από καλλιτέχνης , ο Χίτλερ ήταν πάνω από όλα αρχιτέκτονας . Εκατοντάδες έργα του ξεχωρίζουν τόσο για τα εικαστικά όσο και για τα αρχιτεκτονικά τους χαρακτηριστικά. Μόνος και από μνήμης είχε καταφέρει να επανασχεδιάσει σε κάθε του λεπτομέρεια τον κρεμμυδοειδή τρούλο μιας εκκλησίας ή τις περίπλοκες αψίδες από σφυρήλατο σίδηρο. Πράγματι, ο Χίτλερ πήγε στη Βιέννη, στις αρχές του αιώνα με σκοπό να εκπληρώσει το όνειρό του, να γίνει αρχιτέκτονας.         
Όταν βλέπει κανείς τους εκατοντάδες πίνακες ζωγραφικής, σκίτσα και σχέδια που δημιουργήθηκαν εκείνη την εποχή, τα οποία αποκαλύπτουν τον απόλυτο έλεγχό του πάνω στις τρισδιάστατες εικόνες, ξαφνιάζεται για το γεγονός,ότι οι εξεταστές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών τον απέρριψαν στη διάρκεια  δύο διαδοχικών εξετάσεων. Ο Γερμανός ιστορικός Werner Maser, που δεν υπήρξε ποτέ φίλος του Χίτλερ,καταδικάζει αυτούς τους εξεταστές:

«Όλα τα έργα του αποκαλύπτουν εξαιρετικά αρχιτεκτονικά χαρίσματα και γνώση Ο ιδρυτής του Τρίτου Ράιχ δίνει στην πρώην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης μια αιτία για να αισθάνεται ντροπή.".

(Προηγούμενο)

(Επόμενο)

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 14ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣH

Διοικητής : Αντισυνταγματάρχης Πεζικού Κωτούλας Ιωάννης.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ

Σουσούζ 12-8-22

Τσακίρ Τεπέ 14-8-22.

Ν. Ουλουτζάκ 15-8-22.

Ιλμπουλάκ 16-8-22.

Αλή Βεράν 17-8-22.

Β. Χαν  19-8-22. 

Β.Α. Τακμάκ 21-8-22.

Σ.Σ. Σάρδεων 23-8-22.

Κασαμπά  25-8-22.
Αγ. Γεώργιος 27-8-22.
Τσεσμέ 30-8-22.
Χίος 31-8-22. 

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

I Τάγμα :Λοχαγός Ρουσόττουλος Αντ.

IΙ Τάγμα: Λοχαγός Σωτηριάδης Άθαν.

IΙΙ Τάγμα Tαγ/ρχης Ταμπακόπουλος Ε.

 

Επιστροφή στη ΧΙΙ Μεραρχία

 

 

 

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΙΙ

Ο Hitler είχε βαθυγάλανα μάτια, που πολλοί τα έβρισκαν σαγηνευτικά, αν και εγώ, δεν συμμεριζόμουν  την άποψη αυτή. Ούτε ποτέ ένοιωσα ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνά  τα χέρια του όπως λεγόταν. Έσφιξα τα χέρια του αρκετές φορές και ποτέ δεν κεραυνοβολήθηκα.

Το πρόσωπό του εξέφραζε συγκίνηση ή απάθεια, σύμφωνα με τη ψυχολογική διάθεση της στιγμής. Κάποιες φορές έδειχνε μουδιασμένος, αμίλητος , ενώ κινούσε τα  σαγόνια του με τρόπο που έδινε την εντύπωση ότι προσπαθούσε  να θρυμματίσει κάτι ..... 

Εντελώς ξαφνικά πλημμύριζε από ζωή   και ξεκινούσε να μιλά  ' αν και είχε μπροστά του κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο ,   έδινε   την εντύπωση ότι  στη πραγματικότητα απευθυνόταν  σε ένα συγκεντρωμένο πλήθος,  εκατοντάδων χιλιάδων , στο  αεροδρόμιο Tempelhof του Βερολίνου .

Στη συνέχεια, έμοιαζε σαν να μεταμορφωνόταν.

Ακόμα και χροιά της φωνής του του,  φωτιζόταν όλο και περισσότερο  καθώς μιλούσε. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό είναι βέβαιο , ο Χίτλερ ήταν παράξενα ελκυστικός   σαν να διέθετε μαγικές δυνάμεις.

Οτιδήποτε, που στις παρατηρήσεις του, μπορούσε να φαίνεται πολύ αυστηρό,   γρήγορα το μετρίαζε  με ένα άγγιγμα του χιούμορ. Ο  κόσμος των χρωμάτων, η αιχμηρή του παρατήρηση   ήταν κάτω από τον έλεγχό του. Σε δευτερόλεπτα μπορούσε να συνθέσει μια λέξη- εικόνα που προκαλούσε χαμόγελο,  ή  κατέληγε σε μια απροσδόκητη και αφοπλιστική μεταμέλεια.  Μπορούσε να είναι σκληρός και αδυσώπητος ακόμη,  με τις αποφάσεις του,  και  ταυτόχρονα να εμφανίζεται εκπληκτικά διαλλακτικός, ευαίσθητος και ζεστός.

Μετά το  1945 ο Hitler κατηγορήθηκε για κάθε  σκληρότητα, αλλά από τη φύση του δεν ήταν σκληρός. Αγαπούσε τα παιδιά  . Ήταν ένα ολότελα φυσικό πράγμα  γι αυτόν να σταματήσει  το αυτοκίνητό του και να μοιραστεί το φαγητό του με νεαρούς ποδηλάτες  κατά μήκος του δρόμου. Μια φορά έδωσε το αδιάβροχό του σε ένα ανήμπορο που βάδιζε αργά κάτω από τη βροχή. Τα μεσάνυχτα μπορούσε να διακόψει την εργασία του  για να προετοιμάσει το φαγητό της σκύλας του  Blondi.

Δεν άντεχε να τρώει και να βλέπει τους άλλους να τρώνε κρέας , γιατί αυτό  προϋπέθετε  το θάνατο ενός ζωντανού πλάσματος .  Αρνιόταν  να θυσία ενός κουνελιού ή μιας πέστροφας μόνο και μόνο για να  του προσφέρουν τροφή. Στο τραπέζι του επέτρεπε τη παρουσία των αυγών , γιατί και μόνο η παρουσία τους  δήλωνε, ότι η κότα ,μάλλον ήταν ακόμη ζωντανή .

Οι διατροφικές συνήθειες του Hitler ήσαν για μένα μια συνεχής πηγή εκπλήξεων.

Πώς θα μπορούσε κάποιος  που ζούσε μέσα σε τέτοια ασφυκτικά  χρονοδιάγραμμα, που είχε   λάβει μέρος σε δεκάδες χιλιάδες εξαντλητικές μαζικές συγκεντρώσεις  από τις οποίες αναδυόταν  μούσκεμα στον ιδρώτα , συχνά χάνοντας από 2-4  λίβρες βάρους σε μια νύχτα ,που κοιμόταν τη νύχτα 3-4 ώρες ,   που από το 1940 μέχρι το 1945  κουβαλούσε στους ώμους του τον κόσμο ολόκληρο από τη στιγμή  που κυβερνούσε  περισσότερα από 380.000.000 Ευρωπαίους ,πως είναι δυνατόν αναρωτιέμαι να επιβιώνει οργανικά   με ένα βραστό αυγό ,λίγη ντομάτα , δύο ή  τρεις τηγανίτες και ένα πιάτο λαζάνια ; Και όμως  παρ όλα αυτά στη πραγματικότητα κέρδιζε  βάρος!

Έπινε μόνο νερό. Δεν κάπνιζε και δεν ανεχόταν να καπνίζουν μπροστά του. Στις μία ή στις δύο μετά τα μεσάνυκτα μπορούσε ακόμα να ομιλεί , ατάραχος , κοντά στο τζάκι , με καλή διάθεση, σχεδόν εύθυμα. Δεν έδειξε ποτέ  κανένα σημάδι  κόπωσης Το ακροατήριό του μπορεί κάποιες φορές να μην άντεχε άλλο  από τη κούραση , ο   Hitler όμως ποτέ .

Περιγράφεται σαν ένας άνδρας γέρος και κουρασμένος .Τίποτα λιγότερο αληθινό. Τον Σεπτέμβριο του 1944 όταν τον παρουσίαζαν σαν υπερβολικά καταβεβλημένο  , πέρασα μαζί του μια εβδομάδα.

Η νοητική και φυσική του δύναμη ήταν ακόμα εξαιρετική. Η απόπειρα κατά της ζωής του στις 20 Ιουλίου του είχε χαλυβδώσει τη θέληση , όσο τίποτε άλλο. ΄Επαιρνε το τσάι του στο Στρατηγείο όπως ακριβώς και στο μικρό, ιδιωτικό του διαμέρισμα στη Καγκελαρία πριν από το πόλεμο, ή απολάμβανε τη θέα του χιονιού στο Berchtesgaden από τη μεγάλη τζαμαρία του σπιτιού του.

Το τελευταίο διάστημα της ζωής του , είναι αλήθεια είχε καμπουριάσει  , αλλά το πνεύμα του παρέμενε διαυγές σαν ακτίνα φωτός.

Η διαθήκη την οποία υπαγόρευσε  με εκπληκτική ψυχραιμία τη παραμονή του θανάτου του , στις 3 το πρωί  της 29ης Απριλίου 1945 , μας προσφέρει μια διαχρονική μαρτυρία. Ο Ναπολέων  στο  Fontainebleau δεν απέφυγε   στιγμές πανικού  πριν από τη παραίτησή του . Ο Hitler απλά έσφιξε τα χέρια των συνεργατών του μέσα στη σιωπή , προγευμάτισε σαν να επρόκειτο για  οποιαδήποτε άλλη ημέρα , και μετά βάδισε  προς το θάνατο  όπως θα πήγαινε σε  ένα περίπατο. Πότε η ιστορία είχε αντιμετωπίσει   τραγωδία, τέτοιων τρομακτικών διαστάσεων, που έφτανε στο τέλος της με μια τόσο σκληρή αυτοπειθαρχία;

(Προηγούμενο) 

(Επόμενο)

ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ:ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑ

Ο ΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΦΑΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ

ΕΘΝΙΚΗ ΨΥΧΗ

«Οι σκέψεις και τα αισθήματα γεννιούν­ται και                 αναπτύσσονται πάντοτε, υπό το πρίσμα της Φυλής των και φέρουν την ανεξίτηλον σφραγίδα αυτής».



ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΙΑ
ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ
ΠΑΡΑΓΩΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Τόμος Α
ΑΘΗΝΑΙ  1974

Οι ερεθισμοί του εξωτερικού κόσμου — περιβάλλον­τος -— ιδιαίτερα στον Ελλαδικό χώρο, απετέλεσαν μαζί με τις προγονικές ιδιότητες της Φυλής, βασικώτατο στοιχείο στη διαμόρφωση του ψυχοπνευματικου κόσμου των Ελλή­νων.
Η Γη, με την προνομιακότητα και την ιδιοτροπία της, μοιράζει τα υλικά αγαθά που βρίσκονται στα σπλάχνα της, διαμάντια, μέταλλα, πετρέλαια. Οι θησαυροί όμως αυτοί δεν βγαίνουν παντού. Υπάρχουν μόνον σε ωρισμένα σημεία της, όπως και στην επιφάνεια της, η πλούσια συλλογή των φυτών είναι μοιρασμένη κατά τόπους. Άραγε μήπως με τον αυτό συλλογισμό δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε το ίδιο στη διανομή και των μη υλικών, αγαθών; Τι μας πείθει ότι δεν έχει το ίδιο δικαίωμα στο μοίρα­σμα ηθικών αξιών και επιδράσεών της στον άνθρωπο;
Έτσι η Μητέρα Ελληνική Γη, με τις αρμονικές εν­αλλαγές των τοπίων της, τον υπέροχο συνδυασμό χρωμά­των -από θαλάσσης μέχρις ουρανού και το ιδεώδες αρωμα­τισμένο κλίμα της, εδημιούργησαν σ' αυτόν τον τόπο ένα ανθρώπινο φαινόμενο — τον Έλληνα και το Ελληνικό θαύμα πολιτισμού — που αλλού πουθενά στην επιφάνεια της δεν συναντάται.
 

«. . .η Ελληνική Γη εγέννησε Ζώον Ελληνικόν, τον Έλληνα: ΕΜΑΣ. Και όπως συνέβη και έτυχεν η Γη αυτή μας, να είναι ημερωτέρα, ή φιλανθρωποτέρα γη του πλανήτου αυτού και το Ζώον αυτό που εγέννησεν έτυχε να είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ». «. . .δια πάντα μη εκ γενετής γκαβοκουφάλαλον, είναι το απλούστερον και φυσικώτερον των πραγμάτων: Η Ω­ραι ο τ έ ρα Γ η  ν α   α π ο δ ί δ η  τ ο  Ω ραιότερο ν    Ά ν θ ο ς».(1)

Δύο μεγάλες αρμονικές αντιθέσεις, η ενότητα στο φω­τισμένο καταγάλανο ουρανό και η διάσπαση στη γήινη επιφάνεια, επέδρασαν από τα πανάρχαια χρόνια στην ψυχή των κατοίκων αυτής της Γης, των Ελλήνων.
Έκφραση των αντιθέσεων αυτών είναι στη μεν πρώτη, μια ενότητα στο θρησκευτικό και Φυλετικό φρόνη­μα, δηλαδή ενιαία Θρησκευτική και Φυλετική συνείδηση,(2) όπως την συναντάμε στην λατρεία του Συμβολικού Δωδε­καθέου, στις Ολυμπιάδες- και στους άλλους Πανελληνίους αγώνες, στις Αμφικτυονίες κλπ-., στη δε δεύτερη, μια .ποι­κιλία στην πολιτικοκοινωνική διαμόρφωση, δηλαδή στις πο­λιτειακές μορφές — δεσμούς — διακυβερνήσεως, όπως Α­ριστοκρατίες, Ολιγαρχίες, Βασιλείες, Τυραννίδες και Δη­μοκρατίες.

Στο άρθρο «Η Ελληνική φύση πηγή του Ελληνικού πνεύματος» ο Γ. Σταμπολής — περιοδικό ΑΙΞΩΝΗ, τεύ­χος 3940, — γράφει αξιόλογες σκέψεις πάνω σ' αυτό το θέμα ((. . .παρατηρούμε μια διαύγεια κι' έναν σταθερόν τόνον στις εξωτερικές γραμμές των γεωλογικών και φυσικών φαινομένων της χώρας μας. Αντιστοίχως όμως ποικιλία και εναλλαγές στη διαδοχή και εμφάνιση τους. Ποία ή επί­δραση στους ανθρώπους;

Διαυγής και λογικευμένη συνείδηση, καθαρότητα στοχασμού, μετρημένη θρησκευτικότητα,- σφιχτή και άρτια
γλώσσα, επιστημονική έρευνα και κρίση (παραδείγματα:
Όμηρος, Σωκράτης, Αισχύλος, Δημοσθένης, Ιπποκράτης,
Θουκυδίδης).                                                               

Σύγχρονα τώρα κι'  αντίστοιχα, ποικιλία των ιδεών και συλλήψεων και έντονη δόνηση από τα φυσικά φαινόμενα και μεταβολές. Συγκεκριμένα: πολυμορφική μυθολογία, πολυθεϊκό και ανθρωπομορφικό σύστημα, παράλληλες μυστηρια­κές λατρείες (Ορφισμός, λατρεία Διονύσου, Ασκληπιού, Ελευσίνεια, Καβίρεια κλπ), τέλος μαντεία (Δωδώνης και Δελφών).

Απεριόριστες διαστάσεις του Κενού και της Ύλης. Αντίστοιχα όμως: Μέτρο και ισορροπία των όγκων στις φυσικές αναλογίες και στις επιφάνειες του εδάφους.

Η επίδραση και το αποτέλεσμα; Πλήρης και εξαν­τλητική ανάταση της ψυχής και της σκέψης (Θαλής, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Δημόκριτος, Ηράκλειος, Πυ­θαγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης).

Ταυτόχρονα και αντίστοιχα, α) Καλλιέργεια του θετι­κού πνεύματος, (σ' αυτό μετέχει και ο Αριστοτέλης), μα κυριώτερα το εκφράζουν οί σοφιστές: Πρωταγόρας, Γορ­γίας, Ισοκράτης, β) Καλλιέργεια των μαθηματικών και μηχανικής (Ευκλείδης, Αρχιμήδης), γ) Ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής, των διαφόρων τεχνών και του θεάτρου (Χερσίφρων, Ικτίνος, Φειδίας, Πολύκλειτος, Πραξιτέλης, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης), δ) Διάπλαση της πο­λιτικής οργάνωσης και νομοθεσίας (Δράκων, Λυκούργος, Σόλων, Πεισίστρατος, Φίλιππος, Μέγας Αλέξανδρος).

Σ' αυτόν τον τρίτο μεγάλο κύκλο θάπρεπε ακόμα να καταταγούν η αρνητική ασκητική του Διογένη, η στωική φιλοσοφία του Ζήνωνα και η Σχολή του Επικούρου.

Μη σας εκπλήττη που μέσα στο συνδετικό αυτό διάγραμμα ανέμιξα αντιθέσεις και διάφορες σχολές, όπως υλιστικές και ιδεαλιστικές, νομοθέτες και βασιλιάδες, δημοκράτες και τυράννους, απαρνητές της ζωής μα και φιλόζωους φιλοσόφους. Οι διαφορές αυτές, για το θέμα που ε­ξετάζουμε, δεν έχουν καμμιά σημασία. Στην Ελληνική Φύση η αντίθεση και ο συνδυασμός είναι κανόνας. Γιαυτό και παρατηρείται, σε μεγάλη κλίμακα και στις εκδηλώσεις του Ελληνικού Βίου, το περίεργο αυτό φαινόμενο, ενώ στην ουσία των πραγμάτων οι διαφορές εξαφανίζονται, γιατί όλα τείνουν σε ανώτερο επίπεδο να βρουν τη Γνώση, την Ομορφιά και την Λευτεριά.

Και τα τρία όμως αυτά στοιχεία της Ελληνικής Ι­διοτυπίας και του Ελληνικού Πνεύματος μας τα διδάσκει κι' ως σήμερα η πανελεύθερη Ελληνική Φύση. Και ιδού πως:

Τη  Γνώση μας την προκαλεί και μας την μεταδίδει το άπλετο και γελαστό φως, που πάντα είναι αρκετό και μέσα στις νεφώσεις και τις θύελλες, για να ερεθίζη και να ευχαριστή το μάτι, που προσπαθεί να διακρίνη μεσ' στις περαστικές ομίχλες την αληθινή γραμμή και το αληθινό χρώμα. Και πάντοτε σχεδόν η δράση μας γοργά ικανοποιείται, μετά την περαστική επισκίαση, να ξανάβρη στο φως το αληθινό και σταθερό γνώρισμα του τοπίου.

Την Ομορφιά, μας την δινει το έδαφος μας με τις θαυμάσιες, μοναδικές αναδιπλώσεις των βουνών και τους γοητευτικούς κόλπους της θάλασσας. Το σύνολο του εδά­φους μας είναι χρυσός κανόνας της ομορφιάς και του μέ­τρου. Ποτέ ο κόρος, ποτέ η μονοτονία. Όλα κινούνται και μεταβάλλονται από ώρα σέ ώρα, απο στιγμή, σε στιγμή, σε νέες φάσεις, σε νέα χρώματα, σε νέους καιρούς, σε νέα γοητεία. Και όλα αυτά, χωρίς υπερβολή, χωρίς αυθάδεια, χωρίς καμμιά καταπληκτικότητα. Μόνο με τη λεπτή χά­ρη και συμμετρία.

Μ' ένα χαμόγελο, σαν των αρχαϊκών κούρων το μυστηριώδες χαμόγελο, που τόσο προηγήθηκε του περιφήμου χαμόγελου της Τζοκόντας. Και τέλος τη Λευτεριά.

Τη Λευτεριά, μας τη δίνουν οι ανοιχτές όψεις των ο­ριζόντων και στην ξηρά και στη θάλασσα. Μας την εμ­πνέουν οι στενοχώριες του εδάφους και τα περήφανα ψηλώματα. Οι αντιστάσεις και οι νίκες. Οι πολυκύμαντες θά­λασσες που καταλήγουν σε κάτι. Τα αναγκαστικά ταξίδια, τα περπατήματα στις ανηφοριές και τα λικνίσματα στις βάρκες και τα καΐκια. Δηλαδή το γόνατο και το πανί. Το φτωχό άροτρο και το σκύψιμο στ' αμπέλι. Η απέραντη λα­χτάρα και το λίγο απόκτημα. Μα πάνω απ' αυτά οι μαγικές αστροφεγγιές και τα φεγγαροτάξιδα στο άπειρο. Οι λυτρωτικές αύρες.των θερινών ωρών πού'ρχονται άξαφνα, σαν αναμενόμενες σκιές να γλυκάνουν τη δίψα της πονεμέ­νης ψυχής μας. Κι' ακόμα οι γόνιμες βροχές των φθινοπώ­ρων  τ' αέρινα χιόνια των βουνών, οι μεθυστικές άνοιξες με τι παπαρούνες και τις βιόλες.

Τι άλλο πιο ελεύθερο παιχνίδι, από τη δυνατότητα και το εφικτό; Να, τι μας δίνει πάντοτε το Ελληνικό έδα­φος, η Ελληνική Φύση.
Πώς λοιπόν ν' ανεχτούμε την τυραννία, την κατά­κτηση, τον αφανισμό;
Η Λευτεριά, πνευματική και σωματική, βρίσκεται γραμμένη με τα χέρια της φύσης στα μέτωπα μας. Είναι κατ' αντανάκλαση, έμφυτη ιδιότητα. Δεν είναι επίκτητη μόνον αρετή».
Έτσι η επιρροή γενικώς της γύρω φύσεως επιδρά στον άνθρωπο και αργά - αργά του διαμορφώνει μια ξέχωρη ψυ­χολογία και μια δική της νοοτροπία, αποτελώντας έτσι μα­ζί με το «όμαιμον» τη βάση της Φυλετικής Ψυχής.

. . ο καιρός επιτελεί το έργο του. Η ομοιότη­τα του περιβάλλοντος, η επανάληψη των διασταυρώ­σεων, οι ανάγκες της κοινοτικής ζωής επιδρούν σι­γά - σιγά. Τα σύνολα ανομοίων ενοτήτων αρχίζουν να συγχωνεύονται και να διαμορφώνουν μια φυλή, δη­λαδή ένα νέο σύνολο, που έχει κοινά χαρακτηριστικά και σ υ ν α ι σ θ ή μ α τ α, και που η κληρονομικό­τητα θα τα σταθεροποιεί όλο και περισσότερο».(3)

Αυτή με τη σειρά της η φυλετική ή προγονική ψυχή της ομάδος ή αργότερα λαού, ρυθμίζει τα πεπρωμένα του. Τότε — γράφει στη συνέχεια ο Λεμπόν — «. . . ο όχλος γί­νεται λαός κι' ο λαός αυτός θα μπορέσει να βγει από τη βάρβαρη κατάσταση». Θα αγωνιστή σκληρά και « ...θ' αποκτήσει κάποιο ιδανικό». . . για να προικίσει όλα τα άτο­μα της Φυλής που διαμορφώνεται με μια τέλεια ενότητα συναισθημάτων και σκέψεων».
Με τον καιρό μια εμπειρία πολύχρονη σταθερή και ένα σύνολο, από ιδέες, γνώσεις, παραδόσεις, ιστορία και συναισθήματα φτιάχνουν, αυτό που συγκρατεί τη δύνα­μη της Φυλής —- την Εθνική Ψυχή. Στην εξέλιξη των ανθρώπων, αυτή εξασφαλίζει την σταθερότητα της συνυ­πάρξεως και συμβιώσεως, που λέγεται κοινωνικό σύνολο. Ένας αριθμός κανόνων μετέπειτα που ρυθμίζουν την αρ­μονία του ονομάστηκε Πολιτεία.
Η έλλειψη Εθνικής ψυχής αποδίδει την αστάθεια. Αυτό συμβαίνει από την αποσύνδεση των προγονικών χα­ρακτήρων, λόγω συνονθυλεύματος διαφορετικών ανθρωπίνων, ομάδων - λαών - φυλών και φέρνει σαν συνέπεια την αυτοδιάλυση των πολιτειών που δημιουργήθηκαν. Γιαυτό εκείνο που προσδιορίζει το μέλλον αυτών των ανθρωπίνων ομάδων στην αρχή, λαού μετέπειτα, δεν είναι οι κυβερνή­σεις τους, αλλά ο χαρακτήρας τους.
Οι απαιτήσεις αυτού του χαρακτήρος, θα προσδιορίσουν και τον τρόπο διακυβερνήσεως — ενός λαου — απο­φεύγοντας τήν ψευδαίσθηση που προκαλούν οι στιγμιαίες ιδιοτροπίες του.
Έτσι, απόρροια των χαρακτήρων της Φυλής, έρχον­ται οι θεσμοί και οι Κυβερνήσεις, που κι' αυτά πάλι γεννιώνται απο τις Ιδέες, τα Ήθη κι ιδιαίτερα απο τα συναισθήματα της κάθε ομάδος ανθρώπων ή κάθε λαού.
«. . .οί θεμελιώδεις χαρακτήρες της Φυλής, αποτελούν το αναλλοίωτο έδαφος , όπου βλασταίνουν τα συναισθήματα».(4)
Στη συνέχεια οι διάφορες Ιδέες εισχωρώντας στο ασυνείδητο , με το πέρασμα του χρόνου , γίνονται συναισθήματα και τότε αυτές οι ιδέες , εικόνες στην ανθρώπινη φαντασία, αποτελούν κίνητρα δράσεως του ανθρώπου.

Υποσημειώσεις:

[1] (Όπως γράφει ο προφήτηςτου Ελληνισμού Περικλής Γιαννόπουλος στην Έκκλησή του προς το Πανελλήνιο Κοινό, σελ. 155 -156).
[2](Συμβολίζεται με το μπλε χρώμα της Σημαίας)
[3](Λεμπόν - Ψυχολογία των Όχλων - σελ. 175).
[4](Λεμπόν - Ψυχολογία των Όχλων - σελ. 29).

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922-30ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

 ΔΙΟΙΚΗΣH
Διοικητής: Άντ/ρχης Πεζικού Πικουλάκης Ιωάννης.
ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ
 Χαρμανλη  1-8-22.         
Εγγύς Χασάν Μπέη 19-8-22..  
Oγιατζίκ 22-8-22.
 Υψώματα Νασήφ Πασά 23-8-22.
 2 χλμ. Δ. Ακ Σου 24-8-22.
Προύσα 28-8-22.
4 χιλ. Δ. Κωνσταντινάτου 29-8-22.
Ν. Σαχίνκιοϊ 31-8-22.
Αρτάκη 5-9-22.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
I Τάγμα : Ταγματάρχης Παπακωνσταντίνου Αριστείδης
IΙ Τάγμα : Ταγματάρχης Φαρμάκης Βασίλειος
IΙΙ Τάγμα : Ταγματάρχης Δημητρέας Ιωάννης

Επιστροφή στη Χ Μεραρχία.

 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922-27ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ

        Διοικητής: Αντ/ρχης Πεζικού Μέλλιος Μιλτιάδης.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ

                      Αράπ Εϋρέν  1-8-22.                          

     Υψώματα Δ. Κοβαλίτσης 21-8-22.

  Αλιτζά  22-8-22.  

      Ν.Α. Νασήφ Πασά 23-8-22.

     Τσακίλκιοϊ 27-8-22.

                                     Προύσα   28-8-12.                                        

    Δ. Κωνσταντινάτου  29-8-22. 

                                Σαχίνκιοϊ .31-8-22                                         

                Τσαλίκιοϊ-Μπαϊράμ Τεπέ 1-9-22.                 

Αρτάκη 4-9-22

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
 I Τάγμα: Ταγματάρχης Παπανικολάου Αλ.
IΙ Τάγμα :Ταγματάρχης Μαγριπλής Αλ.
IΙΙ Τάγμα: Ταγματάρχης Κοκορός Λυκ.

Επιστροφή στη Χ Μεραρχία.

[PARIS] Vendredi 18 janvier 2013 à 19h00 précises MANIFESTONS NOTRE SOLIDARITÉ AVEC LE PEUPLE GREC !

France, Grèce : Mêmes menaces, même combat
Sortons de l’euro ! Rentrons dans l’histoire !
Vendredi 18 janvier 2013 à 19h00 précises, MANIFESTONS NOTRE SOLIDARITÉ AVEC LE PEUPLE GREC
Vendredi 18 janvier
Manifestation d’Action Française : Sortons de l’euro, rentrons dans l’Histoire

La rapidité de l’effondrement de la Grèce est due à plusieurs facteurs. Il y a en premier lieu les politiques d’austérité imposées à la Grèce par l’Union Européenne via la Troïka, soit le FMI, la BCE et l’UE. De ce point de vue, le gouvernement français, ayant accepté de s’aligner sur les diktats de ladite Troïka, porte une responsabilité incontestable dans l’évolution catastrophique de la situation économique grecque. En second lieu, la contraction du crédit et le développement de l’économie de troc qui en découlent aboutissent à une accélération du processus d’effondrement. La perfusion monétaire qui maintient en survie le pays agonisant ne vise pas à sauver la Grèce et à faciliter son redressement, mais à sauvegarder la crédibilité de la zone Euro. L’Action Française exige l’annulation complète de la dette Grecque et sa sortie de l’Euro, lequel ne semble défendre en réalité que les intérêts du pouvoir bancaire mondial.
Avec, notamment : Association de Défense des Pouvoirs Régaliens (ADPR), Action Française Lycéenne (AFL), Action Française Etudiante (AFE), Centre Royaliste d’Action Française (CRAF), Cercle Anthinéa, Etudiants Souverainistes Parisiens, L’Action française 2000, La Restauration Nationale (RN), Souveraineté, Indépendance et Libertés (SIEL), Union des Patriotes Grecs (UPG)

Rendez-vous à 19h00 précises à l’angle de la rue Jean Giraudoux et de l’Avenue d‘Iéna - Métro Kléber : Solidarité avec le peuple Grec.