6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1934 : hommage à ceux qui sont tombés pour la France

Ci-dessous la liste des patriotes français tombés le 6 février 1934 sous les balles de la République corrompue. Après les voleurs, les assassins... Ils sont morts pour la France.
Ne les oublions pas !
(Ακολουθεί ο κατάλογος των Γάλλων πατριωτών που έχασαν τη ζωή τους στις  6 Φεβρουαρίου  1934 κάτω από τις σφαίρες της διεφθαρμένης Δημοκρατίας. Μετά τους κλέφτες, δολοφόνοι ... Πέθαναν για τη Γαλλία. Μη τους λησμονείτε!)
AUFSCHNEIDER Alphonse, mort pour la France
De Schiltigheim (Bas-Rhin), 37 ans, valet de chambre, tué d'une balle au cœur près de la place de la Concorde. Il était Ligueur d'Action française.
CAMBO COSTA, mort pour la France
42 ans, d'origine hellénique, naturalisé Français, musicien sans travail,  mort le 9 février des multiples blessures reçues dans la nuit du 6. Allié d’Action française.

CHEYNIER LE JOUHAN DE NOBLENS Gratien, mort pour la France
55 ans, industriel, ancien combattant, frère de trois combattants morts pour la France, marié et père d’un enfant de 7 ans 1/2, membre de la Solidarité française. Atteint d’une balle entre les yeux.
Il fut frappé et piétiné avec un acharnement bestial, comme le prouvent les nombreuses contusions et fractures du crâne, du nez et de la mâchoire que l’on releva sur lui. Il décéda quelques heures après son transport à l’hôpital Beaujon.
COUDREAU Raymond, mort pour la France
49 ans, commis-livreur dans une mercerie en gros ; n’appartenant à aucune association politique, veuf et père de six enfants, dont deux en bas âge.
ETHEVENEAUX Louis, mort pour la France
25 ans, garçon charcutier, reçut, près de la Madeleine, un coup de matraque d’un policier et mourut d’une fracture du crâne.
FABRE Jean-Eloi, mort pour la France
Etudiant en médecine, interne à l’hôpital Saint-Joseph, membre des Jeunesses patriotes, tué d’une balle au cœur devant le pont de la Concorde. Il avait été blessé en 1925, lors d’un guet-apens organisé rue Damrémont par les communistes.
GARNIEL Lucien, mort pour la France
Garçon boucher, 16 ans, blessé d’une balle qui l’atteignit à la colonne vertébrale, mort le 1er novembre, après une longue et douloureuse agonie.
Mlle GOURLAND Corentine, morte pour la France
Femme de chambre, 34 ans, tuée d’une balle à la tête sur la terrasse de l’hôtel Grillon, place de la Concorde.
JAVEY André, mort pour la France
39 ans, n’appartenant à aucune association politique, ancien combattant, blessé aux Eparges, croix de guerre. Succomba à ses blessures le 11 février.
LABOUCHEIX Marius, mort pour la France
Directeur administratif de la société « L’Energie industrielle », ancien combattant, laisse deux orphelins, frappé d’une balle en arrivant près de la place de la Concorde.
LALANDE Raymond, mort pour la France
Menuisier et tapissier d’autos, 24 ans. Atteint sur la place de la Concorde d’une balle qui lui fit éclater le tibia. Succomba des suites de sa blessure le 5 février 1936. S’était inscrit aux Camelots du Roi après le 6 février.
LAMMERT Henri, mort pour la France
31 ans, officier mitrailleur de réserve, gérant d’un hôtel meublé appartenant à ses parents. Ne faisant partie d’aucune association politique. Tué d’une balle dans le dos, sur la place de la Concorde. Il laissait une veuve sur le point d’accoucher.
LECOMTE Jules, mort pour la France
35 ans, engagé dans la marine à 19 ans embarqué sur les patrouilleurs de la division de la Loire, ouvrier à l’usine Renault, succomba le 12 février, ayant reçu une balle dans le ventre. Marié, sans enfant, il était Ligueur d’Action française et chef d’équipe de Camelots du Roi.
LIEVIN Charles, mort pour la France
Cuisinier, 34 ans, blessé le 6 février 1934 d’une balle à la colonne vertébrale, mort le 6 décembre 1935, après vingt et un mois d’atroces souffrances, laissant une femme sans ressources.
MEZZIANE Galli, mort pour la France
28 ans, musulman, membre de la Solidarité française, manœuvre en chômage, écrasé par un camion de la police lancé à toute allure, puis achevé à coup de pied et de matraque. Mort le 7 février.
MOPIN Jean, mort pour la France
24 ans, atteint à la colonne vertébrale, mort le 7 décembre d’une infection généralisée, après de longs mois de souffrances héroïquement supportées. Il a été inhumé à Compiègne.
MUNNIER Albert, , mort pour la France
27 ans, comptable, depuis quelques mois sans travail, tué d’une balle de révolver dans la tête, rue Boissy-d’Anglas. Il était marié et père d’un bébé de 18 mois.
PEUZIAT René-Alain, mort pour la France
29 ans, frère du champion cycliste, n’appartenant à aucune association politique.
ROSSIGNOL Raymond, mort pour la France
37 ans, industriel, ancien combattant, membre des Jeunesses patriotes, officier de réserve de cavalerie, marié, père d’un enfant de 12 ans, tué d’une balle de révolver en pleine tête devant le pont de la Concorde.
ROUBAUDI Georges, mort pour la France

36 ans, industriel, directeur d’une grande maison d’importation et d’exportation de soierie occupant 200 ouvriers, ancien combattant, engagé volontaire à 17 ans, croix de guerre avec deux citations, marié et père de trois enfants dont l’aîné n’avait pas 6ans. Ligueur d’Action française et membre de l’Association Marius Plateau.
SOUGARY Alfred, mort pour la France
30 ans, dessinateur, membre de l’Association des Décorés de la Légion d’honneur au péril de leur vie, fut tué à coups de matraque et relevé la colonne vertébrale complètement disloquée.
VAURY Henri, mort pour la France
39 ans, ancien combattan

Πηγή Action française


Σχετικό: 
Lucien Vieville: 6 Φεβρουαρίου 1934. 17 νεκροί για έναν διευθυντή Αστυνομίας.

9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935 (11)

11. Μετά την επεισοδιακή διακοπή του υπουργικού συμβουλίου .   

Η συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου διακόπτεται άδοξα αλλά τα προβλήματα δεν μπορούν να περιμένουν. Πρέπει να διευθετηθεί  οριστικά το πρόβλημα  Παναγιωτάκου ώστε ο διάδοχός του, να μεθοδεύσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο  την επιστροφή των στρατιωτικών μονάδων πίσω στα στρατόπεδα, πριν ο θεός ξημερώσει την καινούρια ημέρα. Είναι άγνωστο με ποιο τρόπο ο Πρωθυπουργός καταφέρνει τελικά να συντονίσει  τους όχι και σε τόσο ήρεμη ψυχική διάθεση υπουργούς του και να τους συγκεντρώσει,λίγη ώρα αργότερα, στη φιλόξενη και ευρύχωρη κατοικία  του Δ. Λόντου επί της οδού Σόλωνος και Κανάρη .

Ο Περικλής Ράλλης που είχε αναλάβει να  μεταφέρει τον τραυματία στρατηγό στη κλινική Γερουλάνου  για τις πρώτες βοήθειες, φτάνει στο σπίτι του Λόντου τελευταίος. Εκεί ,αντιλαμβάνεται από τη πρώτη στιγμή,   ότι η παρουσία του  όχι μόνο δεν κρίνεται απαραίτητη και μάλλον προβλήματα δημιουργεί. Το παιχνίδι του έχει αποκαλυφθεί και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις. Αρκετά έξυπνος ο Περικλής Ράλλης αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να αποχωρήσει διακριτικά. Με τη βεβαιότητα μάλιστα ,ότι από ώρα σε ώρα θα του ζητηθεί η παραίτηση αποφασίζει να κάνει αυτός το πρώτο βήμα διευκολύνοντας το Πρωθυπουργό. Κάθεται γράφει και υπογράφει τη παρακάτω δήλωση.
Κατόπιν των συμβάντων χθες εις το Υπουργικόν Συμβούλιον πρωτοφανών αληθώς εις τα πολιτικά πράγματατης χώρας γεγονότων , εθεώρησα υποχρέωσιν να υποβάλω την παραίτησίν μου δια λόγους ηθικής τάξεως .Τούτο δε, τοσούτω μάλλον, καθ' όσον συνέπεια των γεγονότων αυτών υπήρξεν ο τραυματισμός και η απομάκρυνσις ανωτάτου αξιωματικού ............[1]

Πρωθυπουργός και Κονδύλης συμφωνούν τελικά στην ανάγκη αντικατάστασης Παναγιωτάκου από τη διοίκηση του Α Σώματος Στρατού . Διάδοχος του ορίζεται ο Αλέξανδρος Παπάγος . Τελευταία εκκρεμότητα που απομένει είναι ο τρόπος με τον οποίο θα παρουσιαστεί η απόφαση αυτή στη κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στους Λάκωνες ψηφοφόρους του Πειραιά. Η είδηση της σύναξης των υπουργών στο σπίτι του Λόντου δεν αργεί να διαδοθεί. Ομάδες φιλοβασιλικών ,κατάλληλα συντονισμένες προφανώς από το "Στρατηγείο" της οδού Φιλελλήνων, δεν χάνουν την ευκαιρία να διαδηλώσουν έξω από το σπίτι του Λόντου με κραυγές, συνθήματα και επευφημίες . Η αστυνομία που φτάνει καθυστερημένη καταφέρνει τη τελευταία στιγμή να απωθήσει τους συγκεντρωμένους σε μια απόσταση ασφαλείας.Όλο αυτό το διάστημα , στου Μακρυγιάννη , στου Φιλοπάππου , στην Ακρόπολη , στους στύλους του Ολυμπίου Διός από τη πλευρά της Αμαλίας όπου τα γραφεία του Α Σώματος, στρατιώτες με το ίδιο εθνόσημο εξακολουθούν να παραμένουν χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Όχι και τόσο παλιές πικρίες αναδύονται στη μνήμη ........ Το κέντρο της πρωτεύουσας εξακολουθεί να είναι μια απέραντη πυριτιδαποθήκη . Μια τυχαία ασήμαντη αφορμή μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Με το πέρας του μυστικού υπηρεσιακού Συμβουλίου, στις 1,30 το πρωί , μια πρώτη κυβερνητική ανακοίνωση, επιχειρεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα.

Εξ αφορμής κινήσεων τινων το Α Σώμα Στρατού διέταξε μέτρα τινα λόγω των οποίων ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών υπέβαλε την παραίτησίν του. Το υπουργικόν Συμβούλιον συγκληθέν εκτάκτως εξήτασε τα πράγματα, εκ της εξετάσεως δε ταύτηςεπείσθη ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών και Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως όπως παραμείνει εν τη Κυβερνήσει, διότι οι λόγοι της παραιτήσεώς του απεδείχθησαν οφειλόμενοι εις παρεξήγησιν. Κατά την διάρκειαν της συνεδριάσεως του υπουργικού Συμβουλίου εις τους διαδόμους της Βουλής προεκλήθη ανησυχία, προς κατευνασμόν της οποίας επενέβη η φρουρά ,ετραυματίσθη δε ελαφρώς ο Στρατηγός Παναγιωτάκος εξελθών εις τον διάδρομον όπως επαναφέρη την τάξιν. Λόγω του τραυματισμού του στρατηγού Παναγιωτάκου ανετέθη η διοίκησις του Α ' Σ.Σ εις τον στρατηγόν κ Παπάγον , όστις και ανέλαβε ταύτην. Το τραύμα του στρατηγού Παναγιωτάκου εξετασθέν υπό των ιατρών ευρέθη εντελώς επιπόλαιον μετά δε την επίδεσίν του ο στρατηγός μετέβη εις την οικίαν του".[3]
Την ίδια ώρα μια άλλη σύσκεψη , εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά πραγματοποιείται πάνω στη ναυαρχίδα του στόλου που ναυλοχεί στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ο ναύαρχος Σακελλαρίου πλαισιωμένος από ομάδα ανωτάτων αξιωματικών ανάμερα στους οποίους ο Επιτελάρχης του Γ Σώματος Στρατού[4] και ο αρχηγός των υποβρυχίων πλοίαρχος Καββαδίας [5] αποφασίζουν για μια σειρά προληπτικών μέτρων που έχουν σα σκοπό τη διασφάλιση της τάξης στη Θεσσαλονίκη . Όσο περνά η ώρα το τοπίο ξεκαθαρίζει όλο και περισσότερο. Πίσω στην Αθήνα ο Παναγιωτάκος , μετά την επίδεση των τραυμάτων του εκφράζει την επιθυμία να επιστρέψει στα γραφεία του Α Σώματος . Όταν πληροφορείται ότι η Κυβέρνηση έχει τοποθετήσει στη θέση του το Παπάγο, αποφασίζει να πάρει το δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι του στο Φάληρο. Έχει πάει δύο και μισή όταν ο υπουργός Στρατιωτικών Κονδύλης επιστρέφει και πάλι στο Υπουργείο του έχοντας ήδη στη τσέπη του υπογεγραμμένη από το Τσαλδάρη, τη παρακάτω σύντομη διαταγή:
Κωλυομένου του στρατηγού κ.Παναγιωτάκου, την Διοίκησιν του Α Σώματος Στρατού αναλαμβάνει ο υποστράτηγος κ.Παπάγος. Άπαντα τα τμήματα να επανέλθουν εις τα συντάγματά των. Οι άνδρες να αναπαυθούν και να τηρηθή μικρά επιφυλακή.
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Π.ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ  
Ο Υπουργός των Στρατιωτικών Γ. ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Υπακούοντας με ανακούφιση στις διαταγές του νέου Σωματάρχη τα ένοπλα τμήματα αρχίζουν να παίρνουν πειθαρχημένα το δρόμο της επιστροφής. Λίγο πριν από το χάραμα της Τρίτης 10 Σεπτεμβρίου η ησυχία και η γαλήνη επιστρέφει και πάλι στους δρόμος της πολύπαθης Πρωτεύουσας καθώς και το τελευταίο απόσπασμα του στρατού που περιφερόταν στους δρόμους επιστρέφει στους χώρους στρατωνισμού του.

Πρώτος ο Πρωθυπουργός Τσαλδάρης δίνει τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα της ημέρας που πέρασε.

 Θλιβεραί σκηναί εξειλίχθησανχθες εκ πρωτοφανούς παρανοήσεως , εκφράζω δε δι' αυτάςόλην την αγανάκτησίν μου. Κατά των υπαιτίων των σκηνών τούτων ελήφθησαν ήδη μέτρα και θα κριθούν αυστηρώς. Εξ όλων των χθεσινών γεγονότων διαπιστώνω αδικαιολόγητον νευρικότητα εις τας τάξεις του λαού και των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Ουδείς εν τούτοις ώφειλε να ανησυχή. Η κυρία αιτία της ανησυχίας είνε το πολιτειακόν ζήτημα. Η επ' αυτού πορεία έχει ήδη σαφώς διαγραφή προ πολλού. Πιστός εις την προς τον Ελληνικόν λαόν δοθείσαν υπόσχεσιν και εν τη πεποιθήσει ότι ούτω εξυπηρετούνταιτα ύψιστα της χώρας συμφέρονταέφερον προ της Συνελεύσεωςτο ζήτημα τούτο, ελήφθη δε η απόφασις προς διενέργειαντου δημοψηφίσματος .Πάντοτε εξήγγειλα , ως ήτο άλλως τε φυσικόν , ότι το δημοψήφισμα θα διενεργείτο . Και τούτο εδήλωσα ήδη ευθύς ως αφίχθην. Άν και ενόμισα ότι δεν έπρεπε να εκδηλώσω προώρως την γνώμην μου ως αρχηγού του Λαϊκου Κόμματος. ίνα μη προκαλέσω επιζημίαν δια την χώραν διαμάχην και σάλον, η θέσις μου όμωςεπί του ζητήματοςτούτου ήτο προδιαγεγραμμένη σαφώς εκ της ιστορίας του Λαϊκου κόμματος. Και τούτο εξεδήλωσα χθες θεωρών ότι φυσικόν πολίτευμα δια την χώραν μας , υπέρ του οποίου θα συνίστων να ψηφίση ο Ελληνικός λαός είναι η Βασιλευομένη Δημοκρατία.Ποιούμαι έκκλησιν προς πάντας να ηρεμίσουν. Εγώ ως υπεύθυνος κυβερνήτης της χώρας δηλώ,ότι κατά την κρίσιμον και ιστορικήν αυτήν ώραν δεν θα ανεχθώ ουδεμίαν διατάραξιν της τάξεως και της ησυχίας.Έχω πεποίθησιν , ότι τόσον οι πολιτικοί μου φίλοι , όσον και ολόκληρος ο Ελληνικός λαός και αι ένοπλοι δυνάμεις της χώρας , καθοδηγούμενοι υπό πατριωτικών σκέψεων θα είνε μαζή μου πρόθυμοι υποστηρικταί της γαλήνης, της ησυχίας και της τάξεως.  Π.ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ

Περισσότερο συνθετικός, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Κονδύλης επιχειρεί να υποβαθμίσει το γεγονός.

Το χθεσινόν λυπηρόν επεισόδιον πρέπει να θεωρηθή λήξαν και να αποκατασταθή η αλληλεγγύηκαι η ενότηςμεταξύ των αξιωματικών, διότι αρκετά εδιχάσθημεν επί τόσα έτη. Ο στρατός, μετά το τελευταίον κίνημα υπέστη ποιοτικήν βελτίωσιν.Το Σώμα των αξιωματικώνέγινεν εν μεγίστω βαθμώ ομοιογενές και ομονοούν. Ας προσπαθήσωμεν να διατηρήσωμεν αυτήν την ομοιογένειανκαι την ομόνοιαν, η οποία είνε απαραίτητος δια την ομαλήν διακυβέρνησιν της χώρας.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Παναγιωτάκος δεν κάνει οικονομία στις δικές του δηλώσεις. Μιλώντας στους δημοσιογράφους δίνει τη δική του εκδοχή.

Εγώ δεν εστασίασα, είπεν ο κ. Παναγιωτάκος. Ηγωνίσθην διά την τάξιν, την ηρεμίαν και την κατοχύρωσιν των λαϊκών ελευθεριών . Όσοι ήσαν κοντά μου ,αντελήφθησαν , ότι ο αγών μου απέβλεπεν εις το να εξασφαλισθούν αι λαϊκαί ελευθερίαι από τας διαθέσεις ωρισμένων κύκλων.
Είχομεν την πληροφορίαν, ότι ετοιμάζεται κίνημα δια την ανατροπήν της Κυβερνήσεως και την εγκαθίδρυσιν διευθυντηρίου , αποτελουμένου από ωρισμένα άτομα και ωρισμένον πρόεδρον. Άμα τη συστάσει του , το διευθυντήριον τούτο θα διέτασσε πολλάς συλλήψεις, μεταξύ των οποίωντου Προέδρου της Κυβερνήσεως , εμού και άλλων. Όλα αυτά ,εν συνδυασμώ με την εντεινομένην κίνησιν των κομμουνιστών, μας έδωκαν την εντύπωσιν , ότι ευρισκόμεθαπρο σοβαράς κινήσεως, την οποίαν επιβάλλετο να αντιμετωπίσωμεν.
Ελάβομεν λοιπόν ωρισμένα μέτρα, τα οποία όπως ήτο φυσικόν, δεν ήρεσαν εις τους ενδιαφερομένους , εις τούτο δε οφείλονται τα επακολουθήσαντα την νύκτα γεγονότα ."

Στο συντάκτη της Εστίας θα πει:

Κάθε πατριώτης πρέπει να λυπήται δια το σημείον εις ο περιήχθη η κατάστασις και να εύχεται δια την αποκατάστασιν της γαλήνης. Όλοι όσοι ενδιαφέρονται δια την εσωτερικήν μας ησυχίαν πρέπει να λυπούνται δια το κατάντημά μας.

(Επιστροφή) 

9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935 (10)

10. Τα έκτροπα στο ναό της Δημοκρατίας.

 Αγνοώντας το παρασκήνιο των τελευταίων ωρών  και με την ψευδαίσθηση  ότι απολαμβάνει ακόμα της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού,  ο Παναγιωτάκος συνοδευόμενος από τον αντισυνταγματάρχη Δαβάκη , τον υπασπιστή του  του και τον αδελφό του, βουλευτή Πειραιά,  προσέρχεται στα Παλαιά Ανάκτορα με τον αέρα ενός ανθρώπου, που είναι   σίγουρος για τον εαυτό του . Τον ενημερώνουν ότι ο Πρωθυπουργός τον περιμένει σε κάποιο παρακείμενο γραφείο , κοντά στη αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου και τον συνοδεύουν αμέσως εκεί.. Ο   Πρωθυπουργός δεν είναι μόνος. Μαζί του είναι  ο  Νικολαίδης,  υπουργός της αεροπορίας. Το θέμα της συζήτησης που ακολουθεί, ένα και μοναδικό . Η αποσόβηση της πολιτικής κρίσης  με κάθε θυσία.  

Είχα κληθεί υπό του Υπουργικού Συμβουλίου να προσέλθω δια να δώσω ωρισμένας πληροφορίας . Διακοπείσης της συνεδριάσεως αυτού , απεσύρθημεν μετά του κ. Πρωθυπουργού και του Υπουργού της αεροπορίας κ. Νικολαϊδη εις μίαν αίθουσαν παραπλεύρως του Υπουργικού Συμβουλίου και ηρχίσαμεν συνομιλούντες. [1]

Κάποια στιγμή ο Σωματάρχης καλεί στην αίθουσα τον αντισυνταγματάρχη Δαβάκη. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Ελεύθερος Άνθρωπος "......

.. ο Δαβάκης κληθηκε από το Σωματάρχη να διαβιβάσει τηλεφωνική διαταγή στη 4η Μεραρχία και τότε βρέθηκε αντιμέτωπος με το Μαυρομμάτη. ..... ένώ όμως μετέβαινε εις το τηλέφωνον τον επλησίασεν ο κ. Μαυρομμάτης , ο οποίος αφού τον επετίμησε διότι παρουσιάσθη ενώπιον του κ. Πρωθυπουργού άνευ αδείας του υπουργού των Στρατιωτικών , προσέθεσε. ντρέπεσαι;. Ο κ. Δαβάκης του απήντησε ότι "είνε άνθρωπος που δεν φοβάται " τότε δε ο κ. Μαυρομμάτης του κατέφερε μίαν ισχυράν γροθιάν. Οι δύο αξιωματικοί ήλθον εις χείρας , ο δε κ. Δαβάκης εξήγαγε το περίστροφόν του. Οι παριστάμενοι αξιωματικοί τους αφώπλισαν , ούτος όμως εξήγαγε δεύτερον περίστροφον το οποίον και πάλι του αφηρέθη . Εδημιουργήθη θόρυβος ηκούοντο δε φωναί και ύβρεις.[2]

Τι ακριβώς έχει προκαλέσει την έκκρηξη του Μαυρομμάτη; Οι πρωτοβουλίες Παναγιωτάκου τις τελευταίες ημέρες έχουν δημιουργήσει  όπως είναι λογικό  μια σειρά προβλήματα. Η έννοια της ιεραρχίας και της πειθαρχίας γενικότερα, έχει τραυματιστεί από τη στιγμή που ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί απαξιώνουν τις διαταγές του υπουργείου και διοικητές μεγάλων μονάδων επιλέγουν να στοιχιστούν πίσω από ένα  Σωματάρχη .  Ο πρωταγωνιστικός  ρόλος του Δαβάκη στα γεγονότα των τελευταίων ημερών  έχει καταγραφεί , και η πρόσφατη μετάθεση του από τη σχολή των Ευελπίδων στο Α Σώμα, που γίνεται με μόνη την υπογραφή του Παναγιωτάκου, έχει δημιουργήσει  όπως είναι φυσικό αρνητικές εντυπώσεις . Εκείνο το βράδυ ο Μαυρομμάτης σπεύδει αναστατωμένος στη Βουλή με σκοπό να βρει και να ενημερώσει  το Κονδύλη για τις τελευταίες εξελίξεις, έτσι όπως τις μεταφέρουν τα τηλεφωνικά καλώδια. Αναστατωμένοι οι Διοικητές των διαφόρων Φρουρών της Πελοποννήσου για τα όσα διαβάζουν στις τηλεγραφικές διαταγές του Παναγιωτάκου και ανήσυχοι  για τη πραγματική εικόνα που επικρατεί στη Πρωτεύουσα,  ζητούν πληροφορίες και διαταγές . Στη Τρίπολη και τη Καλαμάτα έχει αρχίσει ήδη η επιβίβαση στρατιωτών στα τραίνα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Μαυρομμάτης συναντά το Δαβάκη. [3]

Σύμφωνα με τον ίδιο το Δαβάκη.......

-Συνώδευσα τον στρατηγόν Παναγιωτάκον εις το Υπουργικόν Συμβούλιον , εις την παράπλευρον αίθουσαν του οποίου συνηντήθη ούτος μετά του κ. Πρωθυπουργού και του υπουργού της Αεροπορίας, μετα των οποίων ήρχισε συνομιλών , Κατά την διάρκειαν της συνομιλίας , εγώ ευρισκομην εις τον προθάλαμον . Εκεί συνηντήθην εις μίαν στιγμήν με τον προσωπάρχην του υπουργείου των Στρατιωτικών κ, Μαυρομμάτην , ο οποίος μόλις με είδε και χωρίς ουδεμία συζήτησις να προηγηθή μεταξύ μας , μου είπε σκαιότατα :Δεν ντρέπεσαι σύ; Του απήντησα, ότι δεν έχει δικαίωμα να ομιλή έτσι εις εμένα. Ο κ. Μαυρομμάτης επετέθη τότε εναντίον μου και μου έδωσε δύο γροθιές. Αμυνόμενος πλέον εγώ , εξήγαγα το περίστροφόν μου, αλλ' επενέβη ο παριστάμενος φίλος μου κ. Κονιωτάκης, όστις και μου αφήρεσε το περίστροφον. Εν τω μεταξύ είδα προσερχομένους διαφόρους κρατούντας πιστόλια εις τα χέρια, μεταξύ δε αυτων ανεγνώρισα τον ακόλουθον του υπουργού των Στρατιωτικών κ, Γιαλουράκον. Ηναγκάσθην τότ να εξαγάγω και το δεύτερον περίστροφόν μου. Επενέβησαν όμως οι άλλοι παριστάμενοι εις το επεισόδιον και έτσι αυτό δεν είχε συνέχειαν. [4]

Άσχετα με αυτό που ισχυρίζεται ο Δαβάκης η ιστορία δεν κλείνει έτσι απλά.

Ο κ. Δαβάκης  εξήλθε παραπαίων και κρατούμενος από τους κ.κ. Μαυρομμάτην και Γιαλουράκον, παρείχε δε την εντύπωσιν  ότι είχε συλληφθεί από αυτούς , διότι είχεν επιχειρήσει  να πυροβολήση. Την στιγμήν εκείνην  ευρίσκετο  εις τον διάδρομον ο υπολοχαγός κ. Λουκίδης , εκ των υπασπιστών του κ.Κονδύλη , ο οποίος ενόμισεν  ότι ο κ. Δαβάκης  είχε συλληφθή διότι είχε φονεύσει εντός της αιθούσης  του Υπουργικού Συμβουλίου, τον υπουργόν των Στρατιωτικών . Έξαλος προ της ιδέας αυτής ο κ. Λουκίδης  εκάλεσε αμέσως την φρουράν η οποία και σπεύσασα παρετάχθη προ της εισόδου του προθαλάμου. [5]

Η φρουρά στρατωνιζόταν μόνιμα στα υπόγεια των παλαιών ανακτόρων . Ασφαλώς ο Λουκίδης νοιώθει υπεύθυνος για την ασφάλεια του χώρου που θεσμικά οφείλει να προασπίζει . Τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι η βραδιά θα κλείσει ομαλά και επί πλέον η παρουσία στους διαδρόμους κάποιων οπλισμένων πολιτών κάνει περισσότερο βαριά την ατμόσφαιρα. Ίσως να πιστεύει ότι τα χειρότερα ακολουθούν. 

Όταν ο  επικεφαλής του λόχου της φρουράς υπολοχαγός Λουκίδης εμφανίζεται μπροστά από το γραφείο του Πρωθυπουργού δίνει  την εντύπωση ανθρώπου που δεν ελέγχει τα γεγονότα αλλά τρέχει πίσω από αυτά. Φυσικά η  εμφάνιση των στρατιωτών με τις ξιφολόγχες περασμένες στις κάννες ρίχνει περισσότερο λάδι  στη φωτιά.. Καινούρια φασαρία καινούρια αναστάτωση. 

Την ιδίαν στιγμήν εισήλθεν εις τον προθάλαμον του Υπουργικού Συμβουλίου, όπου διεδραματίζοντο τα γεγονότα αυτά, ο υπασπιστης του υπουργού Στρατιωτικών υπολοχαγός Λουκίδης ο οποίος με προτεταμένον το περίστροφον εστράφη κατά του κ. Ράλλη και άλλων αξιωματικών.  Οι τελευταίοι αυτοί του απηύθυναν δριμυτάτας παρατηρήσεις, αλλ' ο Λουκίδης ο οποίος ισχυρίζεται , ότι ενόμισε, ότι κατά τας πρώτας αυτάς σκηνάς είχε τραυματισθή ο κ. Κονδύλης έξαλλος τους εφώναξε:

-Είμαι εντεταλμένος διά την φρούρησιν του κ. Κονδύλη εγώ! Τι τον εκάματε τον στρατηγό; 

 Οι αξιωματικοί του παρετήρησαν πάλιν, ότι δεν έχει θέσιν εκεί".

Ο Λουκίδης ασθμαίνων ώρμησε προς την έξοδον των Π. Aνακτόρων φωνάζων:-Τώρα θα σας δείξω αν έχω θέσιν εγώ.... Πράγματι μετ' ολίγα λεπτά επανήρχετο κρατών το περίστροφον ανα χείρας και επί κεφαλής εξ εκ των ανδρών της φρουράς , οι οποίοι μέχρι της στιγμής εκείνης εφρούρουν εις την είσοδον των ανακτόρων.[7]

Φοβούμενοι για τα χειρότερα οι υπουργοί κλειδώνονται στην αίθουσα του διοικητικού συμβουλίου ενώ το πολιτικό προσωπικό αναζητά ασφάλεια στα διπλανά γραφεία . Σε έναν άδειο προθάλαμο μπροστά από τη κλειστή πόρτα ο Λουκίδης μοιάζει να είναι εκτός εαυτού.

....επικεφαλής της δυνάμεως με το πιστόλι ανα χείρας εφώναζε προς τους εντός της αιθούσης ν΄ανοίξουν , διότι η φρουρά θα πυροβολήση. Επηκολούθησε πανδαιμόνιον και πανικός των ευρισκομένων πολιτών,οίτινες έσπευσαν να κρυβούν εις τα παραπλεύρως του Υπουργικού Συμβουλίου γραφεία.[8]

Αυτή τη φορά ο Παναγιωτάκος αποφασίζει να κάνει αισθητή τη παρουσία του και να επιβάλλει τη τάξη.

Ο κ Παναγιωτάκος , αντιληφθείς τον θόρυβον εκ της αιθούσης εις την οποίαν ευρίσκετομετά του κ. Πρωθυπουργού, εξήλθε δια να ίδη περί τίνος επρόκειτο , μη αντιληφθείς δε ακριβώς τα συμβαίνοντα , προσεπάθησε να κατευνάση τα πνεύματα . Τον ήρπασεν όμως εκ των όπισθεν ο Λουκίδης και τον έσπρωξε. Ο κ. Παναγιωτάκος απωθήσας τον Λουκίδην[8] ,διήλθε δια μέσου των ισταμένων και επροχώρησε προς το απόσπασμα. Επειδή δε ενόμισεν, ότι οι στρατιώται οι οποίοι είχαν προτεταμένα τα όπλα και επροχώρουν εναντίον του εσκόπευαν μάλλον να πυροβολήσουν κατά των συγκεντρωμένων εις τον προθάλαμον, μεταξύ των οποίων ευρίσκετο και ο αδελφός του πληρεξούσιος Πειραιώς κ. Παναγιωτάκος τους απηύθυνε έκκλησιν όπως κατεβάσουν τα όπλα. Ο Λουκίδης όμως όταν τον ήκουσεν ομιλούντα προς τους στρατιώτας , τον έσπρωξε πάλιν προς το μέρος των και εκραύγασε; -Αυτός είναι ο στασιαστης Παναγιωτάκος που θέλει να αιχμαλωτίση τον υπουργό σας! Ο στρατηγός αντιληφθείς πλέον περί τίνος επρόκειτο , έστρεψε προς τον τοίχον , εκείνην δε ακριβώς την στιγμήν επυροβολήθη. [9]

Η εικόνα που παρουσιάζει ο Λουκίδης είναι τελείως διαφορετική. Ο στρατηγός εμφανίζεται αγριεμένος κραδαίνοντας το περίστροφο του και δεν κρύβει τις διαθέσεις του . Είναι φανερό ότι έχει χάσει τον έλεγχο των πράξεών του και σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν τα χειρότερα, ο Λουκίδης δίχως να διστάσει, ορμά εναντίον του και επιχειρεί να τον αφοπλίσει. Μέσα σε εκείνο το χαλασμό πιθανότατα ο επικεφαλής να διέταξε "πυρ" ή κάποιο δάχτυλο, πάνω στην ένταση να παραπίεσε τη σκανδάλη .Όπως και να έχουν τα πράγματα ακούγονται και άλλοι πυροβολισμοί.[10] Ο στρατηγός δέχεται χτυπήματα από ξιφολόγχη, ο αδελφός του βουλευτής Πειραιώς επιχειρεί να ακινητοποιήσει το όπλο ενός στρατιώτη από το πιο απίθανο μέρος που μπορεί να φανταστεί κανείς. Από τη ξιφολόγχη. Η σφαίρα που βγαίνει από τη κάνη του όπλου ολοκληρώνει το κακό. Ο Λουκίδης καταφέρνει τελικά να παραβιάσει τη πόρτα και εισβάλει με τους στρατιώτες του στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου. Δεν επιχειρεί όμως να σταματήσει τους πανικόβλητους υπουργούς που επιχειρούν να διαφύγουν πηδώντας από τα παράθυρα της αίθουσας προς τη κατεύθυνση του Βασιλικού κήπου.

Τότε κατά μία μαρτυρία, κάνει την εμφάνισή του ο Κονδύλης , ατάραχος, με μια ολύμπια ηρεμία, βάζει τέλος στη φασαρία. Στρεφόμενος προς το Λουκίδη και με ύφος γερο δάσκαλου που επιπλήττει το ζωηρό μαθητή λέει:
-Μα γιατί κάνετε τέτοια πράγματα , χωρίς να με ρωτήσετε;
Ο Λουκίδης απαντά με αφάνταστη ειλικρίνεια.
--Κύριε Πρόεδρε , μου είπαν ότι σε αιχμαλώτισαν και σε σκότωσαν".
Δίχως να δώσει συνέχεια ο υπουργός του γύρισε τις πλάτες. Επέστρεψε στο υπουργείο του δίχως να τον ενοχλήσει κανείς. Στο μεταξύ με το πρωθυπουργικό αυτοκίνητο ο αντιστράτηγος Παναγιωτάκος μεταφέρθηκε για τις πρώτες βοήθειες σε κοντινή κλινική. Τον συνοδεύει ο υπουργός Περικλής Ράλλης. Με άλλο αυτοκίνητο ο Βουλευτής Παναγιωτάκος μεταφέρεται στον "Ευαγγελισμό".

Ο Βουλευτής Πειραιά Παναγιωτάκος στον Ευαγγελισμό

Ο τραυματισθείς αντιστράτηγος κ. Παναγιωτάκος μετεφέρθη εις την επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη κλινικήν Γερουλάνου.Φέρει ούτος τρία τραύματατα οποίατου επέδεσεν ο ιατρός της κλινικήςκ. Σερδάρης. Και τα τρία τραύματα , του είνε ,κατ ανακοίνωσιντου κ.Σερδάρη ,ακίνδυνα. Το εν είνε εις το κάτω μέρος της αριστεράς παρειάς δια σφαίρας , η οποία έχει είσοδον παρά το οστούντης κάτω σιαγόνος και έξοδον παρά το κάτω χείλος, εις απόστασινδύο δακτύλων.Το έτερον τραύμα προερχόμενονπιθανότατα από ξιφολόγχην ,είναι μία σχισχή εις τας τρίχας του μύστακος. Το τρίτον είνε το λόγχισμα επί του αριστερού γοφού πλησίον του ισχίου. Η οπή του λογχίσματος αυτού φαίνεται και εις το αντίστοιχον μέρος του πανταλονίου του.[11]

Υποσημειώσεις:[10. 1]

[10. 2] ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 1935

[10. 3]

[10. 4]ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΜΕΛΛΟΝ .Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου. Των γεγονότων τούτων παρέστη αυτόπτης μάρτυς ο Φρούραρχος Αθηνών υποστράτηγος κ.Τσολάκογλου , όστις και επελήφθη τακτικών ανακρίσεων. Ο ακόλουθος του κ. Φρουράρχου λοχίας κατά το επεισόδιον των συνταγματαρχών εξήγαγε περίστροφον και εφώναξε: "Πίσω". Απησχολημένος με το κρατούμενον περίστροφον Δαβάκη μετά των Λέκκα και Κονιωτάκη και κάμψαντες τον προθάλαμον . δεν ηδυνήθην ν' αντιληφθώ τι ούτος εσκόπει και αν αφωπλίσθη. Γεγονός μόνον είνε ότι η απειλή του αύτη απεμάκρυνε τους λοιπούς και ούτω κατέστη ευχερεστέρα η διαχώρισις των συμπλακέντων και η αχρήστευσις του κρατουμένου πιστολίου.

[10. 5] Ο Μαυρομμάτης, και πριν παρουσιασθή εις τον Κονδύλην και μόλις εξήλθε της αιθούσης του υπουργικού συμβουλίου, κατεφέρετο κατά του Παναγιωτάκου. ΟΔαβάκης τον επλησίασε και του είπεν ότι . «ο κ. συνταγματάρχης δεν είναι εν τάξει καταφερόμενος κατά του Σωματάρχου του».«Δεν θα μου πης εσύ τι θα κάμω», ήτο η απάντησις του Μαυρομμάτη.«Αύριο θα τα ξαναπούμε»,του είπε τότε ο Δαβάκης. Η φράσις αύτη εξηγρίωσε τον Μαυρομμάτην, ο οποίος επε­τέθη κατά του Δαβάκη.Εντός ολίγου οι δύο αξιωματικοί αλληλοεγρονθοκοπούμτο . Ο καβγάς των δύο αξιωματικών και η προσ­πάθεια των άλλων να τους χωρίσουν, προεκάλεσεν άναστάτωσιν.

[10. 6]

[10. 7]

[10. 8] ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 1935.

Ο Παναγιωτάκος θα πει...... Εις μίαν στιγμήν ήκουσα φωνάς προερχομένας από τον διάδρομον και στρατιωτικά παραγγέλματα . Ανησυχήσας , εξήλθον διά να ίδω τι συμβαίνει, Μόλις όμως ήνοιξα την θύραν και επροχώρησα μερικά βήματα , ευρέθην προ ενός αποσπάσματος , με προτεταμένας τας λόγχας, πλησίον του οποίου ίστατο ένας υπολοχαγός . Μη αντιληφθείς ποίος ακριβώς ήτο ο υπολοχαγός και νομίσας ότι ήθελε να με προστατεύση τον επλησίασα. Αλλ αμέσως αυτός με ήρπασεκαι με ώθησε προς τας λόγχας των στρατιωτών φωνάζων. Ταυτοχρόνως έπεσεν ένας πυροβολισμός, εγώ δεν ησθάνθην εις το σώμα μου λογχισμούς.Εννοείται , ότι παρά ταύτα , διετήρουν την ψυχραιμίαν μου, πιστεύωνδε ότικαι ο τόπος και αι περιστάσεις δεν επέτρεπον ουδεμίαν εκτράχυνσιν , επέμεινα να απευθύνω παραινέσεις προς τους στρατιώτας , δια να προλάνω ανεοπανόρθωτα ίσως πράγματα. Εν τω μεταξύ παρενέβησαν ωρισμένοι εκ των παρισταμένων , οίτινες είδαν τα αίματα των τραυμάτων μου και με ωδήγησαν εις την αίθουσαν του Λαϊκού κόμματος".

[10. 9] ΑΚΡΌΠΟΛΙς 14 Σεπτεμβρίου 1935 Βλέπε και ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935.

[10. 10] Τα σημάδια από τους πυροβολισμούς ήσαν θεατά μέχρι τα τέλη του 1959 όταν έγιναν μερικές επισκευές στο κτίριο λόγο ερχομού του Αιζενχάουερ.

[10. 11] ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 1935. Σχετικά βλέπε και  την έκθεση του Φρουράρχου της Βουλής Δρακόπουλου .

(Επιστροφή)

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΚΡΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΤΡΟΠΑ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑΝ ΧΩΡΑ ΤΗ ΝΥΚΤΑ ΤΗΣ 9ης ΠΡΟΣ 10η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935 ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ.

O Φρούραρχος της Βουλής
ταγματάρχης Δρακόπουλος

Λαμβάνω την τιμήν ν' αναφέρω ότι περί ώραν 11.45 μ.μ περίπου της χθες (εσπέραν της Δευτέρας) ομάς στρατιωτών του λόχου φρουράς υπουργείου Στρατιωτικών υπό τον Διοικητήν αυτού υπολοχαγόν του πυροβολικού Λουκίδην Χρήστον , ετραυμάτισαν πυροβολίσαντες και λογχίσαντες τόσον τον αντιστράτηγον διοικητήν του Α Σώματος Στρατού κ. Παναγιωτάκον Χαρίλαον , όσον και τον αδελφόν αυτού πληρεξούσιον Πειραιώς.
Τα γεγονότα έλαβον χώραν ως εξής ως αρχήθεν αντελήφθην ταύτα.
Τη διαταγή του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως εκλήθη δια του λοχαγού κ.Γεννάδη Γ. εις το συνεδριάζον εν τοις Παλαιοίς Ανακτόροις Υπουργικόν Συμβούλιον ο Διοικητής του Α Σώματος Στρατού , όστις και αφίχθη συνοδευόμενος υπό του αντισυνταγματάρχου κ. Δαβάκη και του υπασπιστου λοχαγού του Σώματος αίτινες και παρέμειναν εν τω προς την Νοτίαν πλευράν του προθαλάμου ευρισκομένω γραφείω , ενώ ο στρατηγός απεσύρθη εις το Γραφείον του κ. Πρωθυπουργού όπου συνεσκέπτετο μετά τούτου και του Υπουργού της Αεροπορίας . Εις το παρακείμενον γραφείον του υπασπιστού του κ. Πρωθυπουργού ευρίσκοντο οι κ.κ. υπουργοί Στρατιωτικών και Ναυτικών εις δε την παρακειμένην αίθουσαν του Υπουργικού Συμβουλίου οι λοιποί κύριοι υπουργοί.
Ο προσωπάρχης του υπουργείου των Στρατιωτικών συνταγματάρχης κ. Μαυρομμάτης ευρίσκετο εν τω προθαλάμω , αναμένων την έκδοσιν διαταγών.
Ο αντισυνταγματάρχης κ. Δαβάκης κληθείς , έλαβε διαταγήν παρά του κ. Πρωθυπουργού και του Σωματάρχου ίνα την διαβιβάση εις το Σύνταγμα Ναυπλίου και προς τον σκοπόν τούτον μετέβαινε μετά του δημοσιογράφου κ. Βέρρου και του λοχαγού κ. Γεννάδη και διασχίσας τον προθάλαμον έφθασεν εις την έξοδον της θύρας του Υπουργικού Συμβουλίου όπου και συναντηθείς μετά του προσωπάρχου και ελθών μετ αυτού εις λογομαχίαν , ερραπίσθη υπ αυτού άπαξ . Αμέσως εξήγαγεν το περίστροφόν του,όπερ αφηρέθη υπό του υπουργού των Εσωτερικών, δεύτερον δε υπό του υποφαινομένου , του υπομοιράρχου Λέκκα, του κ. Κονιωτάκη και του υπενωμ/χου Καρύδη Ιωάννου , οίτινες προσπαθούντες να διαχωρίσωμεν τους συμπλεκομένους , εκρατούμεν το περίστροφον συγχρόνως και απεσύραμεν τούτους μέχρι του βάθους του προθαλάμου, όπου η θύρα προς την αίθουσαν του Λαϊκού Κόμματος , όπου ακριβώς κατέφθασεν ειδοποιηθείς ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών , εις ου τας διαταγάς αμφότεροι ετέθησαν . Ο συνταγματάρχης κ. Μαυρομμάτης εξήλθεν αμέσως μετά ταύτα του προθαλάμου , κατευθυνθείς προφανώς προς το υπουργείον των Στρατιωτικών , ο υποφαινόμενος δε ηκολούθησε τούτον μέχρι της θύρας της εξόδου του προθαλάμου προς τον διάδρομον της Βουλής , ον απέφραξα δια του σώματός μου, εμποδίζων την τε είσοδον και έξοδον. Μετά δευτερόλεπτα τινά βλέπω να έρχεται εκ του διαδρόμου της αιθούσης της Βουλής ο υπολοχαγός Λουκίδης, κρατών εις χείρας του επαναληπτικόν πιστόλιον , επι κεφαλής ομάδος στρατιωτικών εχόντων προτεταμένα τα όπλα με λόγχας εφ όπλου , και εξ αποστάσεως μέτρου να απαιτή να επιτραπή εις αυτόν και τους άνδρας του η είσοδος εις την αίθουσαν.Τω ηρνήθην ,ενώ εις τον πληρεξούσιον κ. Μερκούρην επέτρεψα την είσοδον., και στεντορεία τη φωνή εβεβαίωσα όλους τους έξωθι ευρισκομένους ότι ουδέν το σοβαρόν έλαβε χώραν.Ιδιαιτέρως δε τον πληρεξούσιον Τρικκάλων κ. Δ Αναγνωστόπουλον και τον υπολοχαγόν Λουκίδην, και ΕΚΑΛΕΣΑ τον εις το προθάλαμον ευρισκόμενον λοχαγόν κ.Κουρούκλην ΝΑ ΕΞΕΛΘΗ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΟΣΑ ΕΛΕΓΟΝ, πλην ούτος, άγνωστον διατί, ΔΕΝ ΕΞΗΛΘΕ, δι ο και ΠΡΟΣΕΚΑΛΕΣΑ ΤΟΝ ΛΟΥΚΙΔΗΝ να εισέλθη μόνος και ουχί μετά των ανδρών του , όπερ ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ. Την στιγμήν ταύτην ανεφάνη εις την θύραν ο κ. Σωματάρχης, όστις σηκώσας αμφοτέρας τας χείρας του και αποτεινόμενος προς όλους τους ευρισκομένους , είπεν ότι "δεν είνε τίποτε , ησυχάσατε ".Έστρεψα προς αυτόν αμέσως και τον παρεκάλεσα να εισέλθη εις την αίθουσαν ,διότι εφαντάσθην τον κίνδυνον .Την στιγμήν ταύτην ησθάνθην εις το αριστερόν πλευρόν μου πίεσιν ξιφολόγχης, στρέψας δε είδον τον υπολοχαγόν Λουκίδην ένοπλον και λέγοντα εις τον στρατηγόν: "Mας σκοτώσατε τον Πρόεδρο. Στρατιώται , εμένα να ακούετε". Ο στρατηγός, επωφεληθείς της στροφής μου , εξήλθεν εις τον διάδρομον και ευρέθη μεταξύ εμού αριστερά, του Λουκίδου δεξιά και των στρατιωτών έμπρσθεν , ους εξηκολούθει να καθησυχάζη. Ο Λουκίδης πλησιάσας τον στρατηγόν είπε προς τους στρατιώτας : ""Συλλάβατε τον στασιαστήν στρατηγόν". Ο στρατηγός, απωθήσας τον Λουκίδην και αντιληφθείς τότε μόνον φαίνεται τον κίνδυνον ,ωπισθοχώρησε προς την θύραν , πράγμα όπερ έκανε τον Λουκίδην να διατάξη πυρ και ηκούσθη μία ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ. Αν επυροβόλησε και ο υπολοχαγός ούτος, δεν αντελήφθην , ουδέ αντελήφθην πως ετραυματίσθη και που ευρίσκετο ο πληρεξούσιος Παναγιωτάκος .
Ο στρατηγός ευρίσκετο εκείνην την στιγμήν μεταξύ εμού , του αντισυνταγματάρχου Δαμασκηνού , του υπουργού Περικλή Ράλλη και τινων άλλων , ους δεν ενθυμούμαι. Αντιληφθέντες δε τα τραύματά του , τον μετεφέραμεν , παρά την θέλησίν του, εις τον προθάλαμον , διότι φαίνεται ότι είχεν ιδή τον αδελφόν του. Θα ελάμβανον ασφαλώς χώραν θλιβερώτερα γεγονότα, αν μη ενεφανίζετο εις την θύραν ο κ. υπουργός των Στρατιωτικών και διέτασσε την αποχώρησιν της φρουράς .Εις επιτίμησιν προς τον Λουκίδην , έλαβε την απάντησιν:

-Kύριε Πρόεδρε , μου είπαν ότι σε αιχμαλώτισαν και σε σκότωσαν".
Οι τραυματισθέντες μετεφέρθησαν εις την κλινικήν , το δε Υπουργικόν Συμβούλιον εσυνέχισε την συνεδρίασιν εις την οικίαν του πρώην υπουργού κ. Λόντου.
Των γεγονότων τούτων παρέστη αυτόπτης μάρτυς ο Φρούραρχος Αθηνών υποστράτηγος κ.Τσολάκογλου , όστις και επελήφθη τακτικών ανακρίσεων. Ο ακόλουθος του κ. Φρουράρχου λοχίας κατά το επεισόδιον των συνταγματαρχών εξήγαγε περίστροφον και εφώναξε: "Πίσω". Απησχολημένος με το κρατούμενον περίστροφον Δαβάκη μετά των Λέκκα και Κονιωτάκη και κάμψαντες τον προθάλαμον . δεν ηδυνήθην ν' αντιληφθώ τι ούτος εσκόπει και αν αφωπλίσθη. Γεγονός μόνον είνε ότι η απειλή του αύτη απεμάκρυνε τους λοιπούς και ούτω κατέστη ευχερεστέρα η διαχώρισις των συμπλακέντων και η αχρήστευσις του κρατουμένου πιστολίου.



Υπολοχαγός Λουκίδης

Η διάσωσις του υπουργού των Εσωτερικών , του αντισυνταγματάρχου κ. Δαμασκηνού και του υποφαινομένου , ως και των κατ΄ ευθείαν της ανοικτής θύρας εις τον προθάλαμον ευρισκομένων, υπήρξεν όλως τυχαία.

Επίσης αξία εξάρσεως είνε και η απόλυτος ψυχραιμία και συντηρητικότης των παρευρεθέντων κρατικών οργάνων. Τα γεγονότα ταύτα , εκτός των προμνησθέντων, ασφαλώς θα αντελήφθησαν όλοι οι παρατυχόντες , μολονότι επεκράτησεν αρκετή σύγχυσις, λόγω της επεμβάσεως των ενόπλων τούτων στρατιωτών και των ριφθέντων πυροβολισμών.

Σχετικό:
9 Σεπτεμβρίου 1935

Α ΣΙΚΟΡΣΚΑ : ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ

 



'Οταν το "voi" επιχειρεί να εκτοπίσει το "lei" ,
 το  "lei" αλλάζει όνομα και γίνεται Annabella"



Εις το αρχαίον «Φόρουμ»,   από την αψίδα του  Τίτου μέχρι του κά­τω μέρους  του Καπιτωλίου, η Ιερά Οδός υπενθυμίζει  την θριαμβευτικήν  προέλασιν . Πλησίον εκεί , η οδός της Αυτοκρατορίας , η νέα «βία» της μουσσολινιακής Ρώμης, φαίνεται ετοίμη να δεχθή  την επάνοδον  ενός νικηφόρου στρατού. Δεν είναι περίεργον  ότι οδηγεί  κατ΄ευθείαν  εις το ανάκτορον της Βενετίας , όπου ο Μπενίτο Μουσσσολίνι  εργάζεται, κυβερνά και δέχεται:

Έπειτα από στοάς , πίνακας , προθήκας και κατά γης , μωσαικά, η υψηλή θύρα  ανοίγεται  προς μίαν  μεγάλην αίθουσαν .

Εις το βάθος λάμπει  μία μεγάλη λάμπα  πρασίνου χρώματος .Πίσω  της , κατά το ήμισυ ορατή , φαίνεται  η άκρη του μετώπου. Ο Ντούτσε εγείρει τον βραχίονά και χαιρετά.

-Είνε επληκτικόν, Εξοχώτατε, να βλέπη κανείς πόσον διετηρήσατε την επαφήν σας με τον λαόν.

-Καταλαβαίνω τον λαόν  και με καταλαβαίνει  και αυτός , διότι προέρχομαι από τον λαόν .Αυτόν σκέπτομαι  πάντοτε.

Θέλει να μελετήσουν  οι ξένοι τον λαόν.

— Ταξιδεύσατε και αναμιχθήτε  εις την απλήν ζωήν της χώρας , θα μάθετε πολλά πράγματα. Δεν αρκεί να σκέπτεται κανείς . Η φιλοσοφία είναι καλή , πλανάται όμως  όταν παραχωρή  εις την λογικήν  την θέσιν η οποία ανήκει  εις την διαίσθησιν. Αν η διαίσθησις μου μου έλεγε μίαν ημέραν, ότι δύο και δύο δεν κάνουν τέσσαρα, θα το επίστευα.

Τα μάτια του Ντούτσε μεγαλώνουν ξαφνικά  και η   λάμψις  των αποκαλύπτει την ρεαλιστικήν δράσιν του ανδρός, το πάθος μιάς   μεγάλης πίστεως:

Θα γνωρίσωμεν μιαν νέαν ανθρωπότητα , ωραιοτέραν παρά ποτέ. Θα προοδεύση  ολόκληρος ο λαός.

Ήλθεν η στιγμή να είπω εις τον Ντούτσε, ότι οι ατομισταί  των άλλων χωρών , εξαιρέσει μιάς μειοψηφίας , πιστεύουν και αυτοί ότι η κοινωνία αξίζει όσον και το άτομον. Θέλουν να δοθούν  εις την μάζαν , προς το συμφέρον του καθενός ,τα μέσα βελτιώσεως της θέσεώς της , να μεγαλώση την ψυχήν της , να διαμορφωθή ως ένα ισχυρόν και ευτυχές ον, συγχρόνως όμως σκέπτονται ότι εξαιρετικά όντα, αναγκαία  εις την εξέλιξιν της ολότητος , επιζητούν να ανυψωθούν υπεράνω του πλήθους και ότι αυτά έχουν ανάγκην ελευθερίας.Το ιδεώδες αυτό, πως είνε δυνατόν να μην ανήκη και εις όλα τα παιδιά της Ιταλίας, χώραν των ηρώων και των μεγαλοφυών.

Ο Ντούτσε δεν ταράσσεται .

-Είναι κακόπιστοι εκείνοι που παραγνωρίζουν τα πραγματικά σχέδια των Ιταλών. Πρέπει να υπάρχουν στύλοι εις την ομαδικήν άνοδον . Μία εξίσωσις εκ των κάτω , μάλιστα , αλλά δια να δώση εις όλους την ευημερίαν  και διά να επιτρέψη εις τους καλύτερον  προικισμένους να ανυψωθούν , Χάριν των επιτυχιών  που προσδίδουν εις την ανθρωπότητα την πραγματικήν  της έννοιαν , δεν πρέπει κανείς να θυσιάζη την πλειοψηφίαν της ανθρωπότητος. Όλοι έχουν  το δικαίωμα να ζήσουν. Και όσον περισσότερον ευνοεί κανείς την ύπαρξιν όλων τόσον περισσότερον θα δημιουργή κατάλληλον  περιβάλλον  δια την εκκόλαψιν του τόσον σπανίου αυτού προίόντος, δηλαδή της μεγαλοφυίας, η οποία ετοιμάζεται  από αιώνος εις αιώνα, αργά, εις το αδιείσδυτον μυστήριον των γενεών. 

-Aφού δέχεσθε την ανάπτυξιν κάθε ατομικής δυνάμεως , δεν θα αναγνωρίσετε και εις τας γυναίκας την δυνατότητα να ανυψωθούν;

Κάποια ανταύγεια του φωτός μεατκινείται  εις το μεγάλον πρόσωπον; Ή είνε μήπως πτυχή ειρωνείας;

Ο κ. Μουσσολίνι απαριθμεί τας αρετάς τας οποίας  αναγνωρίζει  εις την γυναίκα: ευαισθησία, γενναιοδωρία, ηθικόν και φυσικόν θάρρος, πολλάκις ανώτερον του ανδρός.

-Αλλ' όταν συμβουλεύομαι  το παρελθόν ,προσθέτει , βλέπω προς λύπην μου ότι τα δημιουργικά μυαλά ήσαν πάντοτε ανδρικά.

Λατίνος , εξ ίσου πιστός εις την Ελλάδα με έναν Ρωμαίον  της μεγάλης εποχής , εξετάζει  την ελληνικήν σκέψιν  και επιστήμην , από της εποχής του Ησιόδου και του Ομήρου μέχρι του Πλάτωνος  και του Αριστοτέλους, επιμένων ιδιαιτέρως  εις την φυσιογνωμίαν του Πυθαγόρα . Υπενθυμίζει  ότι αι γυναίκες της Ελλάδος είχον τα μέσα να αναδειχθούν και λυπείται διότι η Σαπφώ, η μόνη ποιήτρια , δεν έψαλλε τίποτα άλλο παρά έρωτας, επιθυμίας και μελαγχολίας.

Αλλ' ίδωμεν ποίαν σημασίαν αποδίδει εις την διαίσθησιν εναντίον της λογικής. Δι αυτό δεν θα εκπλαγή κανείς μανθάνων  ότι αι γυναίκες , κατ΄εξοχήν διαισθητικαί , δεν του φαίνονται αναγκαστικώς καταδικασμέναι από την αιωνιότητα των αιώνων εις δευτερεύοντας ρόλους.

-Ο Ρενάν έλεγεν ότι δεν είχε τον τρόπον να μάθη  αν εις μίαν δεδομένην στιγμήν  της εξελίξεως, θα καθίστατο καταφανής η ύπαρξις του Θεού. Το ίδιο και εγώ δεν ξέρω να πω αν μια ημέρα αι γυναίκες....ποιός ξέρει;

Από το γραφείον μέχρι της θύρας το διάστημα που διασχίσαμε  μαζί είναι αρκετά εκτεταμένον  και είχα τον χρόνον να του θέσω ένα ακόμα ερώτημα .

-Και το αιθιοπικόν ζήτημα, Εξοχώτατε;

Με σφιγμένας τας ισχυράς σιαγόνας, ο Μπενίτο Μουσσολίνι απαντά:

-Η Ιταλία θα κάμη ό,τι πρέπη να κάμη.Όταν λαμβάνη μίαν απόφασιν, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να την εμποδίση από του να φθάση εις το τέρμα.

(Η συνέντευξη  δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα ΠΡΩΪΑ  της 9ης Σεπτεμβρίου 1935)