CARLALBERTO GRILLENZONI :Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΜΕΡΟΣ Β

Κατά την σύνταξιν του Χάρτου της Εργασίας, ο Φασισμός ηκολούθησε την συνήθη μέθοδόν του, συνισταμένην εις την δημιουργίαν του νόμου επί τη βάσει της πείρας των πραγμάτων, λαμβανομένων συγχρό­νως υπ' όψει των αναγκών και των διεκδικήσεων, των οποίων αυτά ταύτα τα πράγματα απέδειξαν την ύπαρξιν. Εκωδικοποιήθησαν εξ άλλου κατά τρόπον οριστικόν, όπως ελέχθη, αι αρχαί εκείναι αίτινες δέον να θεωρηθούν ως βασικαί της οικονομικής αντι­λήψεως του Φασισμού και αι οποίαι διακανονίζουν ολόκληρον την εξέλιξιν της μεταγενεστέρας νομοθε­τικής δημιουργίας.

Το Μέγα Φασιστικόν Συμβούλιον, κατά την συνεδρίασιν του της 6 Ιανουαρίου 1927, απεφάσισεν όπως το Υπουργείον των Συντεχνιών εν συμφωνία προς τα ενδιαφερόμενα Υπουργεία και τον Γραμμα­τέα του Κόμματος, προβή εις την επεξεργασίαν ενός Χάρτου Εργασίας, συμμορφούμενον προς τας ακο­λούθους αντιλήψεις :

1) Διακήρυξιν αλληλεγγύης μεταξύ των διαφόρων παραγόντων της παραγωγής εν τω υπερτέρω συμφέροντι του Έθνους.

2) Κωδικοποίησιν οργανικήν των νόμων περί κοινωνικής προνοίας και βοηθείας προς τους εργάτας.

3) Κωδικοποίησιν και συγχρονισμόν των νόμων περί προστασίας της εργασίας.

4) Καθορισμόν γενικών κανόνων επί των όρων της συμβάσεως εργασίας.(54)

Εν συνεχεία, κατά την πρώτην συνεδρίασιν των εμπειροτεχνών, την 11 Φεβρουαρίου 1927, ανεκοινώθησαν τα κατωτέρω θεμελιώδη σημεία, τα οποία καθωρίσθησαν υπό του Αρχηγού της Κυβερνήσεως:

1) Πραγματοποίησις της νομικής ισότητος μετα­ξύ των κοινωνικών τάξεων, ήτις ουδέποτε είχεν επιτευχθή υπό των φιλελευθέρων και δημοκρατικοσοσιαλιστικών καθεστώτων, και διακήρυξις της αλ­ληλεγγύης μεταξύ όλων των πολιτών έναντι των υπερτέρων συμφερόντων της Πατρίδος, τα οποία ως εκ. τούτου καθίστανται το όριον και ο κανών όλων των ατομικών δικαιωμάτων, από του δικαιώματος ιδιοκτησίας και κέρδους μέχρις εκείνου της εργασίας και του ημερομισθίου.

2) Ίδρυσις των σωματειακών αρχών δια της ανυψώσεως της επαγγελματικής ενώσεως (σωματείου) εις θεσμόν δημοσίου δικαίου εφοδιασμένου με πρα­γματικήν κανονιστικήν εξουσίαν όσον αφορά τα συμφέροντα των αντιστοίχων επαγγελματικών κατη­γοριών και βεβαρυμένον με κοινωνικά καθήκοντα, λόγω των οποίων πρέπει να θεωρηθή  όργανον οικο­νομικής πολιτικής και εθνικής αγωγής. Ο συνοπτι­κός τύπος των αρμοδιοτήτων των αρχών τούτων δύναται να εκφρασθή ως εξής : Το ανώτατον όριον λειτουργιών υπέρ του Κράτους, καμμία εξουσία ε­ναντίον του Κράτους.

3) Ευθύνη των κατ' ιδίαν πολιτών των εγγεγραμ­μένων εις τας ενώσεις έναντι του σωματείου, εν τη ιδιότητί του ως ελέγχοντος την ακριβή τήρησιν των (55) συμφωνιών αίτινες δεσμεύουν την εργασίαν και την παραγωγήν.

4) Ευθύνη των σωματείων έναντι του Κράτους δια παν ότι ενδιαφέρει την πειθαρχίαν των επαγ­γελματικών κατηγοριών τας οποίας οργανώνουν, κανονίζουν και αντιπροσωπεύουν, και υποχρέωσις των σωματείων να εξασφαλίζουν την πειθαρχίαν αυτήν εις τα κατ' ιδίαν θέματα διά σκοπίμου ανα­θεωρήσεως των εκ του καταστατικού καθηκόντων των.

5) Οργανική συνεργασία των σωματείων με το Υπουργείον των Συντεχνιών, όργανον της πολιτικής και κοινωνικής ανανεώσεως της Ιταλίας, δια να εξασφαλισθή εις το Κράτος η πλήρης διεύθυνσις των κοινωνικών δυνάμεων και επιτευχθή το ανώτατον όριον αλληλεγγύης και πειθαρχίας μεταξύ των Ιταλών τόσον εν τω ηθικώ όσον και εν τω οικονομικώ πεδίω.

Συνταγείς επί τη βάσει των αντιλήψεων τούτων, ο Χάρτης της Εργασίας υπεβλήθη εις την έγκρισιν του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου κατά την συνεδρίασιν της 21 Απριλίου 1927. Το Μέγα Συμβούλιον, εγκρίνον,απεφάσισεν όπως η Κυβέρνησις προβή  εις την λήψιν  όλων εκείνων των μέτρων διά την πλήρη ολοκλήρωσίν του [1].

Ο Χάρτης της Εργασίας αποτελείται από τριάκοντα δηλώσεις, υποδιηρημένας εις τέσσαρα κεφά­λαια. Το πρώτον (διακηρύξεις 1-10) ασχολείται με «το Συντεχνιακόν Κράτος και την οργάνωσίν του», το δεύτερον (διακηρύξεις 11-21) με το «Συλλογικόν συμβόλαιον και τας εγγυήσεις της εργασίας», το τρίτον (διακηρύξεις 22-25) με «τα γραφεία τοποθε­τήσεως» και το τέταρτον (διακηρύξεις 26-30) με την πρόνοιαν, βοήθειαν, αγωγήν και εκπαίδευσιν».

Το πρώτον μέρος είναι, δηλαδή, καθαρώς πολι­τικόν και οικονομικόν και χαράσσει τας βασικάς γραμμάς του οικοδομήματος και αυτής ταύτης της ζωής του Συντεχνιακού Κράτους, ενώ τα άλλα,  άτινα θα εξετασθούν εις το επόμενον κεφάλαιον, έχουν χαρακτήρα προ παντός νομικόν και κοινωνικόν και καθορίζουν τας εγγυήσεις υπό των οποίων δέον να προστατευθή η εργασία. Αλλά, εκ του συνόλου του Χάρτου, απορρέουν τρεις μεγάλαι ηθικοπολιτικαί αρχαί, αποτελούσαι την βάσιν της φασιστικής αντιλήψεως, ήτοι το καθήκον της εργασίας, θεωρούμενον εθνικού  συμφέροντος, η ιδιωτική πρωτοβουλία της παραγωγής και η νομική ισότης των κοινωνικών τάξεων. Εννοείται οίκοθεν ότι η ισότης αυτή των κοινωνικών τάξεων δεν εκτίθεται ενταύθα ως αρχή δεδομένου ότι η αρχή αυτή είναι παγκοσμίως ανεγνωρισμένη και εκτός συζητήσεως, άλλα ως υποχρέωσις του Κράτους να θέση, μέσω μιας επί τούτω οργανώσεως, όλας τας τάξεις υπό συνθήκας καθιστώσας αυτάς ικανάς να επιβάλλουν επίσης τα κατ' ιδίαν συμφέροντα των. Χαράσσεται ούτω η πλήρης αντίθεσις της συντεχνιακής οικονομίας, τόσον προς την φιλελευθέραν οίκονομίαν (ήτις εν τη εργα­σία λαμβάνει υπ' όψιν μόνον το ατομικόν συμφέρον όσον έναντι της σοσιαλιστικής οικονομίας, ήτις αρ­νείται την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν και αναθέτει εις το Κράτος όλας τας πρωτοβουλίας.

Το γεγονός, εξ άλλου, ότι ο Χάρτης, εις τας πρώτας δηλώσεις, καθορίζει τους κανόνας του εθνικού δόγματος του Φασισμού, σημαίνει την σύνδεσιν προς την νέαν ηθικήν και πολιτικήν τάξιν του Ιταλικού Κράτους και την τακτοποίησιν εν αυτώ όλων των σχέσεων, διατάξεων, συμφωνιών εκείνων, αι οποίαι αφορούν την εργασίαν και την οικονομικήν παραγωγήν: τοποθετείται, με άλλας λέξεις, προγραμματι­κώς η οικονομική ζωή της Χώρας εν τη πολιτική τοιαύτη. Και, δοθείσης της ενιαίας αντιλήψεως περί εργασίας της καθοριζομένης υπό του Χάρτου, ούτος απευθύνεται προς ολόκληρον το Έθνος, επιλαμβανόμενος (58) όλων των εκδηλώσεων της ζωής και  διακανονίζων αυτάς.

CARLALBERTO GRILLENZONI :Ο   ΧΑΡΤΗΣ   ΤΗΣ   ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΜΕΡΟΣ Α

ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

CARLALBERTO GRILLENZONI :Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΜΕΡΟΣ Α

O Χάρτης της Εργασίας είναι το σπουδαιότερον νομοθέτημα του Φασισμού από πολιτικής και οικονομικής απόψεως, επειδή καθορίζει τας σχετικάς αντιλήψεις του και τας κεντρικάς γραμμάς επί των οποίων βασίζονται αι μεταγενέστεραι νομοθετικαί διατάξεις. Ως εκ τούτου ούτος θα εξετασθή λεπτομερέστερον ,ίνα καταστούν καλύτερον αντιληπταί αι βασικαί αρχαί ολοκλήρου της σωματειακής και συντεχνιακής Ιταλικής οργανώσεως. Το χαρακτηριστικόν του Χάρτου της Εργασίας έγκειται ακριβώς εν τω γεγονότι ότι δεν περιορίζεται εις προγραμμα­τικάς διαβεβαιώσεις, εις ένα πρόλογον δηλαδή των μεταγενεστέρων νομοθετημάτων ή εις μίαν κωδικοποίησιν προϋπαρχόντων τοιούτων, άλλα καθορίζει αρχάς βασικάς αποτελούσας τα θεμέλια της συντεχνιακής οικονομίας και τοποθετούσας αυτήν εις απόλυτον αντίθεσιν προς την φιλελευθέραν οικονομίαν. Όπως ελέχθη ήδη εν τη υποσημειώσει του προηγου­μένου κεφαλαίου, δια της εκφράσεως ταύτης νοούμεν όλας τας οικονομικάς εκείνας δοξασίας αίτινες - μη συνταυτίζουσαι το άτομον προς το Κράτος αλλ' ενί­οτε τοποθετούσαι εκείνο αντιμέτωπον προς τούτο -θεωρούν το άτομον ικανόν δράσεων απολύτως ανε­ξαρτήτων των εξουσιών και των επιρροών του Κράτους. 

Δεν πρόκειται ενταύθα να εισέλθωμεν εις λεπτο­μερή κριτικήν της φιλελευθέρας οικονομίας, δια να μη υπερβώμεν τα όρια της παρούσης μελέτης. Αρκεί (49) ατελώς να υπομνήσωμεν ότι εσχάτως η δύναμις των πραγμάτων απέδειξε το πλήρες ναυάγιον πολλών θεωριών αίτινες εθεωρούντο απρόσβλητοι. Ας ρίψωμεν εν απλούν βλέμμα επί της παγκοσμίου αγοράς, δια να πεισθώμεν ότι η φιλελευθέρα οικονομία απέδειξεν ότι είναι αφηρημένη επιστήμη, της οποίας τα συμπεράσματα και οι νόμοι - συνήθως λογικώς ακρι­βέστατοι επί του χάρτου-δεν έχουν ουδεμίαν σχέσιν προς την πραγματικότητα. Αύτη περιορίζεται, κατά βάθος, εις το παίγνιον του ελευθέρου συναγωνισμού και των συγκοινωνούντων αγγείων και λέγει απλώς προς το Κράτος «μη αναμιγνύεσαι,» και προς το άτο­μον «κάμε ότι θέλης», βεβαία ότι από αυτόν τον τύ­πον θα προκύψη το ανώτατον δυνατόν όριον ατομικής ευμαρείας. Τό κυριώτερον όμως λάθος της έγκειται, εις την αφετηρίαν της, ήτοι εις το γεγονός ότι η φιλελευθέρα οικονομία προσπαθεί να καθορίση νόμους ρυθμίζοντας τα κοινωνικά φαινόμενα, αναχωρούσα, εκ της παρατηρήσεως του κατ' ιδίαν ατόμου. Όντως, το-άτομον, εξαγόμενον του κοινωνικού συνόλου είναι αναρχικόν και ανύπαρκτον από απόψεως κοινωνικής ερεύνης. Εάν υπάρχη μία επιστήμη κατ εξοχήν κοινωνική αυτή είναι ασφαλώς η πολιτική οικονομία. Πρέπει συνεπώς να μελετήση το οικονομικόν γεγονός όπως τούτο εκδηλούται πράγματι εν τη, κοινωνία, νομικώς συγκεκροτημένη εις Κράτος. Να μελετήση δηλαδή τον άνθρωπον υπό τας πραγμα­τικάς συνθήκας νομικής συμβιώσεως με τους ομοίους, του και όχι εις μίαν κατάστασιν απολύτως προ-νομικήν ή αφηρημένην (και ούτο είναι ακριβώς το (49) κύριον χαρακτηριστικόν της αοριστίας εκείνης ήτις είναι ο οικονομικός άνθρωπος (homo oeconomicus). Μόνον θεωρούσα το άτομον στενώς συνδεδεμένον προς το Κράτος, την ζωήν του και την περί Κράτους αντίληψίν του, την υφισταμένην εν δεδομένη στιγμή, η οικονομική επιστήμη δύναται να φθάση εις αποτε­λέσματα συμφωνούντα προς την πραγματικότητα. 

Διά να κατατάξη τας απείρους συνθήκας, πραγμα­τικάς και του περιβάλλοντος, εν αις δύναται να εμφανισθή το οικονομικόν φαινόμενον, η φιλελευθέρα οικονομία ακινητοποιείται επί των δύο αντιθέτων απόψεων του ελευθέρου συναγωνισμού και του μονοπωλείου εξ ων ενώ η πρώτη αποτελεί το αφηνίασμα της ελευθέρας ατομικής βουλήσεως, η δευτέρα είναι η πλήρης άρνησίς της. Αλλά εν τη πραγματικότητι αμφότεραι αύται αι απόψεις αναχωρούν κατά λογικήν αλληλουχίαν εκ της προϋποθέσεως της αποδο­χής του οικονομικού γεγονότος εκ μέρους του υπο­λοίπου της Κοινωνίας, εξαρτώνται δηλαδή εκ της θελήσεως των άλλων ατόμων: είναι συνεπώς όχι μόνον εκτός της πραγματικότητος, αλλά και αντί­θετοι προς την ατομικήν εκείνην ανεξαρτησίαν που αποτελεί ακριβώς την βάσιν της φιλελευθέρας οικο­νομίας. Και η αντίθεσις αυτή είναι αναπόδραστος καθ' όσον η ελευθερία υπό την έννοιαν της ελευθέρας θελήσεως δύναται να υπάρξη μόνον παρά τω ανθρώπω ο οποίος ζη απομονωμένος, εις κατάστασιν θηρίου. Και μόνον δύο άνθρωποι εάν ενωθώσιν, αι πράξεις των παύουν από του να είναι ανεξάρτητοι και πρέπει να διακανονισθούν συμφώνως προς τον (50) σκοπόν της τοιαύτης ενώσεως. Εάν εξετασθή καλώς η φύσις των πραγμάτων, βλέπομεν ότι ακόμη και η γενναιόφρων ουτοπία του κοινωνικού συμβολαίου , την οποίαν διαρκώς επικαλούνται ως δικαιολογίαν όλων των ελευθεριών και ελευθεριοτήτων, κα­ταντά κατά λογικήν συνέπειαν όχι αρχή ελευθερίας αλλά πράγματι περιορισμού, δεδομένου ότι ο συνεταιρισμός, παρ' όλην την ελευθερίαν, αποτελεί ακριβώς παραίτησιν από των δήθεν ατομικών ελευθεριών προς επίτευξιν του επιδιωκομένου κοινού σκοπού. 

Και η φιλελεύθερα οικονομία, εννοείται, αναγνωρίζει την ανάγκην υπάρξεως περιορισμών εις την ατομικήν ελευθερίαν και αποδέχεται μάλιστα ότι οι περιορι­σμοί αυτοί δέον ολίγον κατ' ολίγον να αυξηθούν. 

Αλλά σκεπτομένη κατ' αυτόν τον τρόπον, τοπο­θετεί την τελειότητα του κοινωνικού Κράτους εις τας απομεμακρυσμένας αρχάς της κοινωνίας, επαναφέρουσα εις την ζωήν μίαν χρυσήν εποχήν, από της οποίας ο σύγχρονος πολιτισμός μας απομακρύνεται βαθμιαίως κατόπιν αιώνων αγώνων και προόδου. Πρόκειται δηλαδή περί καταστάσεως ακατανόητου και αντιθέτου προς την ανθρωπίνην αξιοπρέπειαν, ήτις αποδεικνύει διά μίαν ακόμη φοράν τα βασικά σφάλματα του φιλελευθέρου δόγματος. 

Τοποθετημένη επί εσφαλμένων -προϋποθέσεων, η φιλελευθέρα οικονομία ήτο προορισμένη να δεχθή εκ των γεγονότων συνεχείς διαψεύσεις, αίτινες κα­τέληξαν εις την τελευταίαν κρίσιν και τας νέας οι­κονομικάς συνθήκας αι οποίαι διαδοχικώς εδημιουργήθησαν εις όλας σχεδόν τας χώρας. Διά να μη αναφέρωμεν παρά εν και μόνον παράδειγμα μεταξύ χιλίων, συνδεόμενον προς όσα ελέχθησαν εν τω προη­γουμένω κεφαλαίω, είναι πλέον ή φανερόν ότι δεν είναι μόνον ο νόμος της προσφοράς και της ζητήσεως εκείνος ο οποίος κανονίζει την αμοιβήν των εργαζομένων αλλά ,πολύ περισσότερον τούτου η πολιτική δύναμις των διαφόρων ομάδων των εργατών και των εργοδοτών αίτινες κατορθώνουν να επιβάλουν , εις εκάστην περίπτωσιν , την θέλησίν των , επί των ασθενεστέρων ομάδων. Η ύπαρξις μιας νομικής τάξεως και ενός Κράτους, οιαδήποτε και αν είναι η μορφή του, δημιουργεί ολόκληρον σύστημα αλληλοεξαρτήσεων και σχέσεων αίτινες καθιστούν αδύνατον την εξέλιξιν του οικονομικού φαινομένου υπό τας συνθήκας της ελευθερίας την οποίαν προϋποθέτει η φιλε­λευθέρα οικονομία : η αρχή της οικονομικής ελευθε­ρίας είναι συνεπώς εν τη πραγματικότητι εστερημέ­νη επιστημονικής βάσεως. Είναι εξ άλλου άδικον να επιτρέπεται εις την άλογον θέλησιν του ισχυρό­τερου να επιβάλληται καί είναι σκόπιμος και λογι­κή η παρέμβασις εις την σύγκρουσιν των οικονομικών δυνάμεων ενός αμερόληπτου δικαστού δυναμέ­νου να αποφανθή επί των διαφορών συμβιβάζον­τας απαιτήσεις των ομάδων προς εκείνας του γενι­κού συμφέροντος. Όπως ελέχθη, όταν η φιλελευθέρα οικονομία επικρίνη την παρέμβασιν του Κράτους εις την διαδρομήν των οικονομικών φαινομένων έχει απόλυτον δίκαιον, διότι πρόκειται περί Κράτους (του φιλελευθέρου Κράτους) συγκεκροτημένου και συντε­ταγμένου συμφώνως προς τας Ιδίας αυτού αρχάς και το οποίον , συγχρόνως , δεν είναι ικανόν να παρεμβαίνη εις την οικονομίαν και να την ρυθμίζη.Πρόκειται περί Κράτους το οποίον  δεν θα δυνηθή να δώση ποτέ εις την βιομηχανίαν την ώθησιν εκείνην που θα της δώση ένας βιομήχανος, και του οποίου η παρέμβασις εις την οικονομικήν ζωήν του Έθνους, δεδομένου ότι το Κράτος τούτο δεν έχει δημιουργηθή διά μίαν τοιαύτην αποστολήν, δεν δύναται παρά να είναι επιβλαβής.

Εν αντιθέσει προς το σύνολον αυτό πραγμάτων και δογμάτων, εγεννήθη εν Ιταλία το συντεχνιακόν Κράτος. Η συντεχνιακή οικονομία δεν θέτει εκποδών τον ελεύθερον συναγωνισμόν, αλλά τον θεωρεί ως την εκδήλωσιν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας κατευ­θυνόμενης προς σκοπούς κοινού συμφέροντος : υπο­καθιστά δηλαδή εις την αντίληψιν του αφηνιασμένου συναγωνισμού την νέαν αντίληψιν συνεργασίας ορ­γανωμένης και εκτυλισσομένης εν τω Κράτει και δια το Κράτος, εντός των παρά τούτου τιθεμένων υπέρ του ανωτέρου συμφέροντος ορίων.

Ο Χάρτης της Εργασίας (Carta del Lavoro) εκωδικοποίησεν ακριβώς αυτήν την αντίληψιν της υπεροχής του Κράτους έναντι των ατόμων και της υποχρεώσεως των πολιτών να συντρέχουν εν πλήρει τάξει προς το γενικόν συμφέρον. Ολόκληρος η οργάνωσις του συντεχνιακού Κράτους διευθύνεται υπό της θελήσεως προς δημιουργίαν οργανισμού εν τω οποίω όλαι αι οικονομικαί δυνάμεις να δύνανται αρμονικώς να επιδιώξουν τα συμφέροντα των, χωρίς να είναι  δυνατόν  το   ισχυρότερον  συμφέρον μιας (53) ομάδος να παραβλάψη  τα συμφέροντα άλλων ομά­δων εχουσών μικροτέραν δύναμιν αντιστάσεως.

CARLALBERTO GRILLENZONI :Ο   ΧΑΡΤΗΣ   ΤΗΣ   ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΜΕΡΟΣ Β

ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΥ Κ.Κ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ 10ου ΚΑΙ 11ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ( Η εγκαθίδρυση της νέας οικονομικής τάξεως)

Ένα από τα καίρια προβλήματα της σύγχρονης ζωής είναι, η απόσταση που χωρίζει τις ανεπτυγμένες με τις υπό ανάπτυξη χώρες. Η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η διασφάλιση ταχύτε­ρης οικονομικής και κοινωνικής προόδου των χωρών πού έχουν καθυστερήσει, αποτελεί πρωταρχική επιταγή για την ανάπτυξη όλης της ανθρωπότητας, για την επίτευξη σταθερής ειρήνης και συνεργασίας στον κόσμο. Η καθυστέρηση ορισμένων χωρών οφεί­λεται, πρώτιστα, στην Ιμπεριαλιστική, αποικιοκρατική, νεοαποικιοκρατική πολιτική, στις άδικες σχέσεις του παρελθόντος. Η κα­τάργηση, συνεπώς, των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως αξιώνει μια νέα πολιτική στις διεθνείς οικονομικές και πολιτικές σχέσεις. Είναι ευνόητο ότι τα φαινόμενα της τωρινής οικονομικής — νομι­σματικής κρίσεως, με όλες τις συνέπειες τους, είναι απόρροια της αναπτύξεως μερικών κρατών εις βάρος άλλων, του περιορισμού των δυνατοτήτων οικονομικής αναπτύξεως, λόγω αυξήσεως της διαφο­ράς επιπέδων μεταξύ ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, της μη ορθολογικής καταναλώσεως, της σπατάλης των πρώτων υλών και ενεργειακών πόρων σε διάφορες χώρες. Η κατάσταση αυτή  πραγ­μάτων υπογραμμίζει έντονα την αναγκαιότητα να επιλύονται τα προβλήματα στη βάση ισοτιμίας, με τη συμμετοχή όλων των κρα­τών, την αναγκαιότητα να εγκαθιδρυθεί μια νέα παγκόσμια οικονομική και πολιτική τάξη, να εκδημοκρατισθούν οι διεθνείς σχέ­σεις, να εκπονηθούν νέοι κανόνες διεθνούς δικαίου, σε αντιστοι­χία με τις αλλαγές, που επήλθαν στον κόσμο. Νέα τάξη, βεβαίως, δεν σημαίνει αλλαγή συσκευασίας, έστω και αν η νέα συσκευασία γίνει με χρυσά υλικά. Διότι η αλλαγή συσκευασίας δεν πρόκειται να επιλύσει το πρόβλημα. Αντίθετα, θα επιδεινώσει τις σημερι­νές καταστάσεις, την οικονομική κρίση, την αστάθεια, τη γενική κρίση του καπιταλισμού, με όλες τις συνέπειες τους για τη διεθνή ειρήνη και συνεργασία.

Για την καθιέρωση της νέας οικονομικής και πολιτικής τά­ξεως, πρέπει να ληφθούν υπ' όψη τα εξής:

1) Η νέα διεθνής οικονομική και πολιτική τάξη προϋποθέ­τει την αποφασιστική κατάργηση των παλαιών σχέσεων αδικίας και καταπιέσεως λαών από άλλους και αξιώνει την εξάλειψη της ιμπεριαλιστικής, αποικιοκρατικής και νεοαποικιοκρατικής πολι­τικής.

2) Είναι ανάγκη να καθιερωθούν νέες σχέσεις, βασισμένες στη πλήρη ισότητα δικαιωμάτων όλων των εθνών, στο σεβασμό του δικαιώματος κάθε λαού να είναι κύριος του εθνικού του πλούτου, να κρίνει κυριαρχικά για την χρησιμοποίηση του.

3) Είναι, επίσης, απαραίτητος ο σεβασμός του δικαιώματος κάθε λαού να επιλέγει το κοινωνικό σύστημα, που επιθυμεί, χωρίς καμιά εξωτερική ανάμιξη, του δικαιώματος ανεξάρτητης οικο­νομικής και κοινωνικής αναπτύξεως κάθε έθνους.

4) Η νέα οικονομική και πολιτική τάξη συνεπάγεται αποφα­σιστικά μέτρα για την γοργή κατάργηση των διαφορών επιπέδου αναπτύξεως μεταξύ των ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών, για την προσέγγιση των επιπέδων οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως όλων των χωρών, λαμβανομένων υπ' όψη, βεβαίως, των ιστορικών και γεωγραφικών ιδιομορφιών κάθε κράτους, των υλικών αναγκών των λαών, σε συσχετισμό με τις συνθήκες, στις οποίες διαβιούν.

5) Είναι ανάγκη επίσης να καθορισθούν, με βάση τις αντικει­μενικές νομοτέλειες, δίκαιες σχέσεις μεταξύ τιμών των πρώτων υλών και τιμών των βιομηχανικών προϊόντων, σχέσεις που θα λαμ­βάνουν υπ' όψη και την αξία χρήσεως και την αξία, πού καθορίζεται από την απαιτούμενη για την παραγωγή του προϊόντος, εργασία.

6) Ο καθορισμός των τιμών πρώτων υλών και βιομηχανικών προϊόντων πρέπει να έχει αφετηρία την αναγκαιότητα τονώσεως της παραγωγικής δραστηριότητας όλων των λαών. Στις υπάρχου­σες συνθήκες, οι τιμές αυτές πρέπει να ευνοούν την ταχύτερη πρόο­δο των υπό ανάπτυξη χωρών·

7) Είναι ανάγκη να διασφαλισθεί η προσπέλαση των πρώτων υλών και πηγών ενεργείας καθώς και των κατακτήσεων της επι­στήμης και σύγχρονης τεχνολογίας για όλα τα κράτη, έχοντας υπ' όψη ότι η κατάργηση της υπαναπτύξεως, η γοργή πρόοδος όλων των εθνών δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνον πάνω στη βάση των νεώτερων επιτευγμάτων της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας.

8) Προς την κατεύθυνση αυτή νομίζουμε ότι επιβάλλεται να γίνει η εκπόνηση, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών, ειδικών προγραμμάτων, που θα συντονίζουν τις προσπάθειες των κρατών προς την επίτευξη στόχων  ζωτικής σημα­σίας για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού.

9) Στο πλαίσιο της νέας διεθνούς οικονομικής και πολιτικής τάξεως, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο πρόβλημα των ει­δών διατροφής. Είναι ανάγκη να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα για την γοργή αύξηση της αγροτικής παραγωγής, την αξιοποίηση νέων πηγών. Ιδιαίτερα στις υπό ανάπτυξη χώρες, την εκτέλεση εκτεταμένων αρδευτικών και εγγειοβελτιωτικών έργων, την γοργή άνοδο της παραγωγής λιπασμάτων και άλλων αναγκαίων για τη γεωργία χημικών ουσιών. Επιβάλλεται, ταυτόχρονα, να καταβλη­θούν σύντονες προσπάθειες εκ μέρους των επιστημόνων για την παραγωγή νέων ειδών σπόρων μεγάλης παραγωγικότητας, νέων ποικιλιών ζώων, εγκλιματισμένων στις ζώνες των υπό ανάπτυξη χωρών. Προς την κατεύθυνση αυτή θεωρούμε απαραίτητη την εκτέλεση ενός σύνθετου προγράμματος από τον Οργανισμό Ει­δών Διατροφής και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, για την όσο το δυνατόν ταχύτερη επίλυση του προβλήματος διατροφής, ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη και την πρόοδο όλης της αν­θρωπότητας.

10) Επιβάλλεται, εξ άλλου η λήψη αποφασιστικών μέτρων για τη διασφάλιση τεχνολογικής βοήθειας και στον τομέα της βιο­μηχανίας και στον τομέα της γεωργίας, η αύξηση της βοήθειας για τη διαμόρφωση εθνικών στελεχών, απαραίτητων για την εκτέ­λεση των προγραμμάτων αυτών. Η επιτάχυνση της οικονομικής και κοινωνικής ανόδου πρέπει, βεβαίως, να βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην εργασία, την προσπάθεια κάθε λαού και έθνους. Ταυτό­χρονα, όμως, είναι ανάγκη να παράσχουν μεγαλύτερη και ουσια­στική βοήθεια, για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των υπα­νάπτυκτων χωρών, οι λαοί και οι ανεπτυγμένες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες πού οφείλουν την ανάπτυξη τους και στην καταπίεση των λαών αυτών των χωρών. Μόνον με τον τρόπο αυτόν θα καταστεί δυνατή ή εφαρμογή των προγραμμάτων γοργής οικονομικής και κοινωνικής αναπτύξεως, θα επιτευχθούν αποτελέσματα στην κα­τάργηση των διαφορών επιπέδων αναπτύξεως, πού χωρίζουν τις ανεπτυγμένες από τις υπανάπτυκτες χώρες.

Εκτός από την πολύπλευρη δραστηριότητα των διαφόρων διεθνών οργανισμών, σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσει, κατά τη γνώμη μας, για την επίτευξη των στόχων που απαριθμήσαμε και η βασισμένη στις αρχές της ισότητας, διμερής συνεργασία, που θα συντελέσει στην προαγωγή της νέας διεθνούς οικονομικής τάξεως.

Η Ρουμανία επεκτείνει σταθερά τη συνεργασία της με τις υπό ανάπτυξη χώρες, σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος και θα προσφέρει τη δραστή­ρια συμβολή της στην πραγματοποίηση των γενικών προγραμμά­των, που θα εκπονηθούν. Έχουμε την πεποίθηση ότι υπάρχουν οι σχετικές δυνατότητες και, ότι, στην επερχόμενη περίοδο, με τις κοινές ενέργειες των υπό ανάπτυξη χωρών, θα επιτευχθούν πρόο­δοι προς την κατεύθυνση αυτή.

( 25 Νοεμβρίου 1974).

1936-1939 ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ (Πριμο Ντε Ριβέρα Χοσέ Αντωνιο)
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ,Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ (Τόμας Χιου)
"ΤΕΡΘΙΟ", ΜΙΛΑΝ-ΑΣΤΡΑΫ (Καλλονάς Δημήτριος)
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ (Ρου Ζωρζ)
Η (ΙΣΠΑΝΙΚΗ) ΦΑΛΑΓΓΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. (Almirante Giorgio)
LEDESMA RAMOS (Μανιάτης Θεόδωρος)
CARA AL SOL
ORIAMENDI
ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΦΛΟΓΕΣ. (Δ.Σ. Σούτζος)
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΑΛΚΑΖΑΡ (Τσοπάνης Κων/νος)
ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΚΑΡΜΕΝ (Τόνοϋ Φέρντιναντ)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΦΡΑΝΚΟ ΣΤΟ ΣΠΥΡΟ ΜΕΛΑ
ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ (Καίστλερ 'Αρθουρ)
ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ (Χέμινγουέϊ Έρνεστ)
Ο CARLO ROSSELLI ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ (13 Νοεμβρίου 1936)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ Ο ΧΟΣΕ ANTONIO ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ  ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΟ JAY ALLEN ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ  ΦΥΛΑΚΕΣ TOY ΑΛΙΚΑΝΤΕ

ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ: ΒΟΥΛΕΥΤΟΛΟΓΙΟΝ

«Χαράς ευαγγέλια. Κατωρθώθη η ειρή­νη; Εκενώθη η Θεσσαλία; Κατεβλήθη η αποζημίωσις; Μας εδόθη η γραμμή του Βερολίνου; Ήρχισεν το ψαλλίδισμα των περιττών, ο διωγμός όλων των αισχροτή­των; Τα δημόσια ξεσκουπίζονται, ξεπλύνονται, ξεκαθαρίζονται; Εξέσπασαν εις ευεργετικήν βροχήν τα πυκνούμενα από τίνος καιρού εις την ατμόσφαιραν σύν­νεφα των διαφόρων μεταρρυθμίσεων, βελτιώσεων, αναστυλώσεων, αναγεννήσεων; Τίποτε από αυτά. Χαράς ευαγγέλια. Κυ­οφορείται μεγαλοπράγμων αύξησις βου­λευτών. Εις το απογραφικόν τμήμα του Υπουργείου των Εσωτερικών μεγάλη κίνησις και βαθεία συγκίνησις από τίνος. Η προσφάτως συντελεσθείσα απογραφή των μακαρίων κατοίκων του βασιλείου υ­πήρξε γόνιμος εις μίαν μεγάλην ανακάλυψιν. Εκ της αυξήσεως του αριθμού των κατοίκων του Κράτους υπολογίζεται ότι οι βουλευταί θα αυξήσουν κατά είκο­σι ή εικοσιπέντε. Διότι το λέγει ο νόμος αυτός, ο νόμος ο υπέρτατος, ο παντεπόπτης, ο περί πάντων προνοών και τα πάν­τα πληρών, ο νόμος ο καθορίσας πλουσιό­τατα τον αριθμόν των βουλευτών, και φροντίσας και περί της αυξήσεως αυτών αναλόγως προς την αύξησιν του πληθυ­σμού. Τί λόγος! Πόσον θα ηδικείτο ο κυ­ρίαρχος λαός, αν δεν του εξεφούρνιζαν από καιρού εις καιρόν μπόλικους τους αν­τιπροσώπους του, σύμφωνα προς το μεγαλείον της κυριαρχίας του! Τα ίδια συμ­βαίνουν και εις τα Παρίσια και εις το Λονδίνον, άλλωστε. Και τώρα, δια το μεγαλουργόν αυτό αυγάτισμα, εργάζονται, δουλεύουν και ιδρώνουν εις τα υπουργικά άδυτα. Το Υπουργικόν Συμβούλιον θα εγκρίνη την απόφασιν, και από τώρα ε­τοιμάζονται αι στήλαι της «Εφ. της Κυ­βερνήσεως». Έτσι το θέλει ο νόμος.

» Και δεν ηξεύρω διατί ενθυμούμαι τον παροιμιώδη εκείνον βασιλέα της Ισπανί­ας, όστις τόσον περισσότερους τίτλους προσέθετεν εις το όνομά του όσον περισ­σοτέρας επαρχίας έχανεν εις τους πολέ­μους τους οποίους διεξήγε. Τον βασιλέα τον οποίον παρωμοίαζον με την τρύπαν, η οποία τόσον επλατύνετο όσον χώμα της επαίρνετο. Εξερχόμεθα ή δεν εξερχόμε­θα συντετριμμένοι και ισχνότεροι από τον πόλεμον αυτόν; Ω! χαρά στην Βουλήν που αψηφούσα το γελοίον, θα εμφανισθή εις πρώτη ευκαιρίαν παχυτέρα και ογκω­δεστέρα, ως να την επάχυναν τα τρό­παια και να την εξώγκωσαν οι θρίαμβοι. Και να ήτο μόνο το γελοίον και μόνον το θλιβερόν της αντιθέσεως αυτής, το πρά­γμα θα ήτο υποφερτόν. Αλλά να ζώμεν εις εποχήν καθ' ην μεγαλοφυείς κοινω­νιολόγοι και δημοσιολόγοι δεινοί και πνεύ­ματα υπέροχα, και συγγραφείς παγκο­σμιου φήμης εκήρυξαν αμείλικτον τον πό­λεμον κατά της τυραννίας των κοινοβου­λευτικών πολιτευμάτων, κατά της κατα­χρήσεως και των υπερβάσεων της βουλευτoκρατίας, κατά των αλαθήτων και ανεύθυνων αντιπροσώπων του λαού, οίτινες λυμαίνονται και παρακωλύουν την επ' αγαθώ λειτουργίαν της συνταγματικής μηχανής. Και κραυγάζουσι και διαμαρ­τύρονται οι άνθρωποι ούτοι, έχοντες ύπ' όψιν πολιτεύματα μεγάλων και ολβίων Ε­θνών, ως εν Αγγλία και ως εν Γαλλία, άτινα λειτουργούσιν ως πρότυπα προς απομίμησιν μεταξύ των άλλων λαών.

» Και αι κραυγαί των και αι διαμαρτυρίαι των συγκεντρούνται κυρίως εις τρία τινά. 

Πρώτον, εις την εγκληματικήν συγκατάβασιν, ήτις επιτρέπει το νομοθετικόν αξίωμα εις ανθρώπους, ουδέν σημαντικόν προσόν επιδεικνύοντας, μόνον δε τιμωμένους ως γνώστας «τοπικών συμφερόντων». 

Δεύτερον. Εις το άγαν πολυ­πληθές του κοινοβουλευτικού σωματείου, ούτινος μόνον αποτέλεσμα είναι η αύξησις της συγχύσεως και η πληθώρα των ασυναρτήτων νομοθετημάτων. Τρίτον. Εις την μεγάλην κατάχρησιν της ρητορικής, της τέχνης δηλονότι του συναρπάζειν και παραπλανάν. «Βοηθός φαρμακείου, άκου­σας την περιγραφήν των αλγηδόνων, τας οποίας επροξένησεν η φλόγωσις του τυφλεντέρου, αποδίδει ταύτας εις κωλικόπονον, και δι' ισχυράς δόσεως καθαρσίου καθίσταται ένοχος του θανάτου του α­σθενούς. Ο ασύνετος βοηθός καταδιώκεται επί φόνω έξ αμελείας- ουδόλως λαμ­βάνεται ύπ' όψιν η αγαθότης των προθέσεών του... 'Αλλως έχουσι τα πράγματα διά τους νομοθέτας, φονείς και τούτους εξ αμελείας. Αι ευθύναι καταμετρούνται εις αυτούς μετά μεγίστης επιεικείας. Α­ναγνωρίζεται ότι η κοινή πείρα ώφειλε να διδάξη τον ημιμαθή βοηθόν να μη σφετερισθή καθήκοντα ιατρού. Αλλά δεν αναγνωρίζεται ομοίως ότι «η κοινή πείρα πρέπει να υπαγορεύη εις τον νομοθέτην να μη αναμιγνύεται εις τα νομοθετικά, πριν τύχη της δεούσης αναπτύξεως». Η περικοπή είναι του Σπένσερ.

«Όσον πολυαριθμοτέρα η Βουλή, λέ­γει ο Γάλλος δημοσιολόγος Κάρολος Μπενουά, τόσω θα είναι αύτη «οχλική», τόσον μετριωτέρα θα είναι η ανάπτυξις αυτής, τόσον ευκολώτερον θά υπόκειται εις λά­θη». Και προτείνει, προκειμένου περί του Γαλλικού Κοινοβουλίου, την κατάργησιν 300 εδρών βουλευτών και 200 γερουσια­στών. Υπάρχουν οι φρονούντες ότι και το Αγγλικόν Κοινοβούλιον είναι περιττώς εξωγκωμένον κατ' αριθμόν. Ενώ αι Ηνωμέναι Πολιτείαι της Αμερικής, επί πληθυσμού 40 εκατομμυρίων έχουσι 75 γερουσιαστάς και 325 βουλευτάς μόνον. «Εν πάση περιπτώσει —έλεγεν ο Λαβελαίυ— δύσκολον να εύρη τις 300 βουλευτάς ικα­νούς προς άσκησιν ούτως υψηλών καθηκόντων». Εν Ελλάδι, τη χώρα των θαυμάτων, τα πάντα είναι δυνατά και κατορ­θωτά όχι 300 αλλά και 1300 δεν θα εκρίνοντο επαρκείς προς άσκησιν βουλευτικών καθηκόντων. Και αμφιβάλλω αν υπάρχη Ελλην μη αντιποιούμενος νομοθετικήν ει­δικότητα και σοφίαν. En attendant, ας εντρυφήσωμεν εις το πανευφρόσυνον άγ­γελμα του αυγατίσματος των βουλευτών μας, πανέλληνες!».

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ακρόπολις εσπερινή" στις 28 Ιουνίου 1897)

31 Δεκεμβρίου 1956. ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΩΡΓΑΛΛΑΣ: "Μάστρε μου πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς!"

Το 1935, στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Μαραθόβουνο, γεννήθηκε ο Μιχαήλ (Μάκης) Γεωργάλλας. Στις 31 Δεκεμβρίου 1956 ο 21χρονος Μάκης ξεψυχούσε με το όνομα της Μάνας Ελλάδας στα χείλη…Φοιτούσε ακόμη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, όταν πρωτοστατούσε σε μαχητικές διαδηλώσεις κατά των αποικιοκρατών. Δεν μπορούσε η ελληνική του ψυχή να δεχτεί πως η Κύπρος ήταν σκλαβωμένη. Σε κάθε χριστιανική και εθνική κίνηση μέσα ήταν κι ο Μάκης. Συνελήφθηκε και κλείστηκε στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Μα πώς μπορούσε να χωρέσει η ελεύθερη ψυχή του στις φυλακές εκείνες; Με μεγάλη τόλμη πέτυχε να δραπετεύσει στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 και να καταφύγει στα βουνά. Αμέσως μετά, κατάφερε να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, τρεις μήνες αργότερα.(Διαβάστε περισσότερα)

"ΤΕΡΘΙΟ" ΜΙΛΑΝ-ΑΣΤΡΑΫ

Δ. ΚΑΛΛΟΝΑ
VIVA LA MUERTE
Η Ισπανία μέσα στις φλόγες.
Σελ.205.
Εκδόσεις ΛΟΓΧΗ

Διατηρώ ακόμα ζωντανή στη μνήμη μου τη σιλουέτα και τη φυσιογνωμία ενός αξιωματικού που εγνώρισα στο μεγάλο σαλόνι του Γκραντ Οτέλ, στη Σαραγόσσα. 

Μάλλον ψηλός , τυλιγμένος σε μια γαλάζια μπέρτα, μ΄ ένα μαύρο μονόκλ στο δεξί μάτι, είχε κάτι το αφάνταστα επιβλητικό επάνω του. Ήταν κομψός και μεγαλοπρεπής. Ευγενής και αφελής συγ­χρόνως. Γέρος και νέος. Στρατιώτης και άνθρωπος του σαλονιού. Όταν άφησε τη μεταξωτή μπέρτα να πέση από το δεξί του ώμο, εφάνηκε ότι ο αριστερός βραχίονας είχε κοπή. Όταν τα φώτα έπεσαν πάνω στο πρόσωπό tou, ετόνισαν ,μία φυσιογνωμία χαραγμένη από τη θέληση και τov αγώνα. Μια βαθειά ουλή αυλάκωνε το αριστερό του μάγουλο. Εν άλλο τραύμα , είχε χαράξεις τοξοειδώς το πηγούνι. Ένα χυμένο μάτι κρυβόταν πίσω από το μαύρο μονόκλ! Το βάδισμά του, τέλος, άφινε να εννοηθή ότι ο αξιωματικός αυτός είχε τραυματισθή επανειλημμένα στα πόδια . Αδύνατος, κομψός, παρά τα εξήντα χρόνια του, ευθυτενής και ζωηρός , όπως ένας νέος τριάντα χρόνων. Συμπαθέστατος με τις κάπως νευρικές κινήσεις του είχε κάτι από τους κοντοτιέρου του μεσαίωνα. 

Όταν εμπήκε στο σαλόνι , όλοι, άνδρες και γυναίκες, ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί σηκώθηκαν με σεβασμό. Ένας ψίθυρος - ένα όνομα - ένα σύμβολο : Μιλάν Αστράϋ. Ένας αληθινός ήρωας. Πολεμάει επί σαράντα χρόνια. Έχασε το ένα χέρι του και το ένα μάτι του . Έχει τραυματισθή τριάντα φορές, τον εσεβάσθηκε όμως ο θάνατος. Ακάλυπτος πάντα με το πιστόλι στο χέρι, πρώτος μεταξύ των πρώτων, αφάνταστα τολμηρός, ταχύς και αποφασιστικός , σκληρός και ακούραστος, αναδείχθηκε ένας άριστος στρατιωτικός αρχηγός. Στο Μαρόκο επολέμησε χρόνια ολόκληρα επί κεφαλής διαφό­ρων μονάδων. Εκεί έχασε το δεξί του μάτι και το αριστερό χέρι του' εκεί ετραυματίσθηκε είκοσι πέντε φορές ! Επί πλέον, ο στρατηγός Μιλάν Αστράϋ είνε ένας θαυμάσιος ρήτορας. Eμπvευσμένος, προικισμένος με μια επιβλητικώτατη φωνή, ξέρει να παρασύρη τους στρατιώτες. Αυτή του η ικανότητα έχει καταστή παροιμιώδης. Είνε αυ­τός, τέλος, που. ώργάνωσε το περίφημο «Τέρθιο», την Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων. 

Όταν στα 1920, η Ισπανική Κυβέρνηση , απεφάσισε να ιδρύση την Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων, ανέθεσε τη δύσκολη αυτή αποστολή στον αντισυνταγματάρχη τότε Μιλάν Αστράϋ, δοκιμασμένο αρχηγό και άριστο οργανωτή. Του έδωκε πλήρη εξουσιοδότηση και όλα τα αναγκαία μέτρα. Και όπως ήταν φασικό, τον άφησε να διαλέξη τους συνεργάτες του. Ως υπαρχηγό ο Μιλάν Αστράϋ απέσπασε τον τριακονταετή τότε ταγματάρχην Φράνκο, το σημερινό «Καουντίγιο» που είχε πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του και είχε αποκτήσει, φήμη εξαιρετικού αρχηγού. Ήταν μια εποχή κατά την οποία η Ισπανία είχε περιέλθει  σ' αδιέξοδό με την υπόθεση του Μαρόκου. Οι Μαρο­κινοί , υποκινούμενοι από τον περίφημο πρίγκηπα Ελ Ραϊζούνι και από άλλους  φυλάρχους, ωργάνωναν συνεχείς επαναστάσεις  και  εί­χαν φέρει σε δυσχερή θέση τους Ισπανούς. Μεγάλες θυσίες  σ' άνδρες και  χρήμα εστοίχιζαν οι  επιχειρήσεις αυτές. Οι  καλλίτεροι α­ξιωματικοί και oι καλλίτεροι στρατιώτες της Ισπανίας εχάνονταν στα βoυvα και τις ερήμους της Αφρικής. Oι εφημερίδες της αριστεράς  κατηγορούσαν  το Βασιλέα και τις συντηρητικές Κυβερνήσεις,  ότι σπαταλούν άσκοπα το  χρήμα του Ισπανικού λαού και το ισπανικό αίμα σε  μια υπόθεση από την οποία δεν έχει κανένα ουσιαστικό όφε­λος η  Ισπανία, μόνο και μόνο για την ικανοποίηση μιας "μεγαλομανούς πολιτικής». Ωρισμένοι  στρατιωτικοί είχαν μάλιστα κηρυχθή  αναφανδόν υπέρ της εγκαταλείψεως του Μαρόκου. Ακόμη και αυ­τός ο Πρίμο ντε Ριβέρα,  ήταν κηρυγμένος υπέρ της εγκαταλείψεως. Kαι  μόνο κατόπιν  ισχυράς  πιέσεως των αξιωματικών του στρατού του Μαρόκου και συγκεκριμένα του Φράνκο και του Μιλάν Αστραϋ, αναγκάσθηκε ν΄ αναθεωρήση τις  ιδέες του. Έπειτ΄από όλην αύτη την κίνηση, η  Ισπανική Κυβέρνηση , απεφάσισε να ιδρύση σώματα από ιθαγενείς στρατιώτες μ' επι κεφα­λής Ισπανούς αξιωματικούς - είνε oι περίφημοι "ρεγκουλάρες" - και το «Τέρθιο», την Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων.

Την απόφαση για την ίδρυση της  Ισπανικής Λεγεώνος, των Ξέ­νων την  έλαβαν στις 28 Απριλίου του 1920. Και  τον Οκτώβριο  του ιδίου χρόνου , ο  υπαρχηγός Φράνκο επιθεωρούσε  τους πρώτους λεγεωναρίους στο Αλγεθίρας.

Τυχοδιώκτες απ' όλα τα μέρη του κόσμου. Άνθρωποι που εβαρέθηκαν την ήρεμη ζωή και άνθρωποι  τους οποίους η ζωή είχεν απο­γοητεύσει. Φυγόδικοι  και καταστραμμένοι οικονομικά. Άνθρωποι τέλος που επροτίμησαν έναν αξιοπρεπή θάνατον  από μια  καταφρονημένη  ζωή, άγνωστοι, μεταξύ άγνωστων, έσπευσαν να καταταχθούν στο «Τέρθιο». Ισπανοί που δεν είχαν κανένα πόρο ζωής απετέλεσαν τους πρώτους πυρήνες της Λεγεώνας. Πολλοί απ' αυτούς κρύβουν  το πραγματικό τους όνομα. Άλλοι δηλώνουν  με  υπερηφάνεια την ευ­γενική τους καταγωγή. 'Αλλοι απ' αυτούς εμπνέουν τον φόβο, άλ­λοι την συμπάθεια, άλλοι τον θαυμασμό, και άλλοι τον οίκτο. Αλλά κανένας δε θα κατηγορηθή  ποτέ για δειλία ή για τον παραμικρό δισταγμό. Όλοι  αυτοί που παρελαύνουν μπροστά  στον τριακονταετή ταγματάρχη στο Αλγεθίρας, είνε  όλοι άνδρες γεροί, τολμηροί, δυ­νατοί, αποφασισμένοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν. Δεν χρειά­ζονται παρά μόνο ψυχωμένους αρχηγούς. Και αυτούς τους έχουν. Ο Μιλάν Αστράϋ, ο Βέλενζουέλλα που σκοτώθηκε στο Μαρόκο με το πιστόλι στο χέρι και ο Φράνκο, αργότερα, υπήρξαν αρχηγοί  αντάξιοι των ανδρών του «Τέρθιο».
«Όταν μου εδόθηκε η εντολή, λέγει ο Μιλάν Αστράυ—να οργανώσω τη Λεγεώνα των Ξένων, προσπάθησα πρώτα να φαντασθώ πως έπρεπε να είνε οι λεγεωνάριοί μου. Και τους είδα ακριβώς όπως είνε σήμερα. Έπειτα διερωτήθηκα ποίοι θα ήσαν οι αρχηγοί , oι ικανοί να με βοηθήσουν .Και εσημείωσα τον Φραγκίσκο Φράνκο από τους πρώτους . Του ετηλεγράφησα προσφέροντας του την θέση του υπαρχηγού .Εδέχθηκε αμέσως και εργασθήκαμε μαζί για να δημιουργήσουμε τη Λεγεώνα. Κατά τον ίδιο τρόπο εδιάλεξα όλους τους αξιωματικούς ».
Στις 16 Οκτωβρίου είχε σχηματισθή το πρώτο τάγμα που ετέθη υπό την διοίκηση του Φράνκο . Από αυτή την ημέρα η Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων, έγραψε σελίδες αφαντάστου ηρωισμού . Επάλαισε επί χρόνια προς τους πολεμιστάς όλων των Μαροκινών φυλών . Αντιμετώπισε τον Ελ Ραϋζούνι και τον Αβδ-ελ-Κριμ. Άφησε τους νεκρούς της στο Μπενί Αρρός και στη Μελίλλα. Στις επιχειρήσεις της Μελίλλας, σε μια μέρα είχε 143 νεκρούς και βαρειά πληγωμένους , πέντιε υπολοχαγούς και ένα λοχαγό με πολλαπλά τραύματα.
Ο στρατηγός Μιλάν Αστράϋ μιλεί με θαυμασμό για την αντοχή και τον ηρωισμό των ανδρών του «Τέρθιο »  . 
...οι άνδρες της Λεγεώνος ξέρουν να υποφέρουν και ξέρουν επίσης να μάχονται. Εβάδιζαν επί ολόκληρες ώρες κάτω από ένα φλογερό ήλιο, χωρίς ν΄ αναπαυθούν ούτε στιγμή, χωρίς ίχνος νερού, χωρίς το παραμικρό παράπονο .Και όταν έφθασαν στο πεδίο των επιχειρήσεων , επετίθεντο αμέσως, πρωτού προφθάσουν να σκουπίσουν τον ιδρώτα τους.

Αλλά και στον εμφύλιο Ισπανικό πόλεμο το  «Τέρθιο» έγραψε σελίδες εφάμιλλες εκείνων που έγραψε στο  Μαρόκο. Στην Ουέσκα στο Οβιέδο , στο Τερουέλ, στη  Λερίντα, στο Μπιλιμπάο, επολέμησε στην πρώτη γραμμή, Και είχε τις  μεγαλείτερες απώλειες. Είτε στο πεζικό, είτε στην αεροπορία, είτε στ' άρματα μάχης, oι άνδρες της Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων . διακρίθηκαν πάντα. Δεν υπάρχει σήμερα ένας λεγεωνάριος άθικτος. Όλοι φέρουν πολλαπλά τραύματα και όλοι  σχεδόν έχουν παρασημοφορηθή με το μετάλλιο της στρατιωτικής αξίας. Στις επιχειρήσεις για την κατάληψη: της Λέριντα, το «Τέρθιο» είχε απώλειες 85 περίπου τοις εκατό. Στο μέτωπο της Αστουρίας 80 % και 70 % στο Τερουέλ. Σ' όλες τις επιχειρήσεις το «,Τέρθιό» αποτελεί την πρωτοπορεία. Kaι oι πρώτες οβίδες , oι πρώτες χειροβομβίδες  και oι πρώτες σφαίρες, είνε για τις «Mπαντέρες » του . Οι άνδρες του «Τέρθιο» «ξέρουν να πολεμούν και ξέρουν να πεθαίνουν».

Η Iσπανική  Λεγεώνα των Ξένων έχει ιδρυθή πάνω στις ίδιες βάσεις, στις οποίες έχει οργανωθή και η Γαλλική Λεγεώνα. Αλλά  διαφέρει κάπως απ'  αυτή. Πρώτα-πρώτα η πλειοψηφία στο «Τέ|ρθιο»^: αποτελείται από Ισπανούς, ενώ στη Γαλλική Λεγεώνα τα 90 % είνε ξένοι. Έπειτα η πειθαρχία στην Ισπανική Λεγεώνα είνε πιο αυστηρή , πιο άγρια, αν θέλετε.

Ο δεκανέας του «Τέρθιο» είνε παντού δεκανέας. Και στο στρατώνα και στη μάχη και στη διασκέδασι. Ο λοχαγός είνε πρόσωπο ιερό και η παραμικρή παράβαση τιμωρείται κατά τρόπο σκληρό. Μόνον έτσι μπορεί να διατηρηθή πειθαρχία μεταξύ τέτοιου είδους ανθρώπων. Γιατί μέσα στη Λεγεώνα δεν υπάρχουν μόνο κόμητες και βαρώνοι- υπάρχουν και κακούργοι , απόφοιτοι φυλακών, παλληκαράδες όλων των ποιοτήτων , εκ φύσεως κακοί και "εκ δυστυχίας" ανισόρροποι.Η Ισπανική Λεγεώνα  των Ξένων , αποτελείται από 20 «Μπαντέρες» και η δύναμη της ανέρχεται σε 20.000 άνδρες  περίπου. Η «Μπαντέρα» αντιστοιχεί  προς ένα τάγμα και αποτελείται  από τρεις λόχους  πεζικού και ένα λόχο πολυβόλων. Κάθε  «Μπαντέρα» έχει στη δύναμή της , το ανάλογο πυροβολικό , 6 καταδιωκτικά  αεροπλάνα  που εκτελούν χρέη «συνδρόμων»  του πεζικού και τις βοηθητικές  υπηρεσίες της.  Τελευταία εφοδιάστηκε και με ωρισμένο αριθμό  αρμάτων  μάχης. Μόνο ιππικό  δεν διαθέτει το «Τέρθιο».

Από τις 20 «Μπαντέρες» οι 18 είνε μάχημες, μια παραμένει ως εφεδρεία στο  Ριφ του Μαρόκου  και μια  είνε διεσπαρμένη  στις διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες, αποθήκες, γραφεία κλπ.

Κάθε λεγεωνάριος παίρνει 800 πετσέτες  εφ άπαξ , όταν κατατάσσεται και 5 πετσέτες  την ημέρα , από τις οποίες  οι δύο  αφίνονται για το συσσίτιο .Το συσσίτιο  του «Τέρθιο» όμως  είνε εξαιρετικό. Τέσσαρα πιάτα  το μεσημέρι , και τρία το βράδυ , φρούτα , γλυκά , κρασί, κονιάκ. Πρόκειται δηλαδή για ένα  «γεύμα πολυτελείας»

«Η  «Λεγεώνα των Ξένων « έχει τον επίσημο ύμνο της , έχει τα θαυμάσια ανέκδοτά της. Έχει τους ήρωές της και τα μασκώτ  που ακολουθούν  πιστά τη  «Μπαντέρα», στην οποία ανήκουν  ως την πρώτη γραμμή.  Κατσίκες, σκυλάκια, μικρά αρνιά , μικρές τίγρεις, γάτοι και ό,τι άλλο μπορείτε να φαντασθήτε ακόμα , χρησιμοποιούνται  ως μασκώτ. Εξ άλλου κάθε «Μπαντέρα» , εκτός από τον αριθμό της , έχει και την επίσημη ονομασία της, όπως αίφνης η «Μπαντέρα Ζαν Ντ’ Αρκ».

Υπάρχει  ακόμη  ένας μικρός λεγεωνάριος ηλικίας δέκα πέντε  χρονώ , που έχει λάβει μέρος σε τρεις  μάχες, που έχει πολεμήσει  στην πρώτη γραμμή, περνώντας μπροστά από τα εχθρικά πολυβόλα και που έχει φθάσει στο βαθμό του λοχία!

Είδα αυτούς τους «ντεσπεράδος» στο στρατόπεδό τους στα περίχωρα της Λέριντα. Ήταν  χωρισμένοι σε μεγάλες συντροφιές  και ξαπλωμένοι πάνω στη χλόη , που την εχρύσωναν οι τελευταίες αναλαμπές του δειλινού.

Άνδρες ψημένοι , με αδρά χαρακτηριστικά , με δυνατά μπράτσα οι περισσότεροι, μ’ ένα βλέμμα που είχε την κρυάδα  του ατσαλιού. Άλλοι είχαν μακρυές γενειάδες. Άλλοι φαβορίτες  που έφθαναν ως το στόμα! Άλλοι εκάπνιζαν  μακρυές πίπες  που θύμιζαν Ανατολή. Ετραγουδούσαν  κάτι νοσταλγικούς σκοπούς  που άφιναν στο ήσυχο ανοιξιάτικο σούρουπο μια πικρή γεύση θανάσιμης μελαγχολίας. Ξεμανίκωτοι, καθώς ήσαν , με βγαλμένα τ’  αμπέχωνα, με τα  μαλλιά ανάκατα , με τα μπράτσα και τα στήθια στιγματισμένα , έμοιαζαν σαν πειρατές που μόλις είχαν ξεμπερδέψει από το καράβι που εκούρσεψαν. Κ' εσκέφθηκα τότες πόσα δράματα κρύβονται κάτω απ'ο αυτή τη ψεύτικη ευθυμία. Κι' ακόμα εφαντάστηκα όλους αυτούς  τους άγνωστους ήρωες  που έχουν ταφή  πάνω στις φαλακρές κορφές των βουνών του Μαρόκου, μέσα στη φλογισμένη έρημο , ή στη ρίζα μιας φοινικιάς. Κ' είδα έπειτα αυτό το νεαρό λοχία που πηδά μπροστά στα εχθρικά πολυβόλα , με την ίδια αφέλεια που έπαιζε πέρυσι το κρυφτό! . Η σάλπιγγα σημαίνει τώρα διανομή συσσιτίου . Τα τραγούδια  σταματούν .Δεν ακούγονται πια παρά τα παραγγέλματα  των αξιωματικών που επιστατούν στη διανομή .Αύριο , κατά τα χαράματα, η Λεγεώνα θα φύγη για την πρώτη γραμμή.  Πολλοί απ' αυτούς, δίχως άλλο βλέπουν για τελευταία φορά  αυτό τον ήλιο που στέλνει στον κάμπο τα τελευταία του μειδιάματα.

Στην έξοδο του Στρατοπέδου  ένα μεγάλο πανώ ορθώνεται κάτω από την Ισπανική σημαία.

Στο πανώ αυτό με το κόκκινο φόντο είναι γραμμένο , με μαύρα μεγάλα γράμματα, το σύνθημα του "Τέρθιο":

"VIVA LA MUERTE!" (Ζήτω ο θάνατος).

LEON URIS: ΕΞΟΔΟΣ

19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1938

200 Συναγωγές κλείστηκαν!

200 εβραϊκά σπίτια γκρεμίστηκαν.

8.000 εβραϊκά μαγαζιά λεηλατήθηκαν.

50 Εβραίοι δολοφονήθηκαν.

3.000 Εβραίοι μαστιγώθηκαν.

20.000 Εβραίοι πιάστηκαν.

Από σήμερα απαγορεύεται:

Στους Εβραίους ν' ασκήσουν οποιοδήποτε επάγγελμα ή εμπόριον.

Στα παιδιά των Εβραίων να φοιτούν σε δημόσιο σχολείο, να μπαίνουν σε δημόσιο κήπο, σε  αθλητικό γήπεδο, σε πισίνα.

Το σύνολο των Εβραίων της Γερμανίας τιμωρείται με πρόστιμο 50 εκατομμυρίων δολλαρίων.

Όλοι οι Εβραίοι υποχρεούνται να φορούν κίτρινο περιβραχιόνιο με το κίτρινο άστρο του Δαυίδ.

Είταν αδύνατο να πιστέψεις ότι  τα πράγματα μπορούσαν να χειροτερέ­ψουν ακόμα. Αλλά το κύμα φούσκωνε ολοένα και τέλος ξέσπασε στο νησί του Γιόχαν Κλέμεντ, μια μέρα που η μικρή Κάρεν γύρισε στο σπίτι με το πρό­σωπο ματωμένο και με τα ουρλιαχτά «Εβραία! Βρωμοεβραία!», στ' αυτιά της!

Για τον άνθρωπο που έχει ρίζες τόσο βαθιές, και πίστη τόσο δυνατή, η βίαιη καταστροφή της πίστης του αυτής, είναι μια τρομακτική συμφορά. Κ' η καταστροφή είταν ακόμα πιο φοβερή για τον Γιόχαν Κλέμεντ, που επιμέ­νοντας πεισματικά στο λάθος του, έσυρε στον κίνδυνο τη ζωή της οικογένειάς του. Τώρα, τρομαγμένος από την άβυσσο πούχε ανοίξει κάτω από τα πόδια του, δε σκεφτόταν τίποτ' άλλο απ' τη φευγάλα. Αναζητώντας σπασμωδικά, κάποια διέξοδο, βρέθηκε στην έδρα της Γκεσταπό, στο Βερολίνο. Όταν γύ­ρισε απ' το Βερολίνο, κλείστηκε στο γραφείο του δυο μερόνυχτα, σκυμμένος ( 67 ) πάνω στο τραπέζι του, κυττάζοντας το χαρτί που είταν απλωμένο μπροστά του. Είταν ένα μαγικό χαρτί που τούχε δώσει η Γκεσταπό. Η υπογραφή του -πάνω σ' αυτό το χαρτί θα τον γλύτωνε, αυτόν και την οικογένεια του, από κά­θε νέα ενόχληση. Είταν ένα σωτήριο έγγραφο. Το διάβασε και το ξαναδιά­βασε, ώσπου το έμαθε απ' έξω κι ανακατωτά:

...Εγώ, ο Γιόχαν Κλέμεντ, ύστερα από την ανωτέρω λεπτομερή έρευναν και τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, που περιέχονται εις αυτήν, επείσθην απολύτως ότι τα στοιχεία τα αναφερόμενα εις την γέννησίν μου, είναι πλα­στογραφημένα. Δεν είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ Εβραίος. Είμαι Άριος και...

Υπόγραψέ το! Υπόγραψε το! Χίλιες φορές έπιασε την πέννα για να γράψει στο χαρτί τ' όνομά του. Δεν είταν πια καιρός για υψηλές εξάρσεις! Ποτέ δεν είταν Εβραίος. . . Γιατί να μην υπογράψει;

Η Γκεσταπό, τούχε δώσει να καταλάβει καθαρά, πως αν δεν υπόγραφε αυτό το χαρτί, η οικογένεια του θα μπορούσε να φύγει από τη Γερμανία, μόνο αν αυτός έμενε σαν όμηρος.

Το πρωί της τρίτης μέρας, βγήκε από το γραφείο του χλωμός κ' εξαν­τλημένος κι αντίκρυσε τα γεμάτα αγωνία μάτια της Μύριαμ. Σίμωσε στο τζά­κι κ' έριξε το έγγραφο στις φλόγες.

«Δε μπορώ να το_κάνω», ψιθύρισε. «Πρέπει να ετοιμαστείς να φύγεις από τη Γερμανία, με τα παιδιά, τώρα αμέσως».

Ένας εφιαλτικός φόβος τον κυρίεψε τώρα για την οικογένεια του, όσο δεν την έβλεπε να φεύγει. Κάθε χτύπος στην πόρτα, κάθε κουδούνισμα στο τηλέφωνο, κάθε πατημασιά, τούφερνε και μια καινούργια ανατριχίλα, πού δεν την είχε ξανανιώσει.

Έκανε το σχέδιο του. Πρώτα - πρώτα, η οικογένεια του θα πήγαινε να ζήσει κοντά σε μερικούς συναδέρφους του στη Γαλλία. Η Μύριαμ είταν ετοι­μόγεννη και δε μπορούσε να ταξειδέψει μακριά. Όταν γεννούσε και ξεγέρευε, θα συνέχιζαν το ταξείδι τους στην Αγγλία, ή στην Αμερική.

Η κατάσταση δεν είταν όλως διόλου απελπιστική. Μόλις εξασφαλιζόταν η οικογένεια του, θα μπορούσε να κυττάξει για τον εαυτό του. Υπήρχαν με­ρικές μυστικές οργανώσεις που δούλευαν στη Γερμανία, που είχαν ειδικευτεί στο να βγάζουν από τη Γερμανία επιστήμονες. Τούχαν μιλήσει για κάποιους που δρούσαν στο Βερολίνο — μια ομάδα Εβραίοι της Παλαιστίνης, που αυτο-ονομάζονταν «Μοσσάντ Αλιγιά Μπετ».

Τα πράγματα τα είχανε μπαλαρισμένα όλα, το σπίτι είταν κλειστό. Το αντρόγυνο έμεινε την τελευταία του νύχτα αμίλητο, ελπίζοντας αόριστα σε κάποιο ξαφνικό θαύμα που θα τους ξεμάκραινε το χωρισμό.

Μα κείνη τη νύχτα — την παραμονή της αναχώρησης — η Μύριαμ Κλέμεντ ένιωσε να την πιάνουν οι πόνοι. Δεν της επιτρέψανε να μπει σε κλινι­κή κ' έτσι γέννησε στην κρεβατοκάμαρα της. Είταν ένα δεύτερο αγόρι. Ο τοκετός είταν δύσκολος και παρουσίασε επιπλοκές, κ' έτσι η μητέρα είχε α­νάγκη από πολλές βδομάδες ανάπαυση.

Ο Γιόχαν Κλέμεντ ένιωσε τα λογικά του να σαλεύουν. Έβλεπε στα δ­ράματα του, την οικογένεια του να μη μπορεί να φύγει μπροστά στο ολοκαύ­τωμα που . ζύγωνε. Πηδώντας σαν τρελλός στο τραίνο του Βερολίνου, έ­τρεξε ίσια στη Μάινεκεστράσσε No 10, στο κτίριο που στέγαζε τη  Μοσσάντ.

Είταν ένα καταφύγιο τρομοκρατημένων ανθρώπων που προσπαθούσαν απελ­πισμένα να φύγουν από τη Γερμανία. Ο Κλέμεντ στάθηκε στην ουρά: Επί τέλους, στις δύο το πρωί, τον έμπασαν σ' ένα γραφείο όπου τον περίμενε ένας πολύ νεαρός και πολύ εξαντλημένος άντρας. Τον λέγανε Αρί Μπεν Χαναάν, και είταν ένας Παλαιστίνιος επιφορτισμένος να οργανώνει αποδράσεις Ε­βραίων από τη Γερμανία.

Ο Μπεν Χαναάν τον κύτταξε με τα κατακόκκινα μάτια του. Έβγαλε έναν αναστεναγμό.

— Θα κανονίσουμε τη φυγή σας, κύριε καθηγητά. Γυρίστε στο σπίτι σας και περιμένετε. Πρέπει να προμηθευτώ ένα διαβατήριο, μια βίζα. . . Θα εξαγοράσω τα κατάλληλα πρόσωπα. Θα τώχω σε λίγες μέρες.

— Δεν είναι για μένα, τον έκοψε ο Κλέμεντ. Εγώ δε μπορώ να φύγω, ούτε η γυναίκα μου. Έχουμε τρία παιδιά. Αυτά είναι που πρέπει να φύγουν.

— Αυτά πρέπει να φύγουν, επανέλαβε ο Μπεν Χαναάν σαρκαστικά. Κύ­ριε καθηγητά, δεν ξέρετε, φαίνεται, την κατάσταση. Εσείς, ως καθηγητής Πανεπιστημίου, είσαστε μια προσωπικότης. Εσάς θα μπορέσω να σας βοη­θήσω. Για τα παιδιά σας, όμως, δε μπορώ, δυστυχώς, να κάνω τίποτα.

— Μα πρέπει! Πρέπει! ξεφώνισε ο Κλέμεντ.

Νευριασμένος ο Παλαιστίνιος χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι.

— Μα δε βλέπετε αυτό το πλήθος που έχει κατακλύσει το σπίτι; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να φύγουν απ' τη Γερμανία! Έσκυψε πάνω απ' το τραπέζι και σχεδόν άγγιξε τον καθηγητή. Είναι πέντε ολόκληρα. χρόνια που σας παρακαλούμε, σας ικετεύουμε να φύγετε από τη Γερμανία,  σεις δε θελή­σατε να μας ακούσετε. «Είμαστε Γερμανοί», μας κοπανούσατε, «Γερμανοί εκα­τό τα εκατό. . . ποτέ δε θα μας ενοχλήσουν». Και σήμερα, έρχεστε εδώ για να κλάψετε. Τώρα όμως είναι πολύ αργά. Κι αν ακόμα κατορθώνατε να φύγετε απ' τη Γερμανία, οι Εγγλέζοι δε θα σας άφηναν να μπήτε στην Παλαιστίνη. Τί θέλετε, λοιπόν, να κάνω;

Ο Κλέμεντ δεν ήξερε τί ν' απαντήσει. Ο Μπεν Χαναάν καλμάροντας κάπως κάθησε στην καρέκλα του, πήρε ένα φάκελλο και τον ξεφύλλισε.

— Έχω πετύχει βίζες για τετρακόσα παιδιά. Και βρήκαμε στη Δα­νία οικογένειες που προθυμοποιούνται να τα φιλοξενήσουν. Έχουμε οργανώ­σει ένα ειδικό τραίνο. Μπορώ να δώσω μια θέση σ' ένα απ' τα παιδιά σας...

— Μα... μα έχω τρία. . .

— Κ' εγώ έχω δέκα χιλιάδες. Αλλά δεν έχω βίζες. Δεν έχω κανένα μέσο για να βουλιάξω τον αγγλικό στόλο. Ύστερα απ' αυτή την εξήγηση, μπορώ να σας δώσω μια συμβουλή: στείλτε το μεγαλύτερο σας παιδί, αγόρι ή κορίτσι, που θα μπορεί καλύτερα να φροντίσει κάπως τον εαυτό του. Το τραίνο φεύγει από το Βερολίνο απόψε, από το σταθμό του Πότσδαμ.

Knut Hamsun

Ο Θόδωρος, ο Quisling κι ο Bardeche ή στιγμές απ' τη Νορβηγική ιστορία.....όπως και νάχει πάντως ΜΠΑΓΑΣΑΣ εγώ, θα προσθέσω τη ζωή και το έργο του Knut Hamsun, ενός συγγραφέα που παρέμεινε ως το τέλος πιστός στις ιδέες του, ενός συγγραφέα που -αν και σιγματίστηκε- η λογοτεχνική προσφορά του παραμένει μεγαλειώδης και αναγνωρισμένη. 

Πού τον θυμήθηκε επιτέλους, αυτός ο Θόδωρος τον Quisling; 

Εγώ τι θυμάμαι απ’ αυτόν;…..κυρίως τους θεατρινισμούς αυτού του αθεόφοβου του Τσόρτσιλ…..«…..μια αχρεία γενιά από Quislings - για να χρησιμοποιήσω τη λέξη, η οποία θα εκφράζει στο εξής την καταφρόνια της ανθρωπότητας - στρατολογήθηκαν για να κολακεύσουν με δουλοπρέπεια τον κατακτητή, για να συνεργαστούν με τα σχέδιά του και να επιβάλουν την εξουσία του στους συμπατριώτες τους, ενώ οι ίδιοι ταπεινώνονται με τη δουλικότητα τους»…..κραύγαζε δραματικά την άνοιξη του ’40 για να στιγματίσει τον Quisling και τους ομοίους του…..και είναι γεγονός σύντροφοι, ότι ο λόγος του «έπιασε»…..κι από τότε, το επίθετό αυτό αποτελεί συνώνυμο του προδότη στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. (Διαβάστε περισσότερα)

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ Falange Española y de las JONS.

Προς όλα τα μέλη της  Falange Española y de las JONS.

Αφού πράξαμε το καθήκον μας, συμβάλλοντας με τις δυνάμεις μας στην ήττα του αντιισπανικού κινήματος [1] είναι για μας υπόθεοις ζωής και θανάτου η διαφύλαξις με κάθε θυσία της αυτοτέλειας του ύφους και του δόγματος από επικίνδυνες παρερμηνείες.

Είναι εξ ίσου επείγον όλοι οι εγγεγραμμένοι στο κίνημα μας ν' αρχίσουν από τώρα, με ενθουσιασμό και προθυμία να διαδίδουν τις παρακάτω οδηγίες:

Ενάντια στη σύγχυση.

Η νίκη πάνω σ' ένα αυτονομιστικό κίνημα μπορεί να γέμιση με ιστορικό και Εθνικό περιεχόμενο μια περίοδο μισού αιώνος.

Γι αυτόν τον λόγο οι νικηταί πρέπει να μπορούν να αντιληφθούν και να κατανοήσουν το μη επιδεχόμενο σύγχυσι νόημα μιας Διαφορετικής Ισπανίας. Δεν έχουμε ελπίδες πως θα συμβή κάτι τέτοιο.

Το ανέμελο ύφος αυτού που κυβερνά, ο εγωιστικός, συντηρητικός και αντιηρωικός τόνος του συνασπισμού των κομμάτων πού σήμερα βρίσκον­ται στην εξουσία, δικαιολογούν την πρόβλεψι πως δεν θα ληφθή η παραμικρή μέριμνα.

 Η ημερομηνία 7  Οκτωβρίου που θα μπορούσε να σημάνη μια αφετηρία, θα καταλήξη να μπερδευτή μέσα στο συνονθύλευμα άλλων μετρίων ημερομηνιών (2).

Λαϊκοί, ρίζοσπάοται, δημοκρατικοί και αγροτικοί θα ψάξουν να βρουν τον τρόπο ώστε να μη βγη το παραμικρό ηρωικό δίδαγμα από τα γεγονότα που συνέβησαν.

Ο πλούτος του Ισπανικού αισθήματος, το νόημα της νίκης επί του αυτονομισμού , θα ξοδευθή στον ενθουσιασμό των «πατριωτικών συγκεν­τρώσεων», στιίς ευχαριστίες προς την κυβέρνησι και τις συμμαχίες των κονφορμιστών. Η νεολαία μας δεν θα συμμετάσχη σ' αυτές τις γελοίες παρελάσεις. Στην υπερήφανη απομόνωσι του χθες και του πάντα θα διατήρηση άθικτη την πνευματική αρετή της αναγεννήσεως για την στιγμή που θα φθάση στην τελική νίκη, δίχως μεσολαβήσεις και δίχως την συμμετοχή κανενός.

« Εναντίον της τάξεως». Προσοχή

 Από τα μέχρι τώρα γεγονότα βγαίνει το συμπέρασμα πως το πρώτο μέλημα όλων αυτών που παρουσιάζονται σαν δεξιοί, είναι η «αποκατάστασις της τάξεως». Μετά το τέλος της περιόδου του αγώνος, κανένα από τα μέλη μας δεν πρέπει να συμμερισθή ή να συμμετάσχη στην πραγματοποίησι τέτοιων προθέσεων.

Θέλομε και εμείς την τάξι. μια τάξι όμως ολότελα διαφορετική. Το ισχύον κοινωνικό καθεστώς, το μοναδικό ίσως πράγμα που κατόρθωσε να διασωθή από την επανάοτασι, μας φαίνεται, σε γενικές γραμμές, άχρηστο.

Ήμασταν αντίθετοι στην επανάστασι  εξ αιτίας όλων εκείνων των Μαρξιστικών και αντιισπανικών στοιχείων της' παρ όλα αυτά δεν παραγνωρίζομε το γεγονός ότι η απόγνωσι των συνδικαλιστικών και των αναρχικών σοσιαλιστικών μαζών έχει ένα βαθύ λόγο υπάρξεως' ένα λόγο πού εμείς συμμεριζόμαστε:

Κανένας δεν τρέφει μεγαλύτερο θυμό και αηδία απ' εμάς για αυτήν την συντηρητική κοινωνική τάξι που οδηγεί στην πείνα τεράστιες μάζες και που υπερασπίζεται την χρυσωμένη οκνηρία των λίγων.

Όλα τα μέλη μας πρέπει να καταστήσουν ξεκάθαρη την θέσι αυτή και να προσαρμόσουν την συμπεριφορά τους στον κανόνα αυτό: μετά την σιγή και του τελευταίου τυφεκίου της ανταρσίας, απαγορεύεται κατηγο­ρηματικά οποιαδήποτε συνεργασία με τα «στοιχεία τής τάξεως».

Κανένα μέλος της φάλαγγος δεν πρέπει να συμμετάσχη στις «ομάδες των πολιτών», στα «κομιτάτα συγκεντρώσεως» ή σ' ό,τιδήποτε άλλο παρόμοιου τύπου.

Ενάντια στους συμβιβασμούς

 Από τώρα προβλέπεται -και αυτό είναι ένα επιπλέον στοιχείο για την επερχόμενη σύγχυσι - πως τα επαναστατικά γεγονότα θα στερούνται κάποιου οριστικού επιλόγου.

Από τώρα άρχισαν οι προετοιμασίες για την ατιμωρησία των ηγετών της επαναστάσεως' το καταστατικό της Καταλονίας δεν πρόκειται να καταργηθή.

Παράλληλα, η κυβέρνησις προχωρώντας σ' αυτές τις διαπραγματεύ­σεις ελπίζει, χάρις στις μεσολαβήσεις του καθηγητού Μπεστέϊρο, να «δαμάση» τα συνδικάτα.

Κανένας από μας δεν πρέπει να θεωρηθή απών από την διαμαρτυρία μας γι' αυτά τα γεγονότα.

Απαιτούμε υποδειγματικές τιμωρίες για όλους τούς πραγματικούς πολιτικούς αρχηγούς του επαναστατικού κινήματος.

 Απαιτούμε την ολοκληρωτική αναίρεσι του Καταστατικού της Καταλο­νίας. Αντ' αυτοϋ θα εφαρμοσθούν, όπως στις άλλες περιοχές της Ισπανίας, αποκεντρωτικά μέτρα που θα είναι απαλλαγμένα από τα αυτονομιστικά σχέδια.

Τέλος, απαιτούμε πέρα από μια ολοκληρωμένη επανάοτασι στον κοινωνικό και οικονομικό τομέα, την κατάργησι όλων των μυστικών πόρων της U.G.T. και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Ενάντια στην θυσία των  Ενόπλων Δυνάμεων

Με περισσότερη αφοσίωσι άπ' αυτήν που συναντάται στις δημόσιες τελετές για τον εορτασμό των επετείων, τις μέρες αυτές πρέπει να συμμερισθούμε τα υπερήφανα και σιωπηλά αισθήματα του Στρατού μας, του Ναυτικού μας, της Πολιτοφυλακής μας, της Φρουράς των Ασσάλτος, των Αστυνομικών μας, των δυνάμεων της τάξεως και της Ασφαλείας.

 Υπέμειναν τις συνέπειες μιας παράλογης πολιτικής που αφού πρώτα επέτρεψε την δημιουργία των ταραχών, στην συνέχεια φόρτωσε τις ευθύνες της στους βασανισμένους ώμους των  Ενόπλων Δυνάμεων.

Τις ήμερες αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις μας απέκτησαν το φωτοστέ­φανο των μαρτύρων.  Επιπλέον υπέμειναν το τρομερό θέαμα των παθών που είχαν υποστή  οι γυναίκες τους και  τα παιδιά τους. Αλλά παρ' όλα αυτά, ούτε ό τρόμος, ούτε ή αδυναμία, ούτε ή απειθαρχία μπόρεσαν νά βρουν ανάμεσα τους πρόσφορο έδαφος.

Οι στρατιωτικοί έχυσαν το αίμα τους για  χάρι της  Ισπανίας και για τα σφάλματα και τις προδοσίες άλλων.

Οι Ισπανικές Ένοπλες Δυνάμεις αξίζουν πολύ περισσότερο από υμνητικά λόγια και τελετές. Έχουν ανάγκη από δικαιοσύνη.

Τα στρατοδικεία όπως πάντα, βαραίνουν με την αυστηρότητα τους πάνω σ' όλους όσους ευρισκόμενοι μέσα στις στρατιωτικές γραμμές, υπεχώρησαν ή παρεδόθησαν Έτσι είναι το σωστό. Όμως δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητοι οι πραγματικοί ένοχοι, οι πολιτικοί εκείνοι που για να ικανοποιήσουν τις βρωμιές τους και να κερδίσουν προνόμια δεν δίστασαν να χύσουν ανεπανόρθωτα, ποτάμια με τόσο καλό  Ισπανικό αίμα.

Αυτές οι οδηγίες να διαβιβασθούν από τις τοπικές και επαρχιακές διοικήσεις της φάλαγγος και των JONS προς όλους τους εγγεγραμμέ­νους του κινήματος.

Οι αρχηγοί να κάνουν ένα αυστηρό έλεγχο για την πιστή εφαρμογή τους και να ανακοινώσουν στην Γενική Διεύθυνσι τα ονόματα των παραβατών -αν βεβαίως υπάρξουν- για την λήψι των αναγκαίων μέτρων.

Ζήτω η  Ισπανία

Μαδρίτη 13  Οκτωβρίου 1934

Ο αρχηγός Χοσέ  Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

1. Εκμεταλλευόμενος την αδυναμία και την ανικανότητα της κυβερνή­σεως Lerroux ο Αυτονομιστής αρχηγός της Καταλονίας Companys  αφού κατοχύρωσε  το καθεστώς της «Γενικής Διοικήσεως» αξίωσε  τον πλήρη διαχωρισμό της επαρχίας αυτής  από το ισπανικό κράτος.

Στις 6   Οκτωβρίου οι Καταλανοί πιάνουν τα όπλα και κατεβαίνουν στους δρόμους. 24 ώρες αργότερα ο επαναστατικός πυρετός περνά στις Αστουρίες. Αυτή την φορά η κυβέρνησις είναι υποχρεωμένη νά απάντηση δυναμικά, ζητώντας την επέμβασι του στρατού. Η στάσις καταστέλλεται από δυνάμεις τακτικού στρατού και νεαρών Φαλαγγιτών.

2. Πράγματι στίς 7  Οκτωβρίου 1934, ο στρατός διατάσσεται να κατάπνιξη την ανταρσία των αυτονομιστικών κινημάτων στην Καταλονία και στις Αστουρίες. 

15Δεκεμβρίου 1955: Χαράλαμπος Μούσκος: Ο πρώτος νεκρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ

Ο Χαράλαμπος Μούσκος γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1932 στην Παναγιά της Πάφου.  Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με την έναρξη του αγώνα τον Απρίλη του 1955. Η ομάδα του, με αρχηγό τον ίδιο, έλαβε ενεργό μέρος τη νύκτα της 1ης Απριλίου 1955 σε επίθεση στην Αρχιγραμματεία. Τρεις μήνες μετά συνελήφθη με άλλους, μετά από προδοσία, αφού βρέθηκαν στο σπίτι που νοίκιαζε όπλα και πυρομαχικά. Κατά τη δίκη του αθωώθηκε, γιατί το σπίτι ήταν ξεκλείδωτο και υπήρχε η δικαιολογία ότι μπορούσε να μπει μέσα όποιος ήθελε. Γνωρίζοντας όμως ο ήρωας ότι, με βάση το νόμο της 15ης Ιουλίου 1955 «περί προσωποκρατήσεως», μπορούσε να συλληφθεί και να κρατηθεί χωρίς να του προσαφθεί συγκεκριμένη κατηγορία, έφυγε τρέχοντας από το δικαστήριο, καταδιωκόμενος από αστυνομικούς. (Διαβάστε περισσότερα )