Κ. ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΛOΓΟΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΕΣ ΤΟΝ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΝ (ΚΑΤΟΧΙΚΗΣ) ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ.

Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος

Εφρόνουν τινές ότι θα ήρκει επιτροπή εξ ανωτέρων υπαλλήλων του Κράτους προς αντιμετώπισιν της δημιουργηθείσης τότε καταστάσεως. Τοιούτον τι τουλάχιστον υπεστηρίχθη υπό τίνων κατά την διεξαχθείσαν κατά των Κατοχικών Κυβερνήσεων δίκην, ότι δηλαδή δεν έπρεπε να σχηματισθή Κυβέρνησις, αλλά να αφεθή η Διοίκησις εις ανωτέρους δημοσίους υπαλλήλους υπό τον άμεσον έλεγχον και την διακυβέρνησιν Γερμανού ή Ιταλού Gauleiter ή Προτέκτορος [1]. Aλλά η γνώμη αύτη είναι, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον αφελής, διότι ποιος υπάλληλος θα είχε την τόλμην και το κύρος να διεξάγη εκ του συστάδην τραχείς και οξείς αγώνας προς τους αγέρωχους κατακτητάς, να αντιμετωπίζη σθεναρώς και αποφασιστικώς τα καθημερινώς αναφυόμενα περίπλοκα ζητήματα και να ανθίσταται τελεσφόρως εις τας πιεστικάς ποικίλας απαιτήσεις των κάλλιον ημών και εις μείζονα βαθμόν ; Άλλοι εφρόνουν ότι δεν έπρεπε να γίνη Κυβέρνησις δια να μείνη ακεραία δήθεν η ευθύνη του επισιτισμού της χώρας εις τους Κατακτητάς.

ΕπΙ τούτου παρατηρούμεν τα εξής :

Ο α ή β τρόπος διοικήσεως χώρας τινός υπό Κατοχήν δεν απαλλάσσει τον κατέχοντα των ευθυνών διατροφής του πληθυσμού κατά τα διεθνώς ισχύοντα. Εν προκειμένω οι Ιταλο - Γερμανοί ευρίσκοντο εις αδυναμίαν πλήρους και κανονικού επισιτισμού της χώρας δι' εισαγωγών εκ του Εξωτερικού, καθώς το ίδιον αυτών συμφέρον προφανώς επέβαλεν δια λόγους τάξεως, ασφαλείας και προπαγάνδας, είτε ένεκα ελλείψεως διαθεσίμων τροφίμων εις τας ιδίας αυτών χώρας, είτε δι' έλλειψιν μεταφορικών μέσων.^.

Καθ' ημάς η κατάστασις θα ήτο απείρως χείρων υπό την διακυβέρνησιν Γκαουλάϊτερ, καθ' ότι ουδέποτε, το οιονδήποτε ενδιαφέρον τούτου και αν δεχθώμεν υπέρ του Ελληνικού λαού, θα έφθανε ποτέ το των Ελλήνων κυβερνητών τοιούτον.

Άλλως τε ποίου είδους ευθύνην, ως έξειλίχθησαν τα γεγονότα, θα ηδύνατό τις σήμερον να ζητήση είτε από την Ιταλίαν είτε από την Γερμανίαν;

Μήπως τυχόν τότε εγειρόμεναι αγωγαί κατά των δικτατόρων Μουσσολίνι και Χίτλερ θα ανέσταινον τους εκ της πείνης νεκρούς ως γράφει εις άρθρον του εις τον «Εθν. Κήρυκα» της 5-9-48 και ο βουλευτής κ. Βαμβέτσος [2]

Η κρισολογία όμως αύτη έχει καθαρώς φιλολογικήν σημασίαν, καθόσον το σχήμα του τρόπου της διοικήσεως της Χώρας υπό κατοχήν δεν είναι ποσώς της αρμοδιότητος του Κατεχομένου, αλλά ipso jure  του Κατέχοντος, όστις εν προκειμένω κατά μοναδικήν εξαίρεσιν από όλα τα μέχρι τότε καταληφθέντα Κράτη έκρινε σκόπιμον, ως κατωτέρω, να σχηματισθή Ελληνική Κυβέρνησις και επί της συγκεκριμένης ταύτης ευμενούς δια την Χώραν προτάσεως έδει να απαντήσωμεν. Η απροθυμία προς σχηματισμόν Ελληνικής Κυβερνήσεως θα ωδήγει τότε ευθέως εις Ιταλικόν Προτεκτοράτον. Προς αποφυγήν δε του κινδύνου τούτου, πράγμα όπερ θα υπέθαλπε και θα διηυκόλυνε τα ματαιόδοξα όνειρα του Μουσσολίνι προς αναγέννησιν της παλαιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Γερμανοί αντιδρώντες συνίστων επιμόνως τον σχηματισμόν Κυβερνήσεως μέχρι σημείου μάλιστα να προβούν εις δεδομένην στιγμήν δισταγμού του Στρατηγού Τσολάκογλου εις ψυχογογικόν εκβιασμόν δια της απειλής ότι αν δεν εδέχετο, δεν θα άπελευθερούντο οι μέχρι τότε ακόμη κρατούμενοι 300.000 Έλληνες αιχμάλωτοι. Και η Ιδέα αύτη του να μην αφεθώσι ελεύθερα το άνθος του Έθνους και τα παιδιά του Ελληνικού Λαού με τας λόγχας των οποίων έγραψε το νεώτερον Ελληνικόν Έπος εις τα Αλβανικά βουνά επέδρασεν αποφασιστικώς εις την ψυχήν του τετιμημένου και γενναίου εκείνου Στρατιώτου, εις το να δεχθή τελικώς, χάριν Εκείνων και του Ελληνικού Λαού, να άρη τον Σταυρόν του Μαρτυρίου του.

Δέον να σημειωθή ενταύθα ότι εις την Γιουγκοσλαυΐαν οι αιχμάλωτοι δεν αφέθησαν ποσώς ελεύθεροι καίτοι εσχηματίσθη βραδύτερον και εκεί Κυβέρνησις υπό τον Στρατηγόν Νέντιτς. Εκρατούντο δε καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου εις Γερμανίαν μεν 12.000 αξιωματικοί και 380.000 οπλίται, άπαντες Παλαιοσέρβοι, καθόσον οι Κροάται έμειναν ελεύθεροι.

Είναι δεδομένον και αναμφισβήτητον ήδη ότι όπου εις τας καταληφθείσας υπό των Γερμανών χώρας της Ευρώπης δεν υπήρξε Κυβέρνησις, υπήρξε Gauleiter . Και εις το Βέλγιον και εις την Ολλανδίαν και εις την Πολωνίαν, όπου δεν υπήρξαν Κυβερνήσεις, υπήρξαν Gauleiter, οίτινες ήσκουν την εξουσίαν των τρομοκρατικές και κατά τρόπον απομυζητικόν δια τας υπ' αυτών καταδυναστευομένας χώρας. Και είναι γνωστά τα δεινά, τα οποία υπέστη ο Πολωνικός λαός, και δεν είναι άγνωστοι πλέον αι στερήσεις των λαών του Βελγίου και της Ολλανδίας, παρ' όλον τον πλούτον των χωρών αυτών, καθ' όλην την διάρκειαν της Γερμανικής κατοχής. Αλλά δεν είναι άγνωστοι πλέον σήμερον ούτε αι ασκηθείσαι τρομοκρατία και βία εκ μέρους του Γερμανού Gauleiter εις τους πληθυσμούς των Κρατών αυτών.

Ουδείς άλλως τε εξ ημών είχε τότε την εντύπωσιν ότι η συμμετοχή του εις Κυβέρνησιν προς εξυπηρέτησιν της Πατρίδος του θα απετέλει αδίκημα, καθόσον ουδείς νόμος απηγόρευε τούτο, αλλ' ούτε και οι Σύμμαχοι μας Άγγλοι ούτε η αναχωρήσασα τότε δια Κρήτην Ελληνική Κυβέρνησις είχον ποτέ εκδώσει απαγορευτικήν σχετικήν τινα διαταγήν ή δια του ραδιοφώνου είχον προανακοινώσει τι το σχετικόν.

Αλλά θα ήτο, άραγε, συμφερώτερον εις τον Ελληνικόν Λαόν να μη σχηματισθή Ελληνική Κυβέρνησις, αλλά να συναντά ούτος εις τα Υπουργεία και εις τα διάφορα δημόσια γραφεία Ιταλούς βαθμοφόρους προϊσταμένους των Υπουργείων, αντί Ελλήνων συμπονούντων μετ' αυτού ; Και θα ενδιεφέροντο περισσότερον οι ξένοι διακυβερνώντες τότε την Χώραν αμέσως, από τους ομαίμονας των γνωστούς Έλληνας Πατριώτας οίτινες είχον επί μακράς δεκαετηρίδας αναλωθεί εν τη εξυπηρετήσει των Κρατικών συμφερόντων είτε εις τον Στρατόν, είτε εις ανώτερα πνευματικά ιδρύματα είτε εις τον Δημόσιον βίον;

Αλλά και o Άγγλος συγγραφεύς Richard Cappel,όστις παρηκολούθησε την δίκην των Κυβερνήσεων κατοχής, εις το βιβλίον του «Simiomata» (Α Greek Notebook 1944— 45) σελ, 203, δέχεται τούτο και γράφει σχετικώς τα εξής :

«Αρμόζει άραγε οι άνδρες οι κατέχοντες σήμερον το εδώλιον του κατηγορουμένου να καλούνται Quisling; Όχι.—Διότι ουδείς εκ των εις το εδώλιον του κατηγορουμένου είνε κάτι όμοιον προς ένα Quisling ή Laval. Με την κατοχήν αντεμετώπισαν ούτοι εν εθνικόν ζήτημα, το οποίον επιπίπτον και ακόμη εφ' ημών των Άγγλων απαρασκεύων όντων, θα ηδύνατο να μας ταράξη. Διότι ούτε αι δέκα εντολαί του Μωϋσέως παρείχον ούδεμίαν σχετικήν οδηγίαν ούτε η κατήχησις της εκκλησίας. Τις εξ ημών προ του πολέμου είχε σκεφθή και αποφανθή περί του ορθού ή μη δια την παροχήν βοηθείας εις την πολιτικήν διοίκησιν χώρας τινός δια την ατυχή περίπτωσιν της καταλήψεως ταύτης υπό του εχθρού ; Τίνος η συνείδησις θα ηδύνατο να δώση μίαν σαφή απάντησιν, ότι τοιαύτη παροχή βοηθείας θα ήτο προδοσία ; Το αδίκημα όμως ήτο όπως δήποτε τόσον πολύ απρόβλεπτον, και από τον ελληνικόν ποινικόν κώδικα ακόμη, ώστε η Κυβέρνησις Πλαστήρα υπεχρεώθη να νομοθετήση εν σπουδή και να χαρακτηρίση ως έγκλημα εκ των υστέρων την αποδοχήν υπουργικού αξιώματος υπό εχθρικήν κατοχήν. Άλλως (άνευ δηλαδή της εκ των υστέρων νομοθεσίας ταύτης με αναδρομικήν ισχύν) δεν θα ήτο δυνατόν να απαγγελθή το μακρόν κατηγορητήριον». Και περαιτέρω :
«Ένας υπουργός υπό κατοχήν δεν ήτο κατ' ανάγκην περισσότερον προδότης από οιονδήποτε άλλον δημόσιον υπάλληλον, ο οποίος παραμένει εις την θέσιν του εκτελών το κεκανονισμένον του καθήκον, και ότι μία γραμμή συμπεριφοράς μη αποδοκιμαζομένη ούτε από τον ποινικόν κώδικα ούτε από την συνείδησιν δεν γίνεται εγκληματική δια της βίας και δια νομοθετικού μέτρου εκ των υστέρων και μετά την πράξιν» !! Σχετικώς με την προσωνυμίαν «Κουΐσλιγκ» ο άλλοτε αρχηγός της Συμμαχικής αποστολής  εις τα Ελληνικά βουνά Άγγλος Συνταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ γράφει εις το κυκλοφορήσαν βιβλίον του «Το μήλον της Έριδος» και εις το κεφάλαιον του σχημα­τισμού Κυβερνήσεων Κατοχής, ότι «ουδείς Έλλην καταλαβών ανώτερον αξίωμα υπήρξε «Κουΐσλιγκ». Ο όρος ούτος αρμόζει μόνον εις εκείνους οι οποίοι συνώμωσαν με τον εχθρόν προ της Κατοχής», πράγμα το οποίον ως γνω­στόν, δεν συνέβη εις την Ελλάδα, ένθα ομαδική και καθο­λική υπήρξε η αντίστασις κατά των επιδρομέων κατακτη­τών (ίδε και εφημερίδα «Ελευθερία» 22-6-48).
Αλλά το επίμαχον τούτο ζήτημα, αν θα έπρεπε δη­λαδή ή δεν θα έπρεπε, αν θα ωφέλει ή δεν θα ωφέλει την Χώραν ο σχηματισμός Ελληνικής Κυβερνήσεως, ζήτημα περί το οποίον είτε εκ πλάνης είτε εκ πείσματος είτε εκ κακοβουλίας ακούονται συγκρουόμεναι γνώμαι και σήμε­ρον ακόμη, παρά τα διαρρεύσαντα τραγικά γεγονότα, τα οποία απέδειξαν ήδη περιτράνως ότι αν δεν υπήρχον αι Κυβερνήσεις κατοχής και αν δεν υπεστήριζον την νόμιμον τάξιν και τας Αθήνας τα υπό τούτων συγκροτηθέντα τάγματα ασφαλείας (καίτοι ως πρωθυπουργός είχον αντίθετον γνώμην) και το Σύνταγμα Χωροφυλακής με την ηρωϊκήν και μνημειώδη άμυνάν του κατά την εξαήμερον σκληράν και πεισματώδη αντίστασίν του εις τους στρατώνας Μακρυγιάννη κατά την Δεκεμβριανήν κομμουνιστικήν στάσιν του 1944, θα είχε ήδη έκτοτε ασφαλώς και βεβαίως εγκατασταθή ο Βελουχιώτης ως Τίτο της Ελλάδος εν μέσω αιμάτων, ερειπίων και φλογών' εις το ζήτημα τούτο λέγω της ωφελιμότητος ή μη του σχηματισμού Ελληνικής Κυβερνήσεως κατά την κατοχήν, την απάντησιν, και δη κατά τρόπον καταπελτώδη έδωσεν έκτοτε αυτός ούτος ο εχθρός της Ελλάδος, ο εχθρός της Πατρίδος μας, δύναταί τις ειπείν, τότε υπουργός των εξωτερικών του Μου­σολίνι, ο πολύς και ανεκδιήγητος Ciano , εIς ον κυρίως οφείλεται και η κατά της Ελλάδος εκστρατεία.

Υποσημειώσεις:

[1]
[2] Ούτος εις το άνω άρθρον του «Καχυποψίαι», γράφει εις την 6ην παράγραφον τα εξής:

«Ακόμη προκειμένου περί της ζωής του Ελληνικού λαού, ο οποίος εκινδύνευε να αποθάνη εκ πείνης, αντί αμέσως να σπεύση (η Αγγλία) εις βοήθειάν του, έξήντλησεν όλα τα δικολαβικά επιχειρήματα περί της διεθνούς ευθύνης του κατακτητού δια την συντήρησιν του πληθυσμού της κατακτηθείσης χώρας, τα οποία θα επέτρεπον εις τους νεκρούς Έλληνας και την υποσιτιζομένην νέαν γενεάν μας να κάμη αγωγήν εναντίον των κακής μοίρας δικτατόρων ».

(Επόμενο)

ΜΕΧΜΕΤ ΑΛΗ ΜΠΙΡΑΝΤ: Ο ΣΤΟΛΟΣ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

Ο πλωτάρχης Μετίν Σουλούτς, αξιωματικός υπηρεσίας του «Κοτζάτεπε», (ένας από τους νεκρούς), συνομιλούσε με τους γύρω του εξετάζοντας ταυτόχρονα τον ουρανό.
«Μη φοβάστε, εδώ δεν μπορεί να φθάσει ελληνικό αεροπλάνο. Μπορούν να φθάσουν ως την Κρήτη και από εκεί να απογειωθούν και πάλι με κατεύθυνση την Κύπρο. Μέχρι τότε τα ραντάρ θα τα έχουν εντοπίσει».
Από το αναγνωριστικό αεροσκάφος σε μια στιγμή ρώτησαν: «Άρχισε το γλέντι σε σας;»
«Όχι», αποκρίθηκαν.
Γύρω βασίλευε νεκρική σιγή. Τα μάτια όλων ήταν καρφωμένα στη θάλασσα. Περίμεναν.
Ώρα 15.00. Το πρώτο σμήνος πετώντας σε μεγάλο ύψος είχε καταφέρει να εντοπίσει 3 πολεμικά σκάφη.
Στην περιοχή δε φαινόταν καμιά άλλη συγκέντρωοη πλοίων.
Ώρα 15.05. Ο ουρανός ξαφνικά αναστατώθηκε... Μαύρα αεροπλάνα έκαναν την εμφάνιση τους και εφορμώντας κάθετα περνούσαν πάνω από την τουρκική μοίρα και άρχισαν ν' αφήνουν τις ρουκέτες τους.
Οι διαταγές άρχισαν να διαδέχονται η μια την άλλη πάνω στα πλοία. «Ετοιμαστείτε για να ανοίξετε πυρ... Τα πυροβόλα της πρύμνης και της πλώρης να είναι έτοιμα .Είναι ελληνικά αεροσκάφη».
Από το πολεμικό «Τσακμάκ» στάλθηκε στην Αγκυρα το παρακάτω σήμα. «Βρίσκομαι εις σκόπευση, προς 270 μοί­ρες από το ακρωτήριο του Δρέπανου και απόσταση 10 μι­λίων. Υφιστάμεθα αεροπορική επίθεση. Στείλτε ενι­σχύσεις...»
Στην αρχή επιτέθηκαν τέσσερα αεροπλάνα μαζί και οι δύο ρουκέτες που έριξαν αστόχησαν. Η επίθεση γινόταν ταυτόχρονα και στα τρία πλοία. Οι ρουκέτες που έπεφταν στη θάλασσα σήκωναν τεράστιες υδάτινες στήλες. Το «Κοτζάτεπε» δέχτηκε το πρώτο κτύπημα.
Ήταν ένα θανάσιμο πλήγμα. Η ρουκέτα που έριξε το δεύτερο αεροπλάνο κατέστρεψε την αίθουσα επιχειρήσε­ων. Μόλις συνήλθαν από την έκπληξη τους, άρχισαν αμέ­σως να αναρωτιούνται: Τι ήταν πάλι αυτά τα αεροσκάφη;
Δεν μπορούσαν να τα διακρίνουν πολύ καλά. Δεν είναι εύκολο να αναγνωρίζει κανείς τα διακριτικά εθνικότητας των αεριωθουμένων που αναπτύσσουν ταχύτητα 700 χιλιομέτρων την ώρα... Αλλά, ασφαλώς, ήταν από εκείνα που χορηγούσε η Αμερική σε κάθε σύμμαχο χώρα.
Οι πιλότοι του πρώτου σμήνους είχαν υποψιαστεί την όλη κατάσταση. Είχαν διακρίνει τις τουρκικές σημαίες στην πρύμνη των καραβιών. Τα πλοία όμως είχαν ανοίξει πυρ εναντίον των αεροπλάνων.
Αν ήταν τουρκικά πλοία δε θα άνοιγαν πυρ. Διαθέταμε του ίδιου τύπου πολεμικά με την Ελλάδα. Εύκολα θα μπο­ρούσαν να τους εξαπατήσουν. Τους είχαν διηγηθεί ιστο­ρίες όπου στις συχνότητες που συνομιλούσαν Τούρκοι είχαν καταφέρει να διεισδύσουν Έλληνες ή Ελληνοκύ­πριοι που μιλούσαν τουρκικά. Οι εντολές που είχαν πάρει ήταν σαφείς. Δεν μπορούσαν να διακόψουν την επίθεση και να επιστρέψουν. Δεν μπορούσαν να αφήσουν τα πλοία να φθάσουν στην Πάφο και να ξεφύγουν από τα χέρια τους. Η κάθε στιγμή του πολέμου ήταν σημαντική.
Ο διοικητής της μοίρας πλοίαρχος του Επιτελείου Ιρφάν Τινάζ εκείνη τη στιγμή δε βρισκόταν στο πλοίο «Αντάτεπε», είχε περάσει στο «Τσακμάκ». Αμέσως διέταξε τα δυο πλοία «Τσακμάκ» και «Αντάτεπε» να πάρουν κλειστό σχηματισμό και να προχωρήσουν προς βορρά συνεχίζο­ντας τα πυρά ενάντια στα αεροπλάνα. Ήταν ένα μέτρο για να αντιμετωπίσουν το βομβαρδισμό. Τότε τα αεροσκά­φη άρχισαν να στέλνουν βροχή από ρουκέτες.
Η πυρκαγιά που είχε εκδηλωθεί στο «Κοτζάτεπε» είχε αναστατώσει το πλήρωμα. Το «Αντάτεπε» αντιλήφθηκε αμέσως ότι επρόκειτο για τουρκικά αεροσκάφη. Ο κυβερ­νήτης του πλοίου, αντιπλοίαρχος Ριζά Νουρ Οντζού, ζήτησε από τον οπτήρα Μπουρχάν Κουμραλάρ μια πλήρη εξακρίβωση. Ο Κουμραλάρ, αποφάνθηκε: «Είναι τουρκικά αεροπλάνα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία».
Ειδοποιήθηκε αμέσως η Άγκυρα μέσω τηλεφώνου ότι τα αεροπλάνα που τους επιτέθηκαν ήταν μάλλον τουρ­κικά. 

La France compte plus de 65 millions d’habitants… mais de moins en moins français !

Η Γαλλία μετρά περισσότερους από 65.000.000 κατοίκους...... αλλά όλο και λιγότερους Γάλλους.

Σάββατο  12 Ιανουαρίου 2013 , par Garde Suisse

 — Την 1η Ιανουαρίου 2013 , ο γαλλικός πληθυσμός έφτασε στα  65,3 εκατομμύρια , σε αντίθεση  με τα 55.6 στα 1982  και τα 60,5  το 2000 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Insee. Ο  δείκτης  αύξησης του γαλλικού πληθυσμού  είναι δύο φορές μεγαλύτερος από κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης . ................

Au 1er janvier 2013, la population française est de 65,3 millions, contre 55,6 en 1982, et 60,5 en 2000 d’après les estimations de l’Insee. La croissance démographique française est deux fois plus élevée qu’ailleurs en Europe.Une étude publiée par Polémia, le 3 janvier, sur la base des statistiques de l’Insee, montre que le nombre des étrangers nouveaux s’élève à environ 216.000 par an, soit la moitié du solde annuel de la France, dû pour ¼ aux naissances et pour ¾ au solde des entrées.

De plus, les statistiques de naissances 2011 de l’Insee, selon le pays de naissance des parents, sont, elles aussi, éclairantes : pour 25% des 823.000 naissances annuelles, les deux parents ou l’un des deux est né à l’étranger, pour l’essentiel, hors Union européenne. Cette proportion augmente rapidement.

Ces quelques chiffres donnent une idée du grand remplacement de population en cours.

 

ΑΡΘΟΥΡ ΚΑΙΣΤΛΕΡ: TO ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

ΑΡΘΟΥΡ ΚΑΙΣΛΕΡ
ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ
Σελ. 243
ΚΑΚΤΟΣ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Κάπνιζε o Ρουμπάσωφ και κύτταγε τα δάχτυλα του. H σιγή ήτανε τόσο απόλυτη, που άκουγες το τσιγαρόχαρτο έτσι ως και­γότανε. Τράβηξε μια βαθειά ρουφηξιά. Ανοησίες, σκέφτηκε. Φτηνορομάντσα. Ο ίδιος δεν πίστευε πως η « φυσική ρευστοποίηση » είχε και μια ρεαλιστική πλευρά. Ο θάνατος, ακόμα και ο δικός σου θάνατος, είναι μια αφαίρεση. Τώρα μπορεί εκεί κάτω να είχανε τελειώσει και ό,τι είναι περασμένο είναι πια πραγματικότητα. Όλα γύρω ήσανε βουβά και σκοτεινά και ο 402 είχε πάψει να χτυπάει.
Ω, και να στρίγγλιζε κάποιος εκεί έξω ξαφνικά, για να σπά­σει τούτη την αφύσικη σιωπή. Άρχισε να μυρίζει, εκεί γύρω του, γιατί από ώρα τώρα είχε στα ρουθούνια του τη μυρουδιά της Άρλοβα. Και τα τσιγάρα ακόμα ανάδιναν τη μυρουδιά της, γιατί έσουρνε την ταμπακέρα της πάντα μέσα στην τσάντα της και κάθε τσιγάρο είχε το άρωμα της πούδρας της.
Πάντα η σιωπή, και μονάχα το ελαφρό τρίξιμο του κρεββατιού κάθε που στριφογύριζε.
Σκέφτηκε να σηκωθή και ν' ανάψει άλλο τσιγάρο, μα να πάλι το χτύπημα πάνω στον τοίχο.
«ΕΡΧΟΝΤΑΙ».
Έστησε αυτί ο Ρουμπάσωφ, αλλά το μόνο που άκουσε ήτανε το αίμα που χτυπούσε στα μηνίγγια του. Καρτέραγε, και ή σιω­πή βάραινε, ώσπου στα τέλος πήρε τα γυαλιά του και χτύπησε :
ΔΕΝ  ΑΚΟΎΩ ΤΙΠΟΤΑ».
Πάλι, για λίγο, ο 402 δεν αποκρίθηκε, μα ξαφνικά άρχισε να χτυπάει δυνατά και απότομα :
«ΕΙΝΑΙ Ο 380. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ».
Ο Ρουμπάσωφ ανασηκώθηκε γοργά κι αμέσως κατάλαβε πως η είδηση είχε περάσει κιόλας από ένδεκα κελλιά σταλμένη από τους γειτόνους του 380. Οι κρατούμενοι στα κελλιά, ανάμεσα στο 380 και το 402, έκαναν μιαν ακουστική αλυσίδα μέσα στη σιω­πή και τη σκοτεινιά.Ήσαν αβοήθητοι, έτσι κλεισμένοι μέσα σε τέσσερεις τοίχους, κι αυτή ήταν η μόνη μορφή αλληλεγγύης που τους έδενε. Ο Ρουμπάσωφ πήδηξε από το στρώμα, γοργοπερπάτησε ξυπόλητος ως τον άλλο τοίχο, στάθηκε δίπλα στον κουβά κι άρχισε να χτυπάει στον 406 :
«ΠΡΟΣΟΧΗ. ΣΕ ΛΊΓΟ ΘΑ ΕΚΤΕΛΈΣΟΥΝΕ ΤΟΝ 380. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ».
Έστησε αυτί. Ο κουβάς βρωμολόγαγε κι η αποφορά είχε αντικαταστήσει στα ρουθούνια του το άρωμα της Άρλοβα. Από­κριση δεν πήρε, γι' αυτό περπάτησε γοργά ως το κρεββάτι του και τούτη τη φορά δεν χτύπησε με τα γυαλιά του, αλλά με τη γρο­θιά του :
«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο 380;»
Πάλι δεν πήρε απόκριση. Κατάλαβε πως κι ο 402 θα πρέ­πει να πηγαινορχότανε σαν εκκρεμές ανάμεσα στους δυο τοίχους του κελλιού του. Στα ένδεκα κελλιά πέρα από αυτόν οι κρατούμε­νοι θα τρέχανε κι αυτοί αθόρυβα, ξυπόλητοι, ανάμεσα στους τοί­χους. Τώρα ο 402 ήτανε και πάλι στον δικό του τοίχο και ανάγ­γειλε :
«ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑ­ΣΗ. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ».
O Ρουμπάσωφ ρώτησε ξανά :
«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;»
Όμως ο  402 είχε ξαναφύγει. Δεν άξιζε να μεταδώσει το μή­νυμα στον Ριπ Βαν Ουίνκλ, κι όμως έτρεξε στην πλευρά του κου­βά και το μετέδωσε, λες και τον έσπρωχνε μια μυστική συναίσθη­ση καθήκοντος, μια παρόρμηση να μη διακοπή η αλυσίδα. Η γειτνίαση του κουβά του έφερε  αναγούλα. Γοργοπερπάτησε ως το κρεββάτι του και περίμενε. Έξω δεν ακουγόταν ούτε ο παραμι­κρός θόρυβος, μονάχα τα μηνύματα μέσα από τον τοίχο :
«ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ».
«ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ», μετάδωσε ο Ρουμπάσωφ στον 406. Έστησε αυτί μα δεν άκουγε τίποτα, και φοβότανε πως αν ήτανε να ξαναπάει ως τον κουβά θα έκανε εμετό.
«ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΦΕΡΝΟΥΝ. ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΕΡΝΕΤΑΙ. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ», χτύπησε ο 402.
«ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ», ρώτησε ο Ρουμπάσωφ στα γρήγορα προτού ολοκληρώσει καν ο 402 τη φράση του και τούτη τη φορά πή­ρε απόκριση :
«ΜΠΟΓΚΡΩΦ. ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ». Τα πόδια του Ρουμπάσωφ άρχισαν να βαραίνουν. Έγειρε στον τοίχο και χτύπησε στον 406 :
«ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΟΓΚΡΩΦ — ΚΑΠΟΤΕ ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙ­ΚΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ — ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ — ΤΙΜΗΘΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΑΣΗΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑ­ΣΤΑΣΗΣ — ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ».
Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο του, ξέρασε μέσα στον κουβά και τελείωσε τη μετάδοση:
«ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ».
Όχι, δεν μπορούσε να φέρει πίσω στη μνήμη τη μορφή του Μπογκρώφ, έβλεπε όμως το περίγραμμα αυτής της γιγάντιας σιλουέττας. Τα μακριά, ασουλούπωτα χέρια του, τις φακίδες στην πλακουτσωτή φάτσα του με την ανασηκωμένη μύτη. Κάποτε, ύστε­ρα από το 1905 που ήσανε και οι δύο στην εξορία, ζούσανε στο ίδιο δωμάτιο κι ο Ρουμπάσωφ τον είχε μάθει γραφή, ανάγνωση και στοιχειώδη ιστορική σκέψη. Από τότε, όπου κι αν ήταν ο Ρου­μπάσωφ, έπαιρνε δύο φορές τον χρόνο ένα χειρόγραφο μήνυμα που πάντα τέλειωνε με τούτα τα λόγια : « Ο σύντροφος σου, πιστός ως  τον τάφο, Μπογκρώφ ».
«ΕΡΧΟΝΤΑΙ», χτύπησε ο 402 βιαστικά και τόσο δυνατά που ο Ρουμπάσωφ το άκουσε μ' όλο που στεκόταν ακόμη δίπλα στον κουβά με το κεφάλι ακουμπημένο στον τοίχο. «ΣΤΑΣΟΥ ΣΤΟ ΜΑ­ΤΙ ΚΑΙ ΒΑΡΑ. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ».
Ο Ρουμπάσωφ στηλώθηκε, και πέρασε το μήνυμα στον 406:
«ΣΤΑΣΟΥ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΒΑΡΑ. ΠΕΣ ΤΟ ΔΙΠΛΑ. Ύστερα έτρεξε στην πόρτα και περίμενε. Όλα ήσανε σιωπηλά όπως και πριν.
Σε μερικά λεπτά ακούστηκε και πάλι το χτύπημα στον τοί­χο: «ΤΩΡΑ».
Από τον διάδρομο έφτασε ο βαρύς, υπόκωφος αχός του πνιχτού τυμπανισμού. Δεν ήταν ούτε κρούση ούτε σφυροκόπημα: οι κρατούμενοι των κελλιών, από το 380 ως το 402, που αποτελούσανε την ακουστική αλυσίδα και μνήσκανε πίσω από τις πόρτες σαν τι­μητικό άγημα μέσα στη σκοτεινιά, κατάφερναν να δημιουργήσουνε με ξεγελαστική ομοιότητα, μια υποτονισμένη και υποβλητική πέν­θιμη τυμπανοκρουσία, έτσι ως τη φέρνει ο άνεμος από μακρυά. Στεκόταν ο Ρουμπάσωφ, με το μάτι καρφωμένο στη θυρίδα. Συν­τάχτηκε με τον ρυθμό των άλλων κι άρχισε να νεκροσημαίνει χτυ­πώντας με τα δύο χέρια του την πόρτα. Ξαφνιάστηκε σαν διαπί­στωσε πως ο πνιχτός τυμπανισμός συνεχιζότανε και προς τα δε­ξιά, αρχίζοντας από το 406. Τούτο σήμαινε πως ο Ριπ Βαν Ουίνκλ κάτι είχε καταλάβει, γιατί κι αυτός αργοχτυπούσε. Ταυτόχρονα, στ' αριστερά του, ο Ρουμπάσωφ άκουσε, σε μιαν απόσταση που ήταν ακόμα μακρυά από το οπτικό του πεδίο, το κύλισμα της σι­δερένιας πόρτας πάνω στη ράγια. Το χτύπημα στ' αριστερά του έγινε λίγο δυνατώτερο κι ο Ρουμπάσωφ κατάλαβε πως είχαν ανοί­ξει τη σιδερένια πόρτα που χώριζε την απομόνωση από τα συνη­θισμένα κελλιά. Κάτι κλειδιά κουδούνισαν όταν έκλεισε πια η σι­δερένια πόρτα, ακούστηκαν βήματα που σίμωναν και κάτι γλυστρήματα και κάτι σουρσίματα πάνω στις πλάκες. Οι ρυθμικοί χτύ­ποι στ' αριστερά άρχισαν να δυναμώνουν κυματιστοί, ώσπου έφτασαν σε ένα σταθερό, πνιχτό κρεσέντο. Ο Ρουμπάσωφ ακόμα τίπο­τα δεν μπορούσε να δει, γιατί το οπτικό του πεδίο περιωριζόταν ανάμεσα στα κελλιά 401 και 407. Τα σουρσίματα και τα γλυστρήματα έφταναν τώρα πιο κοντά. Κάτι σαν βόγγο άκουσε, κάτι σαν οιμωγή, παιδιού οιμωγή, παιδιάστικη. Τα βήματα ακούγονταν γορ­γότερα. Το χτύπημα στ' αριστερά χαμήλωνε, ενώ αντίθετα φούν­τωνε στα δεξιά.
Χτύπαγε ο Ρουμπάσωφ. Είχε αρχίσει να χάνει σιγά - σιγά κάθε αίσθηση χώρου και χρόνου, έτσι ως τον έζωναν τούτα τα υπόκωφα ταμ - ταμ της ζούγκλας. Λες και στέκονταν κάτι πίθηκοι στα κλουβιά τους, πίσω από τα κάγκελλα, και χτύπαγαν το στέρ­νο ρυθμικά. Τότε κι ο Ρουμπάσωφ κόλλησε το μάτι στη θυρίδα και κάθε τόσο ανασηκωνότανε στ' ακροδάχτυλα, με τον ρυθμό που χτυπούσε. Όπως και πριν, το μόνο που έβλεπε ήτανε το θαμπό, κίτρινο φως του λαμπιονιού στον διάδρομο και τις σιδερένιες πόρ­τες από το 401 ως το 407.
Όμως, ο πνιχτός τυμπανισμός όλο και φούντωνε όσο σίμωνε η σουρτή αχή κι ο βόγγος. Ξαφνικά, κάτι θολές φιγούρες πέρασαν στο οπτικό του πεδίο. Νά τος! Έπαψε ο Ρουμπάσωφ να χτυπάει και κάρφωσε πάνω τους τη ματιά του. Λίγα δευτερόλεπτα και φύ­γανε.
Κι ό,τι είδε μέσα σε τούτα τα λίγα δευτερόλεπτα έμεινε βα­θιά χαραγμένο στη μνήμη του. Δυο αχνοφωτισμένες μορφές με στο­λή είχανε περάσει, πελώριες και ακαθόριστες. Ανάμεσα τους έσερ­ναν από τις μασχάλες κάποιον άλλον. Τούτος ο άλλος κρεμότανε στα χέρια τους, παράλυτος κι όμως άκαμπτος σαν αντρείκελο. Τεν­τωμένος, με το κεφάλι γερμένο μπροστά και την κοιλιά πρησμένη. Τα πόδια του σούρνονταν κι έτσι ως τα παπούτσια είχανε ξεφύγει από τα πόδια προξενούσαν τον εφιαλτικό τριγμό που ο Ρουμπά­σωφ είχε ακούσει ν' αντηχεί λίγο πριν στον διάδρομο. Τούφες από άσπρα μαλλιά κρέμονταν μπροστά στη μορφή του, έτσι ως ήτανε γερμένη προς τα κάτω με το στόμα ορθάνοιχτο, κι ο ιδρώτας έτρεχε πάνω τους, και το σάλιο κυλούσε από το στόμα ως κάτω στο πηγούνι. Όταν πια τον τράβηξαν πέρα από την πόρτα του Ρου­μπάσωφ, εκεί κατά τα δεξιά, προς τον διάδρομο, ο βόγγος και οι οιμωγές λες και σβήσανε για ν' αφήσουνε ν' ακουστή μόνο μια μακρινή ηχώ, όλη - όλη τρία φωνήεντα θρηνητικά: « Ου - α - ω». Μα φαίνεται πως πριν να στρίψουνε τη γωνιά, στην άκρη του διά­δρομου, έξω από το κουρείο, ο Μπογκρώφ θα πρέπει να ούρλια­ξε πιο έντονα, γιατί τούτη τη φορά ο Ρουμπάσωφ συνέλαβε όχι μονάχα τα φωνήεντα αλλά ολόκληρη τη λέξη. Ναι, την είχε ακού­σει καθαρά. Ήτανε το ίδιο του το όνομα : Ρου - μπά - σωφ.
Ύστερα, λες και είχε δοθή κάποιο σύνθημα, ξανάπεσε η σι­γή. Ο διάδρομος έμνησκε σαν πάντα αδειανός, σαν πάντα, και τα λαμπιόνια έκαιγαν σαν πάντα. Μοναχά από τον τοίχο του 406 ερ­χότανε το μήνυμα :
«ΑΘΛΙΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΞΕΣΗΚΩΘΗΤΕ».
Τώρα ο Ρουμπάσωφ είχε ξαπλώσει και πάλι στο κρεββάτι του καί δεν θυμότανε πως είχε φτάσει ως εκεί. Τα νεκροσήμαντρα αντηχούσαν ακόμα στ' αυτιά του, μα η σιωπή τώρα ήτανε σιωπή αληθινή, άδεια, ήρεμισμένη. Ό 402 θα πρέπει να κοιμότανε κι ο Μπογκρώφ — ετσι όπως τον είχανε καταντήσει — σίγουρα θα ήτα­νε πιά πεθαμένος.
« Ρουμπάσωφ, Ρουμπάσωφ... ». Τούτη η στερνή κραυγή ήτανε γραμμένη ανεξίτηλα στην ακουστική του μνήμη. Η οπτική εικό­να ήτανε λιγώτερο σκληρή. Του ήταν ακόμα δύσκολο να ταυτίσει τον Μπογκρώφ μ' εκείνο το άκαμπτο αντρείκελο με το μουσκεμέ­νο από ιδρώτα καί σάλια πρόσωπο και τα τεντωμένα σουρνάμενα πόδια που είχανε περάσει μπροστά από το οπτικό του πεδίο, εκεί­νες τις λίγες στιγμές. Τώρα και μόνο θυμήθηκε ξανά τα άσπρα μαλλιά. Τί τάχα να είχανε κάνει στον Μπογκρώφ; Τί είχανε κά­νει σε τούτον τον γεροδεμένο ναυτικό για να βγάζει μόνον αυτό το παιδιάστικο κλαψούρισμα; ...........

 

ΧΟΣΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΡΙΜΟ ΝΤΕ ΡΙΒΕΡΑ:ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ

Ι.Πριν από την εισβολή των βαρβάρων.

Ισπανοί στρατιώτες και αξιωματικοί της ξηράς, του Ναυτικού και της Αεροπορίας.
Πιθανότατα να υπάρχη μεταξύ σας αυτός που υποστηρίζει πως οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για την Πολιτική. Κάτι τέτοιο θα είχε βάσι μόνον όταν η πολιτική αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κομμάτων.
Σ' αυτήν την περίπτωσι το στρατιωτικό σπαθί δεν θα μπορούσε ποτέ να αναμιχθή στις διαμάχες τους που σε τελευταία ανάλυσι μόνον μέτριες μπορούν να χαρακτηρισθούν.
Όμως σήμερα δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν εσωτερικό αγώνα. Κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξις της  Ισπανίας τόσο ως ενότητα όσο και ως οντότητα. Δίχως υπερβολή ο κίνδυνος που αντιμετωπίζομε σήμερα, μόνο με τον κίνδυνο μιας ξένης εισβολής μπορεί να παρομοιασθή. Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα: η ξένη προέλευσις του επαναστατικού κινήματος που πολιορκεί την  Ισπανία, φανερώνεται ξεκάθαρα από τις διαταγές, τις κραυγές, τις προθέσεις, τις ιδέες.
Οι διαταγές έρχονται από μακριά, από την Μόσχα(1). Παρατηρήσατε την τελειότητα συνδυασμού τους στις άλλες χώρες. Παρατηρήσατε το γεγονός πως στη Γαλλία έπειτα από Ρωσικές διαταγές εσχηματίσθη ένα Λαϊκό μέτωπο πανομοιότυπο με το Ισπανικό. Σημειώσατε πως εδώ παρετηρήθη μια ανακωχή μέχρι την ακριβή ημερομηνία των γαλλικών εκλογών και όταν πλέον δεν ήσαν εις θέσι να επηρεάσουν τους Γάλλους ψηφοφόρους οι εμπρησμοί και οι δολοφονίες ξανάρχισαν.
Τις κραυγές, τις έχετε ακούσει στους δρόμους. Δεν αρκούνται μόνον στο «ζήτω η Ρωσία» ή στο «Ρωσία ναι ' Ισπανία όχι», αλλά φωνάζουν εκείνο το τρομερό και απαίσιο: «θάνατος στην  Ισπανία» (Μέχρι τώρα κανείς δεν ετιμωρήθη επειδή φώναζε: «Θάνατος στην Ισπανία».  Αντιθέτως υπάρχουν εκατοντάδες που εφυλακίσθησαν επειδή φώναζαν: «Ζήτω η Ισπανία» ή « Υπεράνω όλων η  Ισπανία»)
Αν αυτή η πικρή αλήθεια δεν ήταν γνωστή σε όλους σας, θα είχαμε ενδοιασμούς να την αναφέρωμεν από φόβο μην μας περάσετε για ψεύτες.

Οι προθέσεις της επαναστάσεως είναι ξεκάθαρες. Ο Σοσιαλιστικός σύνδεσμος της Μαδρίτης, στο επίσημο πρόγραμμα που συνέταξε, προπαγανδίζει στις επαρχίες και στις αποικίες ένα άνευ προηγουμένου δικαίωμα αυτοδιαθέσεως, που τις παρακινεί να εκδηλωθούν υπέρ της ανεξαρτησίας.

Η  ουσία του επαναστατικού κινήματος είναι απόλυτα αντιισπανική. Στρέφεται εναντίον της πατρίδος. (Το σοσιαλιστικό όργανο Claridad , ειρωνευόταν τον  Ινταλέθιο Πριέτο επειδή είχε εκφωνήσει ένα πατριωτικό λόγο.)

Με την προτροπή των νεαρών εργατριών στην συλλογική πορνεία κατά την διάρκεια εκείνων των υπαιθρίων γιορτών όπου εφαρμόζεται κάθε τύπος ακολασίας, η γυναικεία αξιοπρέπεια ταπεινώνεται, η οικογένεια, που στην Ρωσία έχει αντικατασταθή από τις ελεύθερες σχέσεις, τα κοινά συσσίτια, την ευκολία του διαζυγίου και της εκτρώσεως- υπονομεύεται και οι γυναίκες πείθονται να απαρνηθούν την τιμή εκείνη που ανέκαθεν είχε κατευθύνει την  Ισπανική συμπεριφορά ακόμη και στις κατώτερες τάξεις, (μήπως δεν ακούσατε στις μέρες μας πολλές  Ισπανίδες να κραυγάζουν: «Παιδιά ναι' συζύγους όχι»;)

Σήμερα η βρισιά κυριαρχεί στην  Ισπανία. Ο κόσμος σκοτώνεται άνανδρα με την μέθοδο των 100 εναντίον ενός.  Η αλήθεια αλλοιώνεται ακόμη και στα κέντρα των εξουσιών. Μέσα από αισχρούς λιβέλους αναπτύσσονται συνωμοσίες, τα στόματα των συκοφαντημένων κλείνονται για να μην αμυνθούν, η συνωμοσίας και η συκοφαντία θριαμβεύουν(2) Αυτή άραγε είναι η καινούργια  Ισπανία; Αυτός είναι ο Ισπανικός λαός;

ΤΙ πρέπει να υποθέσωμε; Πως ζούμε μέσα σ' έναν εφιάλτη ή πως ο παλιός  Ισπανικός λαός (γαλήνιος, ατρόμητος, γενναιόδωρος) έχει αντικατασταθή με μια φρενετική, εκφυλισμένη και δηλητηριασμένη από τις προκηρύξεις της κομμουνιστικής προπαγάνδας άμορφη μάζα;

Παρόμοιες ώρες ο λαός μας είχε γνωρίσει μόνον στις χειρότερες στιγμές του 19ου αιώνος, αλλά και εκείνες ακόμη δεν διέθεταν την σημερινή έντασι.
Οι εμπρηστές των εκκλησιών (που την ώρα αυτή βρίσκονται επί το έργον) δικαιολογούν τα εγκλήματα τους με την ιστοριούλα πως οι καλόγριες μοιράζουν στα παιδιά των εργατών δηλητηριασμένες καραμέλες. Σε ποια σελίδα τρόμου σε ποια Ισπανία, ζωγραφισμένη δίχως συνοχή με αίμα και μαύρη καπνιά, πρέπει να ανατρέξωμε για να βρούμε παρόμοια;

 II Ο Στρατός προστάτης των αιωνίων αξιών. Ασφαλώς αν ετίθετο θέμα κυριαρχίας του ενός ή τοϋ άλλου κόμματος, ο Στρατός θα έκανε το χρέος του παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα.Όμως σήμερα βρισκόμαστε στις παραμονές μιας ημερομηνίας που η  Ισπανία -σκεφθήτε το καλά  Ισπανοί στρατιωτικοί- μπορεί να πάψη να υπάρχη.Με λόγια απλά: αν εξ αιτίας της αφοσιώσεώς σας στον κανονισμό παραμείνετε ουδέτεροι στον αγώνα που σε αυτές τις ώρες αρχίζει, μπορεί ξαφνικά να βρεθήτε μέσα σε μια νύχτα μπροστά στο τετελεσμένο γεγονός μιας Ισπανίας- που εσείς υπηρετείτε- διαλυμένης. Αυτό είναι το όριο της ουδετερότητας σας ' η διατήρησις των αιωνίων αξιών, των βασικών εκείνων αξιών, που θα μπορέσουν να επιβιώσουν από τις κομματικές συγκρούσεις.Όταν κινδυνεύουν οι αιώνιες αυτές αξίες δεν έχετε άλλο δικαίωμα να παρεμένετε ουδέτεροι(3) Πλησιάζει η ώρα που τα όπλα σας πρέπει  να επέμβουν για να σώσουν τις πρωταρχικές αξίες, δίχως τις οποίες η πειθαρχία καταντά μια άχρηστη υποκρισία.Πάντα έτσι γίνεται. την τελευταία λέξι την έχουν τα όπλα. Ο Σπένγκλερ είχε πει πως την τελευταία στιγμή πάντα βρέθηκε μια ομάδα στρατιωτικών για να σώσουν τον πολιτισμό.
Στην πρόσφατη ιστορία τουύ ρωσικού στρατού, η πικρότερη σελίδα εγράφη την μέρα που οι αξιωματικοί φορώντας μια κόκκινη ταινία επαρουσιάσθησαν στις επαναστατικές εξουσίες.  Λίγο αργότερα κάθε αξιωματικός  είδε να παρεμβάλεται ανάμεσα σ' αυτόν και στους άνδρες ένας κομμουνιστής πολιτικός κομισσάριος και έπειτα από λίγο καιρό πολλοί αξιωματικοί ετυφεκίσθησαν.
Εξ αιτίας της συνθηκολογήσεως των στρατιωτικών της Μόσχας η Ρωσία έπαψε να ανήκη στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.
 

III. Μια μεγάλη εθνική προσπάθεια.Θα είχατε κάθε δικαίωμα να παριστάνετε τους κουφούς αν σας ζητούσαν να εγκαθιδρύσετε με τις δυνάμεις σας μια καινούργια αντιδραστική πολιτική. Ελπίζομε να μην υπάρχουν άλλοι παράφρονες που φιλοδοξούν να εκμεταλλευθούν την καινούργια (και τελευταία) ιστορική ευκαιρία για να ευνοήσουν βρώμικα συμφέροντα. Και αν υπήρχαν, πάνω στα κεφάλια τους θα έπεφτε τόσο η δική σας όσο και η δική μας οργή.
Δεν είναι πλέον δυνατό να γίνεται έκκλησι στην υπέρτατη τιμή του Στρατού, ούτε να επισημάνωμε την τραγική ώρα που απαιτεί τον παραμερισμό του Κανονισμού αν τελικά όλα θα καταλήξουν στην ενίσχυσι των ήδη πολλών εξουσιών της οικονομικής οργανώσεως.
Η σημαία του Εθνικισμού δεν ανεμίζει για να στηρίξη το εμπόριο της πείνας.
Εκατομμύρια Ισπανών συγκεντρώνονται πίσω της και είναι δύσκολο να κλείσετε τα μάτια σ' αυτή την πραγματικότητα.
Γι' αυτό θα χρειασθή επειγόντως να αρχίσωμε το έργο για την μεγάλη εθνική ανοικοδόμησι.
Όλοι πρέπει να πάρουν μέρος στην απόλαυσι των αγαθών που η Ισπανία παράγει ή μπορεί να παράγη. Αυτό θα απαιτήση θυσίες από την καθημερινή Ισπανική ζωή. Αλλά εσείς-σφυρηλατημένοι στην θρησκεία του χρέους και της θυσίας-και εμείς-που ηθελημένα έχομε επιβάλλει στην ζωή μας μια ασκητική και στρατιωτική συμπεριφορά-θα δείξωμε σε όλους τον τρόπο να δεχώμεθα τις θυσίες με χαρά. Με την χαρά αυτού που γνωρίζει ότι με την θυσία μερικών υλιστικών απολαύσεων μπορεί να σώση τις αιώνιες αξίες που ωδήγησαν την Ισπανία να εκτελέση την αποστολή της και να επιβληθή στον μισό κόσμο.

IV. Η ώρα έχει σημάνει.
Εύχομαι αυτές οι λέξεις μου να μπορούν να εκφράσουν όλη την βαρύτητα της ώρας αυτής! Ίσως να μην υπάρχη χώρα,-με εξαίρεσι την Ρωσία-που να έχη αντιμετωπίσει χειρότερη την σύγχρονη εποχή.
Στα άλλα έθνη τα χέρια των προδοτών δεν έχουν αναλάβει ακόμη τα ηνία του κράτους. Στην Ισπανία όμως είναι γεγονός. Οι σημερινοί υπεύθυνοι του Λαϊκού Μετώπου, υπάκουοι σ' ένα σχέδιο που έχει έλθει απ' έξω, εξαλείφουν συστηματικά μέσα από την Ισπανική ζωή όλα όσα θα μπορούσαν να αντισταθούν στην εισβολή των Βαρβάρων.
Εσείς -Ισπανοί στρατιώτες του Στρατού, του Ναυτικού, της Αεροπορίας, της Πολιτοφυλακής, των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ασάλτος-γνωρίζετε πολύ καλά πως δεν θα σκύψετε το κεφάλι στην τελική πράξι της προδοσίας.
Εμείς, που φυλακισθήκαμε και βασανισθήκαμε κατά χιλιάδες δίχως δίκη, που είδαμε την κατάχρησι της πολιτικής εξουσίας να μπαίνη μέσα στα σπίτια μας, να ψάχνη τα χαρτιά μας, να γεμίζη αγωνία τις οικογένειες μας, το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Δεν καταδιωκόμεθα γι' αυτά που συμβαίνουν στον καθημερινό μας αγώνα: μας καταδιώκουν-όπως άλλωστε συμβαίνει και σε σας-γιατί είναι γνωστό πως είμαστε αποφασισμένοι να αναχαιτίσωμε τις κόκκινες ορδές που θέλουν να καταστρέψουν την Ισπανία.
Την ώρα που οι φαυλόβιοι κορτάκηδες των Σοσιαλιστικών οργανώσεων με τα κόκκινα πουκάμισα προσπαθούν να μιμηθούν τις στρατιωτικές παρελάσεις, τα δικά μας γαλάζια πουκάμισα στολισμένα με τα βέλη και τον ζυγό, κατάσχονται από τους χαφιέδες του Καζάρες και τους Ποντίους Πιλάτους
του. Μας καταδιώκουν, γιατί είμαστε-όπως εσείς-εχθροί του σχεδίου εκείνου που κατά διαταγήν της Μόσχας σκοπεύει να χωρίση την Ισπανία σε πολλές ανεξάρτητες Σοβιετικές Δημοκρατίες.
Αυτή η κοινή τύχη που μας ενώνει στην κακοτυχία πρέπει να μας ενώνη και στο μεγάλο εγχείρημα.
Δίχως τις δικές σας δυνάμεις Ισπανοί στρατιώτες-θα είναι τρομερά δύσκολο να θριαμβεύσωμε σ' αυτόν τον αγώνα.
Αν η δική σας δύναμις είναι αβέβαιη, τότε δίχως αμφιβολία θα νικήση ο εχθρός.
Αναλογισθείτε καλά την τρομερή σας ευθύνη: από σας εξαρτάται αν η Ισπανία θα εξακολουθήση να ζη.
Σκεφθήτε αν πρέπει να άπομακρυνθήτε από τους πουλημένους ή δειλούς αρχηγούς σας.
Ο εχθρός προσεκτικά, εκμεταλλευόμενος την αναποφασιστικότητα σας κάθε μέρα κάνει και μερικά βήματα. Προσέξτε μήπως την αποφασιστική στιγμή βρεθήτε ήδη ανίσχυροι στα δόλια δίκτυα που πλέκονται γύρω σας.
Γκρεμίστε από τώρα τα συμπλέγματα.
Σχηματίστε από τώρα μια ισχυροτάτη ένωσι, δίχως να περιμένετε τους αναποφάσιστους. Ορκισθείτε στην στρατιωτική σας τιμή ότι δεν θ' αφήσετε δίχως απάντησι το σημάδι του πολέμου που πλησιάζει.
Όταν τα παιδιά σας θα κληρονομήσουν την στολή που τώρα φορείτε, θα κληρονομήσουν μαζί της: ή την ντροπή να πρέπη να πουν «Όταν ο πατέρας μου φορούσε αυτή τη στολή η Ισπανία έπαψε να υπάρχη» ή την υπερηφάνεια να θυμούνται: «Η Ισπανία δεν κατεστράφη διότι ο πατέρας μου και οι συνάδελφοι του την έσωσαν την αποφασιστική στιγμή».
Αν ενεργήσετε με τον τρόπο αυτό, όπως λέγει ο αρχαίος όρκος «Ο Θεός ας σας επιβράβευση" και αν όχι ο Θεός ας σας κρίνη».

Ζήτω η Ισπανία

4 Μαΐου 1936

Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα

Υποσημειώσεις:

(1) Όπως είναι γνωστό, η ίδρυσις του Λαϊκού Μετώπου στην Ιβηρική χερσόνησο, αποφασίζεται από την Κόμιντερν τον Ιούλιο του 1935 κατά την διάρκεια του 7ου Παγκοσμίου συνεδρίου της Σοβιετικής Διεθνούς. (Μεταφραστής)

(2) Από το βήμα της Βουλής, ο Δεξιός Βουλευτής Κάλβο Σοτέλο, είχε καταγγείλει ότι από τις 16 Φεβρουαρίου 1936 έως τις 2 Απριλίου, δηλαδή σε διάστημα πολύ μικρότερο των δύο μηνών, είχαν σημειωθεί:
199 περιπτώσεις λεηλασιών. Από αυτές 36 αφορούσαν εκκλησίες και 58 δημόσια κτίρια.
178 περιπτώσεις εμπρησμών. Από αυτές 108 αφορούσαν εκκλησίες. 85 επιθέσεις με 74 νεκρούς και 345 τραυματίες.(Μεταφραστής)

(3) Με τις «οδηγίες» της  27ης Φεβρουαρίου 1936, η Κομιντέρν απαιτούσε την εκπλήρωσι των ακολούθων στόχων. «Καθαίρεσις του προέδρου της Δημοκρατίας. Σχηματισμός κυβερνήσεως στην οποία να κυριαρχούν οι κομμουνισταί. Απαλλοτρίωσι των περιουσίων της αστικής τάξεως. Οργάνωσι Εθνοφυλακής. Επιβολή τρομοκρατίας. Καταστροφή των εκκλησιών και των μοναστηριών. Δημιουργία ενός κόκκινου στρατού, καλλιέργεια πολεμικής ψυχώσεως εναντίον της Πορτογαλίας, ώστε να διευκολυνθή η εγκαθίδρυσις σοβιετικού καθεστώτος σε όλη την χερσόνησο. (Μεταφραστής)

JULIUS EVOLA: SINTESI DI DOTTRINA DELLA RAZZA

1, - Razzismo di secondo grado. - La razza dell'anima. 

     (Ρατσισμός δεύτερου βαθμού- Η ράτσα της ψυχής)

JULIUS EVOLA:
SINTESI DI DOTTRINA DELLA RAZZA
Σελ. 310
Edizioni di Ar

Torniamo ora alla precisazione dei tre gradi della dottrina della razza. Come razzismo di secondo grado devesi considerare una teoria della razza dell' anima e una tipologia del­l'anima delle razze.(Ο ρατσισμός δεύτερου βαθμού υποδηλώνει  μια θεωρία  της φυλετικής ψυχής και μια τυπολογία της ψυχής των φυλών.) Un tale razzismo ha da in­dividuare gli elementi, a loro modo primari e irreducibili, che agiscono dall'interno, facendo si che gruppi di individui manifestino un co­stante modo d'essere o "stile" in fatto di agire, di pensare, di sentire. Qui si viene ad un nuovo concetto della purità razziale di un dato tipo: non si tratta più, come nel razzismo di primo grado, di vedere, se un dato individuo presenta quel dato gruppo di caratteristiche fisiche o, anche, genericamente caratteriologiche, che lo rendono conforme al tipo ereditario, ma si tratta di stabilire se la razza del corpo portata da un dato individuo è l'espressione adeguata, con­forme, della sua razza dell'anima, e viceversa. Se ciò si verifica, il tipo è puro anche ai sensi dell'indagine di secondo grado. La quale integra dunque i risultati di quella di primo grado, perché non considera più le varie caratteri­stiche corporee in astratto, in una semplice clas­sificazione, e quali potrebbero presentarsi anche in maschere, invece che in volti e individui viventi. Essa cerca invece di cogliere il loro segreto, vale a dire, ciò che esse esprimono, la (113 ) funzione secondo la quale esse sono assunte e per via della quale, di caso in caso, esse pos­sono anche significare una cosa diversa. Come abbiamo già accennato, un naso di una data forma e un cranio allungato, dolicocefalo, pos­sono riscontrarsi sia in un tipo delle razze de­rivate dal ceppo nordico, sia in un esemplare di razze africane: ma nell'uno e nell'altro caso è evidente che essi non hanno lo stesso signifi­cato. Inoltre, può accadere che un dato tipo abbia, ad esempio, prevalenti caratteristiche p. es. mediterranee in fatto di razza antropolo­gica del corpo —- tanto che il razzismo di primo grado lo assegnerebbe appunto alla razza me­diterranea o dell'uomo dell'Ovest: tuttavia la ricerca ulteriore può riscontrare, che quei tratti mediterranei, nel tipo in quistione, sono assunti in una funzione diversa di quella che normal­mente sarebbe da attendersi. Il tipo, di cui si parla, li usa per esprimere, invece, un'anima, un atteggiamento interno, che non è mediterraneo, ma p. es. nordico o levantino; cosa che dà agli stessi tratti un valore espressivo affatto diverso e conduce talvolta a certe distorsioni o altera­zioni dell'elemento esteriore mediterraneo, che alla ricerca di primo grado son quasi impercet­tibili o da essa son considerati irrilevanti e tra­scurabili, mentre per la ricerca di secondo grado rappresentano altrettante vie per cogliere la "razza interiore". Qui la fisiognomica, cioè lo studio del senso delle fisionomie umane, avrà una parte importante: 6ì svilupperà però in direzioni diverse di quella precedente, la quale concepiva ogni individualità separata­mente invece che come membro di una data comunità superbiologica, di una data razza del­l'anima. 

Έ su questo piano più alto che l'antropologia e la paleantropologia divengono preziosi ausi­liari per la ricerca degli elementi razziali pri­mari, entrati in composizione, sovrappostisi o scontratisi nei primordi delle civiltà. Per i com­piti più alti della dottrina della razza, non basta aver constatato la presenza, ad esempio, nelle origini italiche, di un dato numero di sche­letri e di crani tipici e, integrando tali ricerche con quelle archeologiche, poter affermare fon­datamente l'esistenza di un antico, puro tipo umano nordico-ario italico. Non si uscirebbe, con ciò, da un àmbito da museo. Bisogna, in più, far parlare questo tipo, penetrare quel che una data forma corporea esprime, ciò di cui una data struttura umana è simbolo. Cosa impossibile, senza passare nel dominio del raz­zismo di secondo e, in una certa misura, per­sino di terzo grado, discipline che lavorano con altri metodi di ricerca e utilizzano un altro or­dine di documenti e di testimonianze. 

Come razzismo di secondo grado si può con­siderare la cosiddetta Rassenseelekunde o "psi-antropologia" di L. F. Clauss, per quanto ri­guarda i suoi metodi e i suoi criteri generali. (Σαν ρατσισμός δεύτερου βαθμού , σε ότι αφορά τις μεθόδους του και τα γενικά κριτήρια ,μπορεί να θεωρηθεί η αποκαλούμενη "φυλετική ψυχολογία" του L. F. Clauss.) La necessità di una tale ricerca, dal Clauss è stata messa in chiaro con esempi convincenti. (115)

Si consideri, p. es. il fenomeno della compren­sione. Nella realtà si danno fin troppi casi di persone, che sono esattamente della stessa razza del corpo, dello stesso ceppo, talvolta perfino — come fratelli o padri e figli — dello stesso san­gue nel senso più reale, ma che purtuttavia non riescono a comprendersi. Una frontiera separa le loro anime, il loro modo di sentire e di vedere è diverso e contro di ciò la comune razza del corpo e il comune sangue nulla possono. Esiste una possibilità di comprensione, e quindi di vera solidarietà, di unità profonda, solo dove esiste una comune "razza dell'anima". Entrano in quistione, qui, clementi sottili, di una istin­tiva sensibilità. Mentre per lunghi anni di nulla si è sospettato, in una data circostanza può ac­cadere che una data persona col suo modo di agire ci dia la sensazione netta che essa "è di un'altra razza" e, allora, non vi è più nulla da fare con essa, potranno sussistere, con essa, rap­porti di varia natura, ma sempre presso ad un intimo ritegno, ad un' intima disianza. Essa "non è più dei nostri". Di solito, qui, si par­lava di carattere. L'espressione è vaga. Non vi è, infatti, un "carattere" in generale ma vi sono differenti modi, condizionati dalla razza interna, di apparire delle doti di carattere. Ad esempio, il modo di esser "fedele" di un essere di razza levantina è diverso da quello di un uomo di razza nordica o dinarica. Il modo di concepire l'eroismo di un uomo mediterraneo è diverso da quello di un Giapponese o di un Russo, per usare espressioni generiche e non entrar, qui, nelle precise denominazioni inerenti ad una dottrina della razza dell'anima. 

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ V

Εβραίοι της Γαλικίας φορώντας τα γραφικά
καφτάνια τους

Με την ησυχία του , ο νεαρός Χίτλερ επιχείρησε να κάνει μια ιεραρχική αξιολόγηση των πραγμάτων που είχε στο μυαλό :
Πρώτο: Οι Αυστριακοί αποτελούσαν τμήμα της Γερμανίας ,της κοινής πατρίδας [1].
Δεύτερο : Οι Εβραίοι ήσαν ξένοι στο εσωτερικό της γερμανικής κοινότητας [2].
Τρίτο: Ο πατριωτισμός ήταν έγκυρος μόνο αν στηριζόταν από όλες οι τάξεις. Οι κοινοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Χίτλερ είχε μοιραστεί τη θλίψη και τη ταπείνωση, ήσαν ένα μέρος μόνο της πατρίδας, όπως ένα μέρος της πατρίδας ήσαν και οι εκατομμυριούχοι της υψηλής Κοινωνίας .
Τέταρτο: Ο ταξικός αγώνας, σε κάθε χώρα, αργά ή γρήγορα οδηγεί τους εργαζόμενους και τα αφεντικά στη καταστροφή Καμιά χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει ύστερα από ένα ταξικό πόλεμο'[3] μόνο η συνεργασία ανάμεσα σε εργάτες και εργοδότες μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της χώρας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και να ζουν με ευπρέπεια και τιμή . Η δημιουργία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να στραγγαλιστεί. 
Όταν o Χίτλερ παραδέχτηκε αργότερα, ότι είχε σχηματίσει το κοινωνικό και πολιτικό του δόγμα στη Βιέννη, έλεγε την αλήθεια. Δέκα χρόνια αργότερα οι παρατηρήσεις που είχε κάνει στη Βιέννη θα έμπαιναν στην ημερήσια διάταξη.

Βιέννη:Στο  προάστιο Leopoldstadt ( βόρειο-ανατολικά) 
κυριαρχούσε απόλυτα το εβραϊκό στοιχείο

Με το τρόπο αυτό ο Χίτλερ που έζησε για κάποια χρόνια στη πυκνοκατοικημένη Βιέννη, σαν ένα εικονικά περιθωριακός , μπορούσε να παρατηρεί γαλήνια, κάθε τι γύρω του.
Η δύναμή του πήγαζε από τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν εμπιστευόταν κανένα να υλοποιήσει τις σκέψεις του για λογαριασμό του. Εξαιρετικοί άνθρωποι πάντα νοιώθουν μόνοι, ακόμα ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα σε μια λαοθάλασσα.
Ο Χίτλερ είδε στη μοναξιά του μια θαυμάσια ευκαιρία για να ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του και να μη χαθεί μέσα σε μια θάλασσα δίχως λογική. Σε μια προσπάθεια να μη χαθεί σε στείρες αρνήσεις, μια δυνατή ψυχή ζητά καταφύγιο μέσα σ΄αυτόν τον ίδιο τον εαυτό της. Ο Χίτλερ ήταν μια τέτοια ψυχή. Ο κεραυνός στη ζωή του Χίτλερ θα προέκυπτε από το λόγο.
Όλο το καλλιτεχνικό του ταλέντο μπόρεσε να διοχετευθεί στη μαεστρία της επικοινωνίας και της ευγλωττίας. Ο Χίτλερ δεν είχε διανοηθεί ποτέ λαϊκές διεκδικήσεις δίχως τη δύναμη του λόγου Μάγευε και μαγευόταν από αυτόν. Μπορούσε να εισπράξει πλήρη αποδοχή όταν η μαγεία των λέξεών του συνέπαιρνε τις καρδιές και τα μυαλά των μαζών με τις οποίες επικοινωνούσε.
Θα ένοιωθε να αναγεννιέται κάθε φορά, που εξέφραζε με μυστικιστική ομορφιά τη γνώση, που είχε αποκτήσει στη διάρκεια της ζωής του.
Η μαγευτική ευγλωττία του Χίτλερ θα παραμείνει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ένα ευρύτατο πεδίο μελέτης για τον ψυχαναλυτή. Το κλειδί βρίσκεται στη δύναμη του λόγου του Χίτλερ.Δίχως αυτή δεν θα υπήρχε ποτέ μια περίοδος Χίτλερ.
Πίστευε ίσως ο Χίτλερ στο Θεό; Πίστευε βαθύτατα στο Θεό Αποκαλούσε το Θεό παντοδύναμο Κύριο "ορατών τε πάντων και αοράτων".
Οι προπαγανδιστές παρουσιάζουν τον Χίτλερ σαν ένα άθεο. Δεν ήταν. Περιφρονούσε τους υποκριτές και υλιστές κληρικούς , αλλά δεν ήταν ο μοναδικός που εκδηλωνόταν με αυτό τον τρόπο. Πίστευε στην ανάγκη των κανόνων και των Θεολογικών δογμάτων , δίχως τα οποία , όπως είχε πει κατ΄επανάληψη ο μεγάλος Θεσμός της χριστιανικής εκκλησίας θα κινδύνευε με κατάρρευση. Εκείνα τα δόγματα συγκρούονταν με την εξυπνάδα του αλλά από την άλλη πλευρά αναγνώριζε ότι ήταν βασανιστικό για το ανθρώπινο μυαλό, να κατανοήσει όλα τα προβλήματα της δημιουργίας, με τις δίχως όρια διαστάσεις τους , και την εκπληκτική τους ομορφιά. Αναγνώριζε ότι κάθε ζωντανός άνθρωπος είχε και πνευματικές ανάγκες.
Το τραγούδι του αηδονιού, το σχήμα και το χρώμα των λουλουδιών, τον έφεραν συνεχώς πίσω στα μεγάλα προβλήματα της δημιουργίας. Κανείς στον κόσμο δεν μου έχει μιλήσει τόσο εύγλωττα για την ύπαρξη του Θεού. Είχε διαμορφώσει αυτές τις αντιλήψεις , όχι διότι είχε ανατραφεί ως Χριστιανός, αλλά επειδή η αναλυτική τουσκέψη τον είχε συνδέσει με την έννοια του Θεού.

Η πίστη του Χίτλερ ξεπέρασε τους τύπους και τα απρόβλεπτα. Ο Θεός ήταν γι ' αυτόν η βάση των πάντων, ο ποιητής όλων των πραγμάτων,του πεπρωμένου του δικού του και των άλλων.
Υποσημειώσεις:
[1]
[2] H αντισημιτική προπαγάνδα αποκαλούσε τη Weimar μια Judenrepublik και  εν μέρει ήταν αλήθεια  , υπό την έννοια ότι οι Εβραίοι ασκούσαν ένα ρόλο  αρκετά πιο σπουδαίο από ότι στη Γουελμινιανή Γερμανία, στη διάρκεια της οποίας είχαν αποκλειστεί από τις δημόσιες υπηρεσίες. Η επανάσταση του 1919  άνοιξε στους Εβραίους πολιτικές καριέρες που προηγουμένως δεν είχαν πρόσβαση.Για ελάχιστους μήνες οι δραστηριότητες του Eisner και της Rosa Luxemburg (η οποία θεωρούσε την εβραϊκή της καταγωγή σαν  τυχαίο γεγονός) δημοσιοποιήθηκαν ευρύτατα , αλλά μετά τα 1920 ένας μόνο Εβραίος ο Walter Rathenau κάλυψε ένα αξίωμα  μεγάλης σπουδαιότητας .....Πολυάριθμοι ήσαν οι Εβραίοι στους τομείς της δημοσιογραφίας και του θεάτρου(οι συνεργάτες των  Weltbühne και Tagebuch σαν παράδειγμα, ήταν  στη πλειοψηφία τους  εβραϊκής καταγωγής ) και πολύ ευδιάκριτη ήταν η παρουσία τους σε όλους σχεδόν τους τομείς της γνώσης στη λογοτεχνία και στις τέχνες . Αλλά κατά κανόνα ήσαν βαθύτατα χειραφετημένοι  και θεωρούσαν τους εαυτούς τους Γερμανούς.....(Walter Laqueur:Weimar.A cultural History 1918-1933.Weidenfeld and Nicolson Ldt, London 1974.)

The Journal for Historical Review
http://www.ihr.org/jhr/v14/v14n3p22_Degrelle.html

(Προηγούμενο)

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ IV



Στο δωμάτιό του, ο Χίτλερ είχε πάντα μια παλιά φωτογραφία της μητέρας του. Η μνήμη της μητέρας που αγαπούσε παρέμεινε ζωντανή μέσα του μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Πριν φύγει για πάντα από αυτή τη γη, στις 30 Απριλίου του 1945, στάθηκε μπροστά από τη φωτογραφία της μητέρας του για μια τελευταία φορά . Είχε γαλανά μάτια , όπως και τα δικά του και του έμοιαζε στο πρόσωπο. Η μητρική της διαίσθηση της είχε φανερώσει ότι ο γιος της ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Τον είχε αντιμετωπίσει σαν να ήξερε ποια θα ήταν η μοίρα του . Ακόμα και τη στιγμή του θανάτου της ένιωθε αγχωμένη για όλο αυτό το τεράστιο μυστήριο που περιέβαλε το γιο της.

Όλα αυτά τα χρόνια της νιότης του, ο Χίτλερ ζούσε τη ζωή ενός κοσμοκαλόγερου. Η μεγαλύτερη επιθυμία του ήταν να αποσυρθεί από τον κόσμο. Καρδιά μοναχική, περιπλανηθηκε αρκετά , συντηρήθηκε με πενιχρά γεύματα, αλλά καταβρόχθισε το περιεχόμενο των βιβλίων , τριών δημόσιων βιβλιοθηκών. Απείχε από συναναστροφές και είχε λίγους φίλους. Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς μια άλλη παραπλήσια πορεία σαν τη δική του, ένας άνδρας να ρίχνεται στον αγώνα με τόσα λίγα εφόδια και τελικά να καταφέρνει να ανεβεί τόσο ψηλά. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ο γιος ενός βασιλιά. Ο Ναπολέων, προερχόμενος από εύπορη και ισχυρή οικογένεια, ήταν Στρατηγός στα 24 χρόνια του. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη Βιέννη, ο Χίτλερ εξακολουθούσε να είναι ένας άγνωστος δεκανέας. Χιλιάδες άλλοι είχαν χίλιες φορές περισσότερες ευκαιρίες από αυτόν για να αφήνουν το σημάδι τους στον κόσμο.

Ο Χίτλερ δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα για τη προσωπική του ζωή . Στη Βιένη είχε ζήσει σε στενάχωρα άθλια δωμάτια . Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο, να νοικιάσει ένα πιάνο, που καταλάμβανε το μισό του δωμάτιο, και να αφοσιωθεί στη σύνθεση της όπερας .Έζησε με ψωμί, γάλα και λαχανόσουπες . Η φτώχεια του ήταν πραγματική . Δεν διέθετε ούτε παλτό . Τις ημέρες που χιόνιζε, φτυάριζε χιόνι .Κουβαλούσε αποσκευές στο σιδηροδρομικό σταθμό .Πέρασε πολλές εβδομάδες στα άσυλα για άστεγους.Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να να ζωγραφίζει ή να διαβάζει.
Παρά την απόλυτη φτώχεια του ο Χίτλερ είχε καταφέρει κατά κάποιο τρόπο, να διατηρεί μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Οι άνθρωποι που του νοίκιασαν τα σπίτια τους στη Βιέννη και στο Μόναχο, είχαν να λένε για τη πολιτισμένη και τη ευχάριστη παρουσία του. Η συμπεριφορά του ήταν άψογη . Το δωμάτιό του ήταν σε απόλυτη τάξη , τα λίγα του υπάρχοντα μεθοδικά τακτοποιημένα και τα ρούχα του με επιμέλεια κρεμασμένα και διπλωμένα. Έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα του, κάτι που πολλοί λίγοι άνδρες εκείνες τις εποχές, συνήθιζαν να κάνουν. Χρειαζόταν ελάχιστα για την επιβίωσή του και τα χρήματα από τη πώληση των λίγων πινάκων του ήταν αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες του. Εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της εκκλησίας σε ένα μοναστήρι Βενεδεκτίνων όπου συμετείχε σαν μέλος της χορωδίας και είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν παπαδάκι , ο Χίτλερ έκανε σχέδια, έστω και φευγαλέα, να γίνει βενεδικτίνος μοναχός.
Έχει αρκετό ενδιαφέρον να πούμε ότι εκείνη την εποχή κάθε φορά που πήγαινε εκεί για να πάρει μέρος στη λειτουργία, ήταν υποχρεωμένος να περνά κάτω από μια σβάστικα, ένα σύμβολο που ποτέ δεν είχε ξαναδεί , ένα σύμβολο με τη μορφή θυρεού που ήταν σκαλισμένο πάνω από τη πύλη του μοναστηριού. Ο πατέρας του , ένας τελωνειακός υπάλληλος ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει τα βήματά του και να γίνει δημόσιος υπάλληλος. Κάποιος κηδεμόνας του αργότερα τον ενθάρρυνε να γίνει μοναχός. Αντί γι αυτό ο Χίτλερ πήγε ή καλύτερα έφυγε τρέχοντας για τη Βιέννη. Και εκεί , με τις πνευματικές του φιλοδοξίες κομμάτια από τη γραφειοκρατική μετριότητα της ακαδημίας , επέστρεψε στην απομόνωση και στη περισυλλογή.

Alois Hitler

Klara Poelzl

Χαμένος στη μεγάλη πρωτεύουσα της Αυστροουγγαρίας αναζήτησε το πεπρωμένο του.
Στη διάρκεια των πρώτων 30 χρόνων της ζωής του Hitler η ημερομηνία 20 Απριλίου 1889, δεν σήμαινε τίποτα σε κανένα. Είχε γεννηθεί εκείνη την ημέρα στο Braunau, μια μικρή πόλη στη κοιλάδα του Inn . Στη διάρκεια της εξορίας του στη Βιέννη , συχνά σκεφτόταν το ταπεινό σπιτικό του , και ειδικά τη μητέρα του . Όταν αυτή αρρώστησε ,εγκατέλειψε τη Βιέννη και επέστρεψε πίσω για να τη συμπαρασταθεί. Για εβδομάδες τη περιποιόταν , έκανε όλες τις οικιακές εργασίες, και τη στήριξε όπως ο πιο αγαπημένος από τα παιδιά. Όταν τελικά πέθανε , παραμονή των Χριστουγέννων, ο πόνος του ήταν απέραντος.Συγκλονισμένος από το γεγονός έθαψε τη μητέρα στο νεκροταφείο της μικρής πόλης "Δεν έχω δει ποτέ μου κανένα τόσο βασανισμένο από θλίψη" είπε ο γιατρός της μητέρας του , που συνέβαινε να είναι Εβραίος.
Ο Χίτλερ δεν είχε ακόμα εστιάσει το ενδιαφέρον του αποκλειστικά στη πολιτική αλλά κατά βάθος πίστευε ότι αυτή ήταν η καριέρα που τον συγκινούσε περισσότερο. Η πολιτική σε τελευταία ανάλυση βασίζεται πάνω στο πάθος για τη τέχνη. Ο λαός ,οι μάζες θα μπορούσαν γίνουν ο πηλός που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης για να δώσει σχήμα σε μια αθάνατη δημιουργία. Ο ανθρώπινος πηλός προορίζεται να γίνει στα χέρια του ένα όμορφο έργο τέχνης σαν ένα από τα μαρμάρινα γλυπτά του Μύρωνα, σαν ένας πίνακας ζωγραφικής του Hans Makart, ή σαν τη Τριλογία του βαγνερικού δακτυλιδιού.
Η αγάπη του για τη μουσική , τη τέχνη και την αρχιτεκτονική δεν τον απέσπασαν από τη πολιτική ζωή και τα κοινωνικά δρώμενα της Βιέννης. Στη προσπάθειά του να επιβιώσει εργάστηκε σαν κοινός εργάτης , στο πλευρό άλλων εργαζομένων.Ήταν ένας σιωπηλός θεατής , αλλά δεν του ξέφευγε τίποτα: ούτε η ματαιοδοξία και ο εγωισμός της μπουρζουαζίας ούτε η ηθική και υλική εξαθλίωση του λαού και ακόμα περισσότερο των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων που που όλο και περισσότερο γέμιζαν τις μεγάλες λεωφόρους της Βιέννης με τις καρδιές τους πλημμυρισμένες από οργή...      Είχε εκπλαγεί επίσης από την αυξημένη παρουσία στη Βιέννη μουσάτων Ιουδαίων που φορούσαν καφτάνια , μια εμπειρία τελείως άγνωστη στο Λίντς.
"Πως μπορεί να λογίζονται Γερμανοί;" αναρρωτήθηκε. Διάβασε τις στατιστικές : στα 1860 υπήρχαν 69 ιουδαικές οικογένειες στη Βιέννη' σαράντα χρόνια μετά ήσαν 200,000. Υπήρχαν παντού .Παρατήρησε την εισβολή τους στα πανεπιστήμια και στα νομικά και ιατρικά επαγγέλματα και τη δραστηριότητα τους για την εξαγορά των εφημερίδων . Ο Χίτλερ έγινε μάρτυρας στις έντονες αντιδράσεις των εργαζομένων γι αυτή την διείσδυση , αλλά οι εργαζόμενοι δεν ήσαν μόνοι στη δυστυχία τους,Υπήρξαν πολύ σπουδαία άτομα στην Αυστρία και την Ουγγαρία που δεν έκρυψαν τη δυσφορία τους γι αυτό που θεωρούσαν σαν εχθρική εισβολή στη χώρα τους. Ο Δήμαρχος της Βιέννης , ένας Χριστιανοδημοκράτης και ικανότατος ρήτορας έκανε μεγάλη εντύπωση στο Χίτλερ όταν τον άκουσε.
Επιπλέον ο Χίτλερ ήταν ανήσυχος για τα 8.000.000 Γερμανών της Αυστρίας που ήσαν ξεκομμένοι από τη Γερμανία και για το λόγο αυτό στερημένοι από τη νόμιμη γερμανική ιθαγένεια.. Είδε τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ σαν ένα πικραμένο και ασήμαντο γεράκο ανίκανο να αντινετωπίσει τα προβλήματα της ημέρας και τις απαιτήσεις του μέλλοντος..

(Προηγούμενο)

 

 

Ο Πατριωτισμός και η ανατομία της λέξης «Εθνικισμός»

Ο Πατριωτισμός και η ανατομία της λέξης «Εθνικισμός»

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Είναι πράγματι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο, ένα λεκτικό και εννοιολογικό λάθος, καθιερώνεται στην καθομιλουμένη γλώσσα και πως η συνήθεια διαιωνίζει την ύπαρξη του. Ένα παράδειγμα, που πρώτο μου έρχεται στο μυαλό, είναι το ρήμα «παντρεύομαι». Προέρχεται από το υπανδρεύομαι = τίθεμαι υπό ανδρός, στην κυριολεξία, και κατά περίφραση. εφόσον το ρήμα αφορά μόνο γυναίκα, σημαίνει τον γάμο της με έναν άνδρα. Ο άνδρας, λοιπόν, κανονικά νυμφεύεται = παίρνει νύμφη και όχι άνδρα!

Αν όμως πεις, ότι «νυμφεύεσαι», οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι είσαι ιδιότροπος με την γλώσσα και περίεργος, γιατί παίρνεις νύμφη. Αν, βέβαια, δηλώσεις, ότι την επόμενη Κυριακή «παντρεύεσαι» (δηλαδή παίρνεις άνδρα), ε, τότε, είσαι φυσιολογικός άνθρωπος! Τόση δύναμη αποκτά τελικά μια εννοιολογική διαστρέβλωση, όταν ριζώνει, που φτάνει στο σημείο να εξουδετερώνει ακόμη και την ορθή και ουσιαστική διατύπωση ενός όρου.

Κάπως έτσι, θαρρώ, σήμερα, πως διαστρέφεται και η έννοια του πατριωτισμού. Δηλαδή, της υγιούς αγάπης ενός ανθρώπου για την πατρίδα του και για οτιδήποτε τη συνθέτει σε επίπεδο βιωματικό, πολιτισμικό, ιστορικό και πνευματικό, καθώς τείνει πλέον να αναγνωρίζεται στη κοινή συνείδηση, υπό τον περιοριστικό πολιτικό όρο, «Εθνικισμός». Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η έννοια του πατριωτισμού, που κανονικά θα έπρεπε, παρά τις όποιες άλλες διαφορές, να αποτελεί κοινό και οριζόντιο διαπολιτικό γνώρισμα, από την δεξιά έως και την αριστερά, να μεταβάλλεται σήμερα σε ένα κομματικό στεγανό, στριμωγμένο κάπου στη δεξιά άκρη του πολιτικού μας διανύσματος. Και βασική υπεύθυνη για αυτό, είναι η αριστερά στο σύνολο της, με την ακατανόητη εμμονή της να θυσιάζει στη διεθνιστική της ουτοπία την εθνική μας πραγματικότητα, με την εγκατάλειψη κάθε εθνικού περιεχομένου.

                              ( H συνέχεια εδώ)

 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 46ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Διοικητής: Ταγματάρχης Πεζικού Σταφυλάς Μενέλαος.
ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ
Δ. Αμπανάζ 12-8-22
Ιλμπουλάκ 15-8-22
Σάλκιοϊ 17-8-22
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

I Τάγμα: Ταγ/ρχης Παπαβασιλείου Αλέξανδρος

ΙΙ Τάγμα: Ταγ/ρχης Σταγκάκης Παναγιώτης

ΙΙΙ Ταγ/ρχης Σοφιανόπουλος Ιωάννης

Επιστροφή στη ΧΙΙ Μεραρχία

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1922- 41ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ

ΔΙΟΙΚΗΣH

Διοικητής: Συνταγματάρχης Πεζικού Κωτούλας Παναγιώτης.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ

Τσαβνταρλί 12-8-22.

Iλμπουλάκ 15-8-22.

Aλή Βεράν 17-8-22.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣH

I Τάγμα: Ταγ/ρχης  Βασιλείου Νικόλ.

II Τάγμα : Ταγ/ρχης Κατσίνας Γεώργ.

III Τάγμα  :Ταγ/ρχης  Σκαμβούγερας Γεώργ.

Επιστροφή στη ΧΙΙ Μεραρχία

LEON DEGRELLE: TO ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΙΙΙ

Το πλέον αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό  του Χίτλερ, ήταν η απλότητά του . Ακόμα και το  πιο σύνθετο πρόβλημα λυνόταν, μέσα στο μυαλό του από μόνο του, με τη βοήθεια λίγων μόνων βασικών  αρχών. Οι πράξεις του καθοδηγούνταν  από ιδέες  και αποφάσεις που ήσαν κατανοητές στο καθένα. Ο εργάτης του  Essen, ο μεμονωμένος αγρότης , ο βιομήχανος του  Ruhr, και ο πανεπιστημιακός καθηγητής  μπορούσαν όλοι  να ακολουθήσουν με ευκολία τη γραμμή της σκέψης του . Η διαύγεια  των συλλογισμών του  έκανε το κάθε τι αυτονόητο.

Η συμπεριφορά του και ο τρόπος ζωής δεν άλλαξαν ακόμη και όταν έγινε ο Κυβερνήτης της Γερμανίας. Ντυνόταν και ζούσε απλά.Στη διάρκεια των πρώτων ημερών του στο Μόναχο της Βαυαρίας δεν ξόδευε για τροφή περισσότερο από ένα μάρκο την ημέρα. Σε καμία περίοδο της ζωής του δεν ξόδεψε τίποτα για τον εαυτό του .Στη διάρκεια των 13 χρόνων στη Καγκελαρία δεν είχε ποτέ του πορτοφόλι ούτε διέθετε δικά του χρήματα.

Ο Χίτλερ υπήρξε αυτοδίδακτος , και δεν έκανε ποτέ προσπάθεια να αποκρύψει το γεγονός αυτό.  

Η αλαζονική έπαρση των διανοουμένων, οι φανταχτερές ιδέες , τοποθετημένες  όπως οι μπαταρίες στο φακό, κατά διαστήματα τον εκνεύριζαν . Είχε αποκτήσει τις   γνώσεις του  μέσα από την επιλεκτική και αδιάκοπη μελέτη, και ήξερε πολύ περισσότερα από  πολλές χιλιάδες διακοσμημένων  με πτυχία  ακαδημαϊκών.

Δεν γνωρίζω κανένα που να διάβαζε τόσο πολύ όσο αυτός. Συνήθως  διάβαζε ένα βιβλίο την  ημέρα , αρχή κάνοντας πάντα από τον επίλογο και τα περιεχόμενα  με σκοπό να εκτιμήσει το ενδιαφέρον που το περιεχόμενό του, είχε γι αυτόν. Είχε τη δύναμη να εντοπίζει  την ουσία κάθε βιβλίου και στη συνέχεια να την απομνημονεύει στο μυαλό του , όπως ακριβώς ένα κομπιούτερ .   Τον άκουσα να κάνει αναφορά σε σύνθετα επιστημονικά βιβλία  με άψογη ακρίβεια , ακόμη και την εποχή που  ο πόλεμος είχε φτάσει  στο αποκορύφωμά του.
Οι περιπλανήσεις του  στο χώρο της διανόησης  δεν είχαν τέλος. Ήταν άμεσα εξοικειωμένος με τα γραπτά των πλέον διαφορετικών συγγραφέων  και τίποτα δεν έμοιαζε  τόσο πολύπλοκο για τη αντίληψή του. Διέθετε βαθιά γνώση και κατανόηση για το  Bούδα, το  Κομφούκιο  και τον Ιησού Χριστό  όπως και για το Λούθηρο, το Καλβίνο και το Σαβοναρόλα , για τους γίγαντες της λογοτεχνίας όπως  το Δάντη, το Σίλλερ το Σοπενχάουερ και τον Γκαίτε  και τους αναλυτικούς συγγραφείς  όπως τους  Ρενάν και  Γκομπινό, Τσάμπερλαιν και Σορέλ. Είχε εκπαιδεύσει τον εαυτό του στη φιλοσοφία μελετώντας Αριστοτέλη και Πλάτωνα . Μπορούσε να επαναλάβει   από μνήμης ολόκληρες παραγράφους από κείμενα του Σοπενχάουερ , και για αρκετό καιρό κουβαλούσε μαζί του μια έκδοση τσέπης του συγγραφέα αυτού.  Από το Nίτσε  διδάχτηκε  πολλά   πάνω στη δύναμη της θέλησης.

Η δίψα του για θέληση ήταν άσβεστη. Ξώδεψε έκατοντάδες ώρες  μελετώντας τα έργα του Τάκιτου  και του  Mόμσεν, στρατιωτικών θεωρητικών  του πολέμου, όπως ο  Κλάουζεβιτς, και ιδρυτών αυτοκρατοριών όπως ο Βίσμαρκ. Τίποτε δεν  μπορούσε να του ξεφύγει. : η παγκόσμια ιστορία ή η ιστορία των πολιτισμών, η μελέτη της Βίβλου και του Ταλμούδ  η θωμιστική φιλοσοφία(1) και όλα τα αριστουργήματα  των  Ομήρου, Σοφοκλή, Ορατίου, Οβιδίου, Tiίτου Λίβυου και Κικέρωνα. Γνώριζε τον Ιουλιανό τον Αποστάτη  σαν να ήταν κάποιος από τους συγχρόνους του..

Η γνώση του εκτεινόταν επίσης  στη μηχανική. Γνώριζε τον τρόπο που δoύλευε η μηχανή ' καταλάβαινε τη βαλλιστική των διαφόρων όπλων και άφηνε έκπληκτους  τους καλύτερους επιστήμονες της ιατρικής  με τις γνώσεις του στην ιατρική και τη βιολογία.

Η παγκοσμιότητα της γνώσης του Χίτλερ μπορεί να εκπλήσσει  ή να δυσαρεστήσει όσους δεν το γνωρίζουν αλλά αλλά παρ 'όλα αυτά δεν παύει να είναι  ένα ιστορικό γεγονός: Ο Χίτλερ ήταν ένας από τους πλέον καλλιεργημένους  άνδρες του αιώνα αυτού. Πολύ  περισσότερο από το   Τσόρτσιλ, μια διανοητική μετριότητα, ή από το  Πιέρ Λαβάλ, που διέθετε  συνοπτική μόνο γνώση της ιστορίας, ή από το Ρούσβελτ, ή από τον  Αιζενχάουερ, του οποίου οι διανοητικές ανησυχίες δεν ξεπερνούσαν τα όρια ενός αστυνομικού  μυθιστορήματος.

Ακόμη και στη διάρκεια των πολύ νεανικών του χρόνων , ο  Hitler ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Διέθετε μια εσωτερική δύναμη  και καθοδηγείτο από  από το πνεύμα του και τα ένστικτά του.

Μπορούσε να ζωγραφίζει με επιδεξιότητα από την ηλικία των 11 χρόνων του. Τα σχέδια που έκανε  σε εκείνη την ηλικία  δείχνουν μια αξιοσημείωτη σταθερότητα και ζωντάνια. Οι πρώτοι του πίνακες και ακουαρέλες που δημιούργησε στα 15 του χρόνια είναι είναι γεμάτα ποίηση και ευαισθησία  Ένα από τα  περισσότερο πρώιμα έργα του , το  "οχυρό Ουτοπία" , δείχνει  ένα καλλιτέχνη με σπάνια φαντασία.  Οι καλλιτεχνικοί του προσανατολισμού πήραν πολλά σχήματα. Έγραψε ποίηση  όταν ήταν ακόμα παιδί.

Υπαγόρευσε ένα ολοκληρωμένο έργο στην αδελφή του Paula που εντυπωσιάστηκε από τη πλοκή του. Στη Βιέννη σε ηλικία 16 ετών , ασχολήθηκε με τη σύνθεση μιας όπερας .Σχεδίασε ακόμη και τα σκηνικά καθώς και τα κουστούμια και φυσικά όλα τα πρόσωπα ήσαν βαγνερικοί ήρωες . Περισσότερο από καλλιτέχνης , ο Χίτλερ ήταν πάνω από όλα αρχιτέκτονας . Εκατοντάδες έργα του ξεχωρίζουν τόσο για τα εικαστικά όσο και για τα αρχιτεκτονικά τους χαρακτηριστικά. Μόνος και από μνήμης είχε καταφέρει να επανασχεδιάσει σε κάθε του λεπτομέρεια τον κρεμμυδοειδή τρούλο μιας εκκλησίας ή τις περίπλοκες αψίδες από σφυρήλατο σίδηρο. Πράγματι, ο Χίτλερ πήγε στη Βιέννη, στις αρχές του αιώνα με σκοπό να εκπληρώσει το όνειρό του, να γίνει αρχιτέκτονας.         
Όταν βλέπει κανείς τους εκατοντάδες πίνακες ζωγραφικής, σκίτσα και σχέδια που δημιουργήθηκαν εκείνη την εποχή, τα οποία αποκαλύπτουν τον απόλυτο έλεγχό του πάνω στις τρισδιάστατες εικόνες, ξαφνιάζεται για το γεγονός,ότι οι εξεταστές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών τον απέρριψαν στη διάρκεια  δύο διαδοχικών εξετάσεων. Ο Γερμανός ιστορικός Werner Maser, που δεν υπήρξε ποτέ φίλος του Χίτλερ,καταδικάζει αυτούς τους εξεταστές:

«Όλα τα έργα του αποκαλύπτουν εξαιρετικά αρχιτεκτονικά χαρίσματα και γνώση Ο ιδρυτής του Τρίτου Ράιχ δίνει στην πρώην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης μια αιτία για να αισθάνεται ντροπή.".

(Προηγούμενο)

(Επόμενο)