Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2016
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ 25.Ζ
Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΟΦΕΩΝ ΟΠΟΥ ΕΞΟΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΟΝΤΡΕΑΝΟΥ- Καταραμένο νησί όπου τα όρνεα μάχονται με τα ερπετά.
"Πόσο ήταν όμορφο και ονειρευτό το νησί του Αχιλλέα" έψαλεν ο Πίνδαρος , από χιλιάδων ετών , περιγράφοντας το μέρος όπου βρίσκονταν " το νησί της ομορφιάς "που οι Έλληνες αποκαλούσανε Λευκή: "Στη θάλασσα του Πόντου όχι πολύ μακρυά από τη παραλία, βρίσκεται το νησί όπου μπορεί να πάη κανείς αν ο αέρας είναι ευνοϊκός και αν τολμά..." Ο ποιητής Αρκτινός από την Μίλητο αφηγείται πολλά και θαυμάσια για το νησί όπου παρέμεινεν ο ήρως της Τροίας ο Αχιλλεύς. Λέγει πως αιώνια βασιλεύει εκεί γαλήνη μέσα στα δάση των μυρτιών και οι κάτοικοι του χαίρονται τα Ολύμπια φρούτα του.
Διαφορετικά είναι τα πράγματα. Η Λευκή είναι ένας τόπος θλιβερός. Στείρο είναι το έδαφός της και κατοικείται από άγρια πουλιά, φαρμακερές αράχνες και ακόμα πιο φαρμακερά, επικινδυνωδέστα φίδια. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος χλωρίδος εκεί . Και ούτε γουλιά νερού .Η Ίνσουλα Σέρπιλορ, το νησί των φιδιών, όπως ονόμασαν οι Ρωμούνοι την Λευκή, το βραχώδες αυτό συγκρότημα, θα χρησιμεύση ως τόπος εξορίας του Κοντρεάνου και 1500 άλλων συντρόφων του.
Διαφορετικά είναι τα πράγματα. Η Λευκή είναι ένας τόπος θλιβερός. Στείρο είναι το έδαφός της και κατοικείται από άγρια πουλιά, φαρμακερές αράχνες και ακόμα πιο φαρμακερά, επικινδυνωδέστα φίδια. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος χλωρίδος εκεί . Και ούτε γουλιά νερού .Η Ίνσουλα Σέρπιλορ, το νησί των φιδιών, όπως ονόμασαν οι Ρωμούνοι την Λευκή, το βραχώδες αυτό συγκρότημα, θα χρησιμεύση ως τόπος εξορίας του Κοντρεάνου και 1500 άλλων συντρόφων του.
Επί αιώνας θεωρήθηκε μύθος η νήσος του Αχιλλέως. Ένας Ρώσσος ναύαρχος εις τα 1823 ανεκάλυψεν ερείπια κατοικιών και βραδύτερον ένας Γερμανός καθηγητής εξηρεύνησε το νησί των φιδιών .
Το καταραμένο αυτό νησί απέχει 22 μίλια από τας εκβολάς του Δουνάβεως και η συνολική του έκτασις δεν υπερβαίνει τα 17 εκτάρια. Εκεί υπάρχει ένας φάρος και μία φρουρά εναλλασσόμενη δις της εβδομάδος. Η ατμόσφαιρα είναι δηλητηριασμένη. Άγρια σαρκοφάγα όρνεα άσπρα και μαύρα την κατοικούν , αράχνες και φίδια φαρμακερά. Δύσκολο είναι και σε μια βάρκα να πλησιάση το βραχώδικο αυτό νησί , αν δεν έχει καλό πιλότο. Το φίδια και τα όρνια μάχονται μεταξύ τους. Τώρα ο αγώνας αυτός θα τελειώση. Οι εξόριστοι που θα πάνε εκεί θα κηρύξουν αμείλικτον πόλεμο και κατά των δύο. Κα αναμφισβήτητα εκατοντάδες θανάσιμων τραγωδιών θα γραφούν εκεί πριν τα δηλητηριώδη ερπετά και τα σαρκοφάγα όρνια εξολοθρευθούν. Δύσκολος θα είναι μόνον ο πόλεμος κατά των δηλητηριωδών αραχνών. Το δάγκαμά τους είναι οδυνηρότατο και φέρνει αμέσως τον θάνατο.
Η Ρουμανία ως τώρα δεν είχε "κάτεργα". Τώρα αποκτά στην νήσο των φιδιών όπου θα γίνουν έργα μεγάλης εκτάσεως για να μπορέσουν να στεγασθούν οι εξόριστοι. Στη μέση του νησιού θα κτισθούν τα οικήματα.
Αυστηρότατοι θα είναι οι κανονισμοί του κατέργου αυτού της νήσου των Φιδιών που την δέρνουν άνεμοι φοβεροί. Εκτός από λίγα ρούχα και βιβλία δεν θα έχουν χρήματα και εφημερίδες και ραδιόφωνα θ΄απαγορεύονται. Η ιατρική υπηρεσία όμως οργανούται άριστα.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΦΩΣ, στις 28 Απριλίου 1938)
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ 25Α
Α. ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ OKTABIANOY GOGA.
Ο εθνικιστής, ο αντισημίτης, o ποιητής, ο πολιτικός Octavian Goga [1] πολιτικός αρχηγός του Εθνικού Χριστιανικού Κόμματος [2] που είχε έρθει τέταρτο σε κοινοβουλευτική δύναμη, στις τελευταίες πολιτικές εκλογές , ύστερα από κάποιους δικαιολογημένους αρχικούς ενδοιασμούς[3], αποδέχεται τελικά τη βασιλική εντολή περί σχηματισμού Κυβέρνησης.
Ο εθνικιστής, ο αντισημίτης, o ποιητής, ο πολιτικός Octavian Goga [1] πολιτικός αρχηγός του Εθνικού Χριστιανικού Κόμματος [2] που είχε έρθει τέταρτο σε κοινοβουλευτική δύναμη, στις τελευταίες πολιτικές εκλογές , ύστερα από κάποιους δικαιολογημένους αρχικούς ενδοιασμούς[3], αποδέχεται τελικά τη βασιλική εντολή περί σχηματισμού Κυβέρνησης.
 |
| Octavian Goga |
Η Κυβέρνηση Goga ορκίζεται στις 28 Δεκεμβρίου .Στα βασικά Υπουργεία ο Istrate Micescu[5] (υπουργείο των Εξωτερικών), ο Armand Călinescu [6] (υπουργείο Εσωτερικών) , ο στρατηγός Ion Antonescu[7] (Εθνικής Άμυνας), ο Radu Irimescu, (Αεροπορίας και Ναυτικών) ......κλπ.[8]
Ο Πρωθυπουργός κάνει τις πρώτες του δηλώσεις. Διαβεβαιώνει ότι η Ρουμανία θα εξακολουθήσει να παραμένει σταθερά προσηλωμένη στη Κοινωνία των Εθνών, τη μικρή Αντάντ και το Βαλκανικό Σύμφωνο. Πρόθεση της Κυβέρνησης είναι να διατηρήσει και να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τις φιλικές σχέσεις με Γαλλία και Αγγλία , και ελπίζει σε μια μεγαλύτερη οικονομική κυρίως, συνεργασία με Γερμανία και Ιταλία . Η ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση , που λόγω Βεσσαραβίας περνούν παρατεταμένη περίοδο κρίσης εντάσσεται στο γενικό κλίμα καλής γειτονίας και συνεργασίας.[9]
Αρχικά η Φρουρά τηρεί απέναντι στη νέα Κυβέρνηση, στάση αναμονής .Μια εγκύκλιος με την υπογραφή του Κοντρεάνου προειδοποιεί και προτρέπει.
Εις την πολιτικήν κατάστασιν επήλθαν μεταβολές .Εις τον κόσμον των λεγεωναρίων δεν υπάρχει ουδεμία αφορμή ανησυχίας. Ο καθείς ας εορτάσει μαζί με την οικογένειάν του τας αγίας εορτάς μέχρι τέλους , χωρίς καμμίαν φροντίδα. Τίποτα δεν πρέπει να ταράσση τον λεγεωνάριο και να τον παρεκκλίνη από την διαταγήν την οποίαν του έδωκα μετά το τέλος του εκλογικού αγώνος "ησυχία και ανάπαυσις". Εύχομαι εις τους αγωνιστάς, έναν μεγάλον χρόνο λεγεωναρικόν." [10]
Εις την πολιτικήν κατάστασιν επήλθαν μεταβολές .Εις τον κόσμον των λεγεωναρίων δεν υπάρχει ουδεμία αφορμή ανησυχίας. Ο καθείς ας εορτάσει μαζί με την οικογένειάν του τας αγίας εορτάς μέχρι τέλους , χωρίς καμμίαν φροντίδα. Τίποτα δεν πρέπει να ταράσση τον λεγεωνάριο και να τον παρεκκλίνη από την διαταγήν την οποίαν του έδωκα μετά το τέλος του εκλογικού αγώνος "ησυχία και ανάπαυσις". Εύχομαι εις τους αγωνιστάς, έναν μεγάλον χρόνο λεγεωναρικόν." [10]
Την Πρωτοχρονιά μετά την επίσημη δοξολογία , ο Βασιλιάς υποδέχεται εθιμοτυπικά στην αίθουσα του θρόνου, παρουσία και του διαδόχου , το Πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης.
-Είμαι ευτυχής -δηλώνει ο Βασιλιάς- διότι η κυβέρνησή μου αποφάσισε να ακολουθήσει την ευθεία οδό προσανατολισμού προς το πνεύμα της εποχής μας. Το πνεύμα αυτό το οποίο επιζητεί να σταθεροποιήσει την εθνική μας γραμμή, πρέπει να ευχαριστεί όλους μια που δεν είναι διόλου επιθετικό αλλά είναι πνεύμα δικαιοσύνης .Είμαστε ένα Έθνος που έχει δικαιώματα στη ζωή , αλλά το οποίο δεν έσπευσε να στηρίξει αυτό το δικαίωμά του πιεστικά απέναντι στους άλλους...[11].
Στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα προς το λαό ο Πρωθυπουργός Goga παρουσιάζει με σαφήνεια τις βασικές αρχές του κυβερνητικού του προγράμματος. Η εθνική ιδέα , κυριαρχεί στις καρδιές όλων με τη κραυγή. Η Ρουμανία στους Ρουμάνους. Αυτό είναι το πιστοποιητικό γέννησης της νέας κυβέρνησης. Πιστεύουμε στη Βασιλεία γιατί είναι η θεμελιώδης βάση της ύπαρξης του Κράτους. Τη θεωρούμε δυνατή τη πραγματοποίηση των αρχών μας πρώτα μέσα από τη φροντίδα να νομοθετούμε σεβόμενοι όλες τις συνταγματικές μορφές. Δεύτερο δια των αμέσων μέτρων τα οποία θα αποφασίσει η Κυβέρνηση η οποία θα αναγγείλει το πρόγραμμά της μόλις διαλυθεί η παρούσα βουλή η σύνθεση της οποίας απέχει πολύ από του να παρέχει έδαφος συνεννόησης ή δυνατότητες καρποφόρας εργασίας.......[12]
Στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα προς το λαό ο Πρωθυπουργός Goga παρουσιάζει με σαφήνεια τις βασικές αρχές του κυβερνητικού του προγράμματος. Η εθνική ιδέα , κυριαρχεί στις καρδιές όλων με τη κραυγή. Η Ρουμανία στους Ρουμάνους. Αυτό είναι το πιστοποιητικό γέννησης της νέας κυβέρνησης. Πιστεύουμε στη Βασιλεία γιατί είναι η θεμελιώδης βάση της ύπαρξης του Κράτους. Τη θεωρούμε δυνατή τη πραγματοποίηση των αρχών μας πρώτα μέσα από τη φροντίδα να νομοθετούμε σεβόμενοι όλες τις συνταγματικές μορφές. Δεύτερο δια των αμέσων μέτρων τα οποία θα αποφασίσει η Κυβέρνηση η οποία θα αναγγείλει το πρόγραμμά της μόλις διαλυθεί η παρούσα βουλή η σύνθεση της οποίας απέχει πολύ από του να παρέχει έδαφος συνεννόησης ή δυνατότητες καρποφόρας εργασίας.......[12]
Στη πρώτη του συνάντηση με τους δημοσιογράφους ο υπουργός των Εξωτερικών Μιτσέσκο βιάζεται να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους αρχή κάνοντας από τη πολιτική ταυτότητα του Εθνικοχριστιανικού κόμματος . Διαβεβαιώνει κατηγορηματικά, ότι το συγκεκριμένο κόμμα, που κυβερνά τη χώρα δεν έχει καμία απολύτως ιδεολογική συγγένεια με το φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό πολύ περισσότερο με τις γαλλικές αντιλήψεις περί δικαιωμάτων του ανθρώπου. Ο Εθνικοχριστιανισμός είναι ένα φαινόμενο καθαρά Ρουμανικό. Ο Υπουργός δίνει έμφαση στο γεγονός ότι η Κυβέρνηση δεν πρόκειται να επιτρέψει τα προβλήματα της εσωτερικής πολιτικής να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας.
Τα προβλήματα της εσωτερικής πολιτικής είναι πολλά και σύνθετα . Αναζητώντας τους υπεύθυνους της Ρουμανικής κακοδαιμονίας η κυβέρνηση από τη πρώτη στιγμή δείχνει τους Εβραίους. Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Πρωθυπουργός δίνει το στίγμα της πολιτικής του.
Οι ξένοι Ισραηλίται έχουν κατακυριεύσει τους κυριοτέρους κλάδους της βιομηχανίας μας και συγκεκριμένως την βιομηχανίαν του σιδήρου, τα μεταλλεία και τα πετρέλαια. Εις την Ρουμανίαν , με πληθυσμόν 18.000.000 ζουν έν και ήμισυ εκατομμύριον Ισραηλίται .Σκοπεύω να εκδιώξω τους Εβραίους εκ των επιχειρήσεων και με βάσιν το σύνθημα " η Ρουμανία εις τους Ρουμάνους" να κάμω ώστε όλαι αι θέσεις, αι κατελημμέναι μέχρι τούδε υπό Εβραίων να περιέλθουν εις χείρας των Ρουμάνων. Θα οργανώσωμεν την βιομηχανίαν μας κατά τρόπον όμοιον με τα λεγόμενα φασιστικά κράτη, καίτοι εμείς δεν έχομεν ουδεμίας άλλης φύσεως δεσμούς με τα κράτη ταύτα.
Προτίθεμαι να εφαρμόσω Εθνικήν Επανάστασίν δι ' ειρηνικών μέσων , να δώσω μίαν νέαν ζωήν εις τον λαόν μας. Επιθυμώ να διαψεύσω τας σκοπίμους ειδήσεις τας διασκορπισθείσας εις το εξωτερικόν , καθ΄ ας προτίθεμαι να απολύσω όλους τους Εβραίους από τας δημοσίας υπηρεσίας . Δεν υπάρχουν Εβραίοι εις δημοσίας θέσεις εις την Ρουμανίαν". [13]
Φιλοδοξώντας να εξυγιάνει και να αναδιοργανώσει το κράτος η κυβέρνηση κινείται με γρήγορους ρυθμούς. Τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων ιδιαίτερα με μια σειρά αμαρτωλών συμβάσεων που το ρουμανικό δημόσιο είχε συνυπογράψει με ιδιώτες ξεσκονίζονται το ένα πίσω από το άλλο . Τα βασιλικά διατάγματα διευκολύνουν και επιταχύνουν τις διαδικασίες. Η Κυβέρνηση γνωρίζει ότι η αναθεώρηση των προϋποθέσεων με βάση τις οποίες εκατοντάδες χιλιάδες εβραίοι εγκαταστάθηκαν στη χώρα μετά το πόλεμο θα προκαλέσει αναπόφευκτα αναταράξεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας αλλά δηλώνει αποφασισμένη. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, οφείλει να αναδειχθεί σε επίπεδο Κ.Τ.Ε και να λυθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Στη συνέντευξη που παραχωρούν στις αρχές Ιανουαρίου στον A. L. Easterman της Βρετανικής Daily Herald, τόσο ο Carol όσο και ο Goga δεν σταματούν να κάνουν παράπονα για το εβραϊκό πρόβλημα στη χώρα τους . Παρ΄όλα όσα μέχρι τότε είχαν κάνει , παρ όλες τις διευκολύνσεις 250,000 - 500,000 Εβραίοι στη χώρα εξακολουθούν να είναι “παράνομοι.” Ο Βασιλιάς Carol II για να καθησυχάσει κυρίως τους Βρετανούς αρνείται ότι υπάρχει σχέδιο μαζικής εκτόπισής τους ο Goga όμως επιμένει στην ανάδειξη του προβλήματος σε διεθνές επίπεδο . Οι « 500,000 περιπλανόμενων” που δεν μπορούν να θεωρηθούν Ρουμάνοι πολίτες είναι πρόβλημα που αναζητά κι αυτό την λύση του.
Ο Goga έχει ξεκάθαρες ιδέες για το μέλλον των ανθρώπων αυτών. Βλέπει τη λύση στη μεταφορά τουλάχιστον 500.000 Εβραίων της Ρουμανίας στην Μαδαγασκάρη. Τη πρόταση του αυτή υποστηρίζει και ο Υπουργός των Εξωτερικών Istrate Micescu, δηλώνοντας άκομψα ότι “χρειάζεται το ταχύτερο να καθαρίσουμε το προαύλιό μας γιατί αυτά τα απορρίμματα δεν χρησιμεύουν σε κανένα.[14]
Πίσω από το κυνήγι του Εβραίου, ένα άλλο παιχνίδι περισσότερο σκοτεινό , ύπουλο και επικίνδυνο παίζεται με στόχο τη Σιδηρά φρουρά. Πρόθυμος να υλοποιήσει τη βασιλική επιθυμία και να απαλλάξει τη χώρα από τη παρουσία της Λεγεώνας, ο υπουργός των Εσωτερικών καταστρώνει τα σχέδιά του. Πρώτο βήμα. Ο αποκλεισμός των Σιδηροφρουρών από τις εκλογές. ......
Στις 13 Ιανουαρίου 1938 η Φρουρά τελεί μνημόσυνο για τους ήρωες νεκρούς Mota και Marin [20] και ταυτόχρονα μετρά τη δύναμή της . Με ευκαιρία τη μεγάλη εκδήλωση στην οποία συρρέει πλήθος κόσμου ο Codreanu , ο οποίος ασφαλώς και διαισθάνεται τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν , επιχειρεί να προειδοποιήσει για την ανάγκη αναβάθμισης της πολιτικής της αντιπαράθεσης με τη κρατική εξουσία .Αναγγέλλει τη δημιουργία ενός ειδικού Σώματος επίλεκτων λεγεωνάριων. Πρόκειται για ένα ημιστρατιωτικού τύπου εθελοντικό Σώμα με την επωνυμία «Σώμα Mota-Marin".Το βασικό του σύνθημα δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες « gata de moarte - Έτοιμοι να πεθάνουμε.» Διοικητής του Σώματος ορίζεται ο Alexandru Cantacuzino [21].
Στις 18 Ιανουαρίου 1938, με βασιλικό διάταγμα προσδιορίζονται οι ημερομηνίες των καινούριων πολιτικών εκλογών για τις αρχές Μαρτίου. Αφοσιωμένη στο έργο της η Κυβέρνηση προσεγγίζει το βασικό της στόχο.
Στις 21 Ιανουαρίου 1938 με το διάταγμα αρ 169 «περί αναθεωρήσεως της υπηκοότητας των Εβραίων της Ρουμανίας» το εβραίικό πρόβλημα μπαίνει στη πιο κρίσιμη φάση του.
Φιλοδοξώντας να εξυγιάνει και να αναδιοργανώσει το κράτος η κυβέρνηση κινείται με γρήγορους ρυθμούς. Τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων ιδιαίτερα με μια σειρά αμαρτωλών συμβάσεων που το ρουμανικό δημόσιο είχε συνυπογράψει με ιδιώτες ξεσκονίζονται το ένα πίσω από το άλλο . Τα βασιλικά διατάγματα διευκολύνουν και επιταχύνουν τις διαδικασίες. Η Κυβέρνηση γνωρίζει ότι η αναθεώρηση των προϋποθέσεων με βάση τις οποίες εκατοντάδες χιλιάδες εβραίοι εγκαταστάθηκαν στη χώρα μετά το πόλεμο θα προκαλέσει αναπόφευκτα αναταράξεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας αλλά δηλώνει αποφασισμένη. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, οφείλει να αναδειχθεί σε επίπεδο Κ.Τ.Ε και να λυθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Στη συνέντευξη που παραχωρούν στις αρχές Ιανουαρίου στον A. L. Easterman της Βρετανικής Daily Herald, τόσο ο Carol όσο και ο Goga δεν σταματούν να κάνουν παράπονα για το εβραϊκό πρόβλημα στη χώρα τους . Παρ΄όλα όσα μέχρι τότε είχαν κάνει , παρ όλες τις διευκολύνσεις 250,000 - 500,000 Εβραίοι στη χώρα εξακολουθούν να είναι “παράνομοι.” Ο Βασιλιάς Carol II για να καθησυχάσει κυρίως τους Βρετανούς αρνείται ότι υπάρχει σχέδιο μαζικής εκτόπισής τους ο Goga όμως επιμένει στην ανάδειξη του προβλήματος σε διεθνές επίπεδο . Οι « 500,000 περιπλανόμενων” που δεν μπορούν να θεωρηθούν Ρουμάνοι πολίτες είναι πρόβλημα που αναζητά κι αυτό την λύση του.
Ο Goga έχει ξεκάθαρες ιδέες για το μέλλον των ανθρώπων αυτών. Βλέπει τη λύση στη μεταφορά τουλάχιστον 500.000 Εβραίων της Ρουμανίας στην Μαδαγασκάρη. Τη πρόταση του αυτή υποστηρίζει και ο Υπουργός των Εξωτερικών Istrate Micescu, δηλώνοντας άκομψα ότι “χρειάζεται το ταχύτερο να καθαρίσουμε το προαύλιό μας γιατί αυτά τα απορρίμματα δεν χρησιμεύουν σε κανένα.[14]
Πίσω από το κυνήγι του Εβραίου, ένα άλλο παιχνίδι περισσότερο σκοτεινό , ύπουλο και επικίνδυνο παίζεται με στόχο τη Σιδηρά φρουρά. Πρόθυμος να υλοποιήσει τη βασιλική επιθυμία και να απαλλάξει τη χώρα από τη παρουσία της Λεγεώνας, ο υπουργός των Εσωτερικών καταστρώνει τα σχέδιά του. Πρώτο βήμα. Ο αποκλεισμός των Σιδηροφρουρών από τις εκλογές. ......
Στις 13 Ιανουαρίου 1938 η Φρουρά τελεί μνημόσυνο για τους ήρωες νεκρούς Mota και Marin [20] και ταυτόχρονα μετρά τη δύναμή της . Με ευκαιρία τη μεγάλη εκδήλωση στην οποία συρρέει πλήθος κόσμου ο Codreanu , ο οποίος ασφαλώς και διαισθάνεται τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν , επιχειρεί να προειδοποιήσει για την ανάγκη αναβάθμισης της πολιτικής της αντιπαράθεσης με τη κρατική εξουσία .Αναγγέλλει τη δημιουργία ενός ειδικού Σώματος επίλεκτων λεγεωνάριων. Πρόκειται για ένα ημιστρατιωτικού τύπου εθελοντικό Σώμα με την επωνυμία «Σώμα Mota-Marin".Το βασικό του σύνθημα δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες « gata de moarte - Έτοιμοι να πεθάνουμε.» Διοικητής του Σώματος ορίζεται ο Alexandru Cantacuzino [21].
Στις 18 Ιανουαρίου 1938, με βασιλικό διάταγμα προσδιορίζονται οι ημερομηνίες των καινούριων πολιτικών εκλογών για τις αρχές Μαρτίου. Αφοσιωμένη στο έργο της η Κυβέρνηση προσεγγίζει το βασικό της στόχο.
Στις 21 Ιανουαρίου 1938 με το διάταγμα αρ 169 «περί αναθεωρήσεως της υπηκοότητας των Εβραίων της Ρουμανίας» το εβραίικό πρόβλημα μπαίνει στη πιο κρίσιμη φάση του.
Στις 22 Ιανουαρίου 1938 το πρακτορείο Ράντορ μεταδίδει:
Η κυβέρνησις εις εκτέλεσιν του προγράμματος της απεφάσισε να προβή εις την αναθεώρησιν όλων των πράξεων και αποφάσεων δι ών ανεγνωρίσθη η απόκτησις της Ρουμανικής ιθαγένειας υπό ξένων από 1 Δεκεμβρίου 1918. Το δημοσιευθέν σήμερον διάταγμα κανονίζει την διαδικασίαν , ήτις δέον να τηρηθή δια την αναθεώρησιν ταύτην ενώπιον του δικαστηρίου. Το άρθρο 5 του διατάγματος καθορίζει ότι οι δήμαρχοι και οι πρόεδροι των κοινοτήτων θα καταρτίσουν εντός 30 ημερών πίνακας αναγράφοντας τα ονόματα όλων των Εβραίων , οι οποίοι είνε εγγεγραμμένοι εις τα μητρώα μετά παρατηρήσεων όσον αφορά τον τρόπον , δια του οποίου απέκτησαν την Ρουμανικήν ιθαγένειαν.
Προς απόδειξιν των δικαιωμάτων των τα πρόσωπα τα εγγεγραμμένα εις τους άνω πίνακας θα υποβάλουν εις το αρμόδιον δικαστήριον στοιχεία δι ων θα αποδεικνύεται ότι εγεννήθησαν επί Ρουμανικού εδάφους, ότι δεν ανήκουν εις άλλην εθνικότητα και ότι εξεπλήρωσαν τας στρατιωτικάς υποχρεώσεις των. Οι μη δυνάμενοι να προσκομίσουν ταύτα θα διαγράφονται των μητρώων. [22]
Για να προλάβει αντιδράσεις ο Υπουργός Δικαιοσύνης Radulescu-Mehedinti βιάζεται να παρουσιάσει με αδιάσειστα στοιχεία τον βαθμό της εβραϊκής εισβολής από την ενοποίηση των πριγκηπάτων στα 1859 και μετά. Μια παρένθεση που άνοιξε στα 1923 με την αναθεώρηση του άρθρου 7 του Συντάγματος κλείνει και όλα δείχνουν οριστικά.[23]
Από τη Γενεύη όπου βρίσκεται ο Ρουμάνος Υπουργός των Εξωτερικών για να υποστηρίξει τις θέσεις της χώρας του σχετικά με το εβραικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει , δίνει συνέντευξη στην εφημερίδα της Γενεύης.
Δεν είναι η Ρουμανία εκείνη, ήτις θα φέρη ενώπιον του συμβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών το υποτιθέμενον εβραϊκόν ή μειονοτικόν πρόβλημα .
Ημείς δεν συμβουλευόμεθα τα άλλα κράτη επί της εσωτερικής πολιτικής της χώρας μας . Αλλ' εάν άλλοι θέσουν το ζήτημα αυθυπονοείται ότι είμεθα εδώ δια να απαντήσωνεν .
Και δεν θα μας λείψουν τα επιχειρήματα. Οι Εβραίοι διακινδυνεύουν να κάνουν ένα νέον και σοβαρόν σφάλμα. Το να υπαχθούν εις το καθεστώς των μειονοτήτων.[24]
Μέσα σε ένα έντονα φορτισμένο πολιτικά κλίμα , ο Κοντρεάνου παραχωρεί μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Virgilio Gayda Διευθυντή του Giornale d’Italia. Παρουσιάζεται αισιόδοξος για την εξέλιξη των πραγμάτων ,πιστεύει ότι η ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού λόγου σε συνδυασμό με την κομματική αναδιοργάνωση θα τους επιτρέψει να σταθούν όρθιοι στη καταιγίδα . Πολλά πρέπει να γίνουν ακόμα . Εκφράζει τις βαθύτερες σκέψεις του πάνω στο κόμμα και το καινούριο κράτος .Με την με αριθμό 128 εγκύκλιό του της 28 Ιανουαρίου, βάζει τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μιας επιτροπής αρμόδιας να εξετάσει και να προτείνει την οργάνωση του μελλοντικού Λεγεωνάριου κράτους. Στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου, αρχές Φεβρουαρίου, μια εγκύκλιος του Πατριάρχη Ρουμανίας, προς το κλήρο, επισημαίνει έναν ακόμη πρόβλημα. Τελευταία παρατηρούνται πολλές βαπτίσεις Εβραίων και μάλιστα κατά τρόπο ανεξέλεγκτο.
Εις το μέλλον- λέγει η εγκύκλιος- πάσα περίπτωσις Εβραίου ζητούντος να γίνει δεκτός εις τους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεον να εξετάζεται μετά πολλής προσοχής δια να εξακριβούται , εάν η αίτησις γίνεται εκ λόγων ειλικρινούς πεποιθήσεως ή μη προέρχεται αύτη εκ λόγων προστασίας των ιδίων των συμφερόντων. Εάν λόγοι ατομικών καθαρώς συμφερόντων ωθούν τους αιτούντας να ζητούν την βάπτισίν των ,τότε η αίτησίς των δέον ν' απορρίπτεται. Τέλος αφού επισημαίνεται ότι σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να προσδέχονται στη ορθόδοξη ρουμανική εκκλησία μη ρουμάνους εβραίους καταλήγει με την απειλή ότι οι παραβάτες θα τιμωρηθούν αυστηρά.[29]
Στο μεταξύ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, απορροφημένος από τη προεκλογική μάχη δεν φαντάζεται, ότι πίσω από τις πλάτες του μεθοδεύεται σύμφωνα με τη επιθυμία του Βασιλιά, η αντικατάστασή του στα πλαίσια εγκαθίδρυσης μιας δικτατορίας, έστω και με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αναζητώντας την εκλογική νίκη δεν διστάζει να προσεγγίσει κι αυτόν ακόμη το Κοντρεάνου. Η συνάντηση πραγματοποιείται με απόλυτη μυστικότητα στις 8 Φεβρουαρίου στο σπίτι του Ion Gigurtu [30 ] . Η πρόταση του Goga ,ξεκάθαρη, συνοψίζεται σε δύο σημεία. Οι υποψήφιοι του κόμματος «όλα για τη Πατρίδα» θα αποσυρθούν από την εκλογική αναμέτρηση και το κόμμα του, θα μετασχηματιστεί σε μια ριζοσπαστική αντισημιτική δεξιά, που με πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας, θα διεκδικήσει τη νίκη. Φαίνεται ότι, παρόλα τα μέτρα ασφαλείας ο Βασιλιάς πληροφορείται τις κινήσεις του Πρωθυπουργού του και αντιδρά με ετοιμότητα. Δείχνοντας ότι λαμβάνει σοβαρά τις εντολές που φτάνουν από το Παρίσι και το Λονδίνο, στις 12 Φεβρουαρίου 1938, ζητά την παραίτηση της κυβέρνησης των 44 ημερών του Goga .
Η κυβέρνησις εις εκτέλεσιν του προγράμματος της απεφάσισε να προβή εις την αναθεώρησιν όλων των πράξεων και αποφάσεων δι ών ανεγνωρίσθη η απόκτησις της Ρουμανικής ιθαγένειας υπό ξένων από 1 Δεκεμβρίου 1918. Το δημοσιευθέν σήμερον διάταγμα κανονίζει την διαδικασίαν , ήτις δέον να τηρηθή δια την αναθεώρησιν ταύτην ενώπιον του δικαστηρίου. Το άρθρο 5 του διατάγματος καθορίζει ότι οι δήμαρχοι και οι πρόεδροι των κοινοτήτων θα καταρτίσουν εντός 30 ημερών πίνακας αναγράφοντας τα ονόματα όλων των Εβραίων , οι οποίοι είνε εγγεγραμμένοι εις τα μητρώα μετά παρατηρήσεων όσον αφορά τον τρόπον , δια του οποίου απέκτησαν την Ρουμανικήν ιθαγένειαν.
Προς απόδειξιν των δικαιωμάτων των τα πρόσωπα τα εγγεγραμμένα εις τους άνω πίνακας θα υποβάλουν εις το αρμόδιον δικαστήριον στοιχεία δι ων θα αποδεικνύεται ότι εγεννήθησαν επί Ρουμανικού εδάφους, ότι δεν ανήκουν εις άλλην εθνικότητα και ότι εξεπλήρωσαν τας στρατιωτικάς υποχρεώσεις των. Οι μη δυνάμενοι να προσκομίσουν ταύτα θα διαγράφονται των μητρώων. [22]
Για να προλάβει αντιδράσεις ο Υπουργός Δικαιοσύνης Radulescu-Mehedinti βιάζεται να παρουσιάσει με αδιάσειστα στοιχεία τον βαθμό της εβραϊκής εισβολής από την ενοποίηση των πριγκηπάτων στα 1859 και μετά. Μια παρένθεση που άνοιξε στα 1923 με την αναθεώρηση του άρθρου 7 του Συντάγματος κλείνει και όλα δείχνουν οριστικά.[23]
Από τη Γενεύη όπου βρίσκεται ο Ρουμάνος Υπουργός των Εξωτερικών για να υποστηρίξει τις θέσεις της χώρας του σχετικά με το εβραικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει , δίνει συνέντευξη στην εφημερίδα της Γενεύης.
Δεν είναι η Ρουμανία εκείνη, ήτις θα φέρη ενώπιον του συμβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών το υποτιθέμενον εβραϊκόν ή μειονοτικόν πρόβλημα .
Ημείς δεν συμβουλευόμεθα τα άλλα κράτη επί της εσωτερικής πολιτικής της χώρας μας . Αλλ' εάν άλλοι θέσουν το ζήτημα αυθυπονοείται ότι είμεθα εδώ δια να απαντήσωνεν .
Και δεν θα μας λείψουν τα επιχειρήματα. Οι Εβραίοι διακινδυνεύουν να κάνουν ένα νέον και σοβαρόν σφάλμα. Το να υπαχθούν εις το καθεστώς των μειονοτήτων.[24]
Μέσα σε ένα έντονα φορτισμένο πολιτικά κλίμα , ο Κοντρεάνου παραχωρεί μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Virgilio Gayda Διευθυντή του Giornale d’Italia. Παρουσιάζεται αισιόδοξος για την εξέλιξη των πραγμάτων ,πιστεύει ότι η ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού λόγου σε συνδυασμό με την κομματική αναδιοργάνωση θα τους επιτρέψει να σταθούν όρθιοι στη καταιγίδα . Πολλά πρέπει να γίνουν ακόμα . Εκφράζει τις βαθύτερες σκέψεις του πάνω στο κόμμα και το καινούριο κράτος .Με την με αριθμό 128 εγκύκλιό του της 28 Ιανουαρίου, βάζει τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μιας επιτροπής αρμόδιας να εξετάσει και να προτείνει την οργάνωση του μελλοντικού Λεγεωνάριου κράτους. Στο αποκορύφωμα της προεκλογικής περιόδου, αρχές Φεβρουαρίου, μια εγκύκλιος του Πατριάρχη Ρουμανίας, προς το κλήρο, επισημαίνει έναν ακόμη πρόβλημα. Τελευταία παρατηρούνται πολλές βαπτίσεις Εβραίων και μάλιστα κατά τρόπο ανεξέλεγκτο.
Εις το μέλλον- λέγει η εγκύκλιος- πάσα περίπτωσις Εβραίου ζητούντος να γίνει δεκτός εις τους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεον να εξετάζεται μετά πολλής προσοχής δια να εξακριβούται , εάν η αίτησις γίνεται εκ λόγων ειλικρινούς πεποιθήσεως ή μη προέρχεται αύτη εκ λόγων προστασίας των ιδίων των συμφερόντων. Εάν λόγοι ατομικών καθαρώς συμφερόντων ωθούν τους αιτούντας να ζητούν την βάπτισίν των ,τότε η αίτησίς των δέον ν' απορρίπτεται. Τέλος αφού επισημαίνεται ότι σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να προσδέχονται στη ορθόδοξη ρουμανική εκκλησία μη ρουμάνους εβραίους καταλήγει με την απειλή ότι οι παραβάτες θα τιμωρηθούν αυστηρά.[29]
Στο μεταξύ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, απορροφημένος από τη προεκλογική μάχη δεν φαντάζεται, ότι πίσω από τις πλάτες του μεθοδεύεται σύμφωνα με τη επιθυμία του Βασιλιά, η αντικατάστασή του στα πλαίσια εγκαθίδρυσης μιας δικτατορίας, έστω και με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αναζητώντας την εκλογική νίκη δεν διστάζει να προσεγγίσει κι αυτόν ακόμη το Κοντρεάνου. Η συνάντηση πραγματοποιείται με απόλυτη μυστικότητα στις 8 Φεβρουαρίου στο σπίτι του Ion Gigurtu [30 ] . Η πρόταση του Goga ,ξεκάθαρη, συνοψίζεται σε δύο σημεία. Οι υποψήφιοι του κόμματος «όλα για τη Πατρίδα» θα αποσυρθούν από την εκλογική αναμέτρηση και το κόμμα του, θα μετασχηματιστεί σε μια ριζοσπαστική αντισημιτική δεξιά, που με πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας, θα διεκδικήσει τη νίκη. Φαίνεται ότι, παρόλα τα μέτρα ασφαλείας ο Βασιλιάς πληροφορείται τις κινήσεις του Πρωθυπουργού του και αντιδρά με ετοιμότητα. Δείχνοντας ότι λαμβάνει σοβαρά τις εντολές που φτάνουν από το Παρίσι και το Λονδίνο, στις 12 Φεβρουαρίου 1938, ζητά την παραίτηση της κυβέρνησης των 44 ημερών του Goga .
Υποσημειώσεις
[ 1]Octavian Goga Γεννήθηκε στα 1881 στο Rasinari της Transilvania. Πήρε μέρος στο ρουμανικό απελευθερωτικό κίνημα της Τρανσυλβανίας που τότε βρισκόταν κάτω από τον ζυγό των Αψβούργων. Υπηρέτησε με ενθουσιασμό την ιδέα της εξόδου της Ρουμανίας στον πόλεμο. Στα 1918 υπήρξε μέλος στην προσωρινή Κυβέρνηση της Τρανσυλβανίας και μετά την Ένωση ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας και μετά το Τεχνών και Επιστημών.
Στα 1932 δημιουργεί το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα που στα 1935 συγχωνεύτηκε με την Εθνικό Σύνδεσμο της Χριστιανικής Άμυνας του Alexandru Cuza για να δημιουργηθεί το Εθνικό Χριστιανικό Κόμμα. Ο Goga από την αρχή της πολιτικής καριέρας του πίστευε ότι οι εβραίοι πέρα από τις άλλες αμαρτίες τους ήσαν υπεύθυνοι και για έναν υπόγειο αντιρουμανισμό λόγω των φιλο-ουγγρικών αισθημάτων τους. Έχοντας την εύνοια των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών και την συμπάθεια του ιδεολόγου Alfred Rosenberg, ο Goga εξελίχθηκε σε αρχηγό του ισχυρότερου αντισημιτικού κινήματος μετά την Σιδηρά Φρουρά. Στις 28 Δεκεμβρίου 1937 κλήθηκε από τον Βασιλιά Carol II να σχηματίσει καινούργια Κυβέρνηση.
[ 2] Η Κυβέρνηση στηριζόταν στο Εθνικό Χριστιανικό κόμμα που είχε προέλθει από τη συνένωση στις 14 Ιουλίου 1935 στο Ιάσιο της Εθνικοχριστιανικής Άμυνας του Alexander C. Cuza και του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος του Octavian Goga
[ 5] Istrate Micescu (22 /5 1881 – 22 /5 1951) Καθηγητής του Δικαίου και των Πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου .Υπουργός των Εξωτερικών στη Κυβέρνηση Goga . Ο Micescu ήταν ο βασικός συντάκτης του Συντάγματος του 1938.
[ 6] Armand Călinescu (4/6/1893 – 21 /9/ 1939) Ρουμάνος πολιτικός . Προερχόμενος από το PNŢ υπήρξε Υπουργός των Εσωτερικών στη κυβέρνηση Goga Διετέλεσε Πρωθυπουργός από το Μάρτιο του 1939 μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του 6 μήνες αργότερα.
[ 8]Radu Irimescu (9/12/1890 – ?/5/1975) Ρουμάνος πολιτικός και διπλωμάτης.
[12] Σε συνέντευξή του στον ανταποκριτή της αγγλικής εφημερίδας Evening Standar αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας θα δηλώσει: Η εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας θα στηρίζεται και εφεξής επί του συμφώνου της Κοινωνίας των Εθνών. Δεν σκοπεύομεν να εγκαταλείψωμεν την Γενεύην . Το χαρακτηριστικόν της εξωτερικής πολιτικής της νέας κυβερνήσεως θα είναι περισσότερον στενή φιλία μετά της Αγγλίας από την μέχρι τούδε τοιαύτην. Ελπίζω να επιτύχωμεν νέους διπλωματικούς και εμπορικούς δεσμούς με διάφορα κράτη. Ιδιαιτέρως θα επεθύμουν να αρχίσουν όσον το δυνατόν ταχύτερον διαπραγματεύσεις δια την σύναψιν μιάς νέας εμπορικής συμβάσεως μετά της Γερμανίας. Οι δεσμοί μας μετά της Γαλλίας θα συνεχισθούν υπό το πνεύμα των παραδόσεων της Ρουμανικής πολιτικής. Όσον αφορά τας μετά της Γερμανίας και της Ιταλίας σχέσεις μας, αρκεί να σας δηλώσω ότι η εσωτερική πολιτική της Ρουμανίας δεν θα έχη ως συνέπειαν ώστε η φιλία μας προς τα κράτη ταύτα να είναι διαφορετική από την φιλίαν μας προς τα άλλα κράτη . Ελπίζω ότι θα φθάσωμεν εις μίαν προσέγγισιν με τα δύο ταύτα κράτη με βάσιν τους σημερινούς μας δεσμούς με τα διάφορα κράτη. Ο κυριώτερος σκοπός της εσωτερικής και εξωτερικής μας πολιτικής θα είνε να οδηγήσωμεν όλους τους κλάδους της δημοσίας ζωής μας εις μίαν ομαλήν κατάστασιν. (Εφημερίδα το ΦΩΣ 4 Ιανουαρίου 1938)
Στα 1932 δημιουργεί το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα που στα 1935 συγχωνεύτηκε με την Εθνικό Σύνδεσμο της Χριστιανικής Άμυνας του Alexandru Cuza για να δημιουργηθεί το Εθνικό Χριστιανικό Κόμμα. Ο Goga από την αρχή της πολιτικής καριέρας του πίστευε ότι οι εβραίοι πέρα από τις άλλες αμαρτίες τους ήσαν υπεύθυνοι και για έναν υπόγειο αντιρουμανισμό λόγω των φιλο-ουγγρικών αισθημάτων τους. Έχοντας την εύνοια των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών και την συμπάθεια του ιδεολόγου Alfred Rosenberg, ο Goga εξελίχθηκε σε αρχηγό του ισχυρότερου αντισημιτικού κινήματος μετά την Σιδηρά Φρουρά. Στις 28 Δεκεμβρίου 1937 κλήθηκε από τον Βασιλιά Carol II να σχηματίσει καινούργια Κυβέρνηση.
[ 2] Η Κυβέρνηση στηριζόταν στο Εθνικό Χριστιανικό κόμμα που είχε προέλθει από τη συνένωση στις 14 Ιουλίου 1935 στο Ιάσιο της Εθνικοχριστιανικής Άμυνας του Alexander C. Cuza και του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος του Octavian Goga
[ 5] Istrate Micescu (22 /5 1881 – 22 /5 1951) Καθηγητής του Δικαίου και των Πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου .Υπουργός των Εξωτερικών στη Κυβέρνηση Goga . Ο Micescu ήταν ο βασικός συντάκτης του Συντάγματος του 1938.
[ 6] Armand Călinescu (4/6/1893 – 21 /9/ 1939) Ρουμάνος πολιτικός . Προερχόμενος από το PNŢ υπήρξε Υπουργός των Εσωτερικών στη κυβέρνηση Goga Διετέλεσε Πρωθυπουργός από το Μάρτιο του 1939 μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του 6 μήνες αργότερα.
[ 8]Radu Irimescu (9/12/1890 – ?/5/1975) Ρουμάνος πολιτικός και διπλωμάτης.
[12] Σε συνέντευξή του στον ανταποκριτή της αγγλικής εφημερίδας Evening Standar αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας θα δηλώσει: Η εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας θα στηρίζεται και εφεξής επί του συμφώνου της Κοινωνίας των Εθνών. Δεν σκοπεύομεν να εγκαταλείψωμεν την Γενεύην . Το χαρακτηριστικόν της εξωτερικής πολιτικής της νέας κυβερνήσεως θα είναι περισσότερον στενή φιλία μετά της Αγγλίας από την μέχρι τούδε τοιαύτην. Ελπίζω να επιτύχωμεν νέους διπλωματικούς και εμπορικούς δεσμούς με διάφορα κράτη. Ιδιαιτέρως θα επεθύμουν να αρχίσουν όσον το δυνατόν ταχύτερον διαπραγματεύσεις δια την σύναψιν μιάς νέας εμπορικής συμβάσεως μετά της Γερμανίας. Οι δεσμοί μας μετά της Γαλλίας θα συνεχισθούν υπό το πνεύμα των παραδόσεων της Ρουμανικής πολιτικής. Όσον αφορά τας μετά της Γερμανίας και της Ιταλίας σχέσεις μας, αρκεί να σας δηλώσω ότι η εσωτερική πολιτική της Ρουμανίας δεν θα έχη ως συνέπειαν ώστε η φιλία μας προς τα κράτη ταύτα να είναι διαφορετική από την φιλίαν μας προς τα άλλα κράτη . Ελπίζω ότι θα φθάσωμεν εις μίαν προσέγγισιν με τα δύο ταύτα κράτη με βάσιν τους σημερινούς μας δεσμούς με τα διάφορα κράτη. Ο κυριώτερος σκοπός της εσωτερικής και εξωτερικής μας πολιτικής θα είνε να οδηγήσωμεν όλους τους κλάδους της δημοσίας ζωής μας εις μίαν ομαλήν κατάστασιν. (Εφημερίδα το ΦΩΣ 4 Ιανουαρίου 1938)
[13]Το Φως Τρίτη 4 Ιανουαρίου 1938
[14] Ο Διευθυντής του Τζορνάλε ντ Ιτάλια, Γκάϋντα σε ανταπόκρισή του από το Βουκουρέστι επιχειρεί να αναδείξει το μέγεθος του προβλήματος με τη βοήθεια των αριθμών.
....... Επί του σημείου αυτού είνε σύμφωνα, όπως διαπιστούται , όλα τα εθνικιστικά ρεύματα. Από τους Εθνικοχριστιανούς των κ. Γκόγκα και Κούζα μέχρι της "Σιδηράς Φρουράς" του κ. Κοντρεάνου. Και μαζί μ' αυτούς το σύνολον σχεδόν του ρουμανικού λαού. Δι αυτό , πρέπει να επιστήσωμε την προσοχήν μας επί του προβλήματος αυτού , δια να κατανοήσωμεν ένα από τους πλέον τυπικούς προσανατολισμούς της σημερινής πολιτικής της Ρουμανίας.
Από όλας τας μειονότητας η εβραίική , καίτοι όχι η σπουδαιοτέρα εις αριθμόν , κατόρθωσε ταχέως να κατακτήση πολλά από τα ζωτικά σημεία της εθνικής ρουμανικής οικονομίας. Η μεγάλη βιομηχανία δημιουργείται εις την αγροτικήν Ρουμανίαν , πέριξ των πετρελαιοπηγών , των μεταλλείων , των μεγάλων δασών , ευρίσκεται κατά μέγα μέρος εις χείρας των Εβραίων.......... Όστις επαναβλέπει σήμερον το Βουκουρέστι , αφού το εγνώρισε προ του πολέμου, δύναται να ανακαλύψη αμέσως την εξάπλωσιν των εβραικών καταστημάτων πάσης φύσεως και παντός μεγέθους , αντικαταστησάντων τα ρουμανικά καταστήματα. Η ιδία υπερβολική εξάπλωσις , εν συγκρίσει με τον αριθμόν της φυλής των , ανακαλύπτεται και μεταξύ των ιδιωτικών υπαλλήλων και μεταξύ των ελευθερίων επαγγελμάτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία μου εδόθησαν υπό των εθνικιστικών ομάδων, εκ των 258 χιλιάδων υπαλλήλων των διαφόρων εν Ρουμανία επιχειρήσεων , οι 173 χιλιάδες είναι Εβραίοι και μόνον 39 χιλιάδες (15%) είνε Ρωμούνοι. Οι υπόλοιποι ανήκουν εις τας άλλας εθνικότητας. Εκ των 14.300 Τραπεζικών και εμπορικών υπαλλήλων του Βουκουρεστίου, οι Εβραίοι ανέρχονται εις 11.200, έναντι 1964 Ρωμούντων. Η πολεμική η αρχίσασα υπό της "Ενώσεως των Χριστιανών Δικηγόρων", απέδειξεν ότι, εις 36 εκ των 66 δικηγορικών συλλόγων της Ρουμανίας από 10481 δικηγόρους , οι 3066 είνε Εβραίοι. Εις το Βουκουρέστο επί 3475 δικηγόρων οι 1390 είνε Εβραίοι. Μεταξύ δε των εξασκουμένων δικηγόρων το 75% είνε Εβραίοι. Ο εκπρόσωπος των φαρμακοποιών με εβεβαίωσεν ότι όλα σχεδόν τα φαρμακεία της Ρουμανίας ευρίσκονται εις χείρας ξένων. Επί 120 φαρμακείων εις την Βεσαραβίαν τα 117είνε εβραίικά. Ο αντιπρόσωπος των ιατρών με την σειράν του με εβεβαίωσεν ότι οι Εβραίοι έφεδροι αξιωματικοί ιατροί ανέρχονται εις 1360 έναντι 1400 Ρωμούντων , οι Εβραίοι έφεδροι αξιωματικοί φαρμακοποιοί ανέρχονται σε 402 έναντι 213 Ρωμούνων. Ο ίδιος με εβεβαίωσεν ότι από του 1924 τα ρουμανικά Πανεπιστήμια ανεγνώρισαν 1251 διπλώματα ιατρών , ληφθέντα εις Πανεπιστήμια του Εξωτερικού. Εξ αυτών τα 68,99% ανήκουν εις Εβραίους. Η ιδία περίπου αναλογία παρατηρείται και μεταξύ των μηχανικών και των αρχιτεκτόνων. Επί 142 μεσιτών του Χρηματιστηρίου του Βουκουρεστίου 139 είνε σημίται και 3 μόνον Ρωμούνοι. Η καταπληκτική επέκτασις του Βουκουρεστίου παρουσίαζε τεραστίαν υπένδυσιν εβραίικών κεφαλαίων . Από του 1926 μέχρι του 1936 επί επενδυθέντων εις οικοδομάς εις το Βουκουρέστι 35 δισεκατομμυρίων , τα 29 δισεκατομμύρια ήσαν εβραϊκά...........
[14] Ο Διευθυντής του Τζορνάλε ντ Ιτάλια, Γκάϋντα σε ανταπόκρισή του από το Βουκουρέστι επιχειρεί να αναδείξει το μέγεθος του προβλήματος με τη βοήθεια των αριθμών.
....... Επί του σημείου αυτού είνε σύμφωνα, όπως διαπιστούται , όλα τα εθνικιστικά ρεύματα. Από τους Εθνικοχριστιανούς των κ. Γκόγκα και Κούζα μέχρι της "Σιδηράς Φρουράς" του κ. Κοντρεάνου. Και μαζί μ' αυτούς το σύνολον σχεδόν του ρουμανικού λαού. Δι αυτό , πρέπει να επιστήσωμε την προσοχήν μας επί του προβλήματος αυτού , δια να κατανοήσωμεν ένα από τους πλέον τυπικούς προσανατολισμούς της σημερινής πολιτικής της Ρουμανίας.
Από όλας τας μειονότητας η εβραίική , καίτοι όχι η σπουδαιοτέρα εις αριθμόν , κατόρθωσε ταχέως να κατακτήση πολλά από τα ζωτικά σημεία της εθνικής ρουμανικής οικονομίας. Η μεγάλη βιομηχανία δημιουργείται εις την αγροτικήν Ρουμανίαν , πέριξ των πετρελαιοπηγών , των μεταλλείων , των μεγάλων δασών , ευρίσκεται κατά μέγα μέρος εις χείρας των Εβραίων.......... Όστις επαναβλέπει σήμερον το Βουκουρέστι , αφού το εγνώρισε προ του πολέμου, δύναται να ανακαλύψη αμέσως την εξάπλωσιν των εβραικών καταστημάτων πάσης φύσεως και παντός μεγέθους , αντικαταστησάντων τα ρουμανικά καταστήματα. Η ιδία υπερβολική εξάπλωσις , εν συγκρίσει με τον αριθμόν της φυλής των , ανακαλύπτεται και μεταξύ των ιδιωτικών υπαλλήλων και μεταξύ των ελευθερίων επαγγελμάτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία μου εδόθησαν υπό των εθνικιστικών ομάδων, εκ των 258 χιλιάδων υπαλλήλων των διαφόρων εν Ρουμανία επιχειρήσεων , οι 173 χιλιάδες είναι Εβραίοι και μόνον 39 χιλιάδες (15%) είνε Ρωμούνοι. Οι υπόλοιποι ανήκουν εις τας άλλας εθνικότητας. Εκ των 14.300 Τραπεζικών και εμπορικών υπαλλήλων του Βουκουρεστίου, οι Εβραίοι ανέρχονται εις 11.200, έναντι 1964 Ρωμούντων. Η πολεμική η αρχίσασα υπό της "Ενώσεως των Χριστιανών Δικηγόρων", απέδειξεν ότι, εις 36 εκ των 66 δικηγορικών συλλόγων της Ρουμανίας από 10481 δικηγόρους , οι 3066 είνε Εβραίοι. Εις το Βουκουρέστο επί 3475 δικηγόρων οι 1390 είνε Εβραίοι. Μεταξύ δε των εξασκουμένων δικηγόρων το 75% είνε Εβραίοι. Ο εκπρόσωπος των φαρμακοποιών με εβεβαίωσεν ότι όλα σχεδόν τα φαρμακεία της Ρουμανίας ευρίσκονται εις χείρας ξένων. Επί 120 φαρμακείων εις την Βεσαραβίαν τα 117είνε εβραίικά. Ο αντιπρόσωπος των ιατρών με την σειράν του με εβεβαίωσεν ότι οι Εβραίοι έφεδροι αξιωματικοί ιατροί ανέρχονται εις 1360 έναντι 1400 Ρωμούντων , οι Εβραίοι έφεδροι αξιωματικοί φαρμακοποιοί ανέρχονται σε 402 έναντι 213 Ρωμούνων. Ο ίδιος με εβεβαίωσεν ότι από του 1924 τα ρουμανικά Πανεπιστήμια ανεγνώρισαν 1251 διπλώματα ιατρών , ληφθέντα εις Πανεπιστήμια του Εξωτερικού. Εξ αυτών τα 68,99% ανήκουν εις Εβραίους. Η ιδία περίπου αναλογία παρατηρείται και μεταξύ των μηχανικών και των αρχιτεκτόνων. Επί 142 μεσιτών του Χρηματιστηρίου του Βουκουρεστίου 139 είνε σημίται και 3 μόνον Ρωμούνοι. Η καταπληκτική επέκτασις του Βουκουρεστίου παρουσίαζε τεραστίαν υπένδυσιν εβραίικών κεφαλαίων . Από του 1926 μέχρι του 1936 επί επενδυθέντων εις οικοδομάς εις το Βουκουρέστι 35 δισεκατομμυρίων , τα 29 δισεκατομμύρια ήσαν εβραϊκά...........
[22] Το Φως Κυριακή 23 Ιανουαρίου 1938. Με βάση το νόμο αυτό αναθεωρήθηκαν 617.396 περιπτώσεις από τις οποίες οι 392172 (63,50%) κρίθηκαν νόμιμες και και 225.222 (36,50) παράνομες. Οι εβραίοι που έχασαν την υπηκοότητα πήραν μια προσωρινή άδεια παραμονής εντός της χώρας διάρκειας ενός χρόνου.
[29] Ακρόπολις 4/2/38
[30]
[29] Ακρόπολις 4/2/38
[30]
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016
ΝΙΟΥΜΠΟΛΔ NΟΕΣ: TO ΕΙΔΥΛΛΙΟΝ ΤΟΥ ΕΔΟΥΑΡΔΟΥ
Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ NYΞ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ- ΤΟ "ΑΓΑΠΑΝ" ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΕ ΤΟΥ "ΒΑΣΙΛΕΥΕΙΝ"- Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ.
4 Δεκεμβρίου 1936! Ο Εδουάρδος Η΄ Βασιλεύς του Ηνωμένου βασιλείου της Μ.Βρεττανίας και της Ιρλανδίας και των υπερποντίων Βρεττανικών εδαφών υπερασπιστής της Πίστεως, Αυτοκράτωρ των Ινδιών, καταθέτει το στέμμα στα πόδια της πολυαγαπημένης του.
Υπήρξαν ποτέ στην ιστορία του κόσμου δραματικώτεραι και συγκινητικώτεραι σκηναί από εκείνες που έζησαν το πρωί της ημέρας εκείνης στην έπαυλη του Μπελβεντέρε ο Εδουάρδος και η Ουάλλις. Την Πέμπτη το μεσημέρι η κυρία Μέρρυμαν έφευγε από το Μπελβεντέρε και τράβηξε κατ΄ευθείαν στο 16 Κουμπερλάν Τεράς για να ετοιμάση τα μπαγκάζια της Ουάλλις.
Το Λονδίνο βούϊζε από διάφορες διαδόσεις και θρύλους.Το ίδιο το βράδυ ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν. Ο ήλιος εβασίλευσε πίσω από τα μεγάλα δένδρα του πάρκου του Ουίνδσωρ , Χρυσές ανταύγειες χτυπούσαν πάνω στους ογκώδεις πύργους του Μπελβεντέρε σαν τελευταία τραγική φλόγα προ της νύχτας των νυχτών. Ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν.
Ο βασιλεύς που προ ολίγου είχεν αποχαιρετήση μετ΄ολίγον την αυτοκρατορίαν του κύτταζε από το παράθυρο το ηλιοβασίλεμα. Κύτταζε τον έρωτα να πεθαίνη πίσω από τα σκοτεινά φυλλώματα και μονομιάς έγινε χειμώνας, Μονομιάς το Μπελβεντέρε εγένετο εχθρικό. Η πισίνα και όλα εν γένει τα πράγματα εφαίνοντο μαύρα και σκοτεινά....Ο βασιλεύς κατέβασε το παραπέτασμα....
Ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν.
4 Δεκεμβρίου 1936! Ο Εδουάρδος Η΄ Βασιλεύς του Ηνωμένου βασιλείου της Μ.Βρεττανίας και της Ιρλανδίας και των υπερποντίων Βρεττανικών εδαφών υπερασπιστής της Πίστεως, Αυτοκράτωρ των Ινδιών, καταθέτει το στέμμα στα πόδια της πολυαγαπημένης του.
Υπήρξαν ποτέ στην ιστορία του κόσμου δραματικώτεραι και συγκινητικώτεραι σκηναί από εκείνες που έζησαν το πρωί της ημέρας εκείνης στην έπαυλη του Μπελβεντέρε ο Εδουάρδος και η Ουάλλις. Την Πέμπτη το μεσημέρι η κυρία Μέρρυμαν έφευγε από το Μπελβεντέρε και τράβηξε κατ΄ευθείαν στο 16 Κουμπερλάν Τεράς για να ετοιμάση τα μπαγκάζια της Ουάλλις.Το Λονδίνο βούϊζε από διάφορες διαδόσεις και θρύλους.Το ίδιο το βράδυ ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν. Ο ήλιος εβασίλευσε πίσω από τα μεγάλα δένδρα του πάρκου του Ουίνδσωρ , Χρυσές ανταύγειες χτυπούσαν πάνω στους ογκώδεις πύργους του Μπελβεντέρε σαν τελευταία τραγική φλόγα προ της νύχτας των νυχτών. Ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν.
Ο βασιλεύς που προ ολίγου είχεν αποχαιρετήση μετ΄ολίγον την αυτοκρατορίαν του κύτταζε από το παράθυρο το ηλιοβασίλεμα. Κύτταζε τον έρωτα να πεθαίνη πίσω από τα σκοτεινά φυλλώματα και μονομιάς έγινε χειμώνας, Μονομιάς το Μπελβεντέρε εγένετο εχθρικό. Η πισίνα και όλα εν γένει τα πράγματα εφαίνοντο μαύρα και σκοτεινά....Ο βασιλεύς κατέβασε το παραπέτασμα....
Ένα αυτοκίνητο πήγαινε προς το Νιουχάβεν.
Ο Εδουάρδος Η΄ γεννημένος για την πορφύρα και για την εξουσία επροτίμησε το προνόμιον να αγαπά από το προνόμιο ν να αγαπά από τοπρονόμιον του να βασιλεύη. Προυτίμησε να είνε άνθρωπος παρά βασιλεύς.
Εν τούτοις θα μπορούσε να ρίψη τον κύβον και να παρακούση τις συμβουλές των υπουργών .Ήδη είχε σχηματισθή μέγα ρεύμα υπέρ του Εδουάρδου και οι οπαδοί του έλεγαν :"να νυμφευθή την Ουάλλις" έστω και αν είνε κοινό πρόσωπο , αμερικανίδα και δύο φορές χωρισμένη και "να κρατήση το στέμμα!" Ο Εδουάρδος τα ήξευρε όλα αυτά.
Αλλ΄ήξευρεν επίσης ότι ένας αγών θα εκλόνιζε την αυτοκρατορίαν και θα άφινεν ανεξαλείπτους ουλάς. Στα χαμένα πήγαινε κάθε πίεσις.
Εν τούτοις θα μπορούσε να ρίψη τον κύβον και να παρακούση τις συμβουλές των υπουργών .Ήδη είχε σχηματισθή μέγα ρεύμα υπέρ του Εδουάρδου και οι οπαδοί του έλεγαν :"να νυμφευθή την Ουάλλις" έστω και αν είνε κοινό πρόσωπο , αμερικανίδα και δύο φορές χωρισμένη και "να κρατήση το στέμμα!" Ο Εδουάρδος τα ήξευρε όλα αυτά.
Αλλ΄ήξευρεν επίσης ότι ένας αγών θα εκλόνιζε την αυτοκρατορίαν και θα άφινεν ανεξαλείπτους ουλάς. Στα χαμένα πήγαινε κάθε πίεσις.
Κατάστασις πρωτοφανής και πρωτάκουστος , μέσα στην οποία ανακατεύονται στα ειδύλλια του μεσαίωνος ο έρως, το καθήκον , η κοινή γνώμη , η βασιλομήτωρ και οι σύμβουλοι.
Μεσάνυχτα! Από δύο ημερών η Ουάλλις είχε φθάσει στη Γαλλία. Ο Βασιλεύς δεν είχε λάβη ακόμη απόφασιν. Μεσάνυχτα! Εγκατέλειψα το 16 Κουμπερλάντ Τεράς συνοδευόμενος από έναν Άγγλον και ένα αμερικανόν φανατικούς οπαδούς του βασιλέως.
Μαζί με αυτούς πήγαμε σε μια μυστική συνεδρίαση οπαδών του βασιλέως λόρδων και άλλων επισήμων προσώπων στο Λονδίνον και εκεί ήκουσα τα συνωμοτικά σχέδια υπέρ του Εδουάρδου , αλλ' αι υποχρεώσεις , τας οποίας ανέλαβον δεν μου επιτρέπουν να πω περισσότερα. Το γεγονός είνε ότι ο βασιλεύς Εδουάρδος ήξευρε καλά ότι είχε εναντίον του την Εκκλησίαν της Αγγλίας, την κυβέρνησιν Μπάλντουϊν , όλα τα υπερσυντηρητικά στοιχεία και ένα μέγα μέρος του βρεττανικού τύπου. Και ευλόγως ετρόμαζε αν αποδυθή εις ένα αγώνα επικίνδυνον δια την μοναρχίαν και δι' αυτήν την Αυτοκρατορίαν.
Λοιπόν να παραιτηθή; Μέσα σε τέσσαρες ώρες εις τον αυστηρόν και τρυφερόν διάκοσμον του Μπελβεντέρε μεταξύ των επιβλητικών τειχών του βασιλείου και του τρυφερού χαμόγελου της Ουάλλις εδέησε ο λιγόθυμος μοναρχης να αναβή στον μακρόν και θλιβερόν Γολγοθάν. Δεν υπήρχε μέση λύσις . Έπρεπε να εκλέξη μεταξύ του "αγαπάν" και του "βασιλεύειν".
Ο βασιλεύς εδιάλεξε το "αγαπάν" !
Μεσάνυχτα! Από δύο ημερών η Ουάλλις είχε φθάσει στη Γαλλία. Ο Βασιλεύς δεν είχε λάβη ακόμη απόφασιν. Μεσάνυχτα! Εγκατέλειψα το 16 Κουμπερλάντ Τεράς συνοδευόμενος από έναν Άγγλον και ένα αμερικανόν φανατικούς οπαδούς του βασιλέως.
Μαζί με αυτούς πήγαμε σε μια μυστική συνεδρίαση οπαδών του βασιλέως λόρδων και άλλων επισήμων προσώπων στο Λονδίνον και εκεί ήκουσα τα συνωμοτικά σχέδια υπέρ του Εδουάρδου , αλλ' αι υποχρεώσεις , τας οποίας ανέλαβον δεν μου επιτρέπουν να πω περισσότερα. Το γεγονός είνε ότι ο βασιλεύς Εδουάρδος ήξευρε καλά ότι είχε εναντίον του την Εκκλησίαν της Αγγλίας, την κυβέρνησιν Μπάλντουϊν , όλα τα υπερσυντηρητικά στοιχεία και ένα μέγα μέρος του βρεττανικού τύπου. Και ευλόγως ετρόμαζε αν αποδυθή εις ένα αγώνα επικίνδυνον δια την μοναρχίαν και δι' αυτήν την Αυτοκρατορίαν.
Λοιπόν να παραιτηθή; Μέσα σε τέσσαρες ώρες εις τον αυστηρόν και τρυφερόν διάκοσμον του Μπελβεντέρε μεταξύ των επιβλητικών τειχών του βασιλείου και του τρυφερού χαμόγελου της Ουάλλις εδέησε ο λιγόθυμος μοναρχης να αναβή στον μακρόν και θλιβερόν Γολγοθάν. Δεν υπήρχε μέση λύσις . Έπρεπε να εκλέξη μεταξύ του "αγαπάν" και του "βασιλεύειν".
Ο βασιλεύς εδιάλεξε το "αγαπάν" !
Δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016
Η ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ
Επί ημέρας, τώρα, συνεχίζεται εις την Γαλλίαν μία κρίσις κυβερνητική. Ο κ. Σωτάν παρητήθη ,διότι διεφώνησαν οι σοσιαλισταί υπουργοί με τους ριζοσπαστικούς τοιούτους. Οι σοσιαλισταί ήθελον να γίνουν δεκτά τα αιτήματα των εργατών, ενώ οι ριζοσπαστικοί επέμενον να απορριφθούν. Και οι σοσιαλισταί παρητήθησαν , εξαναγκάσαντες ούτω την κυβέρνησιν ολόκληρον εις παραίτησίν. Εν συνεχεία ανετέθη η εντολή εις τον κ.Μποννέ. Αλλά και αυτός απέτυχε , διότι δεν ηδύνατο να εξεύρη υποστηρικτάς. Και ο κ. Λεμπρέν εστράφη προς τον κ. Μπλουμ , ο οποίος και τον κ. Σωτάν έρριψεν, αλλά και την προσπάθειαν του κ. Μποννέ εματαίωσεν.
Ούτω ολόκληρος η Κυριακή κατηναλώθη υπό του κ. Μπλουμ εις προσπαθείας. Ο αρχηγός των σοσιαλιστών με την εντολήν εις τα θυλάκια , περιεφέρετο από κόμματος εις κόμμα βέβαιος ότι θα κατορθώση να σχηματίση την κυβέρνησιν. Αλλά και αυτός δεν συνήντησε τον ενθουσιασμόν , τον οποίον είχε προεξοφλήση. Μάτην εξελιπάρησεν υποστήριξιν, υποσχόμενος υπουργεία , προτείνων τον σχηματισμόν μιας κυβερνήσεως από την οποίαν δεν θα έλειπον ούτε οι κομμουνισταί.
Αλλά και ο κ. Μπλουμ απέτυχε. Την στιγμήν δε καθ' ην γράφεται το παρόν σημείωμα ,ο τηλέγραφος αγγέλλει, ότι η εντολή ανετέθη και πάλιν εις τον κ.Σωτάν, ο οποίος δεν γνωρίζομεν τι θα κάμη. Θα καταθέση την εντολήν , θα την φέρη εις πέρας,θα παραχωρήση την θέσιν εις άλλον; Δεν είναι γνωστόν εάν και άλλοι μετά τον κ. Σωτάν , με την εντολήν εις τα θυλάκια, συνεχίσουν τον γύρον των κομμάτων, εκλιπαρούντες υποστήριξιν.
Αυταί είνε αι συνέπειαι του κοινοβουλευτισμού.
Ούτως η Γαλλία από της Πέμπτης -πλησιάζει να κλείση μία εβδομάς- παραμένει ακυβέρνητος. Και είνε φυσικόν τούτο, όπως συμβαίνει πάντοτε εις τα κράτη που εξακολουθούν να επιμένουν εις τον κοινοβουλευτισμόν
Διότι συμβαίνει ώστε η βουλή παρδαλή από κόμματα και κομματίδια, με αντιθέτους έκαστον ροπάς, τάσεις και συστήματα, να μην είναι ικανή να δώση μίαν βιώσιμον κυβέρνησιν εις την χώραν και το σύστημα του κοινοβουλευτισμού εμφανίζεται εν όλη του την ακαταστασία, δια να παραλύση αυτήν ταύτην την ζωήν έθνους , εις στιγμάς πραγματικώς κρισίμους δι' αυτό , λόγω των πρωτοφανών διεθνών ζυμώσεων.
Είναι αναντίρρητον ότι πάντοτε αι κοινοβουλευτικαί ομάδες είναι τόσον αντίθετοι εις τας τάσεις των , ώστε, θα έλεγε κανείς , ότι προορισμόν έχουν να καταρρίπτουν κυβερνήσεις. Ο σκοπός των εκτός της κυβερνήσεως είναι η κατάρριψις της εκάστοτε κυβερνήσεως, δια να παραμένη η χώρα κατ΄ανάγκην , ακυβέρνητος.
Ο κοινοβουλευτισμός εκφυλισθείς ως σύστημα επιβλαβές δια την ζωήν του κράτους στρέφεται κατ' αυτής της ίδια της πατρίδος του.
Καταδικάζει την χώραν εις ακυβερνησίαν και τας δυνάμεις της εις παράλυσίν , εις εποχήν κατά την οποίαν, ισχυρά κράτη ως η Ιταλία και η Γερμανία , απηλλαγμένα των πολυπλόκων διατυπώσεων θεσμίων παλαιών, συνεχίζουν αδιάκοπα , με έντασιν , με υπερέντασίν την ζωήν των και την οργάνωσιν της ζωής διά τον απλούστατον λόγον ότι απηλλάγησαν των δεσμών του κοινοβουλευτισμού, ο οποίος μόνον ως γάγγραινα δύναται πλέον να χαρακτηρισθή.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Τρίτης 18 Ιανουαρίου 1938 )
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016
ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ
1918 Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΗΤΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΗ ΕΙΡΗΝΗ
1930 ΜΕ ΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ
1936 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
1936 6 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ Κ. ΠΟΛΙΤΗ ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.
1936 DAVID Lloyd GEORGE: ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
1938 Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΩΝ
1938 ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
1939 Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ κ. ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΤΟΥ κ. ΡΟΥΣΒΕΛΤ
LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
PAUL JOSEF GOEBBELS: ΑΠΟ TO RHEYDT ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ
OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ
1936 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
1936 6 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ Κ. ΠΟΛΙΤΗ ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.
1936 DAVID Lloyd GEORGE: ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
1938 Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΩΝ
1938 ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
1939 Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ κ. ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΤΟΥ κ. ΡΟΥΣΒΕΛΤ
LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
LEON DEGRELLE: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
PAUL JOSEF GOEBBELS: ΑΠΟ TO RHEYDT ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ ΤΟΥ ΡΑΪΧΣΤΑΓΚ
OTTO STRASSER: Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016
O "ΓΕΡΜΑΝΟΦΙΛΟΣ" ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ
Κατά τας πρώτας ημέρας, μετά την κήρυξιν του Ευρωπαϊκού
πολέμου, όπως είναι γνωστόν, ο Κάιζερ Γουλιέλμος ετηλεγράφησεν εις τον Βασιλέα
Κωνσταντίνον υπενθυμίζων αυτώ ότι είναι Γερμανός στρατάρχης και άλλα παρόμοια
και εζήτησε όπως δώση την χείρα του εις τον Γερμανόν αυτοκράτορα και ούτω από
της χειρός κρατούμενοι, ως αδελφοί, να κτυπήσωσι τους κοινούς εχθρούς. Νομίζω ότι αυτό περίπου
ήτο το νόημα του τηλεγραφήματος. Ως συνήθως , μετέβην και την ημέραν εκείνην κατά την συνήθη ώραν
δια την προς τον Βασιλέα ημερησίαν
αναφοράν μου. Τον ευρήκα λίαν τεταραγμένον και
θυμωμένον κατά του Αυτοκράτορος.
"Και τι μ΄ενόμισεν αυτός ,μοι
λέγει, ότι εγώ θα εξυπηρετήσω τα
συμφέροντά του ; Δεν είμαι Γερμανός στρατάρχης, είμαι Έλλην και μάλιστα
Βασιλεύς της Ελλάδος , μόνον τα συμφέροντά μας
θα ακούσω. Αν δε αυτός νομίζη ότι ημπορεί άλλως πως να με επιρρεάση εις τας αποφάσεις
μου, πρέπει να γνωρίζη ότι εγώ είμαι
διατεθειμένος και αποφασισμένος να φθάσω και μέχρι διαζυγίου"
Πρέπει δε να σημειωθή ότι ο Κωνσταντίνος , πλην της αγάπης
ην έτρεφε προς την Βασίλισσαν σύζυγόν
του , είχε προς αυτήν άπειρον εκτίμησιν
και σεβασμόν. Η Βασίλισσα ήτο η κυρία του Βασιλικού οίκου. Ο Βασιλεύς την ήκουε
και μάλιστα υπήκουεν εις αυτήν. Η Βασιλισσα ουδεμίαν είχε επιρροήν επί του Βασιλέως δια τα
πολιτικά ζητήματα.
(ΒΙΚΤΩΡ ΔΟΥΣΜΑΝΗΣ: ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΑΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΖΗΣΑ )
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΑ ΦΡΟΥΡΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ 14A
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1927 ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ.
H τρίτη Κυβέρνηση του Alexandru Avarescu που αναλαμβάνει την εξουσία στις 30 Μαρτίου 1926, δεν διαθέτει κανένα εξωτερικό γνώρισμα, που να παραπέμπει σε κυβέρνηση Φασιστικού τύπου. Παρ όλα αυτά ο στρατηγός, δεν φαίνεται να αντιδρά, αντίθετα μάλλον κολακεύεται , όταν η ιταλική εφημερίδα "Nazione' τον προσφωνεί σα "Μουσσολίνι της Ρουμανίας" . Τρεις μήνες μετά την υπογραφή της λεγόμενης Συνθήκης φιλίας των Παρισίων με βάση την οποία η Γαλλία αναγνώριζε σα τετελεσμένο γεγονός τη προσάρτηση της Βεσσαραβίας από το Ρουμανικό Βασίλειο (10 Ιουνίου) ο "Μουσολίνι της της Ρουμανίας" επιχειρεί να αποσπάσει παρόμοια δέσμευση από την Ιταλία. O Ρουμάνος Υπουργός Mihail Manoilescu ταξιδεύει στη Ρώμη, η υποδοχή που του γίνεται είναι ιδιαίτερα θερμή και ο ίδιος δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του για το Καθεστώς και το Ντούτσε[1] .Παρά το πολύ καλό κλίμα και την αμέριστη κατανόηση , ο Ρουμάνος υπουργός δεν καταφέρνει τελικά να επιτύχει μια ουσιαστική δέσμευση της Ιταλίας στο καυτό αυτό εθνικό θέμα. Το Ιταλορουμανικό σύμφωνο που υπογράφεται στις 15 Σεπτεμβρίου, απλά αναβαθμίζει το μεσολαβητικό ρόλο της Ιταλίας, στη περίπτωση μιας σύρραξης, στη περιοχή.[2] Η πολιτική φιλίας που η φασιστική Ιταλία ακολουθεί από τα 1924 απέναντι στη Σοβιετική Ένωση εμποδίζει παραπέρα δεσμεύσεις.[3]
Όλο αυτό το διάστημα η αντιπολίτευση δεν παύει να ανακινεί το θέμα της διαδοχής . Η κακή υγεία του Βασιλιά, που συνεχώς επιδεινώνεται αναγκάζουν και αυτόν ακόμα τον Averescu να προχωρήσει σε δεύτερες σκέψεις. Αρκετά μέλη της Κυβέρνησης έχουν ήδη επικοινωνία με τον έκπτωτο διάδοχο και προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Ο Μπρατιάνου -ο Βενιζέλος της Ρουμανίας- που μέχρι τότε γκρίνιαζε για τη μετακίνηση του κέντρου βάρους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας από τη Γαλλία στην Ιταλία τώρα διαχωρίζει τη θέση του PNL απέναντι στo στρατηγό και τη κυβέρνηση του. Αλλά και το Παλάτι, κάθετα αντίθετο σε μια ενδεχόμενη λύση Καρόλου, προετοιμάζει τη μετά Αβαρέσκου εποχή.
Η 10η Μαίου 1927 είναι για τους Ρουμάνους μια ακόμη ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι το πρόβλημα υγείας του Βασιλιά είναι πραγματικά μεγάλο. Το Έθνος γιορτάζει τα 50 χρόνια από την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού αλλά από την επίσημη δοξολογία στο Καθεδρικό Ναό του Βουκουρεστίου όπου χοροστατεί ο Πατριάρχης, ο Φερδινάνδος απουσιάζει. Ο τύπος μιλά ανοικτά για υποτροπή της ασθένειας του. Η επανεμφάνιση στο Βουκουρέστι του Χαρτμάν του διάσημου γάλλου γιατρού και του ραδιολόγου Σουίς δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Παρ όλα αυτά, στα τέλη Μαίου ο Βασιλιάς καλεί τον Στρατηγό .Του ζητά να τον διευκολύνει με τη παραίτηση της κυβερνήσεώς του και του μιλά ανοικτά για τα σχέδιά του. Προσανατολίζεται στην ιδέα μιας Οικουμενικής Κυβέρνησης όπου το κάθε κόμμα θα συμμετάσχει ανάλογα με τη δύναμή του.......
Ο Στρατηγός αναγκάζεται να συμμορφωθεί με τη βασιλική προτροπή και η διαχείριση της εξουσίας , ύστερα από παρασκηνιακές ενέργειες του Μπρατιάνο περνά στα χέρια ενός μη πολιτικού, του Πρίγκηπα Barbu Stirbey , ο οποίος κατά σύμπτωση, πέρα από ορκισμένος εχθρός του Καρόλου είναι και γυναικάδελφός του [4] . Ο αρχικός σχεδιασμός ανατρέπεται. Αντί για οικουμενική κυβέρνηση , ο καινούριος Πρωθυπουργός, αποφασίζει να διαλύσει το κοινοβούλιο και να προκηρύξει καινούριες εκλογές.
Μια προκήρυξη της νέας κυβέρνησης αναφέρει.
H τρίτη Κυβέρνηση του Alexandru Avarescu που αναλαμβάνει την εξουσία στις 30 Μαρτίου 1926, δεν διαθέτει κανένα εξωτερικό γνώρισμα, που να παραπέμπει σε κυβέρνηση Φασιστικού τύπου. Παρ όλα αυτά ο στρατηγός, δεν φαίνεται να αντιδρά, αντίθετα μάλλον κολακεύεται , όταν η ιταλική εφημερίδα "Nazione' τον προσφωνεί σα "Μουσσολίνι της Ρουμανίας" . Τρεις μήνες μετά την υπογραφή της λεγόμενης Συνθήκης φιλίας των Παρισίων με βάση την οποία η Γαλλία αναγνώριζε σα τετελεσμένο γεγονός τη προσάρτηση της Βεσσαραβίας από το Ρουμανικό Βασίλειο (10 Ιουνίου) ο "Μουσολίνι της της Ρουμανίας" επιχειρεί να αποσπάσει παρόμοια δέσμευση από την Ιταλία. O Ρουμάνος Υπουργός Mihail Manoilescu ταξιδεύει στη Ρώμη, η υποδοχή που του γίνεται είναι ιδιαίτερα θερμή και ο ίδιος δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του για το Καθεστώς και το Ντούτσε[1] .Παρά το πολύ καλό κλίμα και την αμέριστη κατανόηση , ο Ρουμάνος υπουργός δεν καταφέρνει τελικά να επιτύχει μια ουσιαστική δέσμευση της Ιταλίας στο καυτό αυτό εθνικό θέμα. Το Ιταλορουμανικό σύμφωνο που υπογράφεται στις 15 Σεπτεμβρίου, απλά αναβαθμίζει το μεσολαβητικό ρόλο της Ιταλίας, στη περίπτωση μιας σύρραξης, στη περιοχή.[2] Η πολιτική φιλίας που η φασιστική Ιταλία ακολουθεί από τα 1924 απέναντι στη Σοβιετική Ένωση εμποδίζει παραπέρα δεσμεύσεις.[3]
Όλο αυτό το διάστημα η αντιπολίτευση δεν παύει να ανακινεί το θέμα της διαδοχής . Η κακή υγεία του Βασιλιά, που συνεχώς επιδεινώνεται αναγκάζουν και αυτόν ακόμα τον Averescu να προχωρήσει σε δεύτερες σκέψεις. Αρκετά μέλη της Κυβέρνησης έχουν ήδη επικοινωνία με τον έκπτωτο διάδοχο και προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Ο Μπρατιάνου -ο Βενιζέλος της Ρουμανίας- που μέχρι τότε γκρίνιαζε για τη μετακίνηση του κέντρου βάρους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας από τη Γαλλία στην Ιταλία τώρα διαχωρίζει τη θέση του PNL απέναντι στo στρατηγό και τη κυβέρνηση του. Αλλά και το Παλάτι, κάθετα αντίθετο σε μια ενδεχόμενη λύση Καρόλου, προετοιμάζει τη μετά Αβαρέσκου εποχή.
Η 10η Μαίου 1927 είναι για τους Ρουμάνους μια ακόμη ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι το πρόβλημα υγείας του Βασιλιά είναι πραγματικά μεγάλο. Το Έθνος γιορτάζει τα 50 χρόνια από την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού αλλά από την επίσημη δοξολογία στο Καθεδρικό Ναό του Βουκουρεστίου όπου χοροστατεί ο Πατριάρχης, ο Φερδινάνδος απουσιάζει. Ο τύπος μιλά ανοικτά για υποτροπή της ασθένειας του. Η επανεμφάνιση στο Βουκουρέστι του Χαρτμάν του διάσημου γάλλου γιατρού και του ραδιολόγου Σουίς δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Παρ όλα αυτά, στα τέλη Μαίου ο Βασιλιάς καλεί τον Στρατηγό .Του ζητά να τον διευκολύνει με τη παραίτηση της κυβερνήσεώς του και του μιλά ανοικτά για τα σχέδιά του. Προσανατολίζεται στην ιδέα μιας Οικουμενικής Κυβέρνησης όπου το κάθε κόμμα θα συμμετάσχει ανάλογα με τη δύναμή του.......
Ο Στρατηγός αναγκάζεται να συμμορφωθεί με τη βασιλική προτροπή και η διαχείριση της εξουσίας , ύστερα από παρασκηνιακές ενέργειες του Μπρατιάνο περνά στα χέρια ενός μη πολιτικού, του Πρίγκηπα Barbu Stirbey , ο οποίος κατά σύμπτωση, πέρα από ορκισμένος εχθρός του Καρόλου είναι και γυναικάδελφός του [4] . Ο αρχικός σχεδιασμός ανατρέπεται. Αντί για οικουμενική κυβέρνηση , ο καινούριος Πρωθυπουργός, αποφασίζει να διαλύσει το κοινοβούλιο και να προκηρύξει καινούριες εκλογές.
Μια προκήρυξη της νέας κυβέρνησης αναφέρει.
Επιθυμών υπό τας παρούσας περιστάσεις να εξασφαλισθή εις την χώραν Κυβέρνησιν, δυναμένην να διευκολύνη στενωτέρας σχέσεις μεταξύ των διαφόρων κομμάτων , ο Βασιλεύς εζήτησε την συνδρομήν μας ,φρονών ότι υπό την προεδρείαν ενός προσώπου εκτός των πολιτικών κομμάτων με την συγκατάθεσιν και των αντιπροσώπων των κομμάτων τούτων ,θα δυνηθή να πραγματοποιήση, την ευχήν του ταύτην. Εδέχθημεν την αποστολήν ταύτην με την απόφασιν να περατώσωμεν αυτήν αισίως, διευκολύνοντες την έκφρασιν της θελήσεως του λαού δι ελευθέρων εκλογών.
Θα επαγρυπνήσωμεν όπως τηρηθή τάξις και νομιμότης και πάντες οι πολίται άνευ διακρίσεως εθνικότητος και θρησκεύματος απολαύσουν πάσης νομίμου προστασίας. Συμφώνως προς τα φυσικά και συνταγματικά καθήκοντά μας, ειμεθα αποφασισμένοι να εξασφαλίσωμεν τας βάσεις της Εθνικής Δυναστείας, ακολουθούντες εν πάσι τας αποφάσεις του Βασιλέωςεν σχέσει προς την διαδοχήν του Θρόνου και τον καθορισμόν της αντιβασιλείας, αίτινες άλλως επεκυρώθησαν συμφώνως προς το σύνταγμα δια της γενομένης την 4ην Ιανουαρίου 1926 ψηφοφορία της Εθνοσυνελεύσεως. Πιστοί εις τας συνθήκας όσον αφορά τας μετά του εξωτερικού σχέσεις μας, θα εξακολουθήσωμεν εφαρμόζοντες την πολιτικήν της ειρήνης, την οποίαν υπαγορεύουν τα ανώτερα συμφέροντα του Ρουμανικού Κράτους. Ζητούμεν παρ' όλων των πολιτικών, αντιλαμβανομένων την κατάστασιν και αφοσιουμένων εις την πατρίδα και τον Βασιλέα, να βοηθήσουν την Κυβέρνησιν εις την αποστολήν της την οποίαν ανέθεσεν εις αυτήν ο αγαπητός Μονάρχης μας. Δεν αμφιβάλλομεν ότι, λαμβάνουσα υπ' όψει τας δυσχερείας των περιστάσεων ολόκληρος η χώρα, εμπνεομένη υπό πεφωτισμένου πατριωτισμού, θα εκπληρώση την επιθυμίαν του Βασιλέως περί διατηρήσεως της ησυχίας και ομονοίας.[5]
Από τη Γαλλία ο Κοντρεάνου, όλο αυτό το καιρό , παρακολουθεί ανήσυχος τις πολιτικές εξελίξεις που διαδραματίζονται πίσω στη πατρίδα Έχει τακτική αλληλογραφία με τους συντρόφους του , είναι ενημερωμένος όχι μόνο πάνω στη γενική πολιτική κατάσταση της χώρας αλλά κύρια στα όσα τραγικά συμβαίνουν, εδώ και αρκετό καιρό , στο εσωτερικό του Συνδέσμου. Σχεδόν ένα χρόνο από τις τελευταίες εκλογές ο Σύνδεσμος του οποίου η εκλογική επιτυχία είχε δημιουργήσει τόσες ελπίδες κυρίως ανάμεσα στους νέους , έχει καταντήσει σκιά του εαυτού του και απειλείται με διάλυση. Ο Καθηγητής Κούζα ένας λαμπρός θεωρητικός και φωτεινό πνεύμα από τις πρώτες εβδομάδες που αναλαμβάνει την αρχηγία του Συνδέσμου χαράσσει μια δική του προσωπική στρατηγική η οποία φαίνεται να γυρνά τη πλάτη σε μεθόδους και πρακτικές του παρελθόντος και προσανατολίζεται σε ένα καθεστώς συμφιλίωσης του Συνδέσμου με το πολιτικό κατεστημένο, με ιδιαίτερα ανοίγματα στους αγροτικούς του Στρατηγού Αβαρέσκου οι οποίοι εκείνη την εποχή φαντάζουν παντοδύναμοι.. Η επαναστατική ορμή καυτηριάζεται, οι μάχες για τη κατάκτηση του πεζοδρομίου απαγορεύονται μαζί με μια σειρά άλλων δραστηριοτήτων στις παρυφές ή όχι της νομιμότητας, η μετριοπάθεια και η κοινοβουλευτική πρακτική αναδεικνύονται στα καινούρια εργαλεία με τα οποία ο Σύνδεσμος επιχειρεί να αναδείξει την ιδεολογική του "ωριμότητα", την αποκήρυξη ενός ένοχου παρελθόντος και πάνω από όλα τις καλές του προθέσεις .
Έτσι, για παράδειγμα, όταν αμέσως μετά την έναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου την ώρα που ένας από τους βουλευτές του Συνδέσμου διαμαρτύρονταν για το στρατιωτικό νόμο που είχε επιβληθεί και για πρακτικές εκφοβισμού δίχως προηγούμενο στη πόλη Focsani, ο καθηγ. Cuza σηκώθηκε και είπε ότι ήταν υποχρέωση της κυβέρνησης να επιβάλλει το στρατιωτικό νόμο και ότι και ο ίδιος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα συμπεριφερόταν διαφορετικά , επειδή τα πνεύματα ήταν ταραγμένα, λόγω των Εβραίων.[6]
Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες, που ο Κούζα παίρνει ,σε αντίθεση με τη γνώμη της κοινοβουλευτικής του ομάδας δημιουργούν αναπόφευκτες έντάσεις και καλλιεργούν ένα κλίμα καχυποψίας. Η διάσταση απόψεων του Αρχηγού με το καθηγητή Σιμουλεάνου, αντιπρόεδρο του Συνδέσμου ακόμη και σε κρίσιμα θέματα ιδεολογικής και οικονομικοπολιτικής κατεύθυνσης ολοκληρώνει την εικόνα μιας ανοιχτής διάσπασης. Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις οι δύο πλευρές αναλίσκονται σε ανούσια κονταροχτυπήματα για να αποδείξουν το πολιτικό τους ένστικτο και τις καλές τους προθέσεις , κανείς δεν ασχολείται πλέον με το πολιτικό σχεδιασμό και τα κρίσιμα ιδεολογικά και οργανωτικά θέματα που σέρνονται παρατημένα στη τύχη τους. Η εσωστρέφεια και η απραξία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πράξεις εκφοβισμού που γεννούν μια άρρωστη πειθαρχία και η απειλή της διαγραφής όσων δεν συμμορφώνονται βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.. Αγωνιστές αποχωρούν απογοητευμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο. Ακούγονται έντονα οι φωνές ότι αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες του κόμματος το χρησιμοποιούν αποκλειστικά για τη παραπέρα πολιτική τους σταδιοδρομία και δεν είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται την επιρροή που ο πανίσχυρος Στρατηγός Αβαρέσκο ασκεί στο σεβάσμιο καθηγητή. Οι ενδείξεις δεν λείπουν . Η πολιτική στροφή του Κούζα είναι θεατή στο κοινοβούλιο όπου δίχως προσχήματα εκδηλώνονται προτροπές για συναίνεση και προτάσεις συνεργασίας με τις άλλες κοινοβουλευτικές δυνάμεις Δημιουργείται η αίσθηση ότι ο καθηγητής και όσοι τον υποστηρίζουν προσπαθούν να απαλλαγούν από ένα παρελθόν το οποίο θεωρούν μάλλον επιλήψιμο .
Τι επιδιώκει κατά βάθος ο Κούζα. Πιστεύει στους ισχυρισμούς του φίλου του Αβαρέσκο ότι μπορεί να ξανασυσπειρώσει γύρω του όλες εκείνες τις σκόρπιες μαχητικές δυνάμεις δημιουργώντας ένα ισχυρό ακροδεξιό μέτωπο. Είναι αποφασισμένος να θυσιάσει το σύνδεσμο για χάρη του σκοπού αυτού; [6] Έκπληκτοι οι βουλευτές ακούνε μέσα στο κοινοβούλιο τον Κούζα να εξαγγέλλει κομματικές θέσεις , που όμως δεν είχαν συζητηθεί ποτέ σε κάποιο αρμόδιο κομματικό όργανο , παρακολουθούν πολιτικά ανοίγματα πρωτόγνωρα, αιφνιδιάζονται όταν ο Καθηγητής πληροφορεί το Σώμα ότι ο Βουλευτής Paul Iliescu έχει διαγραφεί από τη κοινοβουλευτική ομάδα και από μέλος του Συνδέσμου.
Είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Η αυθαιρεσία προκαλεί αντίδραση των άλλων βουλευτών που με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Sumuleanu καταδικάζουν δημόσια τη πράξη.
Ο Κούζα αντιδρά με καινούριες διαγραφές.
Οι καινούριες εθνικές εκλογές λαμβάνουν χώρα τον Ιούνιο του 1927. Στις 9 του μήνα ,ημέρα Πέμπτη, οι πολίτες ψηφίζουν για τους εκπροσώπους τους στη Βουλή και στις 10,12 και 14 Ιουνίου για τους εκπροσώπους τους στη Γερουσία. Νικητές αναδεικνύονται οι Εθνικοφιλελεύθεροι , που κερδίζουν 318 από τις 387 έδρες στη Βουλή και 92 από τις 113 στη Γερουσία. Ακολουθεί σε μεγάλη απόσταση από το πρώτο, το νεοεμφανιζόμενο Εθνικό κόμμα των Αγροτών με 54 Βουλευτές και 17 Γερουσιαστές Το πανίσχυρο μέχρι τότε Λαϊκό κόμμα του Στρατηγού Αβαρέσκο συντρίβεται .Όχι μόνο δε καταφέρνει να εκλέξει κανένα εκπρόσωπό του, στα δύο σώματα, αλλά συμπαρασύρει στη καταστροφή του τους συμμάχους του όπως το Γιόργκα και το Κούζα. Τη τρικομματική Βουλή συμπληρώνει ο Ουγγρογερμανικός Συνασπισμός με 15 Βουλευτές και 1 γερουσιαστή.
Στις 21 Ιουνίου η διακυβέρνηση της χώρας περνά στα χέρια του νικητή των εκλογών και παλαίμαχου πολιτικού Ion I. Constantin Brătianu , ο οποίος αναλαμβάνει για 5η φορά, την ευθύνη, να σώσει τη χώρα.
Υποσημειώσεις:
[1] Για το Mihail Manoilescu το φασιστικό καθεστώς ήταν "μια πραγματικά εποικοδομητική πολιτική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί παρά μόνο με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση τόσο στην κλίμακα όσο και στην καινοτομία "
[2] Τα συμβαλλόμενα μέρη όφειλαν σε περίπτωση διεθνών περιπλοκών που θα απειλούσαν ή μπορούσαν να απειλήσουν τα συμφέροντά τους να αναζητούν από κοινού τα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Σε περίπτωση που ο ένας συμβαλλόμενος δεχόταν ή απειλήτο με επίθεση το άλλο μέρος είχε την υποχρέωση να συμπαρασταθεί μόνο πολιτικά και διπλωματικά .
[3] Ένα ακόμη παράδειγμα για το τρόπο που η ιδεολογία υποτάσσεται μπροστά στη πολιτική σκοπιμότητα.
[4] Barbu Stirbey (1873 - 1946) Η αδελφή του Eliza Ştirbey είχε παντρευτεί τον Μπρατιάνου (Brătianu ) .
[5] Αθηναι Τεταρτη 8 Ιουνιου 1927
[6]
[7]
Τι επιδιώκει κατά βάθος ο Κούζα. Πιστεύει στους ισχυρισμούς του φίλου του Αβαρέσκο ότι μπορεί να ξανασυσπειρώσει γύρω του όλες εκείνες τις σκόρπιες μαχητικές δυνάμεις δημιουργώντας ένα ισχυρό ακροδεξιό μέτωπο. Είναι αποφασισμένος να θυσιάσει το σύνδεσμο για χάρη του σκοπού αυτού; [6] Έκπληκτοι οι βουλευτές ακούνε μέσα στο κοινοβούλιο τον Κούζα να εξαγγέλλει κομματικές θέσεις , που όμως δεν είχαν συζητηθεί ποτέ σε κάποιο αρμόδιο κομματικό όργανο , παρακολουθούν πολιτικά ανοίγματα πρωτόγνωρα, αιφνιδιάζονται όταν ο Καθηγητής πληροφορεί το Σώμα ότι ο Βουλευτής Paul Iliescu έχει διαγραφεί από τη κοινοβουλευτική ομάδα και από μέλος του Συνδέσμου.
Είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Η αυθαιρεσία προκαλεί αντίδραση των άλλων βουλευτών που με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Sumuleanu καταδικάζουν δημόσια τη πράξη.
Ο Κούζα αντιδρά με καινούριες διαγραφές.
Ήταν σαν να έπεσε κεραυνός πάνω στα κεφάλια των φτωχών βουλευτών . Δύο ημέρες αργότερα, ο καθηγ. Sumuleanu, ο οποίος στο μεταξύ είχε έρθει από το Ιάσιο, έκανε μια δήλωση στο Σώμα, την οποία υπέγραψαν και άλλοι βουλευτές , ο lon-Zelea Codreanu, ο Valer Ποπ, ο Δρ. Haralamb Vasiliu, ο καθηγ. Cirlan, δηλώνοντας ότι η δήλωση του καθηγητή. Cuza ήταν σε κάθε περίπτωση άκαιρη, δεδομένου ότι σύμφωνα με το καταστατικό οι διαγραφές όφειλαν να αποφασίζονται από σχετική επιτροπή.[7]
Το πρώτο πράγμα που κάνει ο Κοντρεάνου φτάνοντας στο Βουκουρέστι είναι να ενημερωθεί για τη πραγματική εικόνα που επικρατεί και να καταμετρήσει το μέγεθος της συμφοράς. Πολύ σύντομα διαπιστώνει ότι τα πράγματα είναι χειρότερα από ότι του είχαν περιγράψει. Η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη. η ληξιαρχική πράξη θανάτου του Συνδέσμου της Εθνικοχριστιανικής άμυνας φέρει ήδη την ημερομηνία 20 Μαίου 1927. Ο προεκλογικός αγώνας διεξάγεται σκληρός και οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, ο Μπρατιάνου και ο Αβαρέσκου προσπαθούν να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους με κάθε μέσον. Οι Εθνικοαγροτικοί ζουν με τη ψευδαίσθηση ότι εξακολουθούν να ελέγχουν τις μεγάλες αγροτικές μάζες και μοιάζει να μην υπολογίζουν σοβαρά τις ανοικτές επεμβάσεις του Παλατιού .Από την άλλη πλευρά ο Μπρατιάνου κινείται μεθοδικά. Παζαρεύει ανοικτά τη συμπαράσταση των Εβραίων υπέρ του κόμματός του και υπόσχεται σε αντάλλαγμα την επιστροφή όλων εκείνων των προνομίων που ο Αβαρέσκου είχε προλάβει να τους αφαιρέσει. Για το Κοντρεάνου έχει φτάσει η στιγμή να ακούσει όσα έχει να του πει ο μεγάλος υπεύθυνος μιας διαφαινόμενης καταστροφής.
Πήγα στο Κοινοβούλιο και παρουσιάστηκα στον Καθηγητή Κούζα. Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι ήταν ο μόνος ευδιάθετος ανάμεσα στην γενική θλίψη. Ο Καθηγητής Κούζα πάντα ήταν έτσι. Αναφέρω επ΄ακριβώς και συνειδητά την συνομιλία που έλαβε χώρα.
-Καλώς όρισες αγαπητέ Κορνήλιε –είπε πλησιάζοντας και δίνοντάς μου το χέρι –Είσαι ένα καλό παιδί .Ασχολήσου όπως έκανες μέχρι τώρα τις δουλείες σου και όλα θα γίνουν καλύτερα.
-Κύριε Καθηγητά νοιώθω πληγωμένος κατάκαρδα για την δυστυχία που μας χτύπησε.
-Δεν μας χτύπησε καμία δυστυχία' ο Σύνδεσμος είναι ισχυρός όσο ποτέ .Μόλις χθες επέστρεψα από την Βράιλα.' τέτοια πράγματα ήταν πρωτόγνωρα. Ο λαός με υποδέχθηκε με μουσικές, με τύμπανα , με ατελείωτα χειροκροτήματα .Θα δεις τι συμβαίνει πραγματικά στη χώρα . Όλη η χώρα είναι μαζί μας.
Αφού ανταλλάξαμε λίγες ακόμα λέξεις αποχώρησα. Αναρωτιόμουν έκπληκτος.
Πως μπορεί ένας αρχηγός που βλέπει το στράτευμά του διαλυμένο από τον πόνο , κομμένο στα δύο στο έλεος της απελπισίας να είναι τόσο ευδιάθετος; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται την καταστροφή; Η από την στιγμή που την αντιλαμβάνεται πως μπορεί να είναι τόσο ευχαριστημένος;[8]
Οι καινούριες εθνικές εκλογές λαμβάνουν χώρα τον Ιούνιο του 1927. Στις 9 του μήνα ,ημέρα Πέμπτη, οι πολίτες ψηφίζουν για τους εκπροσώπους τους στη Βουλή και στις 10,12 και 14 Ιουνίου για τους εκπροσώπους τους στη Γερουσία. Νικητές αναδεικνύονται οι Εθνικοφιλελεύθεροι , που κερδίζουν 318 από τις 387 έδρες στη Βουλή και 92 από τις 113 στη Γερουσία. Ακολουθεί σε μεγάλη απόσταση από το πρώτο, το νεοεμφανιζόμενο Εθνικό κόμμα των Αγροτών με 54 Βουλευτές και 17 Γερουσιαστές Το πανίσχυρο μέχρι τότε Λαϊκό κόμμα του Στρατηγού Αβαρέσκο συντρίβεται .Όχι μόνο δε καταφέρνει να εκλέξει κανένα εκπρόσωπό του, στα δύο σώματα, αλλά συμπαρασύρει στη καταστροφή του τους συμμάχους του όπως το Γιόργκα και το Κούζα. Τη τρικομματική Βουλή συμπληρώνει ο Ουγγρογερμανικός Συνασπισμός με 15 Βουλευτές και 1 γερουσιαστή.
Στις 21 Ιουνίου η διακυβέρνηση της χώρας περνά στα χέρια του νικητή των εκλογών και παλαίμαχου πολιτικού Ion I. Constantin Brătianu , ο οποίος αναλαμβάνει για 5η φορά, την ευθύνη, να σώσει τη χώρα.
Υποσημειώσεις:
[1] Για το Mihail Manoilescu το φασιστικό καθεστώς ήταν "μια πραγματικά εποικοδομητική πολιτική επανάσταση, η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί παρά μόνο με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση τόσο στην κλίμακα όσο και στην καινοτομία "
[2] Τα συμβαλλόμενα μέρη όφειλαν σε περίπτωση διεθνών περιπλοκών που θα απειλούσαν ή μπορούσαν να απειλήσουν τα συμφέροντά τους να αναζητούν από κοινού τα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Σε περίπτωση που ο ένας συμβαλλόμενος δεχόταν ή απειλήτο με επίθεση το άλλο μέρος είχε την υποχρέωση να συμπαρασταθεί μόνο πολιτικά και διπλωματικά .
[3] Ένα ακόμη παράδειγμα για το τρόπο που η ιδεολογία υποτάσσεται μπροστά στη πολιτική σκοπιμότητα.
[4] Barbu Stirbey (1873 - 1946) Η αδελφή του Eliza Ştirbey είχε παντρευτεί τον Μπρατιάνου (Brătianu ) .
[5] Αθηναι Τεταρτη 8 Ιουνιου 1927
[6]
[7]
[8]
(επιστροφή)
(επιστροφή)
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΗΧΗΣΟΥΝ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Στα τέλη Σεπτεμβρίου σημειώθηκαν οι πρώτες μετακινήσεις μεγάλων ιταλικών μονάδων προς τα σύνορα μας.
Ήταν 6 το απόγευμα, όταν ο Διευθυντής Πολιτικών Υποθέσεων μπήκε, βιαστικός όπως πάντα, στο Κρυπτογραφικό, και ρώτησε αν υπήρχε τίποτε το σημαντικό. Εγώ σκυμμένος απάνω σ' ένα μακρύ τηλεγράφημα από τα Τίρανα κόπιαζα να το αποκρυπτογραφήσω. Ανέφερε τις τελευταίες μετακινήσεις ιταλικών μονάδων και τις θέσεις που είχαν καταλάβει. Είχα ακόμη μερικές σελίδες να αποκρυπτογραφήσω αλλά είπα στον Διευθυντή τα όσα μηνούσαν τα Τίρανα. Νευρικός μου είπε να τελειώσω την αποκρυπτογράφηση αμέσως και να του πάω το κείμενο. Βγήκε για να ξαναμπεί δυο λεπτά αργότερα και να μου πει να μην δακτυλογραφήσω το κείμενο, αλλά μόλις τελειώσω να πάω να το διαβάσω στον Πρωθυπουργό που περίμενε στο γραφείο του.
Είκοσι λεπτά αργότερα χτυπούσα δειλά την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου κι έμπαινα μέσα σ' ένα μισοσκόταδο όπου η μόνη φωτισμένη μορφή ήταν του Μεταξά καθισμένου στο γραφείο του και οι άλλες, ο Μανιαδάκης, ο Μαυρουδής, ο Παπάγος, ο Μελάς κι ένας άλλος στρατιωτικός τον οποίο δεν ήξερα (ήταν ο Πιτσίκας, Διοικητής Στρατιάς Ηπείρου), έμοιαζαν, απολύτως ακίνητες, σαν άυλα φάσματα, συγκεντρωμένα γύρω από τον ταγό, περιμένοντας ένα νεύμα του για να δράσουν.
Άρχισα να διαβάζω. Τα ονόματα αυτά, τα αλβανικά, που μας είχαν γίνει τόσο οικεία, ηχούσαν τώρα σαν εξωτικά: Μαρκάτι, Μούρζι, Λιμπόχοβο... Νεμέτσκα... Φούρκα, Λεσκοβίκι... Γερμένι.... Μπαρμπάσι.... Ερσέκα... Χέλμεσι... Μπάμπαν... Βίγλιστα... Χέλμεσι... ανάμικτα με ονόματα ιταλικών μονάδων, 23η μεραρχία Σιέννα, 8η Μεραρχία Αλπίνι, 50 άρματα μάχης, δύο λόχοι Βερσαλιέρων, 3η Μεραρχία Τζούλια, 11η Μεραρχία Λύκοι Τοσκάνης... Όλη αυτή η ηχητική ανάμιξη δημιουργούσε μια παράξενη εντύπωση, σαν να ήταν ηχώ που βγαίνει από σπηλιά. Χωρίς να το θέλω αισθανόμουν ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου. Όταν τελείωσα την ανάγνωση, κινήθηκα για να βγω αλλά ο Μεταξάς διέταξε: «Διαβάστε πάλι, παρακαλώ, με αργό ρυθμό».
Δεν είχα προλάβει να τελειώσω την δεύτερη ανάγνωση, όταν ακούστηκε, μέσ' από το μισοσκόταδο, ανυπόμονη, σχεδόν επιτιμητική, η φωνή τού άγνωστου μου στρατιωτικού: «Κύριε Πρόεδρε! Θα διατάξετε επί τέλους επιστράτευση!». Και τότε ο Μεταξάς αποκρίθηκε έντονα: «Άκουσε Πιτσίκα! Δεν κινδυνεύεις εσύ να σε βγάλει προδότη η Ιστορία! Κινδυνεύω εγώ! Αν διατάξω επιστράτευση, για έναν στρατιώτη που θα στέλνω στα σύνορα ο Μουσολίνι θα στέλνει δυο και τότε η ελάχιστη ελπίδα που έχομε να μην επιτύχει το σχέδιο τους θα εξατμισθεί!».
Βγήκα από το πρωθυπουργικό γραφείο συγκλονισμένος και, καθώς, μετά από λίγο, οι άλλοι συνάδελφοι έφυγαν κι έμεινα μόνος για να χτυπήσω το τηλεγράφημα στην μηχανή, ο νους μου πήγε πίσω μακριά σ' άλλες στιγμές που βρήκαν τον ελληνισμό εν αγωνία. Προδότης ο Θεμιστοκλής αν δεν είχε επιτύχει η παγίδα που είχε στήσει στον Ξέρξη, προδότης ο Παυσανίας στις Πλαταιές αν διατάζοντας, νύχτα, μυστικά, αλλαγή μετώπου, επικίνδυνη για όλη την παράταξη, δεν είχε προκαλέσει την ίδια κίνηση του εχθρού κι έτσι βρέθηκαν οι δύο αντίπαλοι στις ίδιες αντίστοιχες θέσεις, προδότης ο Κολοκοτρώνης που αρνήθηκε πεισματικά να προσπαθήσει να εμποδίσει τον Δράμαλη να ξεχυθεί στον κάμπο του Άργους για να τον εξασθενήσει, να τον κάνει να εξαντλήσει τα εφόδια του κι ύστερα να του επιτεθεί κόβοντας του την υποχώρηση στα Δερβενάκια. Τιμή σ' εκείνους που, όταν βλέπουν ότι δεν υπάρχει άλλη πιθανή σωτηρία παρά το ριψοκίνδυνο τέχνασμα και τα έχουν όλα σταθμίσει, κατορθώνουν να υπερνικήσουν το άγχος τους και το άγχος των γύρω τους κι αποδέχονται το ενδεχόμενο της αυτοθυσίας.
Όταν, μετά από μισή ώρα, ξαναχτύπησα την πόρτα του γραφείου του Μεταξά για να παραδώσω το καθαρογραμμένο τηλεγράφημα, το δωμάτιο ήταν άπλετα φωτισμένο. Οι άλλοι είχαν φύγει και είχαν μείνει, ο Μεταξάς, ο Παπάγος και ο Πιτσίκας, σκυμμένοι επάνω σ' ένα χάρτη της μεθορίου. Ο Μεταξάς σήκωσε τα μάτια ερωτηματικά. «Το τηλεγράφημα, Κύριε Πρόεδρε», ψιθύρισα. «Ευχαριστώ, παιδί μου...», είπε ήρεμα και τα μάτια του ήσαν, ίσως να μου φάνηκε πώς ήσαν, χαμογελαστά. Γιατί άραγε; Δεν ήταν ποτέ δυνατόν να φανταζόταν ότι κάποτε εγώ, ο ακούσιος μάρτυς, θα έγραφα τις γραμμές αυτές.
Δεν είπα σε κανέναν τίποτε κι έγραψα στο ημερολόγιο μου μια συνθηματική φράση: Πιτσίκας-Μεταξάς- κριτής Ιστορία, 2-10-40.
(Άγγελος Σ .Βλάχος: Μια φορά και ένα καιρό ένας διπλωμάτης. Α τόμος.)
Ήταν 6 το απόγευμα, όταν ο Διευθυντής Πολιτικών Υποθέσεων μπήκε, βιαστικός όπως πάντα, στο Κρυπτογραφικό, και ρώτησε αν υπήρχε τίποτε το σημαντικό. Εγώ σκυμμένος απάνω σ' ένα μακρύ τηλεγράφημα από τα Τίρανα κόπιαζα να το αποκρυπτογραφήσω. Ανέφερε τις τελευταίες μετακινήσεις ιταλικών μονάδων και τις θέσεις που είχαν καταλάβει. Είχα ακόμη μερικές σελίδες να αποκρυπτογραφήσω αλλά είπα στον Διευθυντή τα όσα μηνούσαν τα Τίρανα. Νευρικός μου είπε να τελειώσω την αποκρυπτογράφηση αμέσως και να του πάω το κείμενο. Βγήκε για να ξαναμπεί δυο λεπτά αργότερα και να μου πει να μην δακτυλογραφήσω το κείμενο, αλλά μόλις τελειώσω να πάω να το διαβάσω στον Πρωθυπουργό που περίμενε στο γραφείο του.
Είκοσι λεπτά αργότερα χτυπούσα δειλά την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου κι έμπαινα μέσα σ' ένα μισοσκόταδο όπου η μόνη φωτισμένη μορφή ήταν του Μεταξά καθισμένου στο γραφείο του και οι άλλες, ο Μανιαδάκης, ο Μαυρουδής, ο Παπάγος, ο Μελάς κι ένας άλλος στρατιωτικός τον οποίο δεν ήξερα (ήταν ο Πιτσίκας, Διοικητής Στρατιάς Ηπείρου), έμοιαζαν, απολύτως ακίνητες, σαν άυλα φάσματα, συγκεντρωμένα γύρω από τον ταγό, περιμένοντας ένα νεύμα του για να δράσουν.
Άρχισα να διαβάζω. Τα ονόματα αυτά, τα αλβανικά, που μας είχαν γίνει τόσο οικεία, ηχούσαν τώρα σαν εξωτικά: Μαρκάτι, Μούρζι, Λιμπόχοβο... Νεμέτσκα... Φούρκα, Λεσκοβίκι... Γερμένι.... Μπαρμπάσι.... Ερσέκα... Χέλμεσι... Μπάμπαν... Βίγλιστα... Χέλμεσι... ανάμικτα με ονόματα ιταλικών μονάδων, 23η μεραρχία Σιέννα, 8η Μεραρχία Αλπίνι, 50 άρματα μάχης, δύο λόχοι Βερσαλιέρων, 3η Μεραρχία Τζούλια, 11η Μεραρχία Λύκοι Τοσκάνης... Όλη αυτή η ηχητική ανάμιξη δημιουργούσε μια παράξενη εντύπωση, σαν να ήταν ηχώ που βγαίνει από σπηλιά. Χωρίς να το θέλω αισθανόμουν ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου. Όταν τελείωσα την ανάγνωση, κινήθηκα για να βγω αλλά ο Μεταξάς διέταξε: «Διαβάστε πάλι, παρακαλώ, με αργό ρυθμό».
Δεν είχα προλάβει να τελειώσω την δεύτερη ανάγνωση, όταν ακούστηκε, μέσ' από το μισοσκόταδο, ανυπόμονη, σχεδόν επιτιμητική, η φωνή τού άγνωστου μου στρατιωτικού: «Κύριε Πρόεδρε! Θα διατάξετε επί τέλους επιστράτευση!». Και τότε ο Μεταξάς αποκρίθηκε έντονα: «Άκουσε Πιτσίκα! Δεν κινδυνεύεις εσύ να σε βγάλει προδότη η Ιστορία! Κινδυνεύω εγώ! Αν διατάξω επιστράτευση, για έναν στρατιώτη που θα στέλνω στα σύνορα ο Μουσολίνι θα στέλνει δυο και τότε η ελάχιστη ελπίδα που έχομε να μην επιτύχει το σχέδιο τους θα εξατμισθεί!».
Βγήκα από το πρωθυπουργικό γραφείο συγκλονισμένος και, καθώς, μετά από λίγο, οι άλλοι συνάδελφοι έφυγαν κι έμεινα μόνος για να χτυπήσω το τηλεγράφημα στην μηχανή, ο νους μου πήγε πίσω μακριά σ' άλλες στιγμές που βρήκαν τον ελληνισμό εν αγωνία. Προδότης ο Θεμιστοκλής αν δεν είχε επιτύχει η παγίδα που είχε στήσει στον Ξέρξη, προδότης ο Παυσανίας στις Πλαταιές αν διατάζοντας, νύχτα, μυστικά, αλλαγή μετώπου, επικίνδυνη για όλη την παράταξη, δεν είχε προκαλέσει την ίδια κίνηση του εχθρού κι έτσι βρέθηκαν οι δύο αντίπαλοι στις ίδιες αντίστοιχες θέσεις, προδότης ο Κολοκοτρώνης που αρνήθηκε πεισματικά να προσπαθήσει να εμποδίσει τον Δράμαλη να ξεχυθεί στον κάμπο του Άργους για να τον εξασθενήσει, να τον κάνει να εξαντλήσει τα εφόδια του κι ύστερα να του επιτεθεί κόβοντας του την υποχώρηση στα Δερβενάκια. Τιμή σ' εκείνους που, όταν βλέπουν ότι δεν υπάρχει άλλη πιθανή σωτηρία παρά το ριψοκίνδυνο τέχνασμα και τα έχουν όλα σταθμίσει, κατορθώνουν να υπερνικήσουν το άγχος τους και το άγχος των γύρω τους κι αποδέχονται το ενδεχόμενο της αυτοθυσίας.
Όταν, μετά από μισή ώρα, ξαναχτύπησα την πόρτα του γραφείου του Μεταξά για να παραδώσω το καθαρογραμμένο τηλεγράφημα, το δωμάτιο ήταν άπλετα φωτισμένο. Οι άλλοι είχαν φύγει και είχαν μείνει, ο Μεταξάς, ο Παπάγος και ο Πιτσίκας, σκυμμένοι επάνω σ' ένα χάρτη της μεθορίου. Ο Μεταξάς σήκωσε τα μάτια ερωτηματικά. «Το τηλεγράφημα, Κύριε Πρόεδρε», ψιθύρισα. «Ευχαριστώ, παιδί μου...», είπε ήρεμα και τα μάτια του ήσαν, ίσως να μου φάνηκε πώς ήσαν, χαμογελαστά. Γιατί άραγε; Δεν ήταν ποτέ δυνατόν να φανταζόταν ότι κάποτε εγώ, ο ακούσιος μάρτυς, θα έγραφα τις γραμμές αυτές.
Δεν είπα σε κανέναν τίποτε κι έγραψα στο ημερολόγιο μου μια συνθηματική φράση: Πιτσίκας-Μεταξάς- κριτής Ιστορία, 2-10-40.
(Άγγελος Σ .Βλάχος: Μια φορά και ένα καιρό ένας διπλωμάτης. Α τόμος.)
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015
Η ΜΕΤΑΝΟΙΩΜΕΝΗ
Την πρωτογνώρισε μικρή και φτωχιά,
Αρχοντοπούλα ξεπεσμένη,
Μα ήταν πεντάμορφη μέσ' στη δυστυχιά
ευθύς την διάλεξε Ερωμένη.
Χρόνια ταξίδευε μέσ' στις ξενητειές
Κι' όλο προικιά της κουβαλούσε'
Μ' αυτή και σ' άλλους επετούσε ματιές
Κι' αυτός πικρά της ωμιλούσε'
Στον καυγά, μια βραδυά
Τούπε μ' αχάριστη καρδιά:
-Φύγ' από μένα, Τύραννε,
Φύγε και ξέχασε με!
Δε θέλω πειά τα δώρα σου
Στη φτώχεια μ' άφησε με!
Σκλάβα σου πειά κατάντησα
Με στεναγμούς απόχτησα
Λαχούρια και φλουριά!
Άνοιξε την αγκάλη σου
Και δός μου Ελευθεριά!»
Αρχοντοπούλα ξεπεσμένη,
Μα ήταν πεντάμορφη μέσ' στη δυστυχιά
ευθύς την διάλεξε Ερωμένη.
Χρόνια ταξίδευε μέσ' στις ξενητειές
Κι' όλο προικιά της κουβαλούσε'
Μ' αυτή και σ' άλλους επετούσε ματιές
Κι' αυτός πικρά της ωμιλούσε'
Στον καυγά, μια βραδυά
Τούπε μ' αχάριστη καρδιά:
-Φύγ' από μένα, Τύραννε,
Φύγε και ξέχασε με!
Δε θέλω πειά τα δώρα σου
Στη φτώχεια μ' άφησε με!
Σκλάβα σου πειά κατάντησα
Με στεναγμούς απόχτησα
Λαχούρια και φλουριά!
Άνοιξε την αγκάλη σου
Και δός μου Ελευθεριά!»
Μίσεψε Εκείνος πληγωμένος βαρειά
Από την τόση αγνωμοσύνη
Μα τα χρυσά λαχούρια και τα φλουριά
Όλα τα κράτησεν Εκείνη...
Χρόνος δεν πέρασε και, φίλοι κ' εχθροί,
Την έχουν περιφρονημένη'
θέλουν να πάρουν το στερνό της φλουρί
Και τώρ' αυτή μετανοιωμένη
Δέρνεται και μηνά
Στον παληό της φίλο ταπεινά:
-Έλα, γλυκέ μου Τύραννε
Ξανατυράννησέ με!
Από το χέρι πάρε με
«Στην Πόλι πήγαινε με!
«Με σένα ζούσα αρχόντισσα
«Και τώρα σα ζητιάνισσα.
Δεν με λυπάσαι πειά;
Κλείσε με στην αγκάλη σου
Ναύρω τη θεραπειά!
Από την τόση αγνωμοσύνη
Μα τα χρυσά λαχούρια και τα φλουριά
Όλα τα κράτησεν Εκείνη...
Χρόνος δεν πέρασε και, φίλοι κ' εχθροί,
Την έχουν περιφρονημένη'
θέλουν να πάρουν το στερνό της φλουρί
Και τώρ' αυτή μετανοιωμένη
Δέρνεται και μηνά
Στον παληό της φίλο ταπεινά:
-Έλα, γλυκέ μου Τύραννε
Ξανατυράννησέ με!
Από το χέρι πάρε με
«Στην Πόλι πήγαινε με!
«Με σένα ζούσα αρχόντισσα
«Και τώρα σα ζητιάνισσα.
Δεν με λυπάσαι πειά;
Κλείσε με στην αγκάλη σου
Ναύρω τη θεραπειά!
(Στίχοι - Μουσική: Κλέων Τριανταφύλλου)
Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015
Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ-ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΟ ΤΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ.
Παντού, στο κάθε σπίτι, όπου ραγιάδες, γινήκανε τα ίδια. Σαβανώθηκε μονομιάς η ζωή. Μια ανήκουστη ταραχή, βουβή στον έξω κόσμο, ανάδευε σύψυχα τους χριστιανούς. Θα μας πάρουνε τα παιδιά! Τα παιδιά μας!
Όσο περνούσε η ώρα κι ερχότανε το βράδυ κι άπλωνε η νύχτα, τόσο δυνάμωνε το κακό. Ένα πελώριο, ένα δίχως τέλος, ένα παγερό σκούξιμο πνίγηκε, για να μην προδοθεί, μέσα στου κάθε χριστιανού το στέρνο. Θανατερό σύγκρυο ανατάραξε ώς τις ρίζες της ψυχής τον κάθε πατέρα, την κάθε μάνα, τον κάθε ραγιά. Να σώσουμε τα παιδιά! Τα παιδιά μας! Τα παιδιά!
Στου Φουρνιά, στου Βαρνακιώτη, στου Ντέκα, στου Αντρεάδη, στου Ζυγά, στου Λιόπουλου, παντού.
Στου Φουρνιά το σπίτι, ο Δαμιανός ο Φουρνιάς, ο πατέρας, σφίγγοντας τα δόντια. Δε στάθηκε βολετό να του βγάλουνε λέξη. Η γυναίκα του κρεμάστηκε στο λαιμό του.
- Σώσε μας, άντρα. Πεθαίνω!
Λιγοθύμησε. Τα παιδιά κλαίγανε ένα γύρω. Είδαν κι έπαθαν να τη συνεφέρουν τη μάνα. Σαν ξανάρθε στα συγκαλά της ήτανε νύχτα πια. Μαζεμένη στο στενόμακρο το δώμα όλη η φαμελιά. Δυο αδέρφια του Δαμιανού με τις γυναίκες τους. Αυτοί δεν είχανε μεγάλα παιδιά, μωρά ήτανε στην κούνια. Μα είχαν κι αυτοί ένα ορφανό ανεψίδι, από αδερφή, και δυο ψυχοπαίδια. Άνθρωποι, βλέπεις, με καλή καρδιά, με τον τρόπο τους οι Φουρνιάδες.
Συζητήσανε τα τρία αδέρφια, τι θα κάνουν.
- Πενήντα σκούδα, είπε χαμηλά ο Δαμιανός. Θα τ' αγοράσω τα παιδιά μου. Στην ανάγκη θα δώσω και τα δυο γαϊδούρια που απομείνανε στο παχνί...
- Δαμιανέ, έκανε ο ένας αδερφός. Έχω κι εγώ είκοσι σκούδα να σου δώσω. Είναι δικά σου.
- Να σ' ευλογάει ο Παντοδύναμος, Γιώργη... Πουλιούνται οι κερατάδες, είπε ο Δαμιανός. Είναι καλοδεξάμενα τα λεφτά σου, Γιώργη. Πηγαίνω αλάι (αμέσως) στου κατή. Μόνο φυλάχτε εδώ, όσο να γυρίσω.
Πήγε κι ήρθε ύστερα από τρεις ώρες. Είχε τελέψει τη δουλειά του. Πλέρωσε τον αποσταλμένο του ντοβλετιού και πήρε μιαν υπόσχεση.
Τώρα τρεμόφεξε κάποια ελπίδα στα κατάβαθα της ψυχής τους. Καθισμένοι, στριμωγμένοι, μ' όλη τη ζέστη που κάνει, ο ένας απάνω στον άλλο, αμίλητοι, σα ναρκωμένοι, καρτερούνε άγρυπνα την αυγή. Να δουν τι θα φέξει. Γιατί, καμιά φορά, τα χρήματα πηγαίνουνε χαμένα, και τότες κάποιο απ' τα παιδιά θε να τραβήξει για την Πόλη.
Στου Ντέκα το σπίτι δε βρέθηκε η δύναμη -καμιά δύναμη, της ψυχής ή του πουγγιού- για να μποδίσει το πλάκωμα της απελπισίας. Μα, μη θαρρείς, έτσι ήτανε στα πιο πολλά φτωχικά.
- Αχ, μωρέ γυναίκα, κλαιγόταν ο Γιάννης ο Ντέκας, σ' το 'λε-γα εγώ να τα παντρέψουμε τα παιδιά από τώρα. Τους παντρεμένους δεν τους παίρνουνε, γυναίκα. Τι πάθαμε, ωιμέ κι αλί μας! 0 Αποστόλης το πάντρεψε το δικό του, πώς τόνε λένε, αδερφέ, τον πάντρεψε με της κυρα-Βασιλικής την κόρη. Έντεκα χρονώ παιδιά είναι και τα δυο. Μα ο Αποστόλης είναι τώρα σιγουρεμένος, γυναίκα, κατάλαβες; Και δε θα του το πάρουνε το παιδί του. Κατάλαβες, γυναίκα;... Αχου!... Αχου!...
Και στου Αντρεάδη το σπίτι κλαίγονταν και χτυπιούνταν.
- Μονάκριβο τον έχω, θρηνούσε η μάνα. Δε θα μου το πάρουν εμένα το παιδί μου, το μοναχοπαίδι μου!
0 πατέρας καθόταν δίπλα της και δεν έβρισκε λόγο να πει για παρηγοριά. Κλαίει κι εκείνος, ανήμπορος κοντά στη μάνα, και μοιρολογάει το ζωντανό παιδί, λες κι είναι πια στ' αλήθεια αποθαμένο.
Τα ίδια και χειρότερα στου Νικολάκη του Ματαπά. Έχουνε δυο παιδιά ετούτοι, δυο αγόρια. Στην παραζάλη τους δεν ξέρουνε πια τι να κάνουν. Αφού θρηνήσανε μ' αγκομαχητά πολλά όλονυχτίς, ελεεινά και τρισάθλια ναυάγια ξημερωθήκανε σα μεθυσμένοι από κακό κρασί, φαρμακερό.
Ρόδιζε η αυγή. Τα δυο παιδιά, κουρασμένα, γείρανε στο στρώμα χάμω και κοιμούνται γαλήνια. 0 πατέρας κι η μάνα τα θωρούν, σκυμμένοι απάνω τους. Ξάφνου, του ήρθε μια κακή σκέψη του πατέρα.
- Να σώσουμε το ελάχιστο το ένα, γυναίκα, λέει. Τα μοναχοπαίδια δεν τα παίρνουνε.
Η γυναίκα κατάλαβε. Ανατρίχιασε. Μα ο Νικολάκης ο Ματαπάς δεν ήξερε πια τι κάνει. Ξεκρέμασε μονομιάς το τσεκούρι από τον τοίχο και ζύγωσε τα κοιμισμένα παιδιά. Τα κοίταξε ώρα πολλή.
Η μέρα έσκαζε. Κάποιο πουλάκι κελάιδάει. Πρέπει να βιαστούνε. Ποιο παιδί θα θυσιαστεί για τ' άλλο;
- Γυναίκα, βογγάει ο πατέρας, σήκω, σήκωσ' τον Γιαννάκη μας, που σου λέω.
Η μάνα σιγοκλαίει κι αναστενάζει. Παίρνει στην αγκαλιά της το ένα το παιδί. 0 πατέρας σταυροκοπιέται, κάνει το σημείο του Σταυρού πάνω στο στηθάκι του κοιμισμένου παιδιού και σηκώνει το τσεκούρι...
Η θυσία γίνηκε.
Τέτοιες θυσίες γίνηκαν κι αλλού. Στου Στρατή του Λιόπουλου, στου Κώστα του Σπινάκη. Η Άννα η Σπινάκαινα το θυσίασε μονάχη της, με το δικό της χέρι το παιδί της.
- Κάλλιο στον τάφο χίλιες βολές, παρά να τ' αγγίξει άπιστου χέρι, είπε παλικαρίσια.
Ήτανε όμως και κάποιο }(ριστιανόσπιτο, όπου δεν ακούστηκε κλάμα, μηδέ οδυρμός. Αντίθετα κιόλα. Στου Βαρνάβα του Καλού με κρύφια χαρά το μάθανε, πως ήρθε ο αράπης να πάρει τα παιδιά.
Σαν όλους τους ραγιάδες κλειδομπαρωθήκανε κι αυτοί στο φτωχικό τους. Μα πίσω από τη σφαλισμένη θύρα, οι δυο Καλοί πέσανε στην αγκαλιά ο ένας του αλλουνού και είπαν:
- 0 Θεός τον έστειλε τον αράπη. Ανοίγει, σου λέει, η τύχη των παιδιών, όσα θα πάνε στην Πόλη. Και πλούτος αμέτρητο κερδαίνουνε, κι αφεντάδες ξακουστοί γένονται, αγάδες και πασάδες και βεζύρηδες. Την καλοπέραση τους κανένας δεν τη φτάνει στο ντοβλέτι όλο. Αλλο ν' ακούς, κι άλλο να βλέπεις. Αμποτε η μοίρα του να το 'χει, να τόνε πάρουνε και τον Χρίστο μας στην Πόλη. Γιατί μαζί μας εδώ, στον τόπο ετούτονε, θα ρέψει σαν και μας. Εκεί θα του ανοιχτούν, καλέ, οι πόρτες οι μεγάλες, άκου με 'μένα!
Τους πήραν τα δάκρυα τους δυο Καλούς απ' τη λαχτάρα κι απ' την αγωνία, μη λάχει και το περιφρονήσει η μοίρα το παιδί τους.
Σ' άλλα σπίτια κλαίγανε την ανημπόρια τους να σωθούνε. Σ' άλλα πάλι η οργή κι η μάνητα τύφλωνε και τρέλαινε τους γονέους. 0 ένας πολέμαγε να κρύψει κάπου το παιδί του, μην του το πάρει ο αράπης. 0 άλλος το παραμόρφωνε, του 'κοβε το 'να του το αυτί, του 'βγαζε το 'να του το μάτι, του 'σπαγε το 'να του το πόδι, για να το δουν οι Τούρκοι και να σιχαθούνε.
Νύχτα κολασμένη για τους χριστιανούς. Κι όμως, όμως να, κρυφά-κρυφά σέρνεται στα στενορρύμια του ρουμ-μαχαλά μια μαύρη σκιά, κρατώντας έναν μπόγο στην αγκαλιά της.
Μια χανούμισσα ξεκίνησε απ' το χαρεμλίκι με το παιδί της στα χέρια, να το φέρει στου Σπύρου του Μαρινάκου το σπίτι. Χτυπάει την πόρτα δειλά. Δειλοί οι μέσα του σπιτιού, δεν τολμάνε ν' ανοίξουν.
- Εγώ είμαι, η Χάιδή, λέει τούρκικα το χανουμάκι. Οι Μαρινάκηδες την αναγνωρίζουν και της ανοίγουν.
- Τι θες χανούμ; τη ρωτάνε.
- Μια χάρη σάς ζητάω, εγώ κι ο αφέντης μου ο Αλής. Εσείς που δεν έχετε παιδιά, πάρτε το τούτο 'δώ... Δώστε το αύριο στον αγά. Τουρκόπουλα δε δέχουνται. Μόνο τα δικά σας παίρνουνε στην Πόλη. Και γίνονται μεγάλοι και τρανοί στο σαράι. Σε μας τους Τούρκους δε βολεί τέτοια τύχη. Πάρτε, αμάν, το αγόρι μου και θα σας το χρωστάω χάρη στη ζωή μου όλη. 0 Αλλάχ να σας φυλάει, για το καλό που θα μου κάνετε. Πάρτε το το παιδί μου, καλοί μου χριστιανοί!
Έσπρωξε το παιδί της στα χέρια τους. Εκείνοι δίσταζαν να το πάρουν.
- Δεν έχουμε παιδί γραμμένο στα τεφτέρια του χωριού, της λένε. Πώς θα το παρουσιάσουμε έτσι, χανούμ, στα ξαφνικά; Θα βρούμε τον μπελά μας. Τα κεφάλια μας, χανούμ...
Αλλά η χανούμ παρακάλεσε τόσο πεισματικά, που οι Μαρινάκηδες δεχτήκανε στο τέλος. Πήρανε, βλέπεις, μαζί κι ένα μάτσο γρόσια.
Έτσι πέρασε εκείνη η νύχτα. Και σαν έφεξε ο Θεός τη μέρα, τ' Αθαλάσσι πρόσμενε πια έτοιμο, ξαγρυπνισμένο, τρεμάμενο, πονεμένο, κουρελιασμένο ώς τα κατάβαθα της ψυχής, τις τρομερές καταδίκες.
Όσο περνούσε η ώρα κι ερχότανε το βράδυ κι άπλωνε η νύχτα, τόσο δυνάμωνε το κακό. Ένα πελώριο, ένα δίχως τέλος, ένα παγερό σκούξιμο πνίγηκε, για να μην προδοθεί, μέσα στου κάθε χριστιανού το στέρνο. Θανατερό σύγκρυο ανατάραξε ώς τις ρίζες της ψυχής τον κάθε πατέρα, την κάθε μάνα, τον κάθε ραγιά. Να σώσουμε τα παιδιά! Τα παιδιά μας! Τα παιδιά!
Στου Φουρνιά, στου Βαρνακιώτη, στου Ντέκα, στου Αντρεάδη, στου Ζυγά, στου Λιόπουλου, παντού.
Στου Φουρνιά το σπίτι, ο Δαμιανός ο Φουρνιάς, ο πατέρας, σφίγγοντας τα δόντια. Δε στάθηκε βολετό να του βγάλουνε λέξη. Η γυναίκα του κρεμάστηκε στο λαιμό του.
- Σώσε μας, άντρα. Πεθαίνω!
Λιγοθύμησε. Τα παιδιά κλαίγανε ένα γύρω. Είδαν κι έπαθαν να τη συνεφέρουν τη μάνα. Σαν ξανάρθε στα συγκαλά της ήτανε νύχτα πια. Μαζεμένη στο στενόμακρο το δώμα όλη η φαμελιά. Δυο αδέρφια του Δαμιανού με τις γυναίκες τους. Αυτοί δεν είχανε μεγάλα παιδιά, μωρά ήτανε στην κούνια. Μα είχαν κι αυτοί ένα ορφανό ανεψίδι, από αδερφή, και δυο ψυχοπαίδια. Άνθρωποι, βλέπεις, με καλή καρδιά, με τον τρόπο τους οι Φουρνιάδες.
Συζητήσανε τα τρία αδέρφια, τι θα κάνουν.
- Πενήντα σκούδα, είπε χαμηλά ο Δαμιανός. Θα τ' αγοράσω τα παιδιά μου. Στην ανάγκη θα δώσω και τα δυο γαϊδούρια που απομείνανε στο παχνί...
- Δαμιανέ, έκανε ο ένας αδερφός. Έχω κι εγώ είκοσι σκούδα να σου δώσω. Είναι δικά σου.
- Να σ' ευλογάει ο Παντοδύναμος, Γιώργη... Πουλιούνται οι κερατάδες, είπε ο Δαμιανός. Είναι καλοδεξάμενα τα λεφτά σου, Γιώργη. Πηγαίνω αλάι (αμέσως) στου κατή. Μόνο φυλάχτε εδώ, όσο να γυρίσω.
Πήγε κι ήρθε ύστερα από τρεις ώρες. Είχε τελέψει τη δουλειά του. Πλέρωσε τον αποσταλμένο του ντοβλετιού και πήρε μιαν υπόσχεση.
Τώρα τρεμόφεξε κάποια ελπίδα στα κατάβαθα της ψυχής τους. Καθισμένοι, στριμωγμένοι, μ' όλη τη ζέστη που κάνει, ο ένας απάνω στον άλλο, αμίλητοι, σα ναρκωμένοι, καρτερούνε άγρυπνα την αυγή. Να δουν τι θα φέξει. Γιατί, καμιά φορά, τα χρήματα πηγαίνουνε χαμένα, και τότες κάποιο απ' τα παιδιά θε να τραβήξει για την Πόλη.
Στου Ντέκα το σπίτι δε βρέθηκε η δύναμη -καμιά δύναμη, της ψυχής ή του πουγγιού- για να μποδίσει το πλάκωμα της απελπισίας. Μα, μη θαρρείς, έτσι ήτανε στα πιο πολλά φτωχικά.
- Αχ, μωρέ γυναίκα, κλαιγόταν ο Γιάννης ο Ντέκας, σ' το 'λε-γα εγώ να τα παντρέψουμε τα παιδιά από τώρα. Τους παντρεμένους δεν τους παίρνουνε, γυναίκα. Τι πάθαμε, ωιμέ κι αλί μας! 0 Αποστόλης το πάντρεψε το δικό του, πώς τόνε λένε, αδερφέ, τον πάντρεψε με της κυρα-Βασιλικής την κόρη. Έντεκα χρονώ παιδιά είναι και τα δυο. Μα ο Αποστόλης είναι τώρα σιγουρεμένος, γυναίκα, κατάλαβες; Και δε θα του το πάρουνε το παιδί του. Κατάλαβες, γυναίκα;... Αχου!... Αχου!...
Και στου Αντρεάδη το σπίτι κλαίγονταν και χτυπιούνταν.
- Μονάκριβο τον έχω, θρηνούσε η μάνα. Δε θα μου το πάρουν εμένα το παιδί μου, το μοναχοπαίδι μου!
0 πατέρας καθόταν δίπλα της και δεν έβρισκε λόγο να πει για παρηγοριά. Κλαίει κι εκείνος, ανήμπορος κοντά στη μάνα, και μοιρολογάει το ζωντανό παιδί, λες κι είναι πια στ' αλήθεια αποθαμένο.
Τα ίδια και χειρότερα στου Νικολάκη του Ματαπά. Έχουνε δυο παιδιά ετούτοι, δυο αγόρια. Στην παραζάλη τους δεν ξέρουνε πια τι να κάνουν. Αφού θρηνήσανε μ' αγκομαχητά πολλά όλονυχτίς, ελεεινά και τρισάθλια ναυάγια ξημερωθήκανε σα μεθυσμένοι από κακό κρασί, φαρμακερό.
Ρόδιζε η αυγή. Τα δυο παιδιά, κουρασμένα, γείρανε στο στρώμα χάμω και κοιμούνται γαλήνια. 0 πατέρας κι η μάνα τα θωρούν, σκυμμένοι απάνω τους. Ξάφνου, του ήρθε μια κακή σκέψη του πατέρα.
- Να σώσουμε το ελάχιστο το ένα, γυναίκα, λέει. Τα μοναχοπαίδια δεν τα παίρνουνε.
Η γυναίκα κατάλαβε. Ανατρίχιασε. Μα ο Νικολάκης ο Ματαπάς δεν ήξερε πια τι κάνει. Ξεκρέμασε μονομιάς το τσεκούρι από τον τοίχο και ζύγωσε τα κοιμισμένα παιδιά. Τα κοίταξε ώρα πολλή.
Η μέρα έσκαζε. Κάποιο πουλάκι κελάιδάει. Πρέπει να βιαστούνε. Ποιο παιδί θα θυσιαστεί για τ' άλλο;
- Γυναίκα, βογγάει ο πατέρας, σήκω, σήκωσ' τον Γιαννάκη μας, που σου λέω.
Η μάνα σιγοκλαίει κι αναστενάζει. Παίρνει στην αγκαλιά της το ένα το παιδί. 0 πατέρας σταυροκοπιέται, κάνει το σημείο του Σταυρού πάνω στο στηθάκι του κοιμισμένου παιδιού και σηκώνει το τσεκούρι...
Η θυσία γίνηκε.
Τέτοιες θυσίες γίνηκαν κι αλλού. Στου Στρατή του Λιόπουλου, στου Κώστα του Σπινάκη. Η Άννα η Σπινάκαινα το θυσίασε μονάχη της, με το δικό της χέρι το παιδί της.
- Κάλλιο στον τάφο χίλιες βολές, παρά να τ' αγγίξει άπιστου χέρι, είπε παλικαρίσια.
Ήτανε όμως και κάποιο }(ριστιανόσπιτο, όπου δεν ακούστηκε κλάμα, μηδέ οδυρμός. Αντίθετα κιόλα. Στου Βαρνάβα του Καλού με κρύφια χαρά το μάθανε, πως ήρθε ο αράπης να πάρει τα παιδιά.
Σαν όλους τους ραγιάδες κλειδομπαρωθήκανε κι αυτοί στο φτωχικό τους. Μα πίσω από τη σφαλισμένη θύρα, οι δυο Καλοί πέσανε στην αγκαλιά ο ένας του αλλουνού και είπαν:
- 0 Θεός τον έστειλε τον αράπη. Ανοίγει, σου λέει, η τύχη των παιδιών, όσα θα πάνε στην Πόλη. Και πλούτος αμέτρητο κερδαίνουνε, κι αφεντάδες ξακουστοί γένονται, αγάδες και πασάδες και βεζύρηδες. Την καλοπέραση τους κανένας δεν τη φτάνει στο ντοβλέτι όλο. Αλλο ν' ακούς, κι άλλο να βλέπεις. Αμποτε η μοίρα του να το 'χει, να τόνε πάρουνε και τον Χρίστο μας στην Πόλη. Γιατί μαζί μας εδώ, στον τόπο ετούτονε, θα ρέψει σαν και μας. Εκεί θα του ανοιχτούν, καλέ, οι πόρτες οι μεγάλες, άκου με 'μένα!
Τους πήραν τα δάκρυα τους δυο Καλούς απ' τη λαχτάρα κι απ' την αγωνία, μη λάχει και το περιφρονήσει η μοίρα το παιδί τους.
Σ' άλλα σπίτια κλαίγανε την ανημπόρια τους να σωθούνε. Σ' άλλα πάλι η οργή κι η μάνητα τύφλωνε και τρέλαινε τους γονέους. 0 ένας πολέμαγε να κρύψει κάπου το παιδί του, μην του το πάρει ο αράπης. 0 άλλος το παραμόρφωνε, του 'κοβε το 'να του το αυτί, του 'βγαζε το 'να του το μάτι, του 'σπαγε το 'να του το πόδι, για να το δουν οι Τούρκοι και να σιχαθούνε.
Νύχτα κολασμένη για τους χριστιανούς. Κι όμως, όμως να, κρυφά-κρυφά σέρνεται στα στενορρύμια του ρουμ-μαχαλά μια μαύρη σκιά, κρατώντας έναν μπόγο στην αγκαλιά της.
Μια χανούμισσα ξεκίνησε απ' το χαρεμλίκι με το παιδί της στα χέρια, να το φέρει στου Σπύρου του Μαρινάκου το σπίτι. Χτυπάει την πόρτα δειλά. Δειλοί οι μέσα του σπιτιού, δεν τολμάνε ν' ανοίξουν.
- Εγώ είμαι, η Χάιδή, λέει τούρκικα το χανουμάκι. Οι Μαρινάκηδες την αναγνωρίζουν και της ανοίγουν.
- Τι θες χανούμ; τη ρωτάνε.
- Μια χάρη σάς ζητάω, εγώ κι ο αφέντης μου ο Αλής. Εσείς που δεν έχετε παιδιά, πάρτε το τούτο 'δώ... Δώστε το αύριο στον αγά. Τουρκόπουλα δε δέχουνται. Μόνο τα δικά σας παίρνουνε στην Πόλη. Και γίνονται μεγάλοι και τρανοί στο σαράι. Σε μας τους Τούρκους δε βολεί τέτοια τύχη. Πάρτε, αμάν, το αγόρι μου και θα σας το χρωστάω χάρη στη ζωή μου όλη. 0 Αλλάχ να σας φυλάει, για το καλό που θα μου κάνετε. Πάρτε το το παιδί μου, καλοί μου χριστιανοί!
Έσπρωξε το παιδί της στα χέρια τους. Εκείνοι δίσταζαν να το πάρουν.
- Δεν έχουμε παιδί γραμμένο στα τεφτέρια του χωριού, της λένε. Πώς θα το παρουσιάσουμε έτσι, χανούμ, στα ξαφνικά; Θα βρούμε τον μπελά μας. Τα κεφάλια μας, χανούμ...
Αλλά η χανούμ παρακάλεσε τόσο πεισματικά, που οι Μαρινάκηδες δεχτήκανε στο τέλος. Πήρανε, βλέπεις, μαζί κι ένα μάτσο γρόσια.
Έτσι πέρασε εκείνη η νύχτα. Και σαν έφεξε ο Θεός τη μέρα, τ' Αθαλάσσι πρόσμενε πια έτοιμο, ξαγρυπνισμένο, τρεμάμενο, πονεμένο, κουρελιασμένο ώς τα κατάβαθα της ψυχής, τις τρομερές καταδίκες.
Ξημέρωσε ο Θεός τον κόσμο. Κι έλαμψε ένα πρωινό λιοπερίχυτο, θαυμαστό. Ζεστό, όχι καυτερό. Φωτερό, γαλήνιο, πεντακάθαρο. Το πρωί. Κι ήταν ως να μην εσταμάτησε η ζωή όλη τη νύχτα. Η αυγή βρήκε το χωριό ξύπνιο. Ένα σούρτα-φέρτα αδιάκοπο, ένα άνοιξε και κλείσε από πόρτες, μια ανησυχία κρυφή που δεν τελειώνει.
Κι ίσα-ίσα στον τουρκομαχαλά και στην οβραίικη, εκεί προπάντων άντρες και γυναίκες, αυτοί που δεν τους έπιανε η απειλή, ετοιμαστήκανε αποταχύ, να πάν' να βρούνε μια καλή θέση στο Ντορτ-γιολ, να δουν που θα γενεί το μάζεμα των παιδιών. Να τη χαρούν τη φέστα.
(ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ-ΔΙΟΜΗΔΗΣ: ΟΙ ΜΑΥΡΟΛΥΚΟΙ Τόμος Α)
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015
Β. ΡΩΤΑΣ: Ο I TYXOΔΙΩΚΤΕΣ
Τι τα θέλουμε και τα γυρίζουμε; Γιατί να κοροϊδευόμαστε ; Γιατί δεν αποφασίζουμε επί τέλους να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη της αλήθειας; Τι φωνάζουμε και κορδονόμαστε; Ποιος ακούει τα ασήμαντα διαλαλήματά μας; Μοιάζουμε με τους μεγαλεμπόρους του δρόμου που γκαρίζουν: "Παληά σίδερα, παληά κρεββάτια, παληά πράματα, παληά αααααα" με την απαλάμη στ' αυτί ναρκισσευόμενοι με τη φωνή μας. Αυτή είνε η αλήθεια . Είμαστε τυχοδιώκτες.
Τυχοδιώκτες μάλιστα. Εμείς οι Έλληνες ! Τεμπέληδες. Ανίκανοι να στρωθούμε στη δουλειά, που την αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Άνθρωποι του ποδαριού, του εύκολου κέρδους. Εκμεταλλευταί. Γεννημένοι τύρρανοι . Σαν τα κακομαθημένα , τα χαϊδεμένα παιδιά εννοούμε να τα βρίσκουμε όλα έτοιμα. Και στην αδυναμία μας να τάχουμε όπως τα θέλουμε , μη μπορώντας να είμαστε τύραννοι ελλείψει σκλάβων ή γιατί βρεθήκαμε στην ανάγκη να μας τυραννούν άλλοι , αντί να στρωθούμε στη δουλειά, την ταχτική και τίμια , μεταχειριζόμαστε το μοναδικό όπλο της αδυναμίας : To ψέμα. Η ψυχή μας, ψυχή θυρωρού ξενοδοχείου. Σ΄οποιοδήποτε μεγάλο ευρωπαϊκό ξενοδοχείο κι αν μπήτε , θα σας δεχτή ο θυρωρός με το χρυσοφορεμένο ανάστημά του διπλωμένο στα δύο. Σε λίγο, ενώ θα πέρνετε τον καφέ σας στο μπαρ ρίχτε μια ματιά στο θυρωρείο. Ο ίδιος ο Θυρωρός , ο αξιοπρεπής με τη στολή του, που έσκυψε ως τη γης , μπροστά σας γιατί από τα καινούργια μπαγκάζια σας κατάλαβε πως έχετε τον παρά, ο ίδιος τώρα δίνει κάποια διαταγή στον υπηρετάκο του ξενοδοχείου. Κοιτάχτε: Τη διαταγή του τη συνοδεύει με μια βρισιά και μια κλωτσιά.
Λοιπόν το ίδιο κι' εμείς. Στον ανώτερό μας μπροστά (και δεν αναγνωρίζουμε γι ανώτερό μας παρά μόνον εκείνον που έχουμε την ανάγκη του, που θέλουμε να τον εκμεταλλευτούμε) φερόμαστε με τόση ταπεινότητα και κολακεία, με τόση μικροπρέπεια που δεν διαφέρουμε καθόλου από τα σκυλάκια που σέρνονται με την κοιλιά στα πόδια του αφέντη τους. Αν τώρα βρούμε κανέναν κατώτερό μας, άνθρωπο δηλαδή που δεν περιμένουμε τίποτα απ' αυτόν αλλ' απεναντίας που νομίζουμε πως αυτός έχει την ανάγκη μας) του φερνόμαστε το ίδιο, σαν νάτανε σκυλί.
Τη δουλειά , την εργασία δεν την εκτιμούμε γιατί δεν την ξέρουμε. Την εργασία που ελευθερώνει τον άνθρωπο και τον κάνει κύριο μεταξύ κυρίων την περιφρονούμε. Γυρίζουμε σαν αδέσποτοι, σαν γάτοι στις γειτονιές, έτοιμοι ν΄αρπάξουμε ό,τι μας περάση από το χέρι. Ριχνόμαστε στις περιπέτειες από τεμπελιά. Κυνηγάμε την τύχη παντού όπου βλέπουμε να γίνεται κάποια προσπάθεια, να φανερώνεται κάποια πρόοδος. Μόλις ακούσουμε ότι κάπου υπάρχει πλούτος τρέχουμε αμέσως εκεί σαν τις μυίγες σα σκουπίδια. Μόλις πληροφορηθούμε ότι κάπου γίνεται αναμπουμπούλα , ταραχή, πόλεμος, πρώτοι και καλύτεροι. Ό,τι βρωμερό εμπόριο, κάθε ύποπτη επιχείρησι , εμείς την κυβερνούμε, όχι μόνο στα λιμάνια της Μεσογείου και της Ανατολής, παρά σ' όλα τα λιμάνια του κόσμου .Το εμπόριο του χασισιού στην Αίγυπτο και στην Κίνα, το λαθρεμπόριο του οινοπνεύματος στην Αμερική, η σωματεμπορία και κάθε παγαποντιά είνε τα τίμια επαγγέλματα κυρίως των Ελλήνων.
Εν τω μεταξύ ο τόπος μας εδώ ρημάζει. Όλα εδώ δίνουν την εντύπωσι πως σήμερα είμαστε κι αύριο φεύγουμε. Ζούμε σαν εφήμερα.Τα σπίτια μας πρόχειρα, ίσα ίσα να μας προφυλάξουν από τη βροχή, ή από τον ήλιο. Τρώμε, πίνουμε, κοιμόμαστε σαν ταξιδιώτες μέσα στην έρημο, ή σαν φυλακισμένοι στην Παλιά Στρατώνα. Σαν κατσαρίδες που φωλιάζουν μέσα στο κεφαλοτύρι, τρώμε από τα έτοιμα, ό, τι ακόμα παράγει αυτός ο τόπος , τα δάση μας την εξαντλήσαμε, χωρίς καμιά φροντίδα για το μέλλον , καμιά καλλιέργεια, καμιά πρόνοια. Σήμερα είμαστε κι' αύριο φεύγουμε. Και φεύγουμε πράγματι. Φεύγουμε για την πρωτεύουσα , κι από κει για τα ξένα, γυρίζουμε τυχοδιώκτες στα πέρατα του κόσμου, άνεργοι, λωποδύτες, ψεύστες, κατεργαρέοι. Έτσι χάνεται μια φυλή που θέλει να νομίζη πως έχει ζωτικότητα. Τώρα που ούτε οι χωριάτισσες πια δεν σκέπτονται να κάνουν πια παιδιά. Τα χωριά μας ρημάζουν , τα βουνά μας κατάντησαν άγονοι βράχοι .Η γεωργία, η κτηνοτροφία , κάθε παραγωγική εργασία έχει σταματήσει. Κανείς δεν θέλει πια να δουλέψη στο έδαφος. Εν τω μεταξύ όλο μας το ενδιαφέρον είνε για τον κανονισμό της επετηρίδος . Δε βλέπουμε στις εφημερίδες παρά ζητήματα καθεστωτικά, στρατοκρατικά, κομματικά.
Κι ο Μουσολίνι, ο γείτονας μας βροντοφωνεί: "Θα υποστηρίξω τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Όλη η Ιταλία θα καλλιεργηθή." Χμ! Πολύ το φοβάμαι πως εμείς οι έξυπνοι, εμείς οι τυχοδιώκτες , οι ευγενείς και σπουδαίοι , θα βάλουμε τύραννο στο κεφάλι μας. Ο πληθυσμός της Ιταλίας αυξάνει όλο ένα. Ε Καραγκιόζηδες, δεν βλέπετε ακόμα τα τσαρούχια του Βεληγκέκα;
(Το αμφιλεγόμενο αυτό άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Βραδυνή της 11 Ιουνίου 1927)
Κι ο Μουσολίνι, ο γείτονας μας βροντοφωνεί: "Θα υποστηρίξω τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Όλη η Ιταλία θα καλλιεργηθή." Χμ! Πολύ το φοβάμαι πως εμείς οι έξυπνοι, εμείς οι τυχοδιώκτες , οι ευγενείς και σπουδαίοι , θα βάλουμε τύραννο στο κεφάλι μας. Ο πληθυσμός της Ιταλίας αυξάνει όλο ένα. Ε Καραγκιόζηδες, δεν βλέπετε ακόμα τα τσαρούχια του Βεληγκέκα;
(Το αμφιλεγόμενο αυτό άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Βραδυνή της 11 Ιουνίου 1927)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
