LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

(Προηγούμενο)
II. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ." Θα έχω πετύχει τη σπουδαιότερη από όλες τις φιλοδοξίες μου ," είπε ο Hitler μόλις διορίστηκε Καγκελάριος , αν στο τέλος των ημερών μου θα μπορώ να αποδείξω ότι όχι μόνο κέρδισα την εμπιστοσύνη του Γερμανού εργαζόμενου, αλλά επιπλέον κατάφερα να τον επανατοποθετήσω στη σωστή του θέση, στα πλαίσια του Ράιχ". 
Με το τρόπο αυτό, δεν εκδήλωνε απλά τη πρόθεσή του να ξαναβάλει τους ανθρώπους σε δουλειές , αλλά και τη φροντίδα του να διασφαλίσει ότι οι εργάτες,στα πλαίσια της εθνικής κοινότητας, δεν θα απολάμβαναν μόνο δικαιώματα αλλά και αξιοπρέπεια .
  Σε σχέση με το Γερμανό εργαζόμενο, η εθνική κοινότητα από καιρό, συμβόλιζε τη παροιμιώδη κακιά μητριά .Η ταξική πάλη δεν υπήρξε η μοναδική πρωτοβουλία των Μαρξιστών. Ήταν επίσης και ένας τρόπος ζωής απέναντι σε μια προνομιούχα τάξη , εκείνη των καπιταλιστών , που αγωνίζονταν να κυριαρχήσουν πάνω στην εργατική τάξη. Με το τρόπο αυτό, ο Γερμανός εργαζόμενος , που ένοιωθε προδομένος, σαν παρίας συχνά γύριζε τις πλάτες του στη πατρίδα , η οποία έδειχνε να τον αντιμετωπίζει σαν ένα απλό εργαλείο παραγωγής.
Στα μάτια των καπιταλιστών , το χρήμα ήταν το μοναδικό ενεργό στοιχείο στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας. Με το τρόπο σκέψης του Hitler, παρόμοια σύλληψη ήταν ριζικά λανθασμένη: αντίθετα γι αυτόν ,το κεφάλαιο, ήταν μόνο το εργαλείο.Το πρωταρχικό στοιχείο ήταν η εργασία : η προσπάθεια του ανθρώπου, η τιμή του ανθρώπου, το αίμα , μυική δύναμη και ψυχή.
Ο Hitler δεν ήθελε απλά και μόνο να θέσει τέρμα στους ταξικούς αγώνες , αλλά να αποκαταστήσει τη σπουδαιότητα που πρέπει να έχουν για κάθε άνθρωπο , η δικαιοσύνη και ο σεβασμός , στα πλαίσια των πρωταρχικών παραγόντων της παραγωγής.
Ένα από τα πράγματα που ο Hitler επιθυμούσε να πετύχει ήταν η απεξάρτηση από το χρυσό .Μια δωδεκάδα άλλα πράγματα μπορούσαν να υποκαταστήσουν το χρυσό σαν μέσο για τη τόνωση της βιομηχανίας και ο Χίτλερ ήθελε να τα ανακαλύψει. Σε ότι είχε να κάνει με την εργασία αυτή αποτελούσε την απαραίτητη βάση. 
Για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του εργαζόμενου στη μητέρα Πατρίδα, θα έπρεπε ο ίδιος ο εργαζόμενος να αισθάνεται από εδώ και στο εξής ότι είναι(και αντιμετωπίζεται) σαν ισότιμος , αντί να παραμένει κοινωνικά στο περιθώριο. Κάτω από τις κυβερνήσεις των λεγομένων δημοκρατικών κομμάτων τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, ο εργαζόμενος είχε παραμείνει στο περιθώριο , γιατί καμία από αυτές δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι στην ιεραρχία των εθνικών αξιών, η εργασία είναι η ίδια η ουσία της ζωής ' και η ύλη είτε πρόκειται για ατσάλι είτε για χρυσό δεν παύει να είναι το εργαλείο.
Ο σκοπός του, τότε , ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος από το να οδηγηθούν πίσω στην εργασία 6.000.000.000 άνεργοι.Ήταν η επίτευξη μιας πραγματικής επανάστασης.
"Οι άνθρωποι ," δήλωσε ο Hitler " δεν ήλθαν πάνω στη γη για χάρη της οικονομίας, και η οικονομία δεν υπάρχει για χάρη του κεφαλαίου. Αντίθετα το κεφάλαιο οφείλει να υπηρετεί την οικονομία , και σε αντάλλαγμα η οικονομία να υπηρετεί το λαό."
Ασφαλώς δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξανανοίξει τα χιλιάδες κλειστά εργοστάσια και να τα γεμίσει με εργαζόμενους.Αν παρέμεναν σε ισχύ οι παλιές αντιλήψεις ,οι εργαζόμενοι για μια ακόμη φορά, δεν θα ήσαν τίποτα περισσότερο από έμψυχες μηχανές , απρόσωπες και αναλώσιμες. Αυτό που χρειαζόταν. ήταν η αποκατάσταση της ηθικής ισορροπίας μεταξύ των εργαζομένων σαν ανθρωπίνων όντων, που επεξεργάζονται την ύλη , και ένα χρήσιμο και ελεγχόμενο καπιταλισμό, που επιστρέφει στη προηγούμενη λειτουργία του και ξαναγίνεται εργαλείο. Αυτό θα σήμαινε την αλλαγή ενός ολόκληρου κόσμου κάτι όμως που θα απαιτούσε χρόνο.
Όπως ο Hitler γνώριζε καλύτερα από το καθένα , μια παρόμοια επανάσταση δεν μπορούσε να επιτευχθεί την ώρα που η κεντρική και οι περιφερειακές κυβερνήσεις συνέχιζαν να λειτουργούν σε ένα καθεστώς αναρχίας και κάποιες φορές ακόμα και υστερίας και οι οποίες σπάνια κατέληγαν σε κάτι αξιόλογο. Ούτε μπορούσε να υπάρξει μια επανάσταση στη κοινωνία την ώρα, που δωδεκάδες κόμματα και χιλιάδες από εκπροσώπους που με κάθε τρόπο επιδίωκαν να προωθήσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα κάτω από ένα πολιτικό σύστημα που είχε δώσει δείγματα κακοδιαχείρισης ήδη από τα 1919.
Η αποκατάσταση της αποτελεσματικότητας των γερμανικών θεσμών σε μια ευρεία εθνική βάση ήταν επομένως μια απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική αναγέννηση.
"Το ψάρι σαπίζει από το κεφάλι" λέγει μια ρωσική παροιμία . Και το κεφάλι ήταν η πριν από το Χίτλερ πολιτική Γερμανία , που ακολουθούσε λάθος δρόμο. Στο τέλος , τα "δημοκρατικά" κόμματα παραιτήθηκαν δίχως καν να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους. Στα 1930 ο ηλικιωμένος Πρόεδρος Στρατάρχης von Hindenburg χρησιμοποιούσε τις έκτακτες εξουσίες του που πήγαζαν από το Άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης [1] με αποτέλεσμα να επιτρέψει σε μια σειρά ημιδικτατόρων να κυβερνούν με διατάγματα.Αλλά ακόμα και έτσι πολύ λίγα μπορούσαν να καταφέρουν.
Αυτοί οι τελευταίοι Καγκελάριοι --Herr Brüning, Herr von Papen, και Στρατηγός Schleicher -- μπορούσαν να κυβερνούν μόνο με τη κάλυψη των Προεδρικών διαταγμάτων. Η εξουσία τους, που υποστηριζόταν τεχνητά από τα μέτρα του Αρθρου 48 , εξηρτάτο από τις διαθέσεις του von Hindenburg και της αυλής του..Το πόσο αδύναμο ήταν το επίπεδο της λαικής υποστήριξης καταδείχθηκε σε μια κατ΄εξοχήν ταπεινωτική διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ του 1932 , όπου περισσότεροι από το 90% των βουλευτών ψήφισαν ενάντια σ΄αυτόν (von Papen) και στη Κυβέρνησή του.[2] Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία έβαλε απότομα τέλος στην κυβερνητική ανικανότητα. Ως προϋπόθεση ωστόσο,για το διορισμό του, ο Hindenburg είχε απαιτήσει ότι ο νέος καγκελάριος όφειλε να βρίσκεται υπό επιτήρηση , φυλακισμένος μέσα στη δική του κυβέρνηση.[3] Στην πρώτη του κυβέρνηση ο Χίτλερ υποχρεώθηκε να ονομάσει τέσσερις φορές περισσότερους από τους δικούς του, συντηρητικούς ή καλύτερα αντιδραστικούς υπουργούς. Μόλις δύο μέλη του πρώτου υπουργικού συμβουλίου του ήταν εθνικοσοσιαλιστές.[4]
Οι εκπρόσωποι του Hindenburg είχαν σαν αποστολή να κρατούν το Hitler από το λουρί. Παρ΄όλα αυτά στη συνεδρίαση του Reichstag στις 24 Μαρτίου ο Hitler έσπασε το λουρί, με το οποίο τον κρατούσαν δεμένο, χωρίς τη βοήθεια κάποιου προεδρικού διατάγματος (σαν αυτά που έκαναν χρήση οι αμέσως πριν από αυτόν) αλλά πείθοντας απλά κάτι παραπάνω από τα 2/3 της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας να ψηφίσουν υπέρ της Πράξης εξουσιοδότησης [5], η οποία με τρόπο νόμιμο, παρέκαμψε το Σύνταγμα και του παραχώρησε εν λευκώ εξουσία για μια περίοδο 4 ετών.
Στα τέσσερα αυτά χρόνια που βρέθηκε στην εξουσία , δημιούργησε και πήρε αποφάσεις. Από πολιτικής πλευράς επρόκειτο για μια επανάσταση: Ήταν η πρώτη επανάσταση του Hitler. Και παντελώς δημοκρατική , όπως ακριβώς ήταν και σε κάθε περίοδο της ανόδου του.
Ο αρχικός του θρίαμβος προήλθε μέσα από την υποστήριξη των εκλογέων. Παρόμοια ισχυρότατη εντολή να κυβερνήσει έλαβε, μέσα από τη ψήφο εμπιστοσύνης περισσοτέρων από τα 2/3 των βουλευτών του Reichtag, που είχαν εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία.
Όλα αυτά ήταν σε συμφωνία με τη βασική αρχή του Hitler: Καμία εξουσία δίχως την ελεύθερη συναίνεση του λαού. Συνήθιζε να λέει : "Αν ο μόνος τρόπος για να επιβάλεις τη θέλησή σου στο λαό είναι η Κρατική καταστολή , τότε πρέπει να απαγορεύεις τη κυκλοφορία των πολιτών από τις 9 ".
Πουθενά αλλού, στη διάρκεια του ΧΧ αιώνα, η Ευρώπη δεν είχε να παρουσιάσει άλλο παράδειγμα αρχηγού κράτους που να στηριζόταν σε τέτοια συντριπτικά μεγάλη και ελεύθερη εθνική συναίνεση. Πριν από το Hitler, από το 1919 μέχρι το 1932 οι κυβερνήσεις εκείνες που ευλαβικά αυτοχαρακτηρίζονταν δημοκρατικές καταλάμβαναν συνήθως την εξουσία με πενιχρές πλειοψηφίες , συχνά κάτω από το 51 ή 52%
"Δεν είμαι δικτάτορας," πολύ συχνά διαβεβαίωνε ο Hitler , "ούτε πρόκειται να γίνω ποτέ. Η Δημοκρατία θα ενισχυθεί δυναμικά μέσα από τον Εθνικοσοσιαλισμό."
Εξουσία δεν σημαίνει αναγκαστικά και τυραννία. Ένας τύραννος είναι κάποιος που καταλαμβάνει την εξουσία, χωρίς τη θέληση του λαού και ενάντια στη θέληση του λαού. Ένας δημοκράτης αναρριχάται στην εξουσία από το λαό. Αλλά η δημοκρατία δεν περιορίζεται σε έναν μόνο τύπο. Μπορεί να είναι κομματική ή κοινοβουλευτική. Ή μπορεί να είναι αυταρχική. Το σημαντικό είναι οι άνθρωποι να την επιθυμούν, να την επιλέξουν και να της δώσουν ένα δεδομένο σχήμα.
Αυτή ήταν ακριβώς η περίπτωση του Hitler. Ήρθε στην εξουσία με ένα ουσιαστικά δημοκρατικό τρόπο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο. Και μετά την άνοδό του στην εξουσία, η λαϊκή υποστήριξη στο άτομό του αυξανόταν χρόνο με το χρόνο. Οι πιο έξυπνοι και ειλικρινείς από τους εχθρούς του υποχρεώθηκαν να το ομολογήσουν , άνδρες, όπως ο δηλωμένος αντι-Ναζί ιστορικός και καθηγητής Joachim Fest, ο οποίος έγραψε:

JOACHIM C FEST
HITLER
Σελ 844

Ο Χίτλερ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τη δημιουργία μιας αυθεντικής τυραννίας. Η απόλυτη δίψα για εξουσία δεν φτάνει για να εξηγήσει την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά του - Δεν είχε γεννηθεί για να είναι ένας απλός τύραννος. Είχε εμμονή με την αποστολή του που δεν ήταν άλλη από εκείνη της υπεράσπισης της Ευρώπης και της Άριας φυλής ... Ποτέ δεν είχε νοιώσει τόσο εξαρτημένος από τις μάζες , όπως αυτή τη στιγμή, και παρατηρούσε τις αντιδράσεις τους με άγχος ανησυχία.
Οι γραμμές αυτές δεν γράφτηκαν από τον Δρ Goebbels , αλλά από ένα αυστηρό κριτικό του Χίτλερ και της καριέρας του. (J. Fest, Χίτλερ, Νέα Υόρκη:.. 1974, σ. 417)
Από 28 του Φεβρουαρίου, 1933, λιγότερο από ένα μήνα μετά το διορισμό του ως καγκελάριος, ο Χίτλερ είχε ήδη καταφέρει να ελευθερώσει τον εαυτό του από τη συντηρητικά βαρίδια με τα οποία ο Χίντενμπουργκ είχε προσπαθήσει να τον υπονομεύσει. Η φωτιά του Reichstag το προηγούμενο βράδυ οδήγησε τον ηλικιωμένο Πρόεδρο να εγκρίνει ένα νέο νόμο έκτακτης ανάγκης "Για την Προστασία του Λαού και του Kράτους», o οποίος αύξησε σημαντικά τις εξουσίες της εκτελεστικής εξουσίας.
Ο Χίτλερ είχε ωστόσο πρόθεση , να λάβει περισσότερες παραχωρήσεις από όσες με φειδώ χορηγούσε ο ασταθής πλέον στις απόψεις του , γέροντας. : ζήτησε πλήρεις εξουσίες οι οποίες νόμιμα του παραχωρήθηκαν από τον ανώτατο δημοκρατικό θεσμό , το Reichstag. Ο Χίτλερ προετοίμασε το σχέδιό του με ικανότητα, με υπομονή, και με μια οξύνοια για την οποία έγινε διάσημος.. «Αυτός κατείχε," έγραψε ο ιστορικός Fest αργότερα, "μια νοημοσύνη που περιλάμβανε πάνω απ όλα μια σίγουρη αίσθηση του ρυθμού που πρέπει να τηρείται στη λήψη των αποφάσεων."

 .

Υποσημειώσεις:
[1] Wenn ein Land die ihm nach der Reichsverfassung oder den Reichsgesetzen obliegenden Pflichten nicht erfüllt, kann der Reichspräsident es dazu mit Hilfe der bewaffneten Macht anhalten.
Der Reichspräsident kann, wenn im Deutschen Reiche die öffentliche Sicherheit und Ordnung erheblich gestört oder gefährdet wird, die zur Wiederherstellung der öffentlichen Sicherheit und Ordnung nötigen Maßnahmen treffen, erforderlichenfalls mit Hilfe der bewaffneten Macht einschreiten. Zu diesem Zwecke darf er vorübergehend die in den Artikeln 114, 115, 117, 118, 123, 124 und 153 festgesetzten Grundrechte ganz oder zum Teil außer Kraft setzen.( Σε περίπτωση που η δημόσια ασφάλεια απειληθεί  σοβαρά ή διαταραχθεί, ο Πρόεδρος του Ράιχ  μπορεί να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης, ακόμη και με τη χρήση ένοπλης βίας εάν κριθεί απαραίτητο. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, μπορεί να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα που περιγράφονται στα άρθρα 114, 115, 117, 118, 123, 124 και 153, εν μέρει ή στο σύνολό τους .)
Von allen gemäß Abs. 1 oder Abs. 2 dieses Artikels getroffenen Maßnahmen hat der Reichspräsident unverzüglich dem Reichstag Kenntnis zu geben. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Bei Gefahr im Verzuge kann die Landesregierung für ihr Gebiet einstweilige Maßnahmen der in Abs. 2 bezeichneten Art treffen. Die Maßnahmen sind auf Verlangen des Reichspräsidenten oder des Reichstags außer Kraft zu setzen.
Das Nähere bestimmt ein Reichsgesetz.
[2] Στις 20 Αυγούστου ο  Thalmann  καταθέτει  πρόταση μομφής ενάντια στη  κυβέρνηση του  Papen. Η ψηφοφορία ορίζεται να λάβει χώρα δύο ημέρες αργότερα. Ο Papen  που διαισθάνεται τη καταστροφή, σχεδιάζει με τη συνεργασία  του Προέδρου της Δημοκρατίας  ένα "κοινοβουλευτικού" τύπου πραξικόπημα ώστε να αποφευχθεί η ψηφοφορία. Εφοδιασμένος με ένα προεδικό διάταγμα που αφορά τη διάλυση της Βουλής δείχνει αισιόδοξος. Μετά την αγόρευση  του Thalmann ζητά το λόγο, αλλά ο Πρόεδρος της Βουλής Γκαίρινγκ τον αγνοεί επιδεικτικά. Έξαλος ο  Papen πετά το διάταγμα πάνω στο έδρανο του Γκαίρινγκ και  αξιώνει να διαβαστεί. Ο Πρόεδρος της Βουλής για μια ακόμη φορά τον αγνοεί και δίνει αμέσως εντολή να αρχίσει η ψηφοφορία για την πρόταση μομφής. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό . 513 Βουλευτές (από τους οποίους 230 Εθνικοσοσιαλιστές)ψηφίζουν υπέρ της πρότασης των Κομμουνιστών και μόλις 32 κατά .
[3] Η άνοδος στο αξίωμα του Καγκελαρίου, του δεκανέα του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου Adolf Hitler στις 30 Ιανουαρίου 1933, παρουσιάζεται σαν αφετηρία μιας καινούργιας εποχής που σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η πρώτη κυβέρνηση Hitler   έχει όλες τις προϋποθέσεις να περάσει στην ιστορία σαν ένας ακόμη κρίκος στην μακρά αλυσίδα των βραχύβιων αποτυχημένων κυβερνήσεων .Οι πολιτικές συνθήκες είναι σαφώς χειρότερες από εκείνες του περασμένου χρόνου και επί πλέον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι σύμβουλοί του έχουν ήδη λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα που θα κρατήσουν κάτω από απόλυτο έλεγχο τον επικίνδυνο λαοπλάνο. Σίγουρος ο von Papen  για την Προεδρική εύνοια στο πρόσωπό του και αισιόδοξος ότι μετά από τη σύντομη παρένθεση Χίτλερ , θα είναι και πάλι Καγκελλάριος καθησυχάζει όσους ανησυχούν. «-Τον έχουμε στριμώξει σε μια γωνία και σε δύο μήνες κανείς δεν θ΄ακούει τις στριγκλιές του.»
[4] Από τα 11 Υπουργεία της καινούργιας Κυβέρνησης οι Εθνικοσοσιαλιστές κατέχουν τα 3. Πέρα από τον Hitler o ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα του Καγκελαρίου, ο Wilhelm Frick παρέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών και ο Hermann Goring (Πρωθυπουργός ήδη της Πρωσίας) ορκίστηκε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Να σημειώσουμε ότι τα κόμματα που συμμετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση Χίτλερ αντιπροσώπευαν το 40% του Ράιχσταγκ και ήταν μια μειοψηφία πολύ πιο ισχυρή από αυτή που στήριζε τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Η πρώτη Κυβέρνηση Hitler υπήρξε ο καταλύτης που διευκόλυνε τον μετασχηματισμό τηςΝόμιμης επανάστασης σεΕθνική Επανάσταση μέσα από τις εκλογές του Μαρτίου..
[5] Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich Der Reichstag hat das folgende Gesetz beschlossen, das mit Zustimmung des Reichsrats hiermit verkündet wird, nachdem festgestellt ist, daß die Erfordernisse verfassungsändernder Gesetzgebung erfüllt sind: Artikel 1
Reichsgesetze können außer in dem in der Reichsverfassung vorgesehenen Verfahren auch durch die Reichsregierung beschlossen werden. Dies gilt auch für die in den Artikeln 85 Abs. 2 und 87 der Reichsverfassung bezeichneten Gesetze.
Artikel 2
Die von der Reichsregierung beschlossenen Reichsgesetze können von der Reichsverfassung abweichen, soweit sie nicht die Einrichtung des Reichstags und des Reichsrats als solche zum Gegenstand haben. Die Rechte des Reichspräsidenten bleiben unberührt.
Artikel 3
Die von der Reichsregierung beschlossenen Reichsgesetze werden vom Reichskanzler ausgefertigt und im Reichsgesetzblatt verkündet. Sie treten, soweit sie nichts anderes bestimmen, mit dem auf die Verkündung folgenden Tage in Kraft. Die Artikel 68 bis 77 der Reichsverfassung finden auf die von der Reichsregierung beschlossenen Gesetze keine Anwendung.
Artikel 4
Verträge des Reiches mit fremden Staaten, die sich auf Gegenstände der Reichsgesetzgebung beziehen, bedürfen für die Dauer der Geltung dieser Gesetze nicht der Zustimmung der an der Gesetzgebung beteiligten Körperschaften. Die Reichsregierung erläßt die zur Durchführung dieser Verträge erforderlichen Vorschriften.
Artikel 5
Dieses Gesetz tritt mit dem Tage seiner Verkündung in Kraft. Es tritt mit dem 1. April 1937 außer Kraft, es tritt ferner außer Kraft, wenn die gegenwärtige Reichsregierung durch eine andere abgelöst wird.

Επόμενο:
Ο Χίτλερ, ο von Hinderburg, και von Papen,

στην εκκλησία της Φρουράς στην επίσημη

«Ημέρα της τελετής του Πότσνταμ"

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΔΙΑΘΗΚΗ 4

(Προηγούμενο)
132. Όταν βλέπης λαόν, όστις  βαδίζει προς τον θάνατον άδων , πίστευε ότι βαδίζει  προς την ζωήν.

133. Ουδείς θα κηρυχθή πολέμιός σου εάν πρώτον δεν αναγνωρίση την αξίαν σου' περί τούτου έσο βέβαιος.

151. Ούτε ο ήλιος τυφλώνει ταχύτερον τους οφθαλμούς  σου από τη λάμψιν, την οποίαν διαβλέπεις  εις τον εαυτόν σου.

162. Από της αναγνωρίσεως  μίας αληθείας , μέχρι της επικρατήσεως αυτής , εμεσολάβησε πάντοτε χάος , όπερ , ουχί σπανίως , επληρώθη δια πτωμάτων.

164. Όταν ακούης τοκογλύφον, τρέμε' ουδεμία  πληγή δύναται  να συγκριθή προς αυτόν. Αι επτά πληγαί της Αιγύπτου , κατέστρεψαν τα επ' αυτής, αλλ' αφήκαν την Αίγυπτον. Ο Θεός ελησμόνησε  τον τοκογλύφον' ούτος  θα κατέτρωγε και αυτήν την Αίγυπτον,και θα κατέπινε τον Νείλον δια να την χωνεύση.

170.Το κακόν δεν έχει απόλυτον βάρος' ζυγίζεται  δια της χειρός του διαπράξαντος αυτό.

178. Όταν η πατρίς ευρίσκεται εν πενία, ο πλούτος σου μηδέν, όταν η πατρίς ευπορή, και η πενία σου θησαυρός.

179. Πρόσεχε εις τας χείρας των κυβερνώντων ' είναι  το κάτοπτρον της καταστάσεως της χώρας.

183. Όσω πλειότερον  δυστυχείς είμεθα , τόσω μάλλον πιστεύομεν ότι η ευτυχία προωρίσθη δι' ημάς. 

187. Και αυτό το σμικρόν μεγαλώνει αρκετά , όταν γνωρίζη να  εκτιμήση το μέγα.

217.Τρομερόν δια την τύχην ενός λαού ,  να έχη πόδας παραλύτους  και κεφαλήν υγιά' αλλ' είναι  ασυγκρίτως  τρομερώτερον , να έχη υγιείς πόδας  και κεφαλήν παράλυτον.

220. Η βία είναι μηδέν  ως έργον εξοντώσεως , ή καταστολής  μιας γεννωμένης ιδέας ' η ιδέα μόνον δια της ιδέας καταπολεμείται.

225. Όταν ο στόμαχος παίζη βιολί, ο εγκέφαλος αρχίζει πολύ κακόν χορόν.

235. Η φήμη είναι η γελειωδεστέρα θεότης, η οποία δύναται να έχη εκατό στόματα ,αλλ΄οφθαλμού ούτε ίχνος έχει. Πόσοι γνωρίζουν  ποίος κατεσκεύασε τον εν Εφέσω ναόν της Αρτέμιδος; ελάχιστοι' ποίος όμως , αγνοεί, ότι τον έκαυσεν ο Ηρόστρατος.

249.Μη στηρίξης ποτέ τας ελπίδας σου εις τον ουρανόν , αφού και αυτός  ουδαμού στηρίζεται.

300.Οι λαοί δεν αποθνήσκουν ευκόλως' νεκροφανείας  μόνον υφίστανται και επανέρχονται εις την ζωήν- αρκεί να μη ενταφιασθώσι ζώντες.

315. Ο καλύτερος στρατηγός δι εν στράτευμα είναι η ιδέα.

331. Τα ελευθέρια ήθη είναι οι φρουροί των αυστηρών.

338. Όπου ακούεις στόμαχον διεγειρόμενον , τρέμε , ο στόμαχος είναι η λογική των λαών.

342.Θετικώτερον και μάλλον  αναμφισβήτητον σύμπτωμα  σήψεως ενός λαού  είναι, ότι εκάστη πληγή, αντί να προκαλή άλγος, γίνεται δεκτή αναισθήτως.

344.Η Δουλεία υπήρξε πάντοτε η αχάριστη κόρη  της Ελευθερίας, ο δε άνθρωπος μόλις αισθάνεται  τας χείρας του ελευθέρας , ουδέν άλλο πράττει, ή να σφυρηλατή , δια παντός υλικού, δεσμά.

349.Η ελευθερία του πολίτου έγκειται  εις την ελευθερίαν του πνεύματός του' δούλος με ελεύθερον πνεύμα , ευρίσκεται εις υψηλοτέραν  ηθικήν σφαίραν , από ελεύθερον  με πνεύμα δούλου.

350.Πολιτική με κ ό μ μ α - έθνος  με  τ ε λ ε ί α ν.

353. Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκην μακράς διδασκαλίας δια να εκπολιτισθή' όταν έχη διάθεσιν  προς τούτο , εκπολιτίζεται  αφ εαυτού, μόλις ακούσει ότι υπάρχει πολιτισμός.

374.Πραγματική πατρίς δια τους ανθρώπους , δεν είναι η περιορισμένη έκτασις της γης την οποίαν κατοικούσιν, ούτε προσέτι  η κοινή θρησκεία' είναι η κοινή γλώσσα  και η κοινή ιδέα.

(Τέλος)

GRAF FOLKE BERNADOTTE : DAS ENDE -EPILOG

Während ich also im Frühjahr 1945 mehrere Reisen nach Deutschland unternahm, erhielt ich verschiedentlich Aufschluß über die führenden Gestalten des Dritten Reiches, Diese Aufhellungen, von denen ich annehmen darf, daß sie aus zuverlässigen Quellen stammen, haben mich davon überzeugt, daß es für die künftige Entwicklung der Welt von größter Bedeutung ist, wenn nach zwei Richtungen hin völlige Klarheit geschaffen wird.

Erstens muß dem deutschen Volk unbedingt zum Bewußtsein gebracht werden, daß das Reich im Jahre 1945 nicht nur an den militärischen Fronten, sondern auch in allen anderen Bereichen eine totale Niederlage erlitten hat — ganz genau so wie im Jahre 1918, wo zwar die deutsche Propaganda nichtsdestoweniger den «Dolchstoß» der Heimatfront bald genug als den wahren Grund der Niederlage auszugeben suchte. Der Mythos von der Unüberwindbarkeit der deutschen Wehrmacht muß jetzt ein für allemal ausgetilgt werden. Es darf keine neue Dolchstoßlegende aufkommen.

Zweitens muß das deutsche Volk auch dazu gebracht werden, daß es die führenden Männer des Dritten Reiches nach ihrem wahren Maß zu beurteilen vermag. Persönliche Erfahrung hat mir gezeigt, daß sie Männer ohne irgendwelche moralische Haltung und ohne alle menschliche Größe waren. Der letzte Akt entlarvte sie: von ihrer furchtbaren Vergangenheit belastet, suchten sie verzweifelt, sich gegenseitig in den Schlingen ihres Ränkespiels zu fangen, feige,unentschlossen und ratlos mir darauf bedacht, sich einer hinter dem Rücken des anderen 7,ii verkriechen. Die Schlußszene des Dritten Reiches ermangelte (96) jeglicher Würde und aller wahrhaft menschlichen Tragik. Sie konnte ja nur klein sein, weil die handelnden Personen so kleinlich, so minderwertig waren. Sie kämpften nicht für eine Idee, für einen Glauben, für eine Überzeugung, sie verteidigten bloß noch ihr nacktes Leben, das durch unsühnbare Verbrechen befleckt war.

Werfen wir deshalb einen raschen Blick auf diese Führergestalten, wie sie sich im dreizehnten und letzten Jahre des tausendjährigen Dritten Reiches selber zeigten.

Zuerst Adolf Hitler, der Führer. Die von Großadmiral Dönitz bereits erfundene Legende behauptet, er sei im Kampfe für sein Volk auf den letzten Barrikaden des Abendlandes gegen den Bolschewismus den Heldentod gestorben. Aber in besonders gut informierten deutschen Kreisen vertritt man in diesem Punkt eine ganz andere Auffassung. Der Führer hatte kein heroisches Ende, das kann als völlig sicher angesehen werden. Er ist ums Leben gebrach! worden. Gewiß, er behielt bis in die letzten Tage des Dritten Reiches seine führende Stellung, doch hatte er schon längst die Fähigkeil verloren, eine positive Initiative zu ergreifen. Fr vermochle nur noch, die Beschlüsse umzustoßen, die seine Gehilfen gefaßl hallen. Für seine nähere Umgebung war er genau so ein Schreckgespensl geworden wie längst für die ganze übrige Well. Mißfiel ihm jemand, so unterzeichnete er sogleich den Hinrichtungsbefehl. Im letzten Akt war Adolf Imitier ein körperlich und seelisch gezeichneter Mann, sehr wahrscheinlich mit einer Krankheil behaftet, die verschiedenes in seinen sinnlosen Maßnahmen und in seinen Wahnvorstellungen zu erklären vermag. Seine Hände zitterten, und nur mit äußerster Mühe vermochle er sich in geschlossenem Räume fortzubewegen. Er wußte, daß seine Tage gezählt waren, und gab sich Rechenschaft über das vollständige Mißlingen seiner Pläne. Er wußte âlich, daß seine Gegner im Begriffe waren,  Im einzukreisen, daß seine Lage immer verzweifelter wurde. In den letzten Tagen war er zu nichts anderem mehr fähig, als Himmler durchs Telephon seine Anklagen zuzubrüllen, imver-y.wci(eilen Bestreben, so eine Änderung der Lage heraufzubeschwören.

In Hitlers engster Umgebung traf man vor allem Eva Braun, seine Geliebte. Sie entstammte einer Münchner Familie und muß allem Anschein nach sehr schön gewesen sein. Nach allein, was man mir berichtete, übte sie einen sehr starken Einfloß auf den Führer aus. Sie war es zum Beispiel, die den Obergruppenführer Kaltenbrunner bei Hitler einführte und damit einem der verhängnisvollsten Geister in der Kamarilla von Männern und Frauen, die in jenen Tagen die Geschicke Deutschlands lenkten, den Weg ebnete. Dieser Kaltenbrunner war mit einem weiteren Mitglied des Kreises, mit dem Gruppenführer Fegelein, der eine Schwester Eva Brauns geheiratet hatte, intim befreundet. Dieser ehemalige Reitlehrer war rasch zu hohen Würden aufgerückt. Das Vierblatt — die beiden Schwestern Braun, Kaltenbrunner und Fegelein — bildete eine der skrupellosesten, gefährlichsten Gruppen im Gefolge Hitlers. In der letzten Phase verbrachte Kaltenbrunner täglich mehrere Stunden beim Führer und tat sein möglichstes, um ihn auf dem längst eingeschlagenen Wege ins Verderben zu hetzen.
Zu den Koryphäen des Schlußaktes gehörte auch der Reichsleiter Martin Bormann, der Nachfolger von Rudolf Heß. Dieser Spezialist der Intrigen übte auf den Führer ebenfalls einen beträchtlichen Einfluß aus. Er hatte ein Talent ausgebildet, das sieh nun als sehr wertvoll erwies: er redigierte für Hitler über die kompliziertesten Sachverhalte äußerst vereinfachte Rapporte. I )er Führer schätzte diese Gabe sehr hoch.
Goebbels: er schöpfte seine ganze Kraft aus seinen Propagandareden, berauschte sich daran, als ihnen längst kein Mensch mehr Glauben schenkte, und beschwor aus sicherem Schutzraum in flammenden Ansprachen die Bevölkerung Berlins, bis zum letzten Mann zu kämpfen.
Göring: nach allem zu urteilen, hatte er sich 1940 davon überzeugt, der Krieg sei ein für allemal gewonnen, und ließ sich durch nichts zu einer anderen Auffassung bringen. Als Folge davon hatte er die Luftwaffe vernachlässigt und rasch verfallen lassen.
Ribbentrop: er war lächerlich eitel und sein Gesichtskreis eng begrenzt.
Sie alle gehörten zum innersten Kreis, der Hitler bis zuletzt umgab. Görings Einfluß scheint allerdings so gut wie ausgeschaltet gewesen ZU sein.
Und dann war da noch Heinrich Himmler: über ihn soll hier nur gesagl werden, daß er Hitler ebenso gefürchtet zu haben scheint, wie umgekehrt der Führer in Angst vor ihm lebte.
Der Klüngel um Hitler richtete seine [ntrigen vor allem gegen den Chef der Gestapo. Das Ergebnis war, daß er an die Front geschickt wurde; zuerst, im Späth6rb8t, an die Westfront, dann an die Oderfront, einen der schwierigsten und gefährdet-sten Abschnitte. Es bestand die Absicht, ihn zum Versagen zu bringen. Er sollte sich kompromittieren. Dann konnte man ihn liquidieren.
Himmler endete als Selbstmörder, Aber vorher war noch Hitler von der Bühne abgetreten.
Kurz nachdem das europäische Drama zu Ende gespielt und der Vorhang gefallen war, hatte ich eine längere Unterredung
(99) mit dem Gesandten Schellenberg, der — wie bereits berichtet — nach Stockholm gekommen war, um die Kapitulation der deutschen Truppen in Norwegen zu regeln, und immer noch in der schwedischen Hauptstadt weilte. Meine früheren Verhandlungen mit Schellenberg ließen eine Schlußkonferenz zwischen uns beiden notwendig erscheinen. Seine Einstellung gegen den offiziellen Kurs hatte ihn veranlaßt, meine Pläne im Dienste des Roten Kreuzes zu unterstützen. Ich muß sagen, daß die Art, wie er im eigentlichen Schlußakt seinen Einfluß geltend machte, in hohem Maße dazu beitrug, daß Dänemark und Norwegen nicht zum Schauplatz eines vernichtenden Endkampfes wurden. Es ist hauptsächlich seiner energischen Forderung zu verdanken, daß man beschloß, die deutschen Streitkräfte dort bedingungslos kapitulieren zu lassen.
Nun saß Schellenberg vor mir und erzählte, was er während der letzten Wochen beobachtet und erlebt hatte. Er gab mir auch einen Einblick in das Spiel hinter den Kulissen, wie es sich in Verbindung mit meinem eigenen Auftreten auf der deutschen Bühne entwickelt hatte. Seine Darstellung, für deren Richtigkeit er selbstverständlich allein die Verantwortung trägt, scheint mir vom Standpunkt der Geschichte aus und auch als Ergänzung zu meinem eigenen Bericht von so großer Bedeutung, daß sie in ihren wesentlichen Teilen veröffentlicht zu werden verdient.

(Επιστροφή)

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΔΙΑΘΗΚΗ 3

(Προηγούμενο)

Β΄

101. Δύναται και η ουρά σου ν' απαστράπτη εις τον ήλιον, και το στέμμα σου να θαυμάζεται· εφ' όσον έτι δεν ελάλησες, δεν έδειξες τι πετεινός είσαι.
102. Οσάκις συναντήσης σοφόν καθ' οδόν, σταμάτησε τον και ερώτα :
Τί προετίμας, ω σοφέ; να σου δώσω 100 χιλιάδας νέων δραχμών, ή να σου εμπνεύσω 100 χιλιάδας νέων ιδεών; Ή ακόμη τί προετίμας; να εσφετερίζεσο εν εκατομμύριον δραχμών από ένα τραπεζίτην, ή εν εκατομμύριον ξένων ιδεών από ένα φίλόσοφον, με την βεβαιότητα, ότι δεν θα σε εννοήση κανείς;... Μη λαμβάνης τον κόπον ν΄ απάντησης, διότι την απάντησίν σου την μαντεύω' ποσάκις δεν επώλησες ιδέας αντί δραχμών, και ποσάκις δεν παρεκάλεσες τον θεόν, ίνα σου εμβάλη εις τα θυλάκιά σου εκατομμύρια δραχμών, και να μη σου αφήση εις την κεφαλήν ουδεμίαν άλλην ιδέαν, ειμή; την ιδέαν μόνον... ότι είσαι εκατομμυριούχος! Βλέπεις λοιπόν, ω σοφέ, αυτό το χαρτονόμισμα το ξεσχισμένον, το λερωμένον, το βρωμερόν; η βρώμα του αποτελεί το ελιξίριον της μακροβιότητος και της αθανασίας· πολλοί έβλάβησαν από χρήσιν βρωμερών βιβλίων, από χρήσιν όμως βρωμερών χαρτονομισμάτων ουδείς. Με τούτο ημπορείς, όσον κτήνος και αν είσαι, να εγείρης ένα ανδριάντα εις την γελοίαν υπαρξίν σου, να τον ίδης ζων, τοποθετούμενον εις το άκρον μιας οδού, φερούσης το όνομά σου· και να διαιωνίσης δια του λίθου ξύλινον ον, μεταξύ του οποίου και σου η μόνη διαφορά υπάρχει, ότι το ξύλον επλήρωνε και ανεγείρετο ο λίθος!

103. Το Μεγαλείον έχει όρια, πέρα των οποίων, ή γελοίον αποβαίνει, ή ειδεχθές.

104. Εξέλεγχε πάντοτε την Αιδώ' ομοιάζει με τα πολύτιμα προϊόντα· όσω μάλλον εκλείπει, τόσον και πολλαπλασιάζεται η απομίμηαίς της.

105. Η φύσις κατέχει και τα αντίδοτα όλων των δηλητηρίων της· το δυστύχημα όμως είναι, ότι είναι δύσκολος η ανεύρεσις αυτών.

106. Μέγας νους μετά μεγάλης καρδίας, ανέρχεται μέχρι της Αρετής δια να την φθάση.

Μέγας νους μετά μικράς καρδίας, ανέρχεται μέχρι της Αρετής δια να την κρημνίση.

Μικρός νους μετά μεγάλης καρδίας, καταβιβάζει την Αρετήν μέχρις εαυτού δια να την φθάση.

Μικρός νους μετά μικρας καρδίας καταβιβάζει την Αρετήν μέχρις εαυτού δια να την συντρίψη.

107. Θέλεις να κρίνης την εργασίαν του άλλου ασφαλέστερον; δοκίμασε πρώτον αν ημπορής να την κάμης και ερώτησε τον εαυτόν σου διατί δεν την έκαμες.

108. Μη δίδης ποτέ πίστιν εις τα χρώματα· και τα δηλητήρια ανθούσιν, αλλά τα άνθη των φονεύουσι ταχύτερον.

109. Ουδέποτε θα δυνηθής να εννοήσης και τούτο' πως υπάρχουν άνθρωποι αναμιγνυόμενοι εις ξένα όνειρα, μολονότι δεν εξώφλησαν ακόμη με τα ιδικά των.

110. Ποτέ μη λέγης τι είσαι· δεν θα σε πιστεύση κανείς, ουδ' εάν κατηγορήσης σευτόν. Ο κόσμος τείνει εις το να έχη συνήθως περί σου πολύ διάφορον ιδέαν της ιδικής σου.

111. Όταν αγαπήσης και ανταγαπηθής, ερώτησε τον εαυτόν σου:

—Τί πλειότερον εγνώρισε και απήλαυσεν ο Μαθουσάλας από το έντομον εκείνο το καλούμενον Εφήμερον, του οποίου ο βίος άρχεται με την ανατολήν του ηλίου και εκλείπει με την δύσιν του.

112. Όταν σε πάρη ο κατήφορος, και εις τον Παράδεισον αν ταξιδεύσης θ' ακούσης περισσοτέρας κακολογίας επανερχόμενος, παρ' όσας θα ήκουες εάν εταξίδευες εις αυτήν την Κόλασιν.

113. Το μεγαλύτερον ελάττωμα είναι η προσπάθεια προς απόκρυψιν ενός ελαττώματος· αντί ν' αλλάξης όψιν, παρουσιάζεις αυτήν με εν ελάττωμα επί πλέον.

114. Και το γελοίον έχει όρια, πέραν των οποίων αποβαίνει συμπαθές.

115. Η γυνή οργιζομένη θάπτει ζώντας και εκθάπτει νεκρούς, μετά τοσαύτης ευκολίας, ώστε ο έρως δι' αυτήν καταντά νεκροθάπτης αυτόχρημα.

116. Μη θαυμάζης τον ταώ· έχει χρυσάς πτέρυγας, αλλά μυαουρίζει ως η γάτα' προτίμησε την γάτα, η οποία δεν μιμείται κανέν άλλο ζώον.

117. Ο ενθουσιασμός είναι σύμπτωμα μαρτυρούν αναβίωσιν και αναγέννησιν.

118. Ο Γολγοθάς της Τέχνης, έχει δύο ατραπούς, οδηγούσας εις την αυτήν κορυφήν από την μία ανέρχονται δια να σταυρωθούν από την άλλην δια να πάρουν τον αέρα των' και συμβαίνει συνήθως οι μέν πρώτοι να σταυρούνται, οι δε δεύτεροι να φαίνωνται εις τον κόσμον περιβεβλημένοι την αιγλην του αγίου Πνεύματος και τον στέφανον του μαρτυρίου.

119. Αγάπα τα άνθη' είναι το σιωπηλόν και άγραφον ευαγγέλιον τής φύσεως.

120. Δεν υπάρχει θέσις οικτρότερα δι' ένα άνδρα, από το πλευρόν γυναικός, παρ' ης δανείζεται το όνομά του, έστω και αν λέγεται «ο σύζυγος της Βασιλίσσης». Όταν του απονέμης τον τίτλον του είναι ωσάν να λέγης εις τους άλλους :

— «Ησυχάσετε, δεν είναι κανείς».

121. Μεσονύκτιον η τελευταία θωπεία της χθες, και το πρώτον ράπισμα της αύριον.

122. Μη πιστεύσης ποτέ, ότι η καρδία δεν έχει και ολίγον πνεύμα' το πνεύμα όμως είναι ανηλεές· δεν έχει ούτε ίχνος καρδίας.

123. Αλλοίμονον εις εκείνον, όστις εσυνήθισε να βλέπη όλα τα πράγματα ανάποδα· θα καταγγείλη επί εσχάτη προδοσία κατά της φύσεως και τον εαυτόν του ακόμη, όταν αποφασίση να εννοήση, ότι περπατεί με την κεφαλήν άνω και με τους πόδας κάτω.

(Επόμενο)

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ:Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ 2

(Προηγούμενο) 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
Η "ΚΥΑΝΗ" ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Ύστερα από τη μεγάλη κρίση του χειμώνα και την εκ νέου σταθεροποίηση του Μετώπου στην Ανατολή , οι Γερμανοί Στρατηγοί ανακτούν τη πρώτη τους αισιοδοξία. Αντίθετοι με τα όσα υποστήριζαν τον περασμένο Νοέμβριο, όταν εκφυλιζόταν η γερμανική επίθεση εναντίον της ρωσικής πρωτεύουσας και εκδηλωνόταν , στις αρχές Δεκεμβρίου , η μεγάλη σοβιετική αντεπίθεση ,τώρα εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι η Μόσχα δεν πρόκειται να αντέξει ένα καινούριο χτύπημα και θριαμβολογούν. Και αυτός ακόμη ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ο.Κ.Η) Halder δεν μπορεί να ξεφύγει από το κλίμα της γενικής ευφορίας [1] .

Τα πράγματα όμως στη πράξη δεν είναι τόσο αισιόδοξα όσο παρουσιάζονται στη θεωρία. Η είσοδος των Η.Π.Α στον πόλεμο, τον Δεκέμβριο του 1941, έχει αρχίσει να ανατρέπει μεθοδικά τις ισορροπίες δυνάμεων ανάμεσα στους εμπόλεμους και πρακτικά έχει εξανεμίσει κάθε ελπίδα, για ένα άμεσο τερματισμό του πολέμου . Ο Φύρερ δεν αγνοεί ότι η ιδέα της δημιουργίας ενός δεύτερου Μετώπου πάνω στην Ευρώπη, ωριμάζει μέρα με την ημέρα στα αγγλοαμερικανικά επιτελεία και φυσικά, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για τις τραγικές συνέπειες που μπορεί να έχει για τη Γερμανία, ένας παρατεταμένος διμέτωπος αγώνας.



Αν για το Φύρερ, ο διμέτωπος αγώνας αποτελεί μια καταστροφή με τραγικές συνέπειες, για την ομάδα των συνωμοτών που περιστρέφονται  γύρω από τον απόστρατο πλέον Beck (2) αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για να ξεφορτωθούν   τον "σφετεριστή". Η κρίση του χειμώνα έχει αναζωπυρώσει τις ελπίδες τους  για μια βίαιη ανατροπή του καθεστώτος και ο Witzleben (3) συνεχίζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία το  σχεδιασμό μιας πορείας προς το Βερολίνο με τη βοήθεια των στρατευμάτων του Δυτικού Μετώπου . Βέβαια υπάρχουν και οι πιο βιαστικοί, που αναζητούν περισσότερο δραστικές λύσεις . Ο  Νicholas von Halem, επιχειρηματίας και  ο Mumm von Schwarzenstein κρατικός λειτουργός, δηλώνουν πρόθυμοι να φέρουν σε πέρας μια μεγάλη αποστολή : να δολοφονήσουν το Φύρερ.[4]

Ο Φύρερ αγνοεί τον υπόγειο πόλεμο και τις ανησυχητικές διαστάσεις που λαμβάνει καθημερινά η αντίδραση εναντίον του, ακόμα και μέσα στις τάξεις του στρατού.  Αγνοεί τον ύποπτο ρόλο που διαδραματίζουν ανώτατα στελέχη της Αντικατασκοπείας. Αγνοεί ότι μέσα στα συρτάρια των γραφείων τους ζωτικής σημασίας πληροφορίες παραμένουν φυλακισμένες , ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν τους δρόμους μέσα από τους οποίους ζωτικές πληροφορίες στρατιωτικού ενδιαφέροντος διαβιβάζονται στις υπηρεσίες του εχθρού.(5)



Ludwig von Beck

Όλο αυτό το διάστημα ο   Φύρερ με τη   προσοχή του  στραμμένη στην Ανατολή αναζητά σκυμμένος πάνω στους στρατιωτικούς χάρτες τον τρόπο  επίτευξης του βασικού σκοπού που δεν είναι άλλος από την αποτροπή ενός διμέτωπου αγώνα. O κίνδυνος από τη δημιουργία ενός δεύτερου Μετώπου όχι μόνο  επηρεάζει  αλλά δείχνει να καθοδηγεί με μεγαλύτερη ένταση τη σκέψη του . Αναζητά μέσα από την ιστορική εμπειρία ανάλογα παραδείγματα και μελετά τα συμπεράσματα που εξάγονται από αυτά. Ένα πανάρχαιο δόγμα διεκδικεί τη δικαίωσή του για μια ακόμη φορά.  

"Από τη στιγμή που ο ηγήτορας βρεθεί αντιμέτωπος με τη θανάσιμη απειλή του διμέτωπου αγώνα, αντί να οργανωθεί σε άμυνα περιμένοντας τον εχθρό, οφείλει να επιτεθεί πρώτος εναντίον του πιο αδύναμου από τους αντιπάλους και να τον συντρίψει, πριν ο δεύτερος προλάβει να εμπλακεί στη σύρραξη έχοντας στο μεταξύ αποκτήσει, το μεγαλύτερο μέρος της ισχύος του."

Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα όπου ο παράγοντας χρόνος έχει κεφαλαιώδη σημασία. Αν χαθεί αυτή η μάχη με το χρόνο, η χώρα θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε ένα πόλεμο φθοράς , όπου τα όπλα και η γενναιότητα στο πεδίο της μάχης δεν θα έχουν πλέον το πρώτο λόγο.........

Με δεδομένο ότι η Σοβιετική Ένωση θεωρείται ο πιο ευάλωτος από τους αντιπάλους, το πρώτο συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα:

Το 1942 πρέπει να φέρει με κάθε θυσία την επίτευξη του σκοπού, που ο ρωσικός χειμώνας ματαίωσε το 1941: την εκμηδένιση του Ερυθρού Στρατού. Με κάθε τίμημα και κάθε θυσία.

΄Ενα μεγάλο ερώτημα γεννιέται. Ποιος είναι ο τρόπος που μπορεί να εγγυηθεί την υλοποίηση παρόμοιου σκοπού μέσα στα στενά , ασφυκτικά σχεδόν, χρονικά όρια που υπάρχουν;
Για μια ακόμη φορά ο Δεκανέας φαίνεται να βλέπει πιο μακριά από τους στρατηγούς του. [6] 

Ο Φύρερ εξακολουθεί να απορρίπτει κάθε ιδέα για  μια καινούρια επίθεση εναντίον της Πρωτεύουσας του εχθρού ακριβώς γιατί κρίνει, ότι οι χρόνοι που θα απαιτηθούν θα είναι  απαγορευτικοί και το ίδιο το αποτέλεσμα, αμφίβολο. Αντίθετα, και σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένος από τους οικονομικούς του συμβούλους φαίνεται να πείθεται ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί ευκολότερα και συντομότερα, αν αντί να επιδιώξει τη στρατιωτική συντριβή του εχθρού στο πεδίο της μάχης, καταφέρει με διαδοχικά χτυπήματα να τον εκτοπίσει από τις πλουτοπαραγωγικές περιοχές οι οποίες συντηρούν τη πολεμική του βιομηχανία. Αν ο Στρατός του κατάφερνε να αφαιρέσει από τον εχθρό , το σιτάρι της Ουκρανία, το κάρβουνο και τα σιδηρομεταλλεύματα του Ντόνετς και πάνω από όλα το πετρέλαιο του Καυκάσου [7] η Σοβιετική Ένωση θα καταδικαζόταν σε οικονομική ασφυξία και  θα υποχρεωνόταν  αναπόφευκτα είτε να συνθηκολογήσει , είτε να καταφύγει σε κάποιου είδους συμβιβασμό. [8] .

Με τη Σοβιετική Ένωση οριστικά εκτός μάχης , η Γερμανία. απαλλαγμένη οριστικά από τον εφιάλτη του διμέτωπου αγώνα , με τα βιομηχανικά φουγάρα να καπνίζουν ασταμάτητα πάνω στην Ευρώπη, θα μπορούσε να περιμένει  υπομονετικά τη στιγμή, που οι ναυτικές δυνάμεις, θα αναζητούσαν με τη σειρά τους μια αξιοπρεπή λύση, που θα οδηγούσε στο τερματισμό, ενός τόσο παράλογου, πολέμου.

Τα προβλήματα του 1941 έμπαιναν πάλι στη μέση, ως προς τη διεύθυνση που θ' ακολουθούσε η εαρινή και καλοκαιρινή επίθεση και ως προς τους αντικειμενικούς της σκοπούς. O Χίτλερ πήρε γι' άλλη μια φορά την απόφαση να επιτεθεί στο νότιο τομέα και όχι στη ζώνη της Μόσχας. Στηριζόταν αυτή τη φορά σε βασικότερα ελατήρια. Με μια προώθηση προς τη Μόσχα θα μπορούσε να καταστραφεί ο κύριος όγκος των ρωσικών δυνάμεων, που ασφαλώς είχαν επιφορτισθεί- με την υπεράσπιση της, όχι τόσο γιατί ήταν η πρωτεύουσα, αλλά για τη σημασία που είχε σαν κόμβος συγκοινωνιών στα δυτικά των Ουραλίων. Η οικονομική σημασία της ήταν μικρότερη ή τουλάχιστον λιγότερο φανερή.

Η εκλογή της Μόσχας για αντικειμενικό σκοπό, αντιπροσώπευε, τρόπον τινά, τη στρατιωτική λύση. Στην οπτική των στρατιωτικών, η καταστροφή του κυρίου όγκου του εχθρικού στρατού, φέρνει, αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτα, τη νίκη. Κατά την κρίση τους, η εξουδετέρωση ή η ανεπάρκεια των εχθρικών στρατευμάτων συνεπάγεται γρήγορα ή οργά την χωρίς μάχη υποταγή των πλουσίων περιοχών.[9]

Τα πρώτα σχέδια που το O.K.H άρχισε να επεξεργάζεται από τις αρχές Ιανουαρίου του 1942 χαρακτηρίζονται από απαισιοδοξία και έντονο προβληματισμό που γινόταν βαρύτερος καθώς ολοκληρωνόταν η καταγραφή των απωλειών σε άνδρες και υλικό.[10] .......

Από την άλλη πλευρά, το Ναυτικό που έβλεπε στις κατευθυντήριες οδηγίες του Φύρερ της 10 Ιανουαρίου 1942 την ολονέν και περισσότερο μετατόπιση του κέντρου βάρους των προσπαθειών στον Στρατό Ξηράς με τους αντίστοιχους περιορισμούς στα άλλα δύο όπλα, ναυτικό και αεροπορία βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει φανερά τις επιφυλάξεις του. Χωρίς να υποτιμά την αξία που το πετρέλαιο του Καυκάσου έχει στην οικονομία του πολέμου επιχειρεί να αναδείξει τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στην κύρια στρατηγική επιδίωξη (πετρέλαιο του Καυκάσου) και στον σπουδαιότερο στρατηγικό χώρο ( κανάλι του Σουέζ).[11]........ 

Ούτε ο Ρόμμελ , ούτε ο Ραίντερ , κατώρθωσαν να αποσπάσουν συγκεκριμένην απάντησιν. Ο Χίτλερ είχε στρέψει ολόκληρον την προσοχήν του εις την σχεδιαζομένην εαρινήν εις Ρωσίαν επίθεσιν, δι ης ήλπιζε να καταφέρη θανάσιμον πλήγμα επί του σοβιετικού κολοσσού .Η πρότασις του Ρόμμελ όπως επιτεθούν διά της Αιγύπτου προς Μέσην Ανατολήν, ουδόλως εκίνησε το ενδιαφέρον του. Όλαι αι διαθέσιμοι δυνάμεις θα έπρεπε να διατεθούν εις το Ανατολικόν Μέτωπον, συμπεριλαμβανομένου και αξιολόγου τμήματος , των εις Μεσόγειον εμπεπλεγμένων αεροπορικών δυνάμεων ."Προσεφέρετο όντως σπουδαία ευκαιρία , διά μίαν υπέρ του Αξονος αναστροφήν της γενικής καταστάσεως. Τούτο όμως ευρίσκετο εκτός των προθέσεων του Χίτλερ και των δυνατοτήτων του Χάλντερ " γράφει ο Βάλτερ Γκαίρλιτς.[12]

Το προσχέδιο της επιχείρησης που αφορά τη συνέχιση της εκστρατείας στην Ανατολή παρουσιάζεται στο Φύρερ και σε μια πολύ μικρή ομάδα ανώτατων αξιωματικών στις  28 Μαρτίου. Εισηγητής ο  Χάλντερ. Συμβατική ονομασία : Kυανή υπόθεση. Τόπος η «φωλιά του λύκου» [13]

Η επιχείρηση σχεδιασμένη σύμφωνα με τα καινούρια δεδομένα σε ότι αφορά τα μέσα και το έμψυχο, βρίσκεται σε αρμονία με τις επιταγές της πολεμικής οικονομίας. Αυτή τη φορά το   κέντρο βάρους των προσπαθειών περιορίζεται στο Νότιο τμήμα του Μετώπου .

Το εγχείρημα έτσι όπως παρουσιάζεται στο προσχέδιο διαρθρώνεται σε δύο βασικές πράξεις..

Πράξη πρώτη.

Δύο ομάδες Στρατιών αναπτύσσονται στο σχήμα μιας  γιγαντιαίας τανάλιας. Ο βόρειος βραχίονας προωθείται από τον τομέα Κούρσκ-Χαρκώβ κατά μήκος του μέσου ρου του Ντον με νότιο ανατολική κατεύθυνση .Ο νότιος βραχίονας που αναπτύσσεται  από την περιοχή του Ταγκανρόγκ κινείται ανατολικά για να συναντήσει τον βόρειο, στην περιοχή του Στάλινγκραντ εγκλωβίζοντας όλες τις μεταξύ Ντόνετς και Ντον ρωσικές δυνάμεις.

Πράξη δεύτερη. Επιθετική προώθηση προς τον Καύκασο που αντιπροσωπεύει χίλια εκατό χιλιόμετρα ορεινών όγκων ανάμεσα στην Μαύρη και την Κασπία θάλασσα και κατάκτηση των πετρελαιοφόρων πηγών .

Η εκλογή του Στάλινγκραντ και του Καυκάσου έδινε αντίθετα την προτεραιότητα στις οικονομικές και πολιτικές απόψεις. Σύμφωνα με αυτές, το πολεμικό δυναμικό του εχθρού θίγεται με την καταστροφή και εξουδετέρωση της βιομηχανικής και γεωργικής του διάρθρωσης, σε τέτοιο σημείο, που ο στρατός του, που δίνει μάχες, όσο Ισχυρός κι' αν είναι, δεν μπορεί να τον ωφελήσει σε τίποτε. Τα συνθήματα που συνόψιζαν τις αντιλήψεις του Φύρερ, ήταν: Να εξασφαλίσουν οι Γερμανοί το στάρι και τον κτηνοτροφικό πλούτο της Ουκρανίας, το κάρβουνο και το σιδηρομετάλλευμα του Ντόνετς και τα πετρέλαια του Καυκάσου. Να φράξουν το δρόμο του Βόλγα. Να προσεταιρισθούν την Τουρκία και να γίνουν, στο απώτερο μέλλον, κύριοι της Εγγύς Ανατολής, πηγής ανεφοδιασμού του αγγλικού στόλου και αρτηρίας για ένα πήδημα προς τις Ινδίες.

Μια τέτοια στρατηγική, στηριγμένη σε οικονομικούς παράγοντες, μπορεί να έχει θανάσιμα, για τον εχθρό, αποτελέσματα. Για να εκδηλωθούν, όμως, τα αποτελέσματα αυτά. χρειάζεται καιρός. Όποιος εφαρμόζει μια τέτοια στρατηγική, πρέπει να έχει στη διάθεση του μια ισχυρή οικονομία και να νοιώθει πως βαστάνε τα κότσια του για επιχειρήσεις μακράς πνοής. Αυτό όμως δεν συνέτρεχε για τη Γερμανία. Η δύναμη και η υπεροχή του Ράιχ ήταν καθαρά στρατιωτική: Στηριζόντουσαν στην επιθετική του ικανότητα. Κι' αν ακόμα η εκλογή της Μόσχας του φαινόταν προτιμότερη, ο αρχηγός του επιτελείου στρατού στρατηγός Χάλντερ θεώρησε πως έπρεπε να λάβει υπ' όψη του τα οικονομικά και πολιτικά επιχειρήματα. Διατύπωσε αντιρρήσεις, αλλά δεν έφερε, σχετικά με την επίθεση στο Νότιο τομέα, καμιά αντίθεση που ν' ανάγεται στα ζητήματα στρατιωτικών κανόνων και αρχών.

Ο Χίτλερ κηρύχθηκε λοιπόν υπέρ του Στάλινγκραντ, με την προοπτική να προελάσουν οι δυνάμεις του προς τα πετρέλαια του Καυκάσου».[14]
Στις  4 Απριλίου πραγματοποιείται μια καινούρια σύσκεψη κατά τη διάρκεια της οποίας ο  στρατηγός Γιοντλ παρουσιάζει στον Φύρερ το αναθεωρημένο σχέδιο της Κυανής επιχειρήσεως για την τελική έγκριση. Η υπερβολική ελευθερία κινήσεων που δινόταν στον επικεφαλής διοικητή της Ομάδας Στρατιών Νότος Στρατάρχη φον Μποκ κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα γινόταν ποτέ αντικείμενο συζήτησης. Στη προκειμένη περίπτωση εξελίσσεται σε βασική αντιπαράθεση. Ο Φύρερ απαιτεί τυφλή συμμόρφωση στα χρονοδιαγράμματα και τους αντικειμενικούς σκοπούς που έχουν τεθεί. Μετά τη κρίση του χειμώνα τρέφει ελάχιστη πλέον εμπιστοσύνη στους στρατηγούς του και αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.[15]

Ακόμα και ο  Γιοντλ πιστός σε μια παράδοση 130 χρόνων που ήθελε την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία να εμπιστεύεται την υλοποίηση των επιχειρήσεων στους επικεφαλής διοικητές του μετώπου, αρνείται να καταλάβει. Φαίνεται να ξεχνά  ότι στη προκειμένη περίπτωση κάθε υπέρβαση , ιδιαίτερα στους χρόνους μπορεί να δημιουργήσει δυσάρεστες ανατροπές με ολέθριες επιπτώσεις στις πολεμικές επιχειρήσεις συνολικά. Δείχνει να επιμένει στη βασική αυτή θέση παρά τις επίμονες παρατηρήσεις του Φύρερ. Ο Βοck δεν είναι Scharnhorst ,Schlieffen ή έστω   Ludendorff αλλά και να ήταν, όφειλε να συμμορφωθεί με τις χρονικές δεσμεύσεις που επιβάλλονταν.  Το αδιέξοδο οδηγεί τον εκνευρισμό στο αποκορύφωμά του.  

Ο Φύρερ χάνει τη ψυχραιμία του μπροστά σε μια επιμονή που μεταφράζεται και σαν αμφισβήτηση αρπάζει τις σελίδες του σχεδίου από τα χέρια του εμβρόντητου Γιόντλ και διαβεβαιώνει:
-Θα ασχοληθώ προσωπικά με την υπόθεση.

Την επομένη η υπ' αριθμόν 41 οδηγία του Φύρερ που καταλαμβάνει 10 δακτυλογραφημένες σελίδες είναι έτοιμη, εγκεκριμένη και υπογεγραμμένη.[16] 

"Στην Ρωσία η χειμερινή εκστρατεία τείνει προς το τέλος της. Χάρη στο εκπληκτική γενναιότητα και το πνεύμα θυσίας που επέδειξαν τα στρατεύματα, η μάχη στο Ανατολικό μέτωπο συνιστά για τα γερμανικά όπλα μια πρωταρχικής σημασίας αμυντική επιτυχία . Ο εχθρός έχει υποστεί τεράστιες απώλειες σε άνδρες και προσπάθειά του να εκμεταλλευθεί αρχικές φαινομενικές επιτυχίες κατανάλωσε κατά την διάρκεια του χειμώνα τον όγκο των εφεδρειών του, τις οποίες προόριζε για μελλοντικές επιχειρήσεις.
Η γερμανική διοίκηση και τα στρατεύματά μας, που αναμφισβήτητα υπερτερούν, πρέπει να αναλάβουν εκ νέου την πρωτοβουλία αμέσως μόλις οι καιρικές και εδαφικές συνθήκες το επιτρέψουν , για να εξαναγκάσουν τον εχθρό να υποταχθεί στην θέλησή μας.
Αντικειμενικός σκοπός είναι η εκμηδένιση όλης της αμυντικής δυνάμεως που εξακολουθούν να διαθέτουν τα Σοβιέτ, και η απομάκρυνση των στρατευμάτων τους ,όσο το δυνατόν περισσότερο από τις κυρίας πηγές της πολεμικής του βιομηχανίας..
Για τον λόγο αυτό θα χρησιμοποιηθούν όλες οι διαθέσιμες γερμανικές και συμμαχικές δυνάμεις.
Συγχρόνως πρέπει να διατηρηθούν , με κάθε τρόπο να διασφαλισθούν τα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής και Βορείου Ευρώπης, ιδιαιτέρως οι ακτές."

Για τον σκοπό αυτό και δίχως να επηρεασθεί η πολιορκία του Λένινγκραντ όλες οι διαθέσιμες γερμανικές και συμμαχικές δυνάμεις έπρεπε να συγκεντρωθούν στο νότιο τμήμα του μετώπου με σκοπό την εξουδετέρωση του εχθρού μπροστά από τον Ντον και την κατάκτηση των πετρελαιοφόρων πηγών του Καύκασου καθώς και τα περάσματα που οδηγούσαν στις νότιες περιοχές του.

Οι λόγοι της επιχειρήσεως αυτής είναι σαφέστατα οικονομικοί, Οι στρατιωτικοί του σύμβουλοι δεν έπαυαν να τον προειδοποιούν για τη ζωτική σημασία που είχε το πετρέλαιο του Καύκασου[17)

Ύστερα από τη τελική  επεξεργασία της επιχείρησης , η πρώτη φάση του σχεδίου προέβλεπε ότι τα στρατεύματα στα αριστερά της Ομάδας Στρατιών Νότος (περιοχή Κούρσκ) έπρεπε να κινηθούν με κατεύθυνση τον Ντον στο ύψος του Βορονέζ και στη συνέχεια ακολουθώντας το ποτάμι προς Νότο να κλείσουν με την βοήθεια της 6ης στρατιάς που θα εξορμούσε από την περιοχή του Χαρκώφ σε ένα σιδερένιο κλοιό τις μπροστά από τον Ντον ρωσικές δυνάμεις. 

Η επιχείρηση θα ξεκινήσει με μια υπερκερωτική ενέργεια και αν είναι δυνατό, μια διάσπαση του εχθρού στην περιοχή Νοτίως Ορέλ με κατεύθυνση το Voronezh. Από τους δύο τεθωρακισμένους και μηχανοκίνητους σχηματισμούς που θα ενεργήσουν υπερκερωτικά ο βόρειος πρέπει να είναι μεγαλύτερης ισχύος από το Νότιο. Ο σκοπός της διεισδύσεως είναι η κατάληψη της πόλεως του Voronezh. Ενώ τμήμα των μεραρχιών πεζικού θα οργανώσει αμέσως ένα ισχυρό αμυντικό μέτωπο ανάμεσα στην περιοχή του Orel από την οποία θα εκτοξευτεί η επίθεση, και το Voronezh, οι τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες δυνάμεις θα συνεχίσουν την επίθεση νοτίως του Voronezh, με το αριστερό τους επί του Ντον για να υποστηρίξουν μια δευτέρα διάσπαση που θα λάβει χώρα προς ανατολάς από την γενική περιοχή του Kharkov. Και εδώ επίσης ο πρωταρχικός σκοπός δεν είναι απλά η διάσπαση του Ρωσικού Μετώπου αλλά η καταστροφή των Ρωσικών Στρατιών σε συνεργασία με τις Μηχανοκίνητες δυνάμεις που προωθούνται κατά τον κατάρουν του Don.

Στη συνέχεια η δεξιά πτέρυγα του Στρατάρχη φον Μποκ, θα διάβαινε τον Ντόνετς στο ύψος του Βοροσίλωφγκραντ και δια του Ροστώφ, ανηφορίζοντας τον Ντον, θα έσπευδε να συναντήσει το υπόλοιπο της ομάδας στρατιών που θα είχε προωθηθεί μέχρι την περιοχή του Στάλινγκραντ.

Μετά την καταστροφή του ρωσικού στρατού μπροστά από το Βόλγα και την εξουδετέρωση του Στάλινγκραντ σαν βιομηχανικού και συγκοινωνιακού κέντρου, ο φον Μποκ ανάμεσα στο Κούρσκ, νότιο άκρο της ομάδας Στρατιών "Κέντρο" και τον Βόλγα, θα κάλυπτε τις πλάτες του συναδέλφου του Λιστ που ενισχυμένος με την 11η Στρατιά προερχόμενη από την περιοχή του Κερτς,θα εξορμούσε για την κατάκτηση του Καυκάσου.  

Η Τρίτη επίθεσις πρέπει να διεξαχθεί κατά τρόπο ώστε να ενωθούν στη περιοχή του Στάλινγκραντ οι δυνάμεις που κατέρχονται τον Ντον , με τις δυνάμεις εκείνες που προελαύνουν, πάνω στον άξονα Τανγκανόργκ Αρτεμόβσκ μεταξύ του κάτω ρου του Ντον και του Βοροσίλωφγκραντ , με τη προελαύνουσα προς το Στάλινγκραντ Στρατιά Αρμάτων. Αν παρουσιαστεί ευκαιρία στη διάρκεια αυτής της επιχείρησης , ιδιαίτερα με τη κατάληψη άθικτων γεφυρών να εγκατασταθούν προγεφυρώματα Ανατολικά ή Νότια του Ντον , θα πρέπει να πραγματοποιηθούν με κάθε θυσία. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να καταβληθεί πάσα προσπάθεια να καταληφθεί το Στάλινγκραντ, ή τουλάχιστον να τεθεί υπό τα πυρά των βαρέων μας όπλων ώστε να παύσει να να υφίσταται σαν κέντρο οπλισμού και επικοινωνιών.

Θα ήταν ιδιαίτερα επιθυμητό εάν επιτυγχάνετο ή να καταληφθούν άθικτες γέφυρες στο Ροστώβ (Rostov) ή να εξασφαλισθούν προγεφυρώματα Νότια του Ντον για τη διευκόλυνση των περαιτέρω επιχειρήσεων .

Με σκοπό τη αποτροπή διαφυγής προς Νότο μεγάλου αριθμού Ρωσικών δυνάμεων βόρεια του Ντον είναι αναγκαίο όπως το Συγκρότημα που προελαύνει από τη περιοχή του Τανγκανόργκ προς Ανατολικά να ισχυροποιήσει το δεξιό του δια προωθήσεως αρμάτων και ταχυκινήτων δυνάμεων, οι οποίες - εφ' όσον θα υπάρξει ανάγκη- δυνατόν να συγκροτηθούν έστω και μέσα από τον αυτοσχεδιασμό των Μονάδων.

Ανάλογα με την πρόοδο των επιθέσεων αυτών θα πρέπει να ληφθούν μέτρα καλύψεως όχι μόνο των Βορειοανατολικών πλευρών της επιθετικής επιχειρήσεως, αλλά να αρχίσει αμέσως και η οργάνωση των θέσεων επί του Ντον . Αποφασιστικής σημασίας θα είναι η αντιαρματική άμυνα .Οι θέσεις θα πρέπει εκ των προτέρων να προπαρασκευαστούν με όλα τα μέσα για να αντιμετωπίσουν ενδεχομένως τον επερχόμενο χειμώνα.

Η άμυνα στον μετώπου του Ντον που σταδιακά θα επιμηκύνεται, θα ενισχυόταν από συμμαχικά στρατεύματα. Την ευθύνη της περιοχής ανάμεσα στην καμπή του Καλάτς να-Ντόνου και το Βορονέζ θα έπαιρναν Ρουμάνοι ,Ιταλοί και Ούγγροι ενώ στα πλευρά του συμμαχικού σχηματισμού η 6η Γερμανική Στρατιά και η 4η Στρατιά αρμάτων θα ήταν έτοιμες να στηρίξουν την άμυνα σε στιγμή κρίσης.

Τα συμμαχικά στρατεύματα θα ταχθούν σε ιδιαίτερους τομείς κατά τρόπον ώστε η διάταξη να αρχίζει εις τον Βορράν με τους Ούγγρους, ακολουθούμενους από τους Ιταλούς και τέλος από τους Ρουμάνους που θα συνιστούν το νοτιοανατολικόν άκρον.  

Έχοντας πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων ο Φύρερ θα μπορούσε είτε να υπερφαλαγγίσει την Μόσχα από Νότο, είτε να στρέψει τα στρατεύματα του Καυκάσου προς την Αίγυπτο μέσω Τουρκίας για να συναντήσουν τις δυνάμεις του Ρόμμελ που εκείνη την εποχή ανακαταλάμβανε μεθοδικά όλα εκείνα τα εδάφη που είχε χάσει τον προηγούμενο χρόνο κατά την διάρκεια της συμμαχικής επιχειρήσεως "Σταυροφόρος". ...

Πριν από την έναρξη της πραγματικά μεγάλης αυτής επιθέσεως που έπρεπε να σφραγίσει το τέλος του πολέμου στην Ανατολή, προβλέπονται δύο προπαρασκευαστικές επιχειρήσεις.

Η πρώτη με την επωνυμία "Trappenjagd" έχει σαν στόχο την ανακατάληψη τής Κριμαίας. Η αποστολή της 11ης Στρατιάς είναι να διώξει, οριστικά τούς Ρώσους από τα στενά του Κερτς και να καταλάβει την άριστα οχυρωμένη Σεβαστούπολη.

Η δεύτερη με την επωνυμία Fridericus αφορά την περιοχή της Ουκρανίας και έχει σαν στόχο την εξουδετέρωση της ρωσικής αιχμής της Λοζοβαγια και την ανασυγκόλληση του μετώπου του Ντόνετς.

Δέκα ημέρες αργότερα ο Σοβιετικός πράκτορας Rudolf Roessler  αναστατώνει  από τη Λουκέρνη,  το μοσχοβίτικο κέντρο της αντικατασκοπείας , με ένα καταπληκτικό κείμενο. Πριν συμπληρωθούν δύο εβδομάδες από την υπογραφή του Χίτλερ κάτω από το κείμενο της "Κυανής επιχείρησης" ένα ακριβές αντίγραφο της  οδηγίας αρ.41  βρίσκεται πάνω στο γραφείο του Στάλιν. Η διασταύρωση αυτής της καταπληκτικής είδησης γίνεται σχεδόν ταυτόχρονα από το λεγόμενο δίκτυο της Βαρσοβίας .Τα όσα μεταδίδει βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία με τα όσα προβλέπονται στην υπ' αριθμόν 41 Οδηγία .[19]

Στις 3 Μαΐου ο ανυποψίαστος αρχηγός του Επιτελείου Χάλντερ σημειώνει με έκπληξη στο ημερολόγιό του μια αποκαλυπτική διαπίστωση:

«Σχετικά με τις προθέσεις μας ο Exchange Τelegraph μεταδίδει από τη Μόσχα καταπληκτικές ειδήσεις.» [20]
Κανείς δεν διανοείται να φανταστεί,  ότι ο  Στάλιν γνωρίζει τα γερμανικά σχέδια , γνωρίζει όλα όσα  πρόκειται να συμβούν και το σημαντικότερο ότι έχει στη διάθεσή του  όλο τον αναγκαίο χρόνο να προετοιμαστεί και να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Στην περίπτωση αυτή, όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν  στους επόμενους μήνες, είναι από τώρα και στα εξής, πληκτικά προβλέψιμα, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό.

Υποσημειώσεις

[1] Βεβαίως, ευθύς ως το μέτωττον εσταθεροποιήθη και κατέστη δυνατή η έναρξις συγκεντρώσεως στρατηγικής εφεδρείας, η πλειονότης των στρατιωτικών εγκεφάλων φαίνεται πως εκινήθη δια την υποστήριξιν μιας επιθετικής εκστρατείας κατά το ακολουθούν θέρος. Η συζήτησις περιεστράφη περί το μέγεθος των σκοπών της εκστρατείας ταύτης. Ήτο δυνατόν να εξουδετερωθή η Ρωσσία και να αποχωρήση εκ του πολέμου ; Ή θα ήτο συνετώτερον να περιορισθούν οι σκοποί εις την περικοπήν των υπαρχόντων της εις τοιαύτην έκτασιν, ώστε να μη παρουσιάζη πλέον αύτη σοβαράν απειλήν, αλλά να διεξάγη επιχειρήσεις αι οποίαι να χαρακτηρίζωνται υπό το πρίσμα της Υψηλής Στρατηγικής, ως αμυντικαί ;

Εκ των υστέρων οι πλείστοι εκ των επιζησάντων στρατηγών ισχυρίζονται ότι ηυνόουν περιορισμένην εκστρατείαν και ότι παν το περισσότερον φιλόδοξον , απετέλει «τυχοδιωκτισμόν». Εντούτοις τούτο δεν είναι τίποτε περισσότερον από ένα νέον παράδειγμα (από τα οποία βρίθει η προς Ανατολάς εκστρατεία ) αποτυχίας του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου εις τας εκτιμήσεις του επί Παγκοσμίου στρατηγικού επιπέδου. Εθεώρουν (και το παραδέχονται ) την θερινήν εκστρατείαν του 1942, ως έν μερικόν τακτικόν πρόβλημα, απομενωμένον από τα παγκόσμιο γεγονότα, τα οποία καθίστων επιτακτική ανάγκην δια την Γερμανίαν, να κερδίση τον πόλεμον κατ’ εκείνο το έτος, ή να παρασυρθή από το βάρος της βιομηχανικής παραγωγής της συμμαχίας, που εμάχετο λυσσωδώς κατ΄ αυτής.(Α. Κλαρκ Βαρβαρόσσα Στρατιωτικό Τυπογραφείον Αθήναι 1968 σελ 232)

[2] Beck
[3] Witzleben
[4] W.Gorlitz The German General Staff Hollis & Carter, London   σελ 413

[5] Χαρακτηριστική η περίπτωση του Στρατηγού Erich Fellgiebel όταν υπηρετούσε σαν υπεύθυνος της υπηρεσίας πληροφοριών του στρατού στο στρατηγείο του Φύρερ.

[6]  Δια μίαν ακόμη φοράν ο Χίτλερ παρεσύρθη από την ανυπομονησίαν του εις βάρος της συνέσεως και της λογικής .Εκείνο το οποίον τον παρέσυρε ήτο η ακράδαντος πεποίθησίς του ότι οι Ρώσσοι είχον παύσει να αποτελούν σοβαρόν αντίπαλον και ότι θα κατέρρεον ασφαλώς , ευθύς ως εστερούντο των πετρελαίων του Καυκάσου. Αντιθέτως η εκτίμησις του Γενικού Επιτελείου ήτο, ότι, οι Ρώσοι , παρά την πείσμονα αντίστασίν των , συνεπτύσσοντο μεθοδικώς , και ότι η κρίσις του αγώνος θα εξηρτάτο από τας μελλοντικάς των αντιδράσεις . " Η πρόβλεψις της επερχομένης κρίσεως και η συγκέντρωσις των απαιτουμένων δια την επιτυχή αντιμετώπισιν της μέσων αποτελεί την πεμπτουσίαν και την κατευθυντήριον γραμμήν παντός σχεδίου επιχειρήσεων " λέγει ο Χάλντερ. (Gert Βuchheit Η Στρατηγικη ενός Δεκανέως) Παρόμοια και η εκτίμηση που εκφράζει ο Bauer (O Πόλεμος των Τεθωρακισμένων. Τόμος Α σ.339) Καθ' όσον αφορά τον Φύρερ, η πρόθεσίς του δεν ήτο τίποτα ολιγώτερον από του να καταφέρη την χαριστικήν βολήν κατά του σοβιετικού κολοσσού, τον οποίον και θεωρεί θανασίμως τραυματισμένον, εν αντιθέσει με την γνώμην της Ο.Κ.W., εχούσης τας πληροφορίας από άνδρα κύρους εις το ζήτημα των πληροφοριών, τον συνταγματάρχην Γκέλεν (Ghelen), διευθυντήν του τμήματος «Ανατολή» του 2ου Γραφείου του στρατού. Παρά την διαφοράν ταύτην ως προς την εκτίμησιν της καταστάσεως,εις το Ράστενμπουργκ θέτουν, από του δευτέρου δεκαπενθημέρου του μηνός Μαρτίου, τας βάσεις της θερινής επιθέσεως, η οποία έλαβε την επωνυμίαν Επιχείρησις ΒΙaυ.

[7] Κατά το 1941, το ολικόν απόθεμά του εις πετρέλαια ανήρχετο εις 8.929.000 τόννους(έναντι 7.000.000 τόννων κατά το τελευταίον προ του πολέμου έτους) και είχε κατορθώσει να συνεχίση τον πόλεμον δια της αναλήψεως και ετέρων 1.140.000τόννων από τα πενιχρά του εφεδρικά αποθέματα. Περί το τέλος του έτους, το διατηρούμενον απόθεμα δι’ άπαντας τους στρατιωτικούς και πολιτικούς σκοπούς,εξαιρέσει των αναγκαίων του Ναυτικού ανήρχετο μόνον εις 797.000 τόννους, μόλις επαρκούντας δια τας καταναλώσεις ενός μηνός. Τούτο δεν παρείχεν εις τον Χίτλερ βιώσιμον περιθώριον, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι δεν είχεν εισέτι υποχρεωθή να διεξάγη εντόνους επιχειρήσεις επί δύο μετώπων. Αι υπάρχουσαι πηγαί του Χίτλερ δεν ήσαν εις θέσιν να του παράξουν πλέον των 12,000.000 τόννων αργού πετρελαίου κατ’ έτος. Η συνθετική παραγωγή, ανερχομένη εις 4.000.000 τόννους κατά το 1941,ηυξήθη εις 6.000.000 κατά το 1943,η αύξησις όμως αυτή μερικώς θα ανετρέπετο από την μείωσιν της παραγωγής των ρουμανικών πετρελαιοπηγών.. (Ch. Wilmot :Η πάλη δια την Ευρώπην σελ 122)

[8]
[9]Schröter Heinz: Stalingrad ... "bis zur letzten patrone".Αναφέρεται στην Ιστορία Β. Παγκοσμίου πολέμου του Χ.Α.Καβαφάκη Τ.2 Σελ.709.

[10] Στις 31 Δεκεμβρίου 1941 οι απώλειες των χερσαίων γερμανικών δυνάμεων άγγιζαν το 25,90 %, που μεταφραζόταν σε 830.903 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και στρατιώτες. Από αυτούς οι νεκροί ήσαν 173.722 και οι αγνοούμενοι 35.875. Να σημειωθεί ότι και ένα μέρος των τραυματιών δεν μπόρεσε λόγω της φύσεως των τραυμάτων να αναλάβει ενεργή δράση. O Halder σημειώνει στο ημερολόγιό του ότι μέχρι 28 Φεβρουαρίου 1942 οι συνολικές απώλειες ανήρχοντο σε 1.005.636 άνδρες από τους οποίους 202.251 νεκρούς, 725.642 τραυματίες από τους οποίους 112.627 από κρυοπαγήματα. 
[11]

[12] Η στρατηγική ενός Δεκανέως σελ 216
[13]
[14]

[15] Αναλαμβάνοντας καθήκοντα Αρχιστρατήγου μετά την παραίτηση του Μπράουχιτς θα πει στον Χάλντερ: Ο πρώτος τυχών δύναται να διευθύνει τας επιχειρήσεις. Το πρώτιστον όμως καθήκον του Αρχιστρατήγου είναι να υψωθή εις το επίπεδον του Εθνικοσοσιαλισμού. Εις ουδένα εκ των στρατηγών αναγνωρίζω την ικανότητα να επιτύχη τούτο! Ως εκ τούτου προήλθον εις την απόφασιν να αναλάβω προσωπικώς τα καθήκοντα ταύτα.(Η στρατηγική ενός δεκανέως σελ 196-7 .

[16] Walther Hubatsch: Hitlers Weisungen für die Kriegsführung 1939-1945 σελ 183. Η μετάφραση ολόκληρης της Οδηγίας αρ 41 στα ελληνικά στον Οικονομάκο Μ . Οι ελπίδες πάγωσαν στο Βόλγα σελ 227-231.

[17] Ο Μπλούμεντριχ θα σχολιάσει ειρωνικά.: "Αν και δεν ήτο δυνατόν ν' αντικρούσωμεν τους οικονομικούς εμπειρογνώμονας, οίτινες εβεβαίουν ότι ήτο ζωτικόν να επιτύχωμεν το πετρέλαιον, εάν ηθέλαμεν να συνεχίσωμεν τον πόλεμον, εν τούτοις τα γεγονότα διέψευσαν τους ισχυρισμούς των. Διότι κατορθώσαμεν να διεξαγάγωμεν τον πόλεμον μέχρι του 1945 χωρίς να καταλάβωμεν ποτέ τα πετρέλαια του Καυκάσου." (B. H. Liddell Hart: Η άλλη πλευρά του λόφου. σελ 377)

[18]

[19] Σχετικά με τη δράση του κατασκοπευτικού δικτύου της Βαρσοβίας ο P. Carell αναφέρει:

"Aυτό που προέκυψε από την αποκωδικοποίηση παρόμοιων εγγράφων ήταν απλά καταπληκτικό. Ήταν απίστευτη η ποσότητα των στρατιωτικών μυστικών που οι δύο πράκτορες σε περίοδο ενός χρόνου είχαν κατορθώσει να συλλέξουν και να στείλουν στη Ρωσία δρώντας στα μετόπισθεν του γερμανικού μετώπου. Τα μηνύματα έδιναν ένα συμπληρωμένο πλαίσιο της γερμανικής προέλασης κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής επίθεσης του 1942 . Και όχι μόνο της προέλασης αλλά και των στόχων , τα σχέδια που αφορούσαν τη χρησιμοποίηση των δυνάμεων , τις μεταφορές και τις μετακινήσεις των Σωμάτων Στρατού και των μεραρχιών ήταν καταγραμμένες με τις παραμικρές λεπτομέρειες..(P. Carell Russia 1941-45 τόμος Β σελ 109 και συνέχεια  )

[20]Halder Hitler ,seigneur de la guerre, Payot ,1956 σελ 435

(Συνέχεια)