François Teutsch: ΜΑΝΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΓΑΛΛΙΑ , ΟΧΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (La France est notre mère, pas la République )

Les politiciens français ne sont pas des patriotes, mais des idéologues. Ce qui explique qu’ils n’aiment pas la France, mais la République.(Οι Γάλλοι πολιτικοί  δεν είναι πατριώτες , αλλά ιδεολόγοι. Αυτό εξηγεί το λόγο  για τον οποίο αντί  για τη  Γαλλία αγαπούν  τη Δημοκρατία.)

 Les politiciens français ne sont pas des patriotes, mais des idéologues. Ce qui explique qu’ils n’aiment pas la France, mais la République. Qu’à une réalité charnelle ils préfèrent un concept abstrait. Qu’à notre histoire ils substituent un mythe, qu’à notre géographie ils aiment mieux celle du village mondial. Utopie, construction intellectuelle, nos cervelles d’énarques semblent n’utiliser leur intelligence que pour manier des idées, sans jamais les relier au réel, au monde sensible, à la vraie vie.

C’est ainsi que François Hollande, après tant d’autres phrases du même tonneau, disait l’autre jour à Sarre-Union : « la République aime tous ses enfants. » Révérence gardée, Monsieur le Président, ce blabla ne signifie rien.
La république n’est pas notre mère, ne vous en déplaise. Marianne n’a pas cinq enfants, comme le chantait joliment Michel Delpech. Elle n’est même pas jolie. La République, c’est un régime institutionnel, rien de plus, rien de moins. Libre à chacun de penser qu’il s’agit du meilleur pour notre pays, l’opinion est discutable, mais libre. Sauf pour les républicains.

Votre République, c’est un meurtre rituel et fondateur : celui d’un père de famille de 38 ans qui devait mourir pour que vive le régime. Un crime jamais renié, à la charge symbolique lourde de sens ; une religion nouvelle fondée sur le sang versé.

(Διαβάστε περισσότερα)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΣΣΑΛΙΔΗΣ: Φίλιππο Μαρινέττι: Ο Εθνικοεπαναστάτης ηγέτης του Φουτουρισμού.

«Θα δοξολογήσουμε τον πόλεμο- την μόνη υγιεινή του κόσμου - τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό, την χειρονομία των αγγελιοφόρων της ελευθερίας που σπέρνουν τον όλεθρο, τις ωραίες ιδέες που γι' αυτές αξίζει να πεθάνει κανείς, και την περιφρόνηση προς τις γυναίκες.
Φίλιππο Μαρινέττι , «Μανιφέστο του Φουτουρισμού»

Έκλεισαν στις 22 Δεκεμβρίου 2011, 135 χρόνια από την γέννηση του Φίλιππο Τομάσο Μαρινέττι , του ποιητή που υπήρξε ηγέτης του «αβαντ γκαρντ» κινήματος του Φουτουρισμού και ο κύριος πρόδρομος του Ιταλικού Φασισμού. Ευκαιρία να θυμηθούμε το έργο του.Από τον Νίτσε και τον Σορέλ στον Φουτουρισμό

Ο Φίλιππο Μαρινέττι έκανε την εμφάνιση του το 1904, εμπνευσμένος από την Νιτσεϊκή ανατροπή των παλιών αξιών και κυριαρχία του Υπεράνθρωπου και τις απόψεις του αναρχοσυνδικαλιστή Ζωρζ Σορέλ για ένα επαναστατικό προλεταριάτο με ηρωικούς ηγέτες. Το πρώτο ποίημα «Καταστροφή» ήταν «ένα αναρχικό ποίημα, ένα ερωτικό ποίημα» Όμως οι ιδέες του αποκρυσταλλώθηκαν καλύτερα στο «Μανιφέστο του Φουτουρισμού» που έγραψε μαζί με τους Ουμπέρτο Μοτσιόνι, Κάρλο Κάρα, Λουίτζι Ρουσόλο και Τζίνο Σεβερλινι. Ένα κείμενο που θα ήταν ο πρόδρομος του φασισμού, του επαναστατικού εθνικισμού του Μεσοπολέμου.
Υπήρχε όμως ένα στοιχείο που θα έκανε τον Μαρινέττι να διαφέρει από τους άλλους στοχαστές και λογοτέχνες του επαναστατικού εθνικισμού. Αυτό ήταν η ταχύτητα του αυτοκινήτου και γενικότερα η καινούργια τεχνολογία. Αντίθετα με τον Έβολα και τον Γέητς που λάτρευαν τον Μεσαίωνα και τους Χάμσουν και Χένρυ Γουίλλιαμς( που απεχθανόταν την τεχνολογία προς χάριν μιας αγροτικής ζωής, ο Μαρινέττι ασπάσθηκε την τεχνολογία και ήθελε να ζει στο σημερα, όχι στο χθες.
Ανάμεσα σε άλλα έγραφαν:
1) Πρόκειται να τραγουδήσουμε την αγάπη του κινδύνου, την συνήθεια της ενέργειας και της έλλειψης φόβου.
2) Το θάρρος, η τόλμη και η εξέγερση θα είναι απαραίτητα στοιχεία της ποίησης μας.
3) Μέχρι τώρα, η λογοτεχνία έχει εκθειάσει την ακινησία της σκέψης, την έκσταση και τον ύπνο. Σκοπός είναι να εξάρουμε την επιθετική δράση , την πυρετώδη αϋπνία, τον δρασκελισμό του δρομέα, το πήδημα του θανάτου, την γροθιά και το χαστούκι.
4) Επιβεβαιώνουμε ότι η μεγαλοπρέπεια του κόσμου έχει εμπλουτιστεί από μια καινούργια ομορφιά: την ομορφιά της ταχύτητας. Ένα βρυχώμενο αυτοκίνητο που καλπάζει μανιασμένο είναι πολύ πιο όμορφο από την Νίκη της Σαμοθράκης.
6) Πέρα από τον αγώνα, δεν υπάρχει ομορφιά. Κανένα έργο χωρίς επιθετικό χαρακτήρα δεν μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα. Η ποίηση πρέπει να συλληφθεί ως μια βίαιη επίθεση σε άγνωστες δυνάμεις, ως τιθάσευση και υποταγή τους ενώπιον του ανθρώπου.
7) Ο Χρόνος και ο Χώρος πέθαναν χθες. Ζούμε ήδη το αδύνατο, επειδή έχουμε δημιουργήσει την αιώνια, πανταχού παρούσα ταχύτητα.
8) Θα εξυμνήσουμε τον πόλεμο- την μόνη υγιεινή του κόσμου- τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό, τη καταστροφική χειρονομία των αγγελιοφόρων της Ελευθερίας, τις ιδέες που αξίζει να πεθάνει κανείς για αυτές και την περιφρόνηση προς τις γυναίκες.
9)Θα καταστρέψουμε τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες και τις ακαδημίες κάθε είδους, θα πολεμήσουμε τον ηθικισμό, τον φεμινισμό, κάθε ευκαιριακή η ωφελιμιστική δειλία.
10) Θα τραγουδήσουμε τα μεγάλη πλήθη, τα συνεπαρμένα από την δουλειά, την ευχαρίστηση και την εξέγερση. Θα τραγουδήσουμε για τις πολύχρωμες, πολυφωνικές παλίρροιες της επανάστασης στις σύγχρονες πρωτεύουσες.
Από τη Ιταλία εκτοξεύουμε προς όλον τον κόσμο αυτό το μανιφέστο της φλεγόμενης και ανατρεπτικής βιαιότητας, με το οποίο σήμερα ιδρύουμε τον Φουτουρισμό, επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε αυτή την χώρα από την δύσοσμη γάγγραινα των καθηγητών, των αρχαιολόγων , των ξεναγών και των παλαιοπωλών της» .
Οι Φουτουριστές ήταν εθνικιστές και επαναστάτες, σχεδόν αναρχικοί και ο εθνικισμός τους δεν είχε τίποτα με τι παραδοσιακές αξίες του Συντηρητισμού . Ήθελαν να γκρεμίσουν τα πάντα και να φτιάξουν μια καινούργια Ιταλία.

( Η συνέχεια εδώ)

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΙΤΑΛΙΚΟ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟ. ΦΟΥΤΟΥΡΙΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ MARINETTI F.T : MANIFESTO DEL PARTITO FUTURISTA ITALIANO TISDAL C- BOZZOLA A : ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΜΑΡΙΝΕΤΤΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ . PREZZOLINI GIUSEPPE: ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ TISDAL C- BOZZOLA A : ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΜΑΡΙΝΕΤΤΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ .ΙΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ Ο Φ.Τ ΜΑΡΙΝΕΤΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΘΝΟΣ(1933) ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΣΣΑΛΙΔΗΣ: Φίλιππο Μαρινέττι: Ο Εθνικοεπαναστάτης ηγέτης του Φουτουρισμού.

CONSTANTIN PANCU: ΤΟ "ΠΙΣΤΕΥΩ" ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.

Πιστεύω σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο  Ρουμανικό Κράτος  από το Δνείστερο μέχρι το Πάθισσο [1] που συμπεριλαμβάνει  όλους τους Ρουμάνους  και αποκλειστικά τους Ρουμάνους , φιλεργατικό . περήφανο , θεοσεβούμενο του τιμά τη Πατρίδα και το Γένος. Σε ένα Κράτος   που θα αναγνωρίσει στους άνδρες και τις γυναίκες ίσα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα    και θα προστατεύει την οικογένεια , τους υπαλλήλους και τους εργάτες ώστε να λαμβάνουν μεροκάματο με βάση τον αριθμό των παιδιών και με βάση τη παραγόμενη εργασία -ύστερα από ποιοτική και ποσοτική της αξιολόγηση.

Πιστεύω σε ένα Κράτος υποστηρικτή της κοινωνικής αρμονίας μέσα από μια μείωση των οικονομικών ανισοτήτων, το οποίο πέρα από το μισθό , θα κοινωνικοποιήσει τα εργοστάσια , θεωρούμενα ιδιοκτησία όλων των εργαζόμενων , που θα ευνοεί τη κατανομή των αγαθών μεταξύ του αφεντικού (κράτος ή ιδιώτης)  και του εργαζόμενου.  Το αφεντικό (ιδιώτης)  πέρα από την αποζημίωση  για την εργασία του, θα λάβει  ένα ποσοστό αναλογικά μειούμενο  επί του κεφαλαίου.

Και σε ένα κράτος που εξασφαλίζει  τους εργαζόμενους  μέσα από ένα Ταμείο Πρόνοιας  ,σε θέση  να διαχειριστεί τη λειτουργία καταστημάτων  τροφίμων  και ειδών ένδυσης  για  τους εργάτες και τους υπάλληλους , οι οποίοι οργανωμένοι σε εθνικά συνδικάτα θα έχουν τους δικούς  τους εκπροσώπους στις επιτροπές  διαχείρισης των διαφόρων βιομηχανικών μονάδων αγροτικών ή  εμπορικών.

Και στο μεγάλο και ισχυρό  "Πατέρα των εργατών " και "Βασιλιά των αγροτών " Φερδινάνδο Α,[2] που έχει θυσιάσει τα πάντα  για την ευημερία της Ρουμανίας   και που στον αγώνα για την απελευθέρωσή μας έχει ταυτιστεί με  το λαό.

Αυτός επικεφαλής των στρατευμάτων  στο Mărăști[3]  και Mărășești [4] κατάφερε τελικά να νικήσει και τώρα περιβάλει  ξανά με αγάπη και εμπιστοσύνη τους στρατιώτες, που του οφείλουν  πίστη, και που βρίσκουν στα στρατόπεδα  ένα πραγματικό σχολείο  του έθνους.
Σε μια εθνική τριχρωμία περιστοιχισμένη από ακτίνες του Εθνικοχριστιανικού σοσιαλισμού σύμβολο αρμονίας ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές της μεγάλης Ρουμανίας.
Σε μια Αγία Χριστιανική εκκλησία , με παπάδες που ζουν σύμφωνα με το ευαγγέλιο και αποκλειστικά για το ευαγγέλιο , πρόθυμοι να θυσιαστούν με τρόπο Αποστολικό για χάρη του λαού.
Αναγνωρίζω την ανάγκη για την εκλογή των υπουργών από τη Βουλή, τη κατάργηση της Γερουσίας, την οργάνωση της αγροφυλακής , τη προοδευτική φορολογία επί των εισοδημάτων, τις σχολές γεωργίας και των επαγγελματικών σχολών της χώρας , τα κέντρα για τις νοικοκυρές και τους ενήλικες, τα άσυλα για τους ανήμπορους  και τους γέρους , τις εθνικές κατοικίες,   τα εργαλεία για να καταστεί δυνατή η ικανοποιητική γνώση της νομοθεσίας από τη μεριά όλων , την ενθάρρυνση  της ιδιωτικής πρωτοβουλίας προς το συμφέρον του γένους και την ανάπτυξη της αγροτικής προσπάθειας υπό το τύπο της οικογενειακής επιχείρησης .
Προσδοκώ  την ανάσταση της εθνικής συνείδησης  και του τελευταίου βοσκού και την έλευση των πεφωτισμένων ανάμεσα στους βασανισμένους για να τους θωρακίσουν  και να τους βοηθήσουν , στα πλαίσια της πραγματικής αδελφοσύνης , που είναι το θεμέλιο της αυριανής Ρουμανίας. Αμήν. 

"Garda ConştiinţeiNaţionale" 
Ziarul "Conştiinţa"[5], Luni 9 Februarie 1920.
Ξεκινήσαμε στη συνέχεια το έργο της οργάνωσης των εθνικών συνδικάτων.
Παραθέτω το πρακτικό της σύστασης ενός συνδικάτου. Το δημοσιεύω για να καταδείξω την συνυπευθυνότητα των εργατών του Ιασίου, εκείνες τις ώρες.

ΠΡΑΚΤΙΚΟ

Οι παρακάτω υπογράφοντες βιοτέχνες , εργαζόμενοι και εργάτες   στη βιομηχανία καπνού της R.M.S[6] συγκεντρωθήκαμε  στα γραφεία της Φρουράς της Εθνικής Συνείδησης στην οδό V. Alecsandri αρ 3 υπό τη προεδρία του εν ενεργεία Προέδρου  της Φρουράς C.Pancu, εξαιτίας εγκληματικών διαθέσεων κάποιων ατόμων που υπηρετούν συμφέροντα διαφορετικά  από εκείνα του Γένους τους  και ενάντια στη προπαγάνδα εκείνων που επιχειρούν να χτυπήσουν τη καλή λειτουργία του θεσμού αυτού και την ίδια μας την ύπαρξη   σαν εργατών που μοχθούμε για ένα κομμάτι ψωμί -μοναδική διατροφική πηγή για μας και τα παιδιά μας,- όλοι εμείς οι Ρουμάνοι εργάτες  έντιμοι και τιμημένοι  που δεχόμαστε να βαδίσουμε  κάτω από τη σημαία της γης μας  και δεχόμαστε να βαδίσουμε  στο δρόμο που τα υπέρτατα συμφέροντα  του γένους αυτού αξιώνουν για   τη καλή λειτουργία του θεσμού αυτού , ώστε να σταματήσει μία για πάντα η προπαγάνδα του εχθρού ανάμεσα στις γραμμές μας, αποφασίσαμε  να συστήσουμε ένα εθνικό επαγγελματικό , για το οποίο έχουμε επιλέξει  τη παρακάτω επιτροπή και ένα πληρεξούσιο της "Φρουράς της Εθνικής Συνείδησης".
Ακολουθούν 183 υπογραφές.
(Ziarul "Conştiinţa", Luni 9 Februarie 1920. Αρ 17 και 18.)

Υποσημειώσεις:
[1] Ρουμανική ονομασία Tisa, ιταλική ονομασία Tibisco.
[2]
[3]
[4]
[5]
[6]

ΡΟΥΜΑΝΙΑ TOY ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

CLAUDIO MUTTI: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΣΙΔΗΡΑΣ ΦΡΟΥΡΑΣ"

CONSTANTIN PANCU: ΤΟ "ΠΙΣΤΕΥΩ" ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ  ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. 
CORNELIU ZELEA CONDREANU: ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (1926)
CORNELIU ZELEA CONDREANU: ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
CORNELIU ZELEA CODREANU: ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
CORNELIU ZELEA CODREANU: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ  AL. VAIDA
CORNELIU ZELEA CODREANU: ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ ΠΟΥ Ο ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΔΟΞΟ ΔΡΟΜΟ,  Σ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ , ΤΗΣ ΚΑΚΟΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΙΚΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ .
ΤΟ "ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ" ΤΗΣ 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941

 ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ: ANAΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ

Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΕΣΔΗΣ

Η νύχτα της 13ης προς την 14η Φεβρουαρίου είναι φωτεινή και ήρεμη. Παρ' όλη την τραγωδία των προσφύ­γων και την προσέγγιση των Ρώσσων τα παιδιά της Δρέσδης γιόρτασαν την παραμονή της Σαρακοστής. Μια επίσημη παράσταση δίνεται στο τσίρκο Σαρασίνι. Στις 10 η ώρα η Ρ.Α.Φ. προσφέρει το φωτισμό : τα χριστου­γεννιάτικα δέντρα των μεγάλων φωτοβολίδων βγάζουν απότομα από το σκοτάδι τα μνημεία και τα μπερδε­μένα δρομάκια της παλαιάς πόλεως. Ούτε οι κάτοικοι της Δρέσδης, ούτε οι φυγάδες της Σιλεσίας, έχουν δη ως τότε αυτό το θέαμα και πολλοί δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του. Λίγα λεπτά πριν το ραδιόφωνο είχε αναγγείλει ότι ένας σημαντικός αριθμός βομβαρδιστικών πλησίαζε στη Δρέσδη και είχε δώσει εντολή να κατε­βούν όλοι στα καταφύγια. Στο τσίρκο Σαρασίνι η αναγ­γελία έγινε από τους κλόουν, που τη συνόδευσαν με με­ρικά αστεία νούμερα. Τα παιδιά και οι μεγάλοι γέ­λασαν. Κάτω από τα φτερά τους οι πιλότοι και οι βομβαρδιστές των 245 Λάνκαστερ της Ρ.Α.Φ. βλέ­πουν μια πόλη γαλήνια, με τους επιβλητικούς αρχι­τεκτονικούς όγκους της και τις κομψές γέφυρες της πάνω από τον Έλβα. Ούτε μια βολή αντιαεροπορικού δεν τους εμποδίζει στη δουλειά τους. Οι πρώτες βόμβες τους πέφτουν στις 10 και 15'. Είναι μεγάλα .βλήματα των 4.000 λιμπρών, που η έκρηξη και η ανάφλεξη τους έχει σκοπό κυρίως να σπάση τα τζάμια για να απλωθή ταχύτερα η πυρκαϊά και να διαδοθή με μεγαλύτερη μανία.Οι Σύμμαχοι, έκαψαν το Αμβούργο τη νύκτα της 25ης προς την 26η Ιουλίου 1943. Η εκτέλεση της Δρέσδης είναι ακόμα πιο αμείλικτη. Το πρώτο κύμα ακολούθησε στη 1 και 30' ένα δεύτερο κύμα δυο φο­ρές πολυαριθμότερο, 529 Λάνκαστερ, έπειτα το μεσημέρι 450 ιπτάμενα φρούρια της αμερικανικής αεροπορίας. Στό­χος των 650.000 εμπρηστικών βομβών είναι το κέντρο της πόλεως, ακριβώς ένα τρίγωνο που καλύπτει το σύνολο της ιστορικής συνοικίας, δρόμοι παλιοί και παλιά σπί­τια με ξύλινα δοκάρια. Το δεύτερο κύμα φθάνει πάνω από μια πόλη, που καίγεται από τη μια ως την άλλη άκρη με τέτοια ένταση, που, όπως διηγείται ένας από τους πιλότους των αεροπλάνων, «μπόρεσα να συντάξω την αναφορά μου με τη λάμψη, που γέμιζε το εσωτερικό του αεροπλάνου". Δώδεκα ώρες αργότερα τα ιπτάμενα φρούρια ενεργούν το βομβαρδισμό τους στα τυφλά, μέσα σε μια στήλη καπνού ύψους 5.000 μ. Αυτός ο βομβαρ­δισμός της Δρέσδης είναι ένα από τα πιο ωμά επεισόδια ενός πολέμου, που προκάλεσε τόσες ωμότητες. Η πυρ­καϊά παίρνει τη μορφή πύρινου κυκλώνα, δυναμώνει μόνη της με τη βαρομετρική ύφεση ως τη στιγμή που ο ουρανός, πιο φιλεύσπλαχνος από τους ανθρώπους, αδειά­ζει καταρράκτες βροχής, που σταματούν τις φλόγες. Κανένας αγώνας και καμιά φυγή δεν είναι δυνατή. Αυτοί που μένουν μέσα στα καταφύγια παθαίνουν ασφυ­ξία. Αυτοί που βγαίνουν χάνονται μέσα στη θάλασσα των φλογών. Στο Άλτμαρκτ ένα πλήθος καίγεται ομα­δικά σαν δάσος. Εκατοντάδες άτομα πνίγονται στον Έλβα, για να γλιτώσουν από το μαρτύριο της φωτιάς. Ο Χαουπτμπάνχοφ γλίτωσε από την πρώτη επιδρομή' οι χιλιάδες πρόσφυγες, που στεγάζει, πιστεύουν, πως βρί­σκονται εκτός κινδύνου, έρχεται όμως η δεύτερη επιδρομή χωρίς προειδοποίηση και επιφέρει μιαν ανείπωτη εκατόμβη. Οι πυροσβέστες της Δρέσδης καταβροχθί­σθηκαν από την πυρκαϊά, κι αυτοί που σπεύδουν από τις γειτονικές πόλεις να βοηθήσουν πολυβολούνται από τα Μούστανγκ, που συνοδεύουν τα ιπτάμενα φρούρια της τρίτης επιδρομής. Η πυρκαϊά παρατείνεται τέσσερεις ημέρες, απλώνεται σε 20 τετραγωγικά χλμ. και γε­μίζει την κοιλάδα του 'Έλβα με απανθρακωμένα ερεί­πια. Η περισυλλογή των πτωμάτων είναι εφιαλτική. Συγκεντρώνουν 20.000 βέρες μέσα σε δοχεία. Πέντε πυρές επικήδειες θα υψωθούν στο Άλτμαρκτ και θα ταφούν με το φτυάρι σωροί ανθρώπινης στάχτης ύψους 2 μ. Ο αριθμός των θυμάτων, που είναι αδύνατο να καθορισθή με ακρίβεια, είναι γύρω στις 135.000 και κάνει τον βομβαρδισμό της Δρέσδης τον φονικότερο βομβαρδισμό του πολέμου, ξεπερνώντας και τον βομβαρ­δισμό της Χιροσίμα.

 

(Ραιημόν Καρτιέ:Iστορία του Β. Παγκοσμίου πολέμου)

ΔΟΥΣΜΑΝΗΣ ΒΙΚΤΩΡ: ΠΩΣ ΑΠΕΣΟΒΗΘΗ ΣΤΑΣΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΝ ΒΕΡΡΟΙΑ

Μίαν ημέραν εις την Βέρροιαν, ενώ ειργαζόμην εις το γραφείον μου μετά των αξιωματικών μου, έρχεται ο σύνδεσμος της III Μεραρχίας (Δαμιανού) και μοι αναφέρει ότι η Μεραρχία επανεστάτησεν, οι στρατιώται φωνάζουν «ψωμί, ψωμί» και ότι η επιμελητεία ήτο ανίσχυρος να εύρη άρτον και τρόφιμα. Η κατάστασις ήτο θλιβερά και ηπειλείτο η διάλυσις της Μεραρχίας, διότι οι αξιωματικοί ήσαν ανίσχυροι να επιβληθώσι. Απησχολημένος ως ήμην, απήντησα, χωρίς να σκεφθώ: «Και τί ημπορώ να κάμω εγώ; ας φροντιση ο κ. Μέραρχος». Αναλογισθείς όμως τον κινδυνον έτρεξα προς τον Διάδοχον και ανέφερον εις αυτόν τα διατρέχοντα. Ο Κωνσταντίνος μοι απήντησε: «Και τι θέλεις να κάμω εγώ;».Εν τη απορία μου τω είπον: «Να ιππεύσητε, Υψηλότατε, και να μεταβήτε εις τον καταυλισμόν της Μεραρ­χίας και να τους εμψυχώσητε». Πράγματι ο Αρχηγός διατάσσει και του φέρουν τον ίππον του και μεταβαίνει εις την επισταθμίαν της III Μεραρχίας, ευρισκομένην έξω της πόλεως παρά τον σιδηροδρομικόν σταθμόν Θεσσαλονίκης. Άμα έφθασεν εκεί ο Διάδοχος, oι στασιασταί στρατιώται τον περιεκύκλωσαν ζητούντες «ψωμί". Τους ωμίλησε περί πειθαρχίας, τους συνέστη­σε να πειθαρχήσωσιν εις τους αρχηγούς των, να κάμωσιν υπομονήν και τα τοιαύτα, Η φωνή όμως του στομάχου των στρα­τιωτών ήτο ισχυρότερα και πειστικοτέρα της φωνής του Αρχι­στρατήγου, της φωνής της πειθαρχίας, και ο Διάδοχος ευρέθη εις λίαν δυσχερή θέσιν. Τότε τους εφώναξε: «Ε, λοιπόν τί θέλετε;». «Ψωμί- ψωμί» εφώναξαν. Καi o Κωνσταντίνος με την επιβλητικήν του φωνήν τους φωνάζει : «Να, εκεί πέρα είναι η Θεσσαλονίκη, πηγαίνετε εκεί, να εύρετε ψωμί». Οι στρατιώται, οιστρηλατηθέντες με την λέξιν Θεσσαλονίκη, συνήλθον και εζητωκραύγασαν υπέρ του Διαδόχου και με τας ζητωκραυγάς αυτάς εκάλυψαν τας φωνας των στομάχων. Η στάσις κατεστάλη' κατόπιν η Έπιμελητεία ευρήκε, ίσως χρησιμοποιήσασα την συνταγήν του Διάδοχου, τα αναγκαιούντα τρόφιμα.

N TΡΙΜΗΣ : Η ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ (6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934.)

ΠΑΡIΣΙΟΙ .(Αθ.Πρ.) Ο κ Υμπαρνεγκαραί βουλευτής της άκρας δεξιάς, κατέθεσε σήμερον την πρωίαν επερώτησιν εις το προεδρείον της Βουλής επί των χθεσινών γεγονότων , και ζητεί εξηγήσεις επί των διαταγών του υπουργού των Εσωτερικών, όστις εκύλησε την πόλιν εις το αίμα. Πλην της επερωτήσεως ταύτης κατετέθησαν και άλλαι τέσσαρες δια την αυτήν αιτίαν.Κατόπιν τούτου η κυβέρνησις Νταλαντιέ προβλέπουσα ότι είναι αδύνατον πλέον να κρατηθή εις την αρχήν υπέβαλε σήμερον το απόγευμα την παραίτησίν της εις τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας , ήτις και εγένετο αμέσως αποδεκτή.

ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΑΙ ΑΙΜΑΤΗΡΑΙ ΤΑΡΑΧΑΙ
ΠΑΡΙΣΙΟΙ , 7 Φεβρουαρίου .(Ιδιαίτερον ραδιοτηλεγράφημα του "Ελληνικού Μέλλοντος")-Η από ημερών κυοφορουμένη θύελλα εξέσπασε τέλος χθες την εσπέραν μεττά πρωτοφανούς βιαιότητος. Πενήντα χιλιάδες ένοπλοι πολίται, παρακινούμενοι και υποδαυλιζόμενοι από τα βιαιότατα άρθρα των εφημερίδων της δεξιάς κατά της κυβερνήσεως Νταλαντιέ εξεκίνησαν χθες την εσπέραν εξ όλων των σημείων της πόλεως, και καταστρέφοντες τα πάντα εις το ορμητικόν των πέρασμα , εβάδισαν κατά της Βουλής με αγρίας διαθέσεις .Αντικειμενικός σκοπός της πορείας ταύτης , ήτο η σύλληψις όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών αρχηγών και βουλευτών της αριστεράς παρατάξεως. 

ΑΙ ΠΡΩΤΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
Κατά την εβδόμην απογευματινήν πο κεντρικοί δρόμοι των Παρισίων είχον μεταβληθή εις πεδία μάχης. Οι αστυνομικοί βλέποντες ότι τα πλήθη εβάδιζαν με αγριωτάτας διαθέσεις κατά του Παλαό Μπουρμπόν και μη δυνλαμενοι ν΄αναχαιτήσουν το ακράτητον αυτό ανθρώπινον κύμα , ήρχισαν να πυροβολούν εις τον αέρα προς εκφοβισμόν , ενώ ταυτοχρόνως αι πυροσβεστικαί αντλίαι κατέβρεχαν τους διαδηλωτάς. Οι τελευταίοι όμως ενισχυόμενοι διαρκώς από πυκνότατα στίφη ταραξιών , όχι μόνον δεν υπεχώρουν προ των αστυνομικών , αλλ' ήρχισαν να πυροβολούν εναντίον των και να ρίπτουν κατ΄' αυτών λοστούς , ράβδους , τσεκούρια,σανίδες κλπ.
Πρώτον θύμα κατέπεσε -τραυματισμένος - ο υποδιευθυντής της Αστυνομίας κ.Μαρσάν , του οποίου ο τραυματισμός εξηρέθισε τόσον τους αγωνιζομένους υπέρ της τάξεως αστυνομικούς, ώστε ούτοι αποβαλόντες πλέον πάσαν επιφύλαξιν , ήρχισαν να πυροβολούν εις "το ψαχνόν" και να συμπλέκονται σώμα με σώμα με τους ταραξίας.

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΡΙΩ.
Καθ΄όλον αυτό το διάστημα οι εντός της Βουλής ευρισκόμενοι υπουργοί και βουλευταί διήλθον στιγμάς υπερτάτης αγωνίας , διότι ο επί κεφαλής της αστυνομικής δυνάμεως εδήλωσεν εις αυτούς ότι εάν εξέλθουν έξω του βουλευτηρίου δεν εγγυάται δια την ζωήν των. Κατόπιν τούτου τα φώτα του κτιρίου εσβέσθησαν δια λόγους προνοίας , οι δε βουλευταί φοβούμενοι μήπως οι ταραξίαι εισβάλουν εντός του κτιρίου και τους λυντσάρουν , εφόρεσαν στολάς κλητήρων και εξήλθον από τας πλαγίας θύρας της Βουλής απαρατήρητοι. Εν τούτοις οι δύο εξ αυτών δεν εγλύτωσαν από την μανίαν του εξηγριωμένου πλήθους. Ούτω ο τέως πρωθυπουργός κ. Ερριώ εξερχόμενος της Βουλής εμωλωπίσθη μάλλον σοβαρώς υπό του πλήθους , ο δε γηραιός πολιτευτής κ. Μεριέ επληγώθη σοβαρώτατα.

Ο ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΩΝ
Εν τω μεταξύ άλλαι πυκναί ομάδες ωπλισμένων πολιτών ανήκουσαι εις όλας τας παρατάξεις των άλρων- βασιλόφρονες κομμουνισταί κλπ- συγκεντρωθείσαι εις την πλατεία της Ομονοίας ήρχισαν να δημιουργούν παντοειδείς ταραχάς , καταστρέφουσαι τα κιόσκια, πυρπολούσαι τα λεωφορεία και προβαίνουσαι εις παντοειδείς βανδαλισμούς κατά των αγαλμάτων και κρηνών της μεγαλοπρεπούς πλατείας. Οι αστυνομικοί θελήσαντες να διαλύσωσι τους μαινομένους διαδηλωτάς  επυροβολήθησαν υπ' αυτών και ήρχισαν ν΄αντιπυροβολούν  μετά μανίας.Το αίμα ήρχισε να βάφη την πλατείαν , οι δε τραυματιζόμενοι εποδοπατούντο  αγρίως  υπό  των εξάλων διαδηλωτών,οι οποίοι είχον χάσει τελείως το αίσθημα της πραγματικότητος, εν μόνον σκεπτόμενοι: Πως να λυντσάρουν τον Νταλαντιέ και τους υπουργούς του. 

Καθ ' ον χρόνον το αίμα έρρεε ποταμηδόν εις την Ομόνοιαν , ομάς βασιλοφρόνων διασπάσασα την ζώνην των φρουρούντων το υπουργείον Ναυτικών , εισέβαλεν εντός αυτού , έθραυσε τα έπιπλα, κατέστρεψε τα πάντα και τέλος έθεσε πυρ, το οποίον όμως κατεσβέσθη χωρίς να προκύψουν μεγάλαι ζημίαι εκ του εμπρησμού .Εξερχόμενοι οι βασιλόφρονες από το υπουργείον εκάρφωσαν προ της εισόδου τεραστίαν επιγραφήν με τας φράσεις: "Ζήτω ο βασιλεύς! Ζήτω η Γαλλία.
 Επηκολούθησαν σκηναί τραγικαί ενεθυμίζουσαι την ιστορικήν νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου". Οι συμπλεκόμενοι ήρχισαν να συγχέουν τους αντιπάλους των, διότι μέσα εις τον εξαγριωμένον αυτόν ανθρωποχείμαρρον υπήρχον δεξιοί , σοσιαλισταί, κομμουνισταί , αστυνομικοί και βασιλόφρονες αναμεμιγμένοι φύρδην μύγδην. Δεδομένου δε ότι η δημοτική αστυνομία είχε ταχθή με το μέρος των διαδηλωτών και εβοήθησε μάλιστα αυτούς εις την κατασκευήν των οδοφραγμάτων , κανείς πλέον δεν ήξευρε με ποίον έχει να κάμη , και πολλοί εκ των ταραξιών ετραυματίσθησαν από ομοϊδεάτας των εκ παρεξηγήσεως. Τέλος περί την δευτέραν μεταμεσονύκτιον η αστυνομία κατώρθωσε να γίνη κυρία της καταστάσεως και να διαλύση τους διαδηλωτάς .[1] Ο απολογισμος όμως της αιματηράς αυτής συρράξεως υπήρξεν εξόχως θλιβερός. Δώδεκα νεκροί και εξακόσιοι τραυματίαι , εκτός των αναριθμήτων άλλων , οι οποίοι υπέστησαν διαφόρους ελαφρούς μώλωπας. Η πλατεία Ομονοίας παρουσιάζει σήμερον οικτρόν θέαμα. Το ξυλόστρωμα της πλατείας είνε εις πολλά σημεία ανεσκαμμένον  και εξηρθρωμένον .Τα φράγματα, τα οποία είχον ανεγείρει η αστυνομια προς την πλευράν του Σηκουάνα,  δια να εμποδίση την έφοδον των διαδηλωτών  κατά του Βουρβωνικού Μεγάρου - της Βουλής- αποτελούν σήμερον  το πρωί σωρούς αμόρφους πετρών , ξύλων , μετάλλων και διαφόρων ετεροκλήτων  αντικειμένων, μετά την διάσπασιν των από τους στασιαστάς. Πίλοι καταπατημένοι και ράκη ενδυμάτων  και ξύλων  και υέλων κατακαλύπτουν το έδαφος. Η πρόσοψις του έναντι του ξενοδοχείου  "Κριγιόν" υπουργείου των Ναυτικών, επί της βορείας  πλευράς της πλατείας, είνε καπνισμένη από την εγκαίρως κατασταλείσαν πυρκαϊάν. Σκελετοί αναποδογυρισμένων  και ημιαπηνθρακωμένων λεωφορείων  κατάκεινται παρά το μνημείον  του Στρασβούργου  και αι προσόψεις  των καταστημάτων  της οδού Ρουαγιάλ , της οδού Πυραμίδων και των πέριξ της Όπερας  παρουσιάζουν θέαμα επιδρομής βαρβάρων. 

Η ΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Ολίγον μετά το μεσονύκτιον  ο πρωθυπουργός κ.Νταλαντιέ  μεταβάς εις το Προεδρικόν Μέγαρον κατέστησε τον πρόεδρον της Δημοκρατίας  ενήμερον  των εκτυλιχθέντων  τραγικών γεγονότων. Ακολούθως  ο πρωθυπουργός εκάλεσε τους υπουργούς των Εσωτερικών  κ.Φροτ και της Δικαιοσύνης κ. Πενανσιέ εις το υπουργείον των Εσωτερικών  όπου απεφασίσθη όπως η τάξις αποκατασταθή δι' όλων  των μέσων. Μετά το τέλος της συσκέψεως ταύτης ο υπουργός της Δικαιοσύνης κ. Πενανσιέ προέβη  εις τας εξής ανακοινώσεις  προς τον τύπον: "Η κυβέρνησις απεφάσισε  να αναθέση εις την εισαγγελίαν όπως προβή εις τακτικάς ανακρίσεις επί προκλήσει εις σφαγάς και στάσει εναντίον της ασφαλείας του κράτους , συγχρόνως δε να προβή εις τας δεούσας συλλήψεις συμφώνως προς τας κανονικάς διατάξεις τας προβλεπομένας εκ του νόμου". Την 3,15' πρωϊνήν  ο διευθυντής  της αστυνομίας  εδήλωσε προς τον τύπον τα εξής: "Είχομεν την υποχρέωσιν  να προστατεύσωμεν το κοινοβούλιον , το οποίον συνεζήτει, ως και διάφορα σημεία της πόλεως , από τους ταραχοποιούς. Το κατωρθώσαμεν , αγνοώ ακόμη έναντι ποίων  θυσιών." Ακολούθως ο διευθυντής  της ασφαλείας εδήλωσεν  ότι από συμφώνου μετά της κυβερνήσεως έλαβε νέα μέτρα δια την καλλιτέραν  εξασφάλισιν  της τάξεως  και την επιβολήν  αυτής υπό συνθήκας ομαλωτέρας. 

ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ
Από των πρωϊνών ωρών, αποκατασταθείσης οπωσδήποτε της τάξεως , ήρχισαν αι διάφοροι συλλήψεις  υπόπτων  ως ενεχομένων  εις τας νυκτερινάς ταραχάς. Εγνώσθη ότι οι συλληφθέντες  υπερβαίνουν τους τετρακοσίους. Μεταξύ  των συλληφθέντων είνε και οκτώ δημοτικοί σύμβουλοι της δεξιάς , οι οποίοι  ηγούντο των διαδηλωτών  με φύλλα της "Αξιόν Φρανσαίζ" ανά χείρας. Η σημερινή έκδοσις  του οργάνου των βασιλοφρόνων  "Αξιόν Φρανσαίζ" κατεσχέθη κατόπιν ειδικής αδείας την οποίαν έδωσε προς τούτο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η κατάσχεσις αύτη προκάλεσε  μεγίστην αίσθησιν , διότι δια πρώτην φοράν από της λήξεως  του πολέμου η κυβέρνησις προέβη  εις τοιούτου είδους μέτρα. Παραλλήλως  προς τας γενομένας και συνεχιζομένας συλλήψεις εξεδόθησαν και πλείστα εντάλματα συλλήψεως. Μεταξύ των πρώτων ενταλμάτων  είνε και το αφορών τον διευθυντήν της  "Αξιόν Φρανσαίζ" κ. Σαρλ Μωράς. Λέγεται επίσης , χωρίς τούτο να έχη εξακριβωθή μέχρι στιγμής , ότι εξεδόθησαν  εντάλματα συλλήψεως εναντίον του τέως πρωθυπουργού κ. Ταρτιέ , του διευθυντού της εφημερίδος "Λιμπερτέ" κ. Ντωζιρέ και του παυθέντος διευθυντού της αστυνομίας  κ. Κιάππε.

Υποσημείωση:

[1]Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου, ώρα μηδέν. Όλα τέλειωσαν πια για καλά. Οι τελευταίοι διαδηλωτές χάθηκαν. Οι περισσότεροι έφυγαν απλούστατα με το μετρό. Η Αστυνομία περιπολεί στην Ομόνοια και τα Ηλύσια Πεδία, που παρουσιάζουν με τους σπασμένους πάγκους, τα ξερριζωμένα δέντρα, τα πυρπο­λημένα κιόσκια και τ' ανασκαμμένα τους πλακόστρωτα, ένα αξιοθρήνητο θέαμα —το θέαμα, αλλοίμονο, του εμφυλίου πολέμου —, και διώχνει με ζήλο τους πολύ περίεργους δια­βάτες. 

Στα νοσοκομεία καταρτίζουν τον κατάλογο των θυμάτων. Ο αριθμός των νεκρών ποικίλει ανάλογα με τις πηγές των πληροφοριών. Φαίνεται πως μπορεί κανείς να σταματήσει στον αριθμό δεκαεφτά, από τους οποίους τέσσερις «Καμελό ντυ Ρουά», δυο της «Πατριωτικής Νεολαίας», ένας της «Γαλλικής Αλληλεγγύης». 

Οι δεκατέσσερις από τους νεκρούς σκοτώθησαν από σφαί­ρες. Μερικοί τραυματίες πέθαναν ίσως από τα χτυπήματα που τους έδωσαν, όταν τους διέλυαν τα εξαγριωμένα όργανα της τάξης. Γιατί έγιναν φρικαλεότητες. Πολλοί φρουροί χτυπού­σαν με τα τακούνια τους. Ο κ. ντε Νομπλάν πέφτει χτυπημέ­νος από μια σφαίρα στο κεφάλι αλλά, παρ' όλ' αυτά, τον χτυ­πούν και του σπάνε τα οστά της μύτης, θα ξεψυχήσει λίγες ώρες αργότερα. 

Όσο για τους πληγωμένους διαδηλωτές και «πολίτες» που έμειναν ένα διάστημα νοσηλευόμενοι (εκτός από τα αναρί­θμητα θύματα που στάλθηκαν ή οδηγήθηκαν στις κατοικίες τους, αφού τους περιποιήθηκαν) οι στατιστικές δείχνουν: 84 τραυματίες από σφαίρες, 116 από ρόπαλα, σπαθιά και «διάφο­ρα» άλλα όργανα, 6 από ποδοπάτημα αλόγων, 2 από... πέσιμο. 

Τα όργανα της τάξης αριθμούσαν 1.663 τραυματίες και ένα νεκρό, τον φρουρό Φλάντρ. Στο σύνολο σχεδόν, τα τραύματα είχαν προξενηθεί από τυχαία βλήματα που συχνά προκαλούσαν πληγές φοβερές. Επίσημα, από την Αστυνομία καταγράφτηκαν μόνο τρία τραύματα θετικά από σφαίρες, και δύο πι­θανά. Μια άλλη στατιστική αποκαλύπτει ότι αστυφύλακες και φρουροί έρριξαν 518 σφαίρες πιστολιού και περιστρόφου. 

Μερικοί μάρτυρες εκτελεστές του δράματος ισχυρίστηκαν πως άκουσαν ριπές πολυβόλων, πράγμα που αποτέλεσε α­φορμή να κατηγορηθεί ο Ευγένιος Φροτ πως έδωσε διαταγή να ρίξουν με πολυβόλα ή οπλοπολυβόλα. Η επιτροπή έρευνας τακτοποίησε αυτό το ζήτημα. Με ομοφωνία των μελών της — από τα 44 μέλη της τα 16 άνηκαν στην κεντροδεξιά και τα 2 στους ανεξάρτητους της αριστεράς — αναγνώρισε πράγματι πως η φρουρά της τάξης δεν είχε στη διάθεση της ούτε αυτό­ματα όπλα, ούτε βραχύκαννα όπλα, μια και δόθηκε γενική διαταγή να τ' αφήσουν όλ' αυτά στους στρατώνες. 

Η ίδια ομοφωνία υπήρξε και στη διαπίστωση ότι τα όργανα της τάξης υπήρξαν αντικείμενο «βιαιοτήτων και αυτοδικιών» πριν από τον πρώτο τους πυροβολισμό, πως δεν είχε γίνει καμμιά από μέρος τους βιαιοπραγία και ότι κανένας πυροβο­λισμός δε ρίχτηκε πάνω στη φάλαγγα των παλαιών πολε­μιστών. Τέλος, ομόφωνα πάλι, με αποχή τριών ψήφων μονάχα, η επιτροπή παραδέχτηκε επίσημα πως η Κυβέρνηση δεν έδωσε διαταγή να βάλλουν κατά των διαδηλωτών. Με άλλα λόγια δεν υπήρξαν «ματωβαμμένοι τραμπούκοι». Κάθε πολεμική θα ήταν μάταιη πάνω σ' αυτό το σημείο: η υπόθεση νοήθηκε σωστά.-(Lucien Vieville: 6 Φεβρουαρίου1934. 17 νεκροί για έναν διευθυντήν Αστυνομίας.)

 

6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934 : hommage à ceux qui sont tombés pour la France

Ci-dessous la liste des patriotes français tombés le 6 février 1934 sous les balles de la République corrompue. Après les voleurs, les assassins... Ils sont morts pour la France.
Ne les oublions pas !
(Ακολουθεί ο κατάλογος των Γάλλων πατριωτών που έχασαν τη ζωή τους στις  6 Φεβρουαρίου  1934 κάτω από τις σφαίρες της διεφθαρμένης Δημοκρατίας. Μετά τους κλέφτες, δολοφόνοι ... Πέθαναν για τη Γαλλία. Μη τους λησμονείτε!)
AUFSCHNEIDER Alphonse, mort pour la France
De Schiltigheim (Bas-Rhin), 37 ans, valet de chambre, tué d'une balle au cœur près de la place de la Concorde. Il était Ligueur d'Action française.
CAMBO COSTA, mort pour la France
42 ans, d'origine hellénique, naturalisé Français, musicien sans travail,  mort le 9 février des multiples blessures reçues dans la nuit du 6. Allié d’Action française.

CHEYNIER LE JOUHAN DE NOBLENS Gratien, mort pour la France
55 ans, industriel, ancien combattant, frère de trois combattants morts pour la France, marié et père d’un enfant de 7 ans 1/2, membre de la Solidarité française. Atteint d’une balle entre les yeux.
Il fut frappé et piétiné avec un acharnement bestial, comme le prouvent les nombreuses contusions et fractures du crâne, du nez et de la mâchoire que l’on releva sur lui. Il décéda quelques heures après son transport à l’hôpital Beaujon.
COUDREAU Raymond, mort pour la France
49 ans, commis-livreur dans une mercerie en gros ; n’appartenant à aucune association politique, veuf et père de six enfants, dont deux en bas âge.
ETHEVENEAUX Louis, mort pour la France
25 ans, garçon charcutier, reçut, près de la Madeleine, un coup de matraque d’un policier et mourut d’une fracture du crâne.
FABRE Jean-Eloi, mort pour la France
Etudiant en médecine, interne à l’hôpital Saint-Joseph, membre des Jeunesses patriotes, tué d’une balle au cœur devant le pont de la Concorde. Il avait été blessé en 1925, lors d’un guet-apens organisé rue Damrémont par les communistes.
GARNIEL Lucien, mort pour la France
Garçon boucher, 16 ans, blessé d’une balle qui l’atteignit à la colonne vertébrale, mort le 1er novembre, après une longue et douloureuse agonie.
Mlle GOURLAND Corentine, morte pour la France
Femme de chambre, 34 ans, tuée d’une balle à la tête sur la terrasse de l’hôtel Grillon, place de la Concorde.
JAVEY André, mort pour la France
39 ans, n’appartenant à aucune association politique, ancien combattant, blessé aux Eparges, croix de guerre. Succomba à ses blessures le 11 février.
LABOUCHEIX Marius, mort pour la France
Directeur administratif de la société « L’Energie industrielle », ancien combattant, laisse deux orphelins, frappé d’une balle en arrivant près de la place de la Concorde.
LALANDE Raymond, mort pour la France
Menuisier et tapissier d’autos, 24 ans. Atteint sur la place de la Concorde d’une balle qui lui fit éclater le tibia. Succomba des suites de sa blessure le 5 février 1936. S’était inscrit aux Camelots du Roi après le 6 février.
LAMMERT Henri, mort pour la France
31 ans, officier mitrailleur de réserve, gérant d’un hôtel meublé appartenant à ses parents. Ne faisant partie d’aucune association politique. Tué d’une balle dans le dos, sur la place de la Concorde. Il laissait une veuve sur le point d’accoucher.
LECOMTE Jules, mort pour la France
35 ans, engagé dans la marine à 19 ans embarqué sur les patrouilleurs de la division de la Loire, ouvrier à l’usine Renault, succomba le 12 février, ayant reçu une balle dans le ventre. Marié, sans enfant, il était Ligueur d’Action française et chef d’équipe de Camelots du Roi.
LIEVIN Charles, mort pour la France
Cuisinier, 34 ans, blessé le 6 février 1934 d’une balle à la colonne vertébrale, mort le 6 décembre 1935, après vingt et un mois d’atroces souffrances, laissant une femme sans ressources.
MEZZIANE Galli, mort pour la France
28 ans, musulman, membre de la Solidarité française, manœuvre en chômage, écrasé par un camion de la police lancé à toute allure, puis achevé à coup de pied et de matraque. Mort le 7 février.
MOPIN Jean, mort pour la France
24 ans, atteint à la colonne vertébrale, mort le 7 décembre d’une infection généralisée, après de longs mois de souffrances héroïquement supportées. Il a été inhumé à Compiègne.
MUNNIER Albert, , mort pour la France
27 ans, comptable, depuis quelques mois sans travail, tué d’une balle de révolver dans la tête, rue Boissy-d’Anglas. Il était marié et père d’un bébé de 18 mois.
PEUZIAT René-Alain, mort pour la France
29 ans, frère du champion cycliste, n’appartenant à aucune association politique.
ROSSIGNOL Raymond, mort pour la France
37 ans, industriel, ancien combattant, membre des Jeunesses patriotes, officier de réserve de cavalerie, marié, père d’un enfant de 12 ans, tué d’une balle de révolver en pleine tête devant le pont de la Concorde.
ROUBAUDI Georges, mort pour la France

36 ans, industriel, directeur d’une grande maison d’importation et d’exportation de soierie occupant 200 ouvriers, ancien combattant, engagé volontaire à 17 ans, croix de guerre avec deux citations, marié et père de trois enfants dont l’aîné n’avait pas 6ans. Ligueur d’Action française et membre de l’Association Marius Plateau.
SOUGARY Alfred, mort pour la France
30 ans, dessinateur, membre de l’Association des Décorés de la Légion d’honneur au péril de leur vie, fut tué à coups de matraque et relevé la colonne vertébrale complètement disloquée.
VAURY Henri, mort pour la France
39 ans, ancien combattan

Πηγή Action française


Σχετικό: 
Lucien Vieville: 6 Φεβρουαρίου 1934. 17 νεκροί για έναν διευθυντή Αστυνομίας.

9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935 (11)

11. Μετά την επεισοδιακή διακοπή του υπουργικού συμβουλίου .   

Η συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου διακόπτεται άδοξα αλλά τα προβλήματα δεν μπορούν να περιμένουν. Πρέπει να διευθετηθεί  οριστικά το πρόβλημα  Παναγιωτάκου ώστε ο διάδοχός του, να μεθοδεύσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο  την επιστροφή των στρατιωτικών μονάδων πίσω στα στρατόπεδα, πριν ο θεός ξημερώσει την καινούρια ημέρα. Είναι άγνωστο με ποιο τρόπο ο Πρωθυπουργός καταφέρνει τελικά να συντονίσει  τους όχι και σε τόσο ήρεμη ψυχική διάθεση υπουργούς του και να τους συγκεντρώσει,λίγη ώρα αργότερα, στη φιλόξενη και ευρύχωρη κατοικία  του Δ. Λόντου επί της οδού Σόλωνος και Κανάρη .

Ο Περικλής Ράλλης που είχε αναλάβει να  μεταφέρει τον τραυματία στρατηγό στη κλινική Γερουλάνου  για τις πρώτες βοήθειες, φτάνει στο σπίτι του Λόντου τελευταίος. Εκεί ,αντιλαμβάνεται από τη πρώτη στιγμή,   ότι η παρουσία του  όχι μόνο δεν κρίνεται απαραίτητη και μάλλον προβλήματα δημιουργεί. Το παιχνίδι του έχει αποκαλυφθεί και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις. Αρκετά έξυπνος ο Περικλής Ράλλης αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να αποχωρήσει διακριτικά. Με τη βεβαιότητα μάλιστα ,ότι από ώρα σε ώρα θα του ζητηθεί η παραίτηση αποφασίζει να κάνει αυτός το πρώτο βήμα διευκολύνοντας το Πρωθυπουργό. Κάθεται γράφει και υπογράφει τη παρακάτω δήλωση.
Κατόπιν των συμβάντων χθες εις το Υπουργικόν Συμβούλιον πρωτοφανών αληθώς εις τα πολιτικά πράγματατης χώρας γεγονότων , εθεώρησα υποχρέωσιν να υποβάλω την παραίτησίν μου δια λόγους ηθικής τάξεως .Τούτο δε, τοσούτω μάλλον, καθ' όσον συνέπεια των γεγονότων αυτών υπήρξεν ο τραυματισμός και η απομάκρυνσις ανωτάτου αξιωματικού ............[1]

Πρωθυπουργός και Κονδύλης συμφωνούν τελικά στην ανάγκη αντικατάστασης Παναγιωτάκου από τη διοίκηση του Α Σώματος Στρατού . Διάδοχος του ορίζεται ο Αλέξανδρος Παπάγος . Τελευταία εκκρεμότητα που απομένει είναι ο τρόπος με τον οποίο θα παρουσιαστεί η απόφαση αυτή στη κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στους Λάκωνες ψηφοφόρους του Πειραιά. Η είδηση της σύναξης των υπουργών στο σπίτι του Λόντου δεν αργεί να διαδοθεί. Ομάδες φιλοβασιλικών ,κατάλληλα συντονισμένες προφανώς από το "Στρατηγείο" της οδού Φιλελλήνων, δεν χάνουν την ευκαιρία να διαδηλώσουν έξω από το σπίτι του Λόντου με κραυγές, συνθήματα και επευφημίες . Η αστυνομία που φτάνει καθυστερημένη καταφέρνει τη τελευταία στιγμή να απωθήσει τους συγκεντρωμένους σε μια απόσταση ασφαλείας.Όλο αυτό το διάστημα , στου Μακρυγιάννη , στου Φιλοπάππου , στην Ακρόπολη , στους στύλους του Ολυμπίου Διός από τη πλευρά της Αμαλίας όπου τα γραφεία του Α Σώματος, στρατιώτες με το ίδιο εθνόσημο εξακολουθούν να παραμένουν χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Όχι και τόσο παλιές πικρίες αναδύονται στη μνήμη ........ Το κέντρο της πρωτεύουσας εξακολουθεί να είναι μια απέραντη πυριτιδαποθήκη . Μια τυχαία ασήμαντη αφορμή μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Με το πέρας του μυστικού υπηρεσιακού Συμβουλίου, στις 1,30 το πρωί , μια πρώτη κυβερνητική ανακοίνωση, επιχειρεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.

Εξ αφορμής κινήσεων τινων το Α Σώμα Στρατού διέταξε μέτρα τινα λόγω των οποίων ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών υπέβαλε την παραίτησίν του. Το υπουργικόν Συμβούλιον συγκληθέν εκτάκτως εξήτασε τα πράγματα, εκ της εξετάσεως δε ταύτηςεπείσθη ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών και Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως όπως παραμείνει εν τη Κυβερνήσει, διότι οι λόγοι της παραιτήσεώς του απεδείχθησαν οφειλόμενοι εις παρεξήγησιν. Κατά την διάρκειαν της συνεδριάσεως του υπουργικού Συμβουλίου εις τους διαδόμους της Βουλής προεκλήθη ανησυχία, προς κατευνασμόν της οποίας επενέβη η φρουρά ,ετραυματίσθη δε ελαφρώς ο Στρατηγός Παναγιωτάκος εξελθών εις τον διάδρομον όπως επαναφέρη την τάξιν. Λόγω του τραυματισμού του στρατηγού Παναγιωτάκου ανετέθη η διοίκησις του Α ' Σ.Σ εις τον στρατηγόν κ Παπάγον , όστις και ανέλαβε ταύτην. Το τραύμα του στρατηγού Παναγιωτάκου εξετασθέν υπό των ιατρών ευρέθη εντελώς επιπόλαιον μετά δε την επίδεσίν του ο στρατηγός μετέβη εις την οικίαν του".[3]
Την ίδια ώρα μια άλλη σύσκεψη , εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά πραγματοποιείται πάνω στη ναυαρχίδα του στόλου που ναυλοχεί στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ο ναύαρχος Σακελλαρίου πλαισιωμένος από ομάδα ανωτάτων αξιωματικών ανάμερα στους οποίους ο Επιτελάρχης του Γ Σώματος Στρατού[4] και ο αρχηγός των υποβρυχίων πλοίαρχος Καββαδίας [5] αποφασίζουν για μια σειρά προληπτικών μέτρων που έχουν σα σκοπό τη διασφάλιση της τάξης στη Θεσσαλονίκη . Όσο περνά η ώρα το τοπίο ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο. Πίσω στην Αθήνα ο Παναγιωτάκος , μετά την επίδεση των τραυμάτων του εκφράζει την επιθυμία να επιστρέψει στα γραφεία του Α Σώματος . Όταν πληροφορείται ότι η Κυβέρνηση έχει τοποθετήσει στη θέση του το Παπάγο, αποφασίζει να πάρει το δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι του στο Φάληρο. Έχει πάει δύο και μισή όταν ο υπουργός Στρατιωτικών Κονδύλης επιστρέφει και πάλι στο Υπουργείο του έχοντας ήδη στη τσέπη του υπογεγραμμένη από το Τσαλδάρη, τη παρακάτω σύντομη διαταγή:
Κωλυομένου του στρατηγού κ.Παναγιωτάκου, την Διοίκησιν του Α Σώματος Στρατού αναλαμβάνει ο υποστράτηγος κ.Παπάγος. Άπαντα τα τμήματα να επανέλθουν εις τα συντάγματά των. Οι άνδρες να αναπαυθούν και να τηρηθή μικρά επιφυλακή.
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Π.ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ  
Ο Υπουργός των Στρατιωτικών Γ. ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Υπακούοντας με ανακούφιση στις διαταγές του νέου Σωματάρχη τα ένοπλα τμήματα αρχίζουν να παίρνουν πειθαρχημένα το δρόμο της επιστροφής. Λίγο πριν από το χάραμα της Τρίτης 10 Σεπτεμβρίου η ησυχία και η γαλήνη επιστρέφει και πάλι στους δρόμος της πολύπαθης Πρωτεύουσας καθώς και το τελευταίο απόσπασμα του στρατού που περιφερόταν στους δρόμους επιστρέφει στους χώρους στρατωνισμού του.

Πρώτος ο Πρωθυπουργός Τσαλδάρης δίνει τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα της ημέρας που πέρασε.

 Θλιβεραί σκηναί εξειλίχθησανχθες εκ πρωτοφανούς παρανοήσεως , εκφράζω δε δι' αυτάςόλην την αγανάκτησίν μου. Κατά των υπαιτίων των σκηνών τούτων ελήφθησαν ήδη μέτρα και θα κριθούν αυστηρώς. Εξ όλων των χθεσινών γεγονότων διαπιστώνω αδικαιολόγητον νευρικότητα εις τας τάξεις του λαού και των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Ουδείς εν τούτοις ώφειλε να ανησυχή. Η κυρία αιτία της ανησυχίας είνε το πολιτειακόν ζήτημα. Η επ' αυτού πορεία έχει ήδη σαφώς διαγραφή προ πολλού. Πιστός εις την προς τον Ελληνικόν λαόν δοθείσαν υπόσχεσιν και εν τη πεποιθήσει ότι ούτω εξυπηρετούνταιτα ύψιστα της χώρας συμφέρονταέφερον προ της Συνελεύσεωςτο ζήτημα τούτο, ελήφθη δε η απόφασις προς διενέργειαντου δημοψηφίσματος .Πάντοτε εξήγγειλα , ως ήτο άλλως τε φυσικόν , ότι το δημοψήφισμα θα διενεργείτο . Και τούτο εδήλωσα ήδη ευθύς ως αφίχθην. Άν και ενόμισα ότι δεν έπρεπε να εκδηλώσω προώρως την γνώμην μου ως αρχηγού του Λαϊκου Κόμματος. ίνα μη προκαλέσω επιζημίαν δια την χώραν διαμάχην και σάλον, η θέσις μου όμωςεπί του ζητήματοςτούτου ήτο προδιαγεγραμμένη σαφώς εκ της ιστορίας του Λαϊκου κόμματος. Και τούτο εξεδήλωσα χθες θεωρών ότι φυσικόν πολίτευμα δια την χώραν μας , υπέρ του οποίου θα συνίστων να ψηφίση ο Ελληνικός λαός είναι η Βασιλευομένη Δημοκρατία.Ποιούμαι έκκλησιν προς πάντας να ηρεμίσουν. Εγώ ως υπεύθυνος κυβερνήτης της χώρας δηλώ,ότι κατά την κρίσιμον και ιστορικήν αυτήν ώραν δεν θα ανεχθώ ουδεμίαν διατάραξιν της τάξεως και της ησυχίας.Έχω πεποίθησιν , ότι τόσον οι πολιτικοί μου φίλοι , όσον και ολόκληρος ο Ελληνικός λαός και αι ένοπλοι δυνάμεις της χώρας , καθοδηγούμενοι υπό πατριωτικών σκέψεων θα είνε μαζή μου πρόθυμοι υποστηρικταί της γαλήνης, της ησυχίας και της τάξεως.  Π.ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ

Περισσότερο συνθετικός, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Κονδύλης επιχειρεί να υποβαθμίσει το γεγονός.

Το χθεσινόν λυπηρόν επεισόδιον πρέπει να θεωρηθή λήξαν και να αποκατασταθή η αλληλεγγύηκαι η ενότηςμεταξύ των αξιωματικών, διότι αρκετά εδιχάσθημεν επί τόσα έτη. Ο στρατός, μετά το τελευταίον κίνημα υπέστη ποιοτικήν βελτίωσιν.Το Σώμα των αξιωματικώνέγινεν εν μεγίστω βαθμώ ομοιογενές και ομονοούν. Ας προσπαθήσωμεν να διατηρήσωμεν αυτήν την ομοιογένειανκαι την ομόνοιαν, η οποία είνε απαραίτητος δια την ομαλήν διακυβέρνησιν της χώρας.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Παναγιωτάκος δεν κάνει οικονομία στις δικές του δηλώσεις. Μιλώντας στους δημοσιογράφους δίνει τη δική του εκδοχή.

Εγώ δεν εστασίασα, είπεν ο κ. Παναγιωτάκος. Ηγωνίσθην διά την τάξιν, την ηρεμίαν και την κατοχύρωσιν των λαϊκών ελευθεριών . Όσοι ήσαν κοντά μου ,αντελήφθησαν , ότι ο αγών μου απέβλεπεν εις το να εξασφαλισθούν αι λαϊκαί ελευθερίαι από τας διαθέσεις ωρισμένων κύκλων.
Είχομεν την πληροφορίαν, ότι ετοιμάζεται κίνημα δια την ανατροπήν της Κυβερνήσεως και την εγκαθίδρυσιν διευθυντηρίου , αποτελουμένου από ωρισμένα άτομα και ωρισμένον πρόεδρον. Άμα τη συστάσει του , το διευθυντήριον τούτο θα διέτασσε πολλάς συλλήψεις, μεταξύ των οποίωντου Προέδρου της Κυβερνήσεως , εμού και άλλων. Όλα αυτά ,εν συνδυασμώ με την εντεινομένην κίνησιν των κομμουνιστών, μας έδωκαν την εντύπωσιν , ότι ευρισκόμεθαπρο σοβαράς κινήσεως, την οποίαν επιβάλλετο να αντιμετωπίσωμεν.
Ελάβομεν λοιπόν ωρισμένα μέτρα, τα οποία όπως ήτο φυσικόν, δεν ήρεσαν εις τους ενδιαφερομένους , εις τούτο δε οφείλονται τα επακολουθήσαντα την νύκτα γεγονότα ."

Στο συντάκτη της Εστίας θα πει:

Κάθε πατριώτης πρέπει να λυπήται δια το σημείον εις ο περιήχθη η κατάστασις και να εύχεται δια την αποκατάστασιν της γαλήνης. Όλοι όσοι ενδιαφέρονται δια την εσωτερικήν μας ησυχίαν πρέπει να λυπούνται δια το κατάντημά μας.

(Επιστροφή)