Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μετά τον ειρηνικόν τερματισμόν της Ελληνοτουρκικής διαφοράς, ο αντιπρόσωπος της Ι­ταλίας εν τη Συνδιασκέψει. Πρέσβυς Μοντάνια, με προσεκάλεσεν εκ μέρους του Μουσολίνι, όπως επιστρέ­φων εις Αθήνας, διέλθω εκ Ρώμης, διότι επεθύμει να κάμη την γνωριμίαν μου. Τω απήντησα ότι είχον πρόσκλησιν εκ μέρους της Α. Μ. Βασιλίσσης της Ρουμανίας να υπάγω εις Βουκουρέστιον, αλλ' ότι με­τά την επίσκεψιν ταύτην ευχαρίστως εξ Αθηνών θα μετέβαινον εις Ρώμην. Πράγματι κατά τα μέσα Ιουνίου μέ την συγκατάθεσιν της Κυβερνήσεως μου ανεχώρησα δι' Ιταλίαν. Ο Μουσολίνι μ΄εδέχθη ολίγας ώρας μετά την άφιξίν μου εις Ρώμην εις το «Παλάτσο Γκίζι». Το γραφείον του ήτο εις το βάθος τριών σαλονιών και τοποθετημένων εις δύο μέτρα προ του τοίχου όπερ διέκρινα ότι ήτο γεμάτον από ανοιγμένας και πεταμένας εφημερίδας. Ήταν όλαι της ημέρας ιταλικαί και ξέναι — μάλλον γαλλικαί— εις τας οποίας από δημοσιογραφικήν συνήθειαν «ηρέσκετο να τους ρίπτη μίαν ματιάν», ως μου είπεν ολί­γον κατόπιν. Ομίλει γαλλιστί ευχερώς με κάποιαν φρασεολογίαν διδασκάλου ,διότι υπήρξε κάποτε τοιούτος, ως υπερηφάνως με εβεβαίωσεν.  Με ηυχαρίστησε δια την επίσκεψιν «ην εξεμαίευσα διότι είχα κάτι σπουδαίο να σας ανακοινώσω», και εξηκολούθησεν: «Σκεπτόμεθα λίαν προσεχώς να προσαρτήσωμεν τα Δωδεκάνησα. Επεθύμουν να σας βεβαιώσω ότι δεν πράττομεν τούτο από ουδεμίαν εχθρότητα δια  την Ελλάδα, διότι εγώ προσωπι­κώς αισθάνομαι δια τον Έλληνικόν Λαόν πολλήν συμπάθειαν. Αλλ' είναι ανάγκη όπως αποκαταστήσωμεν την εθνικήν  μας θέσιν εις την  Ανατολικήν Μεσόγειον». Και τούτο λέγων μ' εκύτταξεν ασκαρδαμυκτί, ως να ήθε­λε να κάμη κάποιαν ασφαλή ψυχολογίαν δια την εντύπωσιν, ην θα μου έκαμνεν η αναγγελία.
Εγώ. Ομολογώ, κ. Πρόεδρε, ότι δια το «καλώς ώρισες» προς εμέ η είδησις αύτη δεν είναι εξαιρετικά επιτυχώς εκλελεγμένη. Τα Δωδεκάνησα είναι Ελληνική γη και η υπαγωγή αυτών, άνευ δε της αιτήσεως των, υφ' οιανδήποτε ξένην δύναμιν, έστω και τινα φιλικήν όσον η Ιταλία, δεν ημ­πορεί να είναι ικανοποιητική δια την Ελλάδα. Δεν πρόκειται να αμυνθή αύτη προς τούτο, διότι ούτε στρατιωτικήν δύναμιν έχει ικανήν ν' αντιτάξη εις Μεγάλην Δύναμιν, ως υμείς ούτε άλλο μέσον τι...  Αλλά σας βεβαιώ ό­τι θα δυσαρεστήσητε την Ελληνικήν ψυχήν βαθέως καΙ άνευ σημαντικής τίνος κρατικής ωφελείας. Εάν αφίνατε την σημερινήν κατάστάσιν της κα­τοχής, θα υπήρχεν ελπίς παρά τω Ελληνικώ λαώ, ότι η στενωτέρα επαφή και γνωριμία των δύο Λαών και πιθανόν και η συνεργασία αυτών, επί το μέλλον, θα έφερε την Ιταλίαν μίαν ημέραν να επανεξετάση το Δωδεκανησιακόν ζήτημα κάπως ωριμότερον.
Μουσολίνι.. Εγώ θα επεθύμουν ευχαρίστως την συνεργασίαν αυτήν εάν μοι υπεδεικνύετο ως δυνατή, αλλ' επί ποίου πεδίου;
Εγώ. Επί του οικονομικού είναι δυνατή και ευχερής. Δεν πρόκει­ται να κάμωμεν τούτο εις βάρος των δύο άλλων Συμμάχων μας, διότι ούτε και υμείς θα το ηθέλατε, αλλ' ούτε και ημεις θα το απεφασίζαμεν, αλλά σήμερον είναι τεράστιον το βιομηχανικόν και εμπορικόν κενόν εις τας ανατολικομεσημβρινάς αγοράς της Μεσογείου, όπερ αφήκαν η τε Γερμανία και Αυστρία πίπτουσαι. Ημείς δεν έχομεν βιομηχανίαν προς αντικατάστασιν, αλλά σεις έχετε μεγάλην. Σεις δεν έχετε ποσώς εμπόριον άξιον να κάμη την προς τούτο διείσδυσιν εις τε την παραλίαν και το εσωτερικόν εκεί. Αλλ' ημείς έχομεν και ναυτικούς και εμπόρους, κατά χιλιάδας, έως χθες μόλις, κατοικούντας εκεί και ήδη πρόσφυγας παρ'  ημίν, γνωρίζοντας εις το τέλειον πράγματα και πρόσωπα εις την Μικρασιατικήν ακτήν. Σκεφθήτε ολί­γον τι θα δώση ο συνδυασμός αυτός της κοινής εργασίας δια τα oικονομικά  σας συμφέροντα.
Μουσολίνι. Και τι θέλετε  να κάμωμεν προς τούτο, και τι παρελείφθη εκ μέρους μας;
Eγώ. Eκτός των άλλων δεν έχετε ούτε μίαν Ιταλικήν Τράπεζαν εν Αθήναις, ενώ υπάρχουν τοιαύται και Γαλλικαί, και Αγγλικαί, και Γέρμανικαί.
Κατόπιν ήρχισε μακρά συζήτησις επί των άλλων μερών της μελλούσης μεταξύ μας οικονομικής συνεργασίας, και κατελήξαμεν να υπογράψωμεν κοινήν δήλωσιν ότι «οι κ. Μουσολίνι και Αλεξανδρής, μετά μακράν συνδιάλεξιν συνέπεσαν εις την αντίληψιν του συμφέροντος κοινής οικονομικής συνεργασίας των δύο κρατών, άτινα αντιπροσωπεύουν. Ως πρώτον βήμα έσεται η προσεχής ίδρυσις Ιταλικής Τραπέζης εν Αθήναις».
Ενώ ο Υφυπουργός κ. Κονταρίνι κατεγίνετο εις την σύνταξιν του α­νακοινωθέντος, ο Μουσολίνι εις ένα καναπέ όπου εκαθήσαμεν δια να λάβωμεν τέϊον, μου είπεν αποτόμως: «Είδον με λύπην τας αποφάσεις της Συνδιασκέψεως της Λωζάνης σχετικώς με την Ελληνοτουρκικήν διαφοράν. Ήσαν άδικοι δια την Ελλάδα. Η Αν. Θράκη έπρεπε να σας δοθή. Την Ιταλίαν, εις πάσαν ιδικήν σας δράσιν και στρατιωτικήν, ειδικώς στρατιωτικήν, προς διεκδίκησιν των εθνικών σας αυτών δικαίων, θα την εύρητε εις το πλευρόν σας, είτε τώρα αμέσως είτε εις το μέλλον. Αυτό είναι μία μου επίσημος δήλωσις προς Υμάς».

Αντελήφθην αμέσως τότε, ποίος ήτο ο αληθής σκοπός της προσκλήσεως μου αυτής. Απήντησα: Είναι αναμφισβήτητον, κ. Πρόεδρε, ότι η Ελλάς ηδικήθη εις την Συνδιάσκεψιν και ηδικήθη από τας Μεγ. Δυνάμεις. Η Τουρκία έκαμε το καθήκον της. Αλλ' η Ελλάς, αφού απεφά­σισε να δεχθή τον συμβιβασμόν, εννοεί απολύτως να τον εκτελέση. Εννοεί ακόμη να ζήση εις το μέλλον εν άρμονία και αγαθάς σχέσεις με τους γεί­τονας της. Τίποτε δεν βγαίνει τελειωτικώς από τυχοδιωκτισμούς.. Έχομεν την απόφασιν να εργασθώμεν ησύχως και εντίμως και με την βοήθειαν των καλών μας Συμμάχων, μεταξύ των οποίων θέτομεν προ παντός υμάς, πιστεύομεν ότι θα ζήσωμεν». Ο Μουσολίνι εσταμάτησε να πίνη τέϊον και αντελή­φθην ότι την στιγμήν εκείνην, αν ηδύνατο ν' αναβάλη τα λεχθέντα περί οι­κονομικής μας συνεργασίας και να ξεσχίση την δήλωσιν, θα το έκαμνεν.
(Απόστ.Αλεξανδρής Πολιτικαί αναμνήσεις.)

OTTO DIETRICH : ΜΕ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ XVII

Η 13η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ελάχιστες ημέρες στην ιστορία του Ν.S.D.A.P έχουν τόσο μοιραία σημασία για τη Καινούρια Γερμανία, όσο εκείνη της 13ης Αυγούστου 1932.

Εκείνη την ημέρα ο αρχηγός  μας με τη σταθερότητα του χαρακτήρα του και με το λαμπρό παράδειγμα της Πίστης του προς το Έθνος, έσωσε το κίνημα και του έδωσε την ηθική δύναμη για να ξεπεράσει την επικίνδυνη καταιγίδα στους μήνες που ακολούθησαν, μέχρι που στο τέλος, η ζυγαριά του πεπρωμένου έκλεινε υπέρ του κόμματος.
Αμέσως μετά τη μεγάλη επιτυχία της 31ης Ιουλίου[1],που κατέστησε τόσο εμφανή τη κυρίαρχη θέση του Ν.S.D.A.P, το κόμμα  προέβαλε  ξεκάθαρα το δικαίωμά του να αναλάβει τη διακυβέρνηση του Κράτους. Κανένα Κράτος του κόσμου με κοινοβουλευτική διακυβέρνηση, δεν θα απέρριπτε ποτέ παρόμοιο δικαίωμα.
Αλλά η αστική μας τάξη ,τυφλή όπως πάντα, δεν μπορούσε ακόμα να κατανοήσει  το αίτημα αυτό.
Η κυβέρνηση που κλήθηκε  να υλοποιήσει μια εργασία απόλυτα διασαφηνισμένη, δηλαδή να επιβεβαιώσει επίσημα τη θέληση του Έθνους, απέτυχε στην ανάληψη άμεσης δράσης.[2]
Ο αρχηγός μας είχε φύγει για τις Βαυαρικές Άλπεις να περιμένει εκεί τις αποφάσεις τους.Τα πρωτοκλασάτα μέλη του Ν.S.D.A.P τον συνόδευσαν εκεί.
Στις 11 Αυγούστου[3] , ο αρχηγός μας ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά από το Βερολίνο, να επιστρέψει στη Πρωτεύουσα στις 12 Αυγούστου για συζητήσεις και λήψεις αποφάσεων με απώτερο σκοπό, το  σχηματισμό καινούριας  Κυβέρνησης.
Εμείς- όπως  και οι περισσότεροι πολίτες-που δεν ήμασταν γνώστες της πραγματικής κατάστασης , υποθέταμε με σιγουριά ότι επί τέλους είχε φτάσει η στιγμή του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο αρχηγός μας απάντησε ότι θα μπορούσε να βρίσκεται στο Βερολίνο το πρωί της 13ης Αυγούστου. Είχε το ισχυρό προαίσθημα ότι δεν επρόκειτο να συμβεί τίποτα το σημαντικό.
Πριν από την αναχώρησή του -κατά τη διάρκεια μιας  σύντομης παραμονής στο Chiemsee - είχε ήδη επιβεβαιώσει σε μια συγκέντρωση με  τους πιο στενούς οπαδούς , τη πρόθεσή του,γνωστή σε μας , να μην δεχθεί τίποτα λιγότερο πέρα από την πλήρη ανάληψη    των κυβερνητικών ευθυνών απορρίπτοντας ταυτόχρονα συμβιβασμούς και μίζερες προτάσεις.
Τι είχε συμβεί στο Βερολίνο εν τω μεταξύ; Μετά από μακρές συζητήσεις , είχαν συμφωνήσει να προσφέρουν στον Αδόλφο Χίτλερ  τη θέση του Αντικαγκελαρίου στη Κυβέρνηση φον Πάπεν, έτσι ώστε να δώσουν την εντύπωση ότι λαμβάνουν σοβαρά  υπόψη τη θέληση του λαού. Κάλεσαν τον αρχηγό μας  στο Βερολίνο για να τον πείσουν να στρατεύσει  το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, στα καλά και στα άσχημα , σε μια κυβέρνηση της οποίας η ηγεσία  και η τελική απόφαση θα προσδιοριζόταν  πέρα από τη δική του επιρροή. Αν αυτός αρνιόταν , οι φλόγες της λαϊκής ανυπομονησίας, που άναψαν  από την αγανάκτηση λόγω των  συχνών  εκλογών, θα  θέριευαν εναντίον του  N.S.D.A.P
Στο 8 π.μ. της 13ης Αυγούστου, ο αρχηγός μας, αναχώρησε οδικά από το Μόναχο, συνάντησε  τον  Επιτελάρχη Ραίμ σε ένα μικρό προάστιο κοντά στο Πότσνταμ. Στις 10 η ώρα, μπήκε στο Υπουργείο Άμυνας για μια σύσκεψη  με το Σλάιχερ, και αργότερα συνάντησε τον φον Πάπεν στο γραφείο του Καγκελαρίου του Ράιχ .
Εκεί του απεκάλυψαν το κυβερνητικό σχήμα. Ο Αδόλφος Χίτλερ απέρριψε αμέσως τις παράλογες προτάσεις , ακύρωσε τη συνάντησή του  με τον Πρόεδρο του Ράιχ σαν εντελώς περιττή από τη στιγμή που οι αποφάσεις είχαν ήδη παρθεί . Αποφάσισε όμως να  πραγματοποιήσει την επίσκεψη, όταν το απόγευμα, ο Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας τηλεφώνησε από το Γραφείο της Καγκελαρίας  στο Δόκτορα Φρικ  λέγοντας ότι ο Πρόεδρος του Ράιχ δεν είχε λάβει ακόμα τις οριστικές του αποφάσεις.[4]
Μετά την επίσκεψή του στον Πρόεδρο  του Ράιχ , μπροστά στον οποίο επανέλαβε την αξίωση να ορισθεί Καγκελάριος    , ο αρχηγός μας επέστρεψε στο σπίτι του Δόκτορα Γκαίμπελς . Αμέσως σαν  να υπάκουε σε μια συγκεκριμένη εντολή, ο κυβερνητικός τύπος που είχε διαρρεύσει "εμπιστευτικά" την είδηση παραμορφωμένη  άρχισε να κραυγάζει. "Ο Χίτλερ θέλει την απόλυτη εξουσία." "Αξίωση δίχως προηγούμενο " ¨Ο Πρόεδρος τον έβαλε στη θέση του."[5]
Ο κόσμος τους πίστευε. Για χάρη του λαού , ο αρχηγός μας είχε απορρίψει μια προσφορά ακόμα πιο δελεαστική σύμφωνα με την αστική ή μαρξιστική νοοτροπία 'δεν πουλήθηκε στο σύστημα για λίγες κυβερνητικές θέσεις. Να σκεφθεί κανείς, ότι μια απλή λέξη θα ήταν αρκετή για να απελευθερωθεί το κόμμα από τον εφιάλτη των έντονα επώδυνων συγκρούσεων και να απαλλαγεί από τις δυσκολίες και τις αδιάκοπες ανησυχίες.. Τα SS θα μπορούσαν απελευθερωθούν από τη δολοφονική, αιματηρή τρομοκρατία των μαρξιστών. Κάθε τύπος ανθρώπου προσπάθησε να επηρεάσει τον Adolf Hitler. Αλλά αυτός με σταθερότητα αρνήθηκε να υποκύψει . Παρέμεινε πιστός στον εαυτό του, στο Κίνημα και στο λαό, αδιαφορώντας για το τίμημα.
Η 13η Αυγούστου, που οι άνθρωποι θεωρούν σα τη "Μαύρη Μέρα" για το NSDAP, δεν αποδείχθηκε μόνο μια θριαμβευτική νίκη για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος μάλιστα, με τη μεγάλη του διαίσθηση κατάλαβε, ότι στη πραγματικότητα, ήταν μία από τις πιο ευνοϊκές ημέρες του Κινήματος . Η εμπιστευτική ομολογία αυτής της αίσθησης-την ώρα που οι αμφισβητίες σκέπτονταν πως όλα είχαν χαθεί- είναι γνωστή σε εκείνους που ήταν μαζί του στο σπίτι του Δρ Γκαίμπελς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου.[6]
Κατά τη διάρκεια αυτών των ωρών, δεν ένοιωθε τη σκιά της ήττας, που καθένας φοβόταν, αλλά αισθάνθηκε χαρούμενος και ελεύθερος, σαν ένας άνθρωπος που είχε καταφέρει να ξεφύγει από ένα μεγάλο κίνδυνο. Γνώριζε πολύ καλά ότι είχε εξουδετερώσει στη γέννησή της μια επικίνδυνη προσπάθεια που είχε σα στόχο την «αθόρυβη» υπονόμευση του Ν.S.D.A.P .
"Μόνο εμείς μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτό που έχουμε αρχίσει."
 Τα εντυπωσιακά του επιχειρήματα έπεισαν το εκλογικό σώμα, κουρασμένο από τις συνεχείς εκλογές ,που προτιμούσε τη λήψη αποφασιστικών μέτρων, και θεωρούσε απαραίτητο ένα περαιτέρω εντός της νομιμότητας, αγώνα.
«Θα ήθελα μάλλον να πολιορκήσω ένα φρούριο από το να αιχμαλωτιστώ μέσα σ΄ αυτό.¨
«Η αδυναμία της αστικής τάξης να αναγνωρίσει την αξίωση NSDAP για την εξουσία, δεν υπήρξε μοιραία για το NSDAP, αλλά για την αστική τάξη. Αργότερα, θα πούμε ότι όλα αυτά όφειλαν να εξελιχθούν με το τρόπο αυτό. "
 Παρ' όλες τις κραυγές εκείνων που είχαν κουραστεί     από τον αγώνα και τους "λογικά σκεπτόμενους", ο ηγέτης μας είχε πάντα την πεποίθηση ότι ο χρόνος δεν ήταν ακόμη ώριμος για το N.S.D.A.P, ότι η ώρα του δεν είχε έρθει ακόμη. Το κίνημά μας είχε αναπτυχθεί μέσα από τον αγώνα' μόνο μέσα από τον αγώνα θα μπορούσε να θριαμβεύσει με πλήρη συντριβή των εχθρών του. Αυτό υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το σύνθημα του αρχηγού μας. Ξεπήδησε από τη ξεκάθαρη πειστική, και απόλυτη λογική της σκέψης του, την οποία θεωρώ, πέρα ​​από το μεγαλείο του χαρακτήρα του και τη περήφανη δύναμη της θελήσεώς του, ότι είναι το μεγαλύτερο προσόν του Αδόλφου Χίτλερ.
Το βράδυ της 13ης Αυγούστου καθώς μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε από το Βερολίνο στο Νότο, οι πολίτες στους δρόμους συνωστίζονταν γύρω από τον αρχηγό και του φώναζαν: ". Κράτα γερά"
Η απόφαση του ηγέτη μας αντιστοιχούσε στο λαϊκό αίσθημα.

Υποσημειώσεις:
[1] Στις εκλογές της 31 Ιουλίου 1932 η προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες είναι μαζική και αγγίζει το 83,4%. Οι εκλογές όμως πραγματοποιούνται μέσα σε ένα κλίμα μεγάλης έντασης και όπως προκύπτει από στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων εβδομάδων του Ιουλίου καταγράφονται 325 πράξεις βίας με 72 νεκρούς και 1.000 τραυματίες από τους οποίους οι μισοί τουλάχιστον είναι πολύ σοβαρά. Το N.S.D.A.P κερδίζει το 37.3% των ψήφων αφήνοντας σημαντικά πίσω του,στη δεύτερη θέση το άλλοτε πανίσχυρο SPD .Το KPD είναι το τρίτο κατά σειρά ισχυρό κόμμα με 14,30% των ψήφων. Η μεγάλη έκπληξη των εκλογών δεν είναι κατά την άποψή μας το γεγονός ότι το N.S.D.A.P με 13.745.000 ψήφους και 230 έδρες αναδεικνύεται στο ισχυρότερο κόμμα της Γερμανίας αλλά η χρεοκοπία της ίδιας της Γερμανικής Δημοκρατίας. Πραγματικά αν στις 230 έδρες των εθνικοσοσιαλιστών προστεθούν και οι 89 των Κομμουνιστών καταφαίνεται η μεγάλη φυγή του γερμανικού λαού προς τα άκρα, που πλέον, με 319 έδρες σε σύνολο 608 εκφράζουν την απόλυτη πλειοψηφία. Η Δημοκρατία της Βαιμάρης πεθαίνει στις εκλογές αυτές, πριν προλάβει να ολοκληρώσει την ιστορική της αποστολή και θα παραμείνει άταφη για ένα περίπου χρόνο.
[2]
[3] 11Αυγούστου Η Βίλχελμστράσσε φαίνεται πως κατάληξε σε μια απόφαση, νομίζοντας ότι μπορεί να ρυθμίσει την τύχη μας. Πρέπει, λέει, να διαλέξουμε ή την αντιπολίτευση ή μια Εξουσία που τα όριά της θα έχουν προδιαγραφεί «άνωθεν» και «άλλοθεν»
Ύστερα από αυτή την πληροφορία, αποφασίσαμε να επιστρέ­ψουμε στο Βερολίνο. Φύγαμε αμέσως και μαζί μας ήρθε και ο Φύρερ. Στο Πριν της Κίμζε σταματήσαμε μόνο για λίγο, προκει­μένου να κάνουμε μια σύσκεψη με τους σημαντικότερους παράγοντες του Κόμματος, που είχαν ειδοποιηθεί να βρίσκονται εκεί.
Η πολιτική κατάσταση έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει. Το αντί­παλο στρατόπεδο δεν θέλει με κανέναν τρόπο να γίνει κάγκελαριος ο Φύρερ. Βέβαια, μας προτείνεται η συνεργασία με το Κέν­τρο, αλλά δεν μπορούμε να τη δεχτούμε. Εφ' όσον δεν μας πα­ρέχεται η δυνατότητα να λογαριαστούμε μια και καλή με τον μαρ­ξισμό, δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε αυτά που μας προτείνουν. Ασφαλώς οι αντίπαλοι μας έκαναν την πονηρή σκέψη, πως ο Φύρερ θα έχανε την ψυχραιμία του. Μα η σκέψη τους είναι ανόητη. Ο Φύρερ είναι άνθρωπος με ατσαλένια νεύρα. Δεν πρόκειται να χάσει ποτέ την αυτοκυριαρχία του. Χρόνια τώρα αγωνίζεται. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον αγώνα τώρα, που η νίκη βρίσκεται τόσο κοντά.
Ο Φύρερ αποφάσισε να μας ακολουθήσει στο Βερολίνο και να παραμείνει εκεί. Μόνο που δεν θα εμφανίζεται συχνά. Είναι καλύτερα αυτό, ώστε να μπορούμε , όλοι μαζί ν΄αντιμετωπίσουμε μιά οποιαδήποτε κατάσταση, οποτεδήποτε και αν παρουσιαστεί.
[4]13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ : Το μεσημέρι ο Φύρερ είχε μια συνάντηση με τον Σλάιχερ και τον Πάπεν. Δεν μας διέφευγε, ότι κατά τη διάρκεια αυτής της συναντήσεως θα προσπαθούσαν, να τον πείσουν να αποδεχτεί τη θέση του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως. Έχουν την πρόθεση να κάνουν το παν, ώστε να μπορέσουν να διασπάσουν τη συνοχή του Κόμματος μας. Θα προσπαθήσουν να ικανοποιήσουν προσωπικές — όπως νομίζουν — φιλοδοξίες του Φύρερ, για να τον φέρουν αντιμέτωπο με τους ίδιους τους ανθρώπους του. Φυσικά, είναι ανόητο και να το σκέφτεται κανείς. Μεταξύ μας, δεν υπάρχουν «προσωπικές φιλοδοξίες». Και ο Χίτλερ δεν είναι ανόητος, για να πέσει στην παγίδα τους.Αυτής της γνώμης είμαστε όλοι περιμένοντας το αποτέλεσμα της συναντήσεως, και δεν γελαστήκαμε. Ο Φύρερ απόριψε την πρόταση τους χωρίς δεύτερη συζήτηση. Μας το είπε, όταν συναντηθήκαμε μετά τη συνομιλία του με τους Σλάιχερ — Πάπεν. Και ο δόκτορ Φρικ βρήκε την ευκαιρία να επισημάνει, ότι όλες αυτές οι συζητήσεις και οι συναντήσεις δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Και καλά θα κάνουμε να τις σταματήσουμε.
Από μιας απόψεως, ο δόκτορ Φρικ δεν έχει άδικο. Στο κάτω κάτω, ο Φύρερ είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να μπορεί να επιβάλει τις θελήσεις του. Ας έρθουν τα πράγματα όπως θέλουν. Το μόνο που πρέπει, είναι να μείνουμε εμείς ενωμένοι και να πειθαρχήσουμε όλοι στη γραμμή που έχουμε χαράξει.Στις τρεις το απόγευμα μας τηλεφώνησε ο Πλανκ, ο γενικός γραμματεύς της Προεδρίας, για τη συνάντηση του Φύρερ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο δόκτορ Φρικ μίλησε με τον Πλανκ και ήταν αρκετά σαφής: «Πήρατε καμιά απόφαση σχετικά με το όλο πρόβλημα ;»ρώτησε τον Πλανκ .«Γιατί αν η απόφαση έχει παρθεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει αυτή η συνάντηση» Ο Πλανκ ήταν από τη δική του την πλευρά σαφής:« Ο κύριος Πρόεδρος του Ράιχ θέλει να μιλήσει πρώτα με τον κύριο Χίτλερ , πριν καταλήξει σε μια απόφαση» (Γιόζεφ Γκαίμπελς Ημερολόγιο σελ 177-8 Πλειάς 1974)
[5] Ο  Φύρερ του εξήγησε, ότι αυτή η λύση δεν οδηγούσε σε κανένα αποτέλεσμα, γι'  αυτό και δεν μπορούσε να τη δεχτεί! Την  απόρριψε αμέσως, μολονότι, όπως μας εξήγησε, γνώριζε ποιες θα  ήταν οι συνέπειες.
Και, πραγματικά, οι συνέπειες θα είναι τρομερές. Έvας, καινούριος αγώνας πρόκειται ν' αρχίσει. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Μα εμείς θα νικήσουμε στο τέλος. Ενώ ακόμα συζητούσαμε τις επιπτώσεις που θα έχει η άρνηση του Φύρερ να δεχτεί την Αντιπροεδρία της Κυβερνήσεως, η Γενική Γραμματεία του Προέδρου του Ράιχ εξέδωσε μια ανακοίνωση, στην οποία, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, εμφανίζει τον Φύρερ και σαν άνθρωπο, και σαν πολιτικό, που ενδιαφέρεται μόνο για το ατομικό του συμφέρον. Τονίζει η ανακοίνωση αυτή, ότι ο Φύρερ απόριψε τις προτάσεις του Προέδρου, απαιτώντας να πάρει αυτός την εντολή σχηματισμού Κυβερνήσεως.... Φυσικά, τίποτα αναληθέστερο από αυτό. Ο Φύρερ δεν ζήτησε παρά μόνο αυτό που του έδωσε ο λαός : την Καγκελαρία. Επειδή όμως τό «κατεστημένο» αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη λαϊκη θέληση , ο Φύρερ με τη σειρά του, αρνήθηκε τη συναλλαγή. Προτίμησε να μείνει το κόμμα του στην αντιπολίτευση , μένοντας ταυτόχρονα πιστό στις αρχές του. (Γιόζεφ Γκαίμπελς Ημερολόγιο σελ 178-9 Πλειάς 1974)
[6] When Hitler entered the Goebbels apartment Hanfstaengl noted that he was "as white as a sheet. He said practically nothing and was very moody for a time." Then, curiously, he abruptly brightened up and began to speculate on accepting the vice-chancellorship. "I can imagine that to work with Papen would, in a way, be quite good fun. Somehow you feel that he'was a soldier during the war and quite a reckless fellow." The Chancellor, he mused, looked as though he would act like a true comrade.
"Mind you, if it amuses his vanity to go on living with his wife in the Chancellor's palace and they confide the real power to me, I would not mind'(John Toland Adolf Hitler σελ 270-1)

(Επιστροφή) 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ ΠΟΥ Ο ΧΟΣΕ ANTONIO ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ JAY ALLEN ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ TOY ΑΛΙΚΑΝΤΕ

Ήμουν στο Αλικάντε[1]. Όλοι εκεί έλεγαν πως ο πολιτικός κυβερνήτης Φρανθίσκο Βαλντές δεν διέθετε την παραμικρή εξουσία, πως τα αφεντικά ήσαν οι αναρχικοί και πως ο Βαλντές δεν είχε το θάρρος να ξεμυτίση από το γραφείο του φοβούμενος μήπως τον δολοφονήσουν.
Στην πραγματικότητα αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες για να πάρω την άδεια που θα μου επέτρεπε μια συνέντευξι με τον Χοσέ Αντόνιο. Ο Βαλντές μου είπε πως μπορώ να τον δώ. Όμως ο σύντροφος Χοσέ Πριέτο, ένας πολίτης που φορούσε μια γαλάζια φόρμα και είχε ένα πιστόλι περασμένο στη ζώνη του, μου είπε:

«-Όχι.»

Είναι ο πρόεδρος μιας φημισμένης επιτροπής που ήταν υπεύθυνη για την Δημοσία Τάξι. Τόνισε στον κυβερνήτη ότι ήταν ένα πολύ λεπτό πρόβλημα.

«-Όμως η Μαδρίτη συμφωνεί...» απάντησε ο κυβερνήτης.
Η επιτροπή συγκεντρώθηκε και μου επροτάθη να την παρακολουθήσω. Στην συγκέντρωσι είχαν έλθει όλοι ' ευρίσκοντο επίσης δύο αντιπρόσωποι των Κομμάτων του Λαϊκού Μετώπου. Με την σειρά μου πήρα και εγώ τον λόγο κάνοντας χρήσι των «σπασμένων» Ισπανικών μου.

«-Τι δυσάρεστο - σχολίασα - να είναι κάποιος υποχρεωμένος να συναντήση αυτούς τους ανθρώπους που είναι ποτισμένοι από κοινωνική έπανάστασι και από επαναστατική δικαιοσύνη και που έχουν την συνείδησι βαριά και την ζωή σε κίνδυνο.»
Η επιτροπή αποφάσισε. Ο σύντροφος Πέντρο μου είπε:

«- Ο Πρίμο ντέ Ριβέρα βρίσκεται στην διάθεσι της κυβερνήσεως της Μαδρίτης συνεπώς είναι τελείως φυσικό να τελή υπό παρακολούθησι και περιορι­σμό. Όμως αν μπορέσετε να πάρετε την άδεια από κάποιο στην Μαδρίτη τότε φυσικά μπορείτε να πάρετε την συνέντευξι. Ζητούμε συγνώμη όμως πρέπει να καταλάβετε πως για ένα τόσο λεπτό ζήτημα πρέπει να χρησιμοποιηθή η μεγαλύτερη φρόνησι. »
Στην Φυλακή .

Στις 9 το πρωί - αφού πρώτα πήρα την άδεια - η επιτροπή που αποτελείται από τους συντρόφους Πριέτο, Καρμέλο, Αλμπερόζα, Μάρτιν Μπαουτίστα και από τον επίτροπο Χοσέ Καζές που πριν λίγο καιρό ήταν δημοσιογράφος, έρχεται να με πάρη για να με συνοδεύση στις φυλακές μ' ένα αυτοκίνητο.
Oι άλλοι φιλοξενούμενοι του ξενοδοχείου παρακολουθούν την σκηνή και στα πρόσωπα τους ζωγραφίζεται ένα αίσθημα ανακουφίσεως μια που ο κλήρος είχε πέσει σε μένα και όχι σ' έναν από αυτούς.
Oι πόρτες της φυλακής ανοίγουν. Ο διευθυντής χαιρετά. Έπειτα περνούμε μπροστά από μια σειρά από πόρτες κελλιών.
«-Οι φυλακισμένοι γυμνάζονται στην αυλή» λέγει ένας φρουρός. Η παλιά κλειδαριά λειτουργεί. Βγαίνουμε στο φως του ηλίου Δύο μελαχροινοί νέοι, με όμορφο παρουσιαστικό που φορούν λευκά κοντά παντελονάκια, πάνινα παπούτσια, έχοντας τα πουκάμισα ξεκούμπωτα, μας κοιτούν μ' ενδιαφέρον.
Αυτή είναι η πρώτη επίσκεψις σε διάστημα μερικών μηνών.
Ο Χοσέ Αντόνιο, ο πιό ευκίνητος από τους δύο μου απλώνει ευγενικότατα το χέρι του. Του είναι δύσκολο να κρύψη την απογοήτευσί του βλέποντας πως μόνον εγώ είχα έλθει να τον επισκεφθώ. Οι τέσσερις σύντροφοι της επιτροπής σταματούν σε απόστασι μερικών βημάτων.
«Δεν έχομε γευματίσει μαζί στό Savoy τής Μαδρίτης δύο χρόνια πρίν;» με ρωτά.
Οι σύντροφοι έχουν στήσει αυτί.
«Ας αρχίσωμε την συνέντευξι...» λέγω με τόνο επαγγελματικό.
Μου απαντά μ' ένα γοητευτικό χαμόγελο κοιτάζοντας τους συντρό­φους που αύριο θα μπορούσαν να γίνουν οι δολοφόνοι του!
«-Μέ μεγάλη χαρά, όμως δεν ξέρω τίποτα. Είμαι εδώ μέσα από τον Μάρτιο». Οι σύντροφοι κοιτάζονται. Μου είχαν πει πως στα κελιά των αδελφών είχαν βρεθή δυό πιστόλια με 100 βλήματα καθώς και γεωγρα­φικοί χάρτες των Βαλεαρίδων νήσων αμέσως μετά από την Ανταρσία. [2]
Οι σύντροφοι κοιτάζονται μεταξύ τους.
Ο Πρίμο ντε Ριβέρα είναι δικηγόρος, ένας από τους καλύτερους δικηγόρους παρ' όλα αυτά δεν είχε άλλο συνήγορο πέρα από τον εαυτό του.  Εγώ δεν πρέπει να επιβαρύνω την θέσι του.
Με παρατηρούσε επίμονα- ήθελε νέα απ' "έξω" το επιθυμούσε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Τι μπορούσα όμως να του πω;
Με πρόλαβε:
«-Τι συμβαίνει;  Εδώ δεν μαθαίνω τίποτα».

            
«-Είμαι σίγουρος ότι οι φίλοι αυτοί δεν μ' έφεραν εδώ για να σας δώσω πληροφορίες...» απάντησα. «Αντιθέτως· θα σας κάνω εγώ μιά υποθετική ερώτησι και αν μπορείτε μου απαντάτε».
«-Καλώς»
«-Τι θα σκεπτόσασταν αν σας έλεγα πως πιστεύω στον εκτροχιασμό του κινήματος του στρατηγού Φράνκο χωρίς να σχολιάσω την πορεία που ακολούθησε μέχρι τώρα και ότι απ' εδώ και μπρος η γηραιά Ισπανία αγωνίζεται μόνο για την απόκτησι των χαμένων της προνομίων;» 
«-Εδώ που βρίσκομαι δεν μπορώ να ξέρω· όμως δεν πιστεύω πως μπορεί να είναι αλήθεια κάτι τέτοιο. Και αν πράγματι έχετε δίκιο τότε πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος».
«-Και αν σας έλεγα πως οι νέοι σας πολεμούν στην υπηρεσία των γαιοκτημόνων;»
«Θα απαντούσα πως είναι ψέμμα». Έπειτα με κύτταξε με ύφος ερευνητικό και πρόσθεσε:
«Θυμάστε την στάσι μου και τους λόγους μου στην Βουλή; Όπως γνωρίζετε είχα πη πως αν οι Δεξιές μετά τον Οκτώβριο του 1934 επέμεναν στην αρνητική πολιτική της καταπιέσεως, ο Azana θα ξαναγύ­ριζε στην εξουσία πολύ σύντομα[4]. Τώρα θα συμβή ακριβώς το ίδιο. Αν αυτό που κάνουν εκφράζει απλά μια επιστροφή πίσω στον χρόνο κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Δεν θα κατορθώσουν ποτέ με την στάσι τους αυτή να κάνουν υποχείριο τους την Ισπανία. Εγώ υπεράσπιζα κάτι διαφορετικό, κάτι θετικό. Έχετε διαβάσει το πρόγραμμα του δικού μας Εθνικοσυνδικαλισμού, του σχεδίου της Αγροτικής μεταρρυθμίσεως και όλα τα επίσημα στοιχεία. Προσωπικά στάθηκα ειλικρινής. Θα μπορούσα να παριστάνω τον κομμουνιστή και να είμαι πολύ δημοφιλής...»[5]
«-Όμως τώρα οι νέοι σας...»

                     
Με διέκοψε.
«-Πιστεύω και θέλω να μην αληθεύουν όσα μου λέτε. Αλλά θυμηθείτε: τα παιδιά αυτά από τότε που με συνέλαβαν δεν έχουν πλέον κάποιο αρχηγό' πολύς κόσμος υποχρεώνεται να αντιδράση με την βία στην προκλητική πολιτική του Casares Quiroga»
Οι σύντροφοι αφοσιωμένοι στην συζήτησι κοιτάζονται.
«-Παρ' όλα αυτά πιστεύω και θυμάμαι - είπα πως στην Μαδρίτη εσείς ο ίδιος είχατε επιβάλλει μιά πολιτική των πιστολέρος».
«-Κανείς δεν μπόρεσε να το αποδείξη» απαντά με δυναμισμό. «Οί νέοι μου μπορούσαν να σκοτώνουν αλλά αν το έκαναν, το έκαναν αφού πρώτα δέχθηκαν επίθεσι.  Εκείνο που ξέρω είναι πως αν αυτό το κίνημα που νικά αποδείξει ότι είναι ένα κίνημα αντιδραστικό, τότε θα αποσυρθώ από την Φάλαγγα και οπωσδήποτε θα ξαναγυρίσω έπειτα από λίγους μήνες σ' αυτήν ή σε κάποια άλλη φυλακή».
Η συζήτησις τελειώνει. Ρωτώ τους συντρόφους που με ξανασυνοδεύουν έξω:
«-Τι θα τον κάνετε;»
«-Θα γίνη δίκη» λένε ανταλλάσοντας βλέμματα γεμάτα υπονοούμενα. Στην δίκη δεν θα δικαστή μόνον ο άνθρωπος αλλά και ολόκληρη η  Ισπανική Φάλαγγα. Δεν κατορθώνω να βρω ούτε και να φανταστώ έστω και ένα ελαφρυντικό που θα μπορή να σώση αυτόν τον νέο.  Η θέσις του είναι πραγματικά δύσκολη. Το λιγώτερο που μπορώ να κάνω είναι να μην την επιβαρύνω περισσότερο.

Υποσημειώσεις:
[1] O Jay Allen (Seattle, 7 Ιουλίου  1900 – 1972) ήταν ένας αμερικανός δημοσιογράφος που σαν πολεμικός ανταποκριτής, κάλυψε για λογαριασμό της εφημερίδας Chicago Tribune, σημαντικά γεγονότα του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου
[2]
[3] 
[4]
[5]
[6].

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ: ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ

 ΤΟ ΑΙΜΑ 

Ο μαθητής. —Το αίμα χύθηκε ποτάμι...`
Ο κ. άσοφος. — Διψούσε η Γη. Η Γη η μητέρα, για να δώση τους πλούσιους καρπούς, που τρέφουν τα πλάσματα της, διψάει το νερό του Ουρανού. Για να δώση τους ωραιότερους και σπάνιους καρπούς, που τρέφουν τη μεγάλη κ΄αιώνια ψυχή της ανθρωπότητος, διψάει την κόκκινη βροχή του αίματος. Έτσι κάθε τόσο βουρκώνουν και συννεφιάζουν οι ουρανοί για να χύσουν απάνω, της τη θεία δροσιά.
Ο μαθητής. —Όμως τραγική είναι η πορ­φυρή νεροποντή του αίματος.
Ο κ. άσοφος. —Τραγική μα ωραία. Γιατί απ' αυτήν φυτρώνουν τα σπάνια λουλούδια της Ελευθερίας, στό μεγάλο περιβόλι της ζωής, που θα δώσουν αργότερα τους εύχυμους καρ­πούς του πολιτισμού. Αυτός είναι ο σκληρός νόμος.
Ο μαθητής.—Όμως το αίμα των αθώων, τo δυστυχισμένο αίμα...
Ο κ. άσοφος.—Το αίμα των γέρων, των παρθένων, των παιδιών... Αλλοίμονο!
Ο μαθητής.—Τό αίμα που χύνει, όχι το σπαθί του πολεμιστή, μα τα δόντια του θηρίου.
Ο κ. άσοφος.— Τα δόντια του θηρίου, αλή­θεια, και τα νύχια του. Όμως δεν πάει άδικα χαμένο κι'αυτό, στη μεγάλη θυσία. Πίστευσέ με ! Θυμάσαι τι λέει η παληά παράδοσι; Το αδικοχυμένο αίμα, το αίμα του αθώου, όσο βαθειά και να το ρουφήξη η γη, για χρόνια και καιρούς- βογγάει, γυρεύοντας εκδίκησι. Και δεν σωπαίνουν τ' άγρια βογγητά του, που γεμίζουνε με φρίκη τις νύχτες, παρά όταν φτάση η ώρα της εκδικήσεως. Κι' η εκδίκησις, αυτή τη φορά, φτάνει γρήγορα, έφτασε τη βλέπεις! Γιατί πολύ ήτανε το αίμα που χύ­θηκε, ποτάμι πότισε τη μαύρη γη...
Έπειτα δεν νομίζεις, πως κάποια Ειμαρ­μένη, άγρια πάντα μα υψηλή, διακοσμεί την υπερούσια τραγωδία, που περνάει μπροστά μας, με κάποιες σκληρές, μα πνευματικώτατες ωμορφιές ;
Ο μαθητής. — Θα μπορούσε τάχα να πη κανείς ωμορφιές, μιλώντας για τόση φρίκη;
Ο κ. άσοφος.—Και στα βάθη της πιο μαύ­ρης φρίκης, μπορεί να βρη κανείς το ρόδινο ηθικό κοχύλι της ωμορφιάς. Για σκέψου μια στιγμή ! Γέροι, γυναίκες, παιδιά, τα πλάσματα τα άμαχα, τα αθώα, τα συρμένα σα ναυάγια όξω απ' τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ζωής, τ' αφτερούγιαστα πουλιά, που δε γνωρίσανε ακόμη τον παλμό της φτερούγας τους, κ' έπειτα η μάννα, που είναι η ειρηνική πηγή της ζωής, κ' έπειτα η γυναίκα, η ευλογία του σπιτιού, όλες οι ψυχές, που η Μοίρα ή ο Νόμος της ζωής ή η ανάγκη, τις έταξε όξω από τους αγώνας και τις φουρτούνες, ιέρισσες της Αιώνιας Ειρήνης, όλα τα πλάσματα αυτά έγιναν ένα μπροστά στο βωμό της Πατρίδος και σμίξανε το αίμα τους με το αίμα των πολεμι­στών, για να ποτίσουν τις δοξασμένες ρίζες του δέντρου της Ελευθερίας. Δεν σε συγκινεί το μεγάλο θέαμα;
Ο μαθητής.— Περίσσια με συγκινεί. Μα η αδικία μου σφίγγει την καρδιά...
Ο κ. άσοφος. —Η αδικία πέφτει, έπεσε, στο κεφάλι του αδικητού. Η ωμορφιά μένει. Ο γέρος, ο απελπισμένος να χύση πια τις λί­γες σταλαγματιές του αίματος του για την Πα­τρίδα και που, παράμερα συρμένος, αποθυμούσε τα ηρωικά του νειάτα, στη μεγάλη στιγμή, έγινε ήρωας κι' αυτός και κατεβαίνει ανέλπιστα στον Άδη, με τ' άσπρα του μαλλιά στεφανωμέν' από δάφνη. Η γυναίκα, το παιδί, το βυζασταρούδι στα στήθεια της μάννας του, ήρωες όλοι. Κοιμούνται ξωμάχοι απάνω στη μαύρη γη, για να ξυπνήσουν ήρωες μέσα στο φως των Ηλυσίων...
Ο μαθητής.— Και το δέντρο της Ελευθε­ρίας ψηλώνει, θηριεύει, φουντώνει γεμάτο «σκιές και μόσκους» στον αέρα.
Ο κ. άσοφος. Ποτισμένο από το αίμα όλης της φυλής, «αίμα ηρώων και μαρτύρων! »
 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 45ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Διοικητής: Συνταγματάρχης Πεζικού Κακουσαίος Κων/νος
ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ
1-8-22.      Υψώματα Γιαϊλά
23-8-22. Δίδυμος Βράχος  Ν.Α Παπουτζάκ.
24-8-22. Μπουρτζούν.
28-8-22.      Σέσκιοϊ.
29-8-22. 4 χλμ περίπου Β.Δ Αχμέτλιοϊ.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

I Τάγμα: Ταγ/ρχης Μπασιάκος Αθανάσιος.
ΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Καρατζάς Κων.
ΙΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Παναγιωτόπουλος Μιχ.

Επιστροφή στη ΧΙ Μεραρχία.

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 17ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

 ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Διοικητής: Συνταγματάρχης Πεζικού Καμμένος Δημήτριος
Υποδιοικητής : Αντ/ρχης Πεζικού Τσατσαρούνος Βασίλειος
ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ
1-8-22. Δύο χλμ Β.Δ Ιτζιρλί.
23-8-22. Αμέσως Δ. Γενή Σεχήρ.
24-8-22. Γκιολζίκ.
28-8-22. Αβδατζίκ.
29-8-22. 4 χλμ περίπου Β.Α Αχμέτκιοϊ.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

I Τάγμα: Ταγ/ρχης Τραμπαδώρος Παν.
ΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Μαυρομάτης Κων.
ΙΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Μακρής Κων/νος.

Επιστροφή στη ΧΙ Μεραρχία.

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 16ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Διοικητής:Συνταγματάρχης Πεζικού  Ζήρας Γεώργιος

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ

1-8-22.      Κιοπλού Χισάρ.

22-8-22.      Σιδ. Σταθμός Καράκιοϊ.

23-8-22.      Νασήφ Πασά.

24-8-22.      Κίος.

29-8-22. Παλαδάριον.

30-8-22. Διασκελί.

    31-8-22.Μιχαλίτσι.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
I Τάγμα: Ταγ/ρχης Τάγκας Στέφανος.
ΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Πετρουνάκος Αντώνιος
ΙΙI Τάγμα: Ταγ/ρχης Γεωργίου Ιωάννης.

 

Επιστροφή στη ΧΙ Μεραρχία. 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ- ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ

Εις το εσωτερικόν επεκράτουν σύγχυσις και χάος. Η Κυβέρνησις είχε διατάξει τας πολιτικάς και δικαστικάς αρχάς όπως αχθούν προς τας Αθήνας, εγκαταλείττουσαι τας θέσεις των. Το παράδειγμα τούτο εμιμήθησαν τα Σώματα Χωροφυλακής, ως και όσοι εκ του αμάχου πληθυσμού διέθετον τα μέσα αναχωρήσεως και διαμονής, μακράν των εστιών των και ήθελον ν' αποφύγουν τας συνεπείας του πολέμου και της κατοχής.

Τούτο υπήρξεν αφορμή επικρατήσεως ανά την ύπαιθρον χαώδους, καταστάσεως, διότι τα κακοποιά στοιχεία ήσαν ελεύθερα να καταληστεύουσι τον φιλήσυχον κόσμον. Την κατάστασιν ταύτην επεδείνωσεν η καθ' ομάδας διέλευσις των διαρρεόντων. Αι λεηλασίαι οι εκβιασμοί, αν μη και οι φόνοι, ήσαν εκ των συνήθων φαινομένων.

Ο αιφνίδιος θάνατος του Πρωθυπουργού Κορυζή εκορύφωσε την σύγχυσιν και τας ανησυχίας του κοινού, όπερ είχε διπλούν πόνον, τον Εθνικόν και τον δια τα εις το Μέτωπον τέκνα του. Δεν ομιλώ δια τους ατομικούς κινδύνους εκ των συχνών και εκνευριστικών εναερίων επιδρομών, καθ' όσον αντιμετωπίζοντο με εγκαρτέρησιν.

Η κοινή γνώμη βλέπουσα την παγεράν σιγήν του Γενικού Στρατηγείου, αντελήφθη την Εθνικήν συμφοράν και την κρισιμότητα της καταστάσεως. Δεν ηδύνατο να διαγνώση τον βαθμόν της κρισιμότητος. Τον κατενόησε από την αυτοκτονίαν του Πρωθυπουργού, εις στιγμάς που η Κυβέρνησις ήθελεν ν' άττομακρυνθή των Αθηνών.

Προς τούτο είχε το βαρυσήμαντον ως και συγκεκριμένον γεγονός, της αποκληθείσης "αποσυμφορήσεως" των Εμπέδων, των Νοσοκομείων και γενικώς των στρατιωτικών Κέντρων, από τους εφέδρους οπλίτας ή αξιωματικούς και από τους κληρωτούς, αι κλάσεις των οποίων ημέρας ή και ώρας τινάς προηγουμένως, είχον κληθή εις τας τάξεις του Στρατού.

Ο Ναύαρχος Οικονόμου εβεβαίωσεν ότι το Ναυτικόν έλαβε την απόρρητον Διαταγήν περί διαλύσεως από 12—13 Απριλίου.
Η μετά τον θάνατον του αειμνήστου Κορυζή ακυβερνησία, η απροθυμία του πολιτικού κόσμου όπως βοηθήση τον Βασιλέα και η διστακτικότης ή η άρνησις των προσκαλουμένων δια το πρωθυπουργικόν αξίωμα ή τα υπουργικά χαρτοφυλάκια, επεδείνωσαν την κατάστασιν και επέτειναν την σύγχυσιν.
Το άξιον όπως υπογραμμισθή, είνε ότι καθ' ον χρόνον διελύοντο δια τον ένα ή τον άλλον λόγον τα Έμπεδα, η Αεροπορία και το Ναυτικόν ,το υπ' εμέ Τμήμα Στρατιάς, καίτοι εγγύς του προφανούς κινδύνου των πλευρών και των νώτων του, παρέμενε ατάραχον εις τας θέσεις του της Τομορίτσας, της Κάμιας, του Μάκρες και του Πόγροδετς, έχον ακλόνητον ηθικόν και είτα αμέσως συνήψε λυσσώδεις μάχας εναντίον των Γερμανών (10, 11 και 15 Απριλίου).
Την εσπέραν της 17ης Απριλίου η Κυβέρνησις μεν ήτο έτοιμη προς αναχώρησιν, ο δε υφυπουργός των Στρατιωτικών εξέδωκε την αποχαιρετιστήριον Διαταγήν του. Δια τίνας λόγους ανεβλήθη η αναχώρησις δεν εγνώσθη.
Την επομένην ημέραν (τας προμεσημβρινάς ώρας) ο Πρωθυπουργός υπεσχέθη αυτοπροσώπως τω Διοικητή του Τ.Σ.Η, την άμεσον συνθηκολόγησιν.
Ελέχθη ανωτέρω ότι πολλοί των ενδεδειγμένων δια το Πρωθυπουργικόν αξίωμα εδίσταζον προ των πατριωτικών των ευθυνών να δεχθούν τούτο, διότι τότε τοιουτοτρόπως διηνοίγετο ο ορίζων και τοσούτην ανθρωπίνην προοπτικήν πάντες είχον, ως φυσικόν. Σήμερον ελησμονήθη το γεγονός τούτο, διότι διηυρύνθη ο ορίζων και προεξετάθη η προοπτική. Ένεκα τούτου ελάχιστοι ενθυμούνται ότι το μέγιστον των κωλυμάτων απετέλει τότε η τύχη των τέκνων της Πατρίδος, που ευρίσκοντο αγκιστρωμένα ως την αρπάγην των τεθωρακισμένων μέσων και των αεροπλάνων του εχθρού.
Δια τούτο εξεφράσθησαν πολλοί ότι έπρεπε να γίνη ο Στράτος ολοκαύτωμα και να μεταβληθή η Ελλάς εις απέραντον Νεκροταφείον, δεδομένου μάλιστα ότι ήσαν δήθεν οι άνδρες προδιατεθειμένοι ν' αποθάνουν μέχρις ενός, ως ελαφρά τη συνειδήοει ετόνιζον, ενώ ως ανωτέρω απεδείξαμεν, οι άνδρες δεν ήθελον πλέον συνέχισιν του αγώνος.

Κανείς δεν εσκέπτετο το «ολοκαύτωμα». Είπεν ο κ. Τσακαλώτος ότι οι άνδρες ήσαν χρήσιμοι δια να συνεχίσουν εις Κρήτην τον πόλεμον και είτα στην Αίγυπτον, στο Ελ - Αλαμέιν, στα βουνά της Ελλάδος, στο Ρίμινι και τώρα στα σύνορα.

Οι Στρατηγοί Πάγκαλος και Μερεντίτης είπον εις τίνας περίστάσεις γίνεται το ολοκαύτωμα και παρά πόσον μικρών μονάδων.

Αλλά και ο Βασιλεύς εις το διάγγελμα Του καθορίζει ότι η θέλησις ημών, του Έθνους και του Ελληνικού Λαού ήτο η αντίστασης του Στρατού μέχρις έσχατων, πράγμα όπερ αποκλείει το ολοκαύτωμα.

Δια να σχηματιστή σαφής γνώμη περί της καταστάσεις εις το εσωτερικόν, θα παραθέσω απόσπασμα της εκθέσεως του Επιτελάρχου μου , υποβληθείσης το 1943 εις το Γενικόν Επιτελείον Στρατού :
"....σελ  193 φθάσας εις Αθήνας περί την 16ην ώραν της 18ης Απριλίου  μετέβην εις το  Γενικόν Στρατηγείον, όπου επληροφορήθην ότι προ ολίγων λεπτών ηυτοκτόνησε ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως.

Μέχρις ότου επικοινωνήσω με τον συνεργαζόμενον  μετά της  Α. .Μ, τον Βασιλέα, Αρχιοτράτηγον, οι  επιτελείς αυτού  μοι εξέφρασον την απογοήτευσίν των, δια την επιδεικνυομένην αβουλίαν.
 Μου εξέθηκαν ότι κατέβαλον πάσαν προσπάθειαν να πείσωσι τον Αρχιστράτηγον να ενδώση εις τας απαιτήσεις του μαχομένου Στρατού και μου επέδειξαν τηλεγράφημα του Τ.Σ.Η και των Διοικητών  των Α' και Β' Σωμάτων Στρατού ( Δεμέστιχα και Μπάκου) εκλιπαρούντων την άμεσον λύσιν,  διότι την επομένην θα είνε αργά. Μου ετόνισαν ότι δεν θα  ληφθή ουδεμία απόφασις , διότι η Α .Μ. ο Βασιλεύς ,  εμμένων εις τους όρους της υπογραφείσης συμφωνίας, δεν δέχεται, επ' ουδενί λόγω να υπογραφή συνθηκολόγησις, έστω και αν καταστραφή και συλληφθή αιχμάλωτος όλος ο Στρατός, καίτοι είνε πεπεισμένος περί του αδυνάτου πάσης αντιστάσεως. Μοι προσετέθη δε ότι ο Αρχιστράτηγος αρνούμενος να συγκατατεθή εις την συνθηκολόγησιν, εξεφράσθη ειπών «διατί δεν την κάνουν μόνοι των οι εκεί στρατηγοι" και ότι η απάντησις αύτη διεβιβάσθη εις τον Διοικητήν του  Τ.Σ.Η. με σύστασιν εκτελέσεως , δι ην  εκάλυπτον  τούτον όλοι οι επιτελείς του Γενικού Στρατηγείου.
Επληροφορήθην  επίσης παρά των αυτών επιτελών ότι την προηγουμένην ημέραν επρόκειτο να αναχωρήση ο Βασιλεύς και η Κυβέρνησις εις Κρήτην , ότι εις το Υπουργικόν Συμβούλιον  επήλθον διαφωνίαι των υπουργών , των περισσοτέρων ταχθέντων υπέρ της συνθηκολογήσεως και ότι κατόπιν της διενέξεως  κατ' ουσίαν δεν υπήρχε Κυβέρνησις . 
Παρουσιασθείς εις τον Αρχιστράτηγον εξέθηκα αυτώ  την κατάστασιν και τω ετόνισα ότι επιβάλλεται η λήψις αμέσου αποφάσεως, εξορκίσας ότι πρέπει να προληφθή η εις Ιταλίαν μεταφορά του Νικητού Ελληνικού Στρατού. Ο Αρχιστράτηγος  μοι απήντησεν ότι διατελεί εν πλήρει γνώσει της καταστάσεως , αλλ' ότι αυτός τυγχάνων Αρχιστράτηγος  όχι μόνον των Ελληνικών , αλλά και των Βρεταννικών  (εν Ελλάδι) Στρατευμάτων , δεν δύναται να προβή εις λήψιν αποφάσεως  συνθηκολογήσεως , τουλάχιστον  προ της πλήρους αποχωρήσεως των Βρεταννικών Στρατευμάτων εξ Ελλάδος.

Εις ερώτησίν μου πότε προεβλέπετο ότι ήτο δυνατόν να έχη συντελεσθή αύτη , έλαβον  την απάντησιν ότι  θα συντελεσθή   μέχρι  της 5ης Μαϊου.

Υπουργός μέλος της Κυβερνήσεως , με επληροφόρει ότι η κυριαρχούσα  σκέψις  δέον να είνε ότι πρέπει να μείνωμεν πιστοί  σύμμαχοι  της Αγγλίας και αν καταστραφούν  όλαι αι πόλεις της Ελλάδος θα θα ανεγερθώσι  νέαι μετά την Νίκην(1).

Μου ετόνισεν άμα ότι, ως εξελίχθη η κατάστασις  δέον να δεχθώμεν  την αιχμαλωσίαν του Ελληνικού Στρατού ως αναπόφευκτον  και τον Ιταλικόν ζυγόν  προτιμότερον  του Γερμανικού τοιούτου.

Εξ όλων τούτων εσχημάτισα την εντύπωσιν  ότι η κατάστασις  είχε περιέλθει εις αδιέξοδον. Ουδείς από της Α.Μ του Βασιλέως και του Αρχιστρατήγου  διετήρει και την παραμικράν  ελπίδα αντιστάσεως  του Στρατού ή αντιδράσεως εις την πλήρη διάλυσιν τούτου. Η Κυβέρνησις και ο Αρχιστράτηγος  δεν  ανελάμβανον την ευθύνην της ανακωχής δεσμευμένοι εκ των υποχρεώσεων της συμμαχίας , συνεμερίζοντο όμως  την κοινήν  πεποίθησιν ότι  το παν απώλετο , η καταστροφή  είνε άνευ προηγουμένου και  ο μέχρι τούδε νικηφόρος Στρατός εις τον πόλεμον, άγεται εις την αιχμαλωσίαν.

Μόνον ο από μηχανής Θεός,  ηδύνατο  να δώση την λύσιν της καταστάσεως.

Εν όψει όλων  των ανωτέρω  επείσθην πλέον  ότι δεν υπήρχεν  άλλη διέξοδος  και επεζήτησα να συνδεθώ τηλεφωνικώς  με τον Διοικητήν του Γ Σώματος Στρατού , ίνα τω εκθέσω  την απάντησιν του Αρχιστρατήγου. Δυστυχώς  όμως ο τηλεφωνικός σύνδεσμος  δεν κατέστη δυνατός , διότι λόγω των βομβαρδισμών της εχθρικής αεροπορίας  εις περιοχήν Ιωαννίνων τα καλώδια  είχον αποκοπή. Κατέφυγον  τότε εις την ανάγκην  της αποστολής  της αναφοράς μου δια του ασυρμάτου  και προς τούτο συνέταξα  τοιαύτην παρακαλέσας  τον Διευθυντήν  του Ι Επιτελικού Γραφείου του Γενικού Στρατηγείου να με διευκολύνη εις την κρυπτογράφησιν και αποστολήν.

Το αποσταλέν  τηλεγράφημα  περί την 20ην ώραν της 18 Απριλίου  έχει περίπου ως εξής: 

Αφιχθείς  εις Αθήνας εύρον  την κατάστασιν χαώδη. Ο Πρωθυπουργός  ηυτοκτόνησε ολίγα λεπτά προ της αφίξεώς μου .Διαδίδεται ευρέως  ότι κατά χθεσινόν Υπουργικόν Συμβούλιον οι υπουργοί διεφώνησαν, ματαιωθείσης της αναχωρήσεως της Κυβερνήσεως εις Κρήτην . Ο Αρχιστράτηγος διατελών  εν πλήρει  γνώσει  της καταστάσεως  αδυνατεί προέλθη εις μονομερή  ανακωχήν  προ της αποχωρήσεως  εξ Ελλάδος των Βρεταννικών Στρατευμάτων , άτινα έχουσι ταχθή υπό διαταγάς του και ων η αποχώρησις προβλέπεται  να συντελεσθή μέχρι 5ης Μαίου.

Κατόπιν  τούτου δεν απομένει άλλη λύσις προς απαλλαγήν  εκ της αιχμαλωσίας  του Στρατού , ειμή  η λύσις του Μητροπολίτου Ιωαννίνων.
Μη επιτρεψάσης  της υγείας μου την άμεσον αναχώρησιν προς επιστροφήν , εφ' ω και εξεδόθη  διαταγή αποσπάσεώς  μου εις  το Γενικόν Στρατηγείον  επληροφορήθην την επομένην πρωίαν παρά  του Διευθυντού  του I Γραφείου ότι αποκατασταθείσης της τηλεφωνικής επικοινωνίας ανεζητήθην παρά του Διοικητού του Γ' Σώματος Στρατού μετά την λήψιν της τηλεγραφικής αναφοράς μου....  Μάτην καθ΄όλην  την πρωίαν της 19ης Απριλίου επεζήτησα να συνδεθώ  τηλεφωνικώς με τον Διοικητήν μου  και μη επιτυχών  τούτο απέστειλα την μεσημβρίαν δευτέραν τηλεγραφικήν κρυπτογραφικήν  αναφοράν, δια του αυτού  ως και την πρώτην φοράν μέσου έχουσαν εν ,περιλήψει  τα εξής: «Η λύσις της  καταστάσεως ανάγεται εις την αρμοδιότητα  του Τ.Σ.Η. Ο Διοικητής του Γ Σώματος  Στρατού  ίνα αναλάβη πρωτοβουλίαν δέον πρότερον να εξουσιοδοτηθή  υπό των λοιπών σωματαρχών αναθετόντων αυτώ την  ενέργειαν, ως  έχοντι μέτωπον προς τους Γερμανούς».

Ως επληροφορήθην βραδύτερον  η ως άνω δευτέρα αναφορά  μου περιήλθεν  εις το Γ. Σώμα μετά  μεσονύκτιον της 19 προς 20  Απριλίου και αποκρυπτογραφηθείσα  παρεδόθη εις τον στρατηγόν Διοικητήν του Σώματος  περί την 2αν ώραν της  20  Απριλίου".

Εκ της ανωτέρω  περιγραφής, καταφαίνεται η απογοήτευσις  των Επιτελών του Γενικού Στρατηγείου, ώστε να εκφράζωνται με τον χαρακτηρισμόν της αβουλίας που επεδεικνύετο, αλλά και η υγιής αντίληψις των Επιτελών όπως το Κέντρον ενδώση εις την αξίωσιν  του αγωνισθέντος Στρατού εκ του λόγου ότι ουδόλως θα ωφελούσε η περαιτέρω  αντίστασις και κατ' ουδέν θα παρέβλαπτε  τας κινήσεις των Βρεταννών  προς αποχώρησιν αποφασισθείσαν  από 14ης Απριλίου.

Οι επιτελείς  του Γενικού Στρατηγείου εβεβαίουν και το γεγονός καθ' ο πάντες οι ηγήτορες και επιτελείς των Αθηνών  από του Βασιλέως ήσαν πεποισμένοι  περί του αδυνάτου πάσης  περαιτέρω αντιστάσεως.

Οι Επιτελείς του Γενικού Στρατηγείου ανεκοίνωσαν  εις τον κ. Πιτσίκαν την απάντησιν του Αρχιστρατήγου  «διατί δεν κάμνουν  την ανακωχήν οι εκεί στρατηγοί»  και προσέθηκαν ότι όλοι  θα τον εκάλυπτον  διά της αψευδούς μαρτυρίας των.

Αλλά  και τινες υπουργοί  ετάχθησαν υπέρ της  συνθηκολογήσεως . Οι λοιποί  διεφώνουν. Κατά την ταπεινήν μου γνώμην δεν ομολογείται  σήμερον η αλήθεια , διότι η διαμορφωθείσα κατάστασις  υπαγορεύει τούτο.

Και  ο  Αρχιστράτηγος  και τινες υπουργοί είχον παραδεχθή την αιχμαλωσίαν ως φυσικόν επακολούθημα της επιθέσεως δύο αυτοκρατοριών. Εν τη περιπτώσει ταύτη προβάλλω την δικαίαν αξίωσιν  να αναγνωρισθή  εις εμέ η διάσωσις του Άνθους του Στρατού  εκ της αιχμαλωσίας.

Επειδή δε η αιχμαλωσία εις την ατμόσφαιραν του Μετώπου εί­χε την έννοιαν της ατιμώσεως, του εξευτελισμού, των δημιουργών του Έπους εν Αλβανία και της εξοντώσεως δια των καταναγκαστικών έργων, η αναγνώρισις αύτη θα έχη ακαταλόγιστον   α ξ ί α ν  δι' εμέ.

Τέλος, δια να συμπλήρωση πλήρως η θλιβερά εικών του εσωτερι­κού, σας υπενθυμίζω την αποκάλυψιν του Στρατηγού Παγκάλου, καθ' ην ο Άγγλος Στρατηγός Ουίλσων τω επρότεινε την Αρχιστρατηγίαν την 19 Απριλίου 1941. Εις ερώτησιν του Στρατηγού Παγκά­λου «διατί προτείνετε τούτο εις εμέ, αφού έχετε Αρχιστράτηγον τον κ. Παπάγον», έλαβε την απάντησιν: «Μα εις τας Αθήνας δεν βρίσκομε κανένα, διότι δεν υπάρχει τίποτε».

Το συμπέρασμα είνε ότι επεκράτει χαώδης κατάστασις εις το εσωτερικόν, επιταθείσα εκ της παγεράς σιγής του Γενικού Στρατηγείου και εκ της αυτοκτονίας του Πρωθυπουργού. Εις την ύπαιθρον χώραν γενική αναρχία.

Η διάλυσις των Εμπέδων , των αεροπορικών και των Ναυτικών βάσεων (α) είχε κακόν αντίκτυπον εις τας ψυχάς του πιστού εισέτι και εμμένοντος εις το καθήκον Στρατού. Ως γνωστόν, η διάλυσις έ­λαβε χώραν kαθ'  ον χρόνον το υπ' εμέ Τμήμα Στρατού παρέμενε α­πτόητον εις τας επάλξεις των.

Εις το Κέντρον επεκράτει αβουλία, κατά τους Επιτελείς Γενικού  Στρατηγείου.

Η Κυβέρνησις, πλην των διαφωνησάντων Υπουργών, ήθελε να μείνωμεν πιστοί εις την συμμαχίαν  με την Αγγλίαν, καίτοι ήτο πε­πεισμένη ότι ο Στρατός αδυνατούσε να αντισταθή και ότι θα ηχμαλωτίζετο και θα κατεστρέφετο.

(Επιστροφή)

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ 

(1914 )

Αρχιστράτηγος Στρατηγός Ζόφφρ.

Επιτελάρχης Στρατηγός. Μπελέν.

1η Στρατιά:

Διοικητής Στρατηγός Ντυπάϊγ.

7ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Μποννώ.

8ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Ντε Καστελλί.

13ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Αλίζ.

14ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Πουραντιέρ - Ντυτέϊγ.

21ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Λεγκράντ.

44η Μεραρχία.

Πέντε Εφεδρικές  Μεραρχίες.

Δύο Μεραρχίες  Ιππικού.

Βαρύ Πυροβολικό (12 Πυροβολαρχίες).

2α Στρατιά:

Διοικητής Στρατηγός Ντε Καστελνώ.

9ο Σώμα   Στρατού  Διοικητής   Στρατηγός Ντυμπουά.

15ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Εσπινάς.

16ο Σώμα    Στρατού    Διοικητής Στρατηγός Ταβερνά.

Ι8ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός

Ντε Μας Λατρί.

20ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Φος.

Έξι  Εφεδρικές  Μεραρχίες.

Δύο Μεραρχίες  Ιππικού.

Βαρύ Πυροβολικό (17 Πυροβολαρχίες).

3η Στρατιά:

Διοικητής Στρατηγός Ρυφφέυ.

4ο  Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Μηελλέ.

5ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Μπροκχίν.

6ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Σαρράιγ.

Επτά Εφεδρικές  Μεραρχίες.

Μία Μεραρχία Ιππικού. Βαρύ Πυροβολικόν (18 Πυροβολαρχίες).

4η Στρατιά:

Διοικητής Στρατηγός Λαγκλ ντε Γκαρύ.

12ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Ροκ.

17ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Πολίν.

Αποικιακό Σώμα Στρατού Διοικητής Στρατη­γός Λεφέβρ. 
Μία Μεραρχία Ιππικού.

Βαρύ Πυροβολικό (3 Πυροβολαρχίες).

5η Στρατιά:

Διοικητής Στρατηγός Λανζεράκ.

1ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός

Φρανσέ ντ' Εσπεράϋ.

2ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Ζεράρ.

3ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Σωρέλ.

10ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Ντεφορζέ.

11ο Σώμα   Στρατού   Διοικητής   Στρατηγός Εϊντού.

Δύο Μεραρχίες Πεζικού.

Μία Μεραρχία  Ιππικού.

Βαρύ Πυροβολικό (17 Πυροβολαρχίες).

Στρατιά Αλσατίας:

Διοικητής Στρατηγός Πω.

7ο Σώμα Στρατού (από τη  1η Στρατιά).

57η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

58η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

63η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

66η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

Μεραρχία  Ιππικού.

Στρατιά Λωραίνης:

Διοικητής Στρατηγός Μωνουρύ.

54η Εφεδρική  Μεραρχία Πεζικού.

55η Εφεδρική Μεραρχία! Πεζικού.

56η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

65η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

67η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

72η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

75η Εφεδρική Μεραρχία Πεζικού.

Υποσημειώσεις: 

H κανονική σύνθεση  ενός Γαλλικού Σώμα­τος Στρατού περιελάμβανε  δύο Μεραρ­χίες .

Μια Μεραρχία περιελάμβανε δύο Ταξιαρχίες.

Μία Ταξιαρχία περιελάμβανε δύο Συντάγματα Πεζικού

Ένα Σύνταγμα πεζικού περιελάμβανε 3 Τάγματα Πεζικού

Μια εφεδρική Ταξιαρχία περιελάμβανε δύο Συντάγματα  δυνάμεως δύο Ταγμάτων το καθένα .

Ένα Σύνταγμα πυροβολικού διέθετε 9 πυροβολαρχίες  των 4 πυροβόλων των 75 χιλ.

Το πεζικό ήταν εφοδιασμένο με τυφέκια Λεμπέλ.

Το ιππικό διέθετε καραμπίνα και σπαθί και κάποιοι σχηματισμοί και λόγχη (Σύνταγμα Δραγώνων)

Το πυροβολικό  είχε στη διάθεσή του ταχυβόλα των 75 χιλ και βαρέα πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων

DIETRICH ΟΤΤΟ : WITH HITLER ON THE ROAD TO POWER

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή.  (Σελ 1)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I Η δύναμη της  προσωπικότητας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Η μάχη για την ιδέα του ηρωικού κόσμου. (Σελ 4)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ III Προς λήψη αποφάσεων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV Κυρίαρχος  στο διπλωματικό πεδίο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ V Κροίσοι βιομήχανοι σε περισυλλογή .(Σελ 12)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI Από το Μόναχο στο Βερολίνο.(Σελ 15)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII Η πιο μεγάλη ώρα του Α. Χίτλερ. (Σελ 17)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIII Πετώντας πάνω από τη Γερμανία.(Σελ 20)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IX Η καινούρια ζωή.(Σελ 22)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ X Μια παράτολμη πτήση στη καταιγίδα.(Σελ 25)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XI Η πρώτη μας  νυκτερινή πτήση.(Σελ 27)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XII Η Μαζουριανή αποκάλυψη.(Σελ 29)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIII Πως κατακτήσαμε το Μεκλεμβούργο.(Σελ 31)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIV Η πτώση του Μπρύνιγκ. (Σελ 33)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XV Μια αξέχαστη νύκτα.(Σελ 35)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVI Ρευστότητα στο πεδίο της Μάχης.(Σελ 37)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII  13η Αυγούστου.(Σελ 39)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVIII Το σπίτι πάνω στο λόφο.(Σελ 42)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIX Το κίνημα δοκιμάζει τις αντοχές του.(Σελ 45)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XX Οι νέοι κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό.(Σελ 47)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXI Ιντερλούδιο.(Σελ 50)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXII Στο Κάιζερχοφ.(Σελ 52)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXIII Πως ασκεί διοίκηση  ο Ηγέτης μας.(Σελ 55)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXIV Που είναι ο Χίτλερ; (Σελ 57)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXV Ο τελευταίος άνδρας.(Σελ 59)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXVI Ιντερλούδιο στη Κολωνία.(Σελ 61)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXVII H αντεπίθεση ξεκινά στη Lippe. (Σελ 63)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXVIII Με ποιο τρόπο το κίνημα εμβόλισε  το ανάχωμα του Κράτους. (Σελ 65)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXIX Κράτος και Κόμμα. (Σελ 68)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXX Η καλλιτεχνική πλευρά της φύσης του Α.Χίτλερ. (Σελ 71)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXXI Εθνικοποιήσεις.(Σελ 74)

ICH HATT' EINEN KAMERADEN