ΑΝΤΡΕ ΜΑΡΛΩ: H ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΝΤΟΥΚΑ

ΜΙΑ ΔΕΞΙΩΣΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.

Το βράδυ της 29 Δεκεμβρίου 1933 κατά τας 9, ήμουνα στο "Καφέ Κάψα" μαζί μ' ένα φίλο μου ρουμάνο, πρώην αξιωματικό, και τώρα διευθυντή κάποιας μεγάλης εταιρίας πετρελαίων. Καθόμασταν σ΄ένα τραπεζάκι της μικράς αιθούσης του ισογείου , της οποίας τα παράθυρα δίνουν προς την οδόν Εντγκάρ-Κινέ. Γύρω μας εβασίλευε ζωηροτάτη κίνησις. Η ατμοσφαίρα ήτανε βαριά από τους καπνούς και τις γυναικείες μυρουδιές. Έξαφνα εκεί που μιλούσαμε παρακολουθούντες την κίνησιν του δρόμου από τα μεγάλα παράθυρα , το μάτι μου έπεσε στο αντικρυνό κτίριο, πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα του οποίου , έβλεπα να κινούνται οι σιλουέττες πολλών κομψών κυριών με βραδυνά φορέματα και κυρίων φρακοφορεμένων. 
-Ποιός κάθεται σ' αυτό το μέγαρο ; ρώτησα το σύντροφό μου.-Είναι η λέσχη του Κόμματος των Φιλελευθέρων . Μπα! Κάποια δεξίωσις γίνεται απόψε .... Και σταματώντας το γκαρσόνι που περνούσε δίπλα μας , πήρε την απάντησι: 
-Απόψε γίνεται δεξίωσις προς τιμήν του κ. Ντούκα, που αναμένεται από στιγμής εις στιγμήν από τη Σινάια. Δεν επρόλαβε να τελειώση το γκαρσόνι , και η πόρτα του κέντρου ανοίγει με κρότο , για να μπη μέσα κάποιος κομψός κύριος , ξεκαπέλλωτος και χωρίς παλτό, με ύφος ταραγμένο. 

-Εδολοφόνησαν τον πρωθυπουργό Ντούκα είπε, φωνάζοντας δυνατά ώστε να ακουσθή από όλους.

Για μια στιγμή όλοι εσιώπησαν κατάπληκτοι προ της απροσδοκήτου ειδήσεως. Αμέσως όμως τη νεκρική σιγή την διεδέχθη ένας θόρυβος τρομερός.Πηδώντας τα τραπέζια , ρίχνοντας τις καρέκλες , οι θαμώνες του κέντρου περιεκύκλωσαν τον άγγελο της θλιβεράς ειδήσεως , ζητούντες πληροφορίας, διψώντες να μάθουν πως έγινε το δράμα.
Ο δυστυχής δεν ήξευρε περισσότερα. Προσέθεσε μόνον , ότι ετηλεφώνησαν από τη Σινάϊα στη Λέσχη των Φιλελευθέρων , για να ματαιωθή η εσπερίς.

"Η ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ"
Μονάχα ο φίλος μου δεν εσάλευσε από τη θέσι του. Ωχρός σαν το κερί , αλλ' ατάραχος, περιωρίσθηκε μόνον εις το να ψιθυρίση: "Τον εσκότωσαν λοιπόν !" Και προτού ακόμα εκφράσω την κατάπληξί μου, προσέθεσε με απόλυτη βεβαιότητα:
-Είναι η "Σιδηρά Φρουρά".
-Πως το ξεύρετε; Πέστε μου σας παρακαλώ, είπα μη δυνάμενος να συγκρατηθώ.
-Όχι εδώ απήντησε .Ελάτε...
Σηκώθηκε και βγήκε έξω .Τον ακολούθησα , και σε λίγο βαδίζαμε κατά μήκος της οδού Σαριντάρ, η οποία οδηγεί κατ΄ευθείαν εις το μέγαρον της εφημερίδος "Ουνιβέρσουλ". Εις τα γραφεία της εφημερίδος αυτής μας επιβεβαίωσαν την είδησιν της δολοφονίας, προσθέσαντες ότι ο συλληφθείς δολοφόνος ήτο ένας φοιτητής μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Μόλις εγκαταλείψαμε τα γραφεία της "Ουνιβέρσουλ" ερώτησα με αγωνία το φίλο μου:
-Θα μου εξηγήσετε λοιπόν;
-Ναι .Μάθετε λοιπόν ότι προ ελαχίστων εβδομάδων ήμουν μέλος της "Σιδηράς Φρουράς".Παρητήθην , την ημέρα ακριβώς κατά την οποίαν το Προεδρείον απεφάσισε να καταφύγη εις την χρήσιν μέτρων τρομοκρατικών , εις απάντησιν της κυβερνητικής αποφάσεως προς διάλυσιν της οργανώσεως μας .Εμάντευα πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβή, και δεν ήθελα να αναμειχθώ.
-Ώστε ο Ντούκα εδολοφονήθη διότι υπέγραψε το διάταγμα της διαλύσεως της "Σιδηράς Φρουράς;
-Ασφαλώς και βεβαίως. Αλλά τα αίτια τα οποία ώθησαν τον πρωθυπουργόν εις την λήψιν της αποφάσεως αυτής, αποτελούν το θέμα άλλης ιστορίας.
Ετοιμαζόμουνα να τον ερωτήσω για την "άλλη" αυτή ιστορία , αλλ' εκείνος βυθισμένος καθώς ήτο στις σκέψεις του, εξηκολούθησε σα να μονολογή.
-Και όμως τον ειδοποίησαν ότι θα τον δολοφονήσουν!
-Ποιός τον ειδοποίησε;
Εδάγκασε τα χείλη του και δεν απήντησε.
((Ελληνικόν Μέλλον Κυριακή 28 Ιανουαρίου 1934)

Επιστροφή

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ: 13

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1926.- Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.

Στις 4 Ιανουαρίου 1926 ημέρα Δευτέρα με πρωτοβουλία του κόμματος των φιλελευθέρων[1] που κυβερνά την χώρα , η Ρουμανική Εθνοσυνέλευση επιχειρεί να βάλει τέλος σε  μια πολιτική αναστάτωση που είχε ξεσπάσει   μια εβδομάδα πριν, και έχει να κάνει με την αιφνιδιαστική  γραπτή  παραίτηση του διαδόχου Καρόλου, από τα δικαιώματά του στο  Θρόνο. Σε συνεννόηση με το Βασιλιά Φερδινάνδο και με συνοπτικές διαδικασίες, που προκαλούν τη θορυβώδη αποχώρηση της αντιπολίτευσης , η παραίτηση γίνεται δεκτή και διάδοχος του θρόνου ανακηρύσσεται ο γιος του Καρόλου, Πρίγκηπας Μιχαήλ. Επειδή ο νεαρός διάδοχος είναι ακόμη ανήλικος γίνεται πρόβλεψη πως στη περίπτωση θανάτου του Βασιλέως, θα υπάρξει καθεστώς αντιβασιλείας.

Ο πρωθυπουργός κ. Βρατιάνο ανέγνωσε την επιστολήν της παραιτήσεως του πρίγκηπος Καρόλου , και το βασιλικό διάταγμα με το οποίον εξηγεί την αποδοχήν της ειρημένης παραιτήσεως του πρίγκηπος Καρόλου ως κληρονόμου του θρόνου και μέλους της βασιλικής οικογενείας κι από της πατρικής εξουσίας επί του πρίγκηπος Μιχαήλ. Οι κ.κ Γιόργα, Μιχαλοε , η ομάς των Σαξώνων βουλευτών και ο στρατηγός Αβαρέσκου εδήλωσαν ότι αποδέχονται πλήρως τας βασιλικάς αποφάσεις . Ομίλησε ακολούθως ο πρωθυπουργός κ Βρατιάνο δηλών ότι η απόφασις του πρίγκηπος Καρόλου προέρχεται εξ αιτίων απολύτως ιδιωτικής φύσεως και ουδόλως πολιτικών και ότι η Κυβέρνησις αναλαμβάνει ακεραίας τας ευθύνας. Μεθ' ό ο κ, Βρατιάνο επρότεινε να ψηφισθή νομοσχέδιον δι ου γίνεται δεκτή η παραίτησις του πρίγκηπος Καρόλου και η ανακήρυξις του πρίγκηπος Μιχαήλ εις επίδοξον κληρονόμον του θρόνου. Το νομοσχέδιον τότε εψηφίσθη αμέσως δια 231 ψήφων εναντίον 3. Η εθνοσυνέλευσις κατόπιν εψήφισε νόμον καθορίζοντα τα της αντιβασιλείας και συνιστώντα συμβούλιον αντιβασιλείας απαρτιζόμενον εκ του Πρίγκηπος Νικολάου, του Ρουμάνου Πατριάρχου και του πρώτου προέδρου του Αρείου Πάγου.[2]

Όπως είναι αναμενόμενο, η υπόθεση της παραίτησης του Καρόλου και ο τρόπος με τον οποίο μεθοδεύεται, δηλητηριάζει τη πολιτική ζωή της χώρας. Από το Παρίσι όπου βρίσκεται ο Iorga [3] ένας από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης, καταγγέλλει κυβερνητική μεθόδευση και κρίνει τη παραίτηση του Καρόλου παράνομη και συνεπώς απαράδεκτη . Αφήνει να εννοηθεί ότι πίσω από την εξωσυζυγική του σχέση με τη Λουπέσκου κρύβονται άλλες σοβαρότερες αιτίες [4]. Μέσα στην ίδια τη χώρα ,η αντιπολίτευση συγκεντρώνει τα πυρά της στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού Bratianu (και του πρίγκηπα Barbu Stirbey ) . Η παραίτηση Καρόλου ερμηνεύεται σαν διατεταγμένη εφ΄ όρου ζωής εξορία. Η Κυβέρνηση αντιδρά σπασμωδικά. Εφημερίδες που αμφισβητούν ή καταγγέλλουν τα πεπραγμένα της κυβέρνησης βλέπουν τα φύλα της να κατάσχονται.[5]. Η κυβέρνηση Bratianu προχωρεί ακόμα παραπέρα. Με το πρόσχημα σχεδιαζόμενων ταραχών που μπορούν να αιματοκυλίσουν τη χώρα κηρύσσει στις επαρχίες το στρατιωτικό νόμο. 

,,,,,,Η εφημερίδα Lupta (Aγώνας , ) καταγγέλλει τη λογοκρισία της Κυβέρνησης και αμέσως τα φύλα της κατάσχονται.[6]
Η αντίδραση φουντώνει. Οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης με σημαία το αίτημα για την αποκατάσταση του Καρόλου ζητούν ελεύθερες εκλογές . Παρά τα αυστηρά κυβερνητικά μέτρα διαδηλώσεις πραγματοποιούνται σε Ιάσιο Βράιλα Κωστάντζα και σε άλλες πόλεις. Ο Ιταλός ανταποκριτής της εφημερίδας "Μεσαντζέρο" καταγγέλλει από το Βουκουρέστι ότι ολόκληρη η Ρουμανία ζει σε καθεστώς τρομοκρατίας. 36 Στρατηγοί που παίρνουν θέση υπέρ του Καρόλου συλλαμβάνονται.
Κάθε ημέρα που περνά μεγαλώνει όλο και περισσότερο τη πολιτική κρίση.
Απαγορεύεται η όποια αναφορά στο Κάρολο και τη τύχη της εφημερίδας Lupta ακολουθεί η Cuvântul (Λόγος) [7]
Βλέποντας την λαϊκή αντίδραση και νοιώθοντας την εξουσία του να κινδυνεύει ο Bratianu επιχειρεί να αλλάξει προς όφελός του τον εκλογικό νόμο . Η προσπάθεια του δεν έχει συνέχεια γιατί ο Βασιλιάς που έχει κάνει τους δικούς του υπολογισμούς προσανατολίζεται σταθερά στη λύση Avarescu . Η διάδοχη κατάσταση προετοιμάζεται με τη μορφή συνασπισμού. Το κόμμα της Τρανσυλβανίας από τη μια, το αγροτικό κόμμα [8] από την άλλη.
Η ήττα του κυβερνώντος κόμματος στις δημοτικές εκλογές επιταχύνει τις διαδικασίες .

Με ημερομηνία 13 Μαρτίου 1926 η εφημερίδα Μακεδονία σε ανταπόκρισή της από τη Ρουμανική Πρωτεύουσα δίνει το στίγμα της αντιπαράθεσης και γράφει χαρακτηριστικά:

 "Η πολιτική κατάστασις ευρίσκεται εις πολύ κρίσιμον σημείον. Η αντιπολίτευσις καταβάλλει υπερανθρώπους προσπαθείας δι΄ όλων των θεμιτών και αθεμίτων μέσων να περιέλθη η εξουσία εις αυτούς. [9]"

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σε συνάντησή τους με τους δημοσιογράφους στα μέσα Μαρτίου δηλώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αν δεν καταφέρει να κερδίσει τις προσεχείς εκλογές "θα κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις της τάξεως όπως διατηρήση την εξουσίαν προς το συμφέρον του ΄Εθνους." 

Από την άλλη πλευρά ο Iorga διαβεβαιώνει ότι η ενωμένη αντιπολίτευση είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη Κυβερνητική βία. 

Προνοητικά παίρνει αποστάσεις από το Κάρολο και τα πεπραγμένα του. Δηλώνει ότι ο τέως διάδοχος "εξ ελαφρότητος έχασε ολοκληρωτικώς τα δικαιώματά του, εγκαταλείψας ενάρετον σύζυγον και περίβλεπτον θέσιν".[10]

Στις 25 Μαρτίου η Κυβέρνηση αφήνει να διαρρεύσει η είδηση ότι θα παραιτηθεί μέχρι και του προσεχούς Σαββάτου. Μπροστά σε μια εύκολη νίκη, η αντιπολίτευση δείχνει τα πρώτα δείγματα αποσυσπείρωσης και χαλάρωσης. . Ένα διπλό μεγάλο ερώτημα παραμένει. Πόσο είναι πιθανός ο κίνδυνος μιας δικτατορίας; Και από που θα προέλθει; 

Στις 27 Μαρτίου συνεδριάζει για τελευταία φορά η Βουλή. Ένα Βασιλικό διάταγμα επισφραγίζει τη λήξη της παρούσης βουλευτικής περιόδου και ο Bratianu ανήγγειλε τη πτώση της κυβέρνησης του. 

Ο Βασιλιάς παραμένει σταθερός στη λύση Alexandru Avarescu . Θετικός απέναντι στο Στρατηγό εμφανίζεται και ο Bratianu ο οποίος ασφαλώς ελπίζει σε μια μελλοντική συνεργασία. Η αντιπολίτευση κάνει τους δικούς της υπολογισμούς, Ονειρεύεται ακόμη ένα μεγάλο συνασπισμό με επικεφαλής τους Iuliu Maniu και Βάιντα.

H πτώση της Κυβέρνησης των φιλελεύθερων και ο σχηματισμός καινούργιας Κυβέρνησης από τον Στρατηγό Αβαρέσκου [11] στις 30 Μαρτίου 1926 ανοίγουν και πάλι τον δρόμο για καινούργιες εκλογές που προσδιορίζονται για το μήνα Μάιο.

Από την Γαλλία ο Κοντρεάνου νοιώθει, ότι δεν μπορεί να λείψει από αυτή την ιστορική ώρα, όπου ο Σύνδεσμος για πρώτη φορά θα δοκιμάσει τις αντοχές του σε ένα προεκλογικό αγώνα. Με επιστολή του στον Καθηγητή Κούζα τον ενημερώνει για τη πρόθεσή του επιστρέψει στη Πατρίδα και επιπλέον του ζητά να τον διευκολύνει με το αντίτιμο ενός εισιτηρίου επιστροφής. Για λόγους, που είναι εύκολο να εξηγηθούν εκ των υστέρων, ο Καθηγητής τηρεί στάση σιωπής που δίκαια ερμηνεύεται σαν πράξη αδιαφορίας. Ο Κοντρεάνου υποβάλλει το ίδιο αίτημα στο Hristache Solomon από τη Φωξάνη. Αυτή τη φορά ο σύντροφος ανταποκρίνεται αμέσως με το ποσό των 10.000 λέυ. 

Έφθασα στο Βουκουρέστι στις αρχές Μαίου, στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου.Παρουσιάστηκα στο καθηγητή που δεν φάνηκε να χάρηκε ιδιαίτερα που με είδε' μου είπε ότι δεν έπρεπε να μετακινηθώ γιατί το κίνημα βάδιζε καλά και δίχως εμένα . Ένοιωσα πόνο αλλά δεν άφησα να με πάρει από κάτω. Σε μια οργάνωση καμία δυσαρέσκεια δεν πρέπει να πηγάζει από μια παρατήρηση του αρχηγού' μπορεί να είναι δίκαιη μπορεί να είναι και άδικη, αλλά η δυσαρέσκεια δεν πρέπει να υπεισέρχεται' αυτή είναι η αρχή στη οποία πρέπει να προσαρμόζεται κανείς όταν γίνεται μέλος μιας οργάνωσης.

Μη αφήνοντας τα αισθήματά του να επηρεάσουν την πίστη και την αφοσίωση στο πρόσωπο του Αρχηγού του , ο Κοντρεάνου εγκαταλείπει το Βουκουρέστι. Σχεδιάζει να κάνει μια διακριτική ανίχνευση εδάφους σε κάποιες από τις εκλογικές περιφέρειες στις οποίες εκτίθενται αγαπημένοι σύντροφοι του  αρχή κάνοντας από το Dorohoi όπου δίνει ένα δυναμικό, αξιοπρεπή προεκλογικό αγώνα ο καθηγητής Σουμουλεάνου . Ενάντια στην απόφαση του Κούζα ο Καθηγήτής Παουλέσκου που εκτιμά ιδιαίτερα τη μαχητικότητα και τα ηγετικά προσόντα του νεαρού φοιτητή, παρεμβαίνει με μία αντιπρόταση. Γιατί να μη διευρύνουν τη παρουσία τους σε μια ακόμη εκλογική περιφέρεια , όπως εκείνη του Judetul Putna στη Μολδαβία; Σε εκείνα τα μέρη ο Κοντρεάνου είναι αρκετά γνωστός . Ο κόσμος ακόμη μιλά για την επιτυχημένη εκδήλωση στο Ciorăști περίπου ένα χρόνο πίσω στη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε με ανάδοχο τον ίδιο το Κοντρεάνου, ομαδική βάπτιση 100 παιδιών , Το σχέδιο για την υποψηφιότητα Κοντρεάνου σπεύδει να υποστηρίξει ανεπιφύλακτα και ο Στρατηγός Macridescu . Επίσημα τουλάχιστον ο Σύνδεσμος δεν προβάλλει αντιρρήσεις. Έδρα της εκλογικής περιφέρειας και του προεκλογικού αγώνα, το Φωξάνη. 

 Νάμαι λοιπόν στη πλέον δυσάρεστη  και λιγότερο επιθυμητή εκείνη να ζητιανεύω ψήφους για το άτομό μου.. Πού; Μέσα σε ένα  κόσμο που ιδιαίτερα τη στιγμή κατά την οποία όφειλε να διακατέχεται από τα πλέον αγνά αισθήματα , προκειμένου για τη χώρα  και για το μέλλον της , έχει παραλύσει  από το ποτό , που προσφέρουν  απλόχερα οι κομματικοί παράγοντες  και βρίσκεται στο έλεος  των παθών που πηγάζουν  από το κακό πνεύμα των πολιτικάντιδων. Είναι στιγμές κατά τις οποίες , στην ήρεμη ζωή των χωριών , διαχέεται η κοινοβουλευτική μόλυνση. 

Στο Φωξάνη τα προβλήματα που αναζητούν τη λύση τους είναι πολλά και δύσκολα. Η υποψηφιότητα Κοντρεάνου δημιουργεί δυσαρέσκεια και εχθρότητα στους κύκλους των παραδοσιακών κομμάτων .Ο Κοντρεάνου πληροφορείται όχι δίχως έκπληξη πως για να ξεκινήσει τη προεκλογική εκστρατεία του στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια (Judetul)  Putna πρέπει διαθέτει ειδική άδεια με την υπογραφή του στρατιωτικού διοικητή τη φρουράς. Είναι αλήθεια ότι δεν δυσκολεύεται να πάρει την άδεια αλλά πολύ σύντομα αντιλαμβάνεται πως εκείνο το κομμάτι χαρτί με σφραγίδα και υπογραφή δεν έχει τη παραμικρή πρακτική αξία. Στη διάρκεια της πρώτης τους εξόρμησης προς το λαό, μόλις 500 μέτρα έξω από τη πόλη  Φωξάνη το αυτοκίνητό που μεταφέρει το Κοντρεάνου και τους συνεργάτες του υποχρεώνεται να σταματήσει σε ένα μπλόκο της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί τους ζητούν δίχως ιδιαίτερες ευγένειες να κάνουν μεταβολή και να επιστρέψουν στη πόλη. Ο Κοντρεάνου νομίζει ότι θα παρακάμψει το πρόβλημα δηλώνοντας την ιδιότητά του και δείχνοντας το χαρτί της άδειας που προνοητικά κουβαλά μαζί του. Ακόμα και μετά από αυτές τις εξηγήσεις οι αστυνομικοί επιμένουν. Περισσότερο επιτακτικά τους καλούν να επιστρέψουν στη πόλη. Λόγο στο λόγο τα πράγματα οξύνονται , και φτάνουν σε αδιέξοδο. Ασφαλώς ο Κοντρεάνου αντιλαμβάνεται ότι η επιμονή των οργάνων πηγάζει από συγκεκριμένες διαταγές άνωθεν αλλά παρ΄όλα αυτά και σε πείσμα όλων επιχειρεί να επιβάλει τη δική του λύση. Μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διασπάσουν το μπλόκο εμβολίζοντας τα αστυνομικά οχήματα αποτυγχάνει άδοξα . Οι αστυνομικοί ανοίγουν πυρ εναντίον του αυτοκινήτου σπάζουν τους προβολείς και τρυπούν τα λάστιχα. Δίχως άλλα παρατράγουδα ο Κοντρεάνου και οι συνοδοί του εγκαταλείπουν το αυτοκίνητο στο σημείο και παίρνουν με τα πόδια το δρόμο της επιστροφής. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Πρώτη στάση στο γραφείο του στρατηγού που είχε υπογράψει την άδεια. Ο Κοντρεάνου καταγγέλλει το πρωτοφανές περιστατικό  . Ο στρατηγός μοιάζει σα να μη πιστεύει λέξη αλλά μετά την επιβεβαίωση των λεγομένων του  από το  στρατηγό Μακριδέσκου  αυτόπτη μάρτυρα του επισοδίου δείχνει να δυσφορεί για να διαβεβαιώσει τέλος  ότι ακόμα και στη περίπτωση που οι αστυνομικοί ενήργησαν με το τρόπο που του παρουσιάζουν,  δεν ενήργησαν σύμφωνα με δικές του διαταγές. Ίσως ο Νομάρχης γνωρίζει περισσότερα. 

Από το γραφείο του στρατηγού στο γραφείο του Νομάρχη που ακούει στο όνομα Νitzulescu. Για μια ακόμη φορά ο Μακριδέσκου επιχειρεί να εξηγήσει στο Νομάρχη τη κατάσταση,  για μια ακόμη φορά ο Νομάρχης χάνεται σε αερολογίες και βερμπαλισμούς επικαλούμενος ύψιστα  εθνικά συμφέροντα που απαιτούν κατανόηση, αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Παρορμητικός, νοιώθοντας να το πνίγει η αδικία  ο Κοντρεάνου χάνει τον έλεγχο και μπαίνει στη μέση. Δηλώνει : 

- Ακούστε κ. Νομάρχη' βλέπω πως δεν θέλετε να λογικευτείτε  με το καλό . Αύριο το πρωί θα ξεκινήσω για το προεκλογικό αγώνα , και αν οι αστυνομικοί πυροβολήσουν ξανά εναντίον μου, θα έρθω εδώ στο γραφείο σου και θα πυροβολήσω εγώ εσένα.....

Περισσότερο από δήλωση πρόκειται για μια αστόχαστη απειλή απέναντι σε ένα κρατικό λειτουργό.. Η Δημοκρατία όμως ΄ξέρει να υπερασπίζεται τον εαυτό της και πάνω από όλα δεν ανέχεται απειλές. Λίγη ώρα αργότερα λαμβάνει κλήση να παρουσιαστεί στο Στρατοδικείο . Ανακρίνεται, απολογείται γραπτά για τη συμπεριφορά ομολογώντας τα περιστατικά με κάθε λεπτομέρεια  και τελικά προφυλακίζεται . 

 Μέσα από το κελί κάποιας  στρατιωτική μονάδας  ο Κοντρεάνου  μετρά τις ώρες που περνούν ανεκμετάλλευτες. και μετατρέπονται βασανιστικά σε ημέρες. Τη τρίτη ημέρα της κράτησής του τον πηγαίνουν με συνοδεία στο γραφείο του Στρατιωτικού Διοικητή.. 

-Κύριε Κοντρεάνου λέει ο  στρατηγός πρέπει να εγκαταλείψετε το Φωξάνη. 

-Στρατηγέ είμαι υποψήφιος εδώ. Και αυτό που μου ζητάτε είναι ενάντια στο νόμο. Δεν πρόκειται να  αντιταχθώ στην εντολή σας γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά , αλλά σας παρακαλώ να μου δώσετε γραπτή εντολή.

-Δεν μπορώ να σας δώσω γραπτή εντολή .

-Τότε θα πάω στο Βουκουρέστι να σας καταγγείλω.

Ο στρατηγός δεν φαίνεται να ανησυχεί  ιδιαίτερα από την απειλή. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να ξεφορτωθεί, ένα άτομο  που όλοι το θεωρούν ενοχλητικό. Κρατά χαμηλά τους τόνους. Είναι φανερό πως θέλει να καταλήξει σε μια συμφωνία μαζί του. Διαπραγματεύεται την ελευθερία του με ένα και  μοναδικό όρο. Να μπει  στο πρώτο τραίνο  και να εξαφανιστεί.  Δεν τον ενδιαφέρει που θα πάει. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να φύγει από την πόλη. Ο Κοντρεάνου δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.  Παίρνει το τραίνο για τη Πρωτεύουσα και την επομένη ακριβώς ζητά ακρόαση από τον  υπουργό των Εσωτερικών Octavian Goga. Ο υπουργός τον ακούει ευγενικά καταγράφει το αίτημα του και στο  τέλος τον διαβεβαιώνει ότι θα ενδιαφερθεί προσωπικά για τη περίπτωση και θα τον ειδοποιήσει. Αφού χάνονται  τέσσερις ακόμα πολύτιμες ημέρες περιμένοντας την απάντηση του υπουργού που όμως δεν φτάνει ποτέ, ο Κοντρεάνου αποφασίζει να επιστρέψει στο Φωξάνη. Φαίνεται ότι ο υπουργός δεν αδράνησε εντελώς. Ο στρατηγός υπογράφει μια καινούρια άδεια και διαβεβαιώνει ότι κανένα μπλόκο της αστυνομίας δεν πρόκειται να του κλείσει το δρόμο. Επιτέλους δύο ημέρες πριν από τις εκλογές ο Κοντρεάνου ξεκινά με ενθουσιασμό τη προεκλογική του εκστρατεία.  Στο πρώτο χωριό που σταματούν  αντιλαμβάνονται ο φόβος έχει φτάσει εκεί πρώτος , πολύ πριν  από αυτούς. Αυτοί οι λίγοι που μαζεύονται έρχονται από περιέργεια οι περισσότεροι παρά από πεποίθηση.  Η δύναμη της αστυνομίας διακριτική αλλά ισχυρή.  Πριν πάρει το λόγο ο Κοντρεάνου ο επικεφαλής αξιωματικός  δηλώνει. 

-Σας επιτρέπεται να μιλήσετε για ένα λεπτό. Αυτή τη διαταγή λάβαμε. 

Μιλήσαμε ένα λεπτό , και προχωρήσαμε παρακάτω' σε κάθε χωριό , ένα λεπτό . Έρμη δικαιοσύνη  και έρμη νομιμότητα αυτής μας της πατρίδας! Μου δίνουν δικαίωμα ψήφου , με καλούν να  ψηφίσω, αν δεν πάω  με τιμωρούν με πρόστιμο και αν πηγαίνω με ξυλοκοπούν με το έτσι θέλω! Οι ρουμάνοι πολιτικάντιδες  είτε είναι φιλελεύθεροι, είτε Αβαρεσκιανοί είτε εθνικοαγροτικοί  είναι μόνο μια συμμορία τυράννων  οι οποίοι  προστατευόμενοι από τη "νομιμότητα"  από την "ελευθερία και τα διακαιώματα του ανθρώπου" ποδοπατούν  δίχως ντροπή και δίχως φόβο μια χώρα και όλους της τους νόμους, με όλες τις τις ελευθερίες , με όλα της τα δικαιώματα. 

Οι εκλογές του 1926 που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους ανταποκριτές του ξένου τύπου χωρίς σοβαρά προβλήματα αποτελούν θρίαμβο για το Λαϊκό Κόμμα . Με 292 έδρες στη βουλή και 107 στη Γερουσία είναι παντοδύναμο. Ακολουθούν σε μεγάλη απόσταση οι Εθνικοαγροτικοί με 69 έδρες και μετά οι Εθνικοφιλελεύθεροι με 16 Έκπληξη των εκλογών ο πρωτοεμφανιζόμενος Σύνδεσμος της Εθνικοχριστιανικής άμυνας που καταλαμβάνει τη τέταρτη θέση κερδίζοντας 10 έδρες στη Βουλή. 

Δύο ημέρες αργότερα πληροφορήθηκα , με μεγάλη ικανοποίηση τα εκλογικά αποτελέσματα σε ολόκληρη την χώρα. Ο Σύνδεσμος της Εθνικής συνείδησης  είχε λάβει  120.000  ψήφους και έστελνε στο κοινοβούλιο 10 Βουλευτές. Από το Ιάσιο τους καθηγητές Cuza  και Gavanescul,από το Dorohoi τον καθηγητή Sumuleanu, από το Radautzi τον πατέρα μου * από το Cimpul-Lung  τον Paul Iliescu, από τη Suceava τον Καθηγητή Cirlan από το Botosani τον Δόκτορα   Haralamb-Vasiliu από το  Satul-Mare τον Valer Pop από το Piatra-Neamtz τον μηχανικό Misu Florescu από το Bacau  τον  Iuniu Lecca  Επέστρεψα στη Γαλλία ευτυχής για το αποτέλεσμα αλλά ένα ερώτημα με βασάνιζε. Με ποιο τρόπο θα καταφέρουμε να νικήσουμε , αν όλες οι κυβερνήσεις  οργανώνουν τις εκλογές με παρόμοιο τρόπο, κάνοντας χρήση της διαφθοράς , της κλεψιάς και της κρατικής εξουσίας ενάντια στη λαϊκή θέληση;

Υποσημειώσεις Κεφαλαίου 

[  1] 4η Κυβέρνηση του I. Constantin Bratianu (17 Ιανουαρίου 1922- 30 Μαρτίου 1926
[  2]
[  3]
[  4] Πολλαί εφημερίδες βεβαιούν , ότι από καιρού ήδη ο Κάρολος διεφώνει με τον Βασιλέα πατέρα του  επί της εξωτερικής πολιτικής  της Ρουμανίας  και ότι αυτές υπήρξαν ο κυριότερος λόγος της παραιτήσεώς του.Η "Τριμπούνα" ειρωνεύεται  τας πληροφορίας αυτάς τονίζουσα, ότι ουδέποτε ο Κάρολος  είχε οιανδήποτε πολιτικήν ή Εσωτερικήν  ή Εξωτερικήν  και ό,τι μοναδική του  απασχόλησις ήσαν πάντα αι ερωτικαί υποθέσεις. Άλλαι εφημερίδαι  αναφέρουν, ότι ο Κάρολος είχε από καιρού ήδη αποφασίσει να παραιτηθή  και ότι το είχεν αναγγείλει  εις την σύζυγόν του Ελένην δηλώσας εις αυτήν ,ότι την νυμφεύεται  μόνον δια να δώση διάδοχον  εις τον Ρουμανικόν Θρόνον (Εστία Σάββατο 2/1/26) Οι Τάιμς του Λονδίνου επικαλούμενοι ανταπόκριση από το Βουκουρέστι αποδίδουν την παραίτηση Καρόλου σε πολιτικούς λόγους και συγκεκριμένα στη διένεξη του διαδόχου με τη Κυβέρνηση .Ο Κάρολος υποστήριζε τον Υπουργό Στρατιωτικών Μανταρέσκου  ο οποίο πίσω από τις πλάτες της Κυβέρνησης είχε προχωρήσει σε σημαντικές παραγγελίες για τη προμήθεια αεροπλάνων  Φώκνερ.
[  5] 
[  6]

[  7] Διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο  Nae Ionescu. Είχε συγκεντρώσει γύρω μια εκλεκτή ομάδα νεαρών διανοούμενων , τους γνωστούς μας σήμερα  Eliade, Vulcănescu, Sebastian, Nichifor Crainic, Pamfil Seicaru, Lucian Blaga και Adrian Maniu.
[  8] Το αγροτικό κόμμα είχε πρόσφατα αποκηρύξει το σύνδεσμό του με τη Μόσχα στα πλαίσια της Διεθνούς Αγροτικής Ένωσης, 
[  9]
[10]
[11]

(Επιστροφή)

A. Η. ΚΑΛΕΝΤΖΗΣ: ΣΤΗΝ ΣΙΤΣΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Μεγαλόπρεπη, σα πρωσσικός θυρεός, η παρουσία Σου!
Επιτακτική, σαν αντίλαλος, η προσταγή Σου!
Μεστή σα περιγορδιανή φιγούρα, η έκφρασή Σου!
Πρωτόφαντη, σα θεώρημα τριγωνομετρικό σε σκολιαρούδι, η επιμονή Σου!
Ασυγκράτητη, σα τροπαιοφόρο τέθριππο η φωνή Σου!
Υπονομευτική, σα μετάσταση καρκίνου, η συγγραφή Σου!
Ανυποχώρητη, σα τις κορδιλλιέρες της Παταγονίας, η προσμονή Σου!
Στιλπνή, «πίσω απ' τα γυαλιά» Σου, η ματιά Σου!
Θριαμβευτική σαν τις φλόγες της βιβλιοθήκης Σου, η αυτοθυσία Σου!
Διδασκάλισσα,ίδιο το όραμά μας , πίσω απ' τα γυαλιά μας,
και διόλου δύσκολο δεν είναι να μεταφέρουμε
τη Wilhelm Strasse στo Παλιό Φάληρο.
Mε τοv Νικόλα πέμπω τους χαιρετισμούς μου' τους λαβαίνεις;

CORNELIU ZELEA CONDREANU: ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Το ρεύμα συμπάθειας στη χώρα ήταν εκπληκτικό: δεν πιστεύω να πέρασε  πολλές φορές από τη  ρουμανική γη , ένα λαϊκό ρεύμα περισσότερο  ομόψυχο από αυτό.

Αλλά ο Σύνδεσμος δεν πήγαινε καλά , από έλλειψη οργάνωσης και  σχεδίου δράσης . Σ΄αυτό το μεγάλο ρεύμα , προστέθηκε επιπλέον ο κίνδυνος της διείσδυσης  στις δομές του κινήματος,  αμφιλεγόμενων και επικίνδυνων στοιχείων.

Ένα κίνημα δεν κινδυνεύει από  τη καταστροφή εξ αιτίας εξωτερικών εχθρών' καταστρέφεται εξ αιτίας εσωτερικών εχθρών .

Από τους ανθρώπους, μόνο  ένας στο εκατομμύριο  πεθαίνει από εξωτερικές αιτίες, στις ράγες του τραίνου, στις ρόδες του αυτοκινήτου, από σφαίρα ή από πνιγμό. Οι περισσότεροι πεθαίνουν  από εσωτερικές τοξίνες: πεθαίνουν δηλητηριασμένοι. Τώρα σε συνέχεια των δικών που έλαβαν χώρα στο Βουκουρέστι , στη Φωξάνη και το Σεβερίν , όποιος ήθελε να μπει στο κίνημα μπήκε . Μερικοί ήρθαν για να διαπράξουν απάτες : εισπράξεις των συνδρομών , πώληση εντύπων,  δανεικά κλπ. Οπουδήποτε και αν έκαναν την εμφάνισή τους εξέθεταν το κίνημα. Άλλοι είχαν έλθει για να  δημιουργήσουν μια πολιτική θέση και είχαν αρχίσει ήδη να πολεμούν μεταξύ τους , να κατηγορεί ο ένας τον άλλο και να πιάνονται στα χέρια μεταξύ τους, για τις διευθυντικές θέσεις , βουλευτικά αξιώματα  κλπ.

Κάποιοι άλλοι  ήσαν καλόπιστοι  αλλά ανεκπαίδευτοι  στη πειθαρχία : δεν έδειχναν τη παραμικρή διάθεση  να υπακούσουν στους αρχηγούς και στις δοθείσες  οδηγίες αλλά ήθελαν να φλυαρούν επ'  άπειρο για κάθε θέμα και να δουλεύει ο καθένας με το τρόπο του. 

Άλλοι, και αυτοί καλόπιστοι δεν ήσαν επιδεκτικοί  στη ένταξη. Υπάρχουν υπέροχα στοιχεία, που όμως διαθέτουν μια νοητική δομή  τέτοια, που δεν τους επιτρέπει να ενταχθούν σε δεδομένα σχήματα αλλά από τη στιγμή που τελικά εντάσσονται, καταστρέφουν τα πάντα. Άλλοι είναι γεννημένοι συνωμότες ΄ όπου κι αν διεισδύσουν , με τη μέθοδο των ψιθυριστών,   υπονομεύουν μυστικά  την αρμονία της οργάνωσης και τη καταστρέφουν. 

Μια άλλη κατηγορία αποτελείται από εκείνους που διακατέχονται από  μια έμμονη  ιδέα: ειλικρινά πιστεύουν ότι έχουν βρει το κλειδί για όλες τις λύσεις, και προσπαθούν να σε πείσουν για την αποτελεσματικότητα του. Άλλοι υποφέρουν από την ασθένεια της δημοσιογραφίας! Θέλουν με κάθε τίμημα να γίνουν διευθυντές  εφημερίδων ή τουλάχιστον  να δουν το όνομά τους τυπωμένο στο τέλος  ενός άρθρου. Άλλοι ακόμα έχουν ένα τέτοιο τρόπο δημόσιας συμπεριφοράς ώστε όπου και αν εμφανίζονται , θέτουν σε κίνδυνο τον αγώνα και καταστρέφουν τη φήμη που απολαμβάνει η οργάνωση' άλλοι τέλος πληρώνονται ειδικά  για να σχεδιάζουν ίντριγκες ,να κατασκοπεύουν και να υπονομεύουν κάθε ευγενική απόπειρα δράσης.

Πόση φροντίδα, πόση προσοχή οφείλει συνεπώς να επιδεικνύει  ο αρχηγός ενός κινήματος στη προσπάθειά του να εκτιμήσει σωστά όλους όσους  θέλουν να υπηρετήσουν  κάτω από τις διαταγές του! Πως πρέπει να τους εκπαιδεύσει και πόσο ακούραστη επιτήρηση πρέπει να ασκεί πάνω τους.! Δίχως αυτά το κίνημα είναι ανεπανόρθωτα εκτεθειμένο. 

Τώρα ο Καθηγητής Κούζα ήταν απόλυτα ξένος με όλα αυτά τα πράγματα. Το σύνθημά του -"στο Σύνδεσμο μπαίνει όποιος θέλει και μένει όποιος μπορεί." όφειλε να οδηγήσει σε μια πραγματική καταστροφή. 

Σε μία οργάνωση δεν μπαίνει "όποιος θέλει" μπαίνει αυτός που πρέπει και παραμένει όποιος είναι και για όσο διάστημα είναι, ένας έντιμος, δραστήριος, πειθαρχημένος , πιστός άνθρωπος.

Μόλις είχαν περάσει λίγοι μήνες και ο φτωχός Σύνδεσμος είχε καταντήσει μια  φωλιά από ίντριγκες , μια πραγματική κόλαση.

Η εντύπωση που σχημάτισα τότε και την οποία διατηρώ και σήμερα είναι η ακόλουθη:

Όταν σε μια οργάνωση εμφανίζονται παρόμοιες ενδείξεις καρκίνου αυτές πρέπει να αμέσως να περιορίζονται και στη συνέχεια να εκριζώνονται με τη μέγιστη ενέργεια.

Αν δεν μπορούν να περιοριστούν και επεκτείνονται όπως ο καρκίνος σ' ολόκληρο τον οργανισμό του κινήματος , η υπόθεση χάνεται , το μέλλον και η αποστολή της οργάνωσης υπονομεύονται. Θα πεθάνει η θα σέρνει τις ημέρες της μεταξύ ζωής και θανάτου δίχως να υλοποιεί το παραμικρό.

Οι προσπάθειές μας να πείσουμε το καθηγητή Cuza να εξυγιάνει τη κατάσταση απέτυχαν επειδή από τη μία πλευρά δεν γνώριζε όλες αυτές τις βασικές αρχές της διεύθυνσης ενός κινήματος και από την άλλη  οι ίντριγκες είχαν  απομονώσει ακόμη και μας και είχαν αρχίσει να  παραλύουν κι αυτή ακόμα την δύναμή μας για επέμβαση.

Εμείς, η ομάδα του Βουκουρεστίου , βλέποντας όλα αυτά και επίσης βλέποντας τις απέλπιδες επιθέσεις, τα κύματα της ίντριγκας που έπεφταν συνεχώς πάνω μας και δημιουργούσαν εμπόδια ανάμεσα σε εμάς και τον καθηγ. Cuza, πήγαμε στο σπίτι του, και του ορκιστήκαμε ξανά πίστη, παρακαλώντας τον να έχει εμπιστοσύνη σε μας , επειδή είχαμε κάνει κάθε τι το δυνατό  για να διορθώσουμε το κίνημα.

Η προσπάθεια υπήρξε μάταια , γιατί πίστευε ότι εμείς βλέπαμε τα πράγματα που είχαν να κάνουν με την οργάνωση, τη δράση και ακόμη και τη δογματική βάση του κινήματος με τρόπο πολύ διαφορετικό από το δικό του :εμείς ξεκινούσαμε από την ιδέα του ανθρώπου νοούμενου σαν ηθική αξία και όχι σαν αριθμητική αξία ,εκλογική, δημοκρατική. 

Αυτός όμως πίστευε, ότι υποστηρίζαμε τις ιδέες αυτές , γιατί ήμασταν τα θύματα της παραπληροφόρησης,

ΦΡ ΝΙΤΤΙ: O ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΡΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ο πόλεμος ενίσχυσε τον εθνικισμό εις όλες τις χώρες και τον εδημιούργησε εκεί που δεν υπήρχε. Ο εθνικισμός είνε η αναπόφευκτη συνέπεια των επαναστατικών κινημάτων. Είνε αντιφάρμακο και με τη σειρά του κίνδυνος γιατί ο εθνικισμός ενός λαού τείνει αν ξυπνήση  να δημιουργήση τον εθνικισμό όλων των άλλων λαών , που τον περιστοιχίζουν. Και ο ανταγωνισμός μεταξύ των εθνικισμών δεν μπορεί παρά να γεννήση νέα μίση , και κατά συνέπειαν , νέες συρράξεις. 

Είναι δύσκολο να εξηγήση κανείς τι είναι στη πραγματικότητα ο εθνικισμός. Αν αριθμεί μέχρι σήμερον επιδέξιους συγγραφείς και ενθέρμους προπαγανδιστάς , δεν απέκτησεν όμως ακόμη θεωρητικούς. 

Περισσότερο από κάθε άλλη θεωρία, ο εθνικισμός είνε μία κατάστασι ψυχικής αντιδράσεως. Ξαναβρίσκει κανείς σ' αυτόν το προζύμη όλων των απηρχιωμένων ιδεών και παλαιών πλάνων που νομίζαμε πως είχαν για πάντα εξαφανιστή. Ξαναβρίσκουμε εκεί όλα τα σπέρματα της βίας , το πνεύμα της αντιδράσεως , τον αντισημιτισμό , την ξενοφοβία τις παλιές μορφές της παπαδοκρατίας.

Η Ελευθερία και η Δημοκρατία εκπροσωπούν την κατάστασι ισορροπίας των πολιτισμένων κοινωνιών. Αντίθετα οι εθνικισταί όπως και οι επαναστατικοί έχουν παρασυρθή από την νοοτροπία τους στα άκρα.

Είναι ακριβώς χαρακτηριστικό να σημειωθή ότι ο φασισμός και ο εθνικισμός στην Ιταλία είνε κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα των επαναστατών , εκείνων οι οποίοι, δεν είνε πολύς καιρός ηρνούντο την οικογένειαν , την πατρίδα και την ιδιοκτησίαν. Ο εθνικισμός λοιπόν δεν είνε θεωρία, αλλά μια ψυχική κατάστασι. Είναι η ανύψωσις μιας πατρίδος ενάντια εις τις άλλες πατρίδες.

Η αγάπη προς την πατρίδα είνε ιερά. Το έθνος λαμβανόμενο ως διαμόρφωση ιστορική και ως βασις της Πατρίδος είνε ευγενική ιδέα. 

Στη σύντομη φάσι του πολιτισμού δεν είνε δυνατόν ν' αντιληφθούμε καμμιά πρόοδο που να μη βασίζεται επάνω στις ομάδες αυτές που εδημιουργήθηκαν απ' την ιστορία και τα αισθήματα και που τας αποκαλούμε έθνη. Κάθε διεθνές έργον, κάθε έργον ομαδικής συνεργασίας μεταξύ των λαών , προυποθέτει την ύπαρξιν ελευθέρων και  και ανεξαρτήτων εθνών. Οι εθνικισταί έχοντες την αυτήν βιαιότητα με τα επαναστατικά κόμματα και αυτοσυνταυτιζόμενα με το έθνος αξιούν να επιβάλλουν ωρισμένη μορφή κοινωνίας με βάσι αντιδραστική και κατηγορούν ως αντεθνικούς όλους εκείνουςοι οποίοι δεν είνε διατεθημένοι ν΄ακολουθήσουν τας αντιλήψεις των.

Το Κράτος Έθνος , όπως το αντιλαμβάνεται ο εθνικισμός βασίζεται στη δυσπιστία προς τους άλλους  λαούς ,στο πρόγραμμα της βίας  και την έξαρσι του πολέμου. Ο εθνικισμός δεν είνε  η αγάπη προς την Πατρίδα, αλλά  το μίσος προς τις άλλες Πατρίδες. Για την αντίληψί του κάθε Κράτος Έθνος λαμβανόμενα  ως οργανισμός, δεν μπορεί ν' αναπτυχθή , παρά μόνον εις βάρος των άλλων εθνών. Ο εθνικισμός  είνε για το εθνικό ιδανικό, ό,τι η θρησκομανία για τη θρησκεία, δηλαδή ο εξευτελισμός μιας ευγενικής ιδέας.  

Λογικά ο εθνικισμός  κάθε λαού τείνει στην ηγεμονία του επάνω εις τους άλλους λαούς. Εις κάθε χώραν  οι εθνικισταί θα επιθυμούσαν να κυριαρχούσαν  και μ΄αυτόν τον τρόπον ο εθνικισμός μεταβάλλεται παντού εις ιμπεριαλισμόν με βλάβη της εθνικής ιδέας. Δεν πρόκειται πια για έθνος  που αυτοεξασφαλίζεται , αλλά για κράτος  που δεσπόζει. Λογικά ο εθνικισμός  κάθε λαού τείνει στην ηγεμονία του επάνω εις τους άλλους λαούς. Εις κάθε χώραν  οι εθνικισταί θα επιθυμούσαν να κυριαρχούσαν  και μ΄αυτόν τον τρόπον ο εθνικισμός μεταβάλλεται παντού εις ιμπεριαλισμόν με βλάβη της εθνικής ιδέας. Δεν πρόκειται πια για έθνος  που αυτοεξασφαλίζεται , αλλά για κράτος  που δεσπόζει.

Πού θα μας παρέσερνον  τα εθνικιστικά προγράμματα

Αν οι Γερνανοί , νικηταί  είχον προσαρτήσει  το Βέλγιο  και ένα μέρος των γαλλικών και ρωσσικών εδαφών , θα ήταν υποχρεωμένοι  όχι μόνον να κάνουν μιλιταριστική πολιτική αλλά και να καταπνίξουν  όλες τις εσωτερικές ελευθερίες   και να εθνικοποιήσουν  τα προσηρτημένα εδάφη. Το ίδιο θα συνέβαινε  εάν οι Γάλλοι  νικηταί , προσήρτουν  την αριστερή όχθη  του Ρήνου , δηλαδή  ένδεκα εκατομμύρια Γερμανούς. Η Γαλλία δεν θα είχε πια ειρήνη και ίσως ίσως ούτε και ελευθερίαν. Δεν ομιλώ για εθνικιστικό ιταλικό πρόγραμμα που δεν θα μπορούσε  να στρέφεται παρά μόνον  εναντίον των Γάλλων , των Γερμανών ή των Σλαύων , εναντίον δηλαδή λαών ισχυρών  και όχι αφομοιωσίμων.

Τα έθνη που θα νικούσαν  θα έχαναν τον χαρακτήρα τους  κατά την αφομοίωση των ετερογενών  στοιχείων.
Όταν η εθνικιστική πολιτική τείνει κατ ανάγκην προς τον πόλεμον , θα έφθανα μέχρι του σημείου να πω, προς μία διαρκή κατάσταση πολέμου , αναγκαστικά η εσωτερική πολιτική πρέπει να στηρίζεται επάνω εις τις πλέον αντιδραστικές δυνάμεις , εις τας τάξεις και τας ομάδας εκείνας αι οποίαι ζουν κυρίως από τον παρασιτισμό.
Ο γερμανικός εθνικισμός είχε θεμελιωθή επί του Πρωσσικού γιουγκερισμού(;), επάνω δηλαδή εις τους μεγαλοβιομηχάνους των πολεμικών βιομηχανιών και απέβλεπε να δημιουργήση τη Mitteleuropa , την Μεσευρώπη, δηλαδή να ενώση με τη βία στο Πρωσσικό κράτος διαφόρους λαούς δια να κατακτήση έπειτα εκείνο τον κόσμο. Ο Γαλλικός εθνικισμός είναι νια μεσαιωνική αντίληψη σωβινισμού και φιλολογικού ενθουσιασμού βασισμένη εις μοναρχικές και θρησκευτικές παραδόσεις .Είναι προ παντός βασιλικός. Αλλά με την έλλειψη ενός σοβαρού υπουργείου εις μίαν χώραν πολύ προωδευμένη, όπου ο τυφλός θαυμασμός είναι σπάνιος, όπου η συνήθεια να υποδέχονται με ειρωνικό χαμόγελο τις υπερβολές είναι μεγάλη, όπου οι πριγκηπικοί μνηστήρες είναι άσημοι , ο γαλλικός εθνικισμός εκπροσωπεί μονάχα μια άσχημον καθωρισμένη αντιδραστική ροπή.
Ποιός μπορεί να πιστέψη σοβαρά πως η Γαλλία θα ήταν ευτυχέστερη και πιο ισχυρή εάν διετήρει την μοναρχίαν. Η Γαλλία έχει στα σύνορά της τις τρεις σημαντικότερες μεραρχίες από όσες διατηρούνται ακόμη εις την ηπειρωτική Ευρώπη: την Ιταλική, τη βελγική και την Ισπανική. Τα τρία αυτά κράτη βρίσκονται σε καλύτερη κατάστασι από τη Γαλλία.
Ο Ιταλικός εθνικισμός είναι πραγματικά πενιχρός και τόσο μέτριος εις το σύνολόν του , ώστε δεν αξίζει τον κόπο ν α σχιλιαστή. Είναι προϊόν που έχει εισαχθή από έξω , που δεν ανταποκρίνεται προς τον ιταλικό χαρακτήρα και δεν έδωσε τη σφραγίδα του ποτέ σε καμμια ιδέα.

Οι μεγάλοι εξοπλισμοί και ο τελωνιακός προτεξιονισμός.
Πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου κατηγόρησαν τον γερμανικό λαό για τον εθνικισμό του και γι' αυτές ακόμα τις βλέψεις των εθνικιστών του. Έπειτα όμως από τον πόλεμο , το εθνικιστικό πνεύμα διαδόθηκε παντού και εφάνηκε ως αναπότρεπτη συνέπεια του πολέμου. Κάθε χώρα που προσάρτησε εδάφη , τα οποία διαφέρουν στη γλώσσα και στην εθνικότητά τους. Οι Τσέχοι αξιούν να κυριαρχήσουν των Σλοβάκων και να καταπνίξουν την εθνικήν συνείδησιν των Γερμανών και των Ούγγρων. Οι Ρουμάνοι επιδιώκουν να εξαναγκάσουν τους ρωσσικούς, ουγγρικούς και βουλγαρικούς πληθυσμούς . Οι Πολωνοί θέλουν να εκπολωνίσουν τους Ρώσσους και τους Γερμανούς. Οι Ιταλοί ζητούν να αφομοιώσουν τους Γερμανούς του Τυρόλου. Προσπάθειες εξ ίσου βίαιες όσο και ανωφελείς. 
Κάθε χώρα έχει παρασυρθή από τον εθνικισμόν αφ' ενός εις μεγάλους εξοπλισμούς και αφ' ετέρου εις τον τελωνιακό προτεξιονισμό. Αποτέλεσμα όλων αυτών είνε ότι η δημοσιονομική κρίση δεν ελαττώνεται και ότι η κρίση της παραγωγής και των εμπορικών συναλλαγών γίνεται κάθε μέρα οξύτερη. Μετά τον αφοπλισμό των ηττημένων η Ευρώπη διατηρεί ένα εκατομμύριον υπό τα όπλα περισσότερον από πριν από τον πόλεμον. Επιθυμούν όλοι να υπογράψουν και παρασκευάζουν νέα εγγυητικά σύμφωνα. Κανένας όμως δεν βλέπει ότι η μόνη εγγύησι βρίσκεται στο πνευματικό αφοπλισμό, δηλαδή στο τερματισμό της σοβινιστικής εξάψεως. Η αυταπάτη κάθε εθνικισμού έγκειται εις το να πιστεύη πως θα μπορέση να δράση χωρίς να προκαλέση αντιδράσεις εις τους άλλους λαούς.
Ο Εθνικισμός , δηλαδή η μόνιμη κατάστασις της δυσπιστίας ενός λαού προς τους άλλους λαούς δεν μπορεί παρά να εξυπνήση την αντίδρασι όλων. Είνε φυσικό ένας γερμανικός εθνικισμός να προκαλέση τη γέννηση ενός γαλλικού και ένας πολωνικός να προκαλή ή να εξάπτη ένα δυνατώτερο ρωσσικό εθνικισμό. Εάν οι Ιταλοί υιοθετήσουν εθνικιστική τακτική , είνε φανερόν πως οι Γάλλοι , οι Γερμανοί και οι Σλαύοι θα ευρεθούν υποχρεωμένοι να τους ακολουθήσουν.

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στα φύλα της 15ης και 17ης Αυγούστου 1928) 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΜΗ ΣΤΑΞΗ Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΟΥ

Συνοδούς δε κατά την παρούσαν περιήγησιν [1] (ο Κυβερνήτης Καποδίστριας ) είχε τον Γεν. Γραμματέα, τον Κολοκοτρώνην, τον Νικήταν, τον χαράξαντα το σχέδιον της πόλεως Πατρών μηχανικόν Βούλγαρην, τους δύο ιδιαιτέρους αυτού γραμματείς και τους δύο νεωτέρους συντάκτας. Προηγείτο δε οδηγός ο κύριος των ταχυδρομικών ίππων, φορών ένδυμα ελληνικόν χρυσοπόρφυρον και αναβαίνων ίππου υψαύχενα. Και δια τούτο οι συρρέοντες εις προϋπάντησιν του Κυβερνήτου, συνηθισμένοι εις τας πολυτελείς και πομπικάς· παρατάξεις των πασάδων και τας χρυσοϋφάντους στολάς των τετυφωμένων καπιταναίων και κοτζαμπασίδων, εκλαμβάνοντες τον κοκκινοφόρον και κυδρούμενον ταχυδρόμον αντ' εκείνου, προσεκύνουν αυτόν πίπτοντες εις έδαφος' δεν ενόουν πως ήτο δυνατόν αρχηγός έθνους να αναβαίνη ίππον κυφαγωγόν, ουχί ζωηρότερον του πώλου του Ιησού, και να φορή ένδυμα οίον οι πολλοί. Αλλ' ουδ' αψίδες ή θριαμβικά τόξα ανηγείροντο ως σήμερον, ουδέ μουσικαί επαιάνιζον, ουδέ πυροτεχνήματα εξηκοντίζοντο εις ουρανούς, καθ' όσον αι επιδείξεις αύται, γινόμεναι επιμελεία και αξιώσει των αρχών, διαθρύπτουσι μεν την ματαιότητα, βλάπτουσιν όμως τους ηγέτας των εθνών, αποκρύπτουσαι το αληθές φρόνημα. Οι δέ λαοί, ακούοντες απροσδοκήτως ότι ήρχετο ο Κυβερνήτης, έτρεχον αυθόρμητοι εις προϋπάντησιν αυτού, ουχί κράζοντες γεγωνυία τη φωνή Ζήτω! αλλά κλαίοντες και σφραγιζόμενοι δια του σημείου του σταυρού, και βάλλοντες μετανοίας και καίοντες λιβανωτόν και ευλογούντες τον θεόν, τον σώσαντα αυτούς από της δουλείας και της ολεθριωτέρας αναρχίας.
Ιδών δε ο Κολοκοτρώνης ότι ο λαός προσεκύνει τον ταχυδρόμον Καρδαράν, πλησιάσας είπε'
— Το πράγμα, υπερεξοχώτατε, δέν 'πάγει καλά' πρέπει ο κόσμος να γνωρίση τον Κυβερνήτην του.
— Και τι θέλεις να κάμω;
— Να βάλ' η υπερεξοχότης σου την στολήν σου.
Και πεζεύσας εις μικράν τινα και σκιεράν κοιλάδα, ανέλαβε την στολήν αυτού, πενιχροτέραν και της των δασονόμων της αντιβασιλείας.
Ότε δ' επλησιάσαμεν εις τον 'Αγιον Γεώργιον.
— Πού θα καταλύσωμεν απόψε; ηρώτησε τον πάριππον, στρατάρχην της Πελοποννήσου.
— Εις του Δεσπότου.
— Πρέπει λοιπόν νά φροντίσω, επανέλαβε μετά βραχείαν σιωπήν, να πληρωθώσιν όλα τα έξοδα.
— Ποία έξοδα; ηρώτησεν ο γέρων.
— Της τροφής μας, της τροφής των αλόγων και καθεξής.
— Και ποίος, υπερεξοχώτατε, πληρώνει τοιαύτα έξοδα; Ο Δεσπότης μάλιστα είναι άνθρωπος αγαπών την καλήν βούκαν και θα έχη πολλά και καλά φαγητά να μας δώση.
Και αληθώς ο μακαρίτης αρχιεπίσκοπος Κορίνθου Κύριλλος, προγάστωρ και πολύσαρκος υπέρ το μέτρον, ήτο τρυφηλός, ως άλλος καρδινάλιος, άμα δε και αδηφάγος ως ο Ραζής εκείνος, περί ου έγραψε ποτέ το χαριέστατον τούτο επιτύμβιον ο Ρίζος.

Ραζής ο πηγαδόστομος των τραπεζών ο γλάρος 

αφού τον κόσμον έφαγε, τον έφαγεν ο Χάρος.

— Δεν τα πληρώνετε σεις, ανεφώνησεν οργίλως ο Κυβερνήτης, και δια τούτο παραπονείται εξ αιτίας σας ο λαός.

— Και τί έχει να κάμη, υπερεξοχώτατε, ο λαός με το φαγητόν του Δεσπότου;

— Τί έχει να κάμη! ανέκραξεν εντόνως ο Κυβερνήτης, προσβλέψας βλοσυρώς τον ερωτήσαντα. Μόλις αύριον θ' αναχωρήσωμεν και θα ρίψουν έρανον εις τους χωρικούς δια τα έξοδα του Κυβερνήτου, και το χειρότερον θα τα συνάξουν διπλά. Ούτω πως είσθε συνηθισμένοι σεις.

—Ηξεύρεις πως το πάγει η υπερεξοχότης σου; είπε γελών ο Κολοκοτρώνης. Μίαν φοράν έπεσ' ένας ποντικός εις ένα πιθάρι λάδι κ' επνίγηκεν. Ο οικοκύρης τον ηύρε μετά δύο ημέρας και, ενώ τον ανέσυρεν, εφώναζεν η οικοκυρά. «Πρόσεξε μη στάξ' η ουρά του και βρωμίση το λάδι».

— Δεν εννοώ ποίαν σχέσιν έχει ο μύθος σου με τα έξοδα του Δεσπότου, είπεν αδημονών ο Κυβερνήτης.

— Μεγάλην, υπερεξοχώτατε' διότι, είτε πληρώσωμεν είτε μη, ο Δεσπότης θα συνάξη τα γρόσια. Τα εδικά μας τα έξοδα είναι το λάδι της ουράς του ποντικού.

Και εσιώπησε μεν ο Κυβερνήτης, την δ' επιούσαν απέτισε μέχρι λεπτού τα δαπανηθέντα.

Υποσημείωση:
[1]Σημειωτέον ότι σκοπός των συνεχών  του Κυβερνήτου  περιοδειών ην  η εκ του πλησίον  σποδή των  αναγκών της χώρας , η ακρόασις των ευχών  του λαού  και η μελέτη των ηθών  όπως διοργανώση αναλόγως  την διοίκησιν [Δραγούμης].

ERICH HARTMANN: ΞΑΝΘΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ Ή ΜΑΥΡΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ

Ο δικαστής άνοιξε τον φάκελο του Έριχ και έτρεξε με τον αμβλύ δείκτη του το κείμενο από πάνω μέχρι κάτω. 

«Από αυτό», είπε, «είναι αρκετά φανερό ότι είσαι ένας εγκληματίας πολέμου». 

Συνέχισε να ξεφυλλίζει τον φάκελο έως ότου βρήκε αυτό που έψαχνε. Κοίταξε τον Έριχ με θριαμβευτικό ύφος. 

«Κατηγορία Ένα. Συμμετείχες στην παράνομη, βάρβαρη και απρόκλητη επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης και κατέστρεψες μία μεγάλη ποσότητα Σοβιετικού πολεμικού υλικού, συμπεριλαμ­βανομένων τουλάχιστον 345 ακριβών Ρωσικών αεροσκαφών». 

Ο δικαστής προθερμαινόταν στην απονομή της δικαιοσύνης του. 

«Κατηγορία Δύο. Στον κεντρικό τομέα του Ρωσικού Μετώπου στις 23 Μαΐου 1943, επιτέθηκες σε ένα εργαστήριο ψωμιού. Πριν από την επίθεση σου, το αρτοποιείο παρήγαγε 16 τόνους ψωμιού ημερησίως για τον Σοβιετικό λαό. Μετά την επίθεση σου, το ερ­γαστήριο μπορούσε να παράγει μόνο έναν τόνο ψωμιού». 

Ο δικαστής έκανε μία προσωρινή παύση για να ρίξει ένα άγριο βλέμμα στον Έριχ. 

«Κατηγορία Τρία. Σε ένα χωριό κοντά στο Μπριάνσκ, σκότωσες 780 Ρώσους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παι­διών...» 

Ό Έριχ δεν μπορούσε να κρατηθεί άλλο. «Μου επιτρέπετε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου απέναντι σε αυτές τις κατηγορίες;» 

Ο δικαστής χαμογέλασε παγερά. 

«Φυσικά. Εμείς στην Ρωσία δεν είμαστε φασίστες. Έχουμε δικαιοσύνη εδώ». 

«Κατέρριψα Ρωσικά αεροσκάφη, όπως ακριβώς και οι δικοί σας πιλότοι κατέρριψαν Γερμανικά αεροσκάφη, ως στρατιώτης της Γερμανίας. Ήταν το καθήκον μου. Αυτό δεν είναι έγκλημα πολέμου». 

«Και σχετικά με την καταστροφή του αρτοποιείου;» 

Ο δικαστής σκάλιζε αφηρημένα τα νύχια του. Ό Έριχ κούνησε το κεφάλι του με δυσπιστία, άλλα συνέχισε την υπεράσπι­σή του. 

«Ποτέ δεν έριξα ή δεν προσέβαλα κατά κανέναν τρόπο κανένα αρτοποιείο. Που βρισκόταν αυτό το κτίριο;» 

Ο δικαστής έβγαλε έναν βαριεστημένο αναστεναγμό. Έψαξε γρήγορα μέσα στον φάκελο. 

«Σε ένα χωριό κοντά στο Σμολένσκ», είπε. 

«Αυτό όμως δεν είναι κοντά στα μέρη που υπηρέτησα. Ήταν στην περιοχή που υπεράσπιζε η 54η Πτέρυγα Δίωξης. Εγώ ήμουν στην 52η Πτέρυγα Δίωξης στον νότιο τομέα του μετώπου». 

Ο δικαστής ένευσε ότι είχε επίγνωση. 

«Ναι, ά ναι. Όλοι οι εγκληματίες πολέμου βρίσκονταν κάπου άλλου όταν διαπράχθηκαν τα εγκλήματα. Ή έτσι τουλάχιστον λένε». 

Ο Έριχ συνέχισε επίμονα την υπεράσπισή του. 

«Η Κατηγορία Τρία είναι τελείως εσφαλμένη. Ποτέ δεν σκότωσα κανέναν Ρώσο πολίτη, πόσο μάλλον παιδιά. Πώς μπορείτε άλλωστε να είστε σίγουροι για τον ακριβή αριθμό; Ποτέ δεν βρέθηκα κοντά στο Μπριάνσκ. Πώς μπορείτε να με κατηγορείτε για την σφαγή Ρώσων πολιτών σε τέτοια κλίμακα;» 

Ο δικαστής με το χοντροκομμένο πρόσωπο βούτηξε ξαφνικά πάλι μέσα στον φάκελο.

Ο πολιτιστικός μαρξισμός και η φύση της εξουσίας

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Ένας άνθρωπος, μία οργάνωση, μία ιδεολογία ή ακόμα και μία φιλοσοφία για να πετύχουν κάτι σημαντικό είναι απαραίτητο να έχουν την εξουσία. Χωρίς την εξουσία ένα άτομο είναι ανήμπορο, μία οργάνωση είναι απλώς μία κοινωνική λέσχη, μία ιδεολογία είναι μία συλλογή απόψεων και μία φιλοσοφία είναι μία αφηρημένη έννοια. Για να αποκτηθεί η εξουσία πρέπει να γίνει αντιληπτό το πώς λειτουργεί αυτή. Προκειμένου να προσδιοριστεί η πραγματική φύση ενός αντικειμένου είναι συχνά χρήσιμο να εξεταστεί το θέμα μέσα από διαμετρικά αντίθετες σχολές σκέψης. Για να εξετάσουμε, λοιπόν, τη φύση της εξουσίας, πώς λειτουργεί και πώς ασκείται πιο αποτελεσματικά, θα αναλυθούν οι απόψεις του Μαρξ και του Γκράμσι στο θέμα αυτό. 

Ο Μαρξ είχε μία υλιστική θεώρηση για τη φύση της εξουσίας και πίστευε ότι πηγάζει από την κατοχή των μέσων παραγωγής. Ο Γκράμσι, αντίθετα, θεωρεί ότι η εξουσία πηγάζει τόσο από τον έλεγχο του πολιτισμού όσο και από τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Σύμφωνα με τον Γκράμσι, η ικανότητα της επιβολής των αξιών στον τομέα του πολιτισμού είναι εξίσου σημαντική με την ικανότητα της επιβολής φυσικού καταναγκασμού για την επίτευξη ενός στόχου. Μία κυβερνώσα ομάδα, της οποίας τα αντικείμενα ελέγχου (σημ. μτφρ: δηλαδή ο λαός) συμμερίζονται τις αξίες της, δεν χρειάζεται να καταφύγει στον καταναγκασμό για να διατηρήσει την κοινωνική τάξη. 

Στην ερώτηση για το πώς λειτουργεί η εξουσία, ο Μαρξ απαντά ότι η εξουσία είναι αποτέλεσμα των οικονομικών συνθηκών. Όπως αναφέρει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: “Τι άλλο αποδεικνύει η ιστορία των ιδεών, παρά ότι η πνευματική παραγωγή μεταβάλλεται μαζί με την υλική παραγωγή; Οι κυρίαρχες ιδέες μιας εποχής ήταν πάντα μονάχα οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης. Μιλάνε για ιδέες που επαναστατικοποιούν μια ολόκληρη κοινωνία. Μ' αυτό εκφράζουν μονάχα το γεγονός, ότι μέσα στην παλιά κοινωνία σχηματίστηκαν τα στοιχεία μιας νέας, ότι με τη διάλυση των παλιών συνθηκών ζωής συμβαδίζει η διάλυση των παλιών ιδεών”. 

Με άλλα λόγια, η εξουσία δεν απορρέει από τις ιδέες αλλά οι ιδέες απορρέουν από τις οικονομικές συνθήκες. Εξουσία, σύμφωνα με τον Μαρξ, είναι η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Είναι φυσική, υλική στην ουσία της. Η φιλοσοφία, ο πολιτισμός και το δίκαιο απλώς αντικατοπτρίζουν τις οικονομικές πραγματικότητες και τα συμφέροντα της κυρίαρχης ομάδας. Είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. 

Διαβάστε περισσότερα.....

Θ. ΝΙΚΟΛΟΥΔΗΣ: ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΟΡΕΝΤΖΟ ΜΑΒΙΛΗ

Θεολόγος Νικολούδης
Λέρος 1890- Αθήνα 1946.
Λογοτέχνης, δημοσιογράφος
και πολιτικός.
Στις 31/836 ανέλαβε καθήκοντα
 υφυπουργού Τύπου  και Τουρισμού
στη Κυβέρνηση Μεταξά . 

Κυρίαι και κύριοι, Η αναπόλησις των ηρώων εις ώρας ηρωικάς, ως αυτάς τας οποίας ζη τώρα το Έθνος ολόκληρον , αποτελεί και υποχρέωσιν και ανάγκην ,Υποχρέωσιν απέναντι εκείνων, οι οποίοι ασκούντες μέχρι θανάτου την αρετήν γίνονται μορφαί αθάνατοι μέσα εις το πλαίσιον μιάς πατρίδος και ανάγκη διότι εις τας μεγάλας ώρα της ζωής , οι λαοί χρειάζεται να γνωρίζουν και να σκέπτωνται εκείνους που κατώρθωσαν αγωνιζόμενοι και θυσιαζόμενοι δια μίαν ιδέαν να προσλάβουν την έννοιαν και την έκτασιν του συμβόλου. Η σκέψις της Εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών να αφιερώση την αποψινήν συγκέντρωσιν της εις το έργον και τον θάνατον του Λορέντζου Μαβίλη , ανταποκρίνεται εις την ανάγκην, την οποίαν αισθάνεται σήμερον το Έθνος το Ελληνικόν να ζη ηθικά και να αισθάνεται ηρωικά οπίσω από τον Ελληνικόν στρατόν ο οποίος -κλείνει ένας μήνας σήμερα- εις τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας μόνον ηθικά και ηρωικά έργα μεγάλα επιτελεί , αναβαπτίζων κατά τον μεγαλειωδέστερον τρόπον την Ελληνικήν δόξαν εις την αείροον πηγήν της Ελληνικής αρετής. Ο Λορέντζος Μαβίλης υπήρξε μία τελεία μορφή ηθική. Σπανίως ο άνθρωπος έζησε κάθε στιγμήν της ζωής του με την ανησυχίαν του πρέποντος και του τελείου όσον αυτός. Όπως ατελείωτα επεξεργάζετο τον στίχον του τόσον επίμονα, προσεκτικά, ανήσυχα εσμίλευσε κάθε του σκέψιν και κάθε του πράξιν. Η ζωή και ο θάνατος του Μαβίλη υπήρξαν πράγματι ένα αριστούργημα προσοχής, θάρρους, αυτοθυσίας.

Το έργον του το ποιητικόν ωχριά ασφαλώς εμπρός εις το ποίημα της ζωής του. Όσον και αν το πρώτον έχη την γοητείαν την οποίαν ησθάνετο εντονώτερον ίσως η περασμένη γενεά , στερείται εν τούτοις του εύρους και του βάθους , που παρουσιάζει η ζωή του. Δια τούτο κατά την ώραν αυτήν κατά την οποίαν το Έθνος ολόκληρον εις μίαν υπέροχον ανάτασιν σφυρηλατεί μαζί με τα ιδικά του ιδανικά τα γενικώτερα πεπρωμένα της ανθρωπότητος , η ζωή και ο θανατος του Μαβίλη ,κατακτούν την σκέψιν και επιβάλλουν τον θαυμασμόν. Εάν θέλετε , ο ηρωισμός του προσλαμβάνει ακόμη ένα συγκινητικώτερον βάθος όταν σκευθήτε ότι ο Μαβίλης δεν ήτο τύπος αισιόδοξος. Ο ηρωισμός του δεν επήγαζεν από ενθουσιασμόν και αισιοδοξίαν όπως συνέβαινε με τον Κωνσταντίνον Μάνον ο οποίος και αυτός υπήρξε η ετέρα ποιητικήκαι ηρωική μορφή των βαλκανικών μας πολέμων. Ο ένας φιλόσοφος μάλλον ή ποιητής ,μηδενιστής εις την αρχήν , απαισιόδοξος ,ιδεαλιστής εις το τέλος , αναχωρητής θρεμμένος με τον Φίχτε και τον Σοπενάουερ . Ο άλλος περισσότερον καλλιτέχνης και άνθρωπος δράσεως κοσμογυρισμένος επίσης και πολύγλωσσος,νιτσειστής , αλλά και πλατωνιστής ,ητο περισσότερον ελληνοχαρής γέννημα και θρέμμα της κλασσικής μας φιλολογίας και του αρματωλισμού του Εικοσιένα με τον οποίον εσυγγένευεν εξ αίματος.

Ευπατρίδαι και οι δύο με διαφορετικάς αφετηρίας και διαφορετικούς χαρακτήρας αφού έζησαν "χωρίς φόβον και χωρίς ψόγον " εβάδισαν , εν τοίτοις και οι δύο προς τον θάνατον , με την ιδίαν ηθικήν αντίληψιν της ζωής, με το ίδιον θάρρος με την ιδίαν αυταπάρνησιν.Με μόνην την διαφοράν , ότι ενώ ο Μαβίλης , αφού δια τρίτην φοράν έπαιρνε το όπλον ως εθελοντής δια να τελειώση μέσα του την έννοιαν του χρέους προς την πατρίδα και την ελευθερίαν, εβάδισε προς τον θάνατον ως προς μίαν λύτρωσιν, θλιμμένος και υπερήφανος, ο άλλος ο Κωνσταντίνος Μάνος γεμάτος νειάτα, οίστρον και ενθουσιασμόν εβάδισε πραγουδώντας και λάμποντας από χαράν προς τον ίδιον σκοπόν και το ίδιον τέρμα. Αλλά, ως είπα ο ηρωισμός του Μαβίλη μας συγκινεί ακόμα βαθύτερα , διότι αντλουμένη μέσα από την μελαγχολίαν της απαισιοδόξου θεωρίας , η απόφασις της θυσίας του ποιητού , χάριν μιας εννοίας τόσον πλήρους , τόσον απολύτου, τόσον συνεπώς αισιοδόξου ως είνε η έννοια της ελευθερίας , προσλαμβάνει τας διαστάσεις μιάς πλήρους ηθικής πράξεως , η οποία δικαίως μνημονεύεται σήμερον και δύναται να οδηγή τους Έλληνας εις τον ευγενέστατον δρόμον του καθήκοντος.

Έτσι , δια να ενθυμηθώμεν και τον στίχον του ποιητού "χερουβικής χαράς χρυσός αιθέρας εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου το χώμα" τους Έλληνας μαχητάς οι οποίοι αντικρύζουν σήμερον τους βαρβάρους.

(Από την εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ",  φύλο  της 30/11/1940)

ΣΧΕΤΙΚΌ: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΡΙΣΚΟΥ

ANTONIO ANIANTE: ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ

1.Πως έγινε δικτάτωρ.

Ο Μουσσολίνι , ο Χίτλερ, ο Κεμάλ Πασάς και ο Στάλιν βγήκαν από μέσα από τον λαόν. Μικρός ακόμη ο Ιταλός δικτάτωρ ηργάζετο ως σιδηρουργός, ο Χίτλερ ήτο ελαιοχρωματιστής και ο Τούρκος δικτάτωρ εφύλασσε χήνες. Αν τώρα ο λαός  τους έφερεν αργότερα εις την εξουσίαν δια να δεθή  χειροπόδαρα απ' αυτούς , δεν πρέπει , να εκπλήττεται κανείς.
Εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα και μάλιστα από λαούς, που δεν εζούσαν παρά δια την ελευθερίαν των.Ο πατέρας του Μουσσολίνι , ο Αλέξανδρος, ήταν οπαδός του Ρώσου αναρχικού συγγραφέως Μπακουνίν και έφτιανε πέταλα εις την κωμόπολιν Ντόβια, πλησίον του Πρεντάπιο. Η μητέρα του, η Ρόζα Μαλτόνι, μια γυναίκα  με καθυστερημένας αρχάς, ήτο δασκάλα . Ο Μπενίτο  εγεννήθη  εις τας 29 Ιουλίου 1883, μίαν  από τις  φλογερές εκείνες Κυριακές , όπου ο ήλιος ωριμάζει τα στάχυα. Ο Μουσσολίνι συνηθίζει να λέγη, όταν ερωτάται, δια την νεανικήν  του ηλικίαν:
"Δεν θυμούμαι τίποτε'  το παρελθόν άλλως τε δεν μ΄ενδιαφέρει ' αγαπώ το μέλλον" Και όμως αι λεπτομέριαι της ιδιωτικής τους ζωής  είνε εκείναι , που μας  αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του.
"Ήμουν ο τολμηρότερος  λαθροθήρας, γράφει  κάπου. Στις εορτές άρπαζα  το δόκανο , που έστηνα για τα πουλιά και έτρεχα  στις όχθες  των ποταμών , μαζί με τον αδελφόν μου  Αρνάλδον, παντού όπου ήξευρα , πως μπορούσα  να πιάσω πουλιά. Θυμούμαι , πως  μια ημέρα  έκλεψα τα πουλιά , που είχε  πιάσει στο δόκανό του κάποιος άλλος. Ο νόμιμος ιδιοκτήτης  του μ' εκυνήγησε. Εστάθηκε αδύνατον να με πιάση γιατί τρέχοντας  πιάση γιατί τρέχοντας μ΄απίστευτη ταχύτητα , εσκαρφάλωσα σ΄ένα λόφο , επέρασα ένα ποτάμι και χωρίς ν' αφήσω από τα χέρια μου την λείαν μου του εξέφυγα. Αγαπούσα πολύ τα πουλιά." 
Συχνά ο νεαρός Μουσσολίνι , την ώρα, που εβοηθούσε τον πατέρα του , στο σιδηρουργείον να σφυροκοπήση το κατακόκκινο πυρωμένο σίδερο, αφαιρενόταν και τα μεγάλα ζωηρά μάτια του εταξίδευαν στο πέλαγος των ονείρων. Ο πατέρας του αυταρχικός και δεσποτικός , τον επανέφερεν εις την πραγματικότητα!
-Είσαι τεμπέλης του εφώναζε. Δεν είσαι άξιος για τίποτα.
-Δεν είμαι για τίποτα! θα το ιδούμε αυτό, εψιθύριζεν ο Μουσσολίνι και καθώς άνοιγε περισσότερο τα μεγάλα μάτια του εκύτταζε τον πατέρα του , με το βλέμμα ενός μικρού αγρίου θηρίου.O Μπενίτο ήτο εκ φύσεως ανεξάρτητος χαρακτηρ. Με το παραμικρόν επαναστατούσεν. Παιδάκι ακόμη, δεν αγαπούσε με κανένα τρόπο να δεχθή να τον κρατεί από το χέρι η μητέρα του. Και έτρεχε να χαρή την ομορφιά των ηλιολουσμένων τοπίων  και τα χάδια της χλοϊσμένης γης. Αγαπούσε  περισσότερον την θρησκείαν της φύσεως από την θρησκείαν του Χριστού.

"Δεν μου άρεσε να μένω πολλήν ώραν εις την εκκλησίαν, γράφει, ιδίως κατά τας μεγάλας τελετάς.

Η ρόδινη φλόγα που σκορπούσαν οι λαμπάδες, η δυνατή μυρωδιά από το λιβάνι , η αίγλη των ιερών αμφίων , η μονότονη φωνή των πιστών και των μουσικών οργάνων  της εκκλησίας μου προξενούσαν μια αλλόκοτη ταραχή."

Αν μικρός περιφρονούσε  την εργασίαν του πατέρα του , αργότερα όμως  τον εκυρίευσε μια περίεργη νοσταλγία δια την εργασίαν αυτήν, που κατώρθωνε να δαμάζη το σίδερο.Αυτή τον είχε συνηθίσει εις την τραχείαν πάλην , εις την πλέον σκληρή δουλειά.Και όταν ανεδείχθη εις την ζωήν , κατά την φασιστικήν προπαγάνδαν, την οποίαν διηύθυνεν  αυτοπροσώπως , πρωτού ακόμη γίνη δικτάτωρ , δεν παρέλειψε  να δώση δείγματα  του επαγγέλματος της εφηβικής ηλικίας του  εις ένα χωριό , όπου τον είδαν να πυρώνη  μόνος του , μέσα εις ένα  σιδηρουργείον τον σίδηρον  και να του δίνη τα ανάλογα σχήματα, με την βοήθειαν της "βαρειάς"! Κατάπληκτοι τότε  οι παριστάμενοι  είδαν τον βουλευτήν, τον δημοσιογράφον, τον αεροπόρον , να φτιάνη με πολλήν υπομονήν  και δεξιοτεχνίαν , από τον κατακόκκινο σίδηρο, τανάλιες και τσιμπίδες.

Τα μάτια του έλαμπαν  από ευχαρίστησιν γράφει η κυρία Σαρφάτη, η οποία  τον παρηκολούθησεν  εκείνην την ημέραν , νοσταλγόν  του σκληρού νεανικού επαγγέλματος του. Έστειλε  και ειδοποίησαν  τους φίλους του , δια να τους δείξη πόσο δυνατός ήτο. Ε, οι έπαινοι  των παρισταμένων , δια την μεθοδικότητά του , εις την κατεργασίαν  του σιδήρου , τον ενεθουσίαζαν περισσότερον, από ό,τι  θα τον  ενθουσίαζε μία ευτυχία του εις την Βουλήν.

Τα χέρια του είναι γερά , αλλά και λεπτά συγχρόνως. Και τα μπράτσα του  είνε γερα΄, χωρίς  να παρουσιάζουν καμμίαν δυσαρμονίαν , με όλον το άλλο σώμα του. Το πρόσωπό του τραχύ, αλλά και γλυκό συγχρόνως......................................

Ποίαι αι σχέσεις του Ιταλού δικτάτορος και του βασιλέως.  
Στα 1900, την ημέραν , όπου απέθανεν ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε , ο νεαρός τότε Μουσσολίνι εδιάβαζε , κάτω από ένα δένδρον εις την εξοχήν του Πρεντάπιο το σπουδαιότερον έργον του Νίτσε , "Ζαρατούστρας ". Την ιδίαν ημέραν εδολοφονείτο ο βασιλεύς της Ιταλίας , ο Ουμβέρτος Α' .
Την ιδίαν ημέραν ο εθνικόφρων Ιταλός ποιητής Ντανούνζιο , έγραφε ,εις την έπαυλίν του , εις την Καπουτσίνα, κοντά εις την Φλωρεντίαν τους δύο περιφήμους ύμνους του: τον ύμνον προς τον Νίτσε και τον ύμνον προς τον νέον βασιλέα , τον Βίκτωρα Εμμανουήλ τον Γ.  Ο Μουσσολίνι , ο οποίος ήτο δημοκρατικός τότε , αναρχικός , θα ημπορούσε να ειπή κανείς, μόλις εδιάβασεν εις το "Κορριέρε ντε λα Σέρρα" τον ύμνον, προς τον νέον βασιλέα, του Ντανούνζιο, έκαμεν ένα μορφασμόν και έσχισε την εφημερίδα, φωνάζων:

-Μίαν ημέραν η επανάστασις θα σαρώση αυτούς τους γελοτοποιούς! υπονοών τους βασιλείς.

Από τότε , πολλοί βασιλείς εγνώρισαν τον δρόμον της εξορίας. Είναι περίεργον, ότι ο ιδικός μας βασιλεύς θα είνε ένας από τους τελευταίους .Μια λεπτομέρεια , η οποία έχει χαραχθή εις την μνήμην μου εν σχέσει με τους βασιλείς του οίκου της Σαβοΐας, είναι τα υπέροχα μουστάκια του και τα φουσκωτά πανταλόνια που φορούν . Αγαθοί μονάρχαι ,φιλάνθρωποι και λαοφιλείς δεν έχουν καταλάβει τους υπηκόους των , παρά μέχρις ενός σημείου μόνον . Δι' αυτό , αν βγάλετε απ' αυτούς τα στολίδια των , θα ιδήτε , ότι δεν μένουν μεγάλα πράγματα. Ένας από αυτούς , ο Κάρολος Αλβέρτος , απέθανεν εις την εξορίαν , εις το Οπόρτο . Την Ιταλίαν την παρέλαβον οι βασιλείς ηνωμένην από τα χέρια ενός δημοκράτου , του Γαριβάλδη και έπειτα από πολλάς αιματοχυσίας , ολίγον δε έλειψε να την αφήσουν να περιέλθη εις τα χέρια του Πάπα. 

Ο σημερινός βασιλεύς της Ιταλίας, δεν έχει πλέον δικαιώματα, παρά μόνον εις τα ... γραμματόσημα και εις τα νομίσματα. Εκεί ευρίσκετε την εικόνα του , εις ηλικίαν σαράντα ετών . Και όμως, όλοι οι μονάρχαι της Ιταλίας ήσαν μέχρι σήμερον αγαθοί και πρωτοστάτησαν πάντοτε εις πολλά φιλανθρωπικά έργα , εις δωρεάς δια την ενίσχυσιν της καλλιτεχνίας , εις την ίδρυσιν νοσοκομείων , με το μειδίαμα πάντοτε εις τα χείλη. Όταν όλοι εφοβούντο ν΄ανεβούν εις το αυτοκίνητον ο βασιλεύς μας ανέβηκε με θάρρος εις την πρώτην "Φίατ" . που έφθασεν εις την Ρώμην και περιήλθε την πρωτεύουσαν , με ταχύτητα δέκα χιλιομέτρων την ώραν . Όταν η χολέρα εθέριζεν ο βασιλεύς έτρεχε μέσα εις τους χολεριώντας δια να τους παράσχει βοήθειαν. Όταν η Μεσσήνη εσωριάζετο εις ερείπια από τους σεισμούς , ο βασιλεύς έτρεχε να βοηθήση τους σεισμοπαθείς και όταν ο πόλεμος ξέσπαζεν ιδού αυτός εις το μέτωπον , υπό τα βλήματα του εχθρού! Μεγάλη καρδιά και ορθολογισμός, ιδού τα δύο κυριώτερα προτερήματα του μικροσκοπικού μας βασιλέως. Ηκολούθησε την θέλησιν του λαού, όπως ένας πατέρας ο οποίος δεν θέλει να επιβάλη τας ιδικάς του θελήσεις εις τα παιδιά του. Εάν ιδή ,ότι ο λαός του τείνει οριστικώς προς τον μπολσεβικισμόν ,τότε καταλαβαίνει , ότι ο μπολσεβικισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του και είνε έτοιμος να καταφύγη εις Σιβιταβέκια , η οποία υπήρξεν η τελευταία κατοικία του προγόνου του Καρόλου Αλβέρτου. Αν τώρα ο λαός κηρύσσεται υπέρ του φασισμού, τούτο σημαίνει, δια τον βασιλέα , ότι ο φασισμός είνε απαραίτητος δια τον λαόν του. Με λίγα λόγια είνε ένας βασιλεύς , ο οποίος δέχεται την πρόοδον χωρίς όμως να παύση να σέβεται και τας παραδόσεις. Και ιδού, αν και πιστεύη ότι και οι βασιλείς πρέπει να εκλέγονται μολαταύτα , είνε έτοιμος να αποσυρθή του θρόνου, υπέρ του υιού του.

*

Ο ιταλικός λαός είνε πολύ παράξενος λαός . Εκεί που τον βλέπετε να ζητοκραυγάζη με φρενίτιδα τον βασιλέαν του, μπορεί τε να τον ιδήτε να μην δακρύση καν , την στιγμήν , όπου ο βασιλεύς εγκαταλείψη είτε δια τον ένα είτε δια τον άλλον λόγον τον θρόνον του. Και αυτό θα συμβή. Το ξεύρει, άραγε , ο βασιλεύς; Πιθανόν να το ξεύρη. Ίσως δι αυτό μάλιστα είνε τον τελευταίον καιρόν λυπημένος .Κανείς δεν τον είχεν ιδή να γελάση. Τον λένε μάλιστα υποχόνδριον. Όσον αφορά την βασίλισσαν, την Ελένην του Μαυροβουνίου , την ωραίαν και σωματώδη χωρικήν, ε, αυτή όπως λέγουν δεν περιφρονεί το κρασί των υπογείων του παλατιού. Η αποστολή του βασιλέως μας όμως φαίνεται ότι του είνε πολύ επαχθής. Δι΄ αυτό και διασκεδάζει εργαζόμενος .Είναι πολύ μορφωμένος. Το πρωί σηκώνεται στις πέντε και το βράδυ στις οκτώ είναι στο κρεβάτι του .Τον βλέπω πάντοτε με ένα βιβλίο στα χέρια εις τον κήπον των ανακτόρων .Έπειτα αφήνει το βιβλίον , δια να πάρη το ποτιστήρι και το τσαπί, με το οποίον καλλιεργεί τον ανακτορικόν του κήπον. Έπειτα, αφού κάνη ένα γύρον , με το άλογόν του, κάθεται εις το γραφείον του , όπου υπογράφει κρατικώ τω τρόπω, τα έγγραφα.

"Tα πολιτεύματα περνούν οι λαοί μένουν". Πως ο Μουσσολίνι ελάκτισε τους φίλους του, οι οποίοι επλούτισαν αιφνιδίως.

Αι τυραννικαί ακρότητες , εις τας οποίας φθάνουν τα σημερινά δικτατορικά καθεστώτα, όσον σοβαραί και αν υποτεθή, ότι είναι, θεωρούνται δυστυχώς από τον ξένον τύπον  και την διπλωματίαν ως απαραίτητοι , δια την εσωτερικήν τάξιν .Όσον αφορά  τώρα τας διαμαρτυρίας του πολιτισμένου κόσμου, αύται περιορίζονται , δι' ολίγας ημέρας και σπανίως εις συλλαλητήρια, εναντίον της δικτατορίας , και έπειτα αι ακρότητες λησμονούνται. Ο Μουσσολίνι κατ' επανάληψιν έκαμε γνωστάς τας ιδέας του περί ελευθερίας και αντιδημοκρατισμού. Εις το ζήτημα αυτό μάλιστα υπάρχει και ένα θεμελιώδες σημείον του προγράμματος του, το οποίον επικαλείται, εις κάθε λόγον, που εκφωνεί.

"Ο φασισμός είπε τελευταίως, αρνείται εις την δημοκρατίαν το παράλογον και το συμβατικόν αυτό ψεύδος : την πολιτικήν ισότητα , το ομαδικόν ανεύθυνον και τον μύθον της ευτυχίας και της προόδου.

Αν όμως πάρωμε την δημοκρατίαν διαφορετικά, εάν υποθέσω μεν, ότι είναι ένα πολίτευμα υπό το οποίον ο λαός εκτοπίζεται εις το περιθώριον του Κράτους , τότε ημπορώ να ειπώ, ότι ο φασισμός  είνε "μια οργανωμένη, συγκεντρωτική και κυριαρχική δημοκρατία."

Εάν ρίψωμεν ένα βλέμμα  εις την ιστορίαν  θα ίδωμεν, ότι το φιλελεύθερον πολίτευμα δεν έζησε παρά μόνον δεκαπέντε χρόνια από το 1830 έως το 1845,

Την δημοκρατίαν της Ρώμης την εσκότωσεν  η γαλλική δημοκρατία. Την ιδίαν εποχήν ο Κάρλ Μαρξ εκήρυσσε το ευαγγέλιόν του σοσιαλισμού εις το περίφημον μανιφέστο των Κομμουνιστών.Το 1859 ο Ναπολέων ο Γ καταφεύγει εις το αντιφιλελεύθερον πραξικόπημα  του και βασιλεύει εις την Γαλλίαν έως το 1870. Ανετράπη τότε  από ένα λαϊκόν κίνημα, έπειτα από μίαν στρατιωτικήν ήτταν.

Νικητής είναι ο Μπίσμαρκ, ο οποίος δεν ηθέλησε  ποτέ να μάθη τίποτε, από το τι είνε η ελευθερία, ούτε ν΄ακούση τους προφήτας της. Είναι συμπτωματικόν , αλήθεια το ότι ένας λαός, με ανώτερον πολιτισμόν  όπως είναι ο γερμανικός, ηγνόησε  καθ΄ολοκληρίαν , καθ΄όλον τον δέκατον έννατον αιώνα την θρησκείαν  της ελευθερίας.

Η Γερμανία επέτυχε την εθνικήν ενότητά της αγωνιζομένη κατά της ελευθερίας, η οποία φαίνεται ξένη προς την ψυχοσύνθεσίν της.

Η ψυχή της είναι βαθύτατα φιλομοναρχική, άρα δι' αυτήν η ελευθερία είνε ο λογικός και ιστορικός προθάλαμος της αναρχίας. Ο αποκληθείς αιών της ελευθερίας δεν έκαμε τίποτ' άλλο παρά αφού περιέπλεξε τους γορδίους δεσμούς , επεζήτησε να τους λύση με τας εκατόμβας του παγκοσμίου πολέμου. 

Ποτέ καμμία άλλη ιδεολογία δεν επέβαλε ,τόσας θυσίας, όσας επέβαλον η ιδεολογία της ελευθερίας. 

Οι Θεοί της ελευθερίας λοιπόν είχαν τόσην δίψαν δι' αίμα. Σήμερον η φιλελευθερία κλείνει τους ερήμους πλέον ναούς της διότι οι λαοί βλέπουν , ότι με το οικονομικόν , το πολιτικόν, και το ηθικόν σύστημά τους , τους οδήγησεν εις την καταστροφήν.

Ιδού διατί όλοι οι σημερινοί πολιτικοί πειραματισμοί είνε εις την βάσιν αντιφιλελεύθεροι, παρ΄όλον ότι οι οπαδοί του χρεωκοπήσαντος συστήματός του φιλελευθερισμού, προσπαθούν να παραστήσουν την σημερινήν μορφήν πολλών πολιτευμάτων ως πολιτεύματα, που είνε έξω από την ιστορίαν ,ωσάν η ιστορία ν' αποτελή τιμάριον των οπαδών του φιλελευθερισμού, ωσάν η ελευθερία να είνε η τελευταία λέξις της ιστορίας. 

Ο Μουσσολίνι λέγων αυτά, απολογείται βεβαίως της πολιτικής του. Η πολιτική πρέπει να καθρεπτίζη την εποχήν της και την λαϊκήν ψυχήν . Κάθε πολιτική έχει την εποχήν της. Ο σημερινός αιών είναι ο αιών του φασισμού. 

Το ότι ο Φασισμός απελάκτισε τον σοσιαλισμόν , την δημοκρατίαν και την φιλελευθερίαν , λέγει ο Μουσσολίνι, ομιλών περί πολιτευμάτων , δεν θα ειπή, να επαναφέρη τον κόσμον εις την κατάστασιν , που ήτο ούτος προ του 1789 (έτος κατά το οποίον και ενεκαινιάσθη ο δημοκρατικο-ελεύθερος αιών.) Η ανθρωπότης δεν πηγαίνει προς τα πίσω. Από τα ερείπια του σοσιαλιστικού, του δημοκρατικού και του φιλελευθέρου πολιτεύματος , ο φασισμός παίρνει τα στοιχεία, που έχουν ακόμη μια ζωντανήν αξίαν. Τα πολιτικά συστήματα περνούν' οι λαοί μένουν. Έπειτα ας μη ξεχνάμε ότι τα περισσότερα πολιτικά συστήματα έχουν πολλά τα κοινά σημεία, μεταξύ των. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός του Μαρξ είναι αλληλένδετος με τον ουτοπιστικόν σοσιαλισμόν του Φουριέ και του Σαιν-Σιμόν! 

Ο φασισμός θεωρεί την βίαν ως νόμιμον, ή τουλάχιστον φαίνεται υποχρεωμένος να την θεωρή ως τοιαύτην δι' ένα χρονικόν διάστημα .Είνε γεγονός εν τούτοις, ότι το ξίφος ,το οποίον κρατεί, δια να προασπίζη με αυτό το καθεστώς του , το καρφώνει συχνά στη καρδιά του. Επί εκατόν προσώπων ,τα οποία έπληξε , τα εννενήντα εννέα ήσαν φασίσται. 

Δώσατε είκοσι χρόνια ζωής εις τον Φασισμόν και αν υποθέσωμεν ότι ο Μουσσολίνι εξακολουθήση να είναι δικτάτωρ, καθ' όλο αυτό το διάστημα, τότε θα ιδήτε, ότι δεν θα μείνει ούτε ίχνος από τας σημερινάς του βιαιότητας. 

Η νέα γενεά, η οποία θα προσέλθη από την φασιστικήν πειθαρχίαν και η διατήρησις των βιαίων μέτρων θα είνε περιττή πλέον. Οι άνθρωποι , τους οποίους τιμωρεί σήμερα ο Μουσσολίνι, ανήκουν εις το παρελθόν. Τα σφάλματά των , αι ελλείψεις των , αι αδυναμίαι των είναι λείψανα του παρελθόντος, είνε σφάλματα, τα οποία θα εξαφανισθούν εις τας μελλούσας γενεάς.

*

Ο Μουσσολίνι ως πρώτον καθήκον του, ευθύς ως ήρχισε τον αγώνα του καθαρμού του περιβάλλοντός του , εθεώρησε τον έλεγχον όλων εκείνων των αρχηγών του φασισμού , οι οποίοι ενώ ήσαν πτωχοί, όπως ο Ιωβ, αιφνιδίως ευρέθησαν πλούσιοι. Τον έλεγχον αυτόν δεν κατόρθωσε βέβαια να τον πραγματοποιήση αμέσως, αλλά πολύ αργότερα ,οπότε και επέταξεν από τας θέσεις, που κατείχαν, τους υπόπτως πλουτίσαντας φασίστες. Ο πλούτος, η δίψα του χρυσού , είνε δια το ηθικόν του Μουσσολίνι ατιμία. Ιδού διατί δεν εκπλήττομαι, όταν βλέπω τα στόμια των φασιστικών όπλων να στρέφονται κατ' εκείνων , τους οποίους όλοι εθεωρούσαν ως καλυτέρους φίλους του Μουσσολίνι, οι οποίοι μάλιστα είχαν χρηματίσει και άμεσοι συνεργάται του.

Αniante Antonio είναι το ψευδώνυμο του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου A.Rapisarda (Viagrande 1900- Ventimiglia 1983 ) Αυτοεξόριστος στη Γαλλία  εξέδωσε στα 1932 μια γλαφυρή αλλά αμφιλεγόμενη βιογραφία του ισχυρού ηγέτη του Φασισμού .Το μεγαλύτερο μέρος της βιογραφίας αυτής δημοσιεύτηκε σε συνέχειες  στην εφημερίδα  ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ αρχή κάνοντας από το φύλο της 5ης Ιανουαρίου 1933.

Συνέχεια