ΦΑΙΔΩΝ ΖΑΜΠΟΓΛΟΥ:ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ

Τα ιστορικά γεγονότα καταγράφουν οι νικητές και οι ισχυροί, αλλά η αλήθεια πολλές φορές μένει αδιευκρίνιστη και καταδικάζει ως προδότες κάποιους αμείλικτα

Το κείμενο αυτό δεν είναι αυτοτελές. Αν θελήσει κανείς να το διαβάσει πρέπει να διαβάσει προηγουμένως τα δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν στον «Χρόνο», internet http://www.xronos.gr/detailphpzio=79974 και =80883. Για να έχει πλήρη εικόνα. Η ιστορική επιστήμη ερευνά και εξιστορεί την σειρά των γεγονότων με ακρίβεια και αντικειμενικότητα. Ο επιστήμων ιστορικός δεν πρέπει να επηρεάζεται από προσωπικά αισθήματα. Υπάρχουν όμως, γεγονότα τα οποία ακόμα μένουν αδιευκρίνιστα. Τα αισθήματα και τα κίνητρα των ανθρώπων που έλαβαν ενεργό μέρος σ’ αυτά δεν μας αποκαλύφθηκαν. Το μυστικό τους το πήραν στον τάφο. Η ερασιτεχνική μου ιστορική έρευνα στοχεύει να ανακαλύψει αυτά τα μυστικά. Τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν. Περιβάλλουμε με φωτοστέφανο ήρωος τον αγωνιστή, ενώ κατατάσσουμε μεταξύ των δοσιλόγων αυτόν που προσποιούμενος τον συνεργάτη, αγωνίσθηκε μέσα από την φωλιά του θηρίου. Ο πρώτος ήταν περήφανος και τιμημένος, είχε την δυνατότητα να διαφύγει. Ο «δοσίλογος» ζούσε περιφρονημένος και ντροπιασμένος. Αν ανακάλυπτε ο εχθρός την δράση του δεν υπήρχε διαφυγή. Αν επιζούσε τον περίμενε ατίμωση και ίσως θάνατος από αυτούς για τους οποίους αγωνίσθηκε. Ο διερμηνέας της Γκεστάπο Κίμων Τριανταφυλλίδης και άλλοι υπήρξαν τα θύματα αυτής της παρεξήγησης. Η οικογένεια του Γεωργίου Τσολάκογλου έχει να επιδείξει ακόμη έναν «δοσίλογο». Ο πρόγονός του Δημήτρης Τσολάκογλου ήταν την προεπαναστατική εποχή προεστός στα Άγραφα. Παρίστανε τον Τουρκόφιλο. Έκανε φιλέματα και μπαξίσια στους πασάδες. Φιλοξένησε στο κονάκι του τον Αλή Πασά επί τρεις μέρες. Τον κατηγορούσαν κι έγραφαν εναντίον του. Στην πραγματικότητα ήταν οργανωμένος στη Φιλική Εταιρεία. Οργάνωσε ομάδα κλεφτών και διέθεσε την περιουσία του για όπλα, μπαρούτι, μολύβι κ.ά. Μετά την έκρηξη της επανάστασης του 1821 η δράση του φανερώθηκε και μετά από καταδίωξη κατόρθωσε να τον κυκλώσει και να τον συλλάβει ο Χουρσίτ Δράμαλης πασάς και να τον κρεμάσει την 8-7-1822, μαζί με τους δύο γιούς του. Σας θυμίζει τίποτα αυτή η ιστορία; (Διαβάστε περισσότερα)

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

ΠΊΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΩΝ

ΠΡΌΛΟΓΟΣ

ΜEΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:

ΚΕΦΆΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: 
Corneliu Zelea Codreanu ΤΑ ΧΡΌΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΌΤΗΤΑΣ.
ΚΕΦΆΛΑΙΟ ΔΕΎΤΕΡΟ: 
Ο  ΠΌΛΕΜΟΣ. 1916.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: 
ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΘΡΊΑΜΒΟ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΈΤΑΡΤΟ: 
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΙΡΉΝΗΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΈΜΠΤΟ :
ΚΕΦAΛΑΙΟ ΕΚΤΟ 
H ΦΡΟΥΡΆ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΉΣ ΣΥΝΕΊΔΗΣΗΣ (Garda Conştiinţei Naţionale .GCN) 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΈΒΔΟΜΟ: 
Ο ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΌΣ ΚΊΝΔΥΝΟΣ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΌΓΔΟΟ: 
Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΚΡΊΣΗ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΈΝΑΤΟ: 
Η ΑΝΑΠΌΦΕΥΚΤΗ ΣΎΓΚΡΟΥΣΗ .
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ :
Α. ΣΎΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ.
Β. Η ΑΝΑΘΕΏΡΗΣΗ ΤΟΥ ΆΡΘΡΟΥ 7 ΤΟΥ ΣΥΝΤΆΓΜΑΤΟΣ.
Γ. ΤΟ ΣΥΝΈΔΡΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΏΝ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΎ ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ. 
Δ. ΤΟ ΣΥΝΈΔΡΙΟ ΣΤΟ Câmpulung (Τσέμπουλ –Λουγκ) της Μπουκοβίνας.
Ε. ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΈΝΟΙ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΙ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΊΟΥ ΞΥΛΟΚΟΠΟΎΝΤΑΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ  ΣΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΈΣΤΙ.
ΣΤ. Η ΦΟΙΤΗΤΙΚΉ ΣΥΝΩΜΟΣIΑ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ  . 
Α. Η ΔΊΚΗ. 
Β. ΠΊΣΩ ΣΤΟ ΙΆΣΙΟ.
Γ. ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΌ ΣΤΡΑΤΌΠΕΔΟ ΕΡΓΑΣΊΑΣ 
Δ. ΟΙ ΣΥΝΕΧΕΊΣ ΠΡΟΚΛΉΣΕΙΣ ΤΟΥ  K MANCIU.
Ε. ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΑ ΑΡΧΉ
ΣΤ. Η ΔΟΛΟΦΟΝΊΑ ΤΟΥ C. MANCIU

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΩΔΕΚΑΤΟ : 
Α. ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΘΏΩΣΗ.
Β. ΜΙΑ ΧΑΜΈΝΗ ΕΥΚΑΙΡΊΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ : 
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1926.- Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΈΤΑΡΤΟ : 
Α. OI ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1927 ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
Β.ΛΕΓΕΏΝΑ ΤΟΥ ΑΡΧΆΓΓΕΛΟΥ  ΜΙΧΑΉΛ.- 
Γ ΟΙ ΠΡΏΤΕΣ ΟΡΚΩΜΟΣΊΑΣ ΤΩΝ ΛΕΓΕΩΝΆΡΙΩΝ.-
Δ. ΤΟ ΣΑΚΟΥΛΆΚΙ ΜΕ ΤΟ ΧΏΜΑ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΠΈΜΠΤΟ :
Α. ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΑΚΟ ΕΜΠΌΡΙΟ.-
1928 Β.ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΧΈΔΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΉ ΕΚΤΡΟΠΉ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΈΚΤΟ:  
Α.  ΠΡΏΤΗ ΣΥΓΚΈΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΏΝ ΤΩΝ ΦΩΛΙΏΝ .- 
Β. ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ ΤΟΥ 1929.- .
Γ , Η 8^Η  ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΈΒΔΟΜΟ : 
Α. ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ.-
Β. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ.-
Γ. ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΣΙΔΗΡΆΣ ΦΡΟΥΡΆΣ.-
Δ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΉ BΕΖΑ ΚΑΙ Η ΑΠΌΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ AΝGHELESCU

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΌΓΔΟΟ : 
Α. ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΆΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΙΔΗΡΑΣ ΦΡΟΥΡΑΣ.-
Β. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΊΟΥ.-
Γ .Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΝEAMTZ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΕΝΑΤΟ: 

A.  ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΈΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΈΣ  ΣΤΗ ΤUTOVA.- 
B ΓΕΝΙΚΈΣ ΕΚΛΟΓΈΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΊΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΌ :
Α. Η ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΙΝΑΣΜΈΝΩΝ.-
Β. Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΘΑΝΆΤΟΥ.-  
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ
Α. ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΣΤΟ VISANI.- 
Β. ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΊΑ
Γ.  Η ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ I.G. DUCA ΘΕΤΕΙ ΕΚΤΟΣ ΝΟMΟΥ ΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ 10 ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ  1933
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
Α. Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΝΤΟΥΚΑ 
Β Ο ΑΝΤΡΕ ΜΑΡΛΩ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ ... .

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΌ ΤΡΙΤΟ :
16 ΙΟΥΛΙΟΥ 1936 Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ STELESCU

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΌ ΤΕΤΑΡΤΟ: 
A.ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΙΣΠΑΝΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ
B.Η MΕΓΑΛΕΙΏΔΗΣ ΥΠΟΔΟΧΉ ΤΩΝ ΝΕΚΡΏΝ ΗΡΏΩΝ .-
Γ.ΟI ΓENIKEΣ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΕΚΛΟΓΈΣ ΤΗΣ 20 ΚΑΙ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 1937 .

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΈΜΠΤΟ: 
Α.ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΚΤΑΒΙΑΝΟΥ ΓΚΟΓΚΑ 
Β. Ο ΕΒΟΛΑ ΣΥΝΑΝΤΆ ΤΟ  ΚΟΝΤΡΕΆΝΟΥ
Γ. ΠΡΩΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΣΤΕΑ
Δ. ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΡΙΣΤΕΑ . O ΤΥΦΛΟΣ ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ, METATΡΕΠΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ NICOLAE IORGA ΣΕ ΑΚΟΥΣΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ. ΔΥΟ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ.
Ε. Η  ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΟΦΕΩΝ ΟΠΟΥ ΕΞΟΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΟΝΤΡΕΑΝΟΥ-Καταραμένο νησί όπου τα όρνεα μάχονται με τα ερπετά.
ΣΤ. Η.  Η ΟΡΓΆΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΊΑ.
Ζ.  Η ΔΟΛΟΦΟΝΊΑ ΤΟΥ ΚΟΝΤΡΕΆΝΟΥ.
Η.   ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΟΣ ΚΎΚΛΟΣ ΑΊΜΑΤΟΣ.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΌ ΈΚΤΟ: 
Α.ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΊΑ. 
Β.ΤΟ ΜΈΤΩΠΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΉΣ ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗΣ 
Γ. Ο ΠΌΛΕΜΟΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΌ ΕΒΔΟΜΟ: 
Α. Ο   ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΕΝΙΚΕΥΕΤΑΙ  
Β. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΑΤΑΡΕΣΚΟ ΕΝΔΙΔΕΙ ΣΤΙΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ - ΒΕΣΣΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΑ ΒΟΥΚΟΒΙΝΑ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Γ. ΤΡΕΙΣ ΛΕΓΕΩΝΆΡΙΟΙ ΣΥΜΜΕΤΈΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΒΈΡΝΗΣΗ GIGURTU- 
Δ Ο Β' ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗς ΒΙΈΝΝΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ- 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΌΓΔΟΟ: 
Α. Ο ΒΑΣΙΛΙΆΣ ΔΙΟΡΊΖΕΙ ΤΗΝ  ΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΑΝΤΟΝΈΣΚΟΥ ΚΑΙ Η ΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΑΝΤΩΝΕΣΚΟΥ ΥΠΟΧΡΕΏΝΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΆ ΣΕ ΠΑΡΑΊΤΗΣΗ--
Β  ΕΘΝΙΚΟ ΛΕΓΕΩΝΆΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (Statul Naţional Legionar) - 
Γ. Ο ΑΝΤΩΝΈΣΚΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΊ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΊ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΕΓΕΩΝΆΡΙΟΥΣ ΤΟΥ SIMA  KAI TO ΒΕΡΟΛΊΝΟ ΑΝΆΒΕΙ ΤΟ ΠΡΆΣΙΝΟ ΦΩΣ .-
Δ. Η …. ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΛΕΓΕΩΝΆΡΙΩΝ.- 
Ε. ΠΟΙΌΣ ΣΧΕΔΊΑΣΕ ΤΗΝ ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΚAΪΛΗ ΜΙΧΑΗΛ (Σιάλος)

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 13 Απριλίου 1933. Έπεσε κατά τη διάρκεια σύγκρουσης με Άγγλους στρατιώτες, στις 23 Αυγούστου 1958, στη Λύση. Γονείς : Παναής Καϊλή και Μαριτσού Παναή , Αδέλφια : Μαργαρίτα, Καλλού, Παναγιώτα, Αγγελική, Ιωσήφ, Ελλού, Ανδρέας, Νικόλας.

Ο Σιάλος Καϊλή ήταν ορφανός από μητέρα. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και ως ο μεγαλύτερος αδελφός μπήκε στη βιοπάλη να βοηθήσει τον πατέρα του στο μεγάλωμα των αδελφών του. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ τον Ιούλιο του 1955 και κατατάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λύσης. Καταζητήθηκε στις 10 Αυγούστου 1956 και κατέφυγε στο αντάρτικο με την ευχή του πατέρα του, για την οποία ήταν πολύ περήφανος :

“Να πας στο καλό, παιδί μου. Νεκρό στο σπίτι μου σε δέχομαι, προδότη όχι.

(Διαβάστε περισσότερα)

Μ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ: O KOTZAMΠΑΣΗΣ του Καστρόπυργου

— Οι Τούρκοι ! Έρχονται οι Τούρκοι !

Τότε γίνηκε μέσα του μια ταχύτατη κι υποτυπωδώς λογική εργασία. Οι Τούρκοι είναι οι άνθρωποι που πρόκειται να τον σκοτώσουν. Κι αυτός δεν θέλει να πεθάνη' θέλει να ζήση. Για να ζήση, πρέπει να φύγη, να μην τον εύρουν οι Τούρκοι' και να φύγη κατά την αντίθετη μεριά απ' όπου έρχονται οι Τούρκοι. Η φωνή που ειδοποίησε « έρχονται οι Τούρκοι » αντήχησε πίσωθέ του' το λοιπόν, οι Τούρκοι έρχονται από κείνο το μέρος. Για να τους αποφύγη, πρέπει να φύγη αντίθετα, δηλαδή προς τα μπρος. Αυτό είναι !

Το ζωικό ένστιχτο της ενέργειας δούλεψε παράλληλα με τη λογική. Ο φυσιολογικός κύκλος ενστίχτου, σκέψης και δράσης έκλεισε σε αψεγάδιαστη καμπύλη. Τίποτα δεν μπόρεσε να σταματήση τις συνέπειες του. Κι ο Ποτούλης Μπλιούρας σηκώθηκε και χίμηξε προς τα μπρος, να φύγη, να γλιτώση απ' τους Τούρκους, που έρχονται πίσωθέ του να τον σκοτώσουν.

Με τη διαφορά, πως οι Τούρκοι δεν έρχονταν από κει που νόμισε, αλλ' από την αντίθετη μεριά. Μέσα στη νάρκη της γενικής ατονίας, ξέχασε πως οι βάρδιες που φώναξαν για τον ερχομό τους βρίσκονταν στο βουναλάκι, πίσω απ την πρώτη γραμμή των Ελλήνων. Λησμόνησε πως οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να 'ρθουν παρά μονάχα από κει που έρχονταν. Και προσπαθώντας ν' αποφύγη τους Τούρκους, έπεσε απά­νω τους.

Άξαφνα είδε τέσσερεις σπαήδες να του κόβουν το δρόμο. Είχαν σταματήσει τ άλογα τους και κοίταξαν ξαφνιασμέ­νοι τον τρελό που χιμούσε τρεχάτος κατά πάνω τους. Δεν καταλάβαιναν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν, θάρρεψαν πως ορμούσε να τους επιτεθή' και τράβηξαν τα χατζάρια.

Μα κι ο Μπλιούρας σταμάτησε. Ούτε αυτός μπορούσε να καταλάβη. Πίσω του πρέπει να 'ρχονταν οι Τούρκοι, κι άλλους Τούρκους βρίσκει μπροστά του. Ίσως πάλι να μη έρχονταν πίσω του Τούρκοι' μα και να πισωδρομούσε, οι σπαήδες που βρίσκονταν μπροστά του θα χιμούσαν και θα τον σκότωναν. Κι εκείνος δεν ήθελε να πεθάνη. Αλλά πώς να γλιτώση ; Δεν ήταν άλλος τρόπος : έπρεπε να σκοτώση τους Τούρκους, πριν προφτάσουν να τον σκοτώσουν. Αυτό ήταν ! Έβγαλαν αυτοί τα χατζάρια ; Τράβηξε κι αυτός το γιαταγάνι' και με άγρια φωνή χίμηξε απάνω τους κι άρχισε να τους χτυπάη, να χτυπάη, να χτυπάη. Τους σκότωσε και τους τέσσερεις. Τον πρώτο τον ξε­κοίλιασε' του δεύτερου του 'κοψε το χέρι' έχωσε το γιατα­γάνι στην κοιλιά του αλόγου του τρίτου, και πέφτοντας το ζώο στο γκρεμό παράσυρε και τον καβαλάρη. Ο τέ­ταρτος έκανε να φύγη, μα ο Μπλιούρας πρόφτασε και τον πυροβόλησε με την πιστόλα.

Κι ύστερα γίνηκε μια ανακατοσούρα. Από το Ντερβένι πρόβαλαν κι άλλοι Τούρκοι, πολλοί Τούρκοι, όλοι με τα χατζάρια στο χέρι, όλοι με μοναδική πρόθεση να σκο­τώσουν τον Ποτούλη Μπλιούρα. Αλλά δεν τα κατάφερναν, γιατί πρόφταινε και τους έσφαζε ο Μπλιούρας. Η αλήθεια είναι πως έτρεξε να τον βοηθήση κι ο Γεωργικόπουλος στη σφαγή, κι ο Ασημάκης Προβατάς, κι οι άλλοι. Για μια στιγμή τους είδε που έσφαζαν Τούρκους. Από κει τους έχασε' δεν έβρισκε καιρό να παρακολουθήση. Είχε τη δική του δουλειά να κοιτάξη' είχε τη ζωή του να γλιτώση. Κι έ­σφαζε Τούρκους.

Από κει, το πράμα άρχισε να τον διασκεδάζη. Ξέ­χασε πώς πολεμούσε για το τομάρι του. Είχε το συναίσθημα πως η ζωή του δεν κινδύνευε πια. Μα και να κινδύνευε, καρφί δεν του καιγόταν ! Αυτό το συναίσθημα ν' ανοίγης κοιλιές, να τσακίζης παΐδια, να πελεκίζης καύκαλα .". . Κι υστέρα ήταν το αίμα. Είχε μια παράξενη οσμή, κι ήταν δροσερό μεσ' στη χλιάδα του . . . Όλο το κορμί του είχε βουτηχτή στο αίμα, στα χυμένα μυαλά. Ένα άντερο είχε τυλιχτή στον καρπό του δεξιού του χεριού, μα δεν τον ενο­χλούσε. Εκείνο που τον ενοχλούσε, ήταν το μαύρο πανί που σκέπαζε το μισό του πρόσωπο. Με χειρονομία γοργή το πέταξε μακριά, και γυάλιζε στο φως το ζερβί του μάτι. Τώρα είχε δυο μάτια, κι έβλεπε πολύ καλύτερα να σκοτώνη. Και σκότωνε. Κάτω η γης είχε πήξει στους σκοτωμένους Τούρκους. Μα δεν τον εμπόδιζε αυτό, πατούσε πάνω στα κουφάρια με σιγουράδα κι άνεση. Κάτι το λαστιχένιο, *το ευχάριστο. Εξάλλου, ο ήλιος είχε γείρει, και δρόσισε ο αέρας. Τώρα μπορεί να δουλεύη κανείς ξεκούραστα. Α ! Να κι οι αραπάδες ! Ας τους σφάξωμε κι αυτούς ! Και τους έσφαξε ...

Πόση ώρα βάστηξε αυτό ; Δεν μπορεί να θυμηθή' Είχε μεθύσει. Ποτέ στη ζωή του δεν είχε νιώσει ένα συναί­σθημα τόσο ευφορικό, τόσο δυναμικό. Κάθε συνείδηση κι ασυνειδησία έφυγαν, και παράτησαν γυμνό το είναι του στη μεγάλη ηδονή του θανάτου. Ανάσαινε το χλιό αέρα του βραδυού' κοιτούσε τους δειλινούς μενεξέδες, που πέφταν στις πλαγιές των ολόγυρα βουνών μούγκριζε κάτι σαν τραγούδι πρωτόγονης κι υπέρτατης χαράς' και σκότωνε. Η παλάμη του είχε γίνει ένα με τη λαβή του γιαταγανιού' τα μούσκουλα του δεξιού μπράτσου του πονούσαν από το αδιάκοπο χτύ­πημα, που γινόταν με παλμό ασυνείδητο, μηχανικό. Και διψούσε, και πεινούσε' μα δεν είχε καιρό. Αργότερα, θα δούμε. Τώρα σκότωνε.

Κι άξαφνα σταμάτησε να σκοτώνη. Στην αρχή, κι αυτός δεν κατάλαβε γιατί σταμάτησε. Μα το πράμα ήταν φως - φανάρι : δεν υπήρχαν πια Τούρκοι! Τους είχε σκοτώσει, όλους. Ίσως κι ο Γεωργικόπουλος, ίσως κι ο Ασημάκης να σκότωσαν καναδυό. Μα τους άλλους τους σκότωσε αυτός — ήταν απόλυτα σίγουρος. Χαμογέλασ' ευχαριστημέ­νος. Πάει κι αυτό ! Τώρα μπορεί να κοιμηθή ήσυχος . . .

Και με μιας το μεθύσι ξεδιάλυνε. Η συνείδηση όλων-των πάντων του 'ρθε σε κύματα βίαια, απανωτά, που τον κλόνισαν, τον λιγοψύχησαν.

— Ποιος είμαι ; Πού βρίσκομαι ! Τί έκανα ; Τί θα κάνω ;

Με νεύρο τετανικό έκανε στροφή απότομη. Το παλιό συναίσθημα ξύπνησε κυρίαρχο με το πέρασμα της νάρκης. Να φύγη ! Να φύγη !

Αλλά δεν έφυγε. Καθώς έστριψε, είδε απέναντί του τον Κολοκοτρώνη, ψηλό, άγριο, τρομερό, με την κόκκινη, περικεφαλαία στα ψαρά μαλλιά. Δίπλα του στεκόταν ο Γεωργικόπουλος. Κι ο Γεωργικόπουλος έδειχνε με το δάχτυλο αυτόν, τον Ποτούλη Μπλιούρα, στον Κολοκοτρώνη κι έλεγε :

— Αυτός είναι !

Τότε όλα έσπασαν μέσα του. Βαρέθηκε ! Ναι, βαρέ­θηκε ! Ό,τι είναι να γίνη, ας γίνη. Να πεθάνη ! Να ησυχάση ! Να γλιτώση ! Πέταξε το γιαταγάνι κατά γης, κι είπε με φωνή σκληρή σαν ατσάλι :

— Ναι ! Εγώ είμαι ! Ο Μίχαλος ο Ρούσης, ο εξω­μότης, ο προδότης ! Σκοτώστε με, να ησυχάσω και γω και σεις !

Ο Κολοκοτρώνης προχώρησε κατά πάνω του' μα δεν τον σκότωσε. Μόνο τον αγκάλιασε, τον φίλησε στα δυο μάγουλα και του είπε :

— Το σφάλμα σου το ξαγόρασες σήμερα, Μίχαλε Ρούση. Δεν είσαι ούτε προδότης, ουτ' εξωμότης. Είσαι Έλληνας ! Είσαι ήρωας !

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 Έλληνας δραματικός συγγραφέας ,ποιητής μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος.
Γεννήθηκε στη Κυπαρισσία στα 1864 Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του κατετάγη στο στρατό με προοπτική να ακολουθήσει τη στρατιωτική καριέρα, σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του. Στα 1892 όταν υπηρετούσε στη φρουρά του Ναυπλίου σαν λοχίας, έγραψε τη πρώτη του κωμωδία . Aυτό το έργο δεν παρουσιάστηκε ποτέ μπροστά στο κοινό γιατί στη διάρκεια  των δοκιμών , ένα ατύχημα προκάλεσε πυρκαγιά της θεατρικής  σκηνής , με αποτέλεσμα να καούν τα  χειρόγραφα κείμενα. Το ατύχημα αυτό φαίνεται ότι λειτούργησε διαφημιστικά στη μικρή κοινωνία του Ναυπλίου και το όνομα του άτυχου νεαρού συγγραφέα έγινε διάσημο. Ερμηνεύοντας τη κακοτυχία σαν εύνοια της  τύχης και ενθαρρυμένος από τους φίλους του ο  Δημητρακόπουλος αποφασίζει να ξεκόψει από το παρελθόν, να έλθει σε ρήξη   με τη πατρική επιθυμία και να υποβάλει τη παραίτησή του από τις τάξεις του  στρατού (1892)  με σκοπό να αφιερωθεί στη τέχνη του .
'Εγραψε περισσότερα από 100 έργα όλων των ειδών.
Το πρώτο του σοβαρό έργο ήταν «η Μαρκέλλα», δράμα σε 4 πράξεις που παρουσιάστηκε στο θέατρο Αθήναιον (19 Ιουλίου 1895) από το θίασο Δ. Κοτοπούλη . Η παράσταση σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ο Δημητρακόπουλος καθιερώθηκε σαν θεατρικός συγγραφέας.
Από τα έργα του αναφέρονται: 
Τραγωδίες
«Μαρκέλλα»  (Τραγωδία σε τέσσερις πράξεις )
«Ο Βελισσάριος».
«Ο γελωτοποιός του βασιλέως»,
«Η Διδώ»,
«Ειρήνη η Αθηναία»
« Ο θεός κελεύει»
 Δράματα:
«Η μυλόπετρες»
«Το ψωμί»
«Η Μέλισσα»
«Το Μαυσωλειον» (σε συνεργασία με το Ν Λάσκαρη)
«Η Βουλγάρα»,
«Η αιω­νία γυναίκα»,
«Η έξωσις του Όθωνος» (δράμα σε τέσσερις πράξεις με τη συνεργασία του Αριστείδη Κυριακού)
«Ο Ίκαρος»
«Ο Ιωάν­νης Κωλέττης»,
«Ο Κουρσάρος»,
Πεζογραφία
Επτανησιακή Φιλολογία Έμμετρα διηγήματα του Κόντε-Κουρούπη.
«Η Γαλάτεια»  (Ερωτική μυθιστορία σε δύο τόμους.)
«Η ζωή του θανάτου»,  (Μυθιστόρημα πνευματικό.)
«Η Θεοφανώ»  (Βυζαντινή μυθιστορία του Ι΄ αιώνα.)
«Ηρωδιάς»  (Εβραϊκό μυθιστόρημα του Α΄ μ.Χ. αιώνα.)
«Ο εραστής της βασιλίσσης» (Αθηναϊκό μυθιστόρημα του 1840.)
«Τζέννυ Θεοτόκη»  (Αθηναϊκή μυθιστορία του 1845. )
«Το βιβλίον της αγάπης· Η Αρετούσα»,  (Ερωτικές ιστορίες του ελληνικού Μεσαίωνας Τόμοι 1-2.) «Το μυστικόν του Βοσπόρου», (μεταφράσθηκε στα γαλλικά  έκανε 20 εκδόσεις και τον καθιέρωσε με το ψευδώνυμο  Paul Arcas
«Ο γελωτοποιός του Βασιλέως.» (Βυζαντινό μυθιστόρημα του Θ΄ αιώνα)
«Μάγδα η Εβραία.»
«Η χρυσωμένη λάσπη»,
«Η Ραλλού» (Αθηναϊκή μυθιστορία 1840-1843 σε 2 τόμους)
«Η Δούκισσα της Πλακεντίας»
«Ο αυτόχειρ»
Τα άνθη της λεμονιάς.»
Κωμωδίες:
«Αντίο Γλαρέντζα»
«Από τη γη στον ουρανό» (Κωμωδία εις πράξεις τρεις.)
«Η ανάστασις του Λαζάρου»
«Ενοι­κιάζεται» (σε συνεργασία με το Ν· Λάσκαρη,
«Η ζωντοχήρες»,
«Τα κουλουβάχατα»( σε συνεργασία με το Γ. Πωπ)
«Ο λουλουδόκοσμος»,
Οπερέττες :
«Η Κρητικοπούλα»  
«Η πριγκήπισσα της Σασσών» (σε συνεργασία με το Ν Λάσκαρη και μουσική Σαμάρα),
Επιθεωρήσεις:
«Τα Παναθήναια»,(επιθεώρηση με τη συνεργασία των Μπ. Άννινου και Γ.Β.Τσοκόπουλου) ,
«Εδώ κ' εκεί» (επιθεώρηση με τη συνεργασία του Γ. Β. Τσοκόπουλου),
Έξω φρενών» (επιθεώρηση με τη συνεργασία του Κ. Μακρίδη),
«Το καμπαρέ»
«Ο κινηματογράφος»,
«Η Ρωμιοπούλα»
«Η μαντάμ Μαρή» (επιθεώρηση με τη συνεργασία του Μ. Γ. Λιδωρίκη)
«Η αναμπαμπούλα»
Μελέτες-Αρθρα-Κείμενα
«Αι δύο Διαθήκαι» (κοινωνικές  μελέτες)
«Η Σιδηρά διαθήκη» (Κοινωνική φυσιολογία.)
«Ο δεκάλογος του στρατιώτου» Ηθικοί ορισμοί για το στρατό ξηράς και θαλάσσης)
«Ο υπερκόσμιος Παρνασσός» (πνευματιστικαί μελέται),
«Πνευματισμός· Ζωή και Επίζησις»
«Το μυστικόν της ζωής»(Ψυχοφυσιολογική μελέτη)
Μεταφράσεις
Λυσιστράτη του Αριστοφάνη 
Νεφέλαι του Αριστοφάνη ,
Οι όρνιθες του Αριστοφάνη 
Στα  1902 εξέδωσε το εβδομαδιαίο περιοδικό Πρωτεύουσα. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας των Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων και για δύο περιόδους υπήρξε αντιπρόεδρός της, Το 1916-1917 εξέδωσε την απογευματινή εφημερίδα Θρίαμβος-Θάρρος η οποία δεν είχε επιτυχία και λίγο αργότερα υποχρεώθηκε να κλείσει. . Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες της Αθήνας, γράφοντας κυρίως χρονογραφήματα και ευθυμογραφήματα και υπέγραφε είτε με το πραγματικό του όνομα, είτε με τα ψευδώνυμα Γελωτοποιός, Ζλάπ, Κόντε Κουρούπης, Σχάι-Κόγκ, Paul Arcas.Μετέφρασε έμμετρα όλες τις κωμωδίες του Αριστοφάνη και τον «Αετιδέα» του Ροστάν.
Τον Απρίλιο του 1922 τελείωσε το τελευταίο από τα θεατρικά έργα του με τίτλο  το Κριτήριον.Το έργο του ανέβηκε στο Δημοτικό θέατρο την ώρα που ο ίδιος  πάλευε  με το θάνατο.
  Πέθανε στην Αθήνα την 28 Ιουλίου 1922.



 

JOSEPH GOEBBELS : O HΓΕΤΗΣ

Ένας ηγέτης πρέπει να έχει χαρακτήρα, θέληση, ικανότητα και τύχη.Εάν αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά διαμορφώνουν μια αρμονική ενότητα σε ένα λαμπρό πρόσωπο, έχουμε έναν άνθρωπο εκλεγμένο από την ίδια την ιστορία.

Ο χαρακτήρας είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας. Η γνώση, η θεωρία, η εμπειρία και η πρακτική είναι περισσότερο επιβλαβή παρά επικερδή, εάν δεν βασίζονται σε έναν δυνατό χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας τα εκφράζει σωστά. Απαιτεί θάρρος, αντοχή,ενέργεια και συνέπεια. Το θάρρος δίνει σε κάποιον, όχι μόνο την ικανότητα να αναγνωρίζει το σωστό, αλλά επίσης να το υπερασπίζεται και να το εφαρμόζει. Η αντοχή του δίνει την ικανότητα να κυνηγάει τον επιλεγμένο του σκοπό, ακόμη κι αν προκύψουν αδύνατα εμπόδια, και να τον αναγορεύει, ακόμη κι αν είναι αντιδημοτικός, ακόμη κι αν κάνει τον ίδιο αντιδημοτικό. Η ενέργεια κινητοποιεί τη δύναμη να διακυβεύει τα πάντα για την επίτευξη του σκοπού και την επιμονή να συνεχίσει. Η συνέπεια δίνει στην οπτική και τη σκέψη του την δριμύτητα της γνώσης και της λογικής στη σκέψη και στη δράση που δίνουν στους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους την ικανότητα να φθάνουν ως τις αιωνίως διστάζουσες μάζες. Αυτές οι ανδροπρεπείς αρετές μαζί αποτελούν αυτό το οποίο αποκαλούμε χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας, εν ολίγοις,είναι το στυλ και η συμπεριφορά ανωτάτου επιπέδου.

Η θέληση αναγάγει τον χαρακτήρα από ατομικιστικό σε καθολικό. Η θέληση μετατρέπει τον άνδρα με χαρακτήρα σε πολιτικό πρόσωπο. Κάθε σπουδαίος άνδρας θέλει κάτι, και πράγματι είναι πρόθυμος να χρησιμοποιήσει κάθε μέσον προκειμένου να φθάσει στο τέλος του. Η θέληση διακρίνει τον άνδρα ο οποίος πράττει από τον άνδρα ο οποίος απλώς διαλογίζεται. Είναι ο μεσολαβητής μεταξύ της γνώσης και της πράξης. Για εμάς είναι πολύ σημαντικότερο να θέλουμε αυτό το οποίο είναι σωστό,παρά να γνωρίζουμε απλώς τι είναι σωστό.Αυτό είναι ιδιαιτέρως αληθινό στην πολιτική. Τι μου προσφέρει να γνωρίζω τον εχθρό, εάν δεν έχω τη θέληση να τον καταστρέψω! Πολλοί γνωρίζουν για ποιον λόγο έχει καταρρεύσει η Γερμανία, μα λίγοι έχουν τη θέληση να δώσουν ένα τέλος στις συμφορές της. Αυτό που διακρίνει αυτόν ο οποίος έχει καλεστεί στην ηγεσία από όλους τους υπόλοιπους είναι το εξής: Δεν έχει μόνο τη θέληση να επιθυμεί, αλλά και την επιθυμία να θέλει. (Διαβάστε περισσότερα)

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ 6

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ

Η ΜΥΣΤΗΡΙΏΔΗΣ ΕΞΑΦΆΝΙΣΗ

Στις 19 Ιουνίου ένα ακόμη επεισόδιο παρόμοιο μ΄ εκείνο των πιλότων στο Μέλχερεν –συρ-Μεζ [1] υπονομεύει ακόμα περισσότερο την επιτυχία της "Κυανής επιχείρησης" και προσφέρει στον Στάλιν μια επιπλέον επιβεβαίωση των γερμανικών προθέσεων.

Στις 2 το μεσημέρι, ο αρχηγός του τομέα επιχειρήσεων της 23ης  Mεραρχίας Aρμάτων  ,ταγματάρχης Reichel, συνοδευόμενος από το λοχαγό Dechant  επιβιβάζονται  σε ένα  "πελαργό" [2] .Από τη θέση του πιλότου, ο Dechant απογειώνει το μικρό αεροσκάφος με κατεύθυνση  την έδρα της  Τακτικής Διοίκησης του XVII Σώματος Αρμάτων. Πρόκειται για μια  αποστολή ρουτίνας δίχως ιδιαίτερους κινδύνους. Σκοπός του ταγματάρχη Reichel είναι να επιχειρήσει μια από αέρα ανίχνευση του εδάφους που οι Μεραρχίες των δύο Σωμάτων Στρατού θα κληθούν να διατρέξουν στη  διάρκεια της πρώτης φάσης της επιχειρήσεως. [3] Ενάντια στις αυστηρές διαταγές που απαγορεύουν στους αξιωματικούς να μεταφέρουν μαζί τους οποιοδήποτε έγγραφο που μπορεί  να φανεί χρήσιμο στον εχθρό, ο ταγματάρχης κουβαλά μαζί του ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα με σημαντικά απόρρητα έγγραφα ανάμεσα στα οποία, το μνημόνιο [4] που προβλέπει την σύμπραξη των δύο Σωμάτων Στρατού, στο πρώτο στάδιο της επιχείρησης,  και  ένα χάρτη σε κλίμακα 1:100.000 της περιοχής με σημειωμένες μάλιστα τις θέσεις των γερμανικών μονάδων .
Αυτή η πτήση ρουτίνας εξελίσσεται σε ένα τρομερό εφιάλτη  με  ανυπολόγιστες μάλιστα συνέπειες. 

Πίσω στη βάση οι ώρες της αναμονής μετατρέπονται σταδιακά σε ώρες αγωνίας. Η εξαφάνιση  του αεροπλάνου με τους δύο αξιωματικούς είναι από μόνη της  ένα μεγάλο πρόβλημα που γίνεται μεγαλύτερο όταν μοιραία συνδυάζεται με την εξαφάνιση του χαρτοφύλακα και των απόρρητων εγγράφων που περιέχει.
Ο Μέραρχος von Boineburg-Lengsfeld για την ώρα αγνοεί τα όσα τραγικά συμβαίνουν στην Μεραρχία του. Προσκεκλημένος με άλλους ανώτερους αξιωματικούς στην έδρα της Διοίκησης του 40ου Σώματος Αρμάτων, μια διώροφη έπαυλη με κήπο, λίγα χιλιόμετρα από το Χάρκοβο, απολαμβάνει αυτό που ο Σωματάρχης Stumme διαφημίζει  χαριτολογώντας  " γεύμα αντάξιο για μελλοθάνατους". Το  πιάτο της ημέρας είναι προσφορά του  αντισυνταγματάρχη  Franz . Επιστρέφοντας από μια επιθεώρηση σε προωθημένη μονάδα του Μετώπου κάποιες ώρες πίσω , έτυχε να συναντήσει στο δρόμο του ένα αμέριμνο ζαρκάδι  και φυσικά ο αντισυνταγματάρχης   δεν άφησε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. Ο γλυκός αφρώδης οίνος , το χαβιάρι της Κριμαίας και διάφορα άλλα αγαθά,   συμπληρώνουν ένα πλούσιο δείπνο.
Η  καταστροφική είδηση της εξαφάνισης των δύο αξιωματικών καθώς και των απόρρητων εγγράφων φτάνει στην έδρα της Διοίκησης του 40ου Σώματος Αρμάτων ,με μεγάλη καθυστέρηση , στις 10 το βράδυ , κάτι που σημαίνει ότι όλες οι  προηγούμενες προσπάθειες  να διευθετηθεί το θέμα σε επίπεδο Μεραρχίας, είχαν αποτύχει. Από τη μια στιγμή στην άλλη η γιορταστική ατμόσφαιρα  διαλύεται και οι αξιωματικοί επιστρέφουν βιαστικά στις μονάδες τους για συντονίσουν τις έρευνες.

Λακωνικές  διαταγές ταξιδεύουν μέσα από τα καλώδια και τα ραδιοφωνικά κύματα . Αγωνιώδη ερωτηματικά κατακλύζουν τις προωθημένες μονάδες του μετώπου.Κάθε πληροφορία που μπορεί να φωτίσει με οποιοδήποτε τρόπο την υπόθεση, οφείλει να μεταδοθεί δίχως καθυστέρηση .
Σε αναμονή των πρώτων συγκεκριμένων πληροφοριών μια σειρά από υποθέσεις εργασίας  επιχειρούν να ερμηνεύσουν τη λογική των γεγονότων που πιθανόν να έλαβαν χώρα από τη πιθανολογούμενη κατάρριψη του αεροσκάφους και μετά . Όλοι φαίνεται να συμφωνούν ότι το αεροπλάνο είτε καταρρίφθηκε είτε αναγκάστηκε να προσγειωθεί, πιθανότατα, πέρα από τις γερμανικές γραμμές.   Το ότι οι δύο αξιωματικοί νεκροί ή ζωντανοί βρίσκονται ακόμα πίσω από τις γραμμές του εχθρού μοιάζει λογική και  αυταπόδεικτη πραγματικότητα . Και τα έγγραφα; Είχαν το χρόνο οι δύο αξιωματικοί να τα καταστρέψουν πριν εντοπισθούν από τον εχθρό; Και αν δεν πρόλαβαν ; Και αν έπεσαν ζωντανοί στα χέρια του εχθρού; Στη περίπτωση αυτή  ο εχθρός είχε τη δυνατότητα  να πληροφορηθεί πολλά περισσότερα από τη  προβλεπόμενη σύμπραξη των δύο σωμάτων στρατού που αποκάλυπταν τα έγγραφα.
Η συντονισμένη κινητοποίηση μέσα στη νύχτα φέρνει τα πρώτα αποτελέσματα. 

Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα μια  πρώτη πληροφορία φτάνει στην έδρα διοίκησης του Stumme. Προέρχεται από την διοίκηση της 336ης Μεραρχίας .Σύμφωνα με τη μαρτυρία παρατηρητή  του πυροβολικού , που κρίνεται αξιόπιστη , ένα  αεροπλάνο του ίδιου τύπου είχε εμφανιστεί  στη περιοχή νωρίς το απόγευμα. Πετούσε ανάμεσα  σε κουρέλια ομίχλης , ο τρόπος που πετούσε ήταν προβληματικός, έχανε συνεχώς ύψος  και παρασυρόταν προς τις εχθρικές θέσεις. 
-Στείλετε επί τόπου έναν λόχο επιθέσεως διατάζει ο Stumme.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη  αποστολή πίσω από τις γραμμές του εχθρού .
 Οι εθελοντές που αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας την επιχείρηση το ίδιο κιόλας βράδυ έχουν σαφέστατες οδηγίες.
Αν δεν βρεθούν οι δύο αγνοούμενοι ζωντανοί ή νεκροί,   πρέπει να βρεθούν οπωσδήποτε τα έγγραφα. Αν κατά την έρευνά τους αυτή διαπιστωθεί ότι "έφθασαν δεύτεροι" πρέπει να αναζητηθούν  αποδείξεις ή ενδείξεις  που θα βεβαιώνουν ότι τα έγγραφα έχουν καταστραφεί.

 Δίχως να περιμένει τα αποτελέσματα γύρω στις μια τη νύχτα ξημερώνοντας η 20η Ιουνίου, ο Franz αναλαμβάνει την άχαρη αποστολή να ενημερώσει για το συμβάν τον Επιτελάρχη της 6ης Στρατιάς Συνταγματάρχη Arthur Schmidt . Ο Schmidt με τη σειρά του ενημερώνει τον Paulus. Ο   Paulus χωρίς να χάσει χρόνο αναφέρει, μέσα από την διοίκηση της Ομάδας Στρατιών , στο Rastenburg, στο Γενικό Επιτελείο του Φύρερ. Ο Φύρερ όμως βρίσκεται στο Berchtesgaden  και ο Στρατάρχης Κeitel αναλαμβάνει έστω και προσωρινά, τη διαχείριση της κρίσης.
Στο μεταξύ οι άνδρες του λόχου επιθέσεως καταφέρνουν να εντοπίσουν το αεροπλάνο στη θέση που έχει επιδειχθεί κοντά στη τοποθεσία που οι χάρτες καταγράφουν σαν  Nezhegol.Το αεροπλάνο είναι άδειο ή για την ακρίβεια λεηλατημένο. Κανένα ίχνος από τους δύο αξιωματικούς , κανένα ίχνος από τα έγγραφα ή από τις στάχτες τους , καμία ένδειξη από στοιχεία που μπορεί να φανερώνουν παρουσία του εχθρού, σύγκρουση ή πάλη. Μια τρύπα μόνο στο ρεζερβουάρ του αεροπλάνου φανερώνει ξεκάθαρα την αιτία που υποχρέωσε το πιλότο να επιχειρήσει   αναγκαστική προσγείωση.
Ο επικεφαλής λοχαγός επιμένει. Σε μικρές ομάδες οι Γερμανοί ακροβολίζονται και με φακούς κατοπτεύουν το χώρο . Σχεδόν τριάντα μέτρα παρακάτω ανακαλύπτονται δύο φρεσκοκλεισμένοι τάφοι...
Η ομάδα επιστρέφει στη βάση της και  αναφέρει.

Ο Στρατηγός  Stumme κούνησε σκεπτικός το κεφάλι μόλις του ανέφεραν για τους δύο τάφους.

-Από πότε οι Ρώσοι μπαίνουν στο κόπο να θάβουν τους νεκρούς; Και μάλιστα δίπλα στο αεροπλάνο!

-Και εγώ δεν το καταλαβαίνω απάντησε σαν ηχώ ο αντισυνταγματάρχης Franz.

-Θα ήθελα πολύ να γνωρίζω πως ακριβώς έχουν τα πράγματα ,ίσως και να πρόκειται για κάποιο διαβολικό τέχνασμα των Ρώσων , συμπέρανε ο Stumme [5 ]

Τα ευρήματά  δεν κρίνονται αρκετά για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Το μυστήριο που μπορεί να κρύβουν  οι πιθανολογούμενοι τάφοι, οδηγεί στη σκέψη ότι είναι απαραίτητη μια  παραπέρα διερεύνηση. Είναι ανάγκη να  επιβεβαιωθεί η τύχη του Reichel.Με κάθε θυσία.
Έχει αρχίσει να χαράζει όταν οι άνδρες του αποσπάσματος περνούν και πάλι μέσα στο εχθρικό έδαφος στο χώρο του εγκαταλελειμμένου αεροπλάνου για να συνεχίσουν την έρευνα . Τους συνοδεύει και ένας στενός συνεργάτης του του αγνοούμενου ταγματάρχη που έχει τον άχαρο ρόλο να αναγνωρίσει το πτώμα του προϊσταμένου του.
Όλα γίνονται γρήγορα και μεθοδικά. Οι φρεσκοκλεισμένοι τάφοι ανοίγονται . Δυο γυμνά ανδρικά σώματα αποκαλύπτονται .Το θέαμα είναι  μακάβριο ,αποκρουστικό, εξαιτίας των κακώσεων που τα δύο σώματα έχουν υποστεί από πυροβόλα όπλα. Ο συνεργάτης του Reichel δηλώνει αδυναμία να βεβαιώσει ότι το ένα από αυτά ανήκει στον προϊστάμενό του. Το μυστήριο αντί να διαλύεται φαίνεται να πυκνώνει.[6]

Η πρώτη αξιολόγηση των εγγράφων από το χαρτοφύλακα του Reichel έγινε στο Στρατηγείο του του Νοτιοδυτικού Μετώπου.[7]  

Στις 20 Ιουνίου ο Στρατάρχης Timoshenko τηλεφωνεί στο Στάλιν και αναφέρει όλα τα σχετικά για την υπόθεση.Το εχθρικό αεροπλάνο  εξαιτίας μηχανικής βλάβης επιχείρησε αναγκαστική προσγείωση πίσω από τις ρωσικές γραμμές, έγινε αντιληπτό από μια σοβιετική περίπολο που έσπευσε αμέσως προς το μέρος του. Ένας Γερμανός αξιωματικός , δίπλα στο αεροπλάνο αρνήθηκε να παραδοθεί και προέβαλε μάταιη αντίσταση .Τα έγγραφα που βρέθηκαν πάνω του αφορούν την αναμενόμενη επίθεση του εχθρού και μοιάζουν αυθεντικά. Ο ίδιος έχει μεριμνήσει να φτάσουν αεροπορικά στη Μόσχα.

Σχεδόν ταυτόχρονα οι ίδιες πληροφορίες διαβιβάζονται κωδικοποιημένες στο στρατηγείο του Μετώπου του Μπριάνσκ .
O Στάλιν καχύποπτος από τη φύση του, δείχνει να αντιμετωπίζει τα χαρτιά του νεκρού Γερμανού ταγματάρχη , μάλλον αδιάφορα. Από τους Στρατηγούς του δεν κρύβει τις υποψίες του ότι πρόκειται για μια καλοστημένη παγίδα του εχθρού που έχει σα σκοπό να τους αποπροσανατολίσει. Ο Στρατηγός Φίλιππος Golikov , αντίθετα δεν εφησυχάζει . Έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι όσα καταγράφονται στα χαρτιά του Reichel βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με όσα βλέπουν τα μάτια του στο τομέα του Μετώπου που διοικεί.
Στις 22 Ιουνίου ο Στρατηγός ενημερώνει τη Σταβκα μέσω ασυρμάτου ότι επίγειες και εναέριες παρατηρήσεις αναφέρουν έντονη κινητικότητα του εχθρού. Μόνο στη περιοχή του Κουρσκ έχουν ήδη επισημανθεί 6-7 τεθωρακισμένο και μηχανοκίνητοι σχηματισμοί την ώρα που τα τραίνα μεταφέρουν στη περιοχή συνεχώς και περισσότερες δυνάμεις.
Ο Στάλιν τον επαναφέρει στη τάξη. Το μόνο που επιδιώκει ο εχθρός είναι να καλύψει τις προθέσεις του . Η κατάσταση αργά η γρήγορα θα ξεκαθαρίσει και μέχρι τότε οφείλει να διατηρήσει τη ψυχραιμία του και να κοιτά μπροστά του τον εχθρό.
Στην άλλη πλευρά του μετώπου η τραγική ιστορία που ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου με την εξαφάνιση του Reichel φτάνει στη μοιραία κατάληξή της το μεσημέρι της 25 Ιουνίου . Ο Φύρερ, αμέσως μετά την επιστροφή του ενημερώνεται για το συμβάν , και όπως είναι φυσικό, ζητά διευκρινήσεις από τη Στρατιωτική ηγεσία. Κύριο μέλημά του είναι να αναδειχθεί το μέγεθος του κινδύνου που απειλεί το στρατό του. Οι εξηγήσεις και οι δικαιολογίες που προβάλλονται τον εξοργίζουν. Πολλά πράγματα έπαψαν να γίνονται όπως παλιά και μια απαράδεκτη χαλάρωση παρατηρείται στις ηγεσίες αρκετών μεγάλων μονάδων του μετώπου. Κάποιοι διοικητές , αψηφούν και αδιαφορούν ακόμα και για τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας. Διαβαθμισμένες διαταγές που έπρεπε να κοινοποιηθούν μόλις τη τελευταία στιγμή και μάλιστα προφορικά, όχι μόνο κυκλοφορούν γραπτά με τη μορφή μνημονίων και σημειωμάτων , αλλά περιφέρονται ανεξέλεγκτα από μονάδα σε μονάδα.
Η πρωτοβουλία του Stumme να μοιράσει ένα περιληπτικό μνημόνια των κινήσεων των τεθωρακισμένων μονάδων στους Μεράρχους, παρά τα όποια ελαφρυντικά , καταδικάζεται απερίφραστα. Όπως μπορεί να υποθέσει κανείς η τιμωρία προς παραδειγματισμό, είναι αναπόφευκτη.Το θέμα είναι πόσο βαριά θα πληρώσουν το "παράπτωμα" ο Σωματάρχης Stumme ο Επιτελάρχης του Franz και ο Μέραρχος von Boineburg-Lengsfeld πάνω στους οποίους επικεντρώνονται οι ευθύνες.
Ο Φύρερ δεν κρύβει τις προθέσεις του. Δηλώνει την απόφασή του να αναβάλει ή ακόμα και να ακυρώσει την επιχείρηση αν οι Στρατηγοί του το προτείνουν. Το ερώτημα που υποβάλλει στους Weichs και Paulus είναι αμείλικτο. Η θέση των δύο στρατιωτικών γίνεται τραγική . Αν παραδεχθούν ότι τα χαρτιά του Reichel επηρεάζουν την επιτυχή έκβαση τη επιχείρησης καταδικάζουν αυτόματα τους τρεις συναδέλφους σε θάνατο [9]. Αν υποστηρίξουν την άποψη ότι δεν την επηρεάζουν θα χρεωθούν οι ίδιοι οποιες μελλοντικές συνέπειες από τη πράξη αυτή. Weichs και Paulus διαλέγουν την ενδιάμεση λύση. Σαφώς επηρεάζουν αλλά ο χρόνος που οι Ρώσοι έχουν στη διάθεσή τους για να κάνουν τις όποιες διορθωτικές κινήσεις στη διάταξή τους είναι υπερβολικά περιορισμένος. Αρα η επίθεση θα εκδηλωθεί στην ώρα της.

Υποσημειώσεις:

[1]
[2]
[3]
[4]

[5]Το αίνιγμα έχει μια μόνο λογική λύση.Ο Ράιχελ και ο πιλότος του συνελήφθησαν από μία ομάδα Ρώσων ανιχνευτών και εκτελέστηκαν.Όταν ο διοικητής της ομάδας έφερε το χαρτοφύλακα με τα ντοκουμέντα και το τοπογραφικό χάρτη στον αξιωματικό του , αυτός συνειδητοποίησε αμέσως ότι επρόκειτο για ανώτερο αξιωματικό του γερμανικού γενικού . Έτσι για να αποφύγει ¨μπελάδες" και για να αποφύγει πιθανές εγκλίσεις ή σε ερωτήματα για το τι έκανε με τα πτώματα , ο σοβιετικός αξιωματικός , έστειλε πίσω τους ανιχνευτές στο σημείο για να θάψουν τους δύο νεκρούς αξιωματικούς. (Καρέλ Α 578)
[6]
[7]
[8]
[9]

( Συνέχεια 6ου Κεφαλαίου)

THEODOR PLEVIER :ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Ενώ ο Μέερκατς κι η ομάδα του ξεφόρτωναν ράγιες από τα βαγόνια στο σταθμό του Μπρέστ, ο συνταγματάρχης Ζέκε στεκόταν απέναντι στο Ρώσο ταγματάρχη με το στρυφνό πρόσωπο μέσα στο Γραφείο του 4ου Κλάδου. Ένα χοντρό ντοσσιέ βρισκόταν πάνω στο γραφείο του ταγματάρχη - ο φάκελος του Ζέκε! Εκείνος σχεδόν δε σήκωνε τα μάτια του:
-Σαντίτιε! Καθίστε!
Η δακτυλογράφος έξυνε μολύβια.
Η ανάκριση άρχισε με τα ίδια ερωτήματα που του είχαν κάνει εκατοντάδες φορές πριν, και που εκατό φορές πριν εί­χαν γραφτεί. Κοινωνική προέλευση, σπουδές, φοίτηση στη στρατιωτική σχολή, υπηρεσία κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, πότε μπήκε στο Ράιχσβερ, Ραπάλλο και μυστική Γερμανο-Ρωσική Συνθήκη, συνεργασία του Ράιχσβερ με τον Κόκκινο Στρατό.
Η ανάκριση σταμάτησε στο Ραπάλλο.
Ραπάλλο και Τάουρογκεν. Η σχέση της συνθήκης του Ραπάλλο το 1925 με την ανακωχή του Τάουρογκεν μεταξύ του στρατηγού Γιόρκ φον Βάρτενμπουργκ [1] και του Ρώσου στρα­τηγού φον Ντίμπιτς [2] στις 30 Δεκεμβρίου 1812, ήταν σημαντική για τον Ταγματάρχη, και ήθελε ν' αναγνωρίσει κι ο Ζέκε τον παραλληλισμό.
— Οι ιστορικές συνθήκες είναι σχεδόν κάθε φορά αλλιώτι­κες και μοναδικές· είναι δύσκολο να κάνεις παραλληλισμούς, είπε ο Ζέκε.
—Ωστόσο, αναγνωρίζετε καθόλου ομοιότητες ανάμεσα σε τούτες τις δύο συνθήκες, Χερ Ζέκε;
—Ωραία, είπε ο ταγματάρχης - κι ακούστηκε σαν επί­πληξη.- Ο στρατηγός Γιόρκ φον Βάρτενμπουργκ, που για την Πρωσο-γερμανική ιστορία είναι ήρωας κι ελευθερωτής, υπήρξε πρότυπο για τον Βίσμαρκ καθώς και για τους Γερμανούς πολιτικούς που υπέγραψαν τη συνθήκη του Ραπάλλο · και το ίδιο πνεύμα εξακολουθούσε να ζει κατά την εποχή τής συνθήκης μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν, αλλά αργότερα ό Χίτλερ απομακρύνθηκε απ' αυτό [3].
— Αυτό μοιάζει λίγο παρατραβηγμένο για να το δεχτεί κα­νείς, κύριε Ταγματάρχα.
Ο ταγματάρχης φαινόταν θυμωμένος.
-Άκου να δεις: Χωρίς τον Γιόρκ φον Βάρτενμπουργκ και τη συνθήκη με το Ρώσο στρατηγό Ντίμπιτς, δεν θα μπορούσε η αναγέννηση της Πρωσίας να...
Μόλις μέχρι εκεί τόχε τραβήξει όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας Ρώσος συνταγματάρχης. Ο ταγματάρχης κι η δακτυλογράφος σηκώθηκαν, ο Ζέκε σηκώθηκε κι εκείνος. Ο συνταγματάρχης σταμάτησε μπροστά στον Ζέκε, έκανε μια ελαφριά ένδειξη υπόκλισης και είπε:
— Γιεγκόρωφ.
Ο Ζέκε δεν κατάλαβε αμέσως· έπειτα διαπίστωσε πως ο συνταγματάρχης του είχε συστηθεί: πράγμα ιδιαίτερα ασυνήθιστο.
Αμέσως υποκλίθηκε κι εκείνος:
— Ζέκε, είπε.

Κάθησαν όλοι.Η ανάκριση συνεχίστηκε.
—  Χωρίς Τάουρογκεν, ούτε Πρωσογερμανικό Ράιχ θα υπήρχε, ούτε Βίσμαρκ ούτε Γερμανική Αυτοκρατορία, είπε ο ταγματάρχης και συνέχισε: Χωρίς ένα καινούργιο Τάουρογκεν και χωρίς ειλικρινή και στενή συνεργασία μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, είναι αδύνατη η αναγέννηση της Γερμανίας.

Ο συνταγματάρχης Γιεγκόρωφ τον διέκοψε.

Τα μάτια του ήταν παγερά γκρίζα, τα μαλλιά του ξανθά και το πρόσωπο του έδειχνε έξυπνο άνθρωπο. Μίλαγε γερμανικά με ελαφριά σλαβονική προφορά.

—Εκείνη την εποχή, ο Ναπολέων είχε συντρίψει την Πρωσία. Δεν είστε της γνώμης, κύριε συνταγματάρχα Ζέκε, ότι οι συζητήσεις του Ρώσου στρατηγού Ντίμπιτς και του Πρώσου Γιόρκ φον Βάρντενμπουργκ έδειξαν το σημείο στροφής για την Πρωσία μετά το Ναπολεόντειο πόλεμο; Επιπλέον, δεν είστε της γνώμης ότι η κατάσταση της Πρωσίας, ταπεινωμένης και τσακισμένης όπως ήταν μετά την ανακωχή του Τιλζίτ [4], μοιάζει απελπιστικά με την κατάσταση της Γερμανίας μετά το 1945; Και δεν είναι φανερό ότι μια Γερμανο-Σοβιετική συνεργασία θα δώσει πλεονεκτήματα και στη σημερινή περίπτωση της Γερμανίας;

— Μιλάτε σ' έναν αιχμάλωτο πολέμου, συνταγματάρχα Γιεγκόρωφ;

— Μιλάω αποκλειστικά σε σας, συνταγματάρχα Ζέκε. Μιλάω σαν στρατιώτης σε στρατιώτη, σαν αξιωματικός σε αξιωματικό, σαν άνθρωπος σε άνθρωπο, και θα επιθυμούσα ν' ακούσω την προσωπική σας γνώμη.
— Σαν συνταγματάρχης Ζέκε, σαν στρατιώτης, αξιωματικός και άνθρωπος, η απάντηση μου θα πρέπει νάναι: Ο Ρώσος στρατηγός Φον Ντίμπιτς διαπραγματεύθηκε με τον Πρώσο στρατηγό Γιόρκ φον Βάρτενμπουργκ σαν δύναμη προς δύναμη. Ο στρατός του Γιόρκ μπορούσε ν' ανατρέψει την ισορροπία μεταξύ ρωσικών και ναπολεόντειων στρατιών σε μια ιστορική στιγμή. Για την Πρωσία η κατάσταση εκείνη την εποχή ήταν θεμελιωδώς διαφορετική από εκείνην της σημερινής Γερμανίας.
— Και σε τι, συνταγματάρχα Ζέκε, συνίσταται εκείνη η θεμελιώδης διαφορά;
— Εάν, συνταγματάρχα Γιεγκόρωφ, μου μιλάτε σαν σε στρατιώτη και άνθρωπο, και όχι σαν κατακτητής στον κατακτημένο, θα μπορούσα να πω πως δεν χρειάζεται να περιγράψω εγώ την κατάσταση της χώρας μου κάτω από την κατοχή του ρωσικού στρατού. Κι ούτε να περιγράψω το θλιβερό ρόλο που θ' αναμενόταν σήμερα από έναν στρατηγό Γιόρκ. 

Απέχω πολύ από του να θέσω τον Ναπολέοντα και τον Στάλιν στο ίδιο πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Κι ούτε τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ θάβαζα στο ίδιο επίπεδο. Τρέφω πολύ μεγάλο σεβασμό για τον Ναπολέοντα. Ωστόσο μοιάζει να υπάρχει κάποιος παραλληλισμός. Η κατάσταση του Ναπολέοντα ύστερα από την ανακωχή του Τιλζίτ είναι τουλάχιστον συγκρίσιμη μ' εκείνην του Στάλιν - μόνο που ο Ναπολέων δεν εξεκένωσε τον πληθυσμό τεράστιων περιοχών κάτω από την κάλυψη της νύχτας. Και, λαμβάνοντας υπόψη τη Γραμμή Όντερ-Νάισσε, είναι δύσκολο να μιλάμε για ένα νέο Τάουρογκεν και για Γερμανο-Σοβιετική συνεργασία. Εσείς, συνταγματάρχα Γιεγκόρωφ, είστε στρατιώτης μιας μεγάλης δύναμης που στηρίχτηκε στη στρατιωτική της ισχύ για να προσαρτήσει το ένα τρίτο της πατρίδας μου και να εκτοπίσει και ξεριζώσει τους πληθυσμούς των προσαρτημένων περιοχών. Τί θα σκεφτόσασταν στη θέση μου, συνταγματάρχα Γιεγκόρωφ, για έναν στρατιώτη που έστω και θα σκεφτόταν μόνον ένα καινούργιο "Τάουρογκεν";

Ο ταγματάρχης δεν έκρυβε το θυμό του. Αλλά ο συνταγματάρχης Γιεγκόρωφ δεν φαινόταν να προσέχει. Παρέμεινε ήρεμος και απάντησε με εγκαρδιότητα:

— Άλλοι Γερμανοί αξιωματικοί, δικοί σας συνάδελφοι, όχι μόνο σκέφτονται ένα καινούργιο Τάουρογκεν αλλά και κινιόνται προς τα κει. Θα αρνιόσασταν τον πατριωτισμό του στρατάρχη Πάουλους και την υπευθυνότητα του απέναντι στο λαό του;

— Ο στρατάρχης Πάουλους θα πρέπει πρώτα να συμβιβαστεί με την ίδια του τη συνείδηση. Κατά τη γνώμη μου, μόνον ένας ανόητος ή ένας απατεώνας θα συνέκρινε τις συνθήκες της ανακωχής μεταξύ Γιόρκ και Ντίμπιτς με τη σημερινή κατάσταση της Γερμανίας.

— Και σε ποιά από τις δύο κατηγορίες κατατάσσετε τον Χέρ Πάουλους [5] ή τον Χερ Πηκ [6];

— Την απάντηση θ' αφήσω να τη δώσετε μόνο σας, συνταγματάρχα Γιεγκόρωφ.

Ο ταγματάρχης με δυσκολία συγκρατιόταν. Δυσφορούσε σαν αλυσοδεμένο μπουλντόγκ.

—Ομολογώ, συνέχισε ο συνταγματάρχης Γιεγκόρωφ με την ίδια ήρεμη φωνή, ότι ορισμένες καταστάσεις δεν μοιάζει να μιλάνε ακριβώς για Σοβιετο-Γερμανική συνεργασία αν 

και πρέπει κανείς να λαμβάνει υπόψη του και το παγκόσμιο πολιτικό πλαίσιο. Μόνο το ένα τρίτο της Γερμανίας είναι ρωσικό, και τα δύο τρίτα κατέχονται από δυτικές δυνάμεις. Ένας αριθμός συνθηκών ευνοούν μια Γερμανο-Σοβιετική συνεργασία. Από τη γερμανική πλευρά, ποιά γεγονότα σας φαίνονται πως δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά;

— Είναι φανερό πως η Γερμανία πρέπει να επανορθώσει τις καταστροφές που κάτω από τον Χίτλερ έκανε στη χώρα σας. Από την άλλη πλευρά όμως, εγώ θα πρότεινα να πάψει η ισχύς της συνοριακής Γραμμής Όντερ-Νάισσε, να αποδοθούν οι προσαρτηθείσες περιοχές και να δοθεί βοήθεια στο θέμα της επιστροφής των εκκενωμένων πληθυσμών...

Ο ταγματάρχης είχε φτάσει στα έσχατα της υπομονής του. Βρόντησε τη γροθιά πάνω στο τραπέζι και ούρλιαξε:

— Ιντί κ τσορτίου, άει στο διάβολο, γιούμπ τβόι...

Ετούτη η απροσδόκητη έκρηξη ήταν και το τέλος της συζήτησης.

Ο συνταγματάρχης Γιεγκόρωφ σηκώθηκε και υποκλίθηκε.

— Σας ευχαριστώ συνταγματάρχα Ζέκε. Α ναι, η διάσκεψη του Λονδίνου [7]θα γίνει πολύ σύντομα, θα φροντίσω να λάβετε τις εφημερίδες που θα την περιγράφουν.

Τον Ζέκε δεν τον χρειαζόντουσαν άλλο · ήτανε ξανά έξω, και δεν ήξερε τι συμπέρασμα να βγάλει απ' όλ' αυτά. Κ τσορτίου ... αυτό ήταν ειλικρινές· αλλά τι σήμαιναν όλα τ' άλλα; Δεν ήξερε τι συμπέρασμα να βγάλει από τον υπερευγενικό Γιεγκόρωφ.
Οι μέρες περνούσαν. Δεν τον φώναξαν γι' άλλες ανακρίσεις. Είδε ένα Γερμανό ανθυπολοχαγό να μπαίνει στο στρατόπεδο επικεφαλής σαράντα ανδρών. Σε κανονικές τετράδες, με ίδιο βήμα και στολές από τα λάφυρα του πρώην σώματος καταναγκαστικής εργασίας. Είχαν ακόμα και σημαία, και τραγουδούσαν: "Πιο ψηλά και πιo ψηλά... παρά το μίσος και την περιφρόνηση... κάθε προπέλα τραγουδάει καθώς γυρίζει... προστατεύουμε τη Σοβιετική Ένωση..."

Μ' εκείνους τους σαράντα άντρες, που είχαν εκπαιδευτεί στη Σοβιετική Ένωση για τη Λαϊκή Αστυνομία, ο κατάλογος των επαναπατριζόμενων είχε συμπληρωθεί. Ο Ζέκε δεν είχε ακόμα σβηστεί. Τ' όνομα του εξακολουθούσε να είναι μαζί με το πλήθος των επαναπατριζόμενων όταν πήραν το δρόμο για το σταθμό του Μπρεστ. Του είχαν δοθεί όλες οι εφημερίδες που έγραφαν για τη Διάσκεψη του Λονδίνου, η οποία και είχε διακοπεί χωρίς κανένα αποτέλεσμα - όχι μόνο οι Ανατολικογερμανικές εφημερίδες αλλά επίσης κι εκείνες από τη Δυτική Γερμανία που είχαν σχόλια από τη Γαλλία και την Αγγλία. 

Έστεκαν στο σταθμό. Όλοι τους... ο Ζέκε, ο Κόπμαν, ο Μέερκατς, ο επιλοχίας Βούστμαν, καθώς κι ο επιλοχίας Λόοζε, που πάνω του είχε περάσει η καταιγίδα για να καταγραφεί στο κουτί από ξύλο σημύδας. Περίμεναν. Τα άδεια φορτηγά βαγόνια που είχαν φτάσει από την Ανατολή με τ' ανθρώπινα ναυάγια τους, είχαν γυριστεί ήδη στις γραμμές αναχωρήσεων. Δύο επιβατικά βαγόνια δένονταν στο πίσω μέρος του τραίνου για τους πολιτικούς Ενεργούς από το στρατόπεδο των επαναπατριζόμενων. Επί τέλους τους επέτρεψαν να επιβιβαστούν. Από το κάθισμα του ο Ζέκε είδε τις άθλιες φιγούρες να βγαίνουν από το τραίνο με τις φαρδιές γραμμές και να παίρνουν θέσεις σ' ένα βαγόνι με γερμανικά μέτρα γραμμών. Μερικοί απ' αυτούς μπορούσαν να περπατάνε μόνο με τη βοήθεια άλλων. Μερικοί μπορούσαν να στέκουν όρθιοι, αλλά τους ήταν αδύνατο να περπατήσουν χωρίς υποστήριξη · άλλους χρειάστηκε να τους κουβαλήσουν σηκωτούς. Όλοι τους ήταν άρρωστοι, και ορισμένοι επικίνδυνα, ενώ άλλοι βρισκόντουσαν στο χείλος του τάφου. Εκείνο που τους έδινε τη δύναμη να βαστήξουν, ήτανε μόνον η σκέψη να ταφούν στην πατρίδα τους και όχι στο Μπρεστ. Το τραίνο έμεινε ακίνητο για πολλή ώρα. Η αλλαγή δεν είχε χρησιμέψει σ' εκείνα τα κακομοιριασμένα ναυάγια. Έπρεπε να ξανακατέβουν και να σταθούν ανάμεσα στις γραμμές. Το να τους αφήσουν πίσω, εδώ στον τελευταίο ρωσικό σταθμό, σαν "ανίκανους για ταξίδι" ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να τους τύχει, και έτσι, ακόμα κι εκείνοι που μετά βίας μπορούσαν να σταθούν όρθιοι, σύρθηκαν έξω από τα βαγόνια κι έλαβαν θέση στη γραμμή. Αλλά είχαν κάνει λάθος, δεν επρόκειτο για τελευταία επιθεώρηση. Το Μπρεστ δεν είχε αρκετούς εργάτες για ν' αντικαθιστά εκείνους που πέθαιναν. Ανάμεσα σ' εκείνους που είχαν ελευθερωθεί από τα στρατόπεδα της Ανατολής σαν ανήμποροι για εργασία, μπορεί να υπήρχαν και μερικοί που είχαν συνέλθει έπειτα από μια δύο βδομάδες ξεκούραση. Νάτους τώρα με τεντωμένα γόνατα, με προτεταμένα στήθη, να προσπαθούν να κάνουν καλή εντύπωση.

Ο γιατρός του στρατοπέδου είχε συζητήσει ήδη το ζήτημα με τον Επικεφαλής Μεταφοράς πάνω από ένα ποτήρι βότκα, και τώρα κι οι δύο περπατούσαν κατά μήκος της αράδας. Δεν χρειαζόταν οι άντρες να βγάλουν τα κουρελιασμένα ρούχα όπως έκαναν στις περιοδικές εξετάσεις στο στρατόπεδο. Εδώ δεν υπήρχε θέμα για τις συνηθισμένες κατατάξεις - ικανός για εργασία, Ι,//, ///, ή ανίκανος /,//, ///.
Αν κάποιο ζευγάρι μάτια δέν ήταν ακόμα τελείως χωμένο στις κόγχες ή κάποιο κρανίο δέν ήταν τόσο αδυνατισμένο ώστε να φαίνονται κάτω από το δέρμα οι ραφές των οστών, ο γιατρός θα γύμνωνε το στήθος και θα τσίμπαγε το δέρμα πάνω στο ξιφοειδές κόκαλο του στέρνου. Αν υπήρχε έστω και ίχνος λιπαρού ιστού κάτω από το δέρμα, τότε ένας αντικαταστάτης εργάτης είχε βρεθεί. Λίγες μέρες στο νοσοκομείο και μερικές έξτρα μερίδες Κάσα[7] κι ο άρρωστος θα ήταν έτοιμος για τις ομάδες εργασίας.

Αφού ξεδιαλέχτηκε μ' αυτό τον τρόπο ένας αριθμός άντρων, στους υπόλοιπους επέτρεψαν νά επιβιβαστούν στο τραίνο.Τελικά τέλειωσε κι αυτό — εκείνοι που ξεδιαλέχτηκαν στέκονταν άθλια ανάμεσα στις γραμμές φρουρούμενοι από πολιτικούς Δραστικούς που τους οδήγησαν στα βαγόνια τους. Ο άνθρωπος με το κόκκινο πηλήκιο: Το σινιάλο για αναχώρηση. Οι τροχοί γύρισαν, το τραίνο γλιστρούσε βγαίνοντας από το σταθμό του Μπρέστ-Λιτόφσκ. Κύλησε σε μια γραμμή με γερμανικά μέτρα, και τράβηξε προς τη Δύση.

Απίστευτο... ούτε οι φθισικοί που ήταν τεντωμένοι πάνω στα γυμνά σανίδια των φορτηγών βαγονιών, ούτε οι Δραστικοί στα επιβατικά βαγόνια δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, και λιγότερο απ' όλους ο Ζέκε. Υπάρχουν χωριά Ποτέμκιν -γιατί λοιπόν να μην υπάρχουν και ταξίδια Ποτέμκιν - πάνω σε ράγιες με Δυτικά μέτρα; Αλλά το ποτάμι που ζευόταν από μια πρόχειρη γέφυρα που την πέρασαν την ίδια νύχτα, έλεγαν πως ήταν ο Βιστούλας, κι η εφιαλτική πόλη των ερειπίων που γλιστρούσε πίσω τους μες στο σκοτάδι, ήταν χωρίς αμφιβολία η Βαρσοβία. Το ταξίδι τους τους οδήγησε μες από γυμνή γη, δίπλα σε αποδεκατισμένες πολιτείες, σε σταθμούς που τα ονόματα τους ήταν ακόμα γραμμένα στα γερμανικά. Και τίποτα δεν έγινε· καμιά διαταγή δεν τους πρόλαβε στο δρόμο· τίποτα δεν τους εξανάγκασε να γυρίσουν πίσω.Ένα γκρίζο πρωινό · μουσκεμένοι δρόμοι πνιγμένοι στή λάσπη.

Οι ρόδες κυλούσαν αργά. Δίπλα στο τραίνο έτρεχαν γυναίκες. Ήταν Γερμανίδες και φώναζαν: Έχετε λίγο ψωμί;" Σίγουρα έπρεπε να το βλέπουν - σαράντα βαγόνια με επαναπατριζόμενους αιχμαλώτους πολέμου, πεινασμένους, πετσί καί κόκαλο, έτοιμους για το μνήμα. Το έβλεπαν και το ήξεραν, αλλά παρ' όλ' αυτά ζητιάνευαν, και έπεφταν χάμω και πάλευαν μ ένα μπουλούκι από ραχιτικά παιδιά για ένα ξεροκόμματο που κάποιος Πλένα είχε πετάξει έξω. Τούτο ήταν απρόσμενο · και για κείνους που κοίταζαν - τον Ζέκε και τον Μέερκατς και τον Βούστμαν και τους άλλους Πλένα μπροστά στις ανοιχτές πόρτες των βαγονιών για ζώα - τούτο τους φαινόταν χειρότερο από κάθε τι άλλο που είχαν γνωρίσει στην αιχμαλωσία.

 Υποσημειώσεις:

[7] Χυλός άπό κεχρί.